စမလံုးခ်င္ဘု လံုးလံုးႀကီး စိတ္နာ (၄)

သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ရန္ကုန္ကတည္းက အတူပါလာတဲ့ ကတံုးနဲ႔ပုဂၢိဳလ္က ခပ္လွမ္းလွမ္းက “၇-၁၁ ဆိုင္”ကေလးကို လွမ္းေတြ႕တာနဲ႔ ဖုန္းကတ္ သြားဝယ္ဦးမယ္ဆိုၿပီး ထြက္သြားတယ္။
ႏိုင္ငံရပ္ျခားနဲ႔ အလွမ္းေဝးသူမ်ားအတြက္ “၇-၁၁ ဆိုင္”ဆိုတာကို ရွင္းျပပါရေစလား။ သိၿပီးသူမ်ားေတာ့ ေက်ာ္သာ ဖတ္သြားၾကပါေတာ့ဗ်ာ။ ၇-၁၁ ဆိုတာက ဂ်ပန္ႏိုင္ငံ ခုနစ္-တစ္ဆယ့္တစ္ ကုမၸဏီလီမိတက္ရဲ႕ လက္ေအာက္ခံ   ကုန္စံုဆိုင္ေလးေတြပါ။ ကမၻာအရပ္ရပ္က ႏိုင္ငံအေတာ္မ်ားမ်ားမွာ အဲသလို ဆိုင္ေပါင္း သံုးေသာင္း ေျခာက္ေထာင္ေက်ာ္ ရွိပါတယ္။ အဓိက ကေတာ့ သြားရည္စာနဲ႔ အေဖ်ာ္ယမကာ ေပါင္းစံုကို ေရာင္းခ်တာပါ။ တျခား လူသံုးကုန္ တိုလီမိုလီေတြလည္း ေရာင္းပါတယ္။ ၂၄ နာရီ ဖြင့္တာမို႔ အမ်ားအတြက္ အေတာ့္ကို အဆင္ေျပတဲ့ ကုန္စံုဆိုင္ေလးေတြပါပဲ။

ကြ်န္ေတာ္ဆိုလည္း ႏိုင္ငံျခားေရာက္တဲ့အခါ ဘီယာ၊ စီးကရက္နဲ႔ တယ္လီဖုန္းကတ္ ဝယ္ရင္ အဲဒီ့ဆိုင္ေတြမွာ ဝယ္ျဖစ္တာခ်ည္းပဲ။ ႏိုင္ငံျခားကို ကြ်န္ေတာ္က သူမ်ားစရိတ္နဲ႔ သြားရတာ မ်ားတယ္။ အဲေတာ့ အပ်ံစား ဟိုတယ္ႀကီးေတြမွာ တည္းရတတ္တယ္။ အဲဒီ့ ဟိုတယ္ခန္းေတြထဲက ေရခဲေသတၱာထဲမွာေတာ့ ဘီယာ ေပါင္းစံု ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မတို႔ရဲဘူး။ ေဈးက ေခါင္ခိုက္ေနတာကိုး။ အဲေတာ့ ၇-၁၁ က ဘီယာ ေျခာက္လံုးတြဲ တစ္တြဲေလာက္ ဝယ္ထား၊ ကိုယ့္အိပ္ခန္းက ေရခဲေသတၱာထဲ ထည့္ၿပီး တစိမ့္စိမ့္ ေသာက္ေလ့ရွိတာကိုး။

အခုတစ္ေခါက္မွာေတာ့ လိုမယ္ မထင္ဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ေနမွာက သံုးညအိပ္ပဲ။ အဲဒီ့ သံုးညအိပ္အတြက္ ေပးထားတဲ့ အစီအစဥ္မ်ားအရလည္း ကြ်န္ေတာ့္မွာ ကိုယ္ပိုင္အခ်ိန္ အင္မတန္မွ နည္းမယ္ဆိုတာ သိေနတယ္။ ေန႔လည္စာ၊ ညစာေတာင္မွ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ စားစရာ မလိုဘူးေလ။ အဲေတာ့လည္း ဘီယာေတြ ဘာေတြ ဝယ္မေနေတာ့ပါဘူး။ ၿပီးေတာ့လည္း သူငယ္ခ်င္းနဲ႔အတူ ေသာက္ဖို႔ ၾကံထားတဲ့ “အနက္ပတ္ ႏွစ္ထပ္ကြမ္း” အသစ္စက္စက္ႀကီး တစ္ပုလင္းကလည္း ရွိေနတာပဲဟာ။

ေျခသလံုးေတာင့္စ ျပဳလာခ်ိန္မွာ စားပြဲတစ္ဝိုင္း လြတ္တာနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း ေနရာယူလိုက္ၾကပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းက ကြ်န္ေတာ့္ကို ထိုင္ခိုင္းထားၿပီး စားစရာနဲ႔ ေသာက္စရာ သြားမွာတယ္။ သည္ဆိုင္က ကိုယ္တိုင္ မွာယူတဲ့ စနစ္နဲ႔ ဆိုင္ကိုး။

မိုးက အံု႔ေနတယ္။ စကၤာပူ ရာသီဥတုကေတာ့ ခပ္ပူပူပါပဲ။ မတ္လ အလယ္ တည့္တည့္မွာကိုး။ သို႔ေပမယ့္ မိုးအံု႔ေနေတာ့လည္း သိပ္အပူႀကီးေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ျမန္မာျပည္က လာသူတစ္ေယာက္အတြက္ သည္ေလာက္ရာသီဥတုက စာမဖြဲ႕ေလာက္ပါဘူး။

သူငယ္ခ်င္း ျပန္လာတယ္။ စီးကရက္ ထုတ္ဖြာၾကတယ္။ စားစရာေတြ ေရာက္လာတယ္။ အသားညႇပ္ ေပါင္မုန္႔ႀကီးတစ္လံုးကို တစ္ေယာက္တစ္ဝက္ ခြဲစားၾကတယ္။ ဦးကတံုးက ကြ်န္ေတာ္တို႔ စားစျပဳေနမွပဲ ျပန္ေရာက္လာတယ္။

၇-၁၁ ဆိုင္ေလးက ဝန္ထမ္းက ျမန္မာျဖစ္ေနတဲ့အေၾကာင္း၊ သူ လိုခ်င္တဲ့ ဖုန္းကတ္ကို က်က်နန ကူညီ ေရာင္းခ်ေပးလိုက္ေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။ ဟုတ္ပါရဲ႕၊ စကၤာပူမွာ ျမန္မာအေရအတြက္က နည္းမွတ္လို႔။ စကၤာပူမွာတင္ မဟုတ္ပါဘူးေလ၊ အာရွေဒသက ႏိုင္ငံအေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ျမန္မာေတြ အေတာ္ ေရာက္ေနၾကၿပီပဲ။

စားလို႔ ေသာက္လို႔ ၿပီးေတာ့ ထလမ္းေလွ်ာက္ၾကတယ္။ သူငယ္ခ်င္းက ပိုက္ဆံ လဲခ်င္တယ္ဆိုတာနဲ႔ ေလွ်ာက္လာၾကတာ။ ကြ်န္ေတာ့္မွာေတာ့ ဖိတ္ၾကားတဲ့ ကုမၸဏီက ရန္ကုန္မွာကတည္းက ထည့္ေပးလိုက္တဲ့ စကၤာပူပိုက္ဆံ နည္းနည္း ရွိေနေသးတယ္။ သိပ္အမ်ားႀကီးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ သို႔ေပမယ့္ သံုးရက္စာ ေခြ်ေခြ်တာတာ သံုးမယ္ဆိုရင္ ေလာက္ေလာက္ပါတယ္။ ခက္တာက ကြ်န္ေတာ္က ေခြ်တာတတ္သူမွ မဟုတ္တာ။ အခုပဲ အဲဒီ့ ပိုက္ဆံထဲက ၅၆ ေဒၚလာကို အရက္တစ္လံုး ဝယ္ၿပီးေနၿပီ။ အိမ္ျပန္လက္ေဆာင္ ေတာင္ဝယ္၊ ေျမာက္ဝယ္ ေလွ်ာက္ဝယ္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ပိုက္ဆံက မလြဲမေသြ လိုပါလိမ့္မယ္။

အဲဒီ့အခါက်ေတာ့မွပဲ လဲပါေတာ့မယ္။ သည္ႏိုင္ငံေတြမွာ ေငြလဲဖို႔ဆိုတာ ဘာမွ သိပ္ခက္လွတာမွ မဟုတ္တာေလ။ ေနရာအႏွံ႔မွာ ေငြလဲလွယ္ေပးတဲ့ ဘဏ္ခြဲ  ပိစိေလးေတြ ပြစိထေနတာပဲဟာ။

သူငယ္ခ်င္း ေငြလဲေတာ့ သူ႔ရဲ႕ အေမရိကန္ ေဒၚလာ ၂၀ တန္တစ္ရြက္ကို  ဟိုက လက္မခံဘူး။ ၁၉၃၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္မ်ားက ထုတ္ထားတဲ့ ၂၀ တန္ျဖစ္ေနလို႔တဲ့။ ႏွစ္ေပါင္း ၈၀ နီးပါးက ေငြစကၠဴေပမယ့္ အလတ္ႀကီး ရွိေနေသးတယ္။  သို႔ေပမယ့္ ေငြလဲသူက အဲဒီ့ပိုက္ဆံကို မျမင္ဖူးလို႔ လဲမေပးတာပါ။

ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာ ရယ္ရေသးတယ္။ ေငြလဲၿပီးေတာ့ ဆက္ေလွ်ာက္လာၾကတယ္။ တစ္ေနရာမွာ လမ္းေဘး ထီဆိုင္ေလးတစ္ဆိုင္ေတြ႕ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ သူ႔အေဖာ္ ဦးကတံုးတို႔က ထီထိုးၾကပါတယ္။ စကၤာပူထီေပါ့။ တိုက္ရင္ အင္တာနက္က တစ္ဆင့္ တိုက္ရမွာေပါ့။

ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ဝါသနာ မပါဘူး။ ဝါသနာ မပါဘူးဆိုတာထက္ ကိုယ့္အေၾကာင္း ကိုယ္သိေနတာဆိုရင္ ပိုမွန္မယ္ထင္တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ပိုက္ဆံ အလကားရဖို႔ ဇာတာ မပါဘူး။ အလုပ္လုပ္မွ ပိုက္ဆံရတတ္စျမဲပဲလို႔ ကိုယ့္ဟာ ကိုယ္ ခံယူထားပါတယ္။ အလုပ္ဆိုလည္း ၁၉ႏွစ္သားေလာက္ကတည္းက လုပ္လာလိုက္ရတာ အခုဆို ၅၃ ႏွစ္။ အလုပ္ လုပ္ခဲ့ရတဲ့ သက္တမ္းကိုက ၃၄ႏွစ္ ရွိေနၿပီ။ တစ္ခါမွ ပိုက္ဆံ အေခ်ာင္ မရဖူးဘူး။ ဆုေသးေလးေတြေတာ့ တစ္ခါလား၊ ႏွစ္ခါလား ေပါက္ဖူးပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ဆုႀကီးေတာ့ တစ္ခါမွ မတစ္ခါဖူးတဲ့အတြက္ ထီကို ကြ်န္ေတာ္ သိပ္စိတ္မဝင္စားဘူး။

ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း ဟိုေမာ့ သည္ေမာ့ရင္းနဲ႔ နာရီၾကည့္ေတာ့ ငါးနာရီ ေက်ာ္ေနၿပီ။ သူတို႔ကလည္း ၆ နာရီမွာ ခ်ိန္းထားတာရွိသလို ကြ်န္ေတာ့္မွာလည္း ၆ နာရီမွာ ခ်ိန္းထားတာမို႔ ဟိုတယ္ကို ျပန္ေျပးၾကရပါေတာ့တယ္။

သူငယ္ခ်င္းက ညဘက္ ျပန္ေရာက္တဲ့အခါ ဖုန္းဆက္လိုက္မယ္၊ ၿပီးရင္ သြားေသာက္ၾကမယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ အိုေခလို႔ ေျပာရင္း ကိုယ့္အခန္းကိုယ္ တက္လာၾကတယ္။

“ခလာ့(ခ္) ခီး”က ေလာင္းရိပ္မိ ဗာဒံပင္

ဟိုတယ္ ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေကာင္းေကာင္းေတာင္ မနားလိုက္ရပါဘူး။ သူတို႔ ခ်ိန္းထားတဲ့အခ်ိန္ ေရာက္လာေတာ့တာမို႔ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေအာက္ထပ္ ဧည့္ခန္းဆီ ျပန္ဆင္းလာခဲ့ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္မွာ အခ်ိန္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ေရာဂါဆိုးတစ္ခု ရွိတယ္။ အဲဒါကေတာ့ အင္မတန္ တိက်ခ်င္တဲ့ ေရာဂါပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ရင္းႏွီးသူေတြဆို ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ အဲဒီ့အက်င့္ကို သိၾကပါတယ္။ အခ်ိန္ မတိက်သူေတြကိုဆိုရင္လည္း ဘယ္လို မုန္းမွန္းကို မသိဘူး။ တစ္ခါတေလဆိုရင္ ခ်ိန္းထားၿပီး ေနာက္က်မွ ေရာက္လာသူေတြကို ပစ္ပစ္ႏွစ္ႏွစ္ေတာင္ ေျပာတတ္ေသးတယ္။ နည္းနည္းမွ သည္းမခံႏိုင္ဘူး။

အခုက်ေတာ့မွ ခံေနရတယ္။ ဧည့္ခန္းေဆာင္မွာ ေန႔ခင္းက တ႐ုတ္မေလးနဲ႔ တျခား အိမ္ခံေတြ ေရာက္ေနၾကၿပီျဖစ္ေပမယ့္ လူစံုေအာင္ အေတာ္ေစာင့္ရတယ္။ နာရီဝက္ေက်ာ္ေတာ့မွ လူက စံုတယ္။ မေလးက စာနယ္ဇင္းဆရာမ အမ်ိဳးသမီးႀကီးတစ္ေယာက္ရယ္၊ လူငယ္တစ္ေယာက္ရယ္၊ အမ်ိဳးသမီးငယ္ေလး တစ္ေယာက္ရယ္၊ ဗီယက္နမ္က စာနယ္ဇင္းဆရာမ ငယ္ငယ္ ႏွစ္ေယာက္ရယ္၊ အင္ဒိုနီးရွားက စာနယ္ဇင္းဆရာ လူငယ္ရယ္နဲ႔ပါပဲ။ အင္း… အမ်ိဳးသမီးေတြ ပါမွေတာ့ ေစာင့္ရတယ္ဆိုတာ မဆန္းပါဘူးေလလို႔ ေျပာရင္ က်ား-မ ခြဲျခားသူ ျဖစ္သြားမလားေတာ့ မေျပာတတ္ဘူး။

တိုယိုတာ ေပါင္မုန္႔ကားတစ္စီးနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြလည္း ထြက္ခ်လာၾက တယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ မိတ္ဆက္ၾက၊ ရယ္ၾက၊ ေမာၾကနဲ႔။ ေနာက္ဆံုးမွာ “ခလာ့(ခ္) ဆိပ္ခံ” (Clarke Quay) ကို ေရာက္လာၾကပါတယ္။ (Quay ကို /ခီး/လို႔ အသံထြက္ပါတယ္။ /ေကြး/လို႔ မထြက္ပါ။)

ကြ်န္ေတာ့္နားမွာ ရွိေနတဲ့ စကၤာပူသူ တ႐ုတ္မေလးက ျမန္မာျပည္ကို ေကာင္းေကာင္း ေရာက္ဖူးတဲ့သူမို႔ သူတို႔ဆီက ျမစ္က ျမန္မာျပည္က ျမစ္ေတြလို ႀကီးႀကီးမားမား မဟုတ္တာမို႔ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ျပံဳးခ်င္စရာ ျဖစ္ေနမွာပဲေနာ္လို႔  စကားဦးႀကိဳသန္းေနေလေသးရဲ႕။ အဲဒီ့က စားေသာက္ဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာ ဝင္ထိုင္ၾကပါတယ္။

ဘီယာနဲ႔ စားေသာက္စရာ အလွ်ံပယ္နဲ႔ပါ။ ေတာ္ေတာ္ ဧည့္ဝတ္ေက်တဲ့သူေတြပါပဲ။ တစ္ဖက္က ေျပာမယ္ဆိုရင္လည္း ေဈးကြက္ျမႇင့္တင္ေရး တာဝန္ ယူထားၾကသူမ်ားပီပီ သူတို႔ ေဈးကြက္ ျမႇင့္တင္ရာမွာ ေကာင္းေကာင္း အသံုးခ်ႏိုင္မယ္လို႔ ယူဆထားတဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို တအား ပံုေအာၿပီး ဧည့္ဝတ္ ေက်ေနၾကတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။

သူတို႔ မသိရွာတာက ကြ်န္ေတာ္က ထင္ရာ ေရးတဲ့ စာေရးသူျဖစ္ၿပီး သည္ခရီးစဥ္မွာ မ်က္စိလည္ လမ္းမွားၿပီး ပါလာတယ္ဆိုတာပဲ။ ကြ်န္ေတာ္က စာနယ္ဇင္းဆရာ စစ္စစ္လည္း မဟုတ္ဘူး။ စာနယ္ဇင္းေတြမွာ စြတ္ကယ္ စြတ္ကယ္ ေရးခ်င္တာ ထထ ေရးတတ္တဲ့ ေကာ္လံစားလိုလို၊ ေဆာင္းပါးရွင္လိုလို၊ အူတူတူ နတတရယ္။

မည္သို႔ပင္ဆိုေစကာမူ ေလာေလာဆယ္မွာေတာ့ ခလာ့(ခ္) ဆိပ္ခံက စားေသာက္ဆိုင္မွာ ၿငိမ့္ေနတယ္။ ရယ္စရာ ေမာစရာေတြ ေျပာၾက၊ စားၾကေသာက္ၾကေပါ့။ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ခ႐ုသင္းနဲ႔ မတည့္လွတဲ့ ပင္လယ္စာေတြက အမ်ားသားမို႔ ကြ်န္ေတာ့္မွာ လက္ေရွာင္ေနရတယ္။ ဆိုင္ကေလးက ဟင္းခ်က္ အေတာ္ေကာင္းပါတယ္။
ေနရာေဒသကလည္း သာယာတယ္။ သို႔ေပမင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ထိုင္ေနတဲ့ ဆိုင္နားက ဗာဒံပင္ေလးေတြကေတာ့ သနားစရာ၊ ညႇိဳးညႇိဳးငယ္ငယ္။

ညႇိဳးေနမွာေပါ့။ သူတို႔ခမ်ာမ်ားမွာ သဘာဝ ေနနဲ႔ သဘာဝ မိုးကိုမွ မရရွာၾကတာေလ။

ျဖစ္ပံုက သည္လို။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ထိုင္ေနတဲ့ စားေသာက္ဆိုင္တန္းက အလ်ား ေပ ၁၅၀၊ အနံေပ ၄၀ ေလာက္ရွိတယ္။ ဆိုင္တန္း ႏွစ္တန္း မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္က ကြက္လပ္ေနရာကို ေျပာတာပါ။ အဲဒီ့ကြက္လပ္က ပံုမွန္အားျဖင့္ ေလဟာျပင္။ အဲဒါကို ဟိုး ခပ္ျမင့္ျမင့္၊ ေျမႀကီးက ေပ ၃-၄၀ ေလာက္ အျမင့္မွာ အမိုးႀကီး အခိုင္အခန္႔ မိုးေပးထားတယ္။ အမိုးက ထုတ္ခ်င္းေပါက္ ျမင္ရတဲ့ ပလတ္စတစ္အထူ အၾကည္ျပားေတြနဲ႔ မိုးထားတာ။ ဆိုေတာ့ကာ ႐ုတ္တရက္ ဆိုရင္ ေလဟာျပင္ထဲကို ေရာက္ေနသလိုေပမယ့္ အေပၚက အမိုးႀကီးနဲ႔ဆိုေတာ့ ေလဟာနယ္ကို ကာကြယ္ထားတယ္။ အမွန္က စကၤာပူက ကြ်န္းႏိုင္ငံလည္း ျဖစ္ေန၊ မုတ္သုန္ ေဒသလည္းျဖစ္ေနေတာ့ မိုးက အခ်ိန္မေရြး ရြာႏိုင္တယ္။ အဲဒီ့ မိုးဒဏ္ကို ကာကြယ္ဖို႔အတြက္ အမိုးႀကီးတစ္ခုကို အခိုင္အမာ မိုးထားလိုက္တာ။

အဲဒီ့အမိုးေအာက္က သစ္ပင္ဆိုေတာ့ စိမ္းေတာ့ စိမ္းပါရဲ႕၊ အရြက္ေတြက လန္းမေနဘူး၊ ညႇိဳးေနတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ အဲဒါ စကၤာပူရဲ႕ သေကၤတျဖစ္သြားပါတယ္။ ျခေသၤ့ ဌာေနလို႔ ေခၚတဲ့ စကၤပူရရဲ႕ ကေန႔ေခတ္ ႐ုပ္ပံုလႊာဟာ ညႇိဳးေနတဲ့ ရြက္စိမ္းမ်ားနဲ႔ ဗာဒံပင္ျဖစ္ေနတယ္။

(ယေန႔ ၁၇-၁၁-၂၀၁၀ ထုတ္ “ေဒ၀ီဂ်ာနယ္” အတြဲ ၁၊ အမွတ္ ၅ မွာ ေဖာ္ျပပါရွိတာေလးကို တင္ဆက္လိုက္တာပါ။ ဂ်ာနယ္မွာေတာ့ အျပာေရာင္နဲ႔ ျပထားတဲ့ စာသားေတြရယ္ ပံုေတြရယ္ မပါဘူးခင္ဗ်။ :P)