The Genuine Win Oo

၀င္းဦးကိုယ္တိုင္က ေျပာျပခဲ့လို႔ သိခြင့္ရတဲ့ “ဝင္းဦးအစစ္”အေၾကာင္း

ဇာတ္လမ္းအစ

စာအုပ္ျပပြဲမွာ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူက ျမန္မာစာအုပ္အေဟာင္း ေရာင္းသည့္ ဆိုင္ႀကီးတစ္ဆိုင္ထဲသို႔ လက္ဆြဲၿပီး ေခၚသြားခဲ့သည္။ “ေဇာ္စာေပ”ဟု ထင္ပါသည္။

ထိုဆိုင္ထဲတြင္ ျမန္မာစာေရးဆရာ အေတာ္စံုစံု၏ စာအုပ္ေဟာင္းတခ်ိဳ႕ကို ေတြ႕သည္။ စာေရးဆရာတစ္ဦးစီကို သူ႔အကန္႔ႏွင့္သူထားသျဖင့္ စနစ္တက် ျမင္ရသည္။ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူက သူဖတ္ခ်င္ေသာ ဝတၳဳေရးဆရာတို႔၏စာအုပ္မ်ားကို လွန္ေလွာေနခိုက္ ကြ်န္ေတာ့္မ်က္လံုးက တစ္ေနရာကို ေရာက္သြားသည္။ စာအုပ္အေႏွာင့္မွာ ေရးထားသည္က “ဝင္းဦးႏွင့္ သူ႔ဘဝဇာတ္လမ္းစံု”ဆိုပဲ။ ကြ်န္ေတာ္ တစ္ခါမွ မၾကားဖူး၊ မျမင္ဖူးေသာစာအုပ္။ ဆြဲယူလွန္ေလွာ ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ ၁၉၆၉ ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာ ၂၀ ရက္ထုတ္ ျဖစ္ေန သည္။ ကြ်န္ေတာ္ ၁၂ ႏွစ္မျပည့္ေသးခင္က ထုတ္ေသာစာအုပ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မိသားစု ၿမိဳ႕ရန္ကုန္မွာ စတင္အေျခခ်စ၊ လံုးလည္လိုက္ေနစဥ္ကာလက စာအုပ္။ တန္ဖိုး ၃၇၅ိ တဲ့။ မတန္မွန္းသိေသာ္လည္း ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ရွားပါး စာအုပ္မို႔ ဝယ္ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ စာအုပ္ေခါင္းစဥ္အျပည့္အစံုမွာ “အကယ္ဒမီဝင္းဦးႏွင့္ သူ႔ဘဝ ဇာတ္လမ္းစံု”ျဖစ္သည္။

ဝင္းဦးႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္

ဝင္းဦးကြယ္လြန္ၿပီးစက “သူတို႔ေျပာျပတဲ့ ဝင္းဦးအေၾကာင္း”ဟူေသာ ေခါင္းစဥ္ႏွင့္ မေဟသီမဂၢဇင္းမွာ ဝင္းဦးႏွင့္ ပတ္သက္ဖူးသူမ်ားကို ေတြ႕ဆံု ေမးျမန္းကာ ကြ်န္ေတာ္ေရးခဲ့ဖူးသည္။ မေဟသီႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ သေဘာထားခ်င္း မတိုက္ဆိုင္ေတာ့သျဖင့္ လမ္းခြဲလိုက္ေသာအခါ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ယင္းေဆာင္းပါးကို ဆက္ေရးစရာ မဂၢဇင္း မရွိေတာ့ေသာေၾကာင့္ ထိုကိစၥကို တစ္ဝက္တန္းလန္းႏွင့္ ရပ္ခ်လိုက္ရသည္။ တခ်ိဳ႕က ဆက္ေရးေစခ်င္ေသးသည္။

ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ကလည္း ေရးခ်င္ေသးသည္။ အမွန္က ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ “ဝင္းဦးသုေတသန”လည္း ျဖစ္ေတာ့သည္။ ကြ်န္ေတာ္ လူလားမေျမာက္တေျမာက္တြင္ ဝင္းဦးက လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္ေနခဲ့ၿပီမို႔ သူ႔ကို ကြ်န္ေတာ္သိပ္သေဘာက်ခဲ့သည္။ သူ မတူေအာင္ ဘက္စံုမွာ ခြ်န္သူမို႔လည္း ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ အတုယူစရာေတြ အျပည့္ႏွင့္ျဖစ္ေနသည္။ သူ ကြယ္လြန္ေသာအခါ ကြ်န္ေတာ္ ႏွေမ်ာလွသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူ႔ အေၾကာင္းကို စပ္စုခ်င္စိတ္ႏွင့္ ထိုေတြ႕ဆံုေမးျမန္းခန္းေတြကို သူ႔အလြမ္းေျပ လုပ္ၾကည့္မိခဲ့ျခင္းလည္းျဖစ္ေတာ့သည္။ ကြ်န္ေတာ့္ဆီမွာ သူေရးခဲ့ေသာ ဝတၳဳတခ်ိဳ႕ ရွိသည္။ အစံုေတာ့ မဟုတ္ေသး။

အခုစာအုပ္ျပပြဲက ဆိုင္က်ေတာ့လည္း ကြ်န္ေတာ့္ဆီမွာ မရွိေသးတာထဲက ေနာက္ထပ္ႏွစ္အုပ္ကို ေဈးႀကီးေပးၿပီး ဝယ္ျဖစ္ခဲ့ရေသးသည္။ “ဆယ္စုေခတ္ တစ္ႏွစ္စြန္း မန္းသႀကၤန္”ဆိုလွ်င္ ဝင္းဦး၏ စကားေျပ ႏိုင္နင္းပံုကို သက္ေသထူေသာစာအုပ္ဟုပင္ ၫြန္းႏိုင္သည္။ စကားေျပအေရးအသားတြင္ ဝင္းဦး၏အေရးအသားက တစ္မ်ိဳးထူးသည္။ သူသည္ ဆရာတင့္တယ္ေလႏွင့္ ေရးတတ္သည္ဟု သိမီသူတခ်ိဳ႕က ဆိုေသာ္လည္း ကြ်န္ေတာ္ကမူ သူ႔မူႏွင့္သူဟု ျမင္သည္။ ျမန္မာစကားေျပကို ႏိုင္ႏိုင္နင္းနင္းေရးရာတြင္ သူသည္ ေခသူမဟုတ္ခဲ့ပါ။ ထို႔အျပင္ စာေရးရာတြင္ ခပ္ေသာေသာ ေလကေလးႏွင့္ အာဝဇၨန္းရႊင္ရႊင္ကေလး ေျပာတတ္သလို တစ္ခါတရံ မထိတထိ ကလိခ်က္ေလးမ်ားလည္း ပါတတ္ေနျပန္ေသးသည္။ ဆရာဝင္းေဖ(ျမဇင္)ႏွင့္ ဧည့္ခံပြဲတစ္ပြဲတြင္ ဆံုခဲ့စဥ္က ထိုအေၾကာင္းကို ေျပာျဖစ္ခဲ့ရာ ဆရာ ဝင္းေဖကလည္း သေဘာတူပါသည္။ ဆရာ ဝင္းေဖက ဝင္းဦးစာေရးဟန္မွာ သူ႔မူႏွင့္သူ သတ္သတ္ကေလး ရွိေနသူ (stylist) ဟု ထိုစဥ္က မွတ္ခ်က္ေပးခဲ့ဖူးပါသည္။

စာအုပ္ထဲက ဝင္းဦး

ယခုေသာ္ သူ အသက္ရွင္စဥ္အခါက သူႏွင့္တစ္ခါမွ မဆံုဖူးခဲ့ဘဲ သူ႔အေၾကာင္းကို အစခ်ီမိခဲ့သူကြ်န္ေတာ္ တစ္ခါမွ မဖတ္ဖူး၊ မၾကားဖူးေသာ စာအုပ္ေလး တစ္အုပ္ကို ရလိုက္ပါသည္။ ေရးသူအမည္မပါဘဲ (စီစဥ္သူ ေမာင္ေက်ာ္ယဥ္)ဟု ၁၄ ပြိဳင့္ (စာလံုးေသး) လက္သည္းကြင္းျဖင့္ ေရးထားသည္ကိုပဲ ေတြ႕ပါသည္။ ဝင္းဦး ကိုယ္တိုင္ေရး ဟုတ္/မဟုတ္ကို ကာယကံရွင္မ်ားသာ သိေတာ့မည္ ထင္ပါသည္။ အဖြင့္စာမ်က္ႏွာေတြမွာ ဝင္းဦး၏မူပိုင္ ခပ္ညိဳ႕ညိဳ႕အမူအရာမ်ားျဖင့္ ဓာတ္ပံုေတြ ေဝေဝဆာဆာပါသည္။ ယခုေခတ္လိုေအာ့ဖ္ဆက္ေတြ၊ ေရာင္စံုေတြ မဟုတ္ေသးေပမယ့္ သူ႔ေခတ္ႏွင့္သူေတာ့ အေတာ္ေလး မင္က် မင္န ေကာင္းေအာင္ ႐ိုက္ထားေသာ စာအုပ္ျဖစ္သည္။ အဖြင့္စာမ်က္ႏွာတြင္ ဝင္းဦးကိုယ္တိုင္ လက္မွတ္ထိုးၿပီး ေရးထားသည္ကပင္ လွေနျပန္ေတာ့သည္။

“မုန္းလိုလွ်င္ မုန္းၾကေစေတာ့၊ ႏွလံုးနာလိုလွ်င္ နာၾကပါေစေတာ့၊ ခင္မင္သမွ်ကို ႐ုတ္သိမ္းလိုက သိမ္းၾကပါေစေတာ့…။ ဘဝမုန္တိုင္းတြင္ လံုခ်ည္ဂြင္းသိုင္းခဲ့သူဟူ၍လက္ညိဳးထိုးလိုက ထိုးၾကပါေစေတာ့၊ ႏွပ္ပစ္လိုက ပစ္ၾကပါေစေတာ့…။ ေကာင္းေကာင္း မေကာင္းေကာင္း၊ ကြ်န္ေတာ့္အေၾကာင္းကို ကြ်န္ေတာ္ အသိေပးခ်င္သည္…” တဲ့။

ထိုစာေလးကို ဖတ္ၿပီးေသာအခါ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူက ထိုစာအုပ္ ကြ်န္ေတာ့္လက္ထဲ အေရာက္ေနာက္က်ေလျခင္းဟု စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရွာသည္။ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း သရဖူမဂၢဇင္းတြင္ “ခ်စ္သူ႔ရင္ခြင္ ရွာပံုေတာ္”ဟူေသာ ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ ကြ်န္ေတာ့္အျဖစ္သနစ္မ်ားကို ျပန္အစေဖာ္ေနမိရာ သက္ဆိုင္သူတခ်ိဳ႕က ကြ်န္ေတာ့္အေပၚ အတန္ငယ္ မၾကည္မလင္ ျဖစ္ေနသည္ဟု ၾကားေနရသည္။ ဝင္းဦး၏ ထိုစာကေလးကိုသာ ေစာေစာစီးစီးက ရလိုက္လွ်င္ ကြ်န္ေတာ့္ “ခ်စ္သူ႔ရင္ခြင္ ရွာပံုေတာ္” အဖြင့္မွာ ကိုးကားႏိုင္လိုက္မိမည္ကို ေတြးမိၿပီး ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူ စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားရျခင္းပင္။ သို႔ေသာ္ စာအုပ္ပါအေၾကာင္းအရာမွာမူ ဝင္းဦးအေၾကာင္း သိပ္မပါေခ်။ သာမန္ ကိုယ္ေရးရာဇဝင္ အတိုေလးမွ်သာ ျဖစ္သည္။ မိဘအမည္၊ ေနခဲ့ေသာ ေက်ာင္း၊ လုပ္ခဲ့ေသာအလုပ္၊ ထားခဲ့ေသာ ရည္းစား၊ စေရးစဥ္က ကေလာင္အမည္၊ စ႐ိုက္ေသာ ဇာတ္ကားေလာက္သာ အေပၚယံေရးထားသည္။ ကြ်န္ေတာ္ မသိေသးတာ တစ္ခုမွ်မပါ။

သည္ၾကားထဲမွာ ဝင္းဦး၏ သီခ်င္းစာသားမ်ားကို တစ္ပုဒ္စီ ေဖာ္ျပထားသည္မ်ားကလည္း စာမ်က္ႏွာအေတာ္မ်ားမ်ားကို ေနရာယူထားျပန္ေသးသည္။ အဓိကက ဝင္းဦး၏ ဝတၳဳတို ငါးပုဒ္ျဖစ္သည္။ ထိုငါးပုဒ္ျဖင့္ သိုသိပ္ေသာ ဝင္းဦးက သူ႔ဘဝကို နိမိတ္ပံုေဖာ္လိုက္သည္ဟု မွန္းဆႏိုင္ပါသည္။ ဝတၳဳတိုမ်ား၏ အဆံုးတြင္

“ကိုဝင္းဦးဟာ အေတြ႕အၾကံဳမ်ားသူတစ္ေယာက္ ျဖစ္တဲ့အတြက္ တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ေရးဖို႔ ပိုၿပီး အားသန္ပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ သူ႔ဘဝနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့၊ သူ႔အေတြ႕အၾကံဳနဲ႔ ရခဲ့တဲ့ တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ေတြကို သိေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵနဲ႔ သူ႔ဝတၳဳတိုမ်ားကို ျပန္လည္ေဖာ္ျပလိုက္ရပါတယ္…။

သူ႔ဝတၳဳတို ငါးပုဒ္ကို ဖတ္ၿပီးတဲ့အခါ စာဖတ္အေဆြတို႔က သူ႔ရဲ႕ ေရးသားဟန္ ထူးျခားခ်က္ကေလးေတြကို တေရးေရး ျမင္ေယာင္လာပါ လိမ့္မယ္။

အဲဒါကို ဝင္းဦးရဲ႕သူ႔ဘဝ မပီေသးတဲ့ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္လို႔ ယူဆႏိုင္ပါတယ္…”ဟု ေရးထားျပန္သည္။

ဝတၳဳတိုငါးပုဒ္လံုးကို ဖတ္ၾကည့္ေသာအခါ ထိုသို႔ေရးထားသည့္အတိုင္းပင္ ျဖစ္ေနသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ သို႔ေသာ္ ဝင္းဦးက ပညာသားပါသည္။ ဝတၳဳတိုငါးပုဒ္တြင္ သူ႔အေၾကာင္းအစစ္က တစ္ပုဒ္မွ်သာ ျဖစ္ဟန္တူသည္။ က်န္ေလးပုဒ္မွာ တကယ့္ ဝတၳဳတိုေတြ ျဖစ္ေနၿပီး အစစ္တစ္ပုဒ္အေပၚမွာ ဇေဝဇဝါျဖစ္ေအာင္ တမင္ ထည့္ထားသည္ဟု ယူဆရပါသည္။ သူ သက္ရွိထင္ရွား ရွိစဥ္အခါက လူတို႔ အမနာပ အေျပာဆံုး၊ သူ႔အား ေမးခြန္းအထုတ္ဆံုးကိစၥႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး စတုတၳေျမာက္ဝတၳဳျဖစ္သည့္ “အနမ္းသံသရာ”မွာ ဝင္းဦးက အမွန္အတိုင္း ေျပာထားသည္ကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။ သို႔တည္းမဟုတ္ ေနာက္ဆံုးတစ္ပုဒ္မွာလည္း ထိုစဥ္က သူ႔ႏွလံုးသားအေၾကာင္းကို အရိပ္အျမြက္ကေလးေလာက္ ထည့္ထားပံုရသည္ဟု ယူဆႏိုင္သည္။ ထိုဝတၳဳအမည္မွာ “တကၠသိုလ္ဆရာမတစ္ဦး ေျပာေသာ ခ်စ္ပံုျပင္” ျဖစ္ေလသည္။

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ တစ္ဖက္သတ္အေၾကာင္း

ပထမဆံုးအပုဒ္ကမူ ကြ်န္ေတာ့္ကို အလႈပ္ခတ္ဆံုးျဖစ္ေစခဲ့သည္။
ကြ်န္ေတာ္သည္ ပင္ကိုဗီဇအရ လူတစ္ဖက္သားကို အျပစ္ျမင္လြယ္တတ္သည္။ လူေတြကို ကြ်န္ေတာ့္ေပတံႏွင့္ တိုင္းကာ မေက်မလည္ ျဖစ္လြယ္သည္။ ထို႔အျပင္ ကြ်န္ေတာ့္မွာ အျပစ္ေပးဒဏ္ခတ္လိုေသာ အထံုဝါသနာကလည္း ထုႏွင့္ ထည္ႏွင့္ ရွိသည္။ ကြ်န္ေတာ္ ေရးခဲ့ေသာ စာတခ်ိဳ႕တြင္ ထိုအခ်က္ေတြကို ျမင္သာႏိုင္ပါသည္။

ယခုေသာ္ ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက၏ ေက်းဇူးေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ကို ကြ်န္ေတာ္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ျပဳျပင္ေနမိရၿပီ။ တစ္ဆက္တည္းမွာပင္ ကြ်န္ေတာ္ ဖတ္မိေသာ စာအုပ္တခ်ိဳ႕ကလည္း ကြ်န္ေတာ့္ကို မ်ားစြာ ျပဳျပင္ေပးေနသည္။

တစ္ေန႔က ေရးေဖာ္ တစ္ဦးကိုေတာင္ ေျပာျဖစ္ခဲ့ေသးသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔က ကြ်န္ေတာ္တို႔ တစ္ဖက္တည္းက ၾကည့္မိသည့္အတြက္ မွားယြင္းေနတတ္သည့္ အေၾကာင္းပင္။

နမူနာေလး ႏွစ္ခု သူ႔ကို ေျပာျဖစ္ခဲ့သည္။ ကြ်န္ေတာ္ဖတ္ထားေသာ “အင္မတန္စြမ္းသူတို႔ရဲ႕ နည္းလမ္းေကာင္း ခုနစ္သြယ္” (The 7 Habits of Highly Effective People) အမည္ရွိ စာအုပ္ထဲကျဖစ္သည္။ ထိုစာအုပ္သည္ ေလာေလာဆယ္ ကမၻာ့အေရာင္းရဆံုး စာရင္း ဝင္ေနၿပီ။ ထိုစာေရးသူ ွStephen Covey သည္လည္း သန္းၾကြယ္သူေဌးပင္ ျဖစ္သြားၿပီ။ လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္အနည္းငယ္က မဂၢဇင္းတစ္ေစာင္တြင္  ဆရာဝန္ စာေရးဆရာတစ္ဦးက ထိုစာအုပ္ထဲမွ အေၾကာင္းအရာတခ်ိဳ႕ကို တင္ျပခဲ့ၿပီးၿပီဟု သိရသည္။ ကြ်န္ေတာ္ မဖတ္ဖူးခဲ့။

လံုးေစ့ပတ္ေစ့ ဘာသာျပန္မည့္သူ တစ္ေယာက္ေလာက္ေတာ့ ေပၚလာေစ့ခ်င္ေသးသည္။ အလြန္ေကာင္းေသာ စာအုပ္ျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ့္မွာေတာ့ ထိုမွ်ထူထဲေသာ စာအုပ္ကို ဘာသာျပန္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အခ်ိန္ပို မရွိပါ။

မည္သို႔ပင္ဆိုေစ၊ မိတ္ေဆြကို ေျပာျပျဖစ္သည့္ အေၾကာင္းအရာေလးေတြကိုေတာ့ ဘာသာျပန္ျပလိုက္ခ်င္ေသးသည္။ “ဝင္းဦးႏွင့္ သူ႔ဘဝ ဇာတ္လမ္းစံု”စာအုပ္တြင္ ပါေသာ ဝင္းဦးဝတၳဳတိုအဖြင့္ပုဒ္ႏွင့္ ဆက္စပ္ေနေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။

အေမရိကန္ႏိုင္ငံ ေလ့က်င့္ေရးေရတပ္စခန္းက စစ္သေဘၤာႀကီး ႏွစ္စီးဟာ ရာသီဥတု သိပ္ဆိုးရြားေနခိုက္မွာပဲ၊ ပင္လယ္ျပင္မွာ စစ္ေရး ေလ့က်င့္ေနၾကပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္က သေဘၤာႏွစ္စီးထဲက ေခါင္းေဆာင္ သေဘၤာ ေပၚမယ္ တာဝန္က်ေနတယ္။ အဲဒီ့ညက ေမွာင္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ္က သေဘၤာဦးခန္းထဲမွာပါ။
ဆီးႏွင္းေတြက ပိန္းပိတ္ေနတဲ့အတြက္ ေဘးဘီကို ျမင္ရဖို႔ ေတာ္ေတာ့္ကို ခက္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ မာလိန္မႉးႀကီးကလည္း ဦးခန္းထဲမွာပဲ ေနေနရင္း အစစ ဂ႐ုတစိုက္ ၾကပ္မတ္ေနရတယ္။
ညေရာက္လို႔ အေမွာင္က်သြားၿပီးတဲ့ေနာက္ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ဦးခန္းရဲ႕အေပၚမွာ ေစာင့္ၾကည့္ဖို႔တာဝန္က်ေနတဲ့ ေရတပ္သားေလးဆီက သတင္းတက္လာတယ္။ “သေဘၤာဦးရဲ႕ညာဘက္ေလာက္မွာ မီးေလးတစ္စ ျမင္ရတယ္”တဲ့။

“ၿငိမ္ေနလား၊ သြားေနလား”လို႔ မာလိန္မႉးႀကီးက ခ်က္ခ်င္း လွမ္းေမးလိုက္တယ္။

တပ္သားေလးက ျပန္ေျဖတယ္၊ “ၿငိမ္ေနပါတယ္၊ ဦးစီးခင္ဗ်ား”တဲ့။ ဆိုလိုတာကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔သေဘၤာဟာ အဲဒီ့သေဘၤာနဲ႔ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ တိုက္မိမယ့္ လမ္းေၾကာင္းေပၚ ေရာက္ေနတယ္ေပါ့။

သည္မွာတင္ မာလိန္မႉးႀကီးကလည္း ဆက္သြယ္ေရးတပ္သားကို ေျပာတယ္။ “အဲဒီ့သေဘၤာဆီ လွမ္းေျပာစမ္း။ သည္ပံုအတိုင္းဆို တိုက္မိကုန္ေတာ့မွာမို႔ သူ႔လမ္းေၾကာင္းကို ဒီဂရီ ၂၀ ေျပာင္းၿပီး ေမာင္းဖို႔ ေျပာလိုက္ကြာ”တဲ့။

မၾကာဘူး၊ ဟိုတစ္ဖက္က ျပန္ေျပာသံကို အတိုင္းသား ၾကားရတယ္။

“ခင္ဗ်ားတို႔ ေမာင္းေနတဲ့ လမ္းေၾကာင္းကို ၂၀ ဒီဂရီ ေျပာင္းလိုက္ပါ”လို႔ တစ္ဖက္က ျပန္ေျပာတယ္။

သည္မွာတင္ မာလိန္မႉးႀကီးလည္း ဆက္သြယ္ေရးတပ္သားဆီက  စကားေျပာခြက္ကိုလွမ္းယူၿပီးေျပာတယ္။ “ဒါ မာလိန္မႉးႀကီးကိုယ္တိုင္ ေျပာေနတာ။ ခင္ဗ်ာ့ သေဘၤာကို ၂၀ ဒီဂရီ ေျပာင္းလိုက္ပါ။”

“ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ဒုတိယတန္းစား သေဘၤာသားေလးပါခင္ဗ်ာ”တဲ့၊ တစ္ဖက္က အသံျပန္ေပၚလာတယ္။ “မာလိန္မႉးႀကီးရဲ႕သေဘၤာကိုသာ ၂၀ ဒီဂရီ လမ္းေၾကာင္း ေျပာင္းလိုက္ပါခင္ဗ်ား”တဲ့။

ျပႆနာပဲ။ မာလိန္မႉးႀကီးလည္း ေဒါသေတြ တအား ထြက္သြားၿပီ။ ခ်က္ခ်င္းပဲ ထေအာ္ေတာ့တယ္။

“ေဟ့… ဒါ စစ္သေဘၤာကြ။ မင္း လမ္းေၾကာင္းကို ၂၀ ဒီဂရီ ေျပာင္းလိုက္စမ္း”

ဟိုဘက္ကလည္း ျပန္လာတယ္။

“ဒါ မီးျပတိုက္ခင္ဗ်”တဲ့။

အဟဲ… ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း လမ္းေၾကာင္းေျပာင္းလိုက္ရေတာ့တာပါပဲ။

သည္အျဖစ္ကေလးကို အေမရိကန္ ေရေၾကာင္းတကၠသိုလ္မဂၢဇင္းထဲ မွာ Franck Koch က ေရးခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ယင္းကို ကြ်န္ေတာ္ အထက္တြင္ ေဖာ္ျပခဲ့ေသာ စာအုပ္၏ နိဒါန္းပိုင္းတြင္ ျပန္လည္ ေကာက္ႏုတ္ထားျခင္းလည္း ျဖစ္သည္။

ေလာကတြင္ အမွန္တရားဆိုသည္မ်ားက ရွိေနသည္။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြမွာ အစြဲမ်ား ရွိေနတတ္သျဖင့္ တစ္ခါတရံ အမွန္မ်ားကို ျမင္ႏိုင္စြမ္း က်ဲပါးေနတတ္ျပန္သည္။ မူဆိုသည္ကား အမွန္တရားကို အေျခခံၿပီးမွ ေပၚလာျခင္းျဖစ္သည္။ မူရင္းစာေရးဆရာ“ကိုေဗွး”ကေတာ့ မူသည္ မီးျပတိုက္ဟု ဆိုထားေလသည္။ မူတို႔သည္ သဘာဝတၳတရားမ်ား ျဖစ္သျဖင့္္ မခ်ိဳးဖ်က္ႏိုင္ပါတဲ့။

ထားပါေတာ့၊ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္မူ အႏွီးဥပမာေလးက တာသြားလြန္းေနေလသည္။ လူတစ္ဖက္သားအေပၚ အင္မတန္ အျပစ္ျမင္လြယ္လွေသာ ကြ်န္ေတာ္လိုလူအတြက္ မီးျပတိုက္နမူနာက ေတာ္ေတာ့္ကို ထိထိေရာက္ေရာက္ ပညာေပးလိုက္ႏိုင္ခဲ့သည္။

ဆက္ဖတ္ေသာအခါ စာေရးဆရာ “ကိုေဗွး”ကိုယ္တိုင္ၾကံဳလိုက္ရသည့္ အျဖစ္တစ္ခုကို ဖတ္ရျပန္သည္။ နယူးေရာ့ခ္ၿမိဳ႕ ေျမေအာက္ရထားထဲတြင္ တစ္မနက္က ၾကံဳရတာဟု အစခ်ီကာ ကိုေဗွးက ေအာက္ပါအတိုင္း ေရးထားေလသည္။

လူေတြက ေအးေအးေဆးေဆး ထိုင္ေနၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕က သတင္းစာ ဖတ္၊ တခ်ိဳ႕က အေတြးထဲမွာ ေမ်ာေန၊ တခ်ိဳ႕ေတြက်ေတာ့ မ်က္လံုးကို မွိတ္ၿပီး နားေနၾကတယ္။ ေက်ာင္းသင္ခန္းေလးတစ္ခုလိုကို ၿငိမ္သက္ တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ ျမင္ကြင္းေလးတစ္ခုပါ။

အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ရထားထဲကို လူတစ္ေယာက္နဲ႔ ကေလးေတြ ဝင္ခ်လာတယ္။ ကေလးေတြက ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္နဲ႔ တက္ၾကြ လႈပ္ရွားလြန္းေနတာမို႔ ရထားတြဲေလးထဲက ဆိတ္ၿငိမ္တဲ့ ဥတုေလးဟာ ခ်က္ခ်င္းကို ေျပာင္းသြားေတာ့တယ္။

ဝင္လာတဲ့သူက ကြ်န္ေတာ့္ေဘးမွာ ဝင္ထိုင္လိုက္ၿပီး မ်က္လံုး စံုမွိတ္ေနတယ္။ သူ႔ပံုက အေျခအေနကို နည္းနည္းေလးမွ မရိပ္စားမိဘူးဆိုတာ ေသခ်ာတယ္။ ကေလးေတြက တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ အျပန္အလွန္ ေအာ္ၾက ဟစ္ၾကလို႔၊ ေတြ႕ကရာေတြ ေလွ်ာက္ပစ္တဲ့သူက ပစ္၊ တစ္ေယာက္ကဆို တြဲထဲက လူေတြ ဖတ္ေနတဲ့ သတင္းစာေတြကိုေတာင္ သြားဆြဲလား ဆြဲရဲ႕။

ေတာ္ေတာ့္ကို မ်က္စိေနာက္စရာ ေကာင္းေနတာပါ။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္ေဘးက လူကေတာ့ သူ႔ကေလးေတြကို တစ္ခြန္းမွ ဟန္႔ေဖာ္မရဘူး။

ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ ေတာ္ေတာ့္ကို ကသိကေအာက္ ျဖစ္လာတယ္။ မျဖစ္ဘဲကို မေနႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ကိုယ့္ကေလးေတြ သည္ေလာက္ ေသာင္းက်န္းေနတာကို ေနစိမ့္ၿပီး တစ္ခြန္းမွ ဟန္႔ေဖာ္မရတဲ့ သူ႔ကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္လိုမွကို နားမလည္တတ္ေတာ့ဘူး။ ေတာ္ေတာ္ တာဝန္မဲ့တဲ့ ဖေအပဲလို႔ ေအာက္ေမ့ေနမိတယ္။

တစ္တြဲလံုးက လူေတြလည္း ကြ်န္ေတာ့္လိုပဲ သိသိသာသာကို စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္ေနၾကၿပီ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း ဘယ္လိုမွ မေအာင့္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ သူ႔ဘက္ လွည့္ၿပီး ေျပာလိုက္ရေတာ့တယ္။

“သည္မယ္ေနာင္ႀကီး၊ ေနာင္ႀကီးရဲ႕ ကေလးေတြေၾကာင့္ ေဘးလူေတြ ေတာ္ေတာ့္ကို အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ကုန္ၾကၿပီဗ်ာ။ နည္းနည္းေလာက္ ေျပာပါဦးလားခင္ဗ်ာ”

အဲဒီ့လူလည္း မ်က္လံုးပြင့္လာၿပီး ကေလးေတြကို ေငးေနတယ္၊ သူၾကည့္ေနပံုက ရထားတြဲႀကီး တစ္တြဲလံုးကို အခုမွ ျမင္ဖူးၿပီး သူ႔ကေလးေတြကိုလည္း အခုမွ ျမင္ရသလိုမ်ိဳးႀကီးရယ္။ ၿပီးေတာ့ ခပ္ေလးေလး ျပန္ေျပာတယ္။

“ဟုတ္သားပဲဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္ ကေလးေတြကို ေျပာလိုက္ပါဦးမယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔က အခုပဲ ေဆး႐ံုက ျပန္လာတာဗ်။ ကေလးေတြရဲ႕အေမ လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္နာရီေလာက္ကပဲ ဆံုးသြားတယ္ေလ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ဘာလုပ္လို႔ လုပ္ရမွန္းမသိဘူး၊ သူတို႔ေလးေတြလည္း ႐ုတ္တရက္ အမိမဲ့သြားတဲ့ အေနအထားကို ဘယ္လိုရင္ဆိုင္ရမယ္မွန္း မသိတတ္ေသးေတာ့ ထင္ရာ ေလွ်ာက္လုပ္ရင္း ျဖစ္ကုန္တယ္ ထင္ပါရဲ႕ဗ်ာ”တဲ့။

စာဖတ္သူအေနနဲ႔ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္လို ခံစားလိုက္ရမယ္ဆိုတာကို မွန္းဆႏိုင္မယ္ ထင္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ မူလျမင္ထားတဲ့ အျမင္ကေန ႐ုတ္ခ်ည္း ေျပာင္းလဲသြားတယ္။ အျမင္ ေျပာင္းသြားတဲ့အတြက္ အေတြးလည္း ေျပာင္းသြားသလို ခံစားခ်က္လည္း ေျပာင္းသြားတယ္၊ အမူအရာလည္း ေျပာင္းသြားပါေတာ့တယ္။

ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ေနခဲ့တာေတြ ခ်က္ခ်င္း ေပ်ာက္သြားတယ္။ သည္လူ႔ကို စာနာတဲ့စိတ္နဲ႔ သနားတဲ့စိတ္က ခ်က္ခ်င္း ျဖစ္လာတယ္။ သူ႔ကို အားေပးဖို႔ စိုင္းျပင္းလိုက္မိတယ္။ အေျခအေနက ႐ုတ္ခ်ည္း ေျပာင္းသြားေတာ့တာပါပဲ။

ကြ်န္ေတာ္အပါအဝင္ လူအေတာ္မ်ားမ်ားမွာ အလြန္ ေျပာလြယ္ဆိုလြယ္ ရွိၾကသည္။ သူကျဖင့္ ဘယ္ကဲ့သို႔၊ ဘယ္ခ်မ္းသာဆိုတာမ်ိဳးကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြ ေန႔စဥ္ ေျပာျဖစ္ေနၾကသည္။

သူ႔ဖက္က ၾကည့္ေတာ့ လက္ဖဝါး၊ ကိုယ့္ဖက္က ၾကည့္ေတာ့ လက္ဖမိုး ဆိုေသာစကားကို စာေရးဆရာ ဒါ႐ိုက္တာေမာင္ဝဏၰ၏ ဇာတ္ကား ေၾကာ္ျငာတစ္ခုတြင္ ဖတ္ဖူးခဲ့သည္ ထင္၏။ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း ေျပာဖူးသည္။ သူမ်ားေတြ ျပန္ေျပာေနတာလည္း ၾကားဖူးသည္။

သို႔ေသာ္ ယခု ဥပမာႏွစ္ခုေလာက္ေတာ့ မထိေရာက္ခဲ့။ ကြ်န္ေတာ္ ကိုယ္၌က စိတ္လိုက္မာန္ပါႏိုင္လြန္းေနတာလည္း ျဖစ္မည္။ အသက္အရြယ္ေၾကာင့္ ဗဟုသုတ ရွိသည့္တိုင္ ဉာဏ္မရွိေသးတာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္မည္။ ဘယ္ေတာ့ျဖစ္ျဖစ္၊ ကြ်န္ေတာ့္တစ္ဖက္တည္း အျမင္ျဖင့္သာ ၾကည့္ခဲ့၊ ျမင္ခဲ့၊ သံုးသပ္ျဖစ္ခဲ့၊ ဆံုးျဖတ္ျဖစ္ခဲ့တာက မ်ားသည္။

ယခုေသာ္ သူ႔ဘက္က တစ္ျခမ္းကို ထည့္သြင္းစဥ္းစားတတ္လာၿပီ။

အမွန္ေတာ့ ဤသည္မွာ မၾကာလွေသး။

လြန္ခဲ့ေသာ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္က ကြ်န္ေတာ့္ကားေနာက္မွန္တြင္ “လူမွန္လွ်င္ မလိုအပ္ဘဲ ဟြန္းမတီးပါ”ဟူေသာ စာတန္းႀကီးကို ေငြတစ္ေထာင္ အကုန္အက် ခံၿပီး အေရးခိုင္းကာ ကပ္ထားခဲ့ဖူးသည္။ ေနာက္ကားက တေၾကာ္ေၾကာ္ ဟြန္းတီးသံကို ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္လိုမွ သည္းမခံႏိုင္ခဲ့ပါ။ အလိုလိုလည္း စိတ္တိုလာပါသည္။
သည္လိုႏွင့္ ထိုစာတန္းကို ကပ္လိုက္ရာ ေတာ္ေတာ္ သက္သာသြားပါသည္။ တခ်ိဳ႕က ကြ်န္ေတာ့္ကို ဩဘာေပးၾကသည္။ တခ်ိဳ႕ကားေတြက ကြ်န္ေတာ့္ကားကို ဟြန္းတီး ေက်ာ္တက္ရင္း လက္မ ေထာင္ျပသြားသည္မ်ိဳးကို ၾကံဳရသလို တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ အတင္းကို လိုက္ျပႆနာရွာတာမ်ိဳးေတြလည္း ၾကံဳရသည္။

ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိကထံ ထိုစာတန္းသတင္း ေရာက္သြားေသာအခါ ဆရာေတာ္က “ေကာင္းေတာ့ ေကာင္းတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ေရးပံုက အျပဳ သေဘာမေဆာင္ဘူး”ဟု မိန္႔ၾကားပါသည္။

မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ၊ ကြ်န္ေတာ္ကား ေလာ္မာဆဲပင္ ျဖစ္သည္။ ေတာ္ေတာ္ ႏွင့္ ထိုစာတန္းကို မျဖဳတ္ျဖစ္ခဲ့။

တစ္ရက္တြင္မူ ကမၻာေအးဘုရားလမ္းအတိုင္း ေမာင္းလာရာ ဗဟန္း ၃ လမ္းထိပ္ အေရာက္တြင္ ေနာက္မွ ဟြန္းတေၾကာ္ေၾကာ္ တီးျပန္သျဖင့္ ေနာက္မွန္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။ ကြ်န္ေတာ့္ေရွ႕မွာက ယဥ္ေၾကာပိတ္ေနသျဖင့္ ခပ္ျဖည္းျဖည္းသာ ေမာင္းေနရသည္မို႔ စိတ္မရွည္ေသာ ကားက ေက်ာ္တက္ခ်င္ေသာ သေဘာႏွင့္ တီးေနတာမ်ားလားဟု ေတြးလိုက္ရင္း စိတ္က နည္းနည္း တိုသြားသည္။

သို႔ရာတြင္ ဟြန္းတီးေနသည္မွာ ကြ်န္ေတာ့္ေနာက္က ကားမဟုတ္၊ ကြ်န္ေတာ့္ေနာက္ တစ္စီးေက်ာ္က အငွားယာဥ္ျဖစ္သည္။ ထိုကားဆရာအေနျဖင့္ ကြ်န္ေတာ့္စာတန္းကို မျမင္ႏိုင္ေသး။ သူ႔မ်က္ႏွာကိုမူ ေနာက္ကားကို ေက်ာ္ၿပီး ေနာက္မွန္ထဲမွပင္ ကြ်န္ေတာ္က လွမ္းျမင္ေနရသည္။

သူ႔ေခါင္းက လမ္းေဘး လူသြားစႀကႍေပၚသို႔ လည္ေနသည္။  စႀကႍေပၚမွ လူအုပ္ကို သူ႔ကားအားေၾကာင္း အခ်က္ေပးသည့္သေဘာ၊ ခရီးသည္ ေခၚသည့္သေဘာ (ေဈးေခၚသည့္သေဘာ)မ်ိဳးႏွင့္ တီးေနျခင္းသာ ျဖစ္သည္။

ကြ်န္ေတာ္ ခ်က္ခ်င္း သေဘာေပါက္သြားသည္။ သူ႔အတြက္ ဟြန္းတီးျခင္းက တျခားယာဥ္ေမာင္းေတြမွာပါ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္၊ မျဖစ္ ေတြးျဖစ္ေလာက္ေအာင္ စိတ္မအားရွာေခ်။ တစ္ေန႔တာအတြက္  ကားပိုင္ရွင္အား ေပးရမည့္ကားခ၊ ဓာတ္ဆီဖိုး၊ စားစရိတ္အျပင္ သူ႔မိသားစုအတြက္ လိုအပ္ေသာ ေငြစေၾကးစေလးေတြကို အငမ္းမရ လိုခ်င္သည့္ ေလာဘေဇာက တစ္ဖက္သားအတြက္ ေတြးႏိုင္စြမ္းကို ပီပီျပင္ျပင္ ဆို႔ထားေလၿပီပဲ။

ထိုေန႔က အိမ္ျပန္အေရာက္တြင္ ကြ်န္ေတာ့္စာတန္းကို ခြာျဖစ္ခဲ့ပါသည္။

ဝင္းဦးႏွင့္ တစ္ဖက္သတ္အေၾကာင္း

ဝင္းဦးဆီကို ျပန္သြားပါေတာ့မည္။
ဝင္းဦးကလည္း သူႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး ဟိုေျပာသည္ေျပာေတြကို သိပ္ ေၾကလည္ပံုေတာ့ မရ။ သို႔ေသာ္ ဝင္းဦးသည္ ဉာဏ္ရွိသူ။ ထို႔ေၾကာင့္ သူက ဝတၳဳတိုေလးတစ္ပုဒ္ႏွင့္ ဆံုးမလိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ ထိုစာကို ႐ႈမဝ မဂၢဇင္းတြင္ သူမင္းသားျဖစ္ခါစ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္၊ ႏွစ္ကုန္ပိုင္းတြင္ ေဖာ္ျပခဲ့ပံုရသည္။

“ေအာက္ပါစာကို ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာ ၁၉ ရက္ေန႔က ကြ်န္ေတာ္ ရရွိခဲ့ပါသည္။ ႐ႈမဝ ဝတၳဳရွည္ ေရးေပးမည္ဆို၍ လာေရာက္ေတာင္းရာ ကိုျမင့္ႏိုင္၏ စာမူရင္းကိုသာလွ်င္ မၿပီးေသးသည့္ ဝတၳဳတိုအစား ယခုလ ဝတၳဳရွည္အျဖစ္ မျဖတ္မေတာက္၊ မခ်ဲ႕ထြင္ဘဲ ေဖာ္ျပရန္ ေပးအပ္လိုက္ရပါေၾကာင္း”ဟု ဝင္းဦးက ဝတၳဳတို၏ ထိပ္တြင္ ေဖာ္ျပေပးခဲ့ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။

ကြ်န္ေတာ္ကသာ ရွည္ရွည္ေဝးေဝး၊ စတီဖွင္န္ ကိုေဗွးဆီအထိ ရြာေက်ာ္ ရြက္တိုက္ေနသည္၊ အမွန္က ကြ်န္ေတာ္ စြဲလန္းေသာ စာေရးဆရာ၊ ဓာတ္ရွင္ မင္းသားႀကီးက ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ကတည္းက “စာေလးတစ္ေစာင္”အမည္ရွိ ဝတၳဳတိုေလးျဖင့္ ကိုေဗွးထက္ သာေအာင္ ေျပာျပခဲ့ၿပီးၿပီပဲ။

အဖြင့္စာတန္းေလးကို ျပန္ကူးျပပါမည္။

“တစ္ဦးတစ္ေယာက္ကို သူ႔အေၾကာင္း အတြင္းက်က် မသိဘဲနဲ႔ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်တတ္တာဟာ လူသတ္သမားစိတ္ တစ္မ်ိဳးပဲ။ တစ္ပါးသူကို မိမိရဲ႕စြပ္စြဲမႈေၾကာင့္ ရွင္လ်က္နဲ႔ ေသေစသလို အခ်ိန္တန္လို႔ အျမင္မွန္ရလာတဲ့အခါမွာလည္း မိမိကိုယ္တိုင္ ေနာင္တေၾကာင့္ ရွင္လ်က္နဲ႔ ေသၾကရတယ္”တဲ့။

ဝင္းဦးက သူ႔ဝတၳဳကို ထိုသို႔ ဖြင့္ထားပါသည္။

ဝတၳဳေၾကာင္းမွာ ဝင္းဦး ေျပာသည့္အတိုင္း ေပးစာတစ္ေစာင္ပံုစံ ျဖစ္ပါသည္။ ဝင္းဦးႏွင့္တပ္ထဲတြင္ အတူေနခဲ့ဖူးေသာ တပ္ၾကပ္ၿပီး ျမင့္ႏိုင္ဆိုသူ တပ္မေတာ္သား တစ္ဦးက ဝင္းဦးထံ လွမ္းေရးပံုျဖင့္ ဖြဲ႕ထားသည္။

ဝတၳဳေၾကာင္းကို အက်ဥ္းခ်ဳပ္ေျပာလိုပါသည္။

ျမင့္ႏိုင္၏ လက္ေအာက္သို႔ တပ္ၾကပ္ေထြးကိုဆိုသူတစ္ဦး ေရာက္လာသည္။ ထိုေထြးကိုမွာ လူရည္သန္႔ျဖစ္သလို ရည္လည္း ရည္မြန္သျဖင့္ အားလံုးက ခင္မင္ၾကသည္။ သန္သန္မာမာ ဖ်တ္ဖ်တ္လတ္လတ္လည္း ျဖစ္သျဖင့္ ပထမတြင္ ျမင့္ႏိုင္ကိုယ္တိုင္က လက္႐ံုးေကာင္းရၿပီဟု ထင္ခဲ့သည္။

ေထြးကိုကား တာဝန္ေက်ပြန္သူ၊ စည္းကမ္းရွိသူ၊ စာရိတၱေကာင္းသူ၊ လူတိုင္းႏွင့္ တည့္သူလည္း ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ေရရွည္တြင္ ျမင့္ႏိုင္က ေထြးကိုအား နည္းနည္းမွ ၾကည့္မရေတာ့။

ျမင့္ႏိုင္က တကယ့္ စစ္သား။ စစ္မတိုက္ေသာ စစ္သားကို အထင္ႀကီး၍ မရေသာ လူမ်ိဳး ျဖစ္ေနသည္။ ေထြးကိုက တိုက္ပြဲထြက္ရန္ အခ်ိန္က်လာတိုင္း အလိမၼာႏွင့္ ေရွာင္ေျပးေနသည္ခ်ည္း ေတြ႕ရေသာအခါတြင္ ျမင့္ႏိုင္က ေထြးကိုကို အလြန္ရြံရွာ အထင္ေသးသြားေတာ့သည္။

သည္လိုႏွင့္ အထက္အရာရွိကို ေျပာၿပီး ေထြးကိုအား ျမင့္ႏိုင္ကို သူ႔တပ္ထဲတြင္ ဆက္မထားျဖစ္ရန္ ေဆာင္ရြက္လိုက္ေသးသည္။ သို႔ရာတြင္ အဆင္မသင့္ခ်င္ေတာ့ ေထြးကို ေျပာင္းသြားေသာတပ္မွ တပ္စု တပ္ၾကပ္ႀကီး အူအတက္ ေပါက္ၿပီး ေဆး႐ံု တက္ေနသျဖင့္ ေထြးကိုတို႔ တပ္စုကိုပါ ျမင့္ႏိုင္က ပူးတြဲအုပ္ခ်ဳပ္ရသည္။

ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ထိုအခ်ိန္တြင္မွ စစ္ဆင္ေရးတာဝန္က ေပၚလာသည္။ ထိုအခါ ေထြးကိုက ေနမေကာင္းသျဖင့္ ေဆး႐ံုတက္ခ်င္ေၾကာင္း တစ္ဆင့္ ေျပာလာသည္။ တပ္ၾကပ္ႀကီးျမင့္ႏိုင္ ေထာင္းခနဲျဖစ္ၿပီ။

ထို႔ေၾကာင့္ သူ႔တပ္စုႏွစ္စုမွ တပ္သားအားလံုးကို တန္းစီေစၿပီး ဆံုးမစကား ေျပာေတာ့သည္။ စစ္သားသည္ စစ္မတိုက္ဝံ့ပါက အလြန္ရွက္ဖို႔ ေကာင္းေၾကာင္း ပစ္ပစ္ႏွစ္ႏွစ္ႀကီး ေျပာလိုက္ျခင္းလည္း ျဖစ္သည္။ သူ မည္သူ႔ကို ရည္ရြယ္ေၾကာင္း တပ္စု ႏွစ္စုစလံုးသိသကဲ့သို႔ ေထြးကို ကိုယ္တိုင္လည္း သိသည္။ ျမင့္ႏိုင္ ေျပာေနခ်ိန္တြင္ ေထြးကို၏မ်က္ႏွာကား ရဲရဲနီလ်က္။

ထိုေန႔ညေနတြင္ ေထြးကိုက ျမင့္ႏိုင္ထံ သြားေရာက္ၿပီး ေဆး႐ံု မတက္လိုေတာ့ေၾကာင္း အေၾကာင္းၾကားကာ စစ္ဆင္ေရးလိုက္ရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္ေၾကာင္းကို ယတိျပတ္ေျပာေလေတာ့သည္။

သည္လိုႏွင့္ ေထြးကိုသည္ စစ္သားတစ္ဦးအေနႏွင့္ ရြပ္ရြပ္ခြ်န္ခြ်န္ တိုက္ပြဲဝင္ခဲ့သည္။ သို႔ရာတြင္ ရန္သူ႔စခန္း သိမ္းမိေနစဥ္တြင္ပင္ ေထြးကိုသည္ ရန္သူ႔က်ည္သင့္ၿပီး က်ဆံုးသြားေလသည္။

အသက္ထြက္ခါနီးတြင္ ေထြးကိုက ျမင့္ႏိုင္ကိုမွာသည္။ သူစုထားသည့္ ေငြႏွင့္ တပ္မေတာ္က ေပးမည့္ သက္စြန္႔ဆုေၾကးပါ ႏွစ္ရပ္ေပါင္းၿပီး သူ႔မိခင္ႀကီးအား ျမင့္ႏိုင္ကိုယ္တိုင္ သြားေပးရန္ ခပ္စင္းစင္း မွာျခင္းသာ ျဖစ္သည္။

ကိစၥဝိစၥၿပီးေသာအခါ ေထြးကို ေပးသည့္ လိပ္စာအတိုင္း ေထြးကို႔ မိခင္ႀကီး ရွိရာ ရြာကို ျမင့္ႏိုင္ ေရာက္သြားသည္။ လိပ္စာမွာ ရြာဦး ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းလိပ္စာျဖစ္သျဖင့္ ေက်ာင္းထဲရွိ ကပၸိယႀကီးကို စံုစမ္းရာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းဝင္းထဲရွိ တဲအိုေလးေပၚမွ အမယ္အိုကို ျပသည္။

“ေမာင္ေထြးကိုတို႔ဟာ အေမတစ္ခု၊ သားတစ္ခုပါ ရဲေဘာ္ႀကီးရယ္။ ေဆြမ်ိဳး မရွိၾကဘူး။ ေမာင္ေထြးကိုဟာ အေမ မ်က္မျမင္ႀကီးကို လုပ္ေကြ်းဖို႔ စစ္ထဲ ဝင္သြားတာပဲ။ အားကိုးစရာ သည္သားတစ္ေယာက္သာ ရွိတာမို႔ ေသေဘးက ေဝးေအာင္ တိုက္ပြဲ ခိုက္ပြဲေတြ မထြက္ဖို႔ ကတိေတာင္းလို႔ ေမာင္ေထြးကို ကတိေပးရွာတယ္။ အေမႀကီးကလည္း စိတ္ခ်လက္ခ်၊ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ ေမာင္ေထြးကို ေထာက္ပံ့တဲ့ ေငြကေလးနဲ႔ ေနရရွာတာပါ”ဟု ကပၸိယႀကီးက ရွင္းျပေသာအခါ ျမင့္ႏိုင္တစ္ေယာက္ ေဆာက္တည္ရာမရေအာင္ ျဖစ္သြားေတာ့သည္။

သည္လိုႏွင့္ ျမင့္ႏိုင္က ထိုအမယ္ႀကီးကို အေမအျဖစ္ တစ္သက္စာ ေစာင့္ေရွာက္ရန္ ေခၚလာခဲ့ေၾကာင္းျဖင့္ ဝင္းဦးက သူ႔ဝတၳဳကို ဇာတ္သိမ္းထားေလသည္။

အေတာ္ထိေသာ ဝတၳဳေလးျဖစ္သည္။

သူ႔ဘဝဇာတ္လမ္းစံုစာအုပ္တြင္ အဖြင့္ဝတၳဳတိုအျဖစ္ ထိုဝတၳဳတိုေလးကို ျပန္လည္ေဖာ္ျပထားျခင္းမွာ အဓိပၸာယ္က်ယ္ဝန္းေနသည္။ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္က ေရးခဲ့ေသာ ဝတၳဳ ျဖစ္ေသာ္လည္း ျပန္လည္ေဖာ္ျပေသာ ၁၉၆၉ခုႏွစ္တြင္ ဝင္းဦးတစ္ေယာက္ လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္ေနၿပီ။ ေဆာင္းအိပ္မက္ဇာတ္ကားျဖင့္ အကယ္ဒမီဆုကိုလည္း ထိုက္ထိုက္တန္တန္ ရခဲ့ၿပီးၿပီ။

ထိုအခ်ိန္တြင္ “အကယ္ဒမီဝင္းဦးႏွင့္ သူ႔ဘဝဇာတ္လမ္းစံု”မည္ေသာ စာအုပ္တြင္ ထိုဝတၳဳကို အဖြင့္မွာ ေဖာ္ျပထားျခင္းသည္ အေၾကာင္းမဲ့ေတာ့ မဟုတ္တန္ရာ။

ကၽြန္ေတာ့္ေက်းဇူးရွင္ ဝင္းဦး

ကြ်န္ေတာ္သည္ ဆိုခဲ့သည့္အတိုင္း ဝင္းဦးကို စြဲလန္းလြန္းသူသာ ျဖစ္သည္။ ထိုအေၾကာင္းကို ဖြင့္ဟမိတိုင္း ၾကားနာသူအေပါင္းက အျပံဳးတစ္မ်ိဳးျဖင့္ ကြ်န္ေတာ့္ကို ၾကည့္တတ္သည္။ တခ်ိဳ႕ကမူ ဝင္းဦး၏ အားနည္းခ်က္တစ္ခုျဖင့္ ကိုင္ေပါက္ကာ ကြ်န္ေတာ့္ကို စတတ္ၾကပါေသးသည္။

လူသည္ လူသာ ျဖစ္သလို ဝင္းဦးသည္လည္း ဘာသားႏွင့္မွ ထုမထားေလေသာ လူစင္စစ္သာ ျဖစ္ခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူ႔မွာ ေတာ္တာေတြ ရွိသလို၊ ေရွာ္တာေတြလည္း ရွိေနမည္မွာ ဧကန္ပင္။ ယင္းမို႔ေၾကာင့္ သူ႔အားနည္းခ်က္ကို ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္လိုမွ မျမင္ခဲ့။ လူတစ္ေယာက္အေနႏွင့္ လူလိုေနျခင္းဟုသာ ေတြးခဲ့ပါသည္။

ယခုေသာ္ ဝင္းဦးက သူ႔“စာကေလးတစ္ေစာင္”ဝတၳဳတိုျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို ပညာေပးသြားခဲ့ေလၿပီ။ အလားတူပင္ “အနမ္းသံသရာ”ဝတၳဳျဖင့္လည္း သူဘာေၾကာင့္ ဘယ္လို ျဖစ္ေနသည္ကို ထိုစဥ္ကတည္းက ဖြင့္ဟခဲ့ၿပီးၿပီ။

ကေန႔ ကြ်န္ေတာ္တစ္ေယာက္ အဂၤလိပ္စကားကို ဌာန္က႐ိုဏ္းက်ေအာင္ ေျပာတတ္ျခင္း၊ အဝတ္အစားကို တင့္တယ္ေအာင္ ေရြးခ်ယ္ ဝတ္ဆင္တတ္ျခင္း၊ စာေရးရာတြင္ ဘာသာစကားကို ႏိုင္နင္းေအာင္ သံုးတတ္ၿပီး အာဝဇၨာန္းရႊင္ရြင္ေလး ေရးႏိုင္ျခင္း၊ သီခ်င္းဆိုျခင္း၊ ဂစ္တာကိုင္ျခင္း၊ လူေရွ႕ ထြက္ၿပီး စကားေျပာတတ္ျခင္း၊ လူလံုးျပရတာကို အလြန္အမင္း ဝါသနာပါ ျခင္းတို႔အပါအဝင္ ကြ်န္ေတာ့္႐ုပ္ပိုင္းဘဝ ျဖစ္တည္မႈ အားလံုးအတြက္ ဝင္းဦး၏ ေက်းဇူးက မ်ားစြာ ရွိေနပါသည္။

ယုတ္စြအဆံုး၊ “ေရႊအျမဳေတ”မဂၢဇင္းတြင္ ကြ်န္ေတာ့္အမည္ရင္းျဖင့္ ေရးသားကာ လေပါင္းမ်ားစြာေဖာ္ျပခဲ့ေသာ “အိပ္မက္အတူမက္ၾကစို႔ မနက္ မလင္းခင္” အခန္းဆက္ ဝတၳဳရွည္ ဇာတ္ေၾကာင္းမွာလည္း ဝင္းဦး၏ ဩဇာ မကင္းလွသည္ကို ဘယ္သူကမွ ႐ိုက္မစစ္ဘဲ ဝန္ခံလိုက္ခ်င္ပါသည္။ ထိုဝတၳဳ စခါစက ေရႊစာတည္းခ်ဳပ္ ဦးဝင္းၿငိမ္းကပင္ ဝင္းဦး၏ “မိန္းမလွအမုန္း”ႏွင့္ ဆင္လွသည္ဟု မွတ္ခ်က္ေပးသျဖင့္ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ကြ်န္ေတာ့္တြင္ ရွိေနေသာ ထိုစာအုပ္ကို ကမန္းကတန္း ျပန္ဖတ္ခဲ့ရဖူးပါသည္။ ဇာတ္ေၾကာင္းခ်င္း မဆင္ေသာ္လည္း ဝတၳဳ တည္ပံုခ်င္း ဆင္ေနသည္ကို ေတြ႕ လိုက္ရသျဖင့္ ကြ်န္ေတာ့္မွာ မေျပးေသာ္ ကန္ရာ ရွိေနသည္ကလည္း အမွန္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။

ယခုေသာ္ ဝင္းဦးကို အလႊတ္မဲ့ စြဲလန္းဖူးသူတစ္ေယာက္အေနႏွင့္ သူ႔ အေငြ႕ေတြ ကြ်န္ေတာ့္စာေတြထဲမွာ ကပ္ေနႏိုင္ေလာက္သည္ကို မွန္းဆမိႏိုင္လာၿပီျဖစ္သည္မို႔ ဝန္ခံလိုက္ရျခင္းလည္း ျဖစ္ပါသည္။

ထိုဝင္းဦးမွာ အားနည္းခ်က္တစ္ခု ရွိခဲ့ျခင္းကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေတာ္ေတာ္ ေႏွာင့္ခဲ့ပါေသးသည္။

ယခုေသာ္ စာအုပ္ျပပြဲက အမွတ္မထင္ရလိုက္ေသာ စာေလးတစ္အုပ္ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထဲတြင္ ရွင္းသြားခဲ့ပါၿပီ။

တစ္ဆက္တည္းမွာပင္ ကြ်န္ေတာ္မည္ေသာ လူတစ္ေယာက္ ဤေလာကတြင္ ရွိမွန္းပင္ သိမသြားေလေသာ တမလြန္မွ ဦးဝင္းဦးကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ဤစာျဖင့္ ေလးျမတ္စြာ ဂါရဝျပဳလိုက္ခ်င္လွပါေသးသည္။

ေက်းဇူးအတင္ဆံုးကေတာ့ “စာေလးတစ္ေစာင္”ဝတၳဳတို၏ အဖြင့္ စာသားေလးမ်ားအတြက္ပင္ ျဖစ္ေနပါေတာ့သည္ခင္ဗ်ား။    ။

(၁၉၉၉ ဩဂုတ္လထုတ္ ေရႊအျမဳေတမဂၢဇင္းမွာ ေဖာ္ျပခဲ့ၿပီး အတၱေက်ာ္ရဲ႕ “ေျဖေတြးေလးမ်ား”စာအုပ္ထဲမွာ ျပန္လည္ေဖာ္ျပာထားတာေလးကို ျပန္လည္ တင္ဆက္လိုက္တာပါ။ သည္ဘေလာ့(ဂ္)မွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့ပံုကို http://myanmarmp3album.com/2010/06/25/21139/မွ ရယူထားတာျဖစ္ပါတယ္။ မူရင္းျဖစ္ေသာ ၀င္းဦး၏ “စာေလးတစ္ေစာင္”ကို ဖတ္လိုပါက http://www.paephuhlwarmagazine.asia/ မွာ ဖတ္႐ႈႏိုင္ၾကပါလိမ့္မယ္။)



စမလံုးခ်င္ဘု လံုးလံုးႀကီး စိတ္နာ (၉)

စီးပြားေရးလုပ္ငန္းနဲ႔ အားေပးသူအေပၚ အေလးေပးမႈ

ညေနေစာင္းစျပဳလာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ေညာင္းလာၿပီမို႔ အဝင္ဝနားက ထိုင္ခံုတန္းမွာ ထိုင္ရင္း လူေစာင့္ၾကပါတယ္။

စကၤပူရသားေတြရဲ႕ အၾကံႀကီးပံုကို သည္စတူဒီယိုမွာ ထပ္ျမင္လိုက္ရျပန္တာပါပဲ။ ေရွ႕မွာ ေရးခဲ့တဲ့အတိုင္း သူတို႔မွာ ကမၻာလွည့္ခရီးသြားမ်ားကို ဆြဲေဆာင္စရာ ဘာမွ မည္မည္ရရ မရွိတာမို႔ ဒါႀကီးကိုလည္း ေငြကုန္ေၾကးက်ခံၿပီး ေဆာက္လိုက္ျပန္ေပတာပဲဆိုတာ ထင္ရွားေနပါတယ္။
ကြ်န္ေတာ္တို႔ ထိုင္ေနတာ အေတာ္ၾကာေတာ့ ကေလးမေလးတစ္ေယာက္ အနားေရာက္လာတယ္။ သူက သည္ထဲက ဝန္ထမ္းေတြ ဝတ္ထားတဲ့ တူညီ ဝတ္စံုကေလးနဲ႔။ ေရေရမြန္မြန္ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းေလးနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေမးခြန္းေလးေတြ ေမးပါရေစလို႔ ေျပာလာပါတယ္။ ဆယ္မိနစ္ေလာက္ေတာ့ ၾကာပါလိမ့္မယ္တဲ့။

အားေနတာပဲ… ေမးပါဆိုေတာ့ ဘယ္ဟုတ္မတံုး၊ သူက စစ္တမ္း ေကာက္တာကိုးခင္ဗ်။ သူ႔မွာ လက္တစ္ဝါးစာသာသာေလာက္ ရွိတဲ့ စစ္တမ္းေကာက္ရာမွာ သံုးတဲ့ ကြန္ပ်ဴတာေပါက္စေလး ပါလာတယ္။

ေမးခြန္းေတြက ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထင္ ၅၀-၆၀ ေလာက္ ရွိမယ္။ သူတို႔ စတူဒီယိုရဲ႕ ဝန္ေဆာင္မႈ၊ လိုအပ္ခ်က္စတာေတြကို ပိုက္စိပ္တိုက္ ေမးေတာ့တာကလား။

ကြ်န္ေတာ္ သေဘာက်ေနတယ္။ အလုပ္ဆိုတာ အဲလို လုပ္ၾကမွာေပါ့။ ပရိသတ္ဆီက တံု႔ျပန္ခ်က္ကို ခ်က္ခ်င္းရႏိုင္တဲ့ နည္းေတြ ရွိေနတာပဲဟာ။

ေနာက္တစ္ေခါက္လာခ်င္စိတ္ ရွိေသးလားဆိုတဲ့ ေမးခြန္းမ်ိဳး၊ မိသားစုကို ေခၚလာမွာလားဆိုတဲ့ ေမးခြန္းမ်ိဳးေတြလည္း ပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္ စနစ္တက် စီစဥ္ထားတဲ့ စစ္တမ္းေမးခြန္းေတြပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႔ ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴ ေျဖေပးလိုက္ပါတယ္။ အေျမာ္အျမင္နဲ႔ လုပ္ရပ္ကို သေဘာက်မိလို႔ပါ။

အမွန္ေတာ့လည္း သူတို႔ႏိုင္ငံေတြအတြက္က ဒါမ်ိဳးက အဆန္းမဟုတ္ပါဘူး။ စီးပြားေရးပညာ၊ လူမႈေရးပညာေတြကို ဘြဲ႕လက္မွတ္စကၠဴဆိုတာထက္ လက္ေတြ႕ဘဝမွာ ပီပီျပင္ျပင္ ခ်သံုးေနၾကတဲ့ အေလ့က ထံုလြန္းေနၿပီမို႔ ဒါေတြကို သူတို႔ ေကာင္းေကာင္း လုပ္တတ္ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္ဘဝမွာေတာ့ ၅၃ ႏွစ္မွ ႐ုပ္လံုးၾကြ႐ုပ္ရွင္ကို အခုက်ေတာ့မွ ပထမဆံုး ၾကည့္ဖူးခဲ့ရသလို စီးပြားေရးလုပ္ငန္းႀကီးတစ္ခုက စစ္တမ္းကို လူကိုယ္တိုင္ ေျဖရတာမ်ိဳးကိုလည္း အခုက်ေတာ့မွပဲ လုပ္လိုက္ရပါေတာ့တယ္။ ျမန္မာတိုင္း(မ္) ဂ်ာနယ္က အဲသလို စစ္တမ္းမ်ိဳး အခါအားေလ်ာ္စြာ လုပ္တတ္သလို ကြ်န္ေတာ့္စာအုပ္တိုက္ကလည္း အဲသလို စစ္တမ္းငယ္မ်ိဳး ေလးႀကိမ္လုပ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ လူကိုယ္တိုင္ေတာ့ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မေမးဖူးေသးပါဘူး။

ေမးလို႔ အားရသြားတဲ့အခါ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လက္ထဲကို ေရသန္႔ဘူး တစ္ဘူးစီ လာေပးပါတယ္။ ေရသန္႔ဘူးဆိုလို႔ အထင္မေသးနဲ႔ခင္ဗ်။ ေသာက္ေရကိုေတာင္မွ ႏိုင္ငံျခားက တင္သြင္းရတဲ့ ႏိုင္ငံမို႔လားေတာ့ မသိဘူး၊ စကၤာပူမွာ ေရသန္႔ဘူးက အခ်ိဳရည္ဘူးထက္ နည္းနည္း ပိုေဈးႀကီးပါတယ္။

သည္လိုနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ ေစာင့္ၿပီးေတာ့မွ လူစံုတယ္။ အဲဒါနဲ႔ အျပင္ကို ျပန္ထြက္ၾကတဲ့အခါ ဝင္ေပါက္ကေန ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို လက္ေဆာင္ေလးေတြ ေပးလိုက္ပါေသးတယ္။ ဘာမွေတာ့ သိပ္တန္ဖိုး မရွိေပမယ့္ ယူနီဗာဆယ္ စတူဒီယိုတံဆိပ္နဲ႔ လည္ပင္းမွာဆြဲလို႔ ရတဲ့ နာမည္ကတ္ျပားခ်ိတ္တဲ့ ေကာ္ျပား အိမ္ေလး တစ္ခုရယ္၊ နာမည္ေက်ာ္ ဇာတ္ကားတစ္ကားထဲက ဇာတ္ဝင္ပစၥည္း အေသးစား နမူနာပံုစံနဲ႔ ရင္ထိုးေလးတစ္ခုပါ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘာမွ မဝယ္ျဖစ္ခဲ့ သူဆိုရင္ေတာင္မွ အမွတ္တရေလးတစ္ခုခုကို အခုလို လက္ေဆာင္ေလး ထည့္ေပးလိုက္ၾကတဲ့ စိတ္ကူးကို သေဘာက်ေနမိပါတယ္။

သည္ေနရာမွာ အားေပးသူအေပၚေပးတဲ့ ဝန္ေဆာင္မႈ (customer service) ကို ေက်ာ္လြန္သြားၿပီး အားေပးသူအေပၚ အေလးေပးမႈ (customer focus)ဆီကို ေရာက္သြားတာ သတိထားမိလိုက္ပါတယ္။ အခုေခတ္ ႏိုင္ငံတကာ လုပ္ငန္းနယ္ပယ္မွာ “ဝန္ေဆာင္မႈ” ဆိုတာထက္ “အေလးေပးမႈ”ကို ပို က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ေျပာလာပါၿပီ။

“ဝန္ေဆာင္မႈ”မေကာင္းရင္ အားေပးသူက တန္းသိပါတယ္။ အဲဒါဟာ လုပ္ငန္းတစ္ရပ္ကို ေဇာက္ထိုးမိုးေမွ်ာ္ျဖစ္သြားေစႏိုင္ေအာင္၊ ခြက္ခြက္လန္သြားေအာင္ လုပ္ပစ္ႏိုင္တဲ့ အားနည္းခ်က္မို႔ အၿပိဳင္အဆိုင္ေတြ ေပါမ်ားလွတဲ့ ဖြံ႕ၿဖိဳး ၿပီးႏိုင္ငံမ်ားက စီးပြားေရးလုပ္ငန္းတိုင္းဟာ သည္အခ်က္ကို အေသဂ႐ုစိုက္ၾကပါတယ္။

ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ လုပ္ငန္းတိုင္းက အဲဒါကို သိပ္ဂ႐ုစိုက္ၾကတဲ့အခါ ဝန္ေဆာင္မႈဆိုတာက အားေပးသူအတြက္ အလိုလို ရေနတဲ့ အရာတစ္ခုလိုျဖစ္လာၿပီး သိပ္အမႈ မထားမိတတ္ၾကေတာ့ဘူး။

“ဝန္ေဆာင္မႈ”က ဘာနဲ႔ တူသလဲဆိုေတာ့ အိမ္မႈကိစၥနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္ပါပဲ။ အိမ္ရွင္မတစ္ေယာက္ နိစၥဓူဝ လုပ္ေနရတဲ့ အိမ္အလုပ္က သာမန္ကာလွ်ံကာ ၾကည့္ရင္ ဘာမွ အပန္းမႀကီးသလိုပါပဲ။ အိမ္ရွင္မတစ္ေယာက္ အိမ္မႈကိစၥေတြကို ႏိုင္ႏိုင္နင္းနင္းနဲ႔ လုပ္ထား ကိုင္ထားရင္ ဘယ္သူမွ သတိမထားမိတတ္ၾကပါဘူး။ သည္အိမ္ရွင္မႏွယ္ ေတာ္လိုက္တာလို႔လည္း ခ်ီးက်ဴးဖို႔ ေမ့ေနတတ္ၾကတယ္။ အဲ… အဲဒီ့အိမ္ရွင္မခမ်ာ မႏိုင္မနင္းျဖစ္ေနလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အိမ္မႈကိစၥကို မလုပ္တတ္တဲ့ အိမ္ရွင္မ ျဖစ္ေနလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ အိမ္အလုပ္ေတြ လစ္ဟာေနၿပီဆို ရင္ေတာ့ ဘယ္သူမဆို တန္းသိေတာ့တာပဲ။

အားေပးသူအေပၚ ေပးေနတဲ့ ဝန္ေဆာင္မႈကလည္း အလားတူပဲ။ ဝန္ေဆာင္မႈ ေကာင္းေနရင္ သတိမထားမိတတ္ၾကဘူး။ (ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေရႊေတြရဲ႕ လုပ္ငန္း အေတာ္မ်ားမ်ားမွာကေတာ့ ဝန္ေဆာင္မႈေတြက ခ်ာတူးလန္ၾကျမဲဆိုေတာ့ ေကာင္းေနရင္ အမွတ္ထင္ထင္ သတိထားမိတတ္ၾကပါတယ္။) ေစာေစာက ေျပာသလို သည္ႏိုင္ငံေတြမွာက အၿပိဳင္အဆိုင္ေတြ သိပ္မ်ားေတာ့ ဝန္ေဆာင္မႈေကာင္းေအာင္ သူ႔ထက္ငါ ႀကိဳးစားၾကတဲ့အခါ ဝန္ေဆာင္မႈေကာင္းတာက သိပ္မသိသာသလို ျဖစ္လာတယ္။


သည္အခါ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းနယ္ပယ္မွာ “အားေပးသူအေပၚ အေလးေပးမႈ”ဆိုတာကို ရွာေဖြ ေတြ႕ရွိလာၾကပါတယ္။ အဲဒါကို ခြဲျခားတာကေတာ့ ရွင္းရွင္းေလးပါ။ အားေပးသူအေနနဲ႔ ရလိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ ဆက္ဆံပံု၊ မ်က္ႏွာထားမ်ား အပါအဝင္ လုပ္ငန္းနဲ႔ ပတ္သက္တာမ်ား အားလံုး ရရွိေနသမွ် အဲဒါ ဝန္ေဆာင္မႈသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆိုၾကပါစို႔၊ ဘာမဟုတ္တဲ့ လမ္းေဘးက မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္တစ္ဆိုင္ကိုပဲ နမူနာျပပါ့မယ္။

ပန္းကန္ခြက္ေယာက္ သန္႔ရွင္းမယ္၊ ေဈးသည္ မ်က္ႏွာထား ခ်ိဳမယ္၊ င႐ုတ္သီးမႈန္႔၊ နံနံပင္၊ ငံျပာရည္၊ သံပရာသီး/ေရွာက္သီးစတာေတြလည္း အဆင္သင့္ ရွိေနတဲ့အျပင္ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္း ျပင္ဆင္ထားမယ္၊ ဟင္းရည္ အဆစ္ေတာင္းတဲ့အခါလည္း ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴနဲ႔ အေလာေတာ္ထည့္ေပးမယ္လို႔ အားေပးသူ (သည္ေနရာမွာေတာ့ စားသံုးသူ)က ေမွ်ာ္လင့္ထားပါလိမ့္မယ္။

အဲဒါေတြထဲက တစ္ခုခု ယုတ္ေလ်ာ့ေနရင္ အဲဒါ ဝန္ေဆာင္မႈ မေကာင္းတာေပါ့။ ေဈးသည္က မ်က္ႏွာႀကီး ပုပ္လို႔၊ ဒါမွမဟုတ္ မသန္႔ရွင္းလို႔၊ ဟင္းရည္ အဆစ္ ေတာင္းေတာ့ ပန္းကန္ဖင္ကပ္ ပါေလ႐ံုေလး ထည့္ေပးလို႔၊ နံနံပင္ေနရာမွာ ပဲသီးေတာင့္ေတြပဲ ခ်ေပးထားလို႔၊ ငံျပာရည္ပုလင္းေလးက ညစ္ပတ္လို႔ စသျဖင့္ တစ္ခုခုညံ့ေနတဲ့အခါ သတိထားမိတတ္ၾကပါတယ္။ အဲဒါေတြ အားလံုး ေကာင္းေနရင္ ဝန္ေဆာင္မႈေကာင္းတယ္ေပါ့။ သို႔ေသာ္ တန္႐ံုလူက အဲဒါကို သတိ မထားမိတတ္သလို ကေန႔ႏိုင္ငံတကာ စီးပြားေရး နယ္ပယ္မွာကို ဒါကို စာသိပ္မဖြဲ႕ၾကေတာ့ဘူး။

အားေပးသူအေပၚ အာ႐ံုစိုက္မႈကက်ေတာ့ အားေပးသူ မေမွ်ာ္လင့္ထားတာကို ရသြားတာျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါက ပိုတန္ဖိုးရွိတယ္လို႔ ယေန႔  ၂၁ ရာစု စီမံေရးရာ/ စီးပြားေရးနယ္ပယ္မွာ သတိထားမိလာၾကပါၿပီ။ ေစာေစာက လမ္းေဘး မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္ကိုပဲ နမူနာ ဆက္ျပပါ့မယ္။ အဲဒီ့ဆိုင္ေလးက ဝန္ေဆာင္မႈ တအား ေကာင္းတယ္။ ဘာမွ အျပစ္ေျပာစရာ မရွိဘူး။ သည္အထိက ဝန္ေဆာင္မႈပဲ ရွိေသးတယ္။ အားေပးသူ (စားသံုးသူ)ေတြကလည္း သေဘာက်တယ္။ သည္ဆိုင္မွာပဲ စားၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔လိုပဲ ဝန္ေဆာင္မႈ ေကာင္းတဲ့ ေနာက္ထပ္ လမ္းေဘးဆိုင္တစ္ဆိုင္က မလွမ္းမကမ္းမွာ ေပၚလာမယ္ဆိုရင္ ျပႆနာက နည္းနည္း ရွိလာပါၿပီ။

သည္အခါမွာ သူက အားေပးသူအေပၚ အေလးေပးမႈကို စဥ္းစားရပါေတာ့မယ္။ ဆိုၾကပါစို႔၊ သူက ဟင္းရည္ အဆစ္ေတာင္းတဲ့အခါမွာ ဟင္းရည္သာမကဘဲ ၾကက္သြန္ျဖဴ ဆီခ်က္ကေလး လက္ဖက္ရည္ ဇြန္းတစ္ဝက္ေလာက္ကိုပါ အဆစ္ေပးတဲ့ ဟင္းရည္ေပၚ ျဖဴးေပးလိုက္မယ္ဆိုရင္ အားေပးသူ ေမွ်ာ္လင့္မထားတာေလး တစ္ခုကို ရသြားပါၿပီ။ အဲဒါကိုက်ေတာ့မွ အားေပးသူအေပၚ အေလးထားမႈ ျဖစ္လာပါေတာ့တယ္။

စီမံေရးရာ/လုပ္ငန္းခန္႔ခြဲမႈကို ပို႔ခ်ေနတာ မဟုတ္တဲ့အတြက္ သည္ေလာက္နဲ႔ပဲ ရပ္ပါ့မယ္။ သို႔ေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္ ဥပမာက အၿပိဳင္အဆိုင္ေတြမ်ားလာတဲ့ ႏိုင္ငံတကာ စီးပြားေရးလုပ္ငန္း နယ္ပယ္မွာ ဝန္ေဆာင္မႈထက္ အေလးေပးမႈကို ပိုလို႔ ဂ႐ုထားလာၾကၿပီဆိုတာကို အျမြက္ေလာက္ေတာ့ ျမင္သာလိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္။

တစ္နည္းအားျဖင့္ အရပ္သံုးစကားနဲ႔ ေျပာရင္ အားေပးသူက သူ႔ကို ေနာက္ထပ္ ပံုမွန္အားေပးခ်င္လာေအာင္ “ခ်ဴဆီ”ေလး ထည့္ေပးတာကို အားေပးသူအေပၚ အေလးထားမႈလို႔ ဆိုလိုတာပါ။

အခုလည္း စကၤာပူက ယူနီဗာဆယ္ စတူဒီယိုသစ္ႀကီးက ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေမွ်ာ္လင့္မထားတဲ့ လက္ေဆာင္ေလးကို ေပးလိုက္ျခင္းအားျဖင့္ သူတို႔ရဲ႕ စီးပြားေရးအရ ပါးနပ္မႈကို ျပလိုက္ပါတယ္။ သည္ေမာင္ေတြက ေရႊက်ိဳးနည္း ပါးနပ္ၾကေပတာပဲ။ ေတာက္… သင္းတို႔ႏိုင္ငံကေတာ့ ခ်မ္းသာၿပီးရင္း ခ်မ္းသာေနေတာ့မွာပဲ။

အဓိကက ဘာလဲလို႔ စဥ္းစားလိုက္တဲ့အခါ ပညာေရးက ေခါင္းထဲ ေပၚလာပါတယ္။ ေရွ႕က စကၤာပူႏိုင္ငံရဲ႕ သမိုင္းကို အျမြက္ေလာက္ ေဖာ္ျပခဲ့စဥ္တုန္းကလည္း ပါပါတယ္။ ၁၉၆၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္မ်ား၊ ကိုလိုနီႏိုင္ငံအျဖစ္က လြတ္ေျမာက္ခါစ အခ်ိန္ စကၤာပူကို ျပန္လည္ထူေထာင္မယ္ဆိုေတာ့ စက္မႈလုပ္ငန္း၊ ပညာေရးနဲ႔ ၿမိဳ႕ျပ စီမံကိန္းမ်ားကို အေျခခံတဲ့ ဒတ္(ခ်္)ႏိုင္ငံသား စီးပြားေရး ပညာရွင္ရဲ႕ အစီအစဥ္ေတြအတိုင္း ေဖာ္ေဆာင္ခဲ့တာပါ။ အခု ႏွစ္ငါးဆယ္ အၾကာမွာေတာ့ စကၤာပူ ပညာေရးဟာ ႏိုင္ငံတကာအဆင့္မီ ပညာေရး ျဖစ္ေနခဲ့ၿပီ။ စကၤာပူႏိုင္ငံသားေတြဟာလည္းပဲ ႏိုင္ငံတကာအဆင့္မီ ပညာေရးကို တတ္ကြ်မ္းထားၾကသူက အမ်ားစု ျဖစ္ေနၾကပါၿပီ။

ဒါကေတာ့ စကၤာပူတစ္ခုတည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ကေန႔ အာရွက်ားေတြ အကုန္လံုးလည္း သည္လမ္းစဥ္အတိုင္းပဲ သြားၾကတာပါ။ ၁၉၆၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္မ်ားမွာ ပညာေရးကို ပံုေအာၿပီး ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံခဲ့ၾကတဲ့ အက်ိဳးေက်းဇူးကို သူတို႔ေတြ ခံစား၊ စံစားေနၾကတာမို႔ တစ္ဖက္က ေတြးရင္ အံ့ဩစရာေတာ့ သိပ္မေကာင္းလွဘူးလို႔ ဆိုႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။

“ပညာဟာ ပီတိကို ျဖစ္ေစတယ္၊ အဆင္တန္ဆာလည္းျဖစ္တယ္၊ အစြမ္းအစလည္းျဖစ္တယ္”ဆိုၿပီး ဖရန္ဆစ္(စ္)ေဘခန္ ေျပာခဲ့ဖူးတာေလးကို သြား သတိရမိပါေတာ့တယ္။ အက်ယ္ရွင္းေတာ့ တစ္ကိုယ္တည္းေနခ်ိန္၊ အနားယူေနခ်ိန္မွာ ပညာေၾကာင့္ ပီတိျဖစ္ရတယ္၊ ေျပာဆိုေရးသားရာမွာလည္း ပညာက အဆင္တန္ဆာ ျဖစ္လာတယ္ (ျမန္မာလိုေတာ့ ပညာရဲရင့္ ပြဲလယ္တင့္ေပါ့။)  ဆံုးျဖတ္ရာနဲ႔ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ား လုပ္ကိုင္ရာမွာက်ေတာ့ ပညာဟာ အရည္အခ်င္း အစြမ္းအစ ျဖစ္ေနပါတယ္လို႔ ၁၅၆၁ ခုႏွစ္ဖြား အက္ေဆးဆရာႀကီးက ေျပာခဲ့တာပါ။ ေသြးထြက္ေအာင္ မွန္တဲ့ စကားပဲဆိုတာ အာရွက်ားေတြက သက္ေသခံေနေလရဲ႕။

 

(ကေန႔ ၂၂-၁၂-၁၀ ထုတ္ ေဒ၀ီဂ်ာနယ္မွာ ေဖာ္ျပပါရိွတဲ့ အတိုင္းပါ။)

Win Oo, the Ideal Artist

ကြယ္ တာ    ၾကာ ေပ မယ့္    ဘယ္ ခါ    ေမ့ ႏိုင္ လိမ့္

“၀င္းဦး” ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ထဲ ၀င္လာတာ လူမွန္း သိကတည္းက ျဖစ္သည္။ သူ႔သီခ်င္းသံေတြက အရင္၀င္လာတာ ျဖစ္လိမ့္မည္ ထင္သည္။ အိုး… ေမဘရဏီလို… ေငြပန္းခ်ီေတာင္ လက္မိႈင္ခ်ရသကိုး… မမမိုး… ၀ိုး၀ို႔၀ို ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ သူ႔ေခတ္မွာ လူျဖစ္လာတာဟု ဆိုရမလား မသိေပ။ ကေလးဆိုေတာ့ ၀င္းဦးကား ၾကည့္ဖူးသလား၊ မၾကည့္ဖူးသလားလည္း မမွတ္မိ။ သီခ်င္းကေတာ့ ငယ္ငယ္ကတည္းက ၀ါသနာပါၿပီး တေၾကာ္ေၾကာ္ ဆိုေနတတ္ေပရာ မမမိုး ၀ိုး၀ို႔၀ိုကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ စြဲခဲ့တာ မွတ္မိေနပါသည္။

ေနာက္ထပ္ မွတ္မိတာ တစ္ခုရိွေသးသည္။ အဲဒါက ေမေမ လစဥ္ ၀ယ္ဖတ္ေသာ ႐ႈမ၀ မဂၢဇင္းထဲက ၀င္းဦး၏ ၀ထၳဳတစ္ပုဒ္ကို ဖတ္ခဲ့ဖူးတာျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ၆ ႏွစ္လား၊ ၇ ႏွစ္လားေတာ့ မသိ။ သို႔ေသာ္ ၆ ႏွစ္၊ ၇ ႏွစ္အရြယ္ ကေလးတစ္ေယာက္အဖို႔ ၀ထၳဳကို နားမလည္ႏိုင္ မခံစားတတ္ႏိုင္ေသးေခ်။ အဲေတာ့လည္း ၀င္းဦးသည္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ၀ိုး၀ို႔၀ိုသာ ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ ၀ိုး၀ို႔၀ိုသာ မကပါ။ “မီးပံုပြဲမွာ စုကာ ေ၀းကာ အေပါင္းအေဖာ္မ်ားနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္”ေတြေရာ၊ “ေမခင္ ကၽြန္ေတာ့္အခ်စ္ေတာ္ ဟိုင္း… ဟိုင္…”ေတြ အပါအ၀င္ သူ႔သီခ်င္းေပါင္းမ်ားစြာကို ႏႈတ္တက္ရြရြ ဆိုတတ္ခဲ့ပါသည္။

မွတ္မွတ္ရရကေတာ့ ၁၀ ႏွစ္သားမွာ ျဖစ္သည္။ အဲေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မႏၲေလးသို႔ ေရာက္ေနေလၿပီ။ ၀င္းဦး၏ တိမ္လႊာမို႔မို႔လြင္ ပိုစတာႀကီးမ်ားက တစ္ၿမိဳ႕လံုးကို မင္းမူထားသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ေက်ာင္းၾကက္ေျခနီအသင္းႏွင့္ ဘင္ခရာ အသင္းကို ၀င္သည္။ အဲတုန္းက ၾကက္ေျခနီမွာေရာ ဘင္ခရာမွာပါ ၀တ္စံုအျဖဴ အထက္ေအာက္ ဆင္တူ ၀တ္ရသည္။ ဒါကို သေဘာက်သျဖင့္ အသင္းမ်ားသို႔ ၀င္လိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ ၀မ္းတြင္း႐ူးဟု ထိုေခတ္က လူတကာ သေရာ္ေလ့ရိွေသာ ၀င္းဦး႐ူး ေရာဂါပိုး စ၀င္ျခင္းပင္ ျဖစ္ေတာ့သည္။

၁၁ ႏွစ္သားမွာ ရန္ကုန္ေရာက္လာၿပီ။ ၁၉၆၈ ခုႏွစ္။ ၀င္းဦး အရိွန္တက္လို႔ အေကာင္းဆံုး အခ်ိန္ပင္ ျဖစ္ေတာ့သည္။ သူ႔ပံုေတြ ပါေသာ စာေစာင္ မဂၢဇင္းေတြ ၾကည့္ရတာ အေမာ၊ သူ႔ကားဆိုလည္း ၾကည့္ခ်င္မိရတာ အေမာ။ သူ႔သီခ်င္းဆိုလည္း လိုက္ဆိုရတာ အေမာပင္။

ကၽြန္ေတာ္ ၁၃ ႏွစ္သားမွာ သူ အကယ္ဒမီ ရသည္။ မႈန္ေရႊရည္။ မႈန္ေရႊရည္ထဲက သီခ်င္းေတြ တစ္ပုဒ္မက်န္ ကၽြန္ေတာ္ အကုန္ရသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ပင္ကိုသံကလည္း သူ႔လိုပင္ အသံလံုးႀကီးေသာ ဘယ္သံျဖစ္ေပရာ သူ႔အသံႏွင့္ တစ္ထပ္တည္း တူေအာင္ တုၿပီး ဆိုရတာကိုပင္ အရသာရိွေနသည္။ အေဖက ကၽြန္ေတာ္ ၀မ္းတြင္း႐ူးေနတာကို သိသည္။ သည္ေတာ့ ၀င္းဦး၏ အားက်စရာ တျခား အရည္အခ်င္းေတြကို ေျပာျပသည္။ သူ အဂၤလိပ္စာ တတ္တာ၊ သူ ပညာတတ္ၿပီးမွ အဆိုေတာ္ မင္းသား လုပ္တာမ်ားကိုပင္ ျဖစ္သည္။

မွတ္မိေနတာ တစ္ခု ရိွေသးသည္။ accident ကို ၀င္းဦး အသံထြက္တာ။ ၀င္းဦး႐ူးေသာ ကၽြန္ေတာ္သည္ ၀င္းဦး သီခ်င္းမွန္သမွ် မလြတ္တမ္း နားေထာင္တတ္သလို သူ႔သီခ်င္းအေတာ္မ်ားမ်ားကိုလည္း (ယေန႔ထက္တိုင္) အလြတ္ရသည္။ သူ႔ အသံႏွင့္ လာေသာ ေရဒီယို အသံလႊင့္ဇာတ္လမ္းမ်ားကိုဆိုလည္း တခုတ္တရ နားဆင္သည္။ ထိုအထဲမွာမွ အဂၤလိပ္ပိုင္း အစီအစဥ္မွာလည္း သူက အသံလႊင့္ဇာတ္လမ္းမွာ အသံျဖင့္ သ႐ုပ္ေဆာင္ဖူးသည္။ ယင္းအသံလႊင့္ဇာတ္လမ္းတြင္ ၀င္းဦးက “အက္(ခ္)ဆစ္ဒင့္(ထ္)”ဟု ပီပီသသ ထြက္သြားတာကို မွတ္မိေနျခင္းျဖစ္သည္။ တစ္ေလွ်ာက္လံုး အက္ဆီးဒယ့္(န္)ဟု ထြက္လာခဲ့ေသာ ကၽြန္ေတာ့္အသံထြက္အတြက္ သူက အမွန္ကို ျပေပးေသာ ၾကားဆရာ ျဖစ္ေလသည္။

ကိုးတန္း ဆယ္တန္းမွာေတာ့ စာေတြ ေကာင္းေကာင္း ဖတ္တတ္ေလၿပီ။ ထိုစဥ္က ကၽြန္ေတာ္ေနထိုင္ရာႏွင့္ မေ၀းလွေသာ ေနရာမွ စာအုပ္ဆိုင္ေလးမွာ စာအုပ္စံုလွသည္။ နာမည္ေက်ာ္ စာေရးဆရာတိုင္း၏ စာအုပ္မ်ား တစ္အုပ္မက်န္ ရိွေနတတ္သည္။ သည္ေတာ့ ၀င္းဦးကို ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္ၿပီ။ သူ႔စာအုပ္ေတြ တစ္အုပ္မက်န္ ဖတ္သည္။ အဲေတာ့လည္း သူ႔အေရးအသား၊ ဇာတ္ဖြဲ႕ပံုမ်ားကို သေဘာက်လို႔ မဆံုးႏိုင္ျပန္ေတာ့ေပ။

ထိုစဥ္က ၀င္းဦးမွာ တိုက္ခန္းေတြ ရိွသည္။ လြစၥလမ္းဟု ထိုစဥ္က ေခၚေသာ ယခု ဆိပ္ကမ္းသာလမ္းမွာ တစ္ခန္း၊ ဘားလမ္းဟု ေခၚေသာ မဟာဗႏၵဳလ ပန္းျခံလမ္းမွာ တစ္ခန္းျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္က ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲမွာ ေနသည္မို႔ ထိုလမ္းမ်ားမွ ျဖတ္တိုင္း ၀င္းဦးကို ေတြ႕ရႏိုးႏွင့္ ၾကည့္ရတာလည္း အေမာသား။ သူ႔ အမိုးဖြင့္ ၿပိဳင္ကား နီနီေလးျမင္လွ်င္လည္း အူယားဖားယား ၾကည့္မိသည္။ ကားနံပါတ္ေတာင္ မွတ္မိေနပါေသးသည္။ စ-၅၆၇၁ ခင္ဗ်။ ႏႈတ္ခမ္းေမြးႏွင့္ အသားျဖဴျဖဴ မင္းသားႀကီးကိုကား ရိပ္ခနဲသာ ျမင္လိုက္ရသည္ခ်ည္းပင္။

ထိုေခတ္က ကားေဟာင္းေတြကို ႐ံုျပန္ျပန္တင္သည့္ အေလ့ ရိွသည္။ ၀င္းဦးကားသာဆိုလွ်င္ ဘယ္ေလာက္ ေဟာင္းေဟာင္း၊ ဘယ္ႏွႀကိမ္ျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ အမိအရ ျပန္ၾကည့္ေနမိခဲ့စျမဲပင္။

၀င္းဦး စာအုပ္အေဟာင္းေတြဆိုလည္း စာအုပ္ေစ်းပြဲေတာ္တိုင္းမွာ လိုက္ရွာသည္။ ေတြ႕သမွ် ၀ယ္ထားသည္။ ရွာရွာေဖြေဖြ ျပား-၆၀ တန္ ၀င္းဦး အခ်စ္၀တၳဳတစ္အုပ္ပင္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ရိွေနသည္။ အင္တာနက္ေခတ္မွာလည္း ၀င္းဦး သီခ်င္းေတြ လုိက္စုေနတာ အပုဒ္ ၇၀ နီးပါး ရခဲ့ေလၿပီ။

အားလံုးခ်ဳပ္လိုက္လွ်င္ ကၽြန္ေတာ့္ တစ္ဘ၀လံုးကို ၀င္းဦးက အႀကီးအက်ယ္ လႊမ္းမိုးထားခဲ့ပါသည္။ ယုတ္စြအဆံုး အမိုးဖြင့္ ၿပိဳင္ကား စီးခ်င္ေသာ ေရာဂါအထိ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အႀကီးအက်ယ္ ရိွပါသည္။ အကႌ်အျဖဴ၊ ေဘာင္းဘီအျဖဴ၊ ဖိနပ္အျဖဴ ၀တ္ခ်င္ေသာ ေရာဂါကလည္း မေသးေခ်။ လစ္ရင္ လစ္သလို ၀တ္ေနမိဆဲျဖစ္ပါသည္။ ၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္ ေမလမွာ က်င္းပေသာ ေရႊအျမဳေတ စာေပဆုေပးပြဲမွာ အခမ္းအနားမွဴး လုပ္စဥ္ကေတာင္ ၀တ္လိုက္ေသးသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ေျပာပံုဆိုလက္၊ ကၽြန္ေတာ့္ ေရးပံုသားပံု၊ ကၽြန္ေတာ့္အ၀တ္အစားေတြမွာ ေတာ္ေတာ္ သိသာေနပါသည္။ အထင္ရွားဆံုးကား ကၽြန္ေတာ့္ တစ္ပုဒ္တည္းေသာ လံုးခ်င္း ၀တၳဳမွာ ၀င္းဦး၏ “မိန္းမလွ အမုန္း”ႏွင့္ မထင္မွတ္ဘဲ သြားဆင္ေနျခင္းပင္တည္း။ (သူ႔ေလာက္ ေကာင္းဖို႔ေနေနသာသာ သူ႔ေျခဖ်ားပင္ မမီဟု ကၽြန္ေတာ့္၀တၳဳကို ဆရာေမာင္၀ဏၰက ေထာမနာျပဳဖူးပါသည္။)

သို႔ေသာ္ ထို၀င္းဦးကို သူ အသက္ရွင္စဥ္အခါက တစ္ခါမွ် လူခ်င္း မေတြ႕ခဲ့ဖူးပါ။ သူ႔ စႏၵာမဂၢဇင္းသို႔မူ စာမူေလးေတြ ပို႔ခဲ့ဖူးပါသည္။ တစ္ခါမွ် အေရြးမခံခဲ့ရေခ်။

စာတည္းစားပြဲ အဆင့္ဆင့္ကို ျဖတ္သန္းလ်က္ စာေပလမ္းေပၚသို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္ရိွစအခ်ိန္မွာေတာ့ ၀င္းဦးတစ္ေယာက္ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ယူၾကံဳးမရ။ ေနမယ္ဆို ေကာင္းေကာင္း ေနႏိုင္ေသးေသာ အရြယ္ျဖစ္သည္။ လုပ္စရာေတြလည္း အမ်ားႀကီး လုပ္ႏိုင္ေသးသည္။ ထိုအရြယ္မွာ သူ ကြယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ မဆည္ႏိုင္၊ မေျဖႏိုင္။

ထို႔ေၾကာင့္ သူ႔ကို လြမ္းလြမ္းႏွင့္ ၀င္းဦးသုေတသန လုပ္ၿပီး မေဟသီမွာ ေရးျဖစ္ခဲ့သည္။ ၀င္းဦး၏ မိသားစု၀င္ တခ်ိဳ႕၊ ၀င္းဦး၏ လုပ္ေဖာ္ ကိုင္ဖက္တခ်ိဳ႕ကို ေတြ႕ဆံု ေမးျမန္းကာ ျပန္လည္တင္ျပျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ ခက္တာက အမွန္ကို ေျပာရန္ လူအေတာ္မ်ားမ်ားက ၀န္ေလးေနၾကျခင္းပင္။ ခပ္ဖြဖြသာ ေျပာခဲ့ၾကသျဖင့္ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ေကာက္ေၾကာင္းကိုသာ ရသည္။

သူ႔အေမဘက္က အဘိုးက အဂၤလိပ္စစ္တပ္က ဆရာ၀န္ႀကီး ကာနယ္(လ္) ဘခက္၊ သူ႔အေမက မင္နီဘခက္၊ စႏၵယားအတီးေကာင္းကာ စီးကရက္ႀကိဳက္သူ၊ သူ႔အေမႏွင့္ သူ႔အေဖတို႔ ကြဲေတာ့ သူတို႔ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမတစ္ေတြက မေအနဲ႔ က်န္ခဲ့ၾကတာ၊ ၀ါးခ်က္ကို စစ္ေျပးေတာ့ သူ႔အေမ မမာေတာ့တာ၊ သည္အခ်ိန္မွာ သူ႔အေဖနဲ႔ သူ႔မိေထြးတို႔ကလည္း ၀ါးခ်က္ကိုပဲ ေျပးလာၾကရာက ျပန္ဆံုၾကတာ၊ သူ႔အေမကြယ္ေတာ့ ဖေအနဲ႔ ျပန္ေပါင္းစည္းရတာ၊ ေခ်ာင္တစ္ေခ်ာင္မွာ ကုပ္ၿပီး စာအုပ္နဲ႔ မ်က္ႏွာ မခြာတမ္းဖတ္တာ၊ ၁၅ ႏွစ္နဲ႔ ဆယ္တန္းေအာင္တာ၊ တကၠသိုလ္တက္ခ်ိန္အထိ လူဗလံေလး၊ ပိန္ေညႇာ္ေညႇာ္နဲ႔၊ တကၠသိုလ္က အလွပေဂးကို ခ်စ္ေရးဆိုရာမွာ ဟိုက နင့္လို ကႏြဲ႕ကလ်နဲ႔ ဗလံေလးကဆိုၿပီး ေျပာထည့္လိုက္တာမို႔ စိတ္နာၿပီး စစ္ထဲ ၀င္သြား၊ အေလးမ၊ အားကစားလုပ္ရင္း သူ႔ကိုယ္ခႏၵာကို ေမြးျမဴခဲ့တာ၊ အဲဒီ့ဘ၀က ဇာတ္လမ္းစံု၊ သူႀကိဳက္ခဲ့ဖူးတဲ့ အဆိုေတာ္ တစ္ေယာက္၊ ၾသစေၾတးလ်မွာ ပညာသင္သြားခဲ့တာ၊ ျပန္လာေတာ့ ေမြးပြ ေခြးေလးတစ္ေကာင္ပါလာတာ၊ ၀င္ဒါမီယာ အသံလႊင့္႐ံုမွာ သူ သေဘာက်တဲ့ အဆိုေတာ္ သီဆိုေနေတာ့ သြားၿပီး ေခြးလက္ေဆာင္ ေပးခဲ့တာ၊ ႐ႈမ၀မဂၢဇင္းတိုက္သို႔ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ျဖင့္ ေပါက္ခ်လာတတ္ေသာ ႏႈတ္ခမ္းေမႊးႏွင့္ စာေရးဆရာ ကိုလူေခ်ာ၊ သူ႐ုပ္ရွင္ထဲ ေရာက္လာပံု၊ လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္လာခ်ိန္မွာ တစ္သက္လံုး အေနအထိုင္ စည္းမရိွတဲ့ လူတစ္ေယာက္က သူ႔ကို ဇာတ္သြင္းခဲ့တာ၊ သူအတိုက္အခိုက္ခံရပံု မ်ိဳးစံု၊ သူ ဘာသာေျပာင္းျခင္း အေၾကာင္းရင္း၊ မႈန္ေရႊရည္ထဲက စ႐ိုက္နဲ႔ သူ၊ သူက တစ္ဖက္သားေတြကို သူ႔နည္းနဲ႔သူ ျပန္ႏွိပ္ကြပ္ခဲ့တာ၊ သူ႔ကို စာမ်က္ႏွာေပၚကေန တိုက္ခိုက္သူေတြ သူတိုက္တဲ့ အရက္ေကာင္းကို ေသာက္ကာ သူေသေတာ့ သူ႔ဘုန္းေတာ္ဘြဲ႕ေတြ ေရးကုန္ခဲ့ၾကတာ…. အို… ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ေကာက္ေၾကာင္းေပမင့္ အမ်ားႀကီးကို သိခြင့္ရခဲ့ပါသည္။

ထိုအထဲမွာမွ သူ႔ အႏုပညာ လုပ္ကြက္လွလွေလးေတြ၊ အႏုပညာအား ေကာင္းပံုေတြ၊ သင္ယူမွတ္သားမႈ ျမန္ဆန္ပံုေတြကိုလည္း သိခြင့္ရလိုက္တာ တစ္ပံုတစ္မ။

အားလံုးခ်ဳပ္လိုက္လွ်င္မူ သူမတူေအာင္ ထူးျခားေသာ ပါရမီရွင္တစ္ဦးဟုသာ ဆိုရန္ ရိွေတာ့သည္။ သို႔ေသာ္ မွတ္တမ္းမွတ္ရာကား မ်ားမ်ားစားစား မက်န္ႏိုင္ေတာ့ေခ်။ ၀မ္းနည္းစရာ ေကာင္းသည္မွာ သူ႔႐ုပ္ရွင္ကား အမ်ားအျပားအနက္မွ တခ်ိဳ႕တေလသာ က်န္ရစ္ေတာ့ျခင္း ျဖစ္ေလသည္။ မႈန္ေရႊရည္၊ ေမာင္တို႔ ခ်ယ္ရီေျမ၊ ေဆာင္းတစ္ည၀ယ္၊ ေက်ာက္မဲ အက်ဥ္းသား၊ သစၥာတူၿပိဳင္၊ တိမ္လႊာမို႔မို႔လြင္၊ ခ်စ္သူေရြးမယ္ ခ်စ္၀ဲလည္၊ မုန္းပါတယ္ ေမာင့္ကို၊ တစ္ေက်ာ့ႏွစ္ေက်ာ့ ေတးကိုသီတို႔ေလာက္သာ ရိွေတာ့မည္ ထင္သည္။ ႏွစ္ေယာက္ထဲ ေနခ်င္တယ္၊ ခ်စ္ေသာ ေမာင္ေမာင္၊ ေမာင္ေမာင္နဲ႔ သိဂႌ၊ မုန္းတစ္လွည့္ ျပံဳးတစ္လွည့္၊ သိၾကားေစ သက္ေသၫြန္း၊ ပိေတာက္ရိပ္၀ယ္၊ ႏွင္းေပ်ာက္တဲ့ ေႏြ၊ ေဆာင္းအိပ္မက္တို႔ဆိုရင္ ဘယ္ေတြ ေရာက္သြားရွာေလၿပီလဲ မသိ။

ထို႔ထက္ ၀မ္းနည္းစရာ ေကာင္းသည္ကား စာေရး အင္မတန္ ေကာင္းေသာ အတုယူထိုက္ေသာ သူ႔စာမ်ားကို ေႏွာင္းလူတို႔ ဖတ္ခြင့္ၾကံဳရန္ ခက္ခဲေနျခင္းပင္ျဖစ္ေတာ့သည္။ ၀င္းဦးကို အေတာ္မ်ားမ်ားက ဇာတ္လိုက္မင္းသား၊ အဆိုေတာ္အျဖစ္သာ သိထားၾကပါသည္။ စာေရးဆရာ ၀င္းဦးအျဖစ္ လူငယ္ေတြဆိုလွ်င္ မသိၾကေတာ့ပါ။ အမွန္က ၀င္းဦး၏ အႏုပညာ ခရီးအစသည္ စာေရးဆရာ ဘ၀သာျဖစ္ပါသည္။ မင္းသား ၀င္းဦးျဖစ္ၿပီးမွ စာအုပ္ထုတ္စားသည္မ်ိဳး မဟုတ္မူဘဲ စာေရးဆရာအျဖစ္ ခိုင္ခိုင္မာမာ ေအာင္ျမင္ၿပီးမွ ႐ုပ္ရွင္နယ္ထဲသို႔ ေရာက္လာကာ ႐ုပ္ရွင္မွာ လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္သြားသူသာ ျဖစ္ေလသည္။

လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀၊ ၀င္းဦးကြယ္လြန္ၿပီးစတြင္ ဆရာ၀င္းေဖ (စာေပနယ္တြင္ ဇင္ႏိုးၾကဴး ၀ါဒဟု တြင္က်ယ္ေစခဲ့ရာတြင္ ပါ၀င္သူ တစ္ဦးျဖစ္သည့္ ဆရာျမဇင္။ က်န္သူမ်ားမွာ ကၽြန္ေတာ့္ အဂၤလိပ္စာဆရာ ေမာင္သာႏိုးႏွင့္ ဆရာမင္းလွွၫြန္႔ၾကဴးတို႔ ျဖစ္ပါသည္။ ဤကား စကားခ်ပ္)ႏွင့္ ဧည့္ခံပြဲတစ္ပြဲတြင္ ဆံုခဲ့ဖူးသည္။ ဆရာ ၀င္းေဖႏွင့္ ၀င္းဦး၏ စာေပလက္ရာမ်ားအေၾကာင္း ေျပာျဖစ္ရာ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္၏ ၾသဇာက တင့္တယ္အေပၚမွာ သက္၊ တင့္တယ္၏ ၾသဇာက ၀င္းဦးအေပၚမွာ သက္ခဲ့သည္ မွန္ေသာ္လည္း ၀င္းဦး၏ စကားေျပေရးဟန္မွာ ကိုယ္ပိုင္ဟန္ရိွသျဖင့္ stylist ဟု ေခၚဆိုႏိုင္ေၾကာင္း ဆရာ၀င္းေဖက အလြတ္သေဘာ ေျပာခဲ့ဖူးပါသည္။

၀င္းဦး၏ စာေပလက္ရာမ်ားမွာ ေႏွာင္းလူတို႔အတြက္ အမွန္ တကယ္ အတုယူဖြယ္၊ နည္းနာယူဖြယ္ စကားေျပလက္ရာမ်ားသာ ျဖစ္ပါသည္။ ျမန္မာစာကို ႏိႈက္ႏိႈက္ခၽြတ္ခၽြတ္ ဖတ္ထားသလို ႏိုင္ငံတကာ စာေပကိုလည္း အထိုက္အေလ်ာက္ အဖတ္အ႐ႈမ်ားသူ တစ္ဦး ျဖစ္သည့္ အားေလ်ာ္စြာ သူ႔စာေလးေတြမွာ ေတြးစရာ တစ္ပံုတစ္ပင္ ပါ၀င္ေနခဲ့ဖူးသည္မွာလည္း ဧကန္ပင္။

သူ႔စာေတြကို အမ်ားျပည္သူ ေႏွာင္းလူ ေခတ္လူငယ္မ်ား ဖတ္ျဖစ္ေစခ်င္ေသာ ေစတနာႏွင့္ ထုတ္ေ၀ခြင့္ရရန္ ကၽြန္ေတာ္ ႀကိဳးပမ္းဖူးပါသည္။ သို႔ေသာ္ သူ႔စာမ်ားအပါအ၀င္ သူ႔အႏုပညာအရပ္ရပ္ကို ဆက္ခံသူကမူ ဒါေတြႏွင့္ ေ၀းလြန္းလွသည္။ သူ႔ကို အဆိုေတာ္ မင္းသား တစ္ဦးအျဖစ္ အ႐ူးအမူး ခ်စ္ခဲ့သည္က လြဲ၍ သူ႔တန္ဖိုးကိုလည္း သတိမမူ၊ သူ႔အႏုပညာအေမြမ်ားကိုလည္း လက္ဆင့္ကမ္းဖို႔ စိတ္ကူးမရ ျဖစ္ေနေပရာ သူ႔စာေတြကို လူအမ်ား ဖတ္ရဖို႔ ခဲယဥ္းေနပါေလေတာ့သည္။

သို႔ေသာ္… ယေန႔ကာလ နည္းပညာေခတ္၊ သတင္းအခ်က္အလက္ေခတ္ႀကီးမွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ေရာင္ျခည္က သန္းလာပါေလၿပီ။ သူ႔စာေတြကို အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာေပၚမွာ အပင္ပန္းခံ တင္ဖို႔သာ လိုသည္။ ပင့္ကူအိမ္မွတ္တမ္းဟု ေခၚေသာ ႏိုင္ငံတကာ ဆက္သြယ္ေရး ကြန္ရက္ေပၚမွ မွတ္တမ္းစာမ်က္ႏွာတစ္ခုကို ဖြင့္လွစ္ရန္မွာ ဘာမွ ခက္ခက္ခဲခဲ မဟုတ္လွေခ်။ ထိုစာမ်က္ႏွာေပၚ အပင္ပန္းခံၿပီး တင္မည့္သူ တစ္ေယာက္မွ် ေပၚလာလွ်င္ပင္ ၀င္းဦး၏ လက္ရာမြန္မ်ားကို လူငယ္ ပရိသတ္ ရွာေဖြ ဖတ္႐ႈႏိုင္ေတာ့မည္မွာ မလြဲပါတည္း။

ထိုနည္းျဖင့္ပင္ တစ္ႏွစ္မွ်အတြင္း ၀င္းဦး၏ သီခ်င္းေပါင္း ၇၀ ေက်ာ္ကို ကၽြန္ေတာ္ စုႏိုင္ခဲ့ၿပီျဖစ္ေပရာ မေ၀းေသာကာလမွာလည္း ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္ေသာ၊ ေလးစားေသာ၊ အားက်ေသာ စာေရးဆရာ ၀င္းဦး၏ စာမ်ားကို ဖတ္႐ႈႏိုင္ေတာ့မည္ဟု မမွိတ္မသံု ယံုၾကည္ေနမိရပါေတာ့သတည္း။

(၁၉၈၈ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလ ၁၄ ရက္မွာ ကြယ္လြန္တိမ္းပါးခဲ့ေသာ အႏုပညာရွင္ ၀င္းဦး ကြယ္လြန္ျခင္း ၂၂ ႏွစ္ျပည့္ အမွတ္တရ)

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

ဆူဒိုနင္

(ရန္ကုန္ – ၁၀၁၂၁၀)

စမလံုးခ်င္ဘု လံုးလံုးႀကီး စိတ္နာ (၈)

စကၤာပူက ယူနီဗာဆယ္

အထဲကို ဝင္ခါစမွာပဲ သေဘာေပါက္လိုက္တယ္။ ပိုက္ဆံေတာ့ ေသာက္ေသာက္လဲ ကုန္ေတာ့မယ္ဆိုတာ။ အမွတ္တရ ပစၥည္းဆိုင္ေတြကို ျမင္လိုက္ေတာ့တာကိုး။ ဒါနဲ႔ မျဖစ္ေခ်ဘူးဆိုၿပီး ေငြသြားလဲဖို႔ ၾကံရတယ္။ ဝင္ခြင့္လက္မွတ္က ျဖတ္ၿပီးေနၿပီ။ အေပါက္ကို ေျပာေတာ့ အေပါက္က ရတယ္တဲ့။ ကြ်န္ေတာ့္ လက္ဖ်ံ အတြင္းပိုင္း တံေတာင္ဆစ္နားမွာ တံဆိပ္တစ္ခု ႐ိုက္ေပးလိုက္တယ္။ ဘာမွလည္း မထင္ဘူး။ ဟင္… ထင္လည္း မထင္ဘူးဆိုေတာ့ မပူပါနဲ႔၊ သူတို႔ ဓာတ္မီးနဲ႔ ထိုးၾကည့္ရင္ ထင္ပါတယ္ဆိုၿပီး ဓာတ္မီးနဲ႔ ထိုးျပေတာ့ ဟုတ္သဗ်၊ ထင္တယ္။ ဂဏန္းနံပါတ္ေတြ ေပၚလာတယ္။

ဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ရယ္၊ အင္ဒိုးနီးရွားက စာနယ္ဇင္းဆရာေလးရယ္ ႏွစ္ေယာက္သား ေငြလဲမယ့္ ဘဏ္ခြဲကို သြားရွာရတယ္။ ေတာင္ေမး၊ ေျမာက္ေမး ေမးလိုက္ေတာ့မွ ဟိုလူက လမ္းၫႊန္၊ သည္လူက လမ္းၫႊန္၊ အေပၚတက္၊ ေအာက္ဆင္းနဲ႔ ဗ်ာမ်ားလိုက္ေတာ့ ေငြလဲမယ့္ ဘဏ္ခြဲေလးဆီကို ဒုတ္ဒုတ္ထိ ေရာက္ပါေတာ့တယ္။ ဟိုက်ေတာ့ စာေရးမက ဖုန္းေျပာေတာ္မူေနေသးလို႔ စိတ္မရွည္ခ်င္စရာ ေကာင္းစြာ ေစာင့္ေနရေသးတယ္။

ကြ်န္ေတာ္က ကြ်န္ေတာ့္မွာ ပါလာတဲ့ အေမရိကန္ ေဒၚလာကို လဲပါတယ္။  အဲဒါေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ပိုင္ ပိုက္ဆံပါ။ ကြ်န္ေတာ့္လက္ ကြ်န္ေတာ္သိေနလို႔ လိုလိုမယ္မယ္ သံုးရာဖိုး လဲပစ္လိုက္တယ္။ အင္ဒိုနီးရွားက သူ႔အင္ဒိုနီးရွားႏိုင္ငံသံုး ပိုက္ဆံ “႐ူပီယာ”ကို လဲတယ္။ ေငြလဲႏႈန္းက စကၤာပူ ေဒၚလာ တစ္ေဒၚလာကို အင္ဒိုနီးရွား “႐ူပီယာ” ၆၅၅၀ ရွိသဗ်။ အေမရိကန္ေဒၚလာ တစ္ေဒၚလာ ဆိုရင္ေတာ့ဗ်ာ ႐ူပီယာ ၉ဝ၀ဝ ခင္ဗ်။ အံမယ္မင္း… ေဒၚလာ တစ္ရာ ေလာက္မ်ား လဲထားလိုက္ရင္ လက္ထဲမွာ အင္ဒို ပိုက္ဆံ ကိုးသိန္းႀကီးမ်ားေတာင္ ကိုင္သံုးရမွာ။

ေငြလဲတာကေတာ့ ဘာမွ မခက္ပါဘူး။ အဲဒီ့ မယ္မင္းႀကီးမ ဖုန္းထဲမွာ အေၾကာရွည္ေနတာ ေစာင့္ရတာေလး တစ္ခုပါပဲ။ ဘဏ္ျဖစ္ေနေလေတာ့ကာ ႏိုင္ငံကူး လက္မွတ္ စာအုပ္ေလး ဘာေလးေတာ့ ထုတ္ျပရတာေပါ့။ ၿပီးေတာ့ သူေပးတဲ့ ပံုစံစာရြက္မွာ နာမည္နဲ႔ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ နံပါတ္ျဖည့္၊ လက္မွတ္ ထိုးေပးလိုက္ေတာ့ စကၤာပူေဒၚလာေတြ လက္ထဲေရာက္လာတယ္။

ႏွစ္ေယာက္သား အထဲ ျပန္ဝင္ၾကတယ္။ အေပါက္ဝမွာ လက္ဖ်ံေလး လွန္ျပ၊ မီးနဲ႔ထိုးၾကည့္၊ ဝင္ေစ။ ဘာမွ မခက္ဘူး။ တယ္နိပ္တာပဲ။ အထဲေရာက္ေတာ့ အဖြဲ႕က မစံုေတာ့ဘူး။ တာဝန္ခံၿပီး လိုက္ပို႔ေပးတဲ့ ကုမၸဏီက တ႐ုတ္ကေလးကိုလည္း မေတြ႕ဘူး။ အဲဒီ့ တ႐ုတ္ကေလးက “ဘဟာစာ”ဆိုတဲ့ အင္ဒို နီးရွန္းစကား တတ္တယ္။ သူက ကြ်န္ေတာ့္ကို ေမ့ေမ့ၿပီး ဘဟာစာ စကားနဲ႔ ေျပာမိေနတတ္တယ္။ သူ႔စိတ္ထဲမွာ ကြ်န္ေတာ့္ကို အင္ဒိုနီးရွားနဲ႔ ေရာေရာ သြားတာကိုး။ မ်က္ႏွာေပါက္ေတြက ခပ္ဆင္ဆင္ဆိုေတာ့ မွားတဲ့အခါလည္း မွားေပမေပါ့။

အထဲကို ဆက္ဝင္သြားေတာ့မွ ဓာတ္ပံု႐ိုက္ေနတဲ့ အင္ဒိုနီးရွား လူငယ္ေလး ႏွစ္ေယာက္ကို ေတြ႕တယ္။ ဒါနဲ႔ ၁၂ နာရီတိတိမွာ သည္ေနရာမွာ ျပန္ဆံုၾကမယ္၊ ေတြ႕တဲ့သူကို ေျပာလိုက္လို႔ မွာရပါတယ္။

ၿပီးေတာ့ ဟိုေလွ်ာက္ သည္ေလွ်ာက္နဲ႔၊ ဓာတ္ပံု တဖ်တ္ဖ်တ္႐ိုက္ေပေတာ့ေပါ့။ အမွန္ေတာ့ စကၤာပူမွာ ေဟာလီးဝု(ထ္)အတုကေလးတစ္ခု ဖန္တီးထားတာပါပဲ။ အတုေပမယ့္ ဘယ္ေလာက္အထိ အစစ္နဲ႔ တူသလဲဆိုရင္ အဲဒီ့က ျပန္လာၿပီး ေနာက္တစ္ရက္ အင္တာနက္က Facebook ဆိုတဲ့ မိတ္ေဆြမ်ား ဆံုစည္းၾကရာ စာမ်က္ႏွာမွာ အဲဒီ့တုန္းက ႐ိုက္ခဲ့တဲ့ ပံုေတြ တင္လိုက္ေတာ့ အေမရိကန္ႏိုင္ငံမွာ ေရာက္ေနတဲ့ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္က “အေနာက္ဘက္ ကမ္းေျခကို ေရာက္လာတာလား”လို႔ လွမ္းေမးပါတယ္။ “မဟုတ္ဘူးဗ်ိဳ႕၊ အဲဒါ စကၤာပူ”လို႔ ျပန္ေျဖလိုက္ရပါတယ္။ [အေနာက္ဘက္ ကမ္းေျခဆိုတာက ေဟာလီးဝု(ထ္)ရွိရာ ေလာ့ဆဲ(န္)ဂ်လိ(စ္)ၿမိဳ႕ ပါဝင္တဲ့ ေဒသကို ေခၚတာပါ။]

မာရီလင္ မြန္႐ိုးအတုကိုလည္း ေတြ႕တာနဲ႔ ဓာတ္ပံုတြဲ႐ိုက္လိုက္ေသးတယ္။  မြန္႐ိုးအစစ္က ရွိလည္း မရွိရွာေတာ့ပါဘူး။ ရွိလည္း ကြ်န္ေတာ့္အေမ အရြယ္ေလာက္ ေနမွာပါ။ အခု မြန္႐ိုးအတုကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္သမီးအရြယ္ေလးပဲ။ သူကလည္း ဂိုက္က ခပ္ေပးေပး၊ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း ဂိုက္ေပး ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ဆိုေတာ့ ဟန္႔ကို က်လို႔။

တကယ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း ဓာတ္ပံုေတြ နင္းကန္ ႐ိုက္ခဲ့တာကလား။ အခုေခတ္ ကင္မရာဆိုတာ ဖလင္ဖိုးကလည္း မကုန္ေတာ့ အားမနာ လွ်ာမက်ိဳး ႐ိုက္ခ်င္တိုင္း ႐ိုက္လို႔ ေကာင္းေနေပတာကိုး။ ၿပီးေတာ့ သိပ္႐ိုက္တတ္စရာလည္း မလိုဘူး။ ကင္မရာက သူ႔ဟာနဲ႔သူ ေတာ္သလို ၾကည့္လုပ္ေပးသြားတာဆိုေတာ့ နိပ္မွ နိပ္။

သို႔ေသာ္ ခ်စ္စြာေသာ စာဖတ္သူေတြကိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ပံုေတြနဲ႔ မႏွိပ္စက္ ေတာ့ပါဘူး။ စာေရးသူတခ်ိဳ႕ဆို ခရီးသြားေဆာင္းပါးေတြ ေရး၊ ၿပီးရင္ သူတို႔ပံုေတြ နင္းကန္ထည့္ၾက။ အဲဒါကို ၾကည့္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း ဟားခဲ့ဖူးတာမို႔ ဝဋ္လည္မွာ စိုးလို႔ပါခင္ဗ်။ သက္ဆိုင္ရာ ေနရာဌာနနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္ အလ်ဥ္းမပါတဲ့ ပံုမ်ားကိုသာ ေဖာ္ျပေပးလိုက္ပါတယ္။ (သည္စာေတြကို စုၿပီး လံုးခ်င္း ထုတ္ျဖစ္ရင္ေတာ့လည္း ကြ်န္ေတာ့္ပံုေတြ ထည့္မွာေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒါက်ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္စာအုပ္၊ ကြ်န္ေတာ့္ပရိသတ္စစ္စစ္က ဖတ္မယ့္စာအုပ္ျဖစ္တဲ့ အတြက္ သိပ္အားနာစရာ မလိုဘူး။ မဂၢဇင္း/ဂ်ာနယ္မွာက်ေတာ့ သူ႔ပရိသတ္၊ ကိုယ့္ပရိသတ္က ေရာေနတာ။ ကိုယ့္ပရိသတ္ မဟုတ္သူမ်ား ခမ်ာမယ္ အေရး မေကာင္းလွတဲ့ စာကို ေအာင့္ဖတ္ေနရတဲ့ ၾကားထဲက ပံုနဲ႔ပါ အႏွိပ္စက္ခံရမယ္ဆို ဘယ္ေတာ္ပါ့မလဲေနာ္။) [အဟဲ… သည္ ဘေလာ့(ဂ္)မွာေတာ့ ကိုယ့္ပရိသတ္နဲ႔ ကိုယ္ပဲ အားမနာေတာ့ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ဂိုက္ေပးၾကမ္းေနတာေတြပါ တင္ပစ္လိုက္စမ္းမယ္။ ကိုးနတ္ရွင္က မ်က္ႏွာသာေပးသေလာက္ေပါ့။ 😛 ]

၁၉၉၉ တုန္းက ေရာက္ခဲ့တဲ့ ဩစေၾတးလ်က ေျမေခြးစတူဒီယိုက တကယ္ ႐ုပ္ရွင္႐ိုက္တဲ့ စတူဒီယိုလုပ္ထားၿပီး အဲဒါကိုမွ အပန္းေျဖ လာေရာက္ ၾကည့္႐ႈလိုသူမ်ားလည္း ၾကည့္လို႔ရေအာင္ စီစဥ္ထားတာျဖစ္ပါတယ္။ စကၤပူရက ယူနီဗာဆယ္ စတူဒီယိုကေတာ့ အပန္းေျဖသက္သက္ပါ။ ဒစၥနီဥယ်ာဥ္ဆန္ဆန္ေပါ့။
နာမည္ေက်ာ္ ဝက္ဝက္ကြဲ ေအာင္ျမင္တဲ့ ဇာတ္ကားေတြရဲ႕ ဇာတ္ဝင္ အခမ္းအနားေပါင္းစံုနဲ႔ ဆင္ယင္ထားပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ဟိုေလွ်ာက္ သည္ေလွ်ာက္ ဟိုၾကည့္သည္ၾကည့္နဲ႔။

မွတ္မွတ္ရရ အသက္ ၅၃ ႏွစ္ထဲ ေရာက္မွ “သရီးဒီ”လို႔ ေခၚတဲ့ ႐ုပ္လံုးၾကြ ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္ဖူးေတာ့တာကို မွတ္တမ္းတင္ရပါလိမ့္မယ္။ အမယ္… နိပ္သဗ်။ သရီးဒီမွ ႐ိုး႐ိုး မဟုတ္ဘူး။ အထဲက ဇာတ္လိုက္က ႏွာေခ်ရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မ်က္ႏွာကို ေရစက္ကေလးေတြ လာစင္တယ္၊ အထဲက လမ္းၾကမ္းမွာ လွည္းစီးသြားရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ထိုင္ေနတဲ့ ခုန္ေတြကပါ တဝုန္းဝုန္း ထလႈပ္တယ္။ ဆယ့္ငါးမိနစ္စာ ကာတြန္း ကားတိုေလးေပမယ့္ ၾကည့္ရတာ အေတာ္နိပ္သား။

ဘယ္လို လုပ္ထားတာလဲ သိခ်င္လို႔ “သရီးဒီ”ၾကည့္ မ်က္မွန္ကို ဖယ္ၾကည့္ေတာ့ ပိတ္ကားေပၚက အ႐ုပ္ေတြက ဝါးတားတားျဖစ္ေနသဗ်။ မ်က္မွန္တပ္လိုက္ေတာ့မွ ႐ုပ္လံုးေတြက ၾကြလာတာ။ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းေပတာပဲ။

ေနာက္တစ္ခုက ကဇာတ္႐ံုထဲမွာ ကႀကိဳးကကြက္၊ မီးေပးပံု ဆန္းဆန္းနဲ႔ တင္ဆက္တာ။ အဲဒါေတာ့ အဲဒီ့႐ံုထဲ ဝင္အိပ္တာ သက္သက္ပါ။ မေန႔ညက ေကာင္းေကာင္း အိပ္မထားရေတာ့ အဲဒီ့႐ံုထဲမွာ ကဇာတ္ကို ၾကည့္သလိုလိုနဲ႔ အိပ္ပစ္လိုက္တာ။ မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ ေကာင္းေကာင္း အိပ္လိုက္ရေတာ့ လူက ေတာ္ေတာ္ လန္းသြားတယ္။

မနက္စာကိုေတာ့ အဲဒီ့ထဲမွာပဲ အသားညႇပ္ေပါင္မုန္႔၊ ကိုကာကိုလာတို႔နဲ႔ ၿပီးလိုက္ရတယ္။ ေဆးလိပ္ေသာက္လို႔ရတဲ့ ေခ်ာင္ကေလးေတြ လုပ္ေပးထားတာမို႔ ေဆးလိပ္လည္း ေသာက္ႏိုင္ေနပါတယ္။

မိုးက သည္းသည္းမည္းမည္း ထရြာျပန္ေသးတယ္။ စကၤာပူက အခ်ိန္အခါ မေရြး မိုးရြာတတ္တဲ့ ပံုပဲ။ မုတ္သံုေဒသရဲ႕ ပင္လယ္ကမ္းစပ္က ၿမိဳ႕ေပကိုး။ အမွတ္တရ ပစၥည္းေတြလည္း ေတာ္ေတာ္ ဝယ္ျဖစ္ပါတယ္။ အရင့္အရင္က ႏိုင္ငံျခားေရာက္ရင္ ပိုက္ဆံတြက္ၿပီး သိပ္မဝယ္ျဖစ္သေလာက္ အခုတစ္ေခါက္မွာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ဝယ္ျဖစ္ပါေတာ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ ဘ႑ာေရးအေျခ အေနေလးက နည္းနည္းဟုတ္ေနတာကိုး။

ဒါေတာင္မွ ကပ္ေစးနည္းတဲ့ ဉာဥ္က ေသြးထဲမွာ ရွိေနေသးေတာ့ ေနရာတကာ ဆတ ဆတ လုပ္ေနမိတာခ်ည္းပါပဲ။ ဒါက သမီးအတြက္၊ ဒါက သားအတြက္၊ ဒါက မိန္းမအတြက္ စသျဖင့္ေပါ့။ ယူနီဗာဆယ္စတူဒီယို အမွတ္တံဆိပ္ေလးေတြနဲ႔မို႔ တကယ့္အမွတ္တရေတြပါပဲ။ စြပ္က်ယ္ (တီရွပ္)၊ ေသာ့တြဲ၊ ေဆးလိပ္ခြက္၊ ေက်ာပိုးအိတ္၊ ေကာ္ဖီေသာက္တဲ့ မတ္ခြက္စသျဖင့္ စံုစီနဖာေလွ်ာက္ ဝယ္လိုက္တာ အိတ္ႀကီးတစ္အိတ္ ရေရာပဲ။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ အဖြဲ႕ကေတာ့ ကြဲခ်င္တိုင္း ကြဲေနၾကတာပဲ။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ အတူ ရွိေနတာကသည္ေနရာကို စေရာက္ၿပီး ေငြလဲကတည္းက ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ အတူ ပါခဲ့တဲ့ အင္ဒိုနီးရွား လူငယ္ေလးပါပဲ။

(ကေန႔ ၁၅-၁၂-၁၀ ထုတ္ ေဒ၀ီဂ်ာနယ္ အမွတ္၉ မွာ သည္ေလာက္အထိ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ ကိုးနတ္ရွင္ကို စိတ္မခ်လို႔ ဂ်ာနယ္ မထြက္ေသးခင္ လြန္ခဲ့တဲ ၁၃ နာရီေလာက္က တင္လိုက္ေပမယ့္ ပရိသတ္က ဖတ္လို႔ မရဘူး၊ Page not found ပဲ ေပၚေနတယ္လို႔ ေအာ္ေနၾကတာမို႔ ဒုတိယအႀကိမ္ ထင္တင္လိုက္တာပါပဲ။ ေအာင္ျမင္ပါေစဟု တိုးတိုးတစ္မ်ိဳး၊ က်ယ္က်ယ္တစ္၀ ဆုေတာင္းလိုက္ပါ၏။ 😛 )

In Ever Loving Memory of Win Oo

“လြမ္းေငြ႕ေ၀ေ၀”

၁၉၈၈ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလ ၁၄ ရက္ေန႔မွာ စာေရးဆရာ၊ အဆိုေတာ္၊ ႐ုပ္ရွင္မင္းသား၊ ဒါ႐ိုက္တာ၊ စႏၵာ႐ုပ္ရွင္နဲ႔ စႏၵာမဂၢဇင္းတို႔ကို တည္ေထာင္ ထုတ္လုပ္ တည္းျဖတ္ခဲ့သူ၊ သီခ်င္းေရးဆရာဆိုတဲ့ နယ္ပယ္ေပါင္းစံုမွာ ေအာင္ျမင္ထင္ရွားခဲ့သူ (ဦး)၀င္းဦး ကြယ္လြန္ခဲ့တာမို႔ ကေန႔မွာ သူ ကြယ္လြန္တာ ၂၂ ႏွစ္ျပည့္ေျမာက္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္ျဖစ္တည္မႈအေပၚမွာ အႀကီးအက်ယ္ လႊမ္းမိုးခဲ့သူ (ဦး)၀င္းဦးကို ေအာက္ေမ့တသစြာ၊ သတိရစြာ၊ လြမ္းဆြတ္စြာ သူ႔ရဲ႕ သီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္ကို ျပန္လည္ တင္ဆက္ေပးလိုက္ခ်င္ပါတယ္။

သည္သီခ်င္းကို အလကၤာေက်ာ္စြာ ေရႊျပည္ေအး ေရးတယ္လို႔ သီခ်င္းစာအုပ္ေတြထဲမွာ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ သို႔ေပမယ့္ ၀င္းဦး မင္းသားမျဖစ္ခင္၊ အဆိုေတာ္ မျဖစ္ခင္ ပေ၀သဏီက ေရးသားခဲ့တဲ့ ၀တၳဳတစ္ပုဒ္မွာ သည္စာသားေတြ အားလံုးနီးနီးကို ေတြ႕ရတာမုိ႔ သည္သီခ်င္းကို ဆရာေရႊျပည္ေအးက အသံထည့္ေပးခဲ့တယ္လို႔ ယူဆရပါတယ္။

၀င္းဦး ကြယ္လြန္ျခင္း ၂၂ ႏွစ္ျပည့္ အမွတ္တရ အေနနဲ႔ စာတစ္ပုဒ္ေရးထားတာ ရိွပါတယ္။ ဂ်ာနယ္မွာ ေနာက္တစ္ပတ္က်မွ ပံုႏွိပ္ေဖာ္ျပျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ တြက္ဆရပါတယ္။ အဲဒီ့အခါက်ေတာ့မွ ဘေလာ့(ဂ္)မွာ ျပန္တင္ေပးပါ့မယ္။

ေလာေလာဆယ္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲ ၀င္းဦးကို ခ်စ္သူမ်ား၊ ၀င္းဦးကို မေမ့ႏိုင္ေသးသူမ်ားအတြက္ အလြမ္းေျဖဖို႔၊ အလြမ္းေ၀ဖို႔ သူ႔ “လြမ္းေငြ႕ေ၀ေ၀” သီခ်င္းေလးကို တင္ဆက္လိုက္ပါတယ္။

ေျပာစရာ တစ္ခု က်န္တာက သည္သီခ်င္းကို ၀င္းဦးကိုယ္တိုင္ သီဆိုထားတာမွာပဲ မူကြဲ ႏွစ္မ်ိဳး ရိွခဲ့တာပါ။ အခု တင္ဆက္လိုက္တာက ၀င္းဦး ပထမဆံုး သီဆို အသံသြင္းခဲ့တဲ့ မူပါ။ ဆရာ ေရႊျပည္ေအး ကြယ္လြန္ၿပီးေနာက္ ဆရာေရႊျပည္ေအး အလြမ္းေျပဆိုၿပီး ဟသၤာေတးသံသြင္းက ထုတ္ေ၀ခဲ့တဲ့ အေခြမွာ သည္သီခ်င္းကိုပဲ ၀င္းဦးက သီဆိုခဲ့ပါေသးတယ္။ အဲဒါလည္း ကၽြန္ေတာ့္ဆီမွာ ရိွပါတယ္။ သို႔ေပမယ့္ ပထမမူကို ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္က ပိုအားရမိတာမို႔ သည္မူကိုပဲ လက္ဆင့္ကမ္း ေပးလိုက္ရပါတယ္ခင္ဗ်ား။

ကၽြန္ေတာ့္ ျမင္ဆရာ၊ ၾကားဆရာ (ဦး) ၀င္းဦး ေရာက္ရာဘ၀ကေန ၾကည္ႏူးေနလိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္မိပါတယ္။

လြမ္း ေငြ႕ ေ၀ ေ၀

ဖဲစက္ရာ တြဲလ်က္သာ ႏႊဲယွက္ခါကြယ္ ဟိုတုန္းအခါက ေမာင္နဲ႔မယ္

ေပြ႕လ်က္သာ ေမ့မ်က္ႏွာ ေမႊးလို႔ၾကဴတယ္ ေရႊစပယ္ငံု ထံုနံ႔ၾကြယ္

ခ်စ္လွစြာ လွစ္ဟကာ ရွစ္ဘ၀ ပန္ရြယ္ အို… ဆံုးေစေတာ့ ပ်ိဳမမုန္းတယ္

ေမာင့္တစ္ေယာက္သာ ေရြးလို႔ကြယ္ ခ်စ္ေမတၱာၾကြယ္ ေမာင္ယံုၾကည္ေအာင္ ခင္ေျပာခဲ့တယ္

ေရႊသၪၨာေဘြအလယ္ ႏွစ္ေယာက္တည္းပဲ ေနဆဲ၀ယ္

ၾကည္ျဖဴတယ္ ေမာင္ရယ္ စိတ္တိုင္းက် ႏွမကို ခ်စ္ကြယ္… တဲ့

လိုရာကို ယူမယ္ ႏွင္းအပ္ခဲ့တယ္

ဟိုဟိုစဥ္အခါ၀ယ္ ႏွစ္ဦးၾကည္ႏူးမိဘြယ္

ပ်ိဳပ်ိဳသဇင္ညႇာရယ္ အခုမ်ားေတာ့ကြယ္

ေမာင့္တစ္ေယာက္တည္း ခြဲလို႔ ေနတယ္ အသည္းလည္း ေၾကြလုဘြယ္

(ေနညိဳညိဳခ်မ္း၀ယ္ ေမပ်ိဳပန္းအလွသဇင္ရယ္ ေဖကိုယ္ တမ္းတအစဥ္ကြယ္ တကယ္ကို လြမ္းစထြင္တယ္)၂

ခ်စ္သူကို ႐ူးလုေအာင္ ဖယ္… လစ္လ်ဴေတာင္ ထားရက္တဲ့ တစ္ပါးသက္လွယ္

ေမတၱာေတာ္နည္းပါးလို႔ကြယ္… လြဲသြားဖို႔ တကယ္… ခြဲထားတဲ့ ေမရယ္

ေရႊစပယ္ သီတာ ဆံုးဦးေတာ့ မမုန္းႏိုင္တယ္ ေရႊက်မ္းရြက္လို႔ က်ိန္ပါမယ္

ေမာင့္ေမတၱာ လြန္စြာ ပိုကဲတယ္ တစ္မိုးေအာက္ ခင့္တစ္ေယာက္သာ စြဲလို႔ကြယ္

ေမရယ္ ဘယ္လိုပဲ အခ်စ္ေတြကြယ္ ေသြဖယ္ သနားတဲ့ စိတ္ေတြ ႏႊင္ဖယ္

ေစာင့္ရသူ ပူပံုေတာ္ ပန္းဖြယ္ ရႊင္လန္းတဲ့ စိတ္နဲ႔ ေ၀းေအာင္ ျပဳရက္တယ္

ေဟမန္ရာသီ၀ယ္… ႏွင္းေငြေလး ေဖြးျဖဴစြာရယ္

ေရႊစင္ေရာ္ ေမာင္မယ္… လည္ခ်င္းတြဲ ၾကည့္ရင္းပဲ အသည္းကြဲေပါ့ေမရယ္

ဘယ္လိုမ်ား ေမာင့္ကံႏွယ္ ဖန္တယ္ ႏွစ္ပါးေတြ႕ဖို႔ ေမွ်ာ္သူမယ္

ေစာင့္ရတာ လြန္စြာ ၾကာေပါ့ကြယ္ ဘယ္ေတာ့မွ ဖူးေပြ႕လို႔ ေတြ႕ပါ့မယ္

လမင္း ပ၀င္း ေကာင္းကင္လည္ မွာလိုက္ပါေပါ့ ေျပာပါကြယ္

ေမွ်ာ္ရသူ ပန္းရွာပါၿပီ ေမရယ္ အို… တကယ္ပဲ ရက္စက္ကာဖယ္ သနားမညႇာေလတယ္

ငယ္ကၽြမ္းေဆြ ခ်စ္တဲ့သူရယ္… ေျဖလည္း မေျပဘဲ ေနဆဲ၀ယ္

ေန႔တိုင္းပင္ ခင့္႐ူပါ႐ံု ထင္ ျမင္ ကာ ကြယ္… စိတ္ထဲ ႀကိတ္ခဲကာ လြမ္းတယ္…

အို… ဖူးစာကံနည္း ဆန္း၍ေထြေထြ

ပ်ိဳတစ္ဦးမွာသာပဲ ႏြမ္းေျမ႕ေပေစ….

ႏွင္းရည္ပက္ဖ်န္း ခ်မ္းတဲ့လေတြ

အခါခါ ျမန္းေၾကြေန

လြမ္း… ေငြ႕… ေ၀… ေ၀….

———————————————————

၀င္းဦးဟာ ၁၉၄၉ ခုႏွစ္မွာ စာေပနယ္ထဲကို စတင္ ၀င္ေရာက္လာပါတယ္။ စာေရးဆရာအျဖစ္ အေျခခိုင္ခိုင္ ေအာင္ျမင္ၿပိး ၁၉၆၂ ခုႏွစ္မွာမွ မင္းသားျဖစ္လာတာပါ။ ဒါေပမယ့္ ႐ုပ္ရွင္က သူ႔ေက်ာ္ၾကားမႈက တအားကို လႊမ္းမိုးသြားတာမို႔ တခ်ိဳ႕က သူက မင္းသားျဖစ္ၿပီးမွ စာေရးသူလို႔ အမွတ္မွားေနၾကတယ္။ တကယ္ေတာ့ ၀င္းဦးရဲ႕ စာေရးသူဘ၀က ပိုလို႔ ခိုင္မာပါတယ္။

၁၉၆၂ ခုႏွစ္မွာ သူ စတင္႐ိုက္ကူးခဲ့တဲ့ ဇာတ္ကားက “ခ်စ္ေသာသူတစ္ေယာက္”ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒုတိယ ႐ိုက္ကူးတဲ့ ဇာတ္ကား ”ႏွစ္ေယာက္ထဲ ေနခ်င္တယ္”က အရင္ ႐ံုတင္လိုက္တာမို႔ ၀င္းဦးရဲ႕ ပြဲဦးထြက္ ႐ုပ္ရွင္က “ႏွစ္ေယာက္ထဲ ေနခ်င္တယ္”ျဖစ္သြားရပါတယ္။ ႏႈတ္ခမ္းေမႊးနဲ႔ ေဘာင္းဘီ ဖင္ၾကပ္၀တ္တဲ့သူ၊ ဂစ္တာကိုင္တဲ့သူဆိုၿပီး အဲဒီ့ေခတ္က သူ႔ကို ျပစ္ျပစ္ႏွစ္ႏွစ္ ေ၀ဖန္ ႐ံႈ႕ခ်ေနတဲ့ ၾကားကပဲ သူ႔ကားက ၀က္၀က္ကြဲ ေအာင္ျမင္သြားသလို အဲဒီ့ကားထဲမွာ သူသီဆိုခဲ့တဲ့ “မီးပံုပြဲ” သီခ်င္းကလည္း တစ္ျပည္လံုး ပါးစပ္ဖ်ားမွာ ေရပန္းစားခဲ့ဖူးပါတယ္။ သီခ်င္းေရးသူက ဆရာၿမိဳ႕မၿငိမ္းနဲ႔ ေခတ္ၿပိဳင္ မႏၲေလးက ဦးဘသိန္း ျဖစ္ပါတယ္။ ၀င္းဦးရဲ႕ သီခ်င္းစာအုပ္မွာေတာ့ ဦးဘသိန္း(ယု၀) လို႔ ေဖာ္ျပထားေၾကာင္းပါ။

အဲဒီ့ သီခ်င္းေလးကိုလည္း ၀င္းဦးကို အလြမ္းေျပဖို႔၊ အလြမ္းေ၀ဖို႔ တင္ဆက္ေပးလိုက္ပါတယ္။

True Story of an Intern in an ICU by Dr. Maung Maung Myint

Facebook မွာ ကၽြန္ေတာ့္ကို Tag လာတဲ့ Note ေလး တစ္ပုဒ္က ကၽြန္ေတာ့္ရင္ကို ထိသြားေစခဲ့တာမို႔ ကၽြန္ေတာ့္ ဘေလာ့(ဂ္) ပရိသတ္မ်ား ဖတ္ရေအာင္ လက္ဆင့္ကမ္းေပးလိုက္ပါတယ္။ သည္လို ဆရာ၀န္ေတြ ပြားမ်ားလာပါေစလို႔သာ ဆုေတာင္းရင္း အဆံုးသတ္မွာ ေအာက္ပါအတိုင္း ေဒါက္တာ ေမာင္ေမာင္ျမင့္ သိခ်င္သလို ကၽြန္ေတာ္လည္း သိခ်င္ေနမိရပါတယ္။

Service… Sympathy… Humanity…

ပင္ပန္းခံအားထုတ္မႈ… ကိုယ္ခ်င္းစာ သနားၾကင္နာမႈ… လူသားဆန္မွဳ၊ ေႏြးေထြးမႈ… အထက္ေအာက္ လက္ဆင့္ကမ္း… ပညာသင္ေပးမႈ… တစ္ဦးနဲ႔ တစ္ဦး နားလည္မႈ… သည္းခံမႈ… မာန္မာန ခ၀ါခ်ထားမႈ… ေသမင္းလက္မွ အစြမ္းကုန္ ႀကိဳးစားလုယူမႈ… မႈ… မႈ… မႈ…

လူႀကီးမင္းတို႔ ေခတ္မီ ေဆး႐ုံေတြမွာေရာ ဒါေလးေတြ ရွိေနသလား၊ ကၽြန္ေတာ္ သိခ်င္ပါတယ္…

Intensive Care Unit

ေဒါက္တာ ေမာင္ေမာင္ျမင့္

“တီ… တီ… တီ…”အခ်က္ေပးသံမ်ား

ရွဳပ္ရွက္ခတ္ေနေသာ ၀ိုင္ယာၾကိဳးမ်ား

Digital ဒိုင္ခြက္မ်ား၊ ေခတ္မွီ ဆန္းျပားေသာ စက္ကိရိယာမ်ား

ပ်ားပန္းခတ္ လႈပ္ရွားေနသာ ၀တ္႐ုံ မ်က္ႏွာဖုံးတပ္ ၀န္ထမ္းမ်ား

ေလေအးေပးစက္မွ တိုးညႇင္းေသာ အသံမ်ား

ရံဖန္ရံခါမွ ၾကားရတတ္သည့္ စကားေျပာသံမ်ား…

ေခတ္မီ ေဆး႐ုံတစ္႐ုံ Intensive Care Unit ရဲ႕ ျမင္ကြင္းတစ္ခုကို အားလုံး ေတြ႕ဖူးျမင္ဖူးၾကမွာပါ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေျမာက္ဥကၠလာပ ေဆး႐ုံ Medical Unit မွာလည္း Intensive Care Unit တစ္ခု ရွိခဲ့ပါတယ္။

လြန္စြာ ကြာျခားလွတဲ့ ျမင္ကြင္းတစ္ခုပါပဲ၊

ကုတင္ေလးလုံး၊ Drip set ခ်ိတ္ဖို႔ တိုင္ကေလးမ်ား၊ နံရံမွာ သြယ္တန္းထားတဲ့ oxygen pipeline နဲ႔ regulator outlet ၂ ခု။ Suction Machine တစ္ခု၊ Defibrillator တစ္ခု။ မႈန္ျပျပ မီးေရာင္မွိန္မွိန္… နာရီစကၠန္႔တံ သြားႏႈန္းနဲ႔၊ လွည္း၀င္႐ိုး ဆီငတ္တဲ့ အသံနဲ႔ လည္ေနတဲ့ မ်က္နွာက်က္ ပန္ကာ….

မွတ္မိၾကမယ္ထင္ပါရဲ႕…

(ကၽြန္ေတာ္တို႔ Intensive care unit မွာ ေခတ္မွီ ဆန္းျပားတဲ့ Medical Equipment ျပည့္ျပည့္စုံစုံ မရွိခဲ့ပါ။ ဒါေပမယ့္… ျပည့္စုံသင့္တာေလးေတြ တစ္ခ်ိဳ႕ ရွိေနခဲ့ပါတယ္….)

အခ်ိန္က ၁၉၈၃ခု ႏို၀င္ဘာလ ေနာက္ဆုံးပတ္ တနလၤာေန႔…

မွတ္မွတ္ရရ ရွိခဲ့ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္သင္ဆရာ၀န္အသစ္ကေလး Long Day Duty က်တဲ့ေန႔ေပါ့။ မနက္ ၈ နာရီ ဂ်ဴတီ၀င္၊ ေနာက္တစ္ေန႔ မနက္ Professor round ၿပီးမွ ဂ်ဴတီထြက္။ တစ္ေန႔တာ ရွိၿပီးသား လူနာေဟာင္းေတြအတြက္ လိုအပ္တာလုပ္။ အသစ္ေရာက္လာတဲ့ Admission case ေတြၾကည့္ျပီး လိုအပ္တဲ့ Treatment ေပး။ ဂ်ဴတီထြက္ရင္ ေနာက္လူကို Over ေပး။ ဒါေတြက Long Day Duty သမားေတြ လုပ္ေနက် တာ၀န္။

ေဟာ.. လာပါၿပီ၊ လူနာသစ္တစ္ေယာက္။ အမ်ိဳးသားကေလး… အသက္က ၁၃ ႏွစ္မို႔ ကေလးေဆာင္ တင္မရလို႔ Medical Ward ကို တင္လိုက္တာ… ျပႆနာက သတိလစ္ အသက္ရွဴ ရပ္ရပ္သြားျခင္း။

ေန႔ခင္း လူစုံတက္စုံဆိုေတာ့ လုိတာေတြ ၀ိုင္းလုပ္ေပးၾက။ Treatment ေပးၾကနဲ႔ ဆုိေတာ့ မဆိုးပါဘူး။ Stable condition ျဖစ္လာတာေပါ့။

ည ၆ နာရီေလာက္မွာေတာ့ ကိုယ္ေတာ္က စၿပီး ေဖာက္လာပါေလေရာ။  အသက္ရွဳလိုက္ ရပ္သြားလိုက္ “Cheyne Strokes Respiration” ရေနပါၿပီ။

ကဲ… ကိုယ့္ဂ်ဳတီဆိုေတာ့ လုပ္ေပေရာ့။ Respirator ယူ၊ Endotracheal Tube ထည့္ဖို႔ မစုံမလင္မို႔ Face Mask နဲ႔တင္ အုပ္ထားၿပီး ေခါင္းရင္းက ကိုင္ထား၊ အေညာင္းထိုင္ေပေရာ့… Oxygen concentration and Respiration rate… Tidal Volume ကို စက္မွာ ညိႇထားလိုက္တယ္။

ေခါင္းထဲမွာေတာ့ အသစ္စက္စက္ စာေတြကို အေျပးအလႊား စဥ္းစားရတယ္ေလ။

PaCO2 level က်ရင္ Respiratory Drive က မရွိေတာ့ ရပ္သြား၊ Carbondioxide Retension ရလာရင္ ျပန္ရွဴ။ ေဟာ… Carbondioxide wash out ျဖစ္ျပန္ေတာ့ ျပန္ရပ္သြား… ဘယ္ရမလဲ.. ေခါင္းထဲမွာ ေခ်ာင္းေခ်ာင္း ေျပးေနတာ။ မာန္အျပည့္ ဟန္အျပည့္နဲ့ Newly qualified doctor ဆိုတာေပါ့။

ကိုင္း… CO2 retension ရေအာင္ ခဏေလာက္ ရပ္ထားေပးလိုက္မယ္.. ျပန္ရွဳလာမလား…

ရပ္ထားလိုက္ေတာ့ ကေလးက နည္းနည္း ျပာလာၿပီ။ ကိစၥမရွိ… ငါအနားမွာ ရွိသားပဲ၊ လိုရင္ ျပန္တင္လိုက္မယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ မထင္မွတ္တာ ႐ုတ္တရက္ ျဖစ္ပါေလေရာဗ်ဳိ႕…

အေပါက္၀မွာ ေစာင့္ေနတဲ့ ကေလးအေဖက ႐ုတ္တရက္ ၀င္လာၿပီး ကုတင္ေပၚတက္၊ ကေလးကိုခြ၊ Mouth to Mouth လုပ္ပါေလေရာဗ်ိဳ႕..

စိတ္ထဲမွာ ေဒါသက ဟုန္းခနဲ၊ မာနက ေထာင္းခနဲ၊ မ်က္ႏွာေတာင္ ေန၀င္ခ်ိန္ေနလုံးအေရာင္…

သူ႔ကေလးကို ေသေစခ်င္ေနတယ္၊ ပစ္ထားတယ္ ထင္ေနသလား။ အသံတိတ္ စကားသံမ်ား ရင္ထဲမွာ ပဲ့တင္သံ အထပ္ထပ္။

သူ႔ကို ဖယ္ၿပီး ကုိယ္လုပ္စရာ ဆက္လုပ္ရတယ္။ ပထမ လက္ေထာက္ ဆရာ၀န္ႀကီး မမ ေဒၚခင္ေမအုန္းထံ စာေရးၿပီး report လုပ္ရပါတယ္။ မၾကာခင္မွာပဲ မမ ေရာက္လာတယ္။ ကုိယ္ကေတာ့ အျဖစ္အပ်က္ကို တိုင္ရပါတယ္။

“သည္ကေလးအေဖကို မမကေတာ့ ေကာင္းေကာင္း ဆူေတာ့မွာပဲ”

ဒါက ကိုယ့္အေတြး…

တကယ့္တကယ္ေတာ့…

“ကေလးေလးအေဖေရ… သည္က ဆရာေလးေတြက အေကာင္းဆုံး လုပ္ေပးေနတာ၊ စိတ္မပူနဲ႔… သည္အခန္းထဲကို တကယ္ေတာ့ ၀င္ခြင့္ေပးတာ မဟုတ္ဘူး။ ကေလးက စိုးရိမ္ရေတာ့ အေဖကို အနားမွာ ထားေပးတာ။ အခု စိတ္ေအးေအး ထားၿပီး အျပင္မွာ ခဏေလာက္ သြားနားလိုက္ပါဦး”

အင္မတန္႔ကို ႏူးညံ့လွတဲ့ စမ္းေရစီးသံ…

“မမတပည့္… မင္းလည္း တစ္ေန႔လုံးဆိုေတာ့ ပင္ပန္းလွၿပီ။ မင္း စိတ္လည္း နည္းနည္းဆိုးေနတယ္လို႔ မမထင္တယ္။ သည္ေတာ့ မမ ခဏေစာင့္ေပးမယ္။ တပည့္ အခန္းထဲမွာ ခဏေလာက္သြားနားေခ်…”

ေဟာဗ်ာ…. မွန္းခ်က္နဲ႔ ႏွမ္းထြက္ မကိုက္ပါလား…

ေအးေလ.. ခဏေလာက္ထြက္ၿပီး နားလိုက္ပါဦးမယ္…

ဘယ္အၾကာႀကီး နားႏိုင္မွာလဲဗ်ာ… ကိုယ့္ဆရာကို ေစာင့္ခိုင္းလို႔ ဘယ္ျဖစ္မလဲ…

သည္လိုနဲ႔ စက္ေဘးမွာ လက္ေညာင္းခံလိုက္ရတာ ည ၁၂ နာရီေက်ာ္ေလာက္ ေရာက္ေတာ့ ကေလးက spontaneous respiration ျပန္ေရာက္လာလို႔ ေတာ္ေသးတာေပါ့။

Staff ဆရာမတစ္ေယာက္က လာေခၚတယ္။

“သည္မွာ… ဆရာ ညစာ မစားရေသးဘူး မဟုတ္လား။ ဆရာတို႔ တစ္ညေနလုံး ပင္ပင္ပန္းပန္း လုပ္ေနတာ ၾကည့္ၿပီးေတာ့ ေဘးခုတင္က လူနာရွင္က Staff ေတြ အားလုံးအတြက္ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ထုပ္ေတြ လာပို႔ထားတယ္။ ဆရာ လာစားလွည့္”

သည္အခ်ိန္မွာ အခန္းေထာင့္ကို ကၽြန္ေတာ္ အမွတ္မထင္ လွမ္းၾကည့္လိုက္မိပါတယ္။ အခန္းက မထြက္ခင္ စစ္ၾကည့္လိုက္တဲ့ သေဘာပါ။

မ်က္စိထဲမွာ တစ္သက္ စြဲေစခဲ့တဲ့ ျမင္ကြင္းတစ္ခုက ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲ စူးစူးနစ္နစ္ ထိုး၀င္သြားခဲ့ပါၿပီ။ ကေလးငယ္ရဲ႕ အသက္ရွဳရပ္ျခင္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ကူးစက္ခံရပါၿပီ။ မ်က္ရည္မ်ားေတာင္ လည္မိပါရဲ့…

ည၁၂ နာရီေက်ာ္…

အခန္းေထာင့္မွာ က်ဳံ႕က်ဳံ႕ကေလး ေဆာင့္ေၾကာင့္ ထိုင္ရင္း ကေလးအေဖဟာ သူ႔ရဲ႕ ပိန္လိန္ေနတဲ့ သတၱဳခ်ိဳင့္ကေလးကိုဖြင့္… ေအးစက္စက္ ထမင္းၾကမ္းခဲတစ္တုံး၊ ဘဲဥေၾကာ္တစ္လုံးဟင္းကို ေသာက ဟင္းခ်ိဳနဲ႔ မ်ိဳမက်စြာ၊ စိတ္မခ်စြာ… ညေနစာ စားေနေလရဲ႕။

သူ႔ရင္ထဲ ထိုးေဖာက္ျမင္မိပါရဲ့… ငါ့သားေလး အသက္မွ ရွင္ႏိုင္ပါေတာ့မလား???

ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ စူးစူးရွရွ ျပင္းထန္တဲ့ နာက်င္မႈနဲ႔ အသိတစ္ခု စူးနစ္ ၀င္သြားခဲ့ရၿပီ။

“ႏွဳတ္က မထြက္ခဲ့ေပမယ့္ စိတ္ထဲက အသံတိတ္ ဗုံးၾကဲခဲ့မိတဲ့ စကားလုံးမ်ားအတြက္.. ေနာင္တ…”

“သူ… ကေလးအေဖပဲ။ သူ႔သားေလးကို ရွင္ေစခ်င္မွာေပါ့။ သားေဇာနဲ႔ ငါတုိ႔ စိ္တ္ဆိုးမွာ… လုပ္သင့္ မလုပ္သင့္ မစဥ္းစားႏိုင္ ဂ႐ုမထားႏိုင္ဘဲ သူသိ၊ သူတတ္ႏိုင္တာ သူ လုပ္ရွာတာပဲ။ တကယ္လို႔ ငါ တစ္ခြန္းခြန္း ေျပာမိရင္ ငါအလြန္ျဖစ္ၿပီ။ ငါ လူသားခ်င္း စာနာစိတ္ မရွိတဲ့သူ၊ တိရစၦာန္ တစ္ေကာင္ျဖစ္ၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ မမက သူ႔ကို တစ္ခြန္းမွ မဆူခဲ့တာပဲ။ ငါ ကံေကာင္းေပလို႔…”

ကၽြန္ေတာ္ဘာမွမစားႏိုင္ေတာ့ပါ။ ရင္ထည္းမွာ ျပည့္ၾကပ္ေနပါၿပီေကာ…

“ဆရာမေရ.. ကၽြန္ေတာ့္ ညစာကို ကေလးအေဖကို ေကၽြးလိုက္ပါေတာ့ သူ႔မွာ ဘာဟင္းမွ မရွိဘူးဗ်”

ဆရာမရဲ႕ ထူးဆန္းအံ့ၾသတဲ့ အၾကည့္က ညအေမွာင္မွာ လက္လက္ ထသြားေလရဲ႕။

သည္ေနာက္ေတာ့ အရာရာက တိတ္ဆိတ္စြာပဲ ျဖတ္သန္းသြားေတာ့တယ္။ ၿငိမ္သက္ေနတဲ့ Ward တစ္ခုလုံးထဲမွာ ရင္မွာ အေတြးလိႈင္း တစ္လုံးျပီးတစ္လုံး ျဖတ္သန္းသြားေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ မၿငိမ္သက္ႏိုင္ခဲ့ပါ၊

ေနာက္ထပ္ ၃ ရက္…

ကေလးကေတာ့ သတိမရေသး။ သို႔ေသာ္ အသက္မွန္မွန္ ရွဴေနဆဲ။ အခ်ိန္ရရင္ အားငယ္ မ်က္လုံးတစ္စုံ (အမိမဲ့သားမို႔) ဆီေတာ့ စကားအားေဆး ေပးျဖစ္ခဲ့မိပါတယ္။

ေနာက္ ေလးရက္ေျမာက္… ကၽြန္ေတာ့္ဂ်ဴတီက်ရက္

ကံစပ္တဲ့ အေၾကာင္းတရား ပါေလသလား မသိပါ။ ညေန ၄ နာရီေလာက္ကတည္းက ေဖာက္ေနပါၿပီ။

ကၽြန္ေတာ္ မမထံ Report မလုပ္ေတာ့ပါ။ ကိုယ္ပဲ အပင္ပန္းခံလိုက္ပါေတာ့တယ္။

မနက္၈နာရီ… မမ Round လွည့္ဖို႔ ICU ကို အရင္ဆုံး ၀င္လာပါတယ္။

“ဟယ္… သည္ကေလး ရွိေသးသလား။ မမေတာ့ မင္းဆီက ဘာ report မွ မလာေတာ့ မရွိေတာ့ဘူး ထင္ေနတာ။ ျပပါဦး… မင္း တစ္ညလုံး ဘာေတြ လုပ္ထားလဲ ဆိုတာ…”

တကယ္ေတာ့ တစ္ညလုံး ၁၃ ႀကိမ္တိတိ Cardiac Arrest ရလို႔ resuscitation ၁၃ ႀကိမ္ လုပ္ထားခဲ့ျပီးပါၿပီ။ မမအလာ မိုးလင္းေအာင္ ေစာင့္ေနခဲ့တာပါ။ ဘာမ်ား ထပ္လုပ္ေပးႏိုင္ဦးမလဲလို႔ အားတင္းၿပီး ဆြဲဆန္႔ထားတာ ရွည္လွၿပီ။

“ေတာ္ေလာက္ၿပီ ထင္တယ္ တပည့္ေရ။ ဘယ္လိုမွ မရႏိုင္ေတာ့ဘူး အားလုံး ရပ္လိုက္ပါေတာ့ကြယ္”

ႏွေမ်ာသံ ေက်နပ္ ၀မ္းေျမာက္သံ ေရာေနတဲ့ ညႊန္ၾကားခ်က္..

“ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လို လုပ္ရမလဲ”

“မင္းကိုယ္တိုင္ပဲ ရွင္းျပၿပီး ရပ္လိုက္ပါ”

တိတိက်က် ျပတ္ျပတ္သားသား ညႊန္ၾကားခ်က္..

အလြန္ခက္ခဲေသာ၊ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕ေသာ၊ မလုပ္ခ်င္ေသာ၊ မလုပ္မျဖစ္ေသာ၊ ေနာင္လုပ္ေဆာင္တတ္ရမည္ျဖစ္ေသာ၊ လုပ္ၿပီးမွ ေနာင္တ ရ ရမလို ဇေ၀ဇ၀ါ ျဖစ္တတ္ေသာ…

“ကဲ… ကေလးအေဖေရ… ကၽြန္ေတာ္ ေျပာျပမယ္… တစ္ညလုံး သည္ကေလးအတြက္ လုပ္ေပးခဲ့တာ အေဖအသိပဲ။ သူက စက္အကူအညီနဲ႔ အသက္ရွဴေနတာ… ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္ထပ္ နာရီ၀က္ စက္နဲ႔ ရွဴေပးမယ္… နာရီ၀က္ ျပည့္ရင္ စက္ကို ရပ္လိုက္ေတာ့မယ္… သူ႔မွာ ကံတရားရွိလို႔ ဆက္ရွဴရင္ ရွင္မယ္.. မရွဴရင္ေတာ့ အတူ ေနဖို႔ ေရစက္ သည္ေလာက္ပဲ ရွိတယ္လို႔ သေဘာထားၿပီး တရားနဲ႔ ေျဖပါ”

နာရီ၀က္ ၾကာၿပီးတဲ့ေနာက္ စက္ကို ရပ္လိုက္တဲ့အခါ…

“သူ ေသဆုံးသြားပါၿပီ…”

တုိတုိတုတ္တုတ္ပဲ ကေလးအေဖကို ကၽြန္ေတာ္ ဖြင့္ေျပာရပါတယ္။

ကေလးအေဖ မ်က္လုံးထဲက ဘာမွ ထြက္က်မလာပါ။ ႏႈတ္ခမ္းကေတာ့ ကြဲအက္သံ စကားတစ္ခြန္းပဲ ထြက္လာပါေတာ့တယ္။

“ကၽြန္ေတာ္ ေက်နပ္ပါတယ္… ေက်းဇူးလည္း တင္ပါတယ္။ သူ႔ကံက သည္ေလာက္ပဲ ရွိတာကိုး”

ကၽြန္ေတာ္ ၀မ္းသာရမွာလား၊ ၀မ္းနည္းရမွာလား၊ မဆိုတတ္ေတာ့ပါ…။

(ကၽြန္ေတာ္တို့ Intensive care unit မွာ ေခတ္မွီ ဆန္းျပားတဲ့ Medical Equipment ျပည့္ျပည့္စုံစုံ မရွိခဲ့ပါ။ ဒါေပမယ့္ ျပည့္စုံသင့္တာေလးေတြ တစ္ခ်ိဳ႕ ရွိေနခဲ့ပါတယ္။)

ဒါေပမယ့္.. အမွန္တကယ္ လိုအပ္တာေလးေတြေတာ့ ရွိေနခဲ့ပါသည္။

Service… Sympathy… Humanity…

ပင္ပန္းခံအားထုတ္မႈ… ကိုယ္ခ်င္းစာ သနားၾကင္နာမႈ… လူသားဆန္မွဳ၊ ေႏြးေထြးမႈ… အထက္ေအာက္ လက္ဆင့္ကမ္း… ပညာသင္ေပးမႈ… တစ္ဦးနဲ႔ တစ္ဦး နားလည္မႈ… သည္းခံမႈ… မာန္မာန ခ၀ါခ်ထားမႈ… ေသမင္းလက္မွ အစြမ္းကုန္ ႀကိဳးစားလုယူမႈ… မႈ… မႈ… မႈ…

လူႀကီးမင္းတို႔ ေခတ္မီ ေဆး႐ုံေတြမွာေရာ ဒါေလးေတြ ရွိေနသလား၊ ကၽြန္ေတာ္ သိခ်င္ပါတယ္။

(ေမလ ၂၁ ရက္ ၂၀၁၀)

စိတ္ရွည္လက္ရွည္ သည္းခံဖတ္ေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာလည္း တစ္ဦးတည္းေသာ သားေလးတစ္ေယာက္ ရွိခဲ့ပါၿပီ၊

(ကိုယ့္အေၾကာင္း ကိုယ္ေရးရတာ ကိုယ္ရည္ေသြးရာ ေရာက္မလားလို႔ ရင္ထဲမွာပဲ ေဆြးေဆြးေျမ့ေျမ့ သိမ္းထားခဲ့ပါတယ္။ အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ေရးသင့္ၿပီ ထင္လို႔ပါ။

It was a true story of mine and I sincerely believed this lesson made me a “DOCTOR”

Dr. Maung Maung Myint

It’s Never Too Late

ျဖစ္ပံုက သည္လို။ Facebook မွာ ဆရာမ “ဟနစံ”က သူ ေရွးတုန္းက ေရးဖူးတဲ့ ဘာသာျပန္ စာတစ္ပုဒ္ကို Note အျဖစ္ ျပန္တင္လာတယ္။ ေခါင္းစဥ္က It’s Never Too Late တဲ့။ ဖတ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူ႔စာေလးကလည္း အေကာင္းသား။ (http://www.lawka-ahla.com/news.php?extend.186.8 မွာ သြားေရာက္ ဖတ္႐ႈႏိုင္ၾကပါလိမ့္မယ္။) အဲဒီ့ေခါင္းစဥ္နဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေရွးအခါက တစ္ပုဒ္ျပန္ဆိုဖူးတာ အမွတ္ရသြားတယ္။ အေၾကာင္းအရာခ်င္း မတူမွန္းေတာ့ သိတယ္။ ဘာမွန္းေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ဒါနဲ႔ ျပန္ရွာၾကည့္မိရင္းက ဘေလာ့(ဂ္) ပရိသတ္မ်ားအတြက္ ျပန္လည္ တင္ဆက္လိုက္မိရပါတယ္။ ဒါေလးကို သြယ္၀ိုက္ေသာနည္းနဲ႔ အမွတ္မထင္ ျပန္ အစေဖာ္ေပးတဲ့ ဆရာမ “ဟနစံ”ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ခင္ဗ်ား။

ဘယ္ေတာ့မွ ေနာက္မက်ပါဘူးေနာ္

လြန္ခဲ့တဲ႔သံုးေလးႏွစ္က လူမႈဆက္ဆံေရး ရက္တို သင္တန္းတစ္ခု တက္ျဖစ္ခဲ့ရင္းနဲ႔ ၾကံဳခဲ႔ရတာေလးပါ။

တစ္ရက္မွာ သင္တန္းနည္းျပက ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို အထူးအဆန္းတစ္ခု လုပ္ခိုင္းပါတယ္။ အတိတ္က ကိုယ့္အျပဳအမူတစ္ခုခုေၾကာင့္ ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ ရွက္ရြံ႕ေနရတာ၊ အားနာေနရတာ၊ အျပစ္ရွိတယ္လို႔ ခံစားေနရတာ၊ မၿပီးျပတ္ေသးဘူးလို႔ ယူဆရတာ၊ ေနာင္တရတာေတြကို စာရင္းခ်ၾကည့္ၾကစမ္းပါတဲ့။
ေနာက္တစ္ပတ္က်ေတာ့ အတန္းေရွ႕ ထြက္ၿပီး ကိုယ္ခ်ထားသမွ် စာရင္းကို ေအာ္ဖတ္ခ်င္တဲ့သူရွိရင္ ထြက္ဖတ္ေပးၾကပါလို႔ နည္းျပဆရာက ဖိတ္ေခၚလိုက္ပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ဒါဟာ လူတစ္ဦးခ်င္းစီရဲ႕ ပုဂၢလိကဘဝထဲက အေၾကာင္းအရာေတြ၊ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာေတြပါပဲ။

ဒါေပမယ့္လည္း ကြ်န္ေတာ္တို႔အတန္းထဲက လူစုထဲမွာ ကိုယ့္ေပါင္ ကိုယ္လွန္ေထာင္းရဲတဲ့သူေတြ အလွ်ိဳလွ်ိဳေပၚလာတယ္။ သည္လိုနဲ႔ တစ္ေယာက္ၿပီး တစ္ေယာက္ ေအာ္ ေအာ္ ဖတ္သြားေနတုန္းမွာပဲ ကြ်န္ေတာ့္ဘာသာ ျပဳစုထားတဲ့ “အတိတ္ေၾကြး”စာရင္းကလည္း ရွည္သထက္ရွည္လာပါတယ္။ သံုးပတ္တိတိ ၾကာသြားခ်ိန္မွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ စာရင္းထဲမယ္ ေႏွာင္းေနာင္တျဖစ္ရပ္စာရင္းက အမွတ္စဥ္ ၁၀၁ အထိေတာင္ ေရာက္လို႔ လာပါေတာ့တယ္။

သည္အခ်ိန္က်ေတာ့ နည္းျပဆရာက ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို အၾကံေပးတယ္။ အဲဒီ့ အတိတ္ေတြနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ျပဳျပင္သင့္ ျပဳျပင္ပါ။ ေတာင္းပန္သင့္ ေတာင္းပန္ပါ။ မွားေနတာဆိုရင္လည္း အမွန္ကိုေရာက္ေအာင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္တည့္မတ္ယူသင့္ ယူပါတဲ့။

သူ႔နည္းက ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ လူမႈဆက္ဆံေရးအစြမ္းအစေတြကို ဘယ္လိုမ်ား တိုးတက္လာေစမွာပါလိမ့္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ တႏံု႔ႏံု႔ ေတြးေနမိခဲ့တယ္။ အဲသလို ေတြးေနရင္းနဲ႔ပဲ ကြ်န္ေတာ္ဘဝထဲက လူပုဂၢိဳလ္အေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔က စိမ္းေနသလိုႀကီး ခံစားလာရတယ္။

ေနာက္တစ္ပတ္က်ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ေဘးခ်င္းကပ္လ်က္ ထိုင္ေနသူက သူ႔အထုပ္သူ ျဖည္ပါရေစဆိုၿပီး အတန္းကို အခုလို ေျပာျပပါေတာ့တယ္။

ကြ်န္ေတာ့္စာရင္းကို ျပဳစုေနတုန္းမွာပဲ အထက္တန္း ေက်ာင္းသားဘဝက အျဖစ္အပ်က္ကို ျပန္သတိရသြားတယ္ဗ်။ ကြ်န္ေတာ္ဟာ အိုင္ဝိုဝါ ျပည္နယ္က ၿမိဳ႕ေလးတစ္ၿမိဳ႕မွာ လူလားေျမာက္ခဲ့တာပါ။ ၿမိဳ႕မွာက ကြ်န္ေတာ္တို႔လို လူငယ္လူရြယ္ေတြအတြက္ အင္မတန္မုန္းစရာ ေကာင္းလွတဲ့ ရဲသားႀကီးတစ္ေယာက္ ရွိတယ္။ အဲဒီ့ ရဲႀကီးနာမည္က ဦးညိဳတဲ့။

တစ္ညက်ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ တိုင္ပင္ၾကတယ္။ ရဲႀကီးဦးညိဳကို ဒုကၡေပးဖို႔ေပါ့။ ဒါနဲ႔ ဘီယာေလး သံုးေလးခြက္ ေသာက္ၿပီး ရဲေဆးတင္၊ ၿပီးေတာ့ ေဆးနီတစ္ဘူး ရွာ၊ ၿပီးေတာ့ ၿမိဳ႕လယ္ေကာင္မွာ ရွိတဲ့ ေရစင္အျမင့္ႀကီးေပၚကို တက္တဲ့ၿပီး အနီေရာင္ေတာက္ေတာက္နဲ႔ ေရတိုင္ကီေပၚမွာ ေရးခ်လိုက္တယ္။ “ရဲသားလုပ္တဲ့ ဦးညိဳဟာ မိန္းမရႊင္က ေမြးတာပါ”လို႔။

ေနာက္တစ္ရက္ မနက္လည္းက်ေရာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေရးထားတာကို တစ္ၿမိဳ႕လံုး ျမင္ၾကၿပီး အုတ္ေအာ္ေသာင္းတင္း ျဖစ္ကုန္ေတာ့တာပဲေပါ့။

ေနာက္ႏွစ္နာရီေလာက္ေနေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔သံုးေယာက္လည္း ရဲႀကီး ဦးညိဳရဲ႕ ႐ံုးခန္းထဲ ေရာက္သြားေတာ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္က အဲဒီ့စာတန္းကို သူတို႔ ေရးခဲ့ပါတယ္လို႔ ဝန္ခံၾကေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ေျဖာင့္ကြယ္ကြယ္လိုက္တယ္။ လိမ္လိုက္တယ္။ သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္က ဝန္ခံေနမွေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ကိုလည္း ဘယ္သူမွ မသကၤာ မျဖစ္ေတာ့ဘူးေပါ့ဗ်ာ။

အဲဒီကေန ႏွစ္ေပါင္း၂၇ ႏွစ္ၾကာတဲ့ ကေန႔အခ်ိန္အထိ ရဲႀကီးဦးညိဳရဲ႕ နာမည္ဟာ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ စာရင္းထဲမွာ ထင္းထင္းႀကီး ရွိေနတုန္းပဲဗ်။ ကြ်န္ေတာ္လည္း လူႀကီးျဖစ္လာခဲ့ၿပီ။ ဦးညိဳတစ္ေယာက္လည္း ကေန႔ထက္တိုင္ သက္ရွိထင္ရွား ရွိမွ ရွိပါ့ဦးမလားမသိလို႔ ကြ်န္ေတာ္ ေတြးေနမိတဲ့အခါ စိတ္ထဲမွာ ေနလို႔ တယ္ မေကာင္းခ်င္ေတာ့ဘူးဗ်ိဳ႕။

ဒါနဲ႔ စေနေန႔ကေတာ့ဗ်ာ ကြ်န္ေတာ္လည္း အိုင္၀ိုဝါျပည္နယ္က ဇာတိၿမိဳ႕ကို ဖုန္းလွမ္းဆက္ၿပီး တယ္လီဖုန္းစံုစမ္းေရးဌာနကို လွမ္းေမးမိသြားရပါတယ္။
ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ဦးညိဳရဲ႕နာမည္က တယ္လီဖုန္းစာအုပ္ထဲမွာ ရွိေနသဗ်ိဳ႕။ ဒါနဲ႔ သူ႔ဖုန္းနံပါတ္ကို ေတာင္းၿပီး ခ်က္ခ်င္းပဲ ဦးညိဳဆီ ဆက္လိုက္ပါတယ္။

ေလးငါးခ်က္ျမည္ၿပီးေတာ့“ဟယ္လို”ဆိုတဲ့ ထူးသံ ၾကားရတယ္ဗ်။

“ရဲႀကီး ဦးညိဳပါလားခင္ဗ်ာ”လို႔ ကြ်န္ေတာ္ ေမးလိုက္ေတာ့ တစ္ဖက္က တစ္ေအာင့္ေလာက္ တိတ္သြားတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ“ဟုတ္ပါ့ဗ်ား”လို႔ ျပန္ေျဖတယ္။

“ဪ္… ကြ်န္ေတာ္ ဂ်င္မီကိုကိုပါ။ ဟိုး လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ေလာက္တုန္းက ၿမိဳ႕လယ္ေကာင္ ေရစင္ေပၚက စာကို တက္ေရးခဲ့တဲ့ အထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္ ပါတယ္ဆိုတာ ဝန္ခံခ်င္လို႔ ဖုန္းဆက္တာပါခင္ဗ်”လို႔ ေျပာလိုက္မိရပါတယ္။

“အဲဒီ့ကတည္းက မင္းပါမွန္း ငါသိတယ္ကြ”လို႔ ဦးညိဳက ကြ်န္ေတာ့္ကို ျပန္ေအာ္ပါတယ္။ သူ႔စကားလည္း ဆံုးေရာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္စလံုးလည္း အားပါးတရ ရယ္လိုက္မိၾကတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြကို ႏွစ္ေယာက္သား အေတာ္ၾကာၾကာ ေျပာျဖစ္သြားတယ္ဗ်။

ဖုန္းခ်ခါနီးက်ေတာ့မွ ဦးညိဳက ကြ်န္ေတာ့္ကို ေျပာတယ္။

“ဂ်င္မီေရ… မင္းအတြက္ ငါ ေတာ္ေတာ္ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ေနခဲ့တာကလားကြ။ မင္းသူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ သူတို႔အျပစ္သူတို႔ အေစာႀကီးကတည္းက ဝန္ခံခဲ့ၾကတာမို႔ သူတို႔ ရင္ထဲမွာ ေပါ့ေန၊ ရွင္းေနမွာ ေသခ်ာတယ္။ မင္းက်ေတာ့ ဝန္မခံသူျဖစ္ေနေတာ့ကာ မင္းမွာ တစ္သက္လံုး တအံုေႏြးေႏြးနဲ႔ ျဖစ္ေနေတာ့မွာ။ မင္းလိပ္ျပာက မင္းကို တစ္ရံမလပ္ ေျခာက္လွန္႔ေနေတာ့မွာကို ေတြးမိၿပီး ငါ ေတာ္ေတာ့္ကို စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ေနခဲ့တာေဟ့။ ေအး… အခုလို ဖုန္းဆက္ၿပီး မင္းအျပစ္ မင္းဝန္ခံတာကို ငါတကယ္ ေက်းဇူးတင္တယ္ကြ။ ေက်းဇူးတင္တယ္ကြ ဆိုတာကလည္း ငါ့အတြက္ မဟုတ္ပါဘူး။ မင္းအတြက္ပါပဲ ဂ်င္မီေရ႕…”တဲ့။

ဂ်င္မီ့အျဖစ္ဟာ ကြ်န္ေတာ့္စာရင္းထဲက ေနာင္တ ၁၀၁ မယ္ကို ရွင္းထုတ္ႏိုင္ေအာင္ ႏိႈးေဆာ္ေပးလိုက္ပါေတာ့တယ္။ အဲဒီ့ ေနာင္တ ၁၀၁ မ်ိဳးကို ရွင္းထုတ္ဖို႔ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ အခ်ိန္ယူခဲ့ရပါတယ္။ အခုအခါမွာေတာ့ အတိတ္ေၾကြးေတြ အကုန္ရွင္းၿပီးသား ျဖစ္သလို ပဋိပကၡေတြကို ၾကားဝင္ ေျဖရွင္းေပးသူေကာင္း တစ္ေယာက္ဘဝကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္ ေရာက္လာခဲ့ပါၿပီ။

ပဋိပကၡေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ႀကီးႀကီး၊ အေျခအေန ဘယ္ေလာက္ပဲ ဆိုးဆိုး၊ ျပႆနာ ဘယ္ေလာက္တက္တက္၊ အတိတ္ကို သင္ပုန္းေခ်ၿပီး  ေက်ေအးတဲ့ အလုပ္ဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ေနာက္မက်ဘူးဆိုတဲ့ အခ်က္ကို ဂ်င္မီက ကြ်န္ေတာ့္ကို ေထာက္ျပႏိုင္ခဲ့ပါေသာ္ေကာခင္ဗ်ား။

(It’s never too late by Marilyn Manning, Ph.D ကို ျပန္ဆိုလိုက္တာပါ။)

(၂၀ဝ၂ ႏိုဝင္ဘာ ၄ ထုတ္ အေတြးသစ္ဂ်ာနယ္ အတြဲ ၃၊ အမွတ္ ၁၀၆ မွာ ေဖာ္ျပခဲ့ၿပီး အတၱေက်ာ္ရဲ႕ ဘ၀တူရိယာ စာအုပ္ထဲမွာ ေဖာ္ျပ ပါရိွပါတယ္။)

Observing the Script 1

တေစၦကို ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာ ေလ့လာျခင္း

နိဒါန္း

၁၉၉၀ျပည့္ႏွစ္က ထြက္ခဲ့တဲ့ “တေစၦ” (Ghost) ဆိုတဲ့ ေဟာလီးဝု(ထ္) ႐ုပ္ရွင္ကားကို ႐ုပ္ရွင္ဝါသနာရွင္မ်ား မွတ္မိၾကဦးမယ္ ထင္ပါတယ္။ တျခားသူေတြ အတြက္ေတာ့ မသိဘူး၊ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ဘယ္ႏွခါ ျပန္ၾကည့္ၾကည့္ မ႐ိုးႏိုင္တဲ့ဇာတ္ကားထဲမွာ အဲဒီ့ကားလည္း ပါပါတယ္။

အခုဆို အဲဒီ့ကား ထြက္ခဲ့တာ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ေတာင္ ၾကာခဲ့ပါၿပီ။ သို႔ေပမယ့္ ဒီဗွီဒီဆိုတဲ့ မီဒီယမ္တစ္ခု ေပၚေပါက္လာခ်ိန္မွာလည္း အဲဒီ့ဇာတ္ကားကို အရည္အေသြးေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ျပန္ထုတ္ထားတဲ့အျပင္ ဒီဗွီဒီမွာက်ေတာ့ ဇာတ္ၫႊန္းဆရာ၊ ဒါ႐ိုက္တာနဲ႔ အဓိက သ႐ုပ္ေဆာင္ေတြက အဲဒီ့ကား ႐ိုက္ကူးျဖစ္ပံု အဖံုဖံုကို ေျပာျပထားတာေလးေတြပါ ၾကည့္ရၾကားရတယ္။
ကြ်န္ေတာ့္ဆီမွာ အဲဒီ့ ဇာတ္ကားရဲ႕ ဇာတ္ၫႊန္းကို အၾကမ္းဖ်င္း ခြဲျခမ္း စိတ္ျဖာေလ့လာထားတဲ့ စာတန္းတစ္ေစာင္ ရွိေနတာ ၾကာေတာင့္ၾကာလွပါၿပီ။ ေရးမယ္၊ ေရးမယ္နဲ႔ စိတ္သာကူးျဖစ္ၿပီး မေရးျဖစ္ေသးတာပဲေပါ့။

အဲဒါေလးကို အခုေတာ့ ေရးျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားေရးလိုက္ရပါၿပီ။ ဇာတ္ၫႊန္းကို ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာမၾကည့္ခင္ သည္ဇာတ္ကားရဲ႕ ေပါက္ေျမာက္မႈကို အရင္ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ အဲဒီ့ကားနဲ႔ လူမည္းသ႐ုပ္ေဆာင္ “ဟူပီ ဂိုး(လ္)ဘာ့(ခ္)”က ဇာတ္ပို႔ သ႐ုပ္ေဆာင္ဆု ရခဲ့ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ အဲဒီ့ကားအတြက္ ဇာတ္ၫႊန္းဟာလည္းပဲ မူရင္းဇာတ္ၫႊန္း (ဝါ) ႐ုပ္ရွင္႐ိုက္ဖို႔ေရးတဲ့ ဇာတ္ၫႊန္းသက္သက္အေနနဲ႔ ေအာ္စကာဆု ရရွိခဲ့တာပါပဲ။

ေအာ္စကာဆုေပးတဲ့အခါ ဇာတ္ၫႊန္းဆု ႏွစ္ဆုေပးပါတယ္။ တစ္ဆုက “တေစၦ”ဇာတ္ကားရဲ႕ ဇာတ္ၫႊန္းလို မူရင္းဇာတ္ၫႊန္းအတြက္ ေပးတာပါ။ ေနာက္တစ္ဆုကက်ေတာ့ ပြားဇာတ္ၫႊန္း (ဝါ) ပံုႏွိပ္ေဖာ္ျပၿပီးသား ဇာတ္လမ္းတစ္ခုကို ဇာတ္ၫႊန္းအသြင္ေျပာင္းလိုက္တာအတြက္ ေပးတာျဖစ္ပါတယ္။

႐ုပ္ရွင္ပညာကို ေလ့လာလိုက္စားေနသူ လူငယ္မ်ားအတြက္ တစ္နည္းတစ္ဖံု အသံုးတည့္တန္ေကာင္းရဲ႕ဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ပါးပါးေလးနဲ႔ အဲဒီ့ ဇာတ္ကားရဲ႕ ဇာတ္ၫႊန္းေရးဖြဲ႕ထားပံုနဲ႔ သံုးသပ္ခ်က္မ်ားကို တင္ျပလိုက္ခ်င္ပါတယ္။
တင္ျပရာမွာ ဇာတ္ၫႊန္းကို အတိအက် ျပန္ယူေနရင္ တအား ရွည္သြားမွာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ဇာတ္ၫႊန္းရဲ႕ အဓိကက်တဲ့ အပိုင္းေတြကိုသာ အခန္းစဥ္အလိုက္ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ ဇာတ္ၫႊန္းကို စာလံုးေစာင္းမ်ားနဲ႔ ေဖာ္ျပထားၿပီး သံုးသပ္ခ်က္မ်ားကိုေတာ့ ပံုမွန္စာလံုးနဲ႔ အေရာင္ခြဲ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။

ဇာတ္ၫႊန္းကို သံုးသပ္ တင္ျပခ်က္အဆံုးမွာေတာ့ အဲဒီ့ကားနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ဇာတ္ၫႊန္းဆရာ၊ ဒါ႐ိုက္တာနဲ႔ သ႐ုပ္ေဆာင္မ်ားရဲ႕ ေဆြးေႏြးခ်က္မ်ားကိုလည္း ထည့္သြင္းေပးလိုက္ပါတယ္။

ဒါမွလည္း သည္ဇာတ္ၫႊန္းဆရာ သည္ဇာတ္ကို ဘယ္လို စဥ္းစားမိသြားၿပီး ဘယ္လို ေရးဖြဲ႕ျဖစ္တယ္ဆိုတာကို သိႏိုင္ေအာင္လို႔ပါ။

ကဲ… ဆက္လက္ ဖတ္႐ႈေတာ္မူၾကပါကုန္။

“တေစၦ”ဖြဲ႕စည္းတည္ေဆာက္ပံု

အဖြင့္

ဇာတ္ဖြင့္ဖြင့္ခ်င္းမွာ စာတန္းထိုးပါတယ္။ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ကင္မရာ႐ိုက္ခ်က္က ယိမ္းထိုးေနတယ္။ အလင္းေပးထားတာက ဖြယ္ေနတယ္။ အ႐ုပ္ေတြက ဖုန္ အလိမ္းလိမ္းနဲ႔။ သစ္သား အကြဲစေတြ ၾကားကေန ေတာက္ပတဲ့ အလင္းတန္းေတြ ဝင္ေနတယ္။ ျခံဳျပထားတဲ့ ႐ိုက္ခ်က္ေတြပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာ ေမွာင္က်သြားတယ္။ အဲဒီ့အျပေတြနဲ႔အတူ စာတန္းထိုးသြားတယ္။


သည္အဖြင့္ စာတန္းထိုးကို ျပရာမွာ အေရာင္အားျဖင့္ ပယင္းေရာင္နဲ႔ အျပာ ေရာင္ကဲေနတယ္။

အ႐ုပ္ေတြက လူ႐ုပ္ေတြမဟုတ္ဘူး။ ကင္မရာလႈပ္ရွားပံုက စိတၱဇဆန္တယ္။ သည္အျပေၾကာင့္ ၾကည့္သူမွာ ဘာေတြလဲဆိုတာကို သိခ်င္လာေအာင္ ႏိႈးလိုက္သလို ျဖစ္သြားပါတယ္။

အေရာင္ရဲ႕ သေဘာကက်ေတာ့ ပယင္းေရာင္ဟာ သတိထားရမယ္ဆိုတဲ့ အနက္ထြက္ေနတယ္။ အျပာေရာင္က အလြမ္း။ ဇာတ္ကား စဖြင့္ကတည္းက သည္ကားဟာ သတိထားရမယ့္ အလြမ္းကားဆိုတဲ့ နိမိတ္ပံုကို အဲဒီ့အေရာင္ေတြနဲ႔ တစ္ခါတည္း ျပခ်လိုက္တယ္။
႐ုပ္ရွင္ဆိုတာဟာ အ႐ုပ္နဲ႔ အသံနဲ႔ ပရိသတ္ရဲ႕ ရင္ဘတ္ကို မွန္ေအာင္ ပစ္ရတဲ့ အႏုပညာပါ။ ပန္းခ်ီမွာက အေရာင္နဲ႔ အရိပ္ကို သံုးတယ္၊ စာေပမွာက ေဝါဟာရ၊ ဝါက်ဖြဲ႕စည္းပံု၊ အလကၤာ၊ ဥပစာစတာေတြကို သံုးတယ္။ ဂီတမွာက ေတးသြားနဲ႔ တူရိယာသံမ်ားကို သံုးပါတယ္။ ႐ုပ္ရွင္က်ေတာ့ အဲဒါေတြ အားလံုးကို ေပါင္းထားတာ။ ပန္းခ်ီသေဘာလည္းပါတယ္၊ ဇာတ္ေကာင္ေတြရဲ႕ ေျပာစကားမွာက စာေပသေဘာေလး အထိုက္အေလ်ာက္ ပါတယ္။ ေနာက္ခံမွာက ဂီတဖြဲ႕စည္းမႈပါတယ္။ ဓာတ္ပံုပညာနဲ႔ ကားကူးကားဆက္ကလည္း ႐ုပ္ရွင္ကို ဖြဲ႕စည္းတည္ေဆာက္ယူရာမွာ အဓိကက်တဲ့ ပညာရပ္ေတြျဖစ္လာတယ္။

“တေစၦ”ဇာတ္ကားရဲ႕ ဇာတ္အဖြင့္ စာတန္းစထိုးခ်ိန္မွာကိုပဲ ဒါ႐ိုက္တာက သည္႐ုပ္ရွင္ဟာ ဘာ႐ုပ္ရွင္လဲ၊ ဘယ္လို ဇာတ္လမ္းမ်ိဳးလဲဆိုတဲ့ နိမိတ္ကို စေပးေနပါၿပီ။ ပရိသတ္ကို ဖမ္းစားဖို႔ စတင္ႀကိဳးစားေနပါၿပီ။ သို႔ေပမယ့္ ပရိသတ္ ဆိုတာမ်ိဳးက စာတန္းထိုးေနရင္ ႐ုပ္ရွင္ထဲကို သိပ္အာ႐ံု ဝင္စားေသးတာ မဟုတ္ဘူး။ အခုမွ ႐ုပ္ရွင္႐ံုထဲ ဝင္ထိုင္ခါစ၊ အသားကလည္း တယ္က်ခ်င္ေသးတာ မဟုတ္ဘူး။ အဲေတာ့ ဒါ႐ိုက္တာက ေနာက္တစ္ဆင့္ ထပ္တက္လိုက္တယ္။

မ်က္ႏွာက်က္ကို ႐ုတ္တရက္ ႐ိုက္ခြဲလိုက္တယ္။

အျပက အထိတ္တလန္႔ႏိုင္တယ္။ အသံက အံုးခနဲဆိုေတာ့ ပရိသတ္ လႈပ္ရၿပီ။ အာ႐ံုကို ပိတ္ကားဆီ မစိုက္ခ်င္လည္း စိုက္လိုက္ၾကရေအာင္ လုပ္လိုက္ပါၿပီ။
အဲေတာ့မွ ဇာတ္ကို စတည္ပါတယ္။

ေန႔အတြင္း – တိုက္ခန္းထဲမွာ

“ဟာ… ေကာင္းလိုက္တာ။ အေပၚမွာ ခုနစ္ေပ၊ ရွစ္ေပေလာက္ေတာင္ ရွိေသးတယ္”လို႔ ေမာ္လီက ေျပာလိုက္တယ္။

ဆယ္(မ္)ကလည္း ေျပာလိုက္ပါတယ္။ “ဖုန္ကလည္း ႏွစ္ေပါင္းရွစ္ဆယ္စာ ေလာက္ ရွိမွာကြဲ႕…”

လူငယ္သံုးေယာက္ အတူတြဲၿပီး တူႀကီးေတြနဲ႔ ထုကာ နံရံေတြကို ၿဖိဳခ်ေနၾကတယ္။ ေမာ္လီက “တစ္၊ ႏွစ္၊ သံုး…”လို႔ တိုင္ေပးလိုက္တဲ့အခါမွာ အားလံုး တစ္ၿပိဳင္နက္တည္း ထုလိုက္ၾကတယ္။

နံရံကို ၿဖိဳခ်ေနရင္းနဲ႔ သံုးေယာက္သား ညီညီညာညာ အလုပ္လုပ္ေနၾကတယ္၊ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ယံုယံုၾကည္ၾကည္ရွိၾကတယ္ဆိုတာကို ေဖာ္က်ဴးတဲ့ အျပပါ။ သည္အျပနဲ႔တင္ သူတို႔သံုးေယာက္ၾကားက စည္းေႏွာင္မႈကို ခိုင္မာသြားေအာင္ လုပ္လိုက္ပါၿပီ။

ႀကိဳးေပးသတ္တဲ့အခါ ကြင္းေလွ်ာ လုပ္ထားတဲ့ ႀကိဳးကြင္းနဲ႔ဆင္ဆင္ သံႀကိဳးကြင္းႀကီးတစ္ခုဟာ ဆယ့္(မ္)ဆီကို  မထင္မွတ္ဘဲ ေရာက္လာတယ္။ ဆယ္(မ္)က ဖမ္းလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့မွ ထိန္းၿပီး အသာလႊတ္ေပးလိုက္ေတာ့ သံႀကိဳးႀကီးက ေမာ္လီ့ဆီကို အသာအယာ လႊဲသြားတယ္။ “သတိထားေနာ္”လို႔ ေမာ္လီ့ကို ဆယ္(မ္)က လွမ္းေျပာလိုက္တယ္။

သည္အျပက ဆယ့္(မ္)ကို ႐ိုက္ခတ္လာေတာ့မယ့္ ေသျခင္းတရားကို စျပတာပါပဲ။ တစ္ဖက္ကလည္း ဆယ္(မ္)ဟာ ေမာ္လီ့ကို ကယ္တင္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားသြားမယ့္သူပဲ ဆိုတာကိုပါ တစ္ခါတည္း ျပခ်လိုက္ျပန္တာပါ။

“မင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္ သည္အခန္းကို မနက္ျဖန္ျပန္ေရာင္းလိုက္ပါလား။ ႏွစ္ဆ ျပန္ရႏိုင္တယ္ကြ”လို႔ ခါး(လ္)က ေျပာလိုက္တယ္။

“ခါး(လ္)ရယ္၊ ရွင္က အရမ္း မက္တာပဲေနာ္”လို႔ ေမာ္လီက ျပန္ေျပာတယ္။

သည္ျပကြက္နဲ႔ ခါး(လ္)ရဲ႕ ေငြမက္တဲ့စ႐ိုက္ကို တစ္ခ်က္တည္း တန္းေဖာ္လိုက္ပါေတာ့တယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာျပမယ့္ ခါး(လ္)ရဲ႕ စ႐ိုက္အတြက္ ဇာတ္ စဖြင့္ကတည္းက ခိုင္ေအာင္ တည္ထားလိုက္တာပါ။ အမွတ္တမဲ့လိုလို ဘာလိုလို နဲ႔ သည္စကားေျပာခန္းေလး ႏွစ္ေၾကာင္းက အမ်ားႀကီး တာသြားေနပါတယ္။

ဆယ္(မ္)က စားပြဲေပၚမွာ ရွိေနတဲ့ ေခါင္းျဖတ္ ဓားစက္ပံုစံတစ္ခု ေရွ႕မွာ ရပ္ေနတယ္။

ဒါက ေသျခင္းတရားရဲ႕ ေနာက္ထပ္ နိမိတ္ပံုအျပပါပဲ။

ဆယ္(မ္)က ဖန္ပုလင္းလြတ္တစ္လံုးထဲက ဒဂၤါးတစ္ျပားကို ေတြ႕သြား တယ္။ “ေဒသခံအင္ဒီယန္းေခါင္းနဲ႔ ပဲေစ့ပဲ။ ၁၈၉၈ခုႏွစ္တဲ့”လို႔ သူေျပာလိုက္တယ္။
“နိမိတ္ေကာင္းပဲ”လို႔ ေမာ္လီက ေျပာလိုက္ျပန္တယ္။

သည္ဒဂၤါးျပားဟာ ေနာက္ပိုင္းမွာ အေရးႀကီးတဲ့ ဇာတ္ဝင္ပစၥည္း ျဖစ္လာပါေတာ့မယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ ေမာ္လီ့စိတ္ခံစားမႈအေျခအေနကို ေဖာ္က်ဴးရာမွာ သည္ဒဂၤါးကို ျပန္သံုးေတာ့မွာပါ။

ေမာ္လီနဲ႔ ဆယ္(မ္)တို႔ ဖက္လိုက္ၾကတာကို ခါး(လ္)က ေနာက္ကေန တူႀကီး ထမ္းၿပီး ၾကည့္ေနတယ္။

ေပးလိုက္ျပန္ၿပီ၊ ေနာက္ထပ္ နိမိတ္ပံုတစ္ခု။ ခါး(လ္)ဟာ သည္ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းကို ခြင္းမယ့္သူအျဖစ္ အခုကတည္းက ႀကိဳျပလိုက္တဲ့ ျပကြက္ပါပဲ။

ေန႔အျပင္ – ေဝါ(လ္) စႀထိ(ထ္)လမ္းမေပၚ

အလုပ္သြားေနၾကတဲ့လူေတြနဲ႔ အခန္းေျပာင္းျပကြက္ (establishing shot)ပါ။ ခါး(လ္)နဲ႔ ဆယ္(မ္)တို႔က ေျမေအာက္ရထား ဘူတာ႐ံု ထြက္ေပါက္က တက္လာၾကတယ္။ အလုပ္အေၾကာင္း ေျပာလာၾကတယ္။ ဆယ္(မ္)က ဂ်ပန္ လုပ္ငန္းရွင္ေတြနဲ႔ အလုပ္ ျဖစ္ဖို႔ စိတ္ေစာေနတယ္။ ခါး(လ္)က အဆင္ေျပမွာပါလို႔ ေျပာၿပီး ဆယ့္(မ္)ကို အားေပးတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဆယ့္(မ္)ပခံုးကိုေတာင္ ဖက္လိုက္ေသးတယ္။

ခါး(လ္)က ဆယ့္(မ္)အေပၚ ေဖးေဖးမမနဲ႔ ခင္ခင္မင္မင္ရွိတာကိုျပတဲ့ အမူအရာ။

ခါး(လ္)က ဆယ္(မ္) ဝတ္လာတဲ့ ေဘာင္းဘီ သိုင္းႀကိဳးက တင့္တယ္လွတဲ့အေၾကာင္း ခ်ီးမြမ္းလိုက္တယ္။ ဆယ္(မ္)က  အဲဒီ့သိုင္းႀကိဳးကို ေမာ္လီ ဝယ္ေပးတာလို႔ ျပန္ေျပာတယ္။

သည္ျပကြက္နဲ႔ ခါး(လ္)ဟာ မိတ္ေဆြေကာင္းတစ္ေယာက္၊ ယံုၾကည္ထိုက္သူတစ္ေယာက္လို႔ ပရိသတ္ စြဲသြားေအာင္ ပႏၷက္ခ်လိုက္ျပန္ပါတယ္။ တစ္ဖက္ကလည္း ဆယ္(မ္)နဲ႔ ေမာ္လီတို႔ႏွစ္ဦးၾကားက သံေယာဇဥ္အတိုင္းအဆကိုလည္း သိုင္းႀကိဳးကို ေမာ္လီဝယ္ေပးတာဆိုတဲ့ စကားနဲ႔ အမွတ္တမဲ့လိုလို ေဖာ္က်ဴးလိုက္ျပန္တယ္။ အမွန္ေတာ့ တမင္ကို ေရြးခ်ယ္စီရင္ထားတဲ့ စကားေတြပါပဲ။

ခါး(လ္)က လမ္းေဘးမွာ ရပ္ထားတဲ့ အပ်ံစား ၿပိဳင္ကေလးတစ္စီးကို ျမင္သြားတယ္။ အဲဒီ့ကားကို သြားရည္က်ေနတယ္။ “လွလိုက္တဲ့ကားကြာ”တဲ့။

“အေၾကြးနဲ႔ ဝယ္ထားတဲ့ မင့္ကားဖိုးပဲ အရင္ေက်ေအာင္ ဆပ္ပါဦးကြာ”လို႔ ဆယ္(မ္)က ခါး(လ္)ကို ေျပာတယ္။

သည္မွာလည္း ခါး(လ္)ရဲ႕ ပိုက္ဆံမက္မႈ၊ အဖိုးတန္ပစၥည္းေတြကို အာသာငမ္းငမ္း ျဖစ္တတ္မႈမ်ားကို ထပ္ျပလိုက္ျပန္တယ္။

သည္မွာေတာ့ လဲ(န္)ခ႐ူဇာလို လမ္းၾကမ္းသံုးကားမ်ိဳးကသာ ေဈးေခါင္အခိုက္ဆံုးျဖစ္ေနၿပီး ေငြရွိသူမ်ား ဂုဏ္တဝင့္ဝင့္စီးေနၾကတဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဆီက ေရႊေတြအတြက္ နားလည္ရ နည္းနည္း ခက္ႏိုင္ပါတယ္။ တကယ့္တကယ္ အေနာက္ႏိုင္ငံေတြမွာ တန္ဖိုးႀကီးတာက ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေရႊေတြရဲ႕နားမွာ မယဥ္ပါးလွတဲ့ နာမည္ေက်ာ္ ကားကုမၸဏီႀကီးမ်ားက ထုတ္လုပ္ေသာ ၿပိဳင္ကားလွလွေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အခု ျပလိုက္တဲ့ကားေလးကလည္းပဲ “ထက္စထာ ႐ိုဇာ”ဆိုၿပီး ကြ်န္ေတာ္တို႔ တစ္ခါမွ မၾကားဖူးတဲ့ တန္ဖိုးႀကီး ကားေလးတစ္စင္း ျဖစ္ေနပါတယ္။

ေျပာခ်င္တာက ႐ုပ္ရွင္မွာ ျပသမွ် အရာတိုင္းဟာ သူ႔အဓိပၸာယ္ေလးနဲ႔သူ ရွိေနတာကိုပါ။ ဘယ္ပစၥည္း၊ ဘယ္ျပကြက္ကိုမွ အလဟႆ ျပမသြားပါဘူး။

ၾကည့္လို႔ေကာင္းေနလို႔၊ လွေနလို႔၊ ဆန္းေနလို႔ ျပတာမဟုတ္ဘဲ ကိုယ္႐ိုက္ျပမယ့္ ဇာတ္ကားတစ္ကားလံုးအတြက္ အေထာက္အပံ့ျဖစ္ေနေအာင္ ျပသြားတာခ်ည္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။

ေန႔အတြင္း – ဓာတ္ေလွခါးထဲမယ္

စီးပြားေရးသမားေတြနဲ႔ ျပည့္ေနတဲ့ ဓာတ္ေလွခါးထဲကို ဆယ္(မ္)နဲ႔ ခါး(လ္) တို႔ ဝင္လိုက္ၾကတယ္။ ဓာတ္ေလွခါးထဲက လူေတြကို ခါး(လ္)က ဆယ့္(မ္) အကူအညီနဲ႔ ေနာက္ပါတယ္။ ခါး(လ္)က ေခ်ာင္းတဟြတ္ဟြတ္ ဆိုးၿပီး ဆယ့္(မ္) ကို ေျပာတယ္။ သူ႔မွာ ကူးစက္ေရာဂါတစ္ခုျဖစ္ေနတယ္တဲ့။ သူ႔ေရာဂါက အလြန္ ကူးစက္ျမန္တဲ့အတြက္ အျပင္မထြက္ဖို႔ေတာင္ ဆရာဝန္က သူ႔ကို မွာထားတယ္၊ ဘယ္သူ႔ကိုမွလည္း မထိမိေစနဲ႔လို႔လည္း မွာထားတယ္လို႔ ေျပာတယ္။ ၿပီးတာနဲ႔ သူ႔ေရွ႕မွာ ရပ္ေနသူတစ္ဦးရဲ႕ပခံုးကို သူ လွမ္းတို႔လိုက္တယ္။ ဆက္ေျပာျပန္ တာက ခါး(လ္)မွာ ရွိေနတဲ့ အနီဖုေတြနဲ႔ အဲဒီ့အဖုေတြက မေျပာေကာင္းတဲ့ေနရာအထိ ပ်ံ႕ေနေၾကာင္းပါ။ ဓာတ္ေလွခါးထဲမွာ ရွိသမွ် လူအားလံုး စိုးရိမ္တႀကီး ျဖစ္ကုန္ၾကတယ္။ သူတို႔ဆီ ေရာဂါမ်ား ကူးလာေလမလားလို႔ ပူေနတဲ့ ပံုပန္းမ်ားနဲ႔။

သည္လို ေနာက္တာဟာ လူတိုင္းကို မသက္မသာျဖစ္ေစႏိုင္တာမ်ိဳးပါ။ သည္ျပကြက္နဲ႔တင္ ခါး(လ္)ရဲ႕ ဟာသဓာတ္ခံသာမက သူဟာ တျခားသူေတြရဲ႕ ခံစားခ်က္ကို နည္းနည္းမွ ထည့္တြက္ ငဲ့ကြက္တတ္သူမ်ိဳး မဟုတ္ေၾကာင္းကို ေဖာ္က်ဴးၿပီးသား ျဖစ္သြားပါတယ္။ ဒါဟာ ေနာက္ပိုင္းမွာ ခါး(လ္)ဆက္လက္ လုပ္ေဆာင္ရမယ့္ ဇာတ္ေကာင္စ႐ိုက္အတြက္ ႀကိဳတင္ၿပီး အတိတ္စိမ္း ေပးထားတာပါ။

သည္ျပကြက္မွာလည္း ဆယ္(မ္)က ခါး(လ္) ဗ႐ုတ္က်ေနတာကို အလိုက္သင့္ အမူအရာမ်ားနဲ႔ တံု႔ျပန္ေပးျခင္း၊ စကားေထာက္ေပးျခင္းအားျဖင့္ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ၾကားက ရဲေဘာ္ရဲဘက္သဖြယ္ ကိုယ္ရင့္တတူ ရင္းႏွီးမႈကို ပႏၷက္ခ်လိုက္ျပန္ပါတယ္။

ေန႔အတြင္း – ႐ံုးထဲမွာ

ခါး(လ္)နဲ႔ ဆယ္(မ္)တို႔ ႐ံုးထဲကို ဝင္လာၾကတယ္။ ဆယ္(မ္)က အမ်ိဳးသမီး လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ဆူဇန္နဲ႔ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ႏႈတ္ဆက္လိုက္တယ္။ ႐ံုးခန္းရဲ႕ ၾကမ္းကို အျပာေရာင္ေကာ္ေဇာေတြ ခင္းထားတယ္။ ဆယ့္(မ္)ရဲ႕ အတြင္းေရးမႉးက ဆယ့္(မ္)အတြက္ ေကာ္ဖီယူလာေပးရင္းနဲ႔ ဂ်ပန္စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ေတြ ေရာက္ႏွင့္ေနတဲ့အေၾကာင္း ေျပာလိုက္ပါတယ္။

ဆယ့္(မ္)မွာက အဲဒီ့ေန႔မနက္ ဆယ္နာရီမွာတင္ပဲ တျခားစီးပြားေရးလုပ္ငန္း ရွင္တစ္ေယာက္ဆီကို ေဒၚလာ ကိုးသိန္းလႊဲဖို႔ ရွိေနတယ္။ သည္ဘက္မွာကလည္း ဂ်ပန္ေတြ ေရာက္ေနေတာ့ သူ႔မွာ အက်ပ္႐ိုက္ေနတာမို႔  အဲဒီ့ေငြလႊဲတဲ့ကိစၥကို သူ႔ကိုယ္စား ခါး(လ္)က လုပ္ေပးဖို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ ခါး(လ္)က လုပ္ေပးပါ့မယ္တဲ့။

သို႔ေပမယ့္ အဲသလို ေငြလႊဲဖို႔အတြက္ ကြန္ပ်ဴတာက ဝွက္စာေတာ့ လိုတယ္။ အဲဒီ့ဝွက္စာကို ဆယ္(မ္)က ခါး(လ္) ကို ေပးလိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ “မင္း တစ္ေယာက္ပဲ သိပါေစေနာ္”လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ ခါး(လ္)က “စိတ္ခ်ပါ”တဲ့။

တစ္ကြက္တည္းနဲ႔ ဆယ္(မ္)နဲ႔ ခါး(လ္)တို႔ရဲ႕ အလုပ္ခြင္၊ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ တာဝန္ယူေနရတဲ့ အလုပ္သဘာဝစတာမ်ားကို ထိထိမိမိ ျပခ်လိုက္ပါတယ္။

ေရွ႕အခန္းမွာက အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု၊ ႏ်ဴးေယာ့(ခ္)ၿမိဳ႕က အထင္ကရျဖစ္တဲ့ ေဝါ(လ္)စႀထိ(ထ္)ဆိုတဲ့ လမ္းေပၚမွာ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ေလွ်ာက္လာၾကပံုကို ျပထားပါတယ္။ ေဝါ(လ္)စႀထိ(ထ္)ဆိုတာက အစုရွယ္ယာ ေဈးကြက္ႀကီးအပါအဝင္ ႏိုင္ငံရဲ႕ အထင္ကရ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ား ႐ံုးစိုက္တဲ့လမ္းပါ။ သည္လမ္းအတိုင္း ႐ံုးတက္ဖို႔ လာၾကတာကို ျပလိုက္ျခင္းအားျဖင့္ သူတို႔ႏွစ္ဦးရဲ႕ အလုပ္ သဘာဝကို စျပထားလိုက္ပါတယ္။ ေငြေၾကးအေျမာက္အျမား ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံေနတဲ့ ကုမၸဏီႀကီးတစ္ခုရဲ႕ ဝန္ထမ္းေတြပဲဆိုတာကို အဲဒီ့လမ္းအတိုင္း ေလွ်ာက္လာၾကတာနဲ႔ ႀကိဳျပထားခဲ့ပါတယ္။

အခုတစ္ခါ ႐ံုးအတြင္းပိုင္းကို ျပလိုက္ၿပီး သူတို႔ အလုပ္ရဲ႕အေနအထားကို ခိုင္မာေအာင္ ထပ္ျပလိုက္ျပန္တယ္။ တစ္ဆက္တည္းမွာ အတြင္းေရးမႉးက ေကာ္ဖီ ယူလာေပးရတဲ့ ဆယ့္(မ္)ရဲ႕ ရာထူးအေနအထားကိုလည္း ျပလိုက္ျပန္တယ္။

အဲဒီ့အျပေတြၾကားမွာပဲ ဇာတ္ကို ဆက္ခ်ိတ္လိုက္တယ္။ အတြင္းေရးမႉးက ဂ်ပန္လုပ္ငန္းရွင္ေတြ ေရာက္ႏွင့္ေနေၾကာင္းကို ေျပာလိုက္တယ္။ ေရွ႕အခန္းမွာ ဆယ္(မ္)က အဲဒီ့ ဂ်ပန္ေတြနဲ႔ အလုပ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ခ်င္ေနတာကို စကားနဲ႔ ေဖာ္ၿပီးသား။ တစ္ဆင့္ထပ္တိုးလိုက္တာက အဲဒီ့အခ်ိန္နဲ႔ မေရွးမေႏွာင္းမွာ ေငြ ကိုးသိန္း လႊဲဖို႔ အေၾကာင္းေပၚေနတာ။ ဒါကို ဆယ္(မ္)က အခ်ိန္မီ မလုပ္ႏိုင္မွာ စိုးလို႔ ခါး(လ္)ကို ခိုင္းရၿပီ။ ခိုင္းတဲ့အခါမွာ ေငြအမ်ားႀကီးနဲ႔ လုပ္ရမွာမို႔ ဝွက္စာ ဂဏန္းက လိုတယ္။ လိုေတာ့ ခါး(လ္)ကို ေပးလိုက္တယ္။ ေပးရင္းနဲ႔ ဘယ္သူမွ မသိေစနဲ႔ဆိုတဲ့စကားကို ေျပာလိုက္တယ္။ ဝွက္စာရဲ႕ အေရးႀကီးပံုကို ထင္ရွားေအာင္ ျပတဲ့သေဘာ။

သည္မွာလည္း ခါး(လ္)အေပၚ ဆယ့္(မ္)ရဲ႕ ယံုၾကည္မႈကို အခိုင္အမာ ျပလိုက္ျပန္တယ္။ ပရိသတ္အေနနဲ႔ကလည္း အခုအထိ ျမင္ထားရသမွ်ဆိုရင္ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ဟာ ဆိုးတိုင္ပင္ေကာင္းတိုင္ပင္ သူငယ္ခ်င္းေတြပဲလို႔ ခံစားေနၾကရပါၿပီ။ ဇာတ္အတြက္အေရးႀကီးလွတဲ့ပႏၷက္မ်ားကို ဆက္ခါ ဆက္ခါခ်ေနတာပါပဲ။

ေန႔အျပင္ – တိုက္ခန္း

ေမာ္လီနဲ႔ ဆယ္(မ္)တို႔ရဲ႕ တိုက္ခန္းသစ္ ျပတင္းဆီကို လမ္းေပၚကေန နတ္သမီး႐ုပ္တုတစ္ခု မ တင္ေနတာပါ။ အ႐ုပ္က ကိုယ္ေစာင့္နတ္သမီး သစ္သား႐ုပ္ ျဖစ္ၿပီး လက္ႏွစ္ဖက္က ရင္ဘတ္မွာ ယွက္ထားပါတယ္။ နတ္သမီးရဲ႕ မ်က္ႏွာကက်ေတာ့ ရင္ကြဲပက္လက္ျဖစ္ေနသလို မ်က္ႏွာမ်ိဳးနဲ႔။

အလုပ္သမားေတြက အဲဒီ့႐ုပ္တုကို ျပတင္းဆီေရာက္ေအာင္ မပို႔ႏိုင္ ျဖစ္ေနတယ္။ ႐ုပ္တုက ျပတင္းနဲ႔ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ေရာက္ေနတယ္။ ေမာ္လီက ျပတင္းေဘာင္ေပၚ တက္ရပ္လိုက္ၿပီး အဲဒီ့႐ုပ္တုကို လွမ္းဆြဲဖို႔ ႀကိဳးစားတယ္။ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ဆယ္(မ္)က ခ်ပ္ထူပံုးေတြ သယ္ၿပီး အခန္းထဲကို ဝင္လာပါတယ္။

ေမာ္လီက သူ႔ကိုယ္သူ အႏၲရာယ္မ်ားေအာင္ လုပ္ေနပံုကို ေပၚလြင္ေစတဲ့ ျပကြက္ပါပဲ။ ႐ုပ္တုကို လွမ္းဆြဲရင္းက အရွိန္လြန္ၿပီး ေအာက္ကို ျပဳတ္က်သြားႏိုင္တယ္ေလ။ ေနာက္ပိုင္းမွာ ေမာ္လီ့အေပၚ က်ေရာက္လာေတာ့မယ့္ အႏၲရာယ္မ်ားရဲ႕ အေငြ႕အသက္ကို ႀကိဳျပလိုက္ျပန္တာပါ။

ဆယ္(မ္)က ေမာ္လီ့ကို ေနာက္ကေန လွမ္းဆြဲလိုက္ၿပီး “ကိုယ့္အသက္ေတာ့ ကိုယ္သနားပါဦး မမရယ္”လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ သူတို႔ရဲ႕ေနာက္မွာက နတ္သမီးက သူတို႔ကို ေငးၾကည့္ေနဘိသကဲ့သို႔။

သည္မွာလည္းပဲ ေသျခင္းရနံ႔ရယ္၊ ဆယ္(မ္)က ေမာ္လီ့ကို မျဖစ္မေန ကယ္တင္လိုစိတ္ရယ္ကို ျပလိုက္ျပန္ပါတယ္။

ဆယ္(မ္)က ျပတင္းေဘာင္ေပၚ ခုန္တက္လိုက္ၿပီး အေပၚတန္းကို ကိုင္ကာ သူ႔ကိုယ္ကို လႊဲလိုက္ရင္း နတ္သမီး႐ုပ္ကို ေျခေထာက္နဲ႔ ကန္လိုက္တယ္။ ႐ုပ္တုက အရွိန္နဲ႔ ျပတင္းဆီ ျပန္လြင့္လာေတာ့မွ ဖမ္းဆြဲၿပီး အခန္းထဲကို သြင္းတယ္။ ခါး(လ္)လည္း အခန္းထဲေရာက္လာၿပီး ႐ုပ္တုကို အခန္းထဲ ေရာက္ေအာင္ ကူသယ္ေပးပါတယ္။

ဆယ္(မ္)တို႔အေပၚမွာ ကူညီေဖးမတတ္တဲ့ ခါး(လ္)ပဲဆိုတာ ပရိသတ္ ပိုယံုလာေအာင္ ျပလိုက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။

ပစၥည္းသယ္သူတစ္ေယာက္က ကိုယ္လံုးေပၚမွန္ႀကီးတစ္ခ်ပ္ကို သယ္ၿပီး အခန္းထဲကို ဝင္လာျပန္တယ္။ မွန္ထဲမွာေတာ့ တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားေနပံုရတဲ့ နတ္သမီး႐ုပ္ကို ခါး(လ္)က ေမာ္ၾကည့္ေနတယ္။ အမွတ္တမဲ့ဆိုရင္ နတ္သမီး ကပဲ ခါး(လ္)အတြက္ ဆုေတာင္းေပးေနသလိုလို။

ခါး(လ္)က တိုက္ခန္းသစ္ကို သေဘာေတြက်ေနတယ္။ ေမာ္လီက သူ႔အႏု ပညာလက္ရာေတြ ခါး(လ္)ကို ျပတယ္။ အဲဒီ့ ပံုသ႑ာန္ေတြက နတ္သမီး႐ုပ္တုနဲ႔ တျခားစီပါ။

အဲဒီ့ ေမာ္လီ့လက္ရာေတြေၾကာင့္ နတ္သမီး႐ုပ္နဲ႔ သည္ပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ ဘယ္လိုမွ မအပ္စပ္ဘူးဆိုတာ ပိုၿပီး ျမင္သာလာတယ္။

ေမာ္လီက အခန္းထဲကိုေရာက္ေနတဲ့ သားေရဖံုးနဲ႔ လက္တန္းပါ ဇိမ္ခံ ကုလားထိုင္ကို ေတြ႕သြားတယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္ သယ္လာရတာတံုးလို႔ သူက ဆယ့္(မ္)ကို ေမးလိုက္တယ္။ “ကိုယ္သြားေလရာ ပါရမယ့္ဟာပဲေလ”လို႔ ဆယ္(မ္)က ျပန္ေျဖတယ္။

“ဒါဆိုလည္း ေဆးအသစ္သုတ္ရမွာေပါ့”လို႔ ေမာ္လီက ျပန္ေျပာတယ္။

“ေဆးအသစ္သုတ္ရမယ္၊ ဟုတ္လား”လို႔ ဆယ္(မ္)က ျပန္ေျပာတယ္။

ႏွစ္ေယာက္သား က်ီစယ္ေနၾကပံုနဲ႔ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးၾကပံုကို ေဖာ္က်ဴးလိုက္ျပန္တာ ျဖစ္ပါတယ္။

သည္မွာလည္း ယဥ္ေက်းမႈ ဓေလ့ထံုးစံက ရွိေနျပန္ပါတယ္။ ျမန္မာရဲ႕ ပက္လက္ကုလားထိုင္နဲ႔ နီးစပ္မလားပဲ။ ပက္လက္ကုလားထိုင္ဆိုတာ လာသမွ် ဧည့္သည္ တက္ထိုင္ေလ့ မရွိဘူး။ အိမ္သားေတြလည္း ထိုင္ခဲတယ္။ အိမ္သားထဲမွာမွ တစ္ဦးတစ္ေယာက္တည္းက သတ္သတ္မွတ္မွတ္ စြဲစြဲျမဲျမဲထိုင္တာ။ တစ္နည္းေျပာရရင္ အဲဒီ့ပက္လက္ကုလားထိုင္မွာ ပိုင္ရွင္ပံုေသ ရွိတယ္။

သူတို႔ယဥ္ေက်းမႈမွာလည္း လက္တန္းပါ ဇိမ္ခံကုလားထိုင္ကို အဲလိုမ်ိဳး သံုးတတ္ၾကတယ္။ သားေရဖံုးနဲ႔၊ ဆိုဖာအိအိနဲ႔ က်က်နန လုပ္ထားတာ။ ေျခတင္မယ္ ဆိုရင္ေတာင္ တင္လို႔ရေအာင္ တစ္နည္းတစ္ဖံု စီမံထားေသးတာပ။ အဲဒါလည္း ပက္လက္ကုလားထိုင္နည္းတူ တစ္ေယာက္တည္းက သတ္သတ္မွတ္မွတ္ ထိုင္တယ္။ အိမ္မွာ တျခား အိမ္ေထာင္ပရိေဘာဂ ရွိခ်င္မွ ရွိမယ္၊ ဒါေပမယ့္ အဲဒါေလးတစ္လံုးကေတာ့ အိမ္ရွင့္အတြက္ သတ္သတ္ထားတတ္ၾကပါတယ္။

ဆယ္(မ္)က အရြယ္ေရာက္ေနၿပီ။ သူ႔ဟာသူ တစ္ကိုယ္ေရ တကာယ ေနတုန္းကလည္း အဲဒါေလးနဲ႔ ေနခဲ့တယ္။ အခု ေမာ္လီနဲ႔ အတူေနတဲ့ဘဝကို ေရာက္ေတာ့လည္း အဲဒီ့ကုလားထိုင္က ပါလာတယ္။ ေမာ္လီက အဲဒီ့ ကုလားထိုင္က အိုမင္းေဟာင္းႏြမ္းေနၿပီမို႔ ၾကည့္လို႔က တယ္မရခ်င္ေတာ့ဘူး။ ဆယ္(မ္) ကက်ေတာ့လည္း သူ႔ကုလားထိုင္အိုေလးကို မခြဲႏိုင္မခြာရက္။

ဒါေလးကို ႏွစ္ေယာက္သား က်ီစားရင္း ေျပာလိုက္တာေလးက အျပန္အလွန္စကားေလး သံုးခြန္းထဲနဲ႔။ သူတို႔ရဲ႕ တစ္ေယာက္အႀကိဳက္တစ္ေယာက္ လိုက္ၿပီး ခ်စ္ႏိုင္မႈကို ေဖာ္က်ဴးလိုက္တာ။

ညအတြင္း – အိပ္ခန္း

စျပကတည္းက ပယင္းေရာင္နဲ႔ အျပာေရာင္ေတြကို သိပ္သိပ္သည္းသည္းေလး ျပသြားတယ္။

ေမာ္လီနဲ႔ ဆယ္(မ္)တို႔က ႏွစ္ေယာက္အိပ္ခုတင္တစ္လံုးေပၚမွာ လဲေလ်ာင္းေနၾကတယ္။ ဆယ္(မ္)က စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ဖတ္ေနတယ္။

“ဘာျဖစ္ေနလဲဟင္…”လို႔ ေမာ္လီက ေမးလိုက္တယ္။

“ေရပူေဖာင္းေလးေတြ ေပါက္သြားမွာစိုးတယ္ အခ်စ္ရယ္။ (ေပ်ာ္ရႊင္ ၾကည္ႏူးစရာေတြ ႐ုတ္တရက္ ေပ်ာက္ပ်က္သြားမွာစိုးတယ္လို႔ ေျပာတာပါ။ ဒါက အဂၤလိပ္ဓေလ့သံုးစကားပါ။ The bubble bursts. လို႔ သံုးပါတယ္။) ကိုယ့္ဘဝမွာ အေကာင္း တစ္ခုခု ေပၚလာတိုင္း ေပၚလာတိုင္း အဲဒီ့ေကာင္းတာေလး ဆံုး႐ံႈးသြားမွာကို ကိုယ္ေၾကာက္ေနမိရတတ္တယ္ေလ”
ဆယ္(မ္)က သူ႔ရဲ႕ စိုးရိမ္ေၾကာက္လန္႔မႈေတြ၊ ရင္တထိတ္ထိတ္ ျဖစ္ေနရတာေတြကို ေဖာ္က်ဴးလိုက္တာပါ။ သည္အခါမွာ ပရိသတ္က သူ႔ကို အလိုလို သနားသြားရပါေတာ့မယ္။

“က်မ ရွင့္ကို ခ်စ္ပါတယ္။ တကယ့္ကို ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ခ်စ္ပါတယ္ ဆယ္(မ္)ရယ္”လို႔ ေမာ္လီက ေျပာလိုက္တယ္။

“ထိုနည္းလည္းေကာင္းပါပဲ ေမာ္လီရယ္”လို႔ ဆယ္(မ္)က ျပန္ေျပာလိုက္ပါတယ္။

ေမာ္လီက ဆယ့္(မ္)ကို နမ္းဖို႔ ကိုယ္ကို ကိုင္းလိုက္ခ်ိန္မွာ ႐ုပ္သံစက္ကို ဖြင့္တဲ့ အေဝးထိန္းခလုတ္ကို မေတာ္တဆ ဖိမိသြားၿပီး ႐ုပ္သံပြင့္သြားတယ္။ သတင္းမွာေတာ့ ေလယာဥ္ပ်က္က်တဲ့ သတင္းကို ျပေနတယ္။

“ကိုယ္ အယ္(လ္)ေအကို သြားမယ့္ ခရီးစဥ္ကို ဖ်က္လိုက္ရင္ ေကာင္းမယ္ ထင္တယ္။ ဒါမ်ိဳးေတြက တစ္ခါနဲ႔မၿပီးဘူး။ သံုးခါျဖစ္မွ ၿပီးတတ္တဲ့ သေဘာ ရွိတယ္ေလ”လို႔ ဆယ္(မ္)က ေျပာလိုက္တယ္။

“အဲဒီ့သတင္းကို ၾကည့္မေနစမ္းပါနဲ႔ ဆယ္(မ္)ရယ္။ စိတ္ေကာင္းေကာင္း ထားစမ္းပါ။ ၿပီးေတာ့ ကို႔ဘဝက ပန္းခင္းေသာ လမ္းျဖစ္ေနၿပီပဲဟာကို…”လို႔ ေမာ္လီက ျပန္ေျပာတယ္။

“အင္းေပါ့ေလ… သူတို႔ဘဝေတြလည္း ပန္းခင္းေသာလမ္းပဲ ျဖစ္ေနခဲ့မွာပါ။ အံ့ဩစရာပဲေနာ္။ ဇတ္ဆို လက္ဖ်စ္တစ္တီးအတြင္းမွာ ခ်က္ခ်င္းႀကီး ေမွာင္က်သြားေတာ့တာမ်ား”လို႔ ဆယ္(မ္)က လက္ဖ်စ္တစ္ခ်က္ တီးရင္း ေျပာလိုက္ပါတယ္။

ခ်စ္သူအိမ္ေထာင္ဖက္ႏွစ္ဦး ေအးေအးလူလူ ရွိေနခိုက္မွာေတာင္မွ အႏၲရာယ္ ရနံ႔ကို ထည့္သြင္းထားျခင္းအားျဖင့္ သည္ဇာတ္လမ္းမွာ စိတ္တထင့္ထင့္ ျဖစ္ေနရေလေအာင္ ဖန္တီးယူလိုက္တာပါ။ ေလယာဥ္ ပ်က္က်တယ္ဆိုတာ လံုးဝ ေမွ်ာ္လင့္မထားဘဲ ျဖစ္လာတာမ်ိဳး။ ဆယ္(မ္)ေျပာလိုက္သလို ေအးခ်မ္းေနတဲ့ ဘဝ ထဲမွာ လက္ဖ်စ္တစ္တီးအတြင္း ေကာက္ျဖစ္သြားတာမ်ိဳးေပါ့။ ေနာက္ပိုင္းမွာ ၾကံဳလာရေတာ့မယ့္ ႐ုတ္တရက္ေသဆံုးမႈအတြက္ ႀကိဳၿပီး နိမိတ္ျပလိုက္တာပါ။

ညအတြင္း – တိုက္ခန္းထဲမွာ

ေမာ္လီက အိုးလုပ္တဲ့စက္မွာ အိုးတစ္လံုး လုပ္ဖို႔ ျပင္ဆင္ေနတယ္။ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ သူတို႔အခန္းထဲက ေငြအေျြကထည့္ၿပီး လိုရာဓာတ္ျပားကို ဖြင့္လို႔ရတဲ့ ဓာတ္စက္ေဟာင္းႀကီးဆီကေန “အို… အခ်စ္ရယ္”ဆိုတဲ့ သီခ်င္းသံက ေပၚထြက္ေနပါတယ္။

ေမာ္လီက ပုရိသဘာဝ အသြင္ရွိတဲ့ အရာတစ္ခုကို ပံုေဖာ္ေနခိုက္မွာ ဆယ္(မ္) ဝင္လာတယ္။ သူက ေမာ္လီ့ေနာက္မွာ ပူးပူးကပ္ကပ္ ဝင္ထိုင္လိုက္တယ္။ ေမာ္လီ့ကို ဖက္လိုက္တာမို႔ ေမာ္လီလုပ္လက္စ ပန္းပုပံု ပ်က္စီးသြားပါေတာ့တယ္။ ႏွစ္ေယာက္သား လက္ခ်င္းဆက္ၿပီး ပုရိလိဂၤသဏၭာန္ ရႊံ႕႐ုပ္ကို ျပန္ပံုေဖာ္ေနၾကတယ္။

အဲဒီ့ကေန တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ဖက္လိုက္ၾကၿပီး ခ်စ္ခန္းဖြင့္ၾကပါေတာ့တယ္။

သည္ေနရာမွာ ေနာက္ခံသီခ်င္းက အရမ္း စကားေျပာေနပါၿပီ။ သီခ်င္း နာမည္က “ေႏွာင္ႀကိဳးမဲ့ ေတးသြား”တဲ့။ ေက်ာ္ၾကားၿပီး၊ ရွိၿပီးသား သီခ်င္းေဟာင္း တစ္ပုဒ္ကို သည္ဇာတ္ကားရဲ႕ အဓိက ဇာတ္ဝင္သီခ်င္းအျဖစ္ ေရြးခ်ယ္လိုက္ပါတယ္။

ဆိုခဲ့တဲ့အတိုင္း ႐ုပ္ရွင္မွာ အ႐ုပ္ေရာ၊ အသံပါ ပါတယ္။ ႐ုပ္ရွင္ကား တစ္ကားမွာ သီခ်င္းရဲ႕ အခန္းက႑ကလည္း အင္မတန္ အေရးႀကီးလွပါတယ္။

ေနာက္ခံေတးဂီတေတြ၊ အသံ အထူးျပဳလုပ္ခ်က္ေတြ အေရးပါလွသလို သီခ်င္းကလည္း ကားတစ္ကားရဲ႕ အသက္ဝင္မႈကို ပံ့ပိုးေပးတတ္ပါတယ္။

သည္ကားမွာ သီခ်င္းေဟာင္းကို ေရြးလိုက္ဖို႔အတြက္ အဲဒီ့ ၁၉၉၀ ျပည့္ မတိုင္ခင္ ကာလပတ္ဝန္းက်င္မွာ အသံုးနည္းသြားၿပီျဖစ္တဲ့၊ ဂ်ဳ(ခ္)ေဘာ့(ခ္)(စ္)လို႔ ေခၚတဲ့ ေငြအေၾကြေစ့ ထည့္ၿပီး ႀကိဳက္ရာဓာတ္ျပား ဖြင့္လို႔ရတဲ့ ဓာတ္စက္ေဟာင္းႀကီးကို ဇာတ္လမ္းထဲမွာ ထည့္ေပးထားလိုက္တယ္။ အႏုပညာရွင္ျဖစ္တဲ့ ေမာ္လီ့အတြက္က အဲလို အေဟာင္းေတြကို စုတတ္တာလည္း ေရွ႕အခန္းက ကိုယ္ေစာင့္နတ္သမီး႐ုပ္နဲ႔ ျပၿပီးသားမို႔ ဆီေလ်ာ္ေနပါတယ္။ အသားလြတ္ႀကီး ဇြတ္ထည့္ရာ မေရာက္ေတာ့ဘူး။

ၿပီးေတာ့ သီခ်င္းက ေက်ာ္ၾကားၿပီးသား သီခ်င္းေဟာင္းတစ္ပုဒ္။ ဇာတ္ကားက အဆိုေတာ္၊ အကပညာရွင္ေတြပါဝင္တဲ့ ေတးသံစံုဇာတ္အမ်ိဳးအစား မဟုတ္ဘူး။ အဲေတာ့ အဲဒီ့ကားအတြက္ သီခ်င္းသတ္သတ္ ေရးစပ္ဖို႔က  တယ္မလိုအပ္ေတာ့ဘူး။ သည္ေတာ့ သီခ်င္းေဟာင္းကို ေရြးရေတာ့မယ္။

သီခ်င္းစာသားေတြက ေပ်ာက္ဆံုးသြားတဲ့အခ်စ္ကို တမ္းတေနတဲ့ အလြမ္း စစ္စစ္။

လုပ္လိုက္ပါၿပီ။ သည္ဇာတ္ကားရဲ႕ အဓိက ေက်ာ႐ိုးကို သီခ်င္းနဲ႔ စတင္ မိတ္ဆက္လိုက္ပါၿပီ။

တစ္ဖက္က မင္းသားနဲ႔ မင္းသမီးရဲ႕ ဆြတ္ပ်ံ႕ၾကည္ႏူးဖြယ္လည္း ရွိ၊ အျပလည္း မၾကမ္းတဲ့ အခ်စ္ခန္းေလးနဲ႔ ပရိသတ္ကို ဖ်ားေယာင္းလိုက္တယ္။ ပရိသတ္မွာ သိဂၤါရရသကို ခံစားရၿပီ။ ေမာ္လီနဲ႔ဆယ့္(မ္)ကို ပရိသတ္က ခ်စ္သြားၿပီ။ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့ ခင္တဲ့သူနဲ႔အတူ မွ်ေဝခံစားတတ္တဲ့ သေဘာက လူတိုင္းမွာ ရွိတယ္။ အဲဒါကို ပရိသတ္ဆီကေန မရရေအာင္ သည္အခန္းနဲ႔ ခ်ဴယူလိုက္ေတာ့တာပါ။

ေန႔အျပင္ – ေဝါ(လ္)စႀထိ(ထ္)

ဒါကေတာ့ အခန္းေျပာင္းျပကြက္အျဖစ္ ႐ိုက္ျပလိုက္တာပါ။ ေရွ႕က အခ်စ္ခန္းကေန အလုပ္ဘက္ကို ေျပာင္းေတာ့မယ္ေပါ့။

ေန႔အတြင္း – ႐ံုးခန္းထဲမွာ

ဆယ္(မ္)က ကြန္ပ်ဴတာတစ္လံုးနဲ႔ အလုပ္လုပ္ေနရင္း သူ႔ရဲ႕ စာရင္းအင္းေတြကို စစ္ေဆးေနတယ္။ စာရင္းမကိုက္ႏိုင္ေသးတဲ့အတြက္ သူ မခ်င့္မရဲ ျဖစ္ေနတယ္။ ခါး(လ္) ႐ံုးခန္းထဲဝင္လာခ်ိန္မွာ ဆယ့္(မ္)မ်က္ႏွာက ေဝခြဲမရသလို မ်က္ႏွာမ်ိဳးနဲ႔။

“ကြန္ပ်ဴတာဝွက္စာက သံုးလို႔ မရေတာ့ဘူး”လို႔ ခါး(လ္)က စိတ္ပူတဲ့ပံုနဲ႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။

“ငါ ျပင္လိုက္လို႔ပါ”လို႔ ဆယ္(မ္)က ျပန္ေျဖတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဆက္ေျပာလိုက္တယ္။ “မင္း ႏႈတ္လံုပါတယ္ေနာ္”တဲ့။

“စိတ္ခ်ပါကြာ”လို႔ ခါး(လ္)က ျပန္ေျဖတယ္။

“သည္စာရင္းေတြထဲမွာ ပိုက္ဆံေတြက မႏိုင္ရင္ကာ မ်ားလြန္းေနတယ္ ေမာင္”

“ဟာ… မျဖစ္ႏိုင္တာ”လို႔ ခါး(လ္)က ျပန္ေျဖရင္း သူ ကူလုပ္ေပးမယ္လို႔ ဆယ့္(မ္)ကို ေျပာလိုက္တယ္။

“ရတယ္၊ မလိုဘူး။ သည္စာရင္းကို ရွင္းရတာကိုက ငါ့အတြက္ ေသြးေၾကြးဆပ္ရသလိုမ်ိဳး ျဖစ္ေနေတာ့ ငါပဲ တြယ္လိုက္မယ္”လို႔ ဆယ္(မ္)က ျပန္ေျပာတယ္။

ခါး(လ္)စိုးရိမ္သြားတယ္။ “ေသြးေၾကြးဆပ္”ဆိုတဲ့ စကားလံုးက သူ႔ကို လႈပ္ပဲ ႏိႈးလိုက္သလိုမ်ိဳး။

“ဒါထက္ မင္းနဲ႔ ေမာ္လီနဲ႔ သည္ညေနခင္းမွာ ဘာအစီအစဥ္ေတြမ်ား ရွိသလဲ”လို႔ ခါး(လ္)က ေမးလိုက္ျပန္တယ္။

“ျပဇာတ္ သြားၾကည့္ၾကမလို႔။ ေမာ္လီက မကၡဘက္(သ္) ၾကည့္ခ်င္တယ္တဲ့။ ၾကည့္ရတာ သည္မိန္းမက ေဘာင္းဘီက်ပ္က်ပ္ေလးေတြ ဝတ္ထားတဲ့ သ႐ုပ္ေဆာင္ေတြကို သေဘာက်ေန မွတ္တယ္ကြ။ မင္း လိုက္ဦးမလား”

“မလိုက္ေတာ့ပါဘူးကြာ။ ဒါေပမယ့္ မနက္က်ရင္ေတာ့ မင္း ငါ့ကို အျပည့္အစံု ျပန္အစီရင္ခံရမယ္ေနာ္”လို႔ ခါး(လ္)က ျပန္ေျပာလိုက္ပါတယ္။

အခန္းေလးက တိုေတာင္းသေလာက္ အလုပ္ေပါင္းစံုကို လုပ္သြားတယ္။ ပထမဆံုးက ဆယ္(မ္) တာဝန္ယူထားရတဲ့ အလုပ္နဲ႔ ေငြေၾကးပမာဏကို ေဖာ္ျပတာပါ။ ေရွ႕က အခန္းမွာလည္း ေဒၚလာကိုးသိန္းဆိုတဲ့ ပမာဏနဲ႔ တစ္ခါ ေဖာ္က်ဴးၿပီးသားပဲ။ ဒါကို ထပ္အတည္ျပဳတဲ့အခန္း ျဖစ္ေနတယ္။

ေနာက္တစ္ခ်က္က ဆယ့္(မ္)ေစ့စပ္မႈ၊ မလႊဲသာလို႔ ကြန္ပ်ဴတာဝွက္စာကို သူ႔သူငယ္ခ်င္း၊ သူ႔လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ ခါး(လ္)ကို ေပးလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ့ဝွက္စာကို သူပဲ ျပန္ေျပာင္းထားလိုက္တဲ့အေၾကာင္း သည္အခန္းမွာ အေျပာနဲ႔ ျပလိုက္တယ္။ ဆယ္(မ္)ဟာ သူ႔အလုပ္ကို ႐ိုေသတယ္၊ တာဝန္သိတယ္ဆိုတာ ဒါေလးနဲ႔တင္ လံုေလာက္သြားတယ္။

မဆီမဆိုင္ ေသြးေၾကြးဆပ္ရသလိုပဲဆိုတဲ့ စကားလံုးကို ထည့္သံုးလိုက္တယ္။ ဒါဟာ သည္ဇာတ္ကားရဲ႕ ေက်ာ႐ိုးအတြက္ အမွတ္မထင္လိုလိုနဲ႔ နိမိတ္ပံု ထပ္ေပးလိုက္တဲ့ စကားလံုးျဖစ္ေနျပန္တယ္။ သည္စကားကို ၾကားလိုက္ရေတာ့ ခါး(လ္) တြန္႔သြားတာကိုလည္း မိမိရရ ျပေပးထားျပန္တယ္။ ပရိသတ္ကသာ မရိပ္မိတာ။ ဇာတ္ကြက္ကို အေတာ္ေလး ေပၚေနေအာင္ ေထာင့္ေစ့ေစ့ ေဖာ္ယူေနပါၿပီ။

အဲဒီ့ကေနမွ ဆယ္(မ္)တို႔ စံုတြဲရဲ႕ ညဘက္အစီအစဥ္ကို ခါး(လ္)က ေမးခ်လိုက္တယ္။ ဒါက သူနဲ႔ အဲဒီ့စံုတြဲနဲ႔ တအားရင္းႏွီးတာကို ေဖာ္က်ဴးတဲ့ အခ်က္ ျဖစ္ေနသလို ေနာက္ကူးမယ့္ အခန္းအတြက္ ႀကိဳျပင္လိုက္တဲ့အကြက္ ျဖစ္ေနပါေတာ့တယ္။

ဆယ္(မ္)က ဘယ္သြားမယ္ဆိုတာ ျပန္ေျဖတယ္။ သည္မွာ မက္(ခ္) ဘက္(သ္)ဆိုတဲ့ ျပဇာတ္ကလည္း အေရးႀကီးတယ္။ နာမည္ေက်ာ္ အဂၤလိပ္ ျပဇာတ္ဆရာႀကီး ဝစ္လ်ံ(မ္) ရွိတ္(ခ္)စပီးယားရဲ႕ ပရိေဒဝဖြဲ႕ ဂႏၴဝင္ ဇာတ္လမ္း တစ္ပုဒ္ပဲ။ အဲဒီ့ဇာတ္လမ္းထဲမွာ လူသတ္မႈ ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ သတ္ခဲ့သူကို တေစၦက ေျခာက္လွန္႔ေနတဲ့ ျဖစ္ရပ္လည္း ပါတယ္။ ျမန္မာတို႔အတြက္ ေဝသႏၲရာ ဇာတ္ေတာ္လို႔ ေျပာလိုက္တာနဲ႔ ေပးကမ္း စြန္႔က်ဲမႈကို တန္းျမင္လိုက္သလို၊ ပဋာစာရီလို႔ ေျပာလိုက္တာနဲ႔ သားေသ လင္ဆံုးတဲ့အျဖစ္ကို တန္းသိလိုက္သလိုမ်ိဳး အဂၤလိပ္စကားကို မိခင္ဘာသာစကားအျဖစ္ သံုးစြဲေနသူေတြအဖို႔မွာလည္းပဲ ရွိတ္(ခ္)စပီးယားရဲ႕ ဇာတ္တစ္ပုဒ္ပုဒ္ကို နာမည္ေျပာလိုက္တာနဲ႔တင္ ဇာတ္ေက်ာ႐ိုးကို တန္းျမင္ေစတဲ့ နာမည္ေက်ာ္ ျပဇာတ္ကို သံုးလိုက္တာပါ။

သည္မွာလည္း မဆီမဆိုင္ မဟုတ္ဘူး။ သူတို႔ဇာတ္လမ္းကို အေျခခံထားတာက ေဝါ(လ္)စႀထိ(ထ္)ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ သည္ဇာတ္ေကာင္ေတြ ေနထိုင္တဲ့ၿမိဳ႕က ႏ်ဴးေယာ့(ခ္)။ ႏ်ဴးေယာ့(ခ္)ရဲ႕ အေနာက္ ၄၁ လမ္းကေန အေနာက္ ၅၃ လမ္း အတြင္းမွာက ဘေရာ့(ထ္)ေဝးလို႔ ေခၚတဲ့ ျပဇာတ္႐ံုေတြ ရွိေနခဲ့တာ ႏွစ္ေပါင္း မ်ားစြာ ၾကာခဲ့ၿပီ။ အဲဒီ့မွာက ျပဇာတ္ေတြကို ႏွစ္နဲ႔ခ်ီၿပီး ကေနတာ။ ၿမိဳ႕ခံေတြေရာ၊ ခရီးသြားေတြပါ ညဘက္က်ရင္ ျပဇာတ္ သြားၾကည့္တဲ့အေလ့က ထြန္းကားတယ္။ ေမာ္လီက အႏုပညာရွင္ဆိုတဲ့ ဇာတ္႐ုပ္ကို ယူထားတာ။ အဲေတာ့ သူက ရွိတ္(ခ္)စပီးယားရဲ႕ ျပဇာတ္ကို ၾကည့္ခ်င္တယ္ဆိုတာကိုက သဘာဝက်ေနတယ္။

ဇြတ္ဖန္တီးယူထားတာ မ်ိဳးျဖစ္မေနေတာ့ဘူး။

ဆယ္(မ္)က သူ႔ခ်စ္သူဟာ ေဘာင္းဘီက်ပ္နဲ႔ သ႐ုပ္ေဆာင္ေတြမ်ား ၾကည့္ခ်င္ေနလားမသိဘူးဆိုတဲ့ စကားနဲ႔ ရယ္ပြဲဖြဲ႕လိုက္တယ္။ သည္မွာလည္း သူငယ္ခ်င္းကို သူ ဘယ္ေလာက္ ယံုတယ္၊ ဘယ္ေလာက္ ခင္တယ္ဆိုတာကို အဲဒီ့စကားနဲ႔ ေဖာ္လိုက္ျပန္တာပါပဲ။ ကိုယ့္ခ်စ္သူကို သေရာ္တဲ့စကားကို ေတာ္ေတာ္တန္တန္ ခင္တဲ့သူကို မေျပာၾကဘူးေလ။

တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ ေနာက္တစ္ခန္းကို ကူးဖို႔အတြက္ သူတို႔ ဘယ္သြားၾကမယ္ဆိုတဲ့စကားနဲ႔ ႀကိဳျပင္လိုက္ပါေတာ့တယ္။

ညအျပင္ – ဇာတ္႐ံုေတြရွိတဲ့ အရပ္

ဆယ္(မ္)နဲ႔ ေမာ္လီတို႔ႏွစ္ေယာက္ လက္တြဲၿပီး လမ္းေလးအတိုင္း ေလွ်ာက္လာၾကတယ္။ ျပဇာတ္ကို သူသေဘာက်တဲ့အေၾကာင္း ဆယ္(မ္)က ေျပာလိုက္တယ္။ ျပဇာတ္ကေနခိုက္မွာ ဆယ္(မ္)ေဟာက္ေနပံုနဲ႔တင္ ဆယ္(မ္) အဲဒီ့ျပဇာတ္ကို ဘယ္ေလာက္ႀကိဳက္တယ္ဆိုတာ သူလည္း သိပါတယ္လို႔ ေမာ္လီက ျပန္ေျပာတယ္။

ေမာ္လီက ေအာင္ျမင္မႈလမ္းေၾကာင္းေပၚ ေရာက္ေနတဲ့ အႏုပညာရွင္ပါ။ သူ႔ရဲ႕ ပန္းပုလက္ရာႏွစ္ခုကို ျပခန္းတစ္ခန္းမွာ မၾကာခင္တင္ဆက္ေတာ့မယ့္အေၾကာင္း၊ အဲဒါေတြကို အင္မတန္ဩဇာႀကီးလွတဲ့ ႏ်ဴးေယာ့(ခ္)ထိုင္း(မ္)(စ္) သတင္းစာႀကီးက ေဝဖန္ခ်က္ ေရးေတာ့မွာ ျဖစ္ေၾကာင္းေတြ ေျပာလာၾကတယ္။

“ဘယ္သူ ဘာထင္ထင္ သိပ္အေရးမႀကီးပါဘူးကြာ။ ကိုယ္ ဘယ္လို ျမင္သလဲဆိုတာကသာ အေရးႀကီးတာပါ”လို႔ ဆယ္(မ္)က ေျပာလိုက္ျပန္တယ္။

“ကိုနဲ႔ ကြ်န္မ လက္ထပ္ၾကရေအာင္ေနာ္…”လို႔ ေမာ္လီက ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။

“ကိုယ္လည္း အဲဒါပဲ တစ္ခ်ိန္လံုး စဥ္းစားေနတာပဲ ေမာ္လီရဲ႕။ ဟုတ္တယ္၊ ကိုယ္တို႔ လက္ထပ္သင့္ၿပီကြ။ ဒါေပမယ့္ လက္ထပ္ဖို႔အေၾကာင္း ေမာ္လီကမွ စကားအစ မခံခဲ့တာေလ..”

“ကို ကြ်န္မကို ခ်စ္ရဲ႕လားဟင္…”

“မင္းက ဘယ္လို ထင္လို႔တံုး…”

“ဘာလို႔ ကြ်န္မကို ခ်စ္ပါတယ္လို႔ တစ္ခါမွ မေျပာခဲ့တာလဲဟင္…”

“ေဟာဗ်ာ… ကိုယ္ တစ္ခ်ိန္လံုး ေျပာေနပါတယ္ ေမာ္လီရယ္…”

“ဟင့္အင္း… မေျပာေပါင္။ ကို ေျပာတာက ထိုနည္းလည္းေကာင္း ဆိုတာပဲေလ။ ခ်စ္ပါတယ္ဆိုတာနဲ႔ ထိုနည္းလည္းေကာင္းဆိုတာနဲ႔က တျခားစီပဲရွင့္…”

“ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့စကားကို လူတိုင္းက လြယ္လြယ္ေလး ေျပာေနၾကတာပဲ ေမာ္လီရယ္။ စိတ္မပါဘဲ ေျပာေနၾကတဲ့စကားပဲကြ”

“ဒါေပမယ့္ ကိုရယ္၊ တစ္ခါတေလေတာ့လည္း ကိုယ့္ခ်စ္သူက ကိုယ့္ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာတာေလးေတာ့ ၾကားခ်င္တာေပါ့။ ကြ်န္မလည္း ၾကားခ်င္တာေပါ့ ကိုရာ…”

ခ်စ္သူႏွစ္ဦး ႏွစ္ကိုယ္ၾကား တြတ္ထိုးေနတဲ့ ဆြတ္ပ်ံ႕ဖြယ္အေနအထားမွာ လူစိမ္းတစ္ေယာက္က ေဖာက္ဝင္လာပါတယ္။

ပရိသတ္က သည္စံုတြဲနဲ႔အတူ သာယာစြာေမ်ာပါေနခိုက္မွာ အဲဒီ့ ဇာတ္႐ုပ္ ေပၚလာေတာ့ မႏွစ္ၿမိဳ႕ႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္သြားရပါၿပီ။

သည္အခန္းအစကတည္းက ဆယ္(မ္)နဲ႔ ေမာ္လီတို႔ ခ်စ္သူႏွစ္ဦးရဲ႕ အေျခအေနကို စကားေတြနဲ႔ ျပသြားတယ္။ ဆယ္(မ္)က ေမာ္လီ့ကိုခ်စ္လို႔ အလိုလိုက္ၿပီး သူ မခံစားတတ္တဲ့ ျပဇာတ္ကို လိုက္ၾကည့္ေပးခဲ့တာပဲဆိုတာ ျပဇာတ္ တစ္ေလွ်ာက္ ေဟာက္ေနတယ္ဆိုတဲ့ ေမာ္လီ့စကားနဲ႔ ေပၚလြင္သြားေစခဲ့တယ္။

တကယ္ေတာ့ တစ္မိသားနဲ႔ တစ္မိသား ခ်စ္ၾက ခင္ၾက စံုမက္ၾကတဲ့အခါမယ္ အလံုးစံု အႀကိဳက္ မတူႏိုင္ဘူး။ သူက သူ႔ဘာသာ ႀကိဳက္တာေလးေတြ ရွိမွာ ျဖစ္သလို ကိုယ္လည္း ကိုယ္ႀကိဳက္တာေလးေတြ ကိုယ္စီနဲ႔ ျဖစ္ေနမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ တကယ္ ျမတ္ႏိုး စံုမက္ၾကသူႏွစ္ဦးၾကားမွာေတာ့ အဲဒါက ျပႆနာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ အလိုက္အထိုက္၊ စလိုက္စေလ်ာ ေနေပးခ်င္တဲ့ဆႏၵက သူသူကိုယ္ကိုယ့္ ရင္မွာ ေပၚလာတတ္စျမဲပါ။ ဒါေလးကို သည္ဝါက်တိုေလး ႏွစ္ေၾကာင္းနဲ႔တင္ ေဖာ္က်ဴးလိုက္ပါတယ္။

ေနာက္ေတာ့ ေမာ္လီ့အလုပ္ကို စကားနဲ႔ ေဖာ္လိုက္ျပန္တယ္။ အျပနဲ႔ ေဖာ္ထားတာက သူတို႔ တိုက္ခန္းက အႏုပညာလက္ရာေတြ၊ ေမာ္လီ အိုးလုပ္ေနတဲ့ အခ်စ္ခန္း စတာမ်ားနဲ႔ ျဖစ္ပါတယ္။ အခုက်ေတာ့ ေမာ္လီ့လက္ရာႏွစ္ခုကို ျပခန္း တင္မယ္ဆိုတဲ့စကား၊ သတင္းစာထဲမွာ သံုးသပ္ခ်က္ အေရးခံရေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ စကားနဲ႔ ေမာ္လီ့ အႏုပညာလုပ္ငန္း အေျခအေနကို ၫႊန္းခ်လိုက္တယ္။

သည္မွာ ဆယ္(မ္)က ေဝဖန္ေရးဆရာေတြက ဘာထင္ထင္၊ သူကသာ ေမာ္လီ့အတြက္ အေရးႀကီးတယ္ဆိုတဲ့စကားကို ေျပာခ်လိုက္ျပန္တယ္။ ခ်စ္စကားေတြ ေျပာဖို႔အတြက္ စကားလမ္းေၾကာင္းကို ဇာတ္ၫႊန္းဆရာက ပါးပါးနပ္နပ္ ေျပာင္းလိုက္တာပါပဲ။ အဲေတာ့ ေမာ္လီက လက္ထပ္မယ္ဆိုတဲ့ စကားကို ေျပာၿပီ။  ဒါေပမယ့္ ေမာ္လီက အရင္တုန္းကေတာ့ လက္ထပ္မယ္ဆိုတဲ့ ေလသံေတာင္မွ ၾကားခ်င္ခဲ့တာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ဆယ္(မ္)က ေျပာလိုက္ျပန္တယ္။ သူတို႔ရဲ႕ အေနအထားကို ပိုေပၚလြင္လာေစတဲ့ စကားေျပာခန္းပါပဲ။

တစ္စထက္တစ္စ ခိုင္မာလာတဲ့ သံေယာဇဥ္ကို သည္စကားေတြနဲ႔ ေဖာ္က်ဴးေပးေနတာပါ။ ၿပီးေတာ့ “ထိုနည္းလည္းေကာင္း”ဆိုတာကလည္း သည္ဇာတ္ကားရဲ႕ အသက္ ျဖစ္လာတယ္။

႐ုပ္ရွင္ဇာတ္ကားေကာင္း တစ္ကားမွာ ပရိသတ္ စြဲက်န္ရစ္တဲ့ စကားလံုးေတြ ရွိစျမဲပါပဲ။ တစ္ေခတ္ဆီက ဦးေက်ာက္လံုးရဲ႕“သာဒင္ကို ဘာထင္လဲ”ဆိုတာမ်ိဳးလို၊ ဝင္းဦးရဲ႕ ဇာတ္ကားတစ္ကားထဲက “ပံု-ခင္ရီ”ဆိုတာမ်ိဳးလို၊ ေက်ာ္ဟိန္းရဲ႕ “ဆယ္ႏွစ္၊ ဆယ္ႏွစ္”ဆိုတာမ်ိဳးလိုဟာ ပရိသတ္ရဲ႕ ရင္မွာ ၿငိ က်န္ရစ္တာမ်ိဳးပါ။

အခုဇာတ္ကားမွာလည္း အဲဒီ့ “ထိုနည္းလည္းေကာင္း” အဂၤလိပ္လို “ditto” က အဲဒီ့ဇာတ္ကား ႐ံုတင္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ကမၻာတစ္လႊားက ခ်စ္သူမ်ားၾကားမွာ ေရပန္းစားၿပီး က်န္ရစ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒါကို ေရွ႕က အခ်စ္ခန္းမွာ တစ္ခါ ေျပာၿပီးတဲ့ေနာက္ အခုတစ္ေခါက္ ထပ္ေက်ာ့လိုက္ျပန္တယ္။

ေက်ာ့ရင္းကေန ေမာ္လီက သူ႔ခ်စ္သူက သူ႔ကို ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ စကားေလးေတာ့ ၾကားခ်င္ေသးတယ္ဆိုတာေလးနဲ႔ အခ်စ္ခန္းကို အရွိန္တင္လိုက္တယ္။

အဲဒီ့အခ်ိန္က်ေတာ့မွ လူဆိုးကို သည္ဇာတ္ထဲက ျဗဳန္းဆို ေခၚခ်လာပါေတာ့တယ္။

ပရိသတ္ ၾကည္ႏူးေနခ်ိန္မွာ ဆန္႔က်င္ဘက္ ခံစားမႈကို ေပးထည့္လိုက္တာပါ။ အားရပါးရ ရယ္ေနရတဲ့ ဇာတ္လမ္းအဆံုးမွာမွ ေၾကကြဲစရာ ဇာတ္ကြက္ တစ္ကြက္ ထည့္လိုက္မယ္ဆိုရင္ ပရိသတ္ ရင္ထဲမွာ လိႈက္ခနဲ ပိုျဖစ္၊ ပိုရင္နင့္ရသလိုမ်ိဳး၊ အခုလည္းပဲ ၾကည္ႏူးမႈကို ခံစားေနရခိုက္မွာ ကုန္း႐ုပ္ကို ႐ုတ္တရက္ ျမင္လိုက္ရေတာ့ ပရိသတ္ရဲ႕ရင္က ဘယာနကရသကို အရွိန္တင္ေပးလိုက္ရာ ေရာက္သြားပါၿပီ။

လမ္းၾကားထဲက လူတစ္ေယာက္ထြက္လာၿပီး ဆယ္(မ္)နဲ႔ ေမာ္လီတို႔ ႏွစ္ေယာက္ေနာက္ကို လိုက္လာတယ္။

“ဘာလိုခ်င္လို႔လဲ”လို႔ ဆယ္(မ္)က လူစိမ္းကို ေမးလိုက္တယ္။

“ပိုက္ဆံအိတ္ ေပးစမ္း”လို႔ လူစိမ္းက ဆယ့္(မ္)မ်က္ႏွာကို ေသနတ္နဲ႔ ထိုးခ်ိန္ၿပီး ေျပာလိုက္တယ္။

“ေပးလိုက္ပါ ဆယ္(မ္)ရယ္”လို႔ ေမာ္လီက ခပ္ေလာလာ ေျပာလိုက္တယ္။

ဆယ္(မ္)နဲ႔ ဝစ္လီတို႔ လံုးေထြးသတ္ပုတ္ေနၾကၿပီ။ ေမာ္လီက ဝင္ကူတယ္။ ဝစ္လီက ေမာ္လီ့ကို ျဖတ္႐ိုက္လိုက္တယ္။ ဆယ္(မ္)နဲ႔ ဝစ္လီနဲ႔ ဆက္လံုးၾကတယ္။ ေသနတ္သံတစ္ခ်က္ ထြက္လာတယ္။

ေမာ္လီက ငယ္သံပါေအာင္ ေအာ္လိုက္ပါေတာ့တယ္။

“ကယ္ၾကပါဦးရွင္…”

ဝစ္လီက လမ္းအတိုင္း ထြက္ေျပးသြားတယ္။ ဆယ္(မ္)က ဝစ္လီ့ေနာက္ကို လိုက္သြားတယ္။

သည္အျပက ပရိသတ္ကို သက္ျပင္းခ်သြားေစတယ္။ ဆယ္(မ္)ဘာမွ မျဖစ္ဘူးေပါ့။ ပရိသတ္ စိတ္သက္သာသြားေအာင္ လုပ္လိုက္ၿပီးေတာ့မွ ပရိသတ္ ရင္ကို ပိုနင့္ေအာင္ ႀကိဳ ဖန္တီးလိုက္တာပါပဲ။ ဆယ္(မ္)ေသသြားတာကို ပရိသတ္ ျမင္ရေတာ့မွာေလ။

ဆယ္(မ္)က ေမာ္လီရွိရာကို ျပန္ေလွ်ာက္လာတယ္။ သူ႔မ်က္ႏွာက စိုးရိမ္တႀကီး ျဖစ္သြားၿပီ။

ပရိသတ္က ေမာ္လီမ်ား ဒဏ္ရာ ရသြားလို႔လား၊ ဘာလားလို႔ ပူပင္သြားေအာင္ လုပ္လိုက္တဲ့ ျပကြက္ပါ။

ဆယ္(မ္)က ေမာ္လီ့ကို ထူဖို႔ လက္လွမ္းလိုက္တယ္။ ေနာက္ သူ ငံု႔ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေမာ္လီက ေသြးေတြ ရႊဲေနတဲ့ သူ႔ကိုေပြ႕ထားတာ ျမင္လိုက္ရတယ္။ ေမာ္လီ့လက္မွာ ေသြးေတြနဲ႔ ပြေနတယ္။

“ကယ္ၾကပါဦးရွင္၊ ကယ္ၾကပါဦး”လို႔ ေမာ္လီက ေအာ္လိုက္ပါတယ္။

ဇာတ္ကို လႈပ္ႏိႈးလိုက္တဲ့ ျပကြက္ပါပဲ။ ဇာတ္ကားမွ မစေသးဘူး၊ မင္းသားက ေသသြားၿပီ။ ေရွ႕ ဘာဆက္ျဖစ္မွာလဲဆိုတာကို ပရိသတ္ စိတ္မဝင္စားဘဲ ေနလို႔ မရတာ့ဘူး။

ဆယ္(မ္)က ေသြးေတြ ရႊဲေနတဲ့ သူ႔ကိုယ္ခႏၶာကို ထိကိုင္ၾကည့္ဖို႔ ႀကိဳးစားတယ္။ သို႔ေပမယ့္ သူ႔လက္က အဲဒီ့ကိုယ္ကို မထိမိဘဲ ျဖတ္ဝင္သြားတယ္။ ဆယ္(မ္) အႀကီးအက်ယ္ အံ့ဩထိတ္လန္႔သြားတယ္။ လူႏွစ္ေယာက္က ေမာ္လီ့ဆီ ေျပးလာၾကတယ္။

ပရိသတ္ျမင္ေနရတဲ့ ဆယ္(မ္)၊ လႈပ္ရွားေနတဲ့ ဆယ္(မ္)ဟာ ဘာလဲဆိုတာ ျပလိုက္တာပါ။ ေသေနတဲ့ဆယ္(မ္)ကို လႈပ္ရွားေနတဲ့ဆယ္(မ္)က ထိလို႔ မရဘူး။ သူ႔လက္က ေသသူ႔ကိုယ္ကို ေဖာက္ဝင္သြားတယ္ဆိုကတည္းက ဆယ္(မ္)ဟာ ႐ုပ္မရွိတဲ့ နာမ္ဝိဉာဥ္ပဲဆိုတာ ပရိသတ္ မွန္းလို႔ရသြားပါၿပီ။

ညအတြင္း – အိပ္ခန္း

ဆယ္(မ္) အိပ္ရာက ႏိုးလာတယ္။ ေခြ်းပ်ံေနတယ္။ သူ ေမာ္လီ့ကို ေအာ္ေခၚလိုက္တယ္။ သူ႔ေဘးမွာ လဲေလ်ာင္းေနသူတစ္ေယာက္ကို ေတြ႕တယ္။ အဝတ္တစ္ခုနဲ႔ တစ္ကိုယ္လံုးကို ပတ္ထားလို႔ မ်က္ႏွာကို မျမင္ရဘူး။ သူက အဝတ္ကို ဆြဲခြာလိုက္တဲ့အခါက်ေတာ့ ကိုယ္ေစာင့္နတ္သမီးကို ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ ဆယ္(မ္) အထိတ္တလန္႔ ေအာ္လိုက္တယ္။

အဲဒီ့ နတ္သမီးပံု သစ္သား႐ုပ္က တိုက္ခန္းျပတင္းကေန ေအာက္ကို ျပဳတ္က်သြားၿပီး တစ္စစီျဖစ္သြားတယ္။

နိမိတ္ပံုအျပပါ။ ကိုယ္ေစာင့္နတ္သမီး ပ်က္စီးသြားၿပီေပါ့။ ဆယ္(မ္)သည္လည္းပဲ သည္ဇာတ္အဆံုးအထိ ေမာ္လီ့ကို ေစာင့္ေရွာက္ေပးမယ့္သူ၊ သူလည္း ပ်က္စီးသြားခဲ့ၿပီဆိုတာကို ဒါနဲ႔ ျပလိုက္တာျဖစ္ပါတယ္။

ဆယ္(မ္) အိပ္ရာဘက္ ျပန္လွည့္လိုက္ေတာ့ ေမာ္လီက သူ႔ကို ၾကည့္ေနတယ္။

“ဘာေတြ ျဖစ္ေနတာလဲဟင္…”လို႔ ဆယ္(မ္)က ေမးတယ္။

“သူ အသက္ရွဴေနေသးလားဟင္…”လို႔ ေမာ္လီက ေမးလိုက္ပါတယ္။

ဆယ္(မ္)လွည့္ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ သူ႔ပခံုးထက္က ေတာက္ပတဲ့ အလင္းေရာင္ကို ေတြ႕လိုက္ရတယ္။

အိပ္မက္လို ျဖစ္ပ်က္ေနတာကို အတိုေလး ခုၿပီး ျပရင္းနဲ႔ နိမိတ္ပံု ေဖာ္ရာက မူလအခန္းကို ျပန္ကူးဖို႔အတြက္ ေတာက္ပတဲ့ အလင္းေရာင္ကို ထည့္လိုက္တာပါ။ သို႔ေပမယ့္ အဲဒီ့အလင္းေရာင္က သုဂတိသို႔ သြားရမယ့္ အလင္းေရာင္အျဖစ္ ေနာက္ပိုင္းမွာ အသံုးေတာ္ခံဖို႔ စတင္ မိတ္ဆက္လိုက္တာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။

ညအျပင္ – လမ္းမေပၚ

ဆယ္(မ္)က သူ ေသနတ္ပစ္ ခံရတဲ့ လမ္းေပၚ ျပန္ေရာက္ေနတယ္။ ေကာင္းကင္ထက္ကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ သူ႔ကိုယ္ခႏၶာကို ေပြ႕ထားတဲ့ ေမာ္လီ့ကို ျပန္ငံု႔ၾကည့္တယ္။ မီးခိုးသဖြယ္ အျပာေရာင္ အလင္းတန္းေတြက  ေကာင္းကင္ကေန သူ႔ဆီကို ျဖာဆင္းလာေနတယ္။

ေမာ္လီနဲ႔ တျခားလူႏွစ္ေယာက္က ဆယ့္(မ္)ကို သတိရလာေအာင္ ႀကိဳးစားေနၾကတယ္။ ဆယ္(မ္)က အလင္းတန္းေတြကို ျပန္ၾကည့္လိုက္ျပန္တယ္။

“ဆယ္(မ္)… ဆယ္(မ္)… ကြ်န္မကို တစ္ေယာက္တည္း မထားခဲ့ပါနဲ႔ ကိုရယ္…”

ဆယ္(မ္)က ေမာ္လီနဲ႔ ဆက္ေနမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပံုနဲ႔ အလင္းတန္းေတြကို ေက်ာခိုင္းလိုက္ၿပီး ေမာ္လီ့ဆီကို ေျပးလာတယ္။ အလင္းတန္းေတြ ကြယ္ေပ်ာက္သြားတယ္။

ရဲကား ဥဩသံေတြ ၾကားလိုက္ရၿပီး ရဲကားတစ္စင္း ခ်ိဳးဝင္လာတယ္။ ဆယ္(မ္)က ေမာ္လီ့ဆီ ျပန္ေျပးလာေနဆဲ။

သည္အခန္းက အလင္းတန္းေတြကို အနက္ဖြင့္ေပးေနတာျဖစ္သလို ဆယ့္(မ္)ရဲ႕ ေမာ္လီ့အေပၚ မခြဲႏိုင္ မခြာရက္ ျဖစ္ေနပံုကို ျပတာပါ။ သည္ကားကို ျမန္မာေတြ ခံစားလို႔ ရသြားတာက ျမန္မာမွာလည္း “မကၽြတ္ဘူး”ဆိုတဲ့ အသံုး ရွိေနၿပီး အဲလို ယံုၾကည္စြဲလန္းၾကတာကို သည္အခန္းနဲ႔ အတည္ျပဳထားလိုက္သလိုပါပဲ။

တစ္ဖက္ကလည္း ဇာတ္လမ္းက အခုမွ တကယ္စေတာ့မွာကို ပရိသတ္က အနည္းအက်ဥ္း စတင္ရိပ္စားမိေအာင္ သည္အခန္းနဲ႔ ျပလိုက္တာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။

ညအျပင္ – လမ္းေပၚမွာ

လူနာတင္ယာဥ္က လမ္းအတိုင္း အျပင္းေမာင္းဝင္လာပါတယ္။

သည္အခန္းက ေနာက္တစ္ခန္းကူးဖို႔အတြက္ ခုတဲ့ အျပ (transition scene) ပါ။

(ေဒ၀ီဂ်ာနယ္ အတြဲ ၁ အမွတ္ ၅ ကေန ယေန႔ ၈-၁၂-၂၀၀၀ ရက္စြဲပါ အမွတ္စဥ္ ၈ အထိ ေဖာ္ျပထားသမွ် အားလံုး ေပါင္းစည္း တင္ျပလိုက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။)

 

သည္ပို႔(စ္)မွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့ ဓာတ္ပံုေတြကို http://movies.yahoo.com/movie/1800147492/ က ကူးယူ ေဖာ္ျပထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။

စမလံုးခ်င္ဘု လံုးလံုးႀကီး စိတ္နာ (၇)

ေလဟာျပင္က ေဆးလိပ္မေသာက္ရတဲ့ စားေသာက္ဆိုင္တန္း

သို႔ေသာ္ မဆံုးေသးဘူးခင္ဗ်။ တစ္နာရီေလာက္ေနေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက ဖုန္း လွမ္းဆက္တယ္။ ေသာက္ၾကမလားတဲ့။ အိုး… လုပ္လိုက္ေလ၊ ၾကာသလားလို႔ေပါ့။

ဟိုတယ္ကေန တကၠစီတစ္စီးနဲ႔ ခ်ီၾကပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းက စကၤာပူကို ကြ်မ္းက်င္သူမို႔ သူသြားလိုရာ ေလဟာျပင္ စားေသာက္ဆိုင္ကို ဒုတ္ဒုတ္ထိ ေရာက္သြားတယ္။ မီတာမွာ ျပတာက တစ္ခု၊ ေတာင္းတဲ့ ပိုက္ဆံက အဲဒီ့ထက္ ပိုေနတယ္။ သို႔ေပမယ့္ ေတာင္းသလို ေပးလိုက္ရတာပ။ ဘာမွန္းမွ မသိတာ။ မီတာမွာကလည္း ဂဏန္းက အႀကီးတစ္ခု၊ အေသးတစ္ခု ျပေနတာကိုး။ အဲဒီ့ ႏွစ္ရပ္ေပါင္းဆိုရင္ေတာ့ သူေတာင္းတဲ့ ပိုက္ဆံက ဟုတ္တုတ္တုတ္ပဲေလ။

ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း ေလဟာျပင္ စားေသာက္ဆိုင္ဝင္းႀကီးထဲက ေနရာလြတ္ ေက်ာက္စားပြဲတစ္ခုမွာ ဝင္ထိုင္လိုက္ၾကတယ္။ သူငယ္ခ်င္းက သူ စားခ်င္တဲ့ ကမာနဲ႔ ၾကက္ဥေၾကာ္မွာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဂံုးခ႐ု အခြံမႏႊာရေသးတာေလးေတြ မွာတယ္။ သူက သည္ေနရာကို လာေနက်ဆိုေတာ့ သူ႔ကိုပဲ ဆရာ တင္ရတာေပါ့။ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ အနက္ပတ္ ႏွစ္ထပ္ကြမ္းႀကီးလည္း ပါလာတာမို႔ ပုလင္းကို ဖြင့္လိုက္ၾကတယ္။

စားေသာက္ဆိုင္ ဝိုင္းထဲမွာေတာ့ လူေတြ ၾကက္ပ်ံမက်။ ကြ်န္ေတာ္လည္း စီးကရက္တစ္လိပ္ ထုတ္ဖြာလိုက္တယ္။ အနက္ပတ္ ႏွစ္ထပ္ကြမ္းႀကီးကိုေတာ့ ဆိုင္က ခ်ေပးတဲ့ တစ္ခါသံုး ပလတ္စတစ္ခြက္ထဲ သြန္ထည့္၊ ေရခဲထည့္၊ ေရေလး ေရာၿပီး ခ်ၾကပါတယ္။

အနက္ပတ္က အနက္ပတ္ပါပဲ။ ေရာေမႊ ဝစၥကီအေကာင္းစားရဲ႕ အရသာ အတိုင္း ခ်ိဳျမပါတယ္။ ဝစၥကီ ညံ့ၿပီး အဝင္မေကာင္းရင္ေတာ့ ဆိုဒါနဲ႔ ေရာၿပီး ေသာက္ေပမယ့္ အခုလို ဝစၥကီ အေကာင္းစားက်ေတာ့ မူလ အရသာကို ဖ်က္ ဆီးေလမယ့္ ဆိုဒါကို မလိုလားအပ္ဘူးလို႔ ယူဆတာမို႔ ေရေလးနဲ႔ ေရာၿပီး က်ိတ္တာပါ။ လူတစ္ကိုယ္ အႀကိဳက္တစ္မ်ိဳးေပါ့ေလ။ ကြ်န္ေတာ္ ေသာက္ပံုကမွ မွန္တယ္။ ဆိုဒါနဲ႔ ေရာတဲ့သူက မွားတယ္လို႔ ဆိုလိုတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္။

ကြ်န္ေတာ္ အရက္မေသာက္တာ ၾကာပါၿပီ။ ဘာရယ္ မဟုတ္ဘူး။ ရာသီဥတုက ပူေတာ့ ေသာက္ၿပီး ရင္ပူတာ၊ ေခြ်းေစးျပန္တာ၊ ညတစ္ဝက္ႀကီး ေရငတ္တာေတြကို မခံခ်င္လို႔ မေသာက္တာပါ။ ဘီယာကေတာ့ ခဏခဏ ေသာက္ျဖစ္တတ္တယ္။ သို႔ေသာ္လည္း သံုးေလးခြက္နဲ႔ ၿပီးလိုက္တာပါပဲ။ သည္သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ကက်ေတာ့ ေျပာခဲ့တဲ့အတိုင္း ေသာက္ျဖစ္တတ္တယ္။ သူနဲ႔ ကိုယ္နဲ႔က ငယ္သူငယ္ခ်င္းဆိုေပမယ့္ အလုပ္ခ်င္းလည္း မဆက္စပ္၊ ဘဝခ်င္းလည္း တျခားစီ ဆိုေတာ့ သည္လို ေသာက္မွပဲ ဆံုၾကတာေလ။

အခုက်ေတာ့ မတိုင္ပင္ထားပဲနဲ႔ တစ္ေလယာဥ္တည္းစီး၊ တစ္ဟိုတယ္တည္း အပ္က်မတ္က် ဆံုျဖစ္တဲ့အထိမ္းအမွတ္နဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေသာက္ၾကတာ။ ေရာက္တတ္ရာရာ စကားဖြာရင္းေပါ့။

သူ မွာလိုက္တာက ကမာနဲ႔ ၾကက္ဥေၾကာ္ျဖစ္ေပမယ့္ လာခ်တာက ပုစြန္နဲ႔ ၾကက္ဥေၾကာ္ျဖစ္ေနတယ္။ သူငယ္ခ်င္းက စားပြဲထိုးကို ျပန္ေခၚၿပီး ေျပာယူရတယ္။

ေတာ္ေနၾကာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ထိုင္ေနတဲ့ ေနရာကို မ်က္ႏွာျဖဴ စံုတြဲက လာေပါင္းထိုင္ပါရေစ လုပ္တယ္။ ထိုင္ေပါ့။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္တို႔က ေဆးလိပ္ ေသာက္တယ္လို႔ ေျပာလိုက္ေတာ့ အမ်ိဳးသမီးက ေဆးလိပ္မေသာက္ရလို႔ ေရးထားတယ္ေလတဲ့။

ဟင္…

ဒါနဲ႔ ပတ္ဝန္းက်င္ကို မ်က္စိကစားလိုက္ေတာ့ ဟုတ္သဗ်။ ေဆးလိပ္ မေသာက္ရ စာတန္းေတြ ေတြ႕ရပါေသာ္ေကာ။ ဘုရား… ဘုရား…

ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္စလံုး စိတ္ပိန္သြားတယ္။ အရက္ကေလး ေသာက္တဲ့အခ်ိန္ စီးကရက္ေလးေတာ့ ဖြာခ်င္ေသးတာပ။ မဟုတ္ေသးပါဘူး စကၤာပူရယ္။ ဒါ အလံုပိတ္ အခန္းလည္း မဟုတ္တဲ့ တကယ့္ ေလဟာျပင္ႀကီးထဲမွာ။

စားပြဲထိုးကို အကူအညီေတာင္းရျပန္တယ္။ ဟုတ္တယ္။ ေဆးလိပ္မေသာက္ရတဲ့ ေနရာတဲ့။ သို႔ေသာ္ ေသာက္ခ်င္ရင္ ဟိုးဘက္ထိပ္က စားပြဲကို ေရႊ႕ေပးမယ္တဲ့။

ေရႊ႕ၾကရေတာ့တာေပါ့။ အမ်ားသံုး အိမ္သာနဲ႔ လူသြားစႀကႍေလးပဲ ျခားတဲ့ စားပြဲတစ္လံုးမွာ ဝင္ထိုင္ၾကတယ္။ အနားက စြပ္က်ယ္နဲ႔၊ ေဘာင္းဘီတိုနဲ႔၊ ဆိုင္က အလုပ္သမားလား၊ ဆိုင္ရွင္လားေတာ့ မသိဘူး၊ တ႐ုတ္တစ္ေယာက္ကလည္း စီးကရက္ကို ေထာင္းေထာင္းထေအာင္ ေသာက္ေနတယ္။

“အမွန္က သည္ေနရာက ေဆးလိပ္ လံုးလံုး မေသာက္ရတဲ့ ေနရာဗ်။ ဒါ ေပမယ့္ မပူနဲ႔၊ ခ်သာ ခ်ပါ။ ဖမ္းတဲ့ေကာင္ေတြလာရင္ ေလခြ်န္လိုက္မယ္။ အဲဒီ့ အခါက် လက္ထဲက စီးကရက္ကို အျမန္ဆံုးသာ လႊင့္ပစ္လိုက္”လို႔ အဲဒီ့တ႐ုတ္ႀကီးက စီးကရက္ အဖြာမပ်က္ဘဲ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို အားေပးပါတယ္။

စကၤာပူ ညခ်မ္းက အိုက္စပ္စပ္ပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း စကားတေျပာေျပာနဲ႔ ေသာက္လိုက္ၾကတာ တစ္လီတာဝင္ ပုလင္းသစ္ႀကီး တစ္ဝက္ က်ိဳးသြားတယ္။ သူငယ္ခ်င္းက နက္ျဖန္ျပန္မွာ။ ကြ်န္ေတာ္က သန္ဘက္ခါမွ ျပန္မွာ။

နာရီျပန္ တစ္ခ်က္ထိုးေလာက္က်ေတာ့မွ ဝိုင္းသိမ္းလိုက္ၾကၿပီး အငွားယာဥ္ တစ္စီးနဲ႔ ဟိုတယ္ကို ျပန္ခဲ့ၾကပါတယ္။ စီးကရက္ကိုလည္း အဝေသာက္ခဲ့ၾကတာေပါ့။ ဖမ္းတဲ့ေကာင္ေတြလည္း ေပၚေတာ့ မလာရွာၾကပါဘူး။

မေသာက္တာ ၾကာလို႔လား မသိဘူး။ ေသာက္လို႔ ေကာင္းလိုက္တာ။ အခ်ိန္ေၾကာင့္သာ ရပ္လိုက္ရတယ္၊ ဆက္ေသာက္မယ္ဆိုရင္ ေနာက္ထပ္ သံုး၊ ေလးခြက္ ေရွာခနဲ ဝင္သြားႏိုင္တဲ့အေနအထား။ မူးတာေတာ့ မူးေနမွန္း သိတယ္။ ဒါေပမယ့္ သတိလက္လြတ္ ခ်ိဳ႕ယြင္းသည္အထိေတာ့ မဟုတ္ေသးဘူး။ “ပမာဒ ႒ာန”ဆိုတဲ့ ေမ့ေလ်ာ့ျခင္းရဲ႕ အေၾကာင္းကို ျဖစ္ေစေသာ “မစၦာ” ယစ္ျခင္းကို မေရာက္ေသးဘူးေပါ့ခင္ဗ်ာ။

ဟိုတယ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေခါင္းခ်လိုက္တာနဲ႔ တံုးပဲ။ မနက္ ေစာေစာ ထရဦးမွာမို႔ ဟိုတယ္က ေပးထားတဲ့ နာရီကို ႏိႈးစက္ေပးၿပီး အိပ္ခ်လိုက္တာပါ။

ေနာက္ဘဝနဲ႔ ေဟာလီးဝု(ထ္)

ေနာက္တစ္ရက္မနက္က်ေတာ့ အေျခအေန ေကာင္းတယ္။ မေန႔ညက နည္းနည္း မ်ားသြားလို႔ နည္းနည္း ပ်ိဳ႕တို႔တို႔ေလးျဖစ္ခ်င္ေနတာကလြဲရင္ မဆိုးဘူး။ ဟိုတယ္က ေကြ်းတဲ့ မနက္စာေတာ့ စားမေနေတာ့ဘူး။ လူက ပ်ိဳ႕တို႔တို႔ ျဖစ္ေနတာကိုး။

ကေန႔ေတာ့ အခမ္းအနားနဲ႔ ဖြင့္မယ့္ ယူနီဗာဆယ္ စတူဒီယိုကို သြားၾကမွာတဲ့။ သြားေပါ့။

ထံုးစံအတိုင္း ေစာင့္ၾကရျပန္တယ္။ သည္တစ္ခါက်ေတာ့ ေယာက်ာ္းခ်င္း ေစာင့္ရတာခင္ဗ်။ မိန္းမေတြက ကေန႔ ျပန္ၾကမွာမို႔ ေယာက်ာ္းခ်ည္းသက္သက္ပဲ ပါေတာ့တယ္။ အဲဒါလည္း ေစာင့္လိုက္ရတာ စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းေအာင္ပဲ။ စာနယ္ဇင္းဆရာေပါက္စေလးေတြ လုပ္ေနၿပီး အခ်ိန္ကို အဲသလို မေလးစားတာ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ အျမင္ကတ္စရာ ေကာင္းေနတယ္။ ပါးစပ္နဲ႔တစ္လံုး ပိတ္ေျပာလိုက္ခ်င္ေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ေျပာတဲ့ အဂၤလိပ္စကားကို သင္းတို႔ နားလည္ႏိုင္ေလာက္တဲ့ ဘာသာစကား တတ္ေျမာက္မႈက မရွိတာမို႔ ႏႈတ္ကို ေစာင့္စည္းထားလိုက္ရတယ္။

ဖိတ္တဲ့ ကုမၸဏီက တာဝန္ခံကိုေတာ့ ေျပာျဖစ္ေအာင္ ေျပာလိုက္တယ္။ သူလည္း အေတာ္ စိတ္ပိန္ေနတာမို႔ “ဟုတ္တယ္ဗ်ာ၊ ေနာက္တစ္ခါ ဖိတ္ရင္ အခ်ိန္တိက်တဲ့ စာနယ္ဇင္းဆရာကိုသာ လႊတ္ေပးပါလို႔ ေသခ်ာ မွာရေတာ့မယ္”လို႔ ေျပာရွာပါတယ္။

သတ္မွတ္ခ်ိန္ထက္ ၄၅ မိနစ္တိတိ ေနာက္က်ၿပီးေတာ့မွ လူစံုတယ္။ အဲဒီ့ မေလးေတာသား စာနယ္ဇင္းဆရာေလးေတြကို နားရင္းက အုပ္ခ်င္ေနၿပီ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာ ဖြင့္ပြဲ အခမ္းအနားကို ဘယ္လိုမွ မမွီႏိုင္ေတာ့ဘူး။ သည္ ေခြးသူေတာင္းစားေလးေတြေၾကာင့္။

အမ်ားနဲ႔ သြားေနတာ၊ သည္းခံ၊ သည္းခံလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ မဲတင္းရင္း ကြ်န္ေတာ္လည္း “ဆယ္(န္)ထိုဇာ”ကို သြားတဲ့ ဘတ္(စ္)ကားႀကီးေပၚမွာ လိုက္ပါလာခဲ့ပါတယ္။ စကၤာပူက ေပ်ာ္စရာ မေကာင္းလွတဲ့အထဲ သည္ေမာင္ေတြေၾကာင့္ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ရတာက ပိုေသးလို႔ ေတြးေနမိတယ္။

“ဆယ္(န္)ထိုဇာ”ဆိုတာက မေလးစကားနဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းၿငိမ္သက္မႈတဲ့။ အဲဒီ့ ကြ်န္းကေလးမွာ အပန္းေျဖရာေနရာအျဖစ္ စကၤပူရသားေတြက ဖန္တီးထားလိုက္ၾကျပန္တာပါ။ ႏွစ္ကီလိုမီတာေလာက္ ရွည္လ်ားတဲ့ ကမ္းေျခရွိတယ္။ ေဂါက္ကြင္း ႏွစ္ကြင္းရွိတယ္။ ၾကယ္ငါးပြင့္ဟိုတယ္ ႏွစ္လံုး ရွိတယ္။ ၿပီးေတာ့ “အပန္းေျဖကမၻာ ဆယ္(န္)ထိုဇာ”ဆိုတာ ရွိပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ သြားတာက  အဲဒီ့ အပန္းေျဖကမၻာကိုပါ။

စကားစပ္လို႔ ေျပာရရင္ အဲဒီ့ ဆယ္(န္)ထိုဇာလို႔ နာမည္ေပးတာက ၁၉၇၂ ခုႏွစ္က်မွ ျဖစ္ပါတယ္။ မူလက ၿဗိတိသွ်တို႔ရဲ႕ ခံတပ္ရွိတဲ့ ကြ်န္း၊ ေနာက္ေတာ့ ဂ်ပန္က မဟာမိတ္ စစ္သံု႔ပန္းေတြကို ထားတဲ့ ကြ်န္း။ ဒုတိယ ကမၻာစစ္ၿပီးေတာ့  ၿဗိတိသွ် စစ္စခန္း။ ၁၉၆၇ ခုႏွစ္က်မွ လြတ္လပ္ေရးရခါစ စကၤာပူ အစိုးရလက္ထဲကို ၿဗိတိသွ်က ျပန္လႊဲေပးတာ။ အဲေတာ့ စကၤာပူ ေရတပ္စခန္းကို အဲဒီ့မွာ ဖြင့္ခဲ့ေသးတယ္။ ေနာက္ ေရေၾကာင္းပညာသင္ေက်ာင္း ဖြင့္တယ္။

၁၉၇၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္ေလာက္က်ေတာ့ စကၤာပူသားေတြအတြက္ေရာ ကမၻာလွည့္ ခရီသြားေတြအတြက္ပါ အဲဒီ့ကြ်န္းကေလးကို အားလပ္ရက္ အပန္းေျဖစခန္းအျဖစ္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါေတာ့တယ္။ စကၤပူရသားေတြ လ်င္ပံုကို ေျပာပါတယ္။

အခုေတာ့ အဲဒီ့ ဆယ္(န္)ထိုဇာဟာ အမည္သစ္နဲ႔ တအားကို စည္ပင္ေနၿပီေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း ယူနီဗာဆယ္ စတူဒီယိုကို ေရာက္လာၾကပါေတာ့တယ္။ အဲဒီ့ေန႔က “အေပ်ာ့ဖြင့္ပြဲ”ေန႔ပါ။ ၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္ မတ္လ ၁၈ ရက္ေန႔ေပါ့။

“အေပ်ာ့ဖြင့္ပြဲ” (Soft Opening) ဆိုတာက လူသူ သိပ္အသိမေပးေသးဘဲ စဖြင့္တာကို ဆိုလိုတာပါ။ သည္အခါမွာ သက္ဆိုင္ရာ ေနရာဌာနက ဝန္ထမ္းေတြအတြက္ တကယ့္ လူထုပရိသတ္နဲ႔ တိုက္႐ိုက္ဆက္ဆံခြင့္၊ လုပ္ငန္းေတြကို စမ္းသပ္ လုပ္ကိုင္ၾကည့္ခြင့္ေတြ ရေစခ်င္တဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ေပါ့။ အစမ္း ဖြင့္ၾကည့္တာလို႔ ဆိုႏိုင္မယ္ ထင္ပါတယ္။ အဲဒါၿပီးေတာ့မွ “တခမ္းတနား ဖြင့္ပြဲ” (Grand Opening)ဆိုတာ လာပါတယ္။ အဲေတာ့မွ တကယ္ႀကီးကို ဖြင့္ေတာ့တာပါ။

ကြ်န္ေတာ့္ ကံၾကမၼာက ဘယ္လိုမွန္းေတာ့ မသိဘူး။ ၁၉၉၉ ခုႏွစ္ ႏိုဝင္ဘာလက ဩစေၾတးလ်ႏိုင္ငံ ဆစ္ဒနီၿမိဳ႕ကို ေရာက္ခိုက္မွာ ၂၀ရာစု ေျမေခြး ကုမၸဏီ စတူဒီယို ဖြင့္တာနဲ႔ တိုက္ဆိုင္ၿပီး အဲဒီ့ကို သြားလည္ခြင့္ရခဲ့ဖူးတယ္။ အခုလည္း စကၤာပူက ယူနီဗာဆယ္ စတူဒီယို ဖြင့္ဖြင့္ခ်င္း ေဗြေဆာ္ဦး ေရာက္ရျပန္ၿပီ။ အင္း…. ဧကႏၲ ေနာက္ဘဝက်ရင္ ေဟာလီးဝု(ထ္)မွာ လူျပန္ျဖစ္မယ့္ နိမိတ္ ထင္တာပဲလို႔ ခပ္ေသာေသာေလး ေတြးလိုက္မိရပါတယ္။ [သည္ဘဝေတာ့ ေဟာလီးဝု(ထ္)ကို ေရာက္ဖို႔ အလားအလာက ေတာ္ေတာ္ နည္းေနၿပီလဲ။ အသက္ေတာင္ ေတာ္ေတာ္ရလာမင့္ဟာ။]

(ဆက္လက္ေဖာ္ျပသြားပါမယ္)

(ကေန႔ ၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္ ဒီဇင္ဘာ ၈ ရက္ေန႔ထုတ္ ေဒ၀ီဂ်ာနယ္ အတြဲ ၁ အမွတ္ ၈ မွာ ေဖာ္ျပပါရိွတဲ့အတိုင္းပါပဲ။ အေရာင္ေျပာင္းေဖာ္ျပထားတဲ့ ၀ါက် တစ္ေၾကာင္းက လြဲရင္ေပါ့ဗ်ာ။)

av[mjyifu aq;vdyfraomuf&wJh pm;aomufqdkifwef;
odkYaomf rqHk;ao;bl;cifAs/ wpfem&Davmufaeawmh oli,fcsif;u zkef; vSrf;qufw,f/ aomufMurvm;wJh/ tdk;… vkyfvdkufav? Mumovm; vdkYaygh/
[dkw,fuae wuúpDwpfpD;eJY csDMuygw,f/ oli,fcsif;u puFmyludk uRrf;usifolrdkY oloGm;vdk&m av[mjyif pm;aomufqdkifudk ‘kwf’kwfxd a&mufoGm;w,f/ rDwmrSm jywmu wpfck? awmif;wJh ydkufqHu tJ’Dhxuf ydkaew,f/ odkYayr,fh awmif;ovdk ay;vdkuf&wmy/ bmrSef;rS rodwm/ rDwmrSmuvnf; *Pef;u tBuD;wpfck? tao;wpfck jyaewmudk;/ tJ’Dh ESpf&yfaygif;qdk&ifawmh olawmif;wJh ydkufqHu [kwfwkwfwkwfyJav/
uRefawmfwdkYvnf; av[mjyif pm;aomufqdkif0if;BuD;xJu ae&m vGwf ausmufpm;yGJwpfckrSm 0ifxdkifvdkuf Muw,f/ oli,fcsif;u ol pm;csifwJh urmeJY MuufOaMumfrSmw,f/ NyD;awmh *Hk;c½k tcGHrETm&ao;wm av;awGrSmw,f/ olu onfae&mudk vmaeusqdkawmh olYudkyJ q&m wif&wmaygh/ uRefawmfh&JU teufywf ESpfxyfuGrf;BuD;vnf; ygvmwmrdkY ykvif;udk zGifhvdkufMuw,f/
pm;aomufqdkif 0dkif;xJrSmawmh vlawG MuufysHrus/ uRefawmfvnf; pD;u&ufwpfvdyf xkwfzGmvdkufw,f/ teufywf ESpfxyfuGrf;BuD;udkawmh qdkifu csay;wJh wpfcgoHk; yvwfpwpfcGufxJ oGefxnfh? a&cJxnfh? a&av; a&mNyD; csMuygw,f/
teufywfu teufywfygyJ/ a&marT 0pöuDtaumif;pm;&JU t&om twdkif; csdKjrygw,f/ 0pöuD nHhNyD; t0ifraumif;&ifawmh qdk’geJY a&mNyD; aomufayr,fh tckvdk 0pöuD taumif;pm;usawmh rlv t&omudk zsuf qD;avr,fh qdk’gudk rvdkvm;tyfbl;vdkY ,lqwmrdkY a&av;eJY a&mNyD; usdwf wmyg/ vlwpfudk,f tBudKufwpfrsdK;ayghav/ uRefawmf aomufyHkurS rSef w,f/ qdk’geJY a&mwJholu rSm;w,fvdkY qdkvdkwm r[kwfbl;aemf/
uRefawmf t&ufraomufwm MumygNyD/ bm&,f r[kwfbl;/ &moD Owku ylawmh aomufNyD; &ifylwm? acR;ap;jyefwm? nwpf0ufBuD; a&iwf wmawGudk rcHcsifvdkY raomufwmyg/ bD,muawmh cPcP aomufjzpf wwfw,f/ odkYaomfvnf; oHk;av;cGufeJYNyD;vdkufwmygyJ/ onfoli,fcsif;eJY uusawmh ajymcJhwJhtwdkif; aomufjzpfwwfw,f/ oleJY udk,feJYu i,f oli,fcsif;qdkayr,fh tvkyfcsif;vnf; rqufpyf? b0csif;vnf; wjcm;pD qdkawmh onfvdk aomufrSyJ qHkMuwmav/
tckusawmh rwdkifyifxm;yJeJY wpfav,mOfwnf;pD;? wpf[dkw,f wnf; tyfusrwfus qHkjzpfwJhtxdrf;trSwfeJY aysmfaysmf&Tif&Tif aomufMu wm/ a&mufwwf&m&m pum;zGm&if;aygh/
olrSmvdkufwmu urmeJY MuufOaMumfjzpfayr,fh vmcswmu ykpGefeJY MuufOaMumfjzpfaew,f/ oli,fcsif;u pm;yGJxdk;udk jyefac:NyD; ajym,l& w,f/
awmfaeMumawmh uRefawmfwdkY xdkifaewJh ae&mudk rsufESmjzL pHkwGJ u vmaygif;xdkifyg&ap vkyfw,f/ xdkifaygh/ odkYaomf uRefawmfwdkYu aq; vdyfaomufw,fvdkY ajymvdkufawmh trsdK;orD;u aq;vdyfraomuf&vdkY a&;xm;w,favwJh/
[if…
‘geJY ywf0ef;usifudk rsufpdupm;vdkufawmh [kwfoAs/ aq;vdyf raomuf& pmwef;awG awGU&ygaomfaum/ bk&m;… bk&m;…
uRefawmfwdkYESpfa,mufpvHk; pdwfydefoGm;w,f/ t&ufuav; aomuf wJhtcsdef pD;u&ufav;awmh zGmcsifao;wmy/ r[kwfao;ygbl; puFmyl &,f/ ‘g tvHkydwftcef;vnf; r[kwfwJh wu,fh av[mjyifBuD;xJrSm/
pm;yGJxdk;udk tultnDawmif;&jyefw,f/ [kwfw,f/ aq;vdyf raomuf&wJh ae&mwJh/ odkYaomf aomufcsif&if [dk;bufxdyfu pm;yGJudk a&TUay;r,fwJh/
a&TUMu&awmhwmaygh/ trsm;oHk; tdrfomeJY vloGm;pBuøav;yJ jcm;wJh pm;yGJwpfvHk;rSm 0ifxdkifMuw,f/ tem;u pGyfus,feJY? abmif;bDwdkeJY? qdkif u tvkyform;vm;? qdkif&Sifvm;awmh rodbl;? w½kwfwpfa,mufuvnf; pD;u&ufudk axmif;axmif;xatmif aomufaew,f/
]]trSefu onfae&mu aq;vdyf vHk;vHk; raomuf&wJh ae&mAs/ ‘g ayr,fh ryleJY? csom csyg/ zrf;wJhaumifawGvm&if avcRefvdkufr,f/ tJ’Dh tcgus vufxJu pD;u&ufudk tjrefqHk;om vTifhypfvdkuf}}vdkY tJ’Dhw½kwf BuD;u pD;u&uftzGmrysufbJ uRefawmfwdkYudk tm;ay;ygw,f/
puFmyl ncsrf;u tdkufpyfpyfygyJ/ uRefawmfwdkYvnf; pum; wajymajymeJY aomufvdkufMuwm wpfvDwm0ifykvif;opfBuD; wpf0uf usdK;oGm;w,f/ oli,fcsif;u eufjzefjyefrSm/ uRefawmfu oefbufcgrS jyefrSm/
em&Djyefwpfcsufxdk;avmufusawmhrS 0dkif;odrf;vdkufMuNyD; tiSm;,mOf wpfpD;eJY [dkw,fudk jyefcJhMuygw,f/ pD;u&ufudkvnf; t0aomufcJhMuwm aygh/ zrf;wJhaumifawGvnf; ay:awmh rvm&SmMuygbl;/
raomufwm MumvdkYvm; rodbl;/ aomufvdkY aumif;vdkufwm/ tcsdefaMumifhom &yfvdkuf&w,f? qufaomufr,fqdk&if aemufxyf oHk;? av;cGuf a&SmceJ 0ifoGm;EdkifwJhtaetxm;/ rl;wmawmh rl;aerSef; od w,f/ ‘gayr,fh owdvufvGwf csdKU,Gif;onftxdawmh r[kwfao;bl;/ ]]yrm’ |me}}qdkwJh arhavsmhjcif;&JU taMumif;udk jzpfapaom ]]rpäm}} ,pfjcif; udk ra&mufao;bl;ayghcifAsm/
[dkw,fjyefa&mufawmh acgif;csvdkufwmeJY wHk;yJ/ reuf apmapm x&OD;rSmrdkY [dkw,fu ay;xm;wJh em&Dudk EdI;pufay;NyD; tdyfcsvdkufwmyg/ 

aemufb0eJY a[mvD;0k(xf)
aemufwpf&ufreufusawmh tajctae aumif;w,f/ raeYnu enf;enf; rsm;oGm;vdkY enf;enf; ysdKUwdkYwdkYav;jzpfcsifaewmuvGJ&if rqdk; bl;/ [dkw,fu auR;wJh reufpmawmh pm;raeawmhbl;/ vlu ysdKUwdkYwdkY jzpfaewmudk;/
uaeYawmh tcrf;tem;eJY zGifhr,fh ,leDAmq,f pwl’D,dkudk oGm;MurSm wJh/ oGm;aygh/
xHk;pHtwdkif; apmifhMu&jyefw,f/ onfwpfcgusawmh a,mufsm;csif; apmifh&wmcifAs/ rdef;rawGu uaeYjyefMurSmrdkY a,mufsm;csnf;oufouf yJ ygawmhw,f/ tJ’gvnf; apmifhvdkuf&wm pdwfysufp&maumif;atmifyJ/ pme,fZif;q&maygufpav;awG vkyfaeNyD; tcsdefudk tJovdk rav;pm; wm awmfawmfawmh tjrifuwfp&m aumif;aew,f/ yg;pyfeJYwpfvHk; ydwfajymvdkufcsifayr,fh uRefawmfajymwJh t*Fvdyfpum;udk oif;wdkY em; vnfEdkifavmufwJh bmompum; wwfajrmufrIu r&dSwmrdkY EIwfudk apmifh pnf;xm;vdkuf&w,f/
zdwfwJh ukrÜPDu wm0efcHudkawmh ajymjzpfatmif ajymvdkufw,f/ olvnf; tawmf pdwfydefaewmrdkY ]][kwfw,fAsm? aemufwpfcg zdwf&if tcsdefwduswJh pme,fZif;q&mudkom vTwfay;ygvdkY aocsm rSm&awmhr,f}} vdkY ajym&Smygw,f/
owfrSwfcsdefxuf 45 rdepfwdwd aemufusNyD;awmhrS vlpHkw,f/ tJ’Dh rav;awmom; pme,fZif;q&mav;awGudk em;&if;u tkyfcsifaeNyD/ uRefawmfwdkYrSm zGifhyGJ tcrf;tem;udk b,fvdkrS rrSDEdkifawmhbl;/ onf acG;olawmif;pm;av;awGaMumifh/
trsm;eJY oGm;aewm? onf;cH? onf;cHvdkY udk,fhudk,fudk,f rJwif;&if; uRefawmfvnf; ]]q,f(ef)xdkZm}}udk oGm;wJh bwf(pf)um;BuD;ay:rSm vdkuf ygvmcJhygw,f/ puFmylu aysmfp&m raumif;vSwJhtxJ onfarmifawG aMumifh pdwftaESmifht,Sufjzpf&wmu ydkao;vdkY awG;aerdw,f/
]]q,f(ef)xdkZm}}qdkwmu rav;pum;eJY Nidrf;csrf;NidrfoufrIwJh/ tJ’Dh uRef;uav;rSm tyef;ajz&mae&mtjzpf puFyl&om;awGu zefwD;xm; vdkufMujyefwmyg/ ESpfuDvdkrDwmavmuf &Snfvsm;wJh urf;ajc&dSw,f/ a*gufuGif; ESpfuGif;&dSw,f/ Mu,fig;yGifh[dkw,f ESpfvHk; &dSw,f/ NyD;awmh ]]tyef;ajzurÇm q,f(ef)xdkZm}}qdkwm &dSygw,f/ uRefawmfwdkY oGm;wmu  tJ’Dh tyef;ajzurÇmudkyg/
pum;pyfvdkY ajym&&if tJ’Dh q,f(ef)xdkZmvdkY emrnfay;wmu 1972 ckESpfusrSjzpfygw,f/ rlvu NAdwdoQwdkY&JU cHwyf&dSwJh uRef;? aemufawmh *syefu r[mrdwfppfoHkYyef;awGudk xm;wJh uRef;/ ‘kwd,urÇmppfNyD;awmh  NAdwdoQ ppfpcef;/ 1967 ckESpfusrS vGwfvyfa&;&cgp puFmyl tpdk;&vuf xJudk NAdwdoQu jyefvTJay;wm/ tJawmh puFmyl a&wyfpcef;udk tJ’DhrSm zGifhcJhao;w,f/ aemuf a&aMumif;ynmoifausmif; zGifhw,f/
1970jynfhvGefESpfavmufusawmh puFmylom;awGtwGufa&m urÇm vSnfhc&D;oGm;awGtwGufyg tJ’DhuRef;uav;udk tm;vyf&uf tyef;ajz pcef;tjzpf jyKjyifajymif;vJzdkY qHk;jzwfvdkufygawmhw,f/ puFyl&om;awG vsifyHkudk ajymygw,f/
tckawmh tJ’Dh q,f(ef)xdkZm[m trnfopfeJY wtm;udk pnfyifaeNyD aygh/ uRefawmfwdkYvnf; ,leDAmq,f pwl’D,dkudk a&mufvmMuygawmhw,f/ tJ’DhaeYu ]]taysmhzGifhyGJ}} aeYyg/ 2010 jynfhESpf rwfv 18 &ufaeYaygh/
]]taysmhzGifhyGJ}} (Soft-opening)qdkwmu vlol odyftodray;ao;bJ pzGifhwmudk qdkvdkwmyg/ onftcgrSm oufqdkif&m ae&mXmeu 0efxrf; awGtwGuf wu,fh vlxk y&dowfeJY wdkuf½dkufqufqHcGifh? vkyfief;awGudk prf;oyfvkyfudkifMunfhcGifhawG &apcsifwJh &nf&G,fcsufeJYaygh/ tprf;zGifh MunfhwmvdkY qdkEdkifr,f xifygw,f/ tJ’gNyD;awmhrS ]]wcrf;wem; zGifhyGJ}} (Grand Opening)qdkwm vmygw,f/ tJawmhrS wu,fBuD;udk zGifhawmh wmyg/
uRefawmfh uHMur®mu b,fvdkrSef;awmh rodbl;/ 1999 ckESpf Edk0ifbm vu MopaMw;vsEdkifiH qpf’eDNrdKUudk a&mufcdkufrSm 20&mpk ajracG; ukrÜPD pwl’D,dk zGifhwmeJY wdkufqdkifNyD; tJ’Dhudk oGm;vnfcGifh&cJhzl;w,f/ tckvnf; puFmylu ,leDAmq,f pwl’D,dk zGifhzGifhcsif; aAGaqmfOD; a&muf&jyefNyD/ tif;…. {uEÅ aemufb0us&if a[mvD;0k(xf)rSm vljyefjzpfr,fh edrdwf xifwmyJvdkY cyfaomaomav; awG;vdkufrd&ygw,f/ «onfb0awmh a[mvD;0k(xf)udk a&mufzdkY tvm;tvmu awmfawmf enf;aeNyDvJ/ toufawmif awmfawmf&vmrifh[m/»
tm;vHk;awG;q qifjcifMunfhEdkifMuygap
twåausmf
(240310)
((qufvufazmfjyoGm;ygr,f)
usrf;udk;     http://en.wikipedia.org/

Please Respond

႐ုပ္ရွင္ဇာတ္ညြန္းပညာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး Ghost ဇာတ္ကားကို နမူနာထားလို႔ ေရးထားတာ ရိွပါတယ္။ အေမရိကန္ ႐ုပ္ရွင္ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းက ပို႔ခ်ခ်က္တစ္ခုကို ဘာသာျပန္ရင္း ေဆြးေႏြးထားတာပါ။ ေလာေလာဆယ္ ေဒ၀ီဂ်ာနယ္မွာ အခန္းဆက္ ေဖာ္ျပေနပါတယ္။ အဲဒါကို ကၽြန္ေတာ့္ဘေလာ့(ဂ္)မွာ တင္သင့္ မတင္သင့္ ပရိသတ္ရဲ႕ သေဘာထားကို ေတာင္းခံပါရေစ။ သည္မွာ တံု႔ျပန္လာတဲ့ ကြန္မန္႔အေရအတြက္ေပၚ မူတည္ၿပီး တင္မယ္ မတင္ဘူးဆိုတာ ဆံုးျဖတ္ဖို႔ စိတ္ကူး ရမွာပါခင္ဗ်ား။