Observing the Script 1

တေစၦကို ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာ ေလ့လာျခင္း

နိဒါန္း

၁၉၉၀ျပည့္ႏွစ္က ထြက္ခဲ့တဲ့ “တေစၦ” (Ghost) ဆိုတဲ့ ေဟာလီးဝု(ထ္) ႐ုပ္ရွင္ကားကို ႐ုပ္ရွင္ဝါသနာရွင္မ်ား မွတ္မိၾကဦးမယ္ ထင္ပါတယ္။ တျခားသူေတြ အတြက္ေတာ့ မသိဘူး၊ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ဘယ္ႏွခါ ျပန္ၾကည့္ၾကည့္ မ႐ိုးႏိုင္တဲ့ဇာတ္ကားထဲမွာ အဲဒီ့ကားလည္း ပါပါတယ္။

အခုဆို အဲဒီ့ကား ထြက္ခဲ့တာ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ေတာင္ ၾကာခဲ့ပါၿပီ။ သို႔ေပမယ့္ ဒီဗွီဒီဆိုတဲ့ မီဒီယမ္တစ္ခု ေပၚေပါက္လာခ်ိန္မွာလည္း အဲဒီ့ဇာတ္ကားကို အရည္အေသြးေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ျပန္ထုတ္ထားတဲ့အျပင္ ဒီဗွီဒီမွာက်ေတာ့ ဇာတ္ၫႊန္းဆရာ၊ ဒါ႐ိုက္တာနဲ႔ အဓိက သ႐ုပ္ေဆာင္ေတြက အဲဒီ့ကား ႐ိုက္ကူးျဖစ္ပံု အဖံုဖံုကို ေျပာျပထားတာေလးေတြပါ ၾကည့္ရၾကားရတယ္။
ကြ်န္ေတာ့္ဆီမွာ အဲဒီ့ ဇာတ္ကားရဲ႕ ဇာတ္ၫႊန္းကို အၾကမ္းဖ်င္း ခြဲျခမ္း စိတ္ျဖာေလ့လာထားတဲ့ စာတန္းတစ္ေစာင္ ရွိေနတာ ၾကာေတာင့္ၾကာလွပါၿပီ။ ေရးမယ္၊ ေရးမယ္နဲ႔ စိတ္သာကူးျဖစ္ၿပီး မေရးျဖစ္ေသးတာပဲေပါ့။

အဲဒါေလးကို အခုေတာ့ ေရးျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားေရးလိုက္ရပါၿပီ။ ဇာတ္ၫႊန္းကို ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာမၾကည့္ခင္ သည္ဇာတ္ကားရဲ႕ ေပါက္ေျမာက္မႈကို အရင္ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ အဲဒီ့ကားနဲ႔ လူမည္းသ႐ုပ္ေဆာင္ “ဟူပီ ဂိုး(လ္)ဘာ့(ခ္)”က ဇာတ္ပို႔ သ႐ုပ္ေဆာင္ဆု ရခဲ့ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ အဲဒီ့ကားအတြက္ ဇာတ္ၫႊန္းဟာလည္းပဲ မူရင္းဇာတ္ၫႊန္း (ဝါ) ႐ုပ္ရွင္႐ိုက္ဖို႔ေရးတဲ့ ဇာတ္ၫႊန္းသက္သက္အေနနဲ႔ ေအာ္စကာဆု ရရွိခဲ့တာပါပဲ။

ေအာ္စကာဆုေပးတဲ့အခါ ဇာတ္ၫႊန္းဆု ႏွစ္ဆုေပးပါတယ္။ တစ္ဆုက “တေစၦ”ဇာတ္ကားရဲ႕ ဇာတ္ၫႊန္းလို မူရင္းဇာတ္ၫႊန္းအတြက္ ေပးတာပါ။ ေနာက္တစ္ဆုကက်ေတာ့ ပြားဇာတ္ၫႊန္း (ဝါ) ပံုႏွိပ္ေဖာ္ျပၿပီးသား ဇာတ္လမ္းတစ္ခုကို ဇာတ္ၫႊန္းအသြင္ေျပာင္းလိုက္တာအတြက္ ေပးတာျဖစ္ပါတယ္။

႐ုပ္ရွင္ပညာကို ေလ့လာလိုက္စားေနသူ လူငယ္မ်ားအတြက္ တစ္နည္းတစ္ဖံု အသံုးတည့္တန္ေကာင္းရဲ႕ဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ပါးပါးေလးနဲ႔ အဲဒီ့ ဇာတ္ကားရဲ႕ ဇာတ္ၫႊန္းေရးဖြဲ႕ထားပံုနဲ႔ သံုးသပ္ခ်က္မ်ားကို တင္ျပလိုက္ခ်င္ပါတယ္။
တင္ျပရာမွာ ဇာတ္ၫႊန္းကို အတိအက် ျပန္ယူေနရင္ တအား ရွည္သြားမွာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ဇာတ္ၫႊန္းရဲ႕ အဓိကက်တဲ့ အပိုင္းေတြကိုသာ အခန္းစဥ္အလိုက္ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ ဇာတ္ၫႊန္းကို စာလံုးေစာင္းမ်ားနဲ႔ ေဖာ္ျပထားၿပီး သံုးသပ္ခ်က္မ်ားကိုေတာ့ ပံုမွန္စာလံုးနဲ႔ အေရာင္ခြဲ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။

ဇာတ္ၫႊန္းကို သံုးသပ္ တင္ျပခ်က္အဆံုးမွာေတာ့ အဲဒီ့ကားနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ဇာတ္ၫႊန္းဆရာ၊ ဒါ႐ိုက္တာနဲ႔ သ႐ုပ္ေဆာင္မ်ားရဲ႕ ေဆြးေႏြးခ်က္မ်ားကိုလည္း ထည့္သြင္းေပးလိုက္ပါတယ္။

ဒါမွလည္း သည္ဇာတ္ၫႊန္းဆရာ သည္ဇာတ္ကို ဘယ္လို စဥ္းစားမိသြားၿပီး ဘယ္လို ေရးဖြဲ႕ျဖစ္တယ္ဆိုတာကို သိႏိုင္ေအာင္လို႔ပါ။

ကဲ… ဆက္လက္ ဖတ္႐ႈေတာ္မူၾကပါကုန္။

“တေစၦ”ဖြဲ႕စည္းတည္ေဆာက္ပံု

အဖြင့္

ဇာတ္ဖြင့္ဖြင့္ခ်င္းမွာ စာတန္းထိုးပါတယ္။ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ကင္မရာ႐ိုက္ခ်က္က ယိမ္းထိုးေနတယ္။ အလင္းေပးထားတာက ဖြယ္ေနတယ္။ အ႐ုပ္ေတြက ဖုန္ အလိမ္းလိမ္းနဲ႔။ သစ္သား အကြဲစေတြ ၾကားကေန ေတာက္ပတဲ့ အလင္းတန္းေတြ ဝင္ေနတယ္။ ျခံဳျပထားတဲ့ ႐ိုက္ခ်က္ေတြပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာ ေမွာင္က်သြားတယ္။ အဲဒီ့အျပေတြနဲ႔အတူ စာတန္းထိုးသြားတယ္။


သည္အဖြင့္ စာတန္းထိုးကို ျပရာမွာ အေရာင္အားျဖင့္ ပယင္းေရာင္နဲ႔ အျပာ ေရာင္ကဲေနတယ္။

အ႐ုပ္ေတြက လူ႐ုပ္ေတြမဟုတ္ဘူး။ ကင္မရာလႈပ္ရွားပံုက စိတၱဇဆန္တယ္။ သည္အျပေၾကာင့္ ၾကည့္သူမွာ ဘာေတြလဲဆိုတာကို သိခ်င္လာေအာင္ ႏိႈးလိုက္သလို ျဖစ္သြားပါတယ္။

အေရာင္ရဲ႕ သေဘာကက်ေတာ့ ပယင္းေရာင္ဟာ သတိထားရမယ္ဆိုတဲ့ အနက္ထြက္ေနတယ္။ အျပာေရာင္က အလြမ္း။ ဇာတ္ကား စဖြင့္ကတည္းက သည္ကားဟာ သတိထားရမယ့္ အလြမ္းကားဆိုတဲ့ နိမိတ္ပံုကို အဲဒီ့အေရာင္ေတြနဲ႔ တစ္ခါတည္း ျပခ်လိုက္တယ္။
႐ုပ္ရွင္ဆိုတာဟာ အ႐ုပ္နဲ႔ အသံနဲ႔ ပရိသတ္ရဲ႕ ရင္ဘတ္ကို မွန္ေအာင္ ပစ္ရတဲ့ အႏုပညာပါ။ ပန္းခ်ီမွာက အေရာင္နဲ႔ အရိပ္ကို သံုးတယ္၊ စာေပမွာက ေဝါဟာရ၊ ဝါက်ဖြဲ႕စည္းပံု၊ အလကၤာ၊ ဥပစာစတာေတြကို သံုးတယ္။ ဂီတမွာက ေတးသြားနဲ႔ တူရိယာသံမ်ားကို သံုးပါတယ္။ ႐ုပ္ရွင္က်ေတာ့ အဲဒါေတြ အားလံုးကို ေပါင္းထားတာ။ ပန္းခ်ီသေဘာလည္းပါတယ္၊ ဇာတ္ေကာင္ေတြရဲ႕ ေျပာစကားမွာက စာေပသေဘာေလး အထိုက္အေလ်ာက္ ပါတယ္။ ေနာက္ခံမွာက ဂီတဖြဲ႕စည္းမႈပါတယ္။ ဓာတ္ပံုပညာနဲ႔ ကားကူးကားဆက္ကလည္း ႐ုပ္ရွင္ကို ဖြဲ႕စည္းတည္ေဆာက္ယူရာမွာ အဓိကက်တဲ့ ပညာရပ္ေတြျဖစ္လာတယ္။

“တေစၦ”ဇာတ္ကားရဲ႕ ဇာတ္အဖြင့္ စာတန္းစထိုးခ်ိန္မွာကိုပဲ ဒါ႐ိုက္တာက သည္႐ုပ္ရွင္ဟာ ဘာ႐ုပ္ရွင္လဲ၊ ဘယ္လို ဇာတ္လမ္းမ်ိဳးလဲဆိုတဲ့ နိမိတ္ကို စေပးေနပါၿပီ။ ပရိသတ္ကို ဖမ္းစားဖို႔ စတင္ႀကိဳးစားေနပါၿပီ။ သို႔ေပမယ့္ ပရိသတ္ ဆိုတာမ်ိဳးက စာတန္းထိုးေနရင္ ႐ုပ္ရွင္ထဲကို သိပ္အာ႐ံု ဝင္စားေသးတာ မဟုတ္ဘူး။ အခုမွ ႐ုပ္ရွင္႐ံုထဲ ဝင္ထိုင္ခါစ၊ အသားကလည္း တယ္က်ခ်င္ေသးတာ မဟုတ္ဘူး။ အဲေတာ့ ဒါ႐ိုက္တာက ေနာက္တစ္ဆင့္ ထပ္တက္လိုက္တယ္။

မ်က္ႏွာက်က္ကို ႐ုတ္တရက္ ႐ိုက္ခြဲလိုက္တယ္။

အျပက အထိတ္တလန္႔ႏိုင္တယ္။ အသံက အံုးခနဲဆိုေတာ့ ပရိသတ္ လႈပ္ရၿပီ။ အာ႐ံုကို ပိတ္ကားဆီ မစိုက္ခ်င္လည္း စိုက္လိုက္ၾကရေအာင္ လုပ္လိုက္ပါၿပီ။
အဲေတာ့မွ ဇာတ္ကို စတည္ပါတယ္။

ေန႔အတြင္း – တိုက္ခန္းထဲမွာ

“ဟာ… ေကာင္းလိုက္တာ။ အေပၚမွာ ခုနစ္ေပ၊ ရွစ္ေပေလာက္ေတာင္ ရွိေသးတယ္”လို႔ ေမာ္လီက ေျပာလိုက္တယ္။

ဆယ္(မ္)ကလည္း ေျပာလိုက္ပါတယ္။ “ဖုန္ကလည္း ႏွစ္ေပါင္းရွစ္ဆယ္စာ ေလာက္ ရွိမွာကြဲ႕…”

လူငယ္သံုးေယာက္ အတူတြဲၿပီး တူႀကီးေတြနဲ႔ ထုကာ နံရံေတြကို ၿဖိဳခ်ေနၾကတယ္။ ေမာ္လီက “တစ္၊ ႏွစ္၊ သံုး…”လို႔ တိုင္ေပးလိုက္တဲ့အခါမွာ အားလံုး တစ္ၿပိဳင္နက္တည္း ထုလိုက္ၾကတယ္။

နံရံကို ၿဖိဳခ်ေနရင္းနဲ႔ သံုးေယာက္သား ညီညီညာညာ အလုပ္လုပ္ေနၾကတယ္၊ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ယံုယံုၾကည္ၾကည္ရွိၾကတယ္ဆိုတာကို ေဖာ္က်ဴးတဲ့ အျပပါ။ သည္အျပနဲ႔တင္ သူတို႔သံုးေယာက္ၾကားက စည္းေႏွာင္မႈကို ခိုင္မာသြားေအာင္ လုပ္လိုက္ပါၿပီ။

ႀကိဳးေပးသတ္တဲ့အခါ ကြင္းေလွ်ာ လုပ္ထားတဲ့ ႀကိဳးကြင္းနဲ႔ဆင္ဆင္ သံႀကိဳးကြင္းႀကီးတစ္ခုဟာ ဆယ့္(မ္)ဆီကို  မထင္မွတ္ဘဲ ေရာက္လာတယ္။ ဆယ္(မ္)က ဖမ္းလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့မွ ထိန္းၿပီး အသာလႊတ္ေပးလိုက္ေတာ့ သံႀကိဳးႀကီးက ေမာ္လီ့ဆီကို အသာအယာ လႊဲသြားတယ္။ “သတိထားေနာ္”လို႔ ေမာ္လီ့ကို ဆယ္(မ္)က လွမ္းေျပာလိုက္တယ္။

သည္အျပက ဆယ့္(မ္)ကို ႐ိုက္ခတ္လာေတာ့မယ့္ ေသျခင္းတရားကို စျပတာပါပဲ။ တစ္ဖက္ကလည္း ဆယ္(မ္)ဟာ ေမာ္လီ့ကို ကယ္တင္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားသြားမယ့္သူပဲ ဆိုတာကိုပါ တစ္ခါတည္း ျပခ်လိုက္ျပန္တာပါ။

“မင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္ သည္အခန္းကို မနက္ျဖန္ျပန္ေရာင္းလိုက္ပါလား။ ႏွစ္ဆ ျပန္ရႏိုင္တယ္ကြ”လို႔ ခါး(လ္)က ေျပာလိုက္တယ္။

“ခါး(လ္)ရယ္၊ ရွင္က အရမ္း မက္တာပဲေနာ္”လို႔ ေမာ္လီက ျပန္ေျပာတယ္။

သည္ျပကြက္နဲ႔ ခါး(လ္)ရဲ႕ ေငြမက္တဲ့စ႐ိုက္ကို တစ္ခ်က္တည္း တန္းေဖာ္လိုက္ပါေတာ့တယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာျပမယ့္ ခါး(လ္)ရဲ႕ စ႐ိုက္အတြက္ ဇာတ္ စဖြင့္ကတည္းက ခိုင္ေအာင္ တည္ထားလိုက္တာပါ။ အမွတ္တမဲ့လိုလို ဘာလိုလို နဲ႔ သည္စကားေျပာခန္းေလး ႏွစ္ေၾကာင္းက အမ်ားႀကီး တာသြားေနပါတယ္။

ဆယ္(မ္)က စားပြဲေပၚမွာ ရွိေနတဲ့ ေခါင္းျဖတ္ ဓားစက္ပံုစံတစ္ခု ေရွ႕မွာ ရပ္ေနတယ္။

ဒါက ေသျခင္းတရားရဲ႕ ေနာက္ထပ္ နိမိတ္ပံုအျပပါပဲ။

ဆယ္(မ္)က ဖန္ပုလင္းလြတ္တစ္လံုးထဲက ဒဂၤါးတစ္ျပားကို ေတြ႕သြား တယ္။ “ေဒသခံအင္ဒီယန္းေခါင္းနဲ႔ ပဲေစ့ပဲ။ ၁၈၉၈ခုႏွစ္တဲ့”လို႔ သူေျပာလိုက္တယ္။
“နိမိတ္ေကာင္းပဲ”လို႔ ေမာ္လီက ေျပာလိုက္ျပန္တယ္။

သည္ဒဂၤါးျပားဟာ ေနာက္ပိုင္းမွာ အေရးႀကီးတဲ့ ဇာတ္ဝင္ပစၥည္း ျဖစ္လာပါေတာ့မယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ ေမာ္လီ့စိတ္ခံစားမႈအေျခအေနကို ေဖာ္က်ဴးရာမွာ သည္ဒဂၤါးကို ျပန္သံုးေတာ့မွာပါ။

ေမာ္လီနဲ႔ ဆယ္(မ္)တို႔ ဖက္လိုက္ၾကတာကို ခါး(လ္)က ေနာက္ကေန တူႀကီး ထမ္းၿပီး ၾကည့္ေနတယ္။

ေပးလိုက္ျပန္ၿပီ၊ ေနာက္ထပ္ နိမိတ္ပံုတစ္ခု။ ခါး(လ္)ဟာ သည္ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းကို ခြင္းမယ့္သူအျဖစ္ အခုကတည္းက ႀကိဳျပလိုက္တဲ့ ျပကြက္ပါပဲ။

ေန႔အျပင္ – ေဝါ(လ္) စႀထိ(ထ္)လမ္းမေပၚ

အလုပ္သြားေနၾကတဲ့လူေတြနဲ႔ အခန္းေျပာင္းျပကြက္ (establishing shot)ပါ။ ခါး(လ္)နဲ႔ ဆယ္(မ္)တို႔က ေျမေအာက္ရထား ဘူတာ႐ံု ထြက္ေပါက္က တက္လာၾကတယ္။ အလုပ္အေၾကာင္း ေျပာလာၾကတယ္။ ဆယ္(မ္)က ဂ်ပန္ လုပ္ငန္းရွင္ေတြနဲ႔ အလုပ္ ျဖစ္ဖို႔ စိတ္ေစာေနတယ္။ ခါး(လ္)က အဆင္ေျပမွာပါလို႔ ေျပာၿပီး ဆယ့္(မ္)ကို အားေပးတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဆယ့္(မ္)ပခံုးကိုေတာင္ ဖက္လိုက္ေသးတယ္။

ခါး(လ္)က ဆယ့္(မ္)အေပၚ ေဖးေဖးမမနဲ႔ ခင္ခင္မင္မင္ရွိတာကိုျပတဲ့ အမူအရာ။

ခါး(လ္)က ဆယ္(မ္) ဝတ္လာတဲ့ ေဘာင္းဘီ သိုင္းႀကိဳးက တင့္တယ္လွတဲ့အေၾကာင္း ခ်ီးမြမ္းလိုက္တယ္။ ဆယ္(မ္)က  အဲဒီ့သိုင္းႀကိဳးကို ေမာ္လီ ဝယ္ေပးတာလို႔ ျပန္ေျပာတယ္။

သည္ျပကြက္နဲ႔ ခါး(လ္)ဟာ မိတ္ေဆြေကာင္းတစ္ေယာက္၊ ယံုၾကည္ထိုက္သူတစ္ေယာက္လို႔ ပရိသတ္ စြဲသြားေအာင္ ပႏၷက္ခ်လိုက္ျပန္ပါတယ္။ တစ္ဖက္ကလည္း ဆယ္(မ္)နဲ႔ ေမာ္လီတို႔ႏွစ္ဦးၾကားက သံေယာဇဥ္အတိုင္းအဆကိုလည္း သိုင္းႀကိဳးကို ေမာ္လီဝယ္ေပးတာဆိုတဲ့ စကားနဲ႔ အမွတ္တမဲ့လိုလို ေဖာ္က်ဴးလိုက္ျပန္တယ္။ အမွန္ေတာ့ တမင္ကို ေရြးခ်ယ္စီရင္ထားတဲ့ စကားေတြပါပဲ။

ခါး(လ္)က လမ္းေဘးမွာ ရပ္ထားတဲ့ အပ်ံစား ၿပိဳင္ကေလးတစ္စီးကို ျမင္သြားတယ္။ အဲဒီ့ကားကို သြားရည္က်ေနတယ္။ “လွလိုက္တဲ့ကားကြာ”တဲ့။

“အေၾကြးနဲ႔ ဝယ္ထားတဲ့ မင့္ကားဖိုးပဲ အရင္ေက်ေအာင္ ဆပ္ပါဦးကြာ”လို႔ ဆယ္(မ္)က ခါး(လ္)ကို ေျပာတယ္။

သည္မွာလည္း ခါး(လ္)ရဲ႕ ပိုက္ဆံမက္မႈ၊ အဖိုးတန္ပစၥည္းေတြကို အာသာငမ္းငမ္း ျဖစ္တတ္မႈမ်ားကို ထပ္ျပလိုက္ျပန္တယ္။

သည္မွာေတာ့ လဲ(န္)ခ႐ူဇာလို လမ္းၾကမ္းသံုးကားမ်ိဳးကသာ ေဈးေခါင္အခိုက္ဆံုးျဖစ္ေနၿပီး ေငြရွိသူမ်ား ဂုဏ္တဝင့္ဝင့္စီးေနၾကတဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဆီက ေရႊေတြအတြက္ နားလည္ရ နည္းနည္း ခက္ႏိုင္ပါတယ္။ တကယ့္တကယ္ အေနာက္ႏိုင္ငံေတြမွာ တန္ဖိုးႀကီးတာက ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေရႊေတြရဲ႕နားမွာ မယဥ္ပါးလွတဲ့ နာမည္ေက်ာ္ ကားကုမၸဏီႀကီးမ်ားက ထုတ္လုပ္ေသာ ၿပိဳင္ကားလွလွေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အခု ျပလိုက္တဲ့ကားေလးကလည္းပဲ “ထက္စထာ ႐ိုဇာ”ဆိုၿပီး ကြ်န္ေတာ္တို႔ တစ္ခါမွ မၾကားဖူးတဲ့ တန္ဖိုးႀကီး ကားေလးတစ္စင္း ျဖစ္ေနပါတယ္။

ေျပာခ်င္တာက ႐ုပ္ရွင္မွာ ျပသမွ် အရာတိုင္းဟာ သူ႔အဓိပၸာယ္ေလးနဲ႔သူ ရွိေနတာကိုပါ။ ဘယ္ပစၥည္း၊ ဘယ္ျပကြက္ကိုမွ အလဟႆ ျပမသြားပါဘူး။

ၾကည့္လို႔ေကာင္းေနလို႔၊ လွေနလို႔၊ ဆန္းေနလို႔ ျပတာမဟုတ္ဘဲ ကိုယ္႐ိုက္ျပမယ့္ ဇာတ္ကားတစ္ကားလံုးအတြက္ အေထာက္အပံ့ျဖစ္ေနေအာင္ ျပသြားတာခ်ည္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။

ေန႔အတြင္း – ဓာတ္ေလွခါးထဲမယ္

စီးပြားေရးသမားေတြနဲ႔ ျပည့္ေနတဲ့ ဓာတ္ေလွခါးထဲကို ဆယ္(မ္)နဲ႔ ခါး(လ္) တို႔ ဝင္လိုက္ၾကတယ္။ ဓာတ္ေလွခါးထဲက လူေတြကို ခါး(လ္)က ဆယ့္(မ္) အကူအညီနဲ႔ ေနာက္ပါတယ္။ ခါး(လ္)က ေခ်ာင္းတဟြတ္ဟြတ္ ဆိုးၿပီး ဆယ့္(မ္) ကို ေျပာတယ္။ သူ႔မွာ ကူးစက္ေရာဂါတစ္ခုျဖစ္ေနတယ္တဲ့။ သူ႔ေရာဂါက အလြန္ ကူးစက္ျမန္တဲ့အတြက္ အျပင္မထြက္ဖို႔ေတာင္ ဆရာဝန္က သူ႔ကို မွာထားတယ္၊ ဘယ္သူ႔ကိုမွလည္း မထိမိေစနဲ႔လို႔လည္း မွာထားတယ္လို႔ ေျပာတယ္။ ၿပီးတာနဲ႔ သူ႔ေရွ႕မွာ ရပ္ေနသူတစ္ဦးရဲ႕ပခံုးကို သူ လွမ္းတို႔လိုက္တယ္။ ဆက္ေျပာျပန္ တာက ခါး(လ္)မွာ ရွိေနတဲ့ အနီဖုေတြနဲ႔ အဲဒီ့အဖုေတြက မေျပာေကာင္းတဲ့ေနရာအထိ ပ်ံ႕ေနေၾကာင္းပါ။ ဓာတ္ေလွခါးထဲမွာ ရွိသမွ် လူအားလံုး စိုးရိမ္တႀကီး ျဖစ္ကုန္ၾကတယ္။ သူတို႔ဆီ ေရာဂါမ်ား ကူးလာေလမလားလို႔ ပူေနတဲ့ ပံုပန္းမ်ားနဲ႔။

သည္လို ေနာက္တာဟာ လူတိုင္းကို မသက္မသာျဖစ္ေစႏိုင္တာမ်ိဳးပါ။ သည္ျပကြက္နဲ႔တင္ ခါး(လ္)ရဲ႕ ဟာသဓာတ္ခံသာမက သူဟာ တျခားသူေတြရဲ႕ ခံစားခ်က္ကို နည္းနည္းမွ ထည့္တြက္ ငဲ့ကြက္တတ္သူမ်ိဳး မဟုတ္ေၾကာင္းကို ေဖာ္က်ဴးၿပီးသား ျဖစ္သြားပါတယ္။ ဒါဟာ ေနာက္ပိုင္းမွာ ခါး(လ္)ဆက္လက္ လုပ္ေဆာင္ရမယ့္ ဇာတ္ေကာင္စ႐ိုက္အတြက္ ႀကိဳတင္ၿပီး အတိတ္စိမ္း ေပးထားတာပါ။

သည္ျပကြက္မွာလည္း ဆယ္(မ္)က ခါး(လ္) ဗ႐ုတ္က်ေနတာကို အလိုက္သင့္ အမူအရာမ်ားနဲ႔ တံု႔ျပန္ေပးျခင္း၊ စကားေထာက္ေပးျခင္းအားျဖင့္ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ၾကားက ရဲေဘာ္ရဲဘက္သဖြယ္ ကိုယ္ရင့္တတူ ရင္းႏွီးမႈကို ပႏၷက္ခ်လိုက္ျပန္ပါတယ္။

ေန႔အတြင္း – ႐ံုးထဲမွာ

ခါး(လ္)နဲ႔ ဆယ္(မ္)တို႔ ႐ံုးထဲကို ဝင္လာၾကတယ္။ ဆယ္(မ္)က အမ်ိဳးသမီး လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ဆူဇန္နဲ႔ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ႏႈတ္ဆက္လိုက္တယ္။ ႐ံုးခန္းရဲ႕ ၾကမ္းကို အျပာေရာင္ေကာ္ေဇာေတြ ခင္းထားတယ္။ ဆယ့္(မ္)ရဲ႕ အတြင္းေရးမႉးက ဆယ့္(မ္)အတြက္ ေကာ္ဖီယူလာေပးရင္းနဲ႔ ဂ်ပန္စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ေတြ ေရာက္ႏွင့္ေနတဲ့အေၾကာင္း ေျပာလိုက္ပါတယ္။

ဆယ့္(မ္)မွာက အဲဒီ့ေန႔မနက္ ဆယ္နာရီမွာတင္ပဲ တျခားစီးပြားေရးလုပ္ငန္း ရွင္တစ္ေယာက္ဆီကို ေဒၚလာ ကိုးသိန္းလႊဲဖို႔ ရွိေနတယ္။ သည္ဘက္မွာကလည္း ဂ်ပန္ေတြ ေရာက္ေနေတာ့ သူ႔မွာ အက်ပ္႐ိုက္ေနတာမို႔  အဲဒီ့ေငြလႊဲတဲ့ကိစၥကို သူ႔ကိုယ္စား ခါး(လ္)က လုပ္ေပးဖို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ ခါး(လ္)က လုပ္ေပးပါ့မယ္တဲ့။

သို႔ေပမယ့္ အဲသလို ေငြလႊဲဖို႔အတြက္ ကြန္ပ်ဴတာက ဝွက္စာေတာ့ လိုတယ္။ အဲဒီ့ဝွက္စာကို ဆယ္(မ္)က ခါး(လ္) ကို ေပးလိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ “မင္း တစ္ေယာက္ပဲ သိပါေစေနာ္”လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ ခါး(လ္)က “စိတ္ခ်ပါ”တဲ့။

တစ္ကြက္တည္းနဲ႔ ဆယ္(မ္)နဲ႔ ခါး(လ္)တို႔ရဲ႕ အလုပ္ခြင္၊ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ တာဝန္ယူေနရတဲ့ အလုပ္သဘာဝစတာမ်ားကို ထိထိမိမိ ျပခ်လိုက္ပါတယ္။

ေရွ႕အခန္းမွာက အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု၊ ႏ်ဴးေယာ့(ခ္)ၿမိဳ႕က အထင္ကရျဖစ္တဲ့ ေဝါ(လ္)စႀထိ(ထ္)ဆိုတဲ့ လမ္းေပၚမွာ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ေလွ်ာက္လာၾကပံုကို ျပထားပါတယ္။ ေဝါ(လ္)စႀထိ(ထ္)ဆိုတာက အစုရွယ္ယာ ေဈးကြက္ႀကီးအပါအဝင္ ႏိုင္ငံရဲ႕ အထင္ကရ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ား ႐ံုးစိုက္တဲ့လမ္းပါ။ သည္လမ္းအတိုင္း ႐ံုးတက္ဖို႔ လာၾကတာကို ျပလိုက္ျခင္းအားျဖင့္ သူတို႔ႏွစ္ဦးရဲ႕ အလုပ္ သဘာဝကို စျပထားလိုက္ပါတယ္။ ေငြေၾကးအေျမာက္အျမား ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံေနတဲ့ ကုမၸဏီႀကီးတစ္ခုရဲ႕ ဝန္ထမ္းေတြပဲဆိုတာကို အဲဒီ့လမ္းအတိုင္း ေလွ်ာက္လာၾကတာနဲ႔ ႀကိဳျပထားခဲ့ပါတယ္။

အခုတစ္ခါ ႐ံုးအတြင္းပိုင္းကို ျပလိုက္ၿပီး သူတို႔ အလုပ္ရဲ႕အေနအထားကို ခိုင္မာေအာင္ ထပ္ျပလိုက္ျပန္တယ္။ တစ္ဆက္တည္းမွာ အတြင္းေရးမႉးက ေကာ္ဖီ ယူလာေပးရတဲ့ ဆယ့္(မ္)ရဲ႕ ရာထူးအေနအထားကိုလည္း ျပလိုက္ျပန္တယ္။

အဲဒီ့အျပေတြၾကားမွာပဲ ဇာတ္ကို ဆက္ခ်ိတ္လိုက္တယ္။ အတြင္းေရးမႉးက ဂ်ပန္လုပ္ငန္းရွင္ေတြ ေရာက္ႏွင့္ေနေၾကာင္းကို ေျပာလိုက္တယ္။ ေရွ႕အခန္းမွာ ဆယ္(မ္)က အဲဒီ့ ဂ်ပန္ေတြနဲ႔ အလုပ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ခ်င္ေနတာကို စကားနဲ႔ ေဖာ္ၿပီးသား။ တစ္ဆင့္ထပ္တိုးလိုက္တာက အဲဒီ့အခ်ိန္နဲ႔ မေရွးမေႏွာင္းမွာ ေငြ ကိုးသိန္း လႊဲဖို႔ အေၾကာင္းေပၚေနတာ။ ဒါကို ဆယ္(မ္)က အခ်ိန္မီ မလုပ္ႏိုင္မွာ စိုးလို႔ ခါး(လ္)ကို ခိုင္းရၿပီ။ ခိုင္းတဲ့အခါမွာ ေငြအမ်ားႀကီးနဲ႔ လုပ္ရမွာမို႔ ဝွက္စာ ဂဏန္းက လိုတယ္။ လိုေတာ့ ခါး(လ္)ကို ေပးလိုက္တယ္။ ေပးရင္းနဲ႔ ဘယ္သူမွ မသိေစနဲ႔ဆိုတဲ့စကားကို ေျပာလိုက္တယ္။ ဝွက္စာရဲ႕ အေရးႀကီးပံုကို ထင္ရွားေအာင္ ျပတဲ့သေဘာ။

သည္မွာလည္း ခါး(လ္)အေပၚ ဆယ့္(မ္)ရဲ႕ ယံုၾကည္မႈကို အခိုင္အမာ ျပလိုက္ျပန္တယ္။ ပရိသတ္အေနနဲ႔ကလည္း အခုအထိ ျမင္ထားရသမွ်ဆိုရင္ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ဟာ ဆိုးတိုင္ပင္ေကာင္းတိုင္ပင္ သူငယ္ခ်င္းေတြပဲလို႔ ခံစားေနၾကရပါၿပီ။ ဇာတ္အတြက္အေရးႀကီးလွတဲ့ပႏၷက္မ်ားကို ဆက္ခါ ဆက္ခါခ်ေနတာပါပဲ။

ေန႔အျပင္ – တိုက္ခန္း

ေမာ္လီနဲ႔ ဆယ္(မ္)တို႔ရဲ႕ တိုက္ခန္းသစ္ ျပတင္းဆီကို လမ္းေပၚကေန နတ္သမီး႐ုပ္တုတစ္ခု မ တင္ေနတာပါ။ အ႐ုပ္က ကိုယ္ေစာင့္နတ္သမီး သစ္သား႐ုပ္ ျဖစ္ၿပီး လက္ႏွစ္ဖက္က ရင္ဘတ္မွာ ယွက္ထားပါတယ္။ နတ္သမီးရဲ႕ မ်က္ႏွာကက်ေတာ့ ရင္ကြဲပက္လက္ျဖစ္ေနသလို မ်က္ႏွာမ်ိဳးနဲ႔။

အလုပ္သမားေတြက အဲဒီ့႐ုပ္တုကို ျပတင္းဆီေရာက္ေအာင္ မပို႔ႏိုင္ ျဖစ္ေနတယ္။ ႐ုပ္တုက ျပတင္းနဲ႔ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ေရာက္ေနတယ္။ ေမာ္လီက ျပတင္းေဘာင္ေပၚ တက္ရပ္လိုက္ၿပီး အဲဒီ့႐ုပ္တုကို လွမ္းဆြဲဖို႔ ႀကိဳးစားတယ္။ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ဆယ္(မ္)က ခ်ပ္ထူပံုးေတြ သယ္ၿပီး အခန္းထဲကို ဝင္လာပါတယ္။

ေမာ္လီက သူ႔ကိုယ္သူ အႏၲရာယ္မ်ားေအာင္ လုပ္ေနပံုကို ေပၚလြင္ေစတဲ့ ျပကြက္ပါပဲ။ ႐ုပ္တုကို လွမ္းဆြဲရင္းက အရွိန္လြန္ၿပီး ေအာက္ကို ျပဳတ္က်သြားႏိုင္တယ္ေလ။ ေနာက္ပိုင္းမွာ ေမာ္လီ့အေပၚ က်ေရာက္လာေတာ့မယ့္ အႏၲရာယ္မ်ားရဲ႕ အေငြ႕အသက္ကို ႀကိဳျပလိုက္ျပန္တာပါ။

ဆယ္(မ္)က ေမာ္လီ့ကို ေနာက္ကေန လွမ္းဆြဲလိုက္ၿပီး “ကိုယ့္အသက္ေတာ့ ကိုယ္သနားပါဦး မမရယ္”လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ သူတို႔ရဲ႕ေနာက္မွာက နတ္သမီးက သူတို႔ကို ေငးၾကည့္ေနဘိသကဲ့သို႔။

သည္မွာလည္းပဲ ေသျခင္းရနံ႔ရယ္၊ ဆယ္(မ္)က ေမာ္လီ့ကို မျဖစ္မေန ကယ္တင္လိုစိတ္ရယ္ကို ျပလိုက္ျပန္ပါတယ္။

ဆယ္(မ္)က ျပတင္းေဘာင္ေပၚ ခုန္တက္လိုက္ၿပီး အေပၚတန္းကို ကိုင္ကာ သူ႔ကိုယ္ကို လႊဲလိုက္ရင္း နတ္သမီး႐ုပ္ကို ေျခေထာက္နဲ႔ ကန္လိုက္တယ္။ ႐ုပ္တုက အရွိန္နဲ႔ ျပတင္းဆီ ျပန္လြင့္လာေတာ့မွ ဖမ္းဆြဲၿပီး အခန္းထဲကို သြင္းတယ္။ ခါး(လ္)လည္း အခန္းထဲေရာက္လာၿပီး ႐ုပ္တုကို အခန္းထဲ ေရာက္ေအာင္ ကူသယ္ေပးပါတယ္။

ဆယ္(မ္)တို႔အေပၚမွာ ကူညီေဖးမတတ္တဲ့ ခါး(လ္)ပဲဆိုတာ ပရိသတ္ ပိုယံုလာေအာင္ ျပလိုက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။

ပစၥည္းသယ္သူတစ္ေယာက္က ကိုယ္လံုးေပၚမွန္ႀကီးတစ္ခ်ပ္ကို သယ္ၿပီး အခန္းထဲကို ဝင္လာျပန္တယ္။ မွန္ထဲမွာေတာ့ တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားေနပံုရတဲ့ နတ္သမီး႐ုပ္ကို ခါး(လ္)က ေမာ္ၾကည့္ေနတယ္။ အမွတ္တမဲ့ဆိုရင္ နတ္သမီး ကပဲ ခါး(လ္)အတြက္ ဆုေတာင္းေပးေနသလိုလို။

ခါး(လ္)က တိုက္ခန္းသစ္ကို သေဘာေတြက်ေနတယ္။ ေမာ္လီက သူ႔အႏု ပညာလက္ရာေတြ ခါး(လ္)ကို ျပတယ္။ အဲဒီ့ ပံုသ႑ာန္ေတြက နတ္သမီး႐ုပ္တုနဲ႔ တျခားစီပါ။

အဲဒီ့ ေမာ္လီ့လက္ရာေတြေၾကာင့္ နတ္သမီး႐ုပ္နဲ႔ သည္ပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ ဘယ္လိုမွ မအပ္စပ္ဘူးဆိုတာ ပိုၿပီး ျမင္သာလာတယ္။

ေမာ္လီက အခန္းထဲကိုေရာက္ေနတဲ့ သားေရဖံုးနဲ႔ လက္တန္းပါ ဇိမ္ခံ ကုလားထိုင္ကို ေတြ႕သြားတယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္ သယ္လာရတာတံုးလို႔ သူက ဆယ့္(မ္)ကို ေမးလိုက္တယ္။ “ကိုယ္သြားေလရာ ပါရမယ့္ဟာပဲေလ”လို႔ ဆယ္(မ္)က ျပန္ေျဖတယ္။

“ဒါဆိုလည္း ေဆးအသစ္သုတ္ရမွာေပါ့”လို႔ ေမာ္လီက ျပန္ေျပာတယ္။

“ေဆးအသစ္သုတ္ရမယ္၊ ဟုတ္လား”လို႔ ဆယ္(မ္)က ျပန္ေျပာတယ္။

ႏွစ္ေယာက္သား က်ီစယ္ေနၾကပံုနဲ႔ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးၾကပံုကို ေဖာ္က်ဴးလိုက္ျပန္တာ ျဖစ္ပါတယ္။

သည္မွာလည္း ယဥ္ေက်းမႈ ဓေလ့ထံုးစံက ရွိေနျပန္ပါတယ္။ ျမန္မာရဲ႕ ပက္လက္ကုလားထိုင္နဲ႔ နီးစပ္မလားပဲ။ ပက္လက္ကုလားထိုင္ဆိုတာ လာသမွ် ဧည့္သည္ တက္ထိုင္ေလ့ မရွိဘူး။ အိမ္သားေတြလည္း ထိုင္ခဲတယ္။ အိမ္သားထဲမွာမွ တစ္ဦးတစ္ေယာက္တည္းက သတ္သတ္မွတ္မွတ္ စြဲစြဲျမဲျမဲထိုင္တာ။ တစ္နည္းေျပာရရင္ အဲဒီ့ပက္လက္ကုလားထိုင္မွာ ပိုင္ရွင္ပံုေသ ရွိတယ္။

သူတို႔ယဥ္ေက်းမႈမွာလည္း လက္တန္းပါ ဇိမ္ခံကုလားထိုင္ကို အဲလိုမ်ိဳး သံုးတတ္ၾကတယ္။ သားေရဖံုးနဲ႔၊ ဆိုဖာအိအိနဲ႔ က်က်နန လုပ္ထားတာ။ ေျခတင္မယ္ ဆိုရင္ေတာင္ တင္လို႔ရေအာင္ တစ္နည္းတစ္ဖံု စီမံထားေသးတာပ။ အဲဒါလည္း ပက္လက္ကုလားထိုင္နည္းတူ တစ္ေယာက္တည္းက သတ္သတ္မွတ္မွတ္ ထိုင္တယ္။ အိမ္မွာ တျခား အိမ္ေထာင္ပရိေဘာဂ ရွိခ်င္မွ ရွိမယ္၊ ဒါေပမယ့္ အဲဒါေလးတစ္လံုးကေတာ့ အိမ္ရွင့္အတြက္ သတ္သတ္ထားတတ္ၾကပါတယ္။

ဆယ္(မ္)က အရြယ္ေရာက္ေနၿပီ။ သူ႔ဟာသူ တစ္ကိုယ္ေရ တကာယ ေနတုန္းကလည္း အဲဒါေလးနဲ႔ ေနခဲ့တယ္။ အခု ေမာ္လီနဲ႔ အတူေနတဲ့ဘဝကို ေရာက္ေတာ့လည္း အဲဒီ့ကုလားထိုင္က ပါလာတယ္။ ေမာ္လီက အဲဒီ့ ကုလားထိုင္က အိုမင္းေဟာင္းႏြမ္းေနၿပီမို႔ ၾကည့္လို႔က တယ္မရခ်င္ေတာ့ဘူး။ ဆယ္(မ္) ကက်ေတာ့လည္း သူ႔ကုလားထိုင္အိုေလးကို မခြဲႏိုင္မခြာရက္။

ဒါေလးကို ႏွစ္ေယာက္သား က်ီစားရင္း ေျပာလိုက္တာေလးက အျပန္အလွန္စကားေလး သံုးခြန္းထဲနဲ႔။ သူတို႔ရဲ႕ တစ္ေယာက္အႀကိဳက္တစ္ေယာက္ လိုက္ၿပီး ခ်စ္ႏိုင္မႈကို ေဖာ္က်ဴးလိုက္တာ။

ညအတြင္း – အိပ္ခန္း

စျပကတည္းက ပယင္းေရာင္နဲ႔ အျပာေရာင္ေတြကို သိပ္သိပ္သည္းသည္းေလး ျပသြားတယ္။

ေမာ္လီနဲ႔ ဆယ္(မ္)တို႔က ႏွစ္ေယာက္အိပ္ခုတင္တစ္လံုးေပၚမွာ လဲေလ်ာင္းေနၾကတယ္။ ဆယ္(မ္)က စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ဖတ္ေနတယ္။

“ဘာျဖစ္ေနလဲဟင္…”လို႔ ေမာ္လီက ေမးလိုက္တယ္။

“ေရပူေဖာင္းေလးေတြ ေပါက္သြားမွာစိုးတယ္ အခ်စ္ရယ္။ (ေပ်ာ္ရႊင္ ၾကည္ႏူးစရာေတြ ႐ုတ္တရက္ ေပ်ာက္ပ်က္သြားမွာစိုးတယ္လို႔ ေျပာတာပါ။ ဒါက အဂၤလိပ္ဓေလ့သံုးစကားပါ။ The bubble bursts. လို႔ သံုးပါတယ္။) ကိုယ့္ဘဝမွာ အေကာင္း တစ္ခုခု ေပၚလာတိုင္း ေပၚလာတိုင္း အဲဒီ့ေကာင္းတာေလး ဆံုး႐ံႈးသြားမွာကို ကိုယ္ေၾကာက္ေနမိရတတ္တယ္ေလ”
ဆယ္(မ္)က သူ႔ရဲ႕ စိုးရိမ္ေၾကာက္လန္႔မႈေတြ၊ ရင္တထိတ္ထိတ္ ျဖစ္ေနရတာေတြကို ေဖာ္က်ဴးလိုက္တာပါ။ သည္အခါမွာ ပရိသတ္က သူ႔ကို အလိုလို သနားသြားရပါေတာ့မယ္။

“က်မ ရွင့္ကို ခ်စ္ပါတယ္။ တကယ့္ကို ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ခ်စ္ပါတယ္ ဆယ္(မ္)ရယ္”လို႔ ေမာ္လီက ေျပာလိုက္တယ္။

“ထိုနည္းလည္းေကာင္းပါပဲ ေမာ္လီရယ္”လို႔ ဆယ္(မ္)က ျပန္ေျပာလိုက္ပါတယ္။

ေမာ္လီက ဆယ့္(မ္)ကို နမ္းဖို႔ ကိုယ္ကို ကိုင္းလိုက္ခ်ိန္မွာ ႐ုပ္သံစက္ကို ဖြင့္တဲ့ အေဝးထိန္းခလုတ္ကို မေတာ္တဆ ဖိမိသြားၿပီး ႐ုပ္သံပြင့္သြားတယ္။ သတင္းမွာေတာ့ ေလယာဥ္ပ်က္က်တဲ့ သတင္းကို ျပေနတယ္။

“ကိုယ္ အယ္(လ္)ေအကို သြားမယ့္ ခရီးစဥ္ကို ဖ်က္လိုက္ရင္ ေကာင္းမယ္ ထင္တယ္။ ဒါမ်ိဳးေတြက တစ္ခါနဲ႔မၿပီးဘူး။ သံုးခါျဖစ္မွ ၿပီးတတ္တဲ့ သေဘာ ရွိတယ္ေလ”လို႔ ဆယ္(မ္)က ေျပာလိုက္တယ္။

“အဲဒီ့သတင္းကို ၾကည့္မေနစမ္းပါနဲ႔ ဆယ္(မ္)ရယ္။ စိတ္ေကာင္းေကာင္း ထားစမ္းပါ။ ၿပီးေတာ့ ကို႔ဘဝက ပန္းခင္းေသာ လမ္းျဖစ္ေနၿပီပဲဟာကို…”လို႔ ေမာ္လီက ျပန္ေျပာတယ္။

“အင္းေပါ့ေလ… သူတို႔ဘဝေတြလည္း ပန္းခင္းေသာလမ္းပဲ ျဖစ္ေနခဲ့မွာပါ။ အံ့ဩစရာပဲေနာ္။ ဇတ္ဆို လက္ဖ်စ္တစ္တီးအတြင္းမွာ ခ်က္ခ်င္းႀကီး ေမွာင္က်သြားေတာ့တာမ်ား”လို႔ ဆယ္(မ္)က လက္ဖ်စ္တစ္ခ်က္ တီးရင္း ေျပာလိုက္ပါတယ္။

ခ်စ္သူအိမ္ေထာင္ဖက္ႏွစ္ဦး ေအးေအးလူလူ ရွိေနခိုက္မွာေတာင္မွ အႏၲရာယ္ ရနံ႔ကို ထည့္သြင္းထားျခင္းအားျဖင့္ သည္ဇာတ္လမ္းမွာ စိတ္တထင့္ထင့္ ျဖစ္ေနရေလေအာင္ ဖန္တီးယူလိုက္တာပါ။ ေလယာဥ္ ပ်က္က်တယ္ဆိုတာ လံုးဝ ေမွ်ာ္လင့္မထားဘဲ ျဖစ္လာတာမ်ိဳး။ ဆယ္(မ္)ေျပာလိုက္သလို ေအးခ်မ္းေနတဲ့ ဘဝ ထဲမွာ လက္ဖ်စ္တစ္တီးအတြင္း ေကာက္ျဖစ္သြားတာမ်ိဳးေပါ့။ ေနာက္ပိုင္းမွာ ၾကံဳလာရေတာ့မယ့္ ႐ုတ္တရက္ေသဆံုးမႈအတြက္ ႀကိဳၿပီး နိမိတ္ျပလိုက္တာပါ။

ညအတြင္း – တိုက္ခန္းထဲမွာ

ေမာ္လီက အိုးလုပ္တဲ့စက္မွာ အိုးတစ္လံုး လုပ္ဖို႔ ျပင္ဆင္ေနတယ္။ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ သူတို႔အခန္းထဲက ေငြအေျြကထည့္ၿပီး လိုရာဓာတ္ျပားကို ဖြင့္လို႔ရတဲ့ ဓာတ္စက္ေဟာင္းႀကီးဆီကေန “အို… အခ်စ္ရယ္”ဆိုတဲ့ သီခ်င္းသံက ေပၚထြက္ေနပါတယ္။

ေမာ္လီက ပုရိသဘာဝ အသြင္ရွိတဲ့ အရာတစ္ခုကို ပံုေဖာ္ေနခိုက္မွာ ဆယ္(မ္) ဝင္လာတယ္။ သူက ေမာ္လီ့ေနာက္မွာ ပူးပူးကပ္ကပ္ ဝင္ထိုင္လိုက္တယ္။ ေမာ္လီ့ကို ဖက္လိုက္တာမို႔ ေမာ္လီလုပ္လက္စ ပန္းပုပံု ပ်က္စီးသြားပါေတာ့တယ္။ ႏွစ္ေယာက္သား လက္ခ်င္းဆက္ၿပီး ပုရိလိဂၤသဏၭာန္ ရႊံ႕႐ုပ္ကို ျပန္ပံုေဖာ္ေနၾကတယ္။

အဲဒီ့ကေန တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ဖက္လိုက္ၾကၿပီး ခ်စ္ခန္းဖြင့္ၾကပါေတာ့တယ္။

သည္ေနရာမွာ ေနာက္ခံသီခ်င္းက အရမ္း စကားေျပာေနပါၿပီ။ သီခ်င္း နာမည္က “ေႏွာင္ႀကိဳးမဲ့ ေတးသြား”တဲ့။ ေက်ာ္ၾကားၿပီး၊ ရွိၿပီးသား သီခ်င္းေဟာင္း တစ္ပုဒ္ကို သည္ဇာတ္ကားရဲ႕ အဓိက ဇာတ္ဝင္သီခ်င္းအျဖစ္ ေရြးခ်ယ္လိုက္ပါတယ္။

ဆိုခဲ့တဲ့အတိုင္း ႐ုပ္ရွင္မွာ အ႐ုပ္ေရာ၊ အသံပါ ပါတယ္။ ႐ုပ္ရွင္ကား တစ္ကားမွာ သီခ်င္းရဲ႕ အခန္းက႑ကလည္း အင္မတန္ အေရးႀကီးလွပါတယ္။

ေနာက္ခံေတးဂီတေတြ၊ အသံ အထူးျပဳလုပ္ခ်က္ေတြ အေရးပါလွသလို သီခ်င္းကလည္း ကားတစ္ကားရဲ႕ အသက္ဝင္မႈကို ပံ့ပိုးေပးတတ္ပါတယ္။

သည္ကားမွာ သီခ်င္းေဟာင္းကို ေရြးလိုက္ဖို႔အတြက္ အဲဒီ့ ၁၉၉၀ ျပည့္ မတိုင္ခင္ ကာလပတ္ဝန္းက်င္မွာ အသံုးနည္းသြားၿပီျဖစ္တဲ့၊ ဂ်ဳ(ခ္)ေဘာ့(ခ္)(စ္)လို႔ ေခၚတဲ့ ေငြအေၾကြေစ့ ထည့္ၿပီး ႀကိဳက္ရာဓာတ္ျပား ဖြင့္လို႔ရတဲ့ ဓာတ္စက္ေဟာင္းႀကီးကို ဇာတ္လမ္းထဲမွာ ထည့္ေပးထားလိုက္တယ္။ အႏုပညာရွင္ျဖစ္တဲ့ ေမာ္လီ့အတြက္က အဲလို အေဟာင္းေတြကို စုတတ္တာလည္း ေရွ႕အခန္းက ကိုယ္ေစာင့္နတ္သမီး႐ုပ္နဲ႔ ျပၿပီးသားမို႔ ဆီေလ်ာ္ေနပါတယ္။ အသားလြတ္ႀကီး ဇြတ္ထည့္ရာ မေရာက္ေတာ့ဘူး။

ၿပီးေတာ့ သီခ်င္းက ေက်ာ္ၾကားၿပီးသား သီခ်င္းေဟာင္းတစ္ပုဒ္။ ဇာတ္ကားက အဆိုေတာ္၊ အကပညာရွင္ေတြပါဝင္တဲ့ ေတးသံစံုဇာတ္အမ်ိဳးအစား မဟုတ္ဘူး။ အဲေတာ့ အဲဒီ့ကားအတြက္ သီခ်င္းသတ္သတ္ ေရးစပ္ဖို႔က  တယ္မလိုအပ္ေတာ့ဘူး။ သည္ေတာ့ သီခ်င္းေဟာင္းကို ေရြးရေတာ့မယ္။

သီခ်င္းစာသားေတြက ေပ်ာက္ဆံုးသြားတဲ့အခ်စ္ကို တမ္းတေနတဲ့ အလြမ္း စစ္စစ္။

လုပ္လိုက္ပါၿပီ။ သည္ဇာတ္ကားရဲ႕ အဓိက ေက်ာ႐ိုးကို သီခ်င္းနဲ႔ စတင္ မိတ္ဆက္လိုက္ပါၿပီ။

တစ္ဖက္က မင္းသားနဲ႔ မင္းသမီးရဲ႕ ဆြတ္ပ်ံ႕ၾကည္ႏူးဖြယ္လည္း ရွိ၊ အျပလည္း မၾကမ္းတဲ့ အခ်စ္ခန္းေလးနဲ႔ ပရိသတ္ကို ဖ်ားေယာင္းလိုက္တယ္။ ပရိသတ္မွာ သိဂၤါရရသကို ခံစားရၿပီ။ ေမာ္လီနဲ႔ဆယ့္(မ္)ကို ပရိသတ္က ခ်စ္သြားၿပီ။ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့ ခင္တဲ့သူနဲ႔အတူ မွ်ေဝခံစားတတ္တဲ့ သေဘာက လူတိုင္းမွာ ရွိတယ္။ အဲဒါကို ပရိသတ္ဆီကေန မရရေအာင္ သည္အခန္းနဲ႔ ခ်ဴယူလိုက္ေတာ့တာပါ။

ေန႔အျပင္ – ေဝါ(လ္)စႀထိ(ထ္)

ဒါကေတာ့ အခန္းေျပာင္းျပကြက္အျဖစ္ ႐ိုက္ျပလိုက္တာပါ။ ေရွ႕က အခ်စ္ခန္းကေန အလုပ္ဘက္ကို ေျပာင္းေတာ့မယ္ေပါ့။

ေန႔အတြင္း – ႐ံုးခန္းထဲမွာ

ဆယ္(မ္)က ကြန္ပ်ဴတာတစ္လံုးနဲ႔ အလုပ္လုပ္ေနရင္း သူ႔ရဲ႕ စာရင္းအင္းေတြကို စစ္ေဆးေနတယ္။ စာရင္းမကိုက္ႏိုင္ေသးတဲ့အတြက္ သူ မခ်င့္မရဲ ျဖစ္ေနတယ္။ ခါး(လ္) ႐ံုးခန္းထဲဝင္လာခ်ိန္မွာ ဆယ့္(မ္)မ်က္ႏွာက ေဝခြဲမရသလို မ်က္ႏွာမ်ိဳးနဲ႔။

“ကြန္ပ်ဴတာဝွက္စာက သံုးလို႔ မရေတာ့ဘူး”လို႔ ခါး(လ္)က စိတ္ပူတဲ့ပံုနဲ႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။

“ငါ ျပင္လိုက္လို႔ပါ”လို႔ ဆယ္(မ္)က ျပန္ေျဖတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဆက္ေျပာလိုက္တယ္။ “မင္း ႏႈတ္လံုပါတယ္ေနာ္”တဲ့။

“စိတ္ခ်ပါကြာ”လို႔ ခါး(လ္)က ျပန္ေျဖတယ္။

“သည္စာရင္းေတြထဲမွာ ပိုက္ဆံေတြက မႏိုင္ရင္ကာ မ်ားလြန္းေနတယ္ ေမာင္”

“ဟာ… မျဖစ္ႏိုင္တာ”လို႔ ခါး(လ္)က ျပန္ေျဖရင္း သူ ကူလုပ္ေပးမယ္လို႔ ဆယ့္(မ္)ကို ေျပာလိုက္တယ္။

“ရတယ္၊ မလိုဘူး။ သည္စာရင္းကို ရွင္းရတာကိုက ငါ့အတြက္ ေသြးေၾကြးဆပ္ရသလိုမ်ိဳး ျဖစ္ေနေတာ့ ငါပဲ တြယ္လိုက္မယ္”လို႔ ဆယ္(မ္)က ျပန္ေျပာတယ္။

ခါး(လ္)စိုးရိမ္သြားတယ္။ “ေသြးေၾကြးဆပ္”ဆိုတဲ့ စကားလံုးက သူ႔ကို လႈပ္ပဲ ႏိႈးလိုက္သလိုမ်ိဳး။

“ဒါထက္ မင္းနဲ႔ ေမာ္လီနဲ႔ သည္ညေနခင္းမွာ ဘာအစီအစဥ္ေတြမ်ား ရွိသလဲ”လို႔ ခါး(လ္)က ေမးလိုက္ျပန္တယ္။

“ျပဇာတ္ သြားၾကည့္ၾကမလို႔။ ေမာ္လီက မကၡဘက္(သ္) ၾကည့္ခ်င္တယ္တဲ့။ ၾကည့္ရတာ သည္မိန္းမက ေဘာင္းဘီက်ပ္က်ပ္ေလးေတြ ဝတ္ထားတဲ့ သ႐ုပ္ေဆာင္ေတြကို သေဘာက်ေန မွတ္တယ္ကြ။ မင္း လိုက္ဦးမလား”

“မလိုက္ေတာ့ပါဘူးကြာ။ ဒါေပမယ့္ မနက္က်ရင္ေတာ့ မင္း ငါ့ကို အျပည့္အစံု ျပန္အစီရင္ခံရမယ္ေနာ္”လို႔ ခါး(လ္)က ျပန္ေျပာလိုက္ပါတယ္။

အခန္းေလးက တိုေတာင္းသေလာက္ အလုပ္ေပါင္းစံုကို လုပ္သြားတယ္။ ပထမဆံုးက ဆယ္(မ္) တာဝန္ယူထားရတဲ့ အလုပ္နဲ႔ ေငြေၾကးပမာဏကို ေဖာ္ျပတာပါ။ ေရွ႕က အခန္းမွာလည္း ေဒၚလာကိုးသိန္းဆိုတဲ့ ပမာဏနဲ႔ တစ္ခါ ေဖာ္က်ဴးၿပီးသားပဲ။ ဒါကို ထပ္အတည္ျပဳတဲ့အခန္း ျဖစ္ေနတယ္။

ေနာက္တစ္ခ်က္က ဆယ့္(မ္)ေစ့စပ္မႈ၊ မလႊဲသာလို႔ ကြန္ပ်ဴတာဝွက္စာကို သူ႔သူငယ္ခ်င္း၊ သူ႔လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ ခါး(လ္)ကို ေပးလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ့ဝွက္စာကို သူပဲ ျပန္ေျပာင္းထားလိုက္တဲ့အေၾကာင္း သည္အခန္းမွာ အေျပာနဲ႔ ျပလိုက္တယ္။ ဆယ္(မ္)ဟာ သူ႔အလုပ္ကို ႐ိုေသတယ္၊ တာဝန္သိတယ္ဆိုတာ ဒါေလးနဲ႔တင္ လံုေလာက္သြားတယ္။

မဆီမဆိုင္ ေသြးေၾကြးဆပ္ရသလိုပဲဆိုတဲ့ စကားလံုးကို ထည့္သံုးလိုက္တယ္။ ဒါဟာ သည္ဇာတ္ကားရဲ႕ ေက်ာ႐ိုးအတြက္ အမွတ္မထင္လိုလိုနဲ႔ နိမိတ္ပံု ထပ္ေပးလိုက္တဲ့ စကားလံုးျဖစ္ေနျပန္တယ္။ သည္စကားကို ၾကားလိုက္ရေတာ့ ခါး(လ္) တြန္႔သြားတာကိုလည္း မိမိရရ ျပေပးထားျပန္တယ္။ ပရိသတ္ကသာ မရိပ္မိတာ။ ဇာတ္ကြက္ကို အေတာ္ေလး ေပၚေနေအာင္ ေထာင့္ေစ့ေစ့ ေဖာ္ယူေနပါၿပီ။

အဲဒီ့ကေနမွ ဆယ္(မ္)တို႔ စံုတြဲရဲ႕ ညဘက္အစီအစဥ္ကို ခါး(လ္)က ေမးခ်လိုက္တယ္။ ဒါက သူနဲ႔ အဲဒီ့စံုတြဲနဲ႔ တအားရင္းႏွီးတာကို ေဖာ္က်ဴးတဲ့ အခ်က္ ျဖစ္ေနသလို ေနာက္ကူးမယ့္ အခန္းအတြက္ ႀကိဳျပင္လိုက္တဲ့အကြက္ ျဖစ္ေနပါေတာ့တယ္။

ဆယ္(မ္)က ဘယ္သြားမယ္ဆိုတာ ျပန္ေျဖတယ္။ သည္မွာ မက္(ခ္) ဘက္(သ္)ဆိုတဲ့ ျပဇာတ္ကလည္း အေရးႀကီးတယ္။ နာမည္ေက်ာ္ အဂၤလိပ္ ျပဇာတ္ဆရာႀကီး ဝစ္လ်ံ(မ္) ရွိတ္(ခ္)စပီးယားရဲ႕ ပရိေဒဝဖြဲ႕ ဂႏၴဝင္ ဇာတ္လမ္း တစ္ပုဒ္ပဲ။ အဲဒီ့ဇာတ္လမ္းထဲမွာ လူသတ္မႈ ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ သတ္ခဲ့သူကို တေစၦက ေျခာက္လွန္႔ေနတဲ့ ျဖစ္ရပ္လည္း ပါတယ္။ ျမန္မာတို႔အတြက္ ေဝသႏၲရာ ဇာတ္ေတာ္လို႔ ေျပာလိုက္တာနဲ႔ ေပးကမ္း စြန္႔က်ဲမႈကို တန္းျမင္လိုက္သလို၊ ပဋာစာရီလို႔ ေျပာလိုက္တာနဲ႔ သားေသ လင္ဆံုးတဲ့အျဖစ္ကို တန္းသိလိုက္သလိုမ်ိဳး အဂၤလိပ္စကားကို မိခင္ဘာသာစကားအျဖစ္ သံုးစြဲေနသူေတြအဖို႔မွာလည္းပဲ ရွိတ္(ခ္)စပီးယားရဲ႕ ဇာတ္တစ္ပုဒ္ပုဒ္ကို နာမည္ေျပာလိုက္တာနဲ႔တင္ ဇာတ္ေက်ာ႐ိုးကို တန္းျမင္ေစတဲ့ နာမည္ေက်ာ္ ျပဇာတ္ကို သံုးလိုက္တာပါ။

သည္မွာလည္း မဆီမဆိုင္ မဟုတ္ဘူး။ သူတို႔ဇာတ္လမ္းကို အေျခခံထားတာက ေဝါ(လ္)စႀထိ(ထ္)ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ သည္ဇာတ္ေကာင္ေတြ ေနထိုင္တဲ့ၿမိဳ႕က ႏ်ဴးေယာ့(ခ္)။ ႏ်ဴးေယာ့(ခ္)ရဲ႕ အေနာက္ ၄၁ လမ္းကေန အေနာက္ ၅၃ လမ္း အတြင္းမွာက ဘေရာ့(ထ္)ေဝးလို႔ ေခၚတဲ့ ျပဇာတ္႐ံုေတြ ရွိေနခဲ့တာ ႏွစ္ေပါင္း မ်ားစြာ ၾကာခဲ့ၿပီ။ အဲဒီ့မွာက ျပဇာတ္ေတြကို ႏွစ္နဲ႔ခ်ီၿပီး ကေနတာ။ ၿမိဳ႕ခံေတြေရာ၊ ခရီးသြားေတြပါ ညဘက္က်ရင္ ျပဇာတ္ သြားၾကည့္တဲ့အေလ့က ထြန္းကားတယ္။ ေမာ္လီက အႏုပညာရွင္ဆိုတဲ့ ဇာတ္႐ုပ္ကို ယူထားတာ။ အဲေတာ့ သူက ရွိတ္(ခ္)စပီးယားရဲ႕ ျပဇာတ္ကို ၾကည့္ခ်င္တယ္ဆိုတာကိုက သဘာဝက်ေနတယ္။

ဇြတ္ဖန္တီးယူထားတာ မ်ိဳးျဖစ္မေနေတာ့ဘူး။

ဆယ္(မ္)က သူ႔ခ်စ္သူဟာ ေဘာင္းဘီက်ပ္နဲ႔ သ႐ုပ္ေဆာင္ေတြမ်ား ၾကည့္ခ်င္ေနလားမသိဘူးဆိုတဲ့ စကားနဲ႔ ရယ္ပြဲဖြဲ႕လိုက္တယ္။ သည္မွာလည္း သူငယ္ခ်င္းကို သူ ဘယ္ေလာက္ ယံုတယ္၊ ဘယ္ေလာက္ ခင္တယ္ဆိုတာကို အဲဒီ့စကားနဲ႔ ေဖာ္လိုက္ျပန္တာပါပဲ။ ကိုယ့္ခ်စ္သူကို သေရာ္တဲ့စကားကို ေတာ္ေတာ္တန္တန္ ခင္တဲ့သူကို မေျပာၾကဘူးေလ။

တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ ေနာက္တစ္ခန္းကို ကူးဖို႔အတြက္ သူတို႔ ဘယ္သြားၾကမယ္ဆိုတဲ့စကားနဲ႔ ႀကိဳျပင္လိုက္ပါေတာ့တယ္။

ညအျပင္ – ဇာတ္႐ံုေတြရွိတဲ့ အရပ္

ဆယ္(မ္)နဲ႔ ေမာ္လီတို႔ႏွစ္ေယာက္ လက္တြဲၿပီး လမ္းေလးအတိုင္း ေလွ်ာက္လာၾကတယ္။ ျပဇာတ္ကို သူသေဘာက်တဲ့အေၾကာင္း ဆယ္(မ္)က ေျပာလိုက္တယ္။ ျပဇာတ္ကေနခိုက္မွာ ဆယ္(မ္)ေဟာက္ေနပံုနဲ႔တင္ ဆယ္(မ္) အဲဒီ့ျပဇာတ္ကို ဘယ္ေလာက္ႀကိဳက္တယ္ဆိုတာ သူလည္း သိပါတယ္လို႔ ေမာ္လီက ျပန္ေျပာတယ္။

ေမာ္လီက ေအာင္ျမင္မႈလမ္းေၾကာင္းေပၚ ေရာက္ေနတဲ့ အႏုပညာရွင္ပါ။ သူ႔ရဲ႕ ပန္းပုလက္ရာႏွစ္ခုကို ျပခန္းတစ္ခန္းမွာ မၾကာခင္တင္ဆက္ေတာ့မယ့္အေၾကာင္း၊ အဲဒါေတြကို အင္မတန္ဩဇာႀကီးလွတဲ့ ႏ်ဴးေယာ့(ခ္)ထိုင္း(မ္)(စ္) သတင္းစာႀကီးက ေဝဖန္ခ်က္ ေရးေတာ့မွာ ျဖစ္ေၾကာင္းေတြ ေျပာလာၾကတယ္။

“ဘယ္သူ ဘာထင္ထင္ သိပ္အေရးမႀကီးပါဘူးကြာ။ ကိုယ္ ဘယ္လို ျမင္သလဲဆိုတာကသာ အေရးႀကီးတာပါ”လို႔ ဆယ္(မ္)က ေျပာလိုက္ျပန္တယ္။

“ကိုနဲ႔ ကြ်န္မ လက္ထပ္ၾကရေအာင္ေနာ္…”လို႔ ေမာ္လီက ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။

“ကိုယ္လည္း အဲဒါပဲ တစ္ခ်ိန္လံုး စဥ္းစားေနတာပဲ ေမာ္လီရဲ႕။ ဟုတ္တယ္၊ ကိုယ္တို႔ လက္ထပ္သင့္ၿပီကြ။ ဒါေပမယ့္ လက္ထပ္ဖို႔အေၾကာင္း ေမာ္လီကမွ စကားအစ မခံခဲ့တာေလ..”

“ကို ကြ်န္မကို ခ်စ္ရဲ႕လားဟင္…”

“မင္းက ဘယ္လို ထင္လို႔တံုး…”

“ဘာလို႔ ကြ်န္မကို ခ်စ္ပါတယ္လို႔ တစ္ခါမွ မေျပာခဲ့တာလဲဟင္…”

“ေဟာဗ်ာ… ကိုယ္ တစ္ခ်ိန္လံုး ေျပာေနပါတယ္ ေမာ္လီရယ္…”

“ဟင့္အင္း… မေျပာေပါင္။ ကို ေျပာတာက ထိုနည္းလည္းေကာင္း ဆိုတာပဲေလ။ ခ်စ္ပါတယ္ဆိုတာနဲ႔ ထိုနည္းလည္းေကာင္းဆိုတာနဲ႔က တျခားစီပဲရွင့္…”

“ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့စကားကို လူတိုင္းက လြယ္လြယ္ေလး ေျပာေနၾကတာပဲ ေမာ္လီရယ္။ စိတ္မပါဘဲ ေျပာေနၾကတဲ့စကားပဲကြ”

“ဒါေပမယ့္ ကိုရယ္၊ တစ္ခါတေလေတာ့လည္း ကိုယ့္ခ်စ္သူက ကိုယ့္ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာတာေလးေတာ့ ၾကားခ်င္တာေပါ့။ ကြ်န္မလည္း ၾကားခ်င္တာေပါ့ ကိုရာ…”

ခ်စ္သူႏွစ္ဦး ႏွစ္ကိုယ္ၾကား တြတ္ထိုးေနတဲ့ ဆြတ္ပ်ံ႕ဖြယ္အေနအထားမွာ လူစိမ္းတစ္ေယာက္က ေဖာက္ဝင္လာပါတယ္။

ပရိသတ္က သည္စံုတြဲနဲ႔အတူ သာယာစြာေမ်ာပါေနခိုက္မွာ အဲဒီ့ ဇာတ္႐ုပ္ ေပၚလာေတာ့ မႏွစ္ၿမိဳ႕ႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္သြားရပါၿပီ။

သည္အခန္းအစကတည္းက ဆယ္(မ္)နဲ႔ ေမာ္လီတို႔ ခ်စ္သူႏွစ္ဦးရဲ႕ အေျခအေနကို စကားေတြနဲ႔ ျပသြားတယ္။ ဆယ္(မ္)က ေမာ္လီ့ကိုခ်စ္လို႔ အလိုလိုက္ၿပီး သူ မခံစားတတ္တဲ့ ျပဇာတ္ကို လိုက္ၾကည့္ေပးခဲ့တာပဲဆိုတာ ျပဇာတ္ တစ္ေလွ်ာက္ ေဟာက္ေနတယ္ဆိုတဲ့ ေမာ္လီ့စကားနဲ႔ ေပၚလြင္သြားေစခဲ့တယ္။

တကယ္ေတာ့ တစ္မိသားနဲ႔ တစ္မိသား ခ်စ္ၾက ခင္ၾက စံုမက္ၾကတဲ့အခါမယ္ အလံုးစံု အႀကိဳက္ မတူႏိုင္ဘူး။ သူက သူ႔ဘာသာ ႀကိဳက္တာေလးေတြ ရွိမွာ ျဖစ္သလို ကိုယ္လည္း ကိုယ္ႀကိဳက္တာေလးေတြ ကိုယ္စီနဲ႔ ျဖစ္ေနမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ တကယ္ ျမတ္ႏိုး စံုမက္ၾကသူႏွစ္ဦးၾကားမွာေတာ့ အဲဒါက ျပႆနာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ အလိုက္အထိုက္၊ စလိုက္စေလ်ာ ေနေပးခ်င္တဲ့ဆႏၵက သူသူကိုယ္ကိုယ့္ ရင္မွာ ေပၚလာတတ္စျမဲပါ။ ဒါေလးကို သည္ဝါက်တိုေလး ႏွစ္ေၾကာင္းနဲ႔တင္ ေဖာ္က်ဴးလိုက္ပါတယ္။

ေနာက္ေတာ့ ေမာ္လီ့အလုပ္ကို စကားနဲ႔ ေဖာ္လိုက္ျပန္တယ္။ အျပနဲ႔ ေဖာ္ထားတာက သူတို႔ တိုက္ခန္းက အႏုပညာလက္ရာေတြ၊ ေမာ္လီ အိုးလုပ္ေနတဲ့ အခ်စ္ခန္း စတာမ်ားနဲ႔ ျဖစ္ပါတယ္။ အခုက်ေတာ့ ေမာ္လီ့လက္ရာႏွစ္ခုကို ျပခန္း တင္မယ္ဆိုတဲ့စကား၊ သတင္းစာထဲမွာ သံုးသပ္ခ်က္ အေရးခံရေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ စကားနဲ႔ ေမာ္လီ့ အႏုပညာလုပ္ငန္း အေျခအေနကို ၫႊန္းခ်လိုက္တယ္။

သည္မွာ ဆယ္(မ္)က ေဝဖန္ေရးဆရာေတြက ဘာထင္ထင္၊ သူကသာ ေမာ္လီ့အတြက္ အေရးႀကီးတယ္ဆိုတဲ့စကားကို ေျပာခ်လိုက္ျပန္တယ္။ ခ်စ္စကားေတြ ေျပာဖို႔အတြက္ စကားလမ္းေၾကာင္းကို ဇာတ္ၫႊန္းဆရာက ပါးပါးနပ္နပ္ ေျပာင္းလိုက္တာပါပဲ။ အဲေတာ့ ေမာ္လီက လက္ထပ္မယ္ဆိုတဲ့ စကားကို ေျပာၿပီ။  ဒါေပမယ့္ ေမာ္လီက အရင္တုန္းကေတာ့ လက္ထပ္မယ္ဆိုတဲ့ ေလသံေတာင္မွ ၾကားခ်င္ခဲ့တာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ဆယ္(မ္)က ေျပာလိုက္ျပန္တယ္။ သူတို႔ရဲ႕ အေနအထားကို ပိုေပၚလြင္လာေစတဲ့ စကားေျပာခန္းပါပဲ။

တစ္စထက္တစ္စ ခိုင္မာလာတဲ့ သံေယာဇဥ္ကို သည္စကားေတြနဲ႔ ေဖာ္က်ဴးေပးေနတာပါ။ ၿပီးေတာ့ “ထိုနည္းလည္းေကာင္း”ဆိုတာကလည္း သည္ဇာတ္ကားရဲ႕ အသက္ ျဖစ္လာတယ္။

႐ုပ္ရွင္ဇာတ္ကားေကာင္း တစ္ကားမွာ ပရိသတ္ စြဲက်န္ရစ္တဲ့ စကားလံုးေတြ ရွိစျမဲပါပဲ။ တစ္ေခတ္ဆီက ဦးေက်ာက္လံုးရဲ႕“သာဒင္ကို ဘာထင္လဲ”ဆိုတာမ်ိဳးလို၊ ဝင္းဦးရဲ႕ ဇာတ္ကားတစ္ကားထဲက “ပံု-ခင္ရီ”ဆိုတာမ်ိဳးလို၊ ေက်ာ္ဟိန္းရဲ႕ “ဆယ္ႏွစ္၊ ဆယ္ႏွစ္”ဆိုတာမ်ိဳးလိုဟာ ပရိသတ္ရဲ႕ ရင္မွာ ၿငိ က်န္ရစ္တာမ်ိဳးပါ။

အခုဇာတ္ကားမွာလည္း အဲဒီ့ “ထိုနည္းလည္းေကာင္း” အဂၤလိပ္လို “ditto” က အဲဒီ့ဇာတ္ကား ႐ံုတင္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ကမၻာတစ္လႊားက ခ်စ္သူမ်ားၾကားမွာ ေရပန္းစားၿပီး က်န္ရစ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒါကို ေရွ႕က အခ်စ္ခန္းမွာ တစ္ခါ ေျပာၿပီးတဲ့ေနာက္ အခုတစ္ေခါက္ ထပ္ေက်ာ့လိုက္ျပန္တယ္။

ေက်ာ့ရင္းကေန ေမာ္လီက သူ႔ခ်စ္သူက သူ႔ကို ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ စကားေလးေတာ့ ၾကားခ်င္ေသးတယ္ဆိုတာေလးနဲ႔ အခ်စ္ခန္းကို အရွိန္တင္လိုက္တယ္။

အဲဒီ့အခ်ိန္က်ေတာ့မွ လူဆိုးကို သည္ဇာတ္ထဲက ျဗဳန္းဆို ေခၚခ်လာပါေတာ့တယ္။

ပရိသတ္ ၾကည္ႏူးေနခ်ိန္မွာ ဆန္႔က်င္ဘက္ ခံစားမႈကို ေပးထည့္လိုက္တာပါ။ အားရပါးရ ရယ္ေနရတဲ့ ဇာတ္လမ္းအဆံုးမွာမွ ေၾကကြဲစရာ ဇာတ္ကြက္ တစ္ကြက္ ထည့္လိုက္မယ္ဆိုရင္ ပရိသတ္ ရင္ထဲမွာ လိႈက္ခနဲ ပိုျဖစ္၊ ပိုရင္နင့္ရသလိုမ်ိဳး၊ အခုလည္းပဲ ၾကည္ႏူးမႈကို ခံစားေနရခိုက္မွာ ကုန္း႐ုပ္ကို ႐ုတ္တရက္ ျမင္လိုက္ရေတာ့ ပရိသတ္ရဲ႕ရင္က ဘယာနကရသကို အရွိန္တင္ေပးလိုက္ရာ ေရာက္သြားပါၿပီ။

လမ္းၾကားထဲက လူတစ္ေယာက္ထြက္လာၿပီး ဆယ္(မ္)နဲ႔ ေမာ္လီတို႔ ႏွစ္ေယာက္ေနာက္ကို လိုက္လာတယ္။

“ဘာလိုခ်င္လို႔လဲ”လို႔ ဆယ္(မ္)က လူစိမ္းကို ေမးလိုက္တယ္။

“ပိုက္ဆံအိတ္ ေပးစမ္း”လို႔ လူစိမ္းက ဆယ့္(မ္)မ်က္ႏွာကို ေသနတ္နဲ႔ ထိုးခ်ိန္ၿပီး ေျပာလိုက္တယ္။

“ေပးလိုက္ပါ ဆယ္(မ္)ရယ္”လို႔ ေမာ္လီက ခပ္ေလာလာ ေျပာလိုက္တယ္။

ဆယ္(မ္)နဲ႔ ဝစ္လီတို႔ လံုးေထြးသတ္ပုတ္ေနၾကၿပီ။ ေမာ္လီက ဝင္ကူတယ္။ ဝစ္လီက ေမာ္လီ့ကို ျဖတ္႐ိုက္လိုက္တယ္။ ဆယ္(မ္)နဲ႔ ဝစ္လီနဲ႔ ဆက္လံုးၾကတယ္။ ေသနတ္သံတစ္ခ်က္ ထြက္လာတယ္။

ေမာ္လီက ငယ္သံပါေအာင္ ေအာ္လိုက္ပါေတာ့တယ္။

“ကယ္ၾကပါဦးရွင္…”

ဝစ္လီက လမ္းအတိုင္း ထြက္ေျပးသြားတယ္။ ဆယ္(မ္)က ဝစ္လီ့ေနာက္ကို လိုက္သြားတယ္။

သည္အျပက ပရိသတ္ကို သက္ျပင္းခ်သြားေစတယ္။ ဆယ္(မ္)ဘာမွ မျဖစ္ဘူးေပါ့။ ပရိသတ္ စိတ္သက္သာသြားေအာင္ လုပ္လိုက္ၿပီးေတာ့မွ ပရိသတ္ ရင္ကို ပိုနင့္ေအာင္ ႀကိဳ ဖန္တီးလိုက္တာပါပဲ။ ဆယ္(မ္)ေသသြားတာကို ပရိသတ္ ျမင္ရေတာ့မွာေလ။

ဆယ္(မ္)က ေမာ္လီရွိရာကို ျပန္ေလွ်ာက္လာတယ္။ သူ႔မ်က္ႏွာက စိုးရိမ္တႀကီး ျဖစ္သြားၿပီ။

ပရိသတ္က ေမာ္လီမ်ား ဒဏ္ရာ ရသြားလို႔လား၊ ဘာလားလို႔ ပူပင္သြားေအာင္ လုပ္လိုက္တဲ့ ျပကြက္ပါ။

ဆယ္(မ္)က ေမာ္လီ့ကို ထူဖို႔ လက္လွမ္းလိုက္တယ္။ ေနာက္ သူ ငံု႔ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေမာ္လီက ေသြးေတြ ရႊဲေနတဲ့ သူ႔ကိုေပြ႕ထားတာ ျမင္လိုက္ရတယ္။ ေမာ္လီ့လက္မွာ ေသြးေတြနဲ႔ ပြေနတယ္။

“ကယ္ၾကပါဦးရွင္၊ ကယ္ၾကပါဦး”လို႔ ေမာ္လီက ေအာ္လိုက္ပါတယ္။

ဇာတ္ကို လႈပ္ႏိႈးလိုက္တဲ့ ျပကြက္ပါပဲ။ ဇာတ္ကားမွ မစေသးဘူး၊ မင္းသားက ေသသြားၿပီ။ ေရွ႕ ဘာဆက္ျဖစ္မွာလဲဆိုတာကို ပရိသတ္ စိတ္မဝင္စားဘဲ ေနလို႔ မရတာ့ဘူး။

ဆယ္(မ္)က ေသြးေတြ ရႊဲေနတဲ့ သူ႔ကိုယ္ခႏၶာကို ထိကိုင္ၾကည့္ဖို႔ ႀကိဳးစားတယ္။ သို႔ေပမယ့္ သူ႔လက္က အဲဒီ့ကိုယ္ကို မထိမိဘဲ ျဖတ္ဝင္သြားတယ္။ ဆယ္(မ္) အႀကီးအက်ယ္ အံ့ဩထိတ္လန္႔သြားတယ္။ လူႏွစ္ေယာက္က ေမာ္လီ့ဆီ ေျပးလာၾကတယ္။

ပရိသတ္ျမင္ေနရတဲ့ ဆယ္(မ္)၊ လႈပ္ရွားေနတဲ့ ဆယ္(မ္)ဟာ ဘာလဲဆိုတာ ျပလိုက္တာပါ။ ေသေနတဲ့ဆယ္(မ္)ကို လႈပ္ရွားေနတဲ့ဆယ္(မ္)က ထိလို႔ မရဘူး။ သူ႔လက္က ေသသူ႔ကိုယ္ကို ေဖာက္ဝင္သြားတယ္ဆိုကတည္းက ဆယ္(မ္)ဟာ ႐ုပ္မရွိတဲ့ နာမ္ဝိဉာဥ္ပဲဆိုတာ ပရိသတ္ မွန္းလို႔ရသြားပါၿပီ။

ညအတြင္း – အိပ္ခန္း

ဆယ္(မ္) အိပ္ရာက ႏိုးလာတယ္။ ေခြ်းပ်ံေနတယ္။ သူ ေမာ္လီ့ကို ေအာ္ေခၚလိုက္တယ္။ သူ႔ေဘးမွာ လဲေလ်ာင္းေနသူတစ္ေယာက္ကို ေတြ႕တယ္။ အဝတ္တစ္ခုနဲ႔ တစ္ကိုယ္လံုးကို ပတ္ထားလို႔ မ်က္ႏွာကို မျမင္ရဘူး။ သူက အဝတ္ကို ဆြဲခြာလိုက္တဲ့အခါက်ေတာ့ ကိုယ္ေစာင့္နတ္သမီးကို ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ ဆယ္(မ္) အထိတ္တလန္႔ ေအာ္လိုက္တယ္။

အဲဒီ့ နတ္သမီးပံု သစ္သား႐ုပ္က တိုက္ခန္းျပတင္းကေန ေအာက္ကို ျပဳတ္က်သြားၿပီး တစ္စစီျဖစ္သြားတယ္။

နိမိတ္ပံုအျပပါ။ ကိုယ္ေစာင့္နတ္သမီး ပ်က္စီးသြားၿပီေပါ့။ ဆယ္(မ္)သည္လည္းပဲ သည္ဇာတ္အဆံုးအထိ ေမာ္လီ့ကို ေစာင့္ေရွာက္ေပးမယ့္သူ၊ သူလည္း ပ်က္စီးသြားခဲ့ၿပီဆိုတာကို ဒါနဲ႔ ျပလိုက္တာျဖစ္ပါတယ္။

ဆယ္(မ္) အိပ္ရာဘက္ ျပန္လွည့္လိုက္ေတာ့ ေမာ္လီက သူ႔ကို ၾကည့္ေနတယ္။

“ဘာေတြ ျဖစ္ေနတာလဲဟင္…”လို႔ ဆယ္(မ္)က ေမးတယ္။

“သူ အသက္ရွဴေနေသးလားဟင္…”လို႔ ေမာ္လီက ေမးလိုက္ပါတယ္။

ဆယ္(မ္)လွည့္ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ သူ႔ပခံုးထက္က ေတာက္ပတဲ့ အလင္းေရာင္ကို ေတြ႕လိုက္ရတယ္။

အိပ္မက္လို ျဖစ္ပ်က္ေနတာကို အတိုေလး ခုၿပီး ျပရင္းနဲ႔ နိမိတ္ပံု ေဖာ္ရာက မူလအခန္းကို ျပန္ကူးဖို႔အတြက္ ေတာက္ပတဲ့ အလင္းေရာင္ကို ထည့္လိုက္တာပါ။ သို႔ေပမယ့္ အဲဒီ့အလင္းေရာင္က သုဂတိသို႔ သြားရမယ့္ အလင္းေရာင္အျဖစ္ ေနာက္ပိုင္းမွာ အသံုးေတာ္ခံဖို႔ စတင္ မိတ္ဆက္လိုက္တာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။

ညအျပင္ – လမ္းမေပၚ

ဆယ္(မ္)က သူ ေသနတ္ပစ္ ခံရတဲ့ လမ္းေပၚ ျပန္ေရာက္ေနတယ္။ ေကာင္းကင္ထက္ကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ သူ႔ကိုယ္ခႏၶာကို ေပြ႕ထားတဲ့ ေမာ္လီ့ကို ျပန္ငံု႔ၾကည့္တယ္။ မီးခိုးသဖြယ္ အျပာေရာင္ အလင္းတန္းေတြက  ေကာင္းကင္ကေန သူ႔ဆီကို ျဖာဆင္းလာေနတယ္။

ေမာ္လီနဲ႔ တျခားလူႏွစ္ေယာက္က ဆယ့္(မ္)ကို သတိရလာေအာင္ ႀကိဳးစားေနၾကတယ္။ ဆယ္(မ္)က အလင္းတန္းေတြကို ျပန္ၾကည့္လိုက္ျပန္တယ္။

“ဆယ္(မ္)… ဆယ္(မ္)… ကြ်န္မကို တစ္ေယာက္တည္း မထားခဲ့ပါနဲ႔ ကိုရယ္…”

ဆယ္(မ္)က ေမာ္လီနဲ႔ ဆက္ေနမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပံုနဲ႔ အလင္းတန္းေတြကို ေက်ာခိုင္းလိုက္ၿပီး ေမာ္လီ့ဆီကို ေျပးလာတယ္။ အလင္းတန္းေတြ ကြယ္ေပ်ာက္သြားတယ္။

ရဲကား ဥဩသံေတြ ၾကားလိုက္ရၿပီး ရဲကားတစ္စင္း ခ်ိဳးဝင္လာတယ္။ ဆယ္(မ္)က ေမာ္လီ့ဆီ ျပန္ေျပးလာေနဆဲ။

သည္အခန္းက အလင္းတန္းေတြကို အနက္ဖြင့္ေပးေနတာျဖစ္သလို ဆယ့္(မ္)ရဲ႕ ေမာ္လီ့အေပၚ မခြဲႏိုင္ မခြာရက္ ျဖစ္ေနပံုကို ျပတာပါ။ သည္ကားကို ျမန္မာေတြ ခံစားလို႔ ရသြားတာက ျမန္မာမွာလည္း “မကၽြတ္ဘူး”ဆိုတဲ့ အသံုး ရွိေနၿပီး အဲလို ယံုၾကည္စြဲလန္းၾကတာကို သည္အခန္းနဲ႔ အတည္ျပဳထားလိုက္သလိုပါပဲ။

တစ္ဖက္ကလည္း ဇာတ္လမ္းက အခုမွ တကယ္စေတာ့မွာကို ပရိသတ္က အနည္းအက်ဥ္း စတင္ရိပ္စားမိေအာင္ သည္အခန္းနဲ႔ ျပလိုက္တာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။

ညအျပင္ – လမ္းေပၚမွာ

လူနာတင္ယာဥ္က လမ္းအတိုင္း အျပင္းေမာင္းဝင္လာပါတယ္။

သည္အခန္းက ေနာက္တစ္ခန္းကူးဖို႔အတြက္ ခုတဲ့ အျပ (transition scene) ပါ။

(ေဒ၀ီဂ်ာနယ္ အတြဲ ၁ အမွတ္ ၅ ကေန ယေန႔ ၈-၁၂-၂၀၀၀ ရက္စြဲပါ အမွတ္စဥ္ ၈ အထိ ေဖာ္ျပထားသမွ် အားလံုး ေပါင္းစည္း တင္ျပလိုက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။)

 

သည္ပို႔(စ္)မွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့ ဓာတ္ပံုေတြကို http://movies.yahoo.com/movie/1800147492/ က ကူးယူ ေဖာ္ျပထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။

စမလံုးခ်င္ဘု လံုးလံုးႀကီး စိတ္နာ (၇)

ေလဟာျပင္က ေဆးလိပ္မေသာက္ရတဲ့ စားေသာက္ဆိုင္တန္း

သို႔ေသာ္ မဆံုးေသးဘူးခင္ဗ်။ တစ္နာရီေလာက္ေနေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက ဖုန္း လွမ္းဆက္တယ္။ ေသာက္ၾကမလားတဲ့။ အိုး… လုပ္လိုက္ေလ၊ ၾကာသလားလို႔ေပါ့။

ဟိုတယ္ကေန တကၠစီတစ္စီးနဲ႔ ခ်ီၾကပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းက စကၤာပူကို ကြ်မ္းက်င္သူမို႔ သူသြားလိုရာ ေလဟာျပင္ စားေသာက္ဆိုင္ကို ဒုတ္ဒုတ္ထိ ေရာက္သြားတယ္။ မီတာမွာ ျပတာက တစ္ခု၊ ေတာင္းတဲ့ ပိုက္ဆံက အဲဒီ့ထက္ ပိုေနတယ္။ သို႔ေပမယ့္ ေတာင္းသလို ေပးလိုက္ရတာပ။ ဘာမွန္းမွ မသိတာ။ မီတာမွာကလည္း ဂဏန္းက အႀကီးတစ္ခု၊ အေသးတစ္ခု ျပေနတာကိုး။ အဲဒီ့ ႏွစ္ရပ္ေပါင္းဆိုရင္ေတာ့ သူေတာင္းတဲ့ ပိုက္ဆံက ဟုတ္တုတ္တုတ္ပဲေလ။

ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း ေလဟာျပင္ စားေသာက္ဆိုင္ဝင္းႀကီးထဲက ေနရာလြတ္ ေက်ာက္စားပြဲတစ္ခုမွာ ဝင္ထိုင္လိုက္ၾကတယ္။ သူငယ္ခ်င္းက သူ စားခ်င္တဲ့ ကမာနဲ႔ ၾကက္ဥေၾကာ္မွာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဂံုးခ႐ု အခြံမႏႊာရေသးတာေလးေတြ မွာတယ္။ သူက သည္ေနရာကို လာေနက်ဆိုေတာ့ သူ႔ကိုပဲ ဆရာ တင္ရတာေပါ့။ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ အနက္ပတ္ ႏွစ္ထပ္ကြမ္းႀကီးလည္း ပါလာတာမို႔ ပုလင္းကို ဖြင့္လိုက္ၾကတယ္။

စားေသာက္ဆိုင္ ဝိုင္းထဲမွာေတာ့ လူေတြ ၾကက္ပ်ံမက်။ ကြ်န္ေတာ္လည္း စီးကရက္တစ္လိပ္ ထုတ္ဖြာလိုက္တယ္။ အနက္ပတ္ ႏွစ္ထပ္ကြမ္းႀကီးကိုေတာ့ ဆိုင္က ခ်ေပးတဲ့ တစ္ခါသံုး ပလတ္စတစ္ခြက္ထဲ သြန္ထည့္၊ ေရခဲထည့္၊ ေရေလး ေရာၿပီး ခ်ၾကပါတယ္။

အနက္ပတ္က အနက္ပတ္ပါပဲ။ ေရာေမႊ ဝစၥကီအေကာင္းစားရဲ႕ အရသာ အတိုင္း ခ်ိဳျမပါတယ္။ ဝစၥကီ ညံ့ၿပီး အဝင္မေကာင္းရင္ေတာ့ ဆိုဒါနဲ႔ ေရာၿပီး ေသာက္ေပမယ့္ အခုလို ဝစၥကီ အေကာင္းစားက်ေတာ့ မူလ အရသာကို ဖ်က္ ဆီးေလမယ့္ ဆိုဒါကို မလိုလားအပ္ဘူးလို႔ ယူဆတာမို႔ ေရေလးနဲ႔ ေရာၿပီး က်ိတ္တာပါ။ လူတစ္ကိုယ္ အႀကိဳက္တစ္မ်ိဳးေပါ့ေလ။ ကြ်န္ေတာ္ ေသာက္ပံုကမွ မွန္တယ္။ ဆိုဒါနဲ႔ ေရာတဲ့သူက မွားတယ္လို႔ ဆိုလိုတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္။

ကြ်န္ေတာ္ အရက္မေသာက္တာ ၾကာပါၿပီ။ ဘာရယ္ မဟုတ္ဘူး။ ရာသီဥတုက ပူေတာ့ ေသာက္ၿပီး ရင္ပူတာ၊ ေခြ်းေစးျပန္တာ၊ ညတစ္ဝက္ႀကီး ေရငတ္တာေတြကို မခံခ်င္လို႔ မေသာက္တာပါ။ ဘီယာကေတာ့ ခဏခဏ ေသာက္ျဖစ္တတ္တယ္။ သို႔ေသာ္လည္း သံုးေလးခြက္နဲ႔ ၿပီးလိုက္တာပါပဲ။ သည္သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ကက်ေတာ့ ေျပာခဲ့တဲ့အတိုင္း ေသာက္ျဖစ္တတ္တယ္။ သူနဲ႔ ကိုယ္နဲ႔က ငယ္သူငယ္ခ်င္းဆိုေပမယ့္ အလုပ္ခ်င္းလည္း မဆက္စပ္၊ ဘဝခ်င္းလည္း တျခားစီ ဆိုေတာ့ သည္လို ေသာက္မွပဲ ဆံုၾကတာေလ။

အခုက်ေတာ့ မတိုင္ပင္ထားပဲနဲ႔ တစ္ေလယာဥ္တည္းစီး၊ တစ္ဟိုတယ္တည္း အပ္က်မတ္က် ဆံုျဖစ္တဲ့အထိမ္းအမွတ္နဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေသာက္ၾကတာ။ ေရာက္တတ္ရာရာ စကားဖြာရင္းေပါ့။

သူ မွာလိုက္တာက ကမာနဲ႔ ၾကက္ဥေၾကာ္ျဖစ္ေပမယ့္ လာခ်တာက ပုစြန္နဲ႔ ၾကက္ဥေၾကာ္ျဖစ္ေနတယ္။ သူငယ္ခ်င္းက စားပြဲထိုးကို ျပန္ေခၚၿပီး ေျပာယူရတယ္။

ေတာ္ေနၾကာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ထိုင္ေနတဲ့ ေနရာကို မ်က္ႏွာျဖဴ စံုတြဲက လာေပါင္းထိုင္ပါရေစ လုပ္တယ္။ ထိုင္ေပါ့။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္တို႔က ေဆးလိပ္ ေသာက္တယ္လို႔ ေျပာလိုက္ေတာ့ အမ်ိဳးသမီးက ေဆးလိပ္မေသာက္ရလို႔ ေရးထားတယ္ေလတဲ့။

ဟင္…

ဒါနဲ႔ ပတ္ဝန္းက်င္ကို မ်က္စိကစားလိုက္ေတာ့ ဟုတ္သဗ်။ ေဆးလိပ္ မေသာက္ရ စာတန္းေတြ ေတြ႕ရပါေသာ္ေကာ။ ဘုရား… ဘုရား…

ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္စလံုး စိတ္ပိန္သြားတယ္။ အရက္ကေလး ေသာက္တဲ့အခ်ိန္ စီးကရက္ေလးေတာ့ ဖြာခ်င္ေသးတာပ။ မဟုတ္ေသးပါဘူး စကၤာပူရယ္။ ဒါ အလံုပိတ္ အခန္းလည္း မဟုတ္တဲ့ တကယ့္ ေလဟာျပင္ႀကီးထဲမွာ။

စားပြဲထိုးကို အကူအညီေတာင္းရျပန္တယ္။ ဟုတ္တယ္။ ေဆးလိပ္မေသာက္ရတဲ့ ေနရာတဲ့။ သို႔ေသာ္ ေသာက္ခ်င္ရင္ ဟိုးဘက္ထိပ္က စားပြဲကို ေရႊ႕ေပးမယ္တဲ့။

ေရႊ႕ၾကရေတာ့တာေပါ့။ အမ်ားသံုး အိမ္သာနဲ႔ လူသြားစႀကႍေလးပဲ ျခားတဲ့ စားပြဲတစ္လံုးမွာ ဝင္ထိုင္ၾကတယ္။ အနားက စြပ္က်ယ္နဲ႔၊ ေဘာင္းဘီတိုနဲ႔၊ ဆိုင္က အလုပ္သမားလား၊ ဆိုင္ရွင္လားေတာ့ မသိဘူး၊ တ႐ုတ္တစ္ေယာက္ကလည္း စီးကရက္ကို ေထာင္းေထာင္းထေအာင္ ေသာက္ေနတယ္။

“အမွန္က သည္ေနရာက ေဆးလိပ္ လံုးလံုး မေသာက္ရတဲ့ ေနရာဗ်။ ဒါ ေပမယ့္ မပူနဲ႔၊ ခ်သာ ခ်ပါ။ ဖမ္းတဲ့ေကာင္ေတြလာရင္ ေလခြ်န္လိုက္မယ္။ အဲဒီ့ အခါက် လက္ထဲက စီးကရက္ကို အျမန္ဆံုးသာ လႊင့္ပစ္လိုက္”လို႔ အဲဒီ့တ႐ုတ္ႀကီးက စီးကရက္ အဖြာမပ်က္ဘဲ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို အားေပးပါတယ္။

စကၤာပူ ညခ်မ္းက အိုက္စပ္စပ္ပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း စကားတေျပာေျပာနဲ႔ ေသာက္လိုက္ၾကတာ တစ္လီတာဝင္ ပုလင္းသစ္ႀကီး တစ္ဝက္ က်ိဳးသြားတယ္။ သူငယ္ခ်င္းက နက္ျဖန္ျပန္မွာ။ ကြ်န္ေတာ္က သန္ဘက္ခါမွ ျပန္မွာ။

နာရီျပန္ တစ္ခ်က္ထိုးေလာက္က်ေတာ့မွ ဝိုင္းသိမ္းလိုက္ၾကၿပီး အငွားယာဥ္ တစ္စီးနဲ႔ ဟိုတယ္ကို ျပန္ခဲ့ၾကပါတယ္။ စီးကရက္ကိုလည္း အဝေသာက္ခဲ့ၾကတာေပါ့။ ဖမ္းတဲ့ေကာင္ေတြလည္း ေပၚေတာ့ မလာရွာၾကပါဘူး။

မေသာက္တာ ၾကာလို႔လား မသိဘူး။ ေသာက္လို႔ ေကာင္းလိုက္တာ။ အခ်ိန္ေၾကာင့္သာ ရပ္လိုက္ရတယ္၊ ဆက္ေသာက္မယ္ဆိုရင္ ေနာက္ထပ္ သံုး၊ ေလးခြက္ ေရွာခနဲ ဝင္သြားႏိုင္တဲ့အေနအထား။ မူးတာေတာ့ မူးေနမွန္း သိတယ္။ ဒါေပမယ့္ သတိလက္လြတ္ ခ်ိဳ႕ယြင္းသည္အထိေတာ့ မဟုတ္ေသးဘူး။ “ပမာဒ ႒ာန”ဆိုတဲ့ ေမ့ေလ်ာ့ျခင္းရဲ႕ အေၾကာင္းကို ျဖစ္ေစေသာ “မစၦာ” ယစ္ျခင္းကို မေရာက္ေသးဘူးေပါ့ခင္ဗ်ာ။

ဟိုတယ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေခါင္းခ်လိုက္တာနဲ႔ တံုးပဲ။ မနက္ ေစာေစာ ထရဦးမွာမို႔ ဟိုတယ္က ေပးထားတဲ့ နာရီကို ႏိႈးစက္ေပးၿပီး အိပ္ခ်လိုက္တာပါ။

ေနာက္ဘဝနဲ႔ ေဟာလီးဝု(ထ္)

ေနာက္တစ္ရက္မနက္က်ေတာ့ အေျခအေန ေကာင္းတယ္။ မေန႔ညက နည္းနည္း မ်ားသြားလို႔ နည္းနည္း ပ်ိဳ႕တို႔တို႔ေလးျဖစ္ခ်င္ေနတာကလြဲရင္ မဆိုးဘူး။ ဟိုတယ္က ေကြ်းတဲ့ မနက္စာေတာ့ စားမေနေတာ့ဘူး။ လူက ပ်ိဳ႕တို႔တို႔ ျဖစ္ေနတာကိုး။

ကေန႔ေတာ့ အခမ္းအနားနဲ႔ ဖြင့္မယ့္ ယူနီဗာဆယ္ စတူဒီယိုကို သြားၾကမွာတဲ့။ သြားေပါ့။

ထံုးစံအတိုင္း ေစာင့္ၾကရျပန္တယ္။ သည္တစ္ခါက်ေတာ့ ေယာက်ာ္းခ်င္း ေစာင့္ရတာခင္ဗ်။ မိန္းမေတြက ကေန႔ ျပန္ၾကမွာမို႔ ေယာက်ာ္းခ်ည္းသက္သက္ပဲ ပါေတာ့တယ္။ အဲဒါလည္း ေစာင့္လိုက္ရတာ စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းေအာင္ပဲ။ စာနယ္ဇင္းဆရာေပါက္စေလးေတြ လုပ္ေနၿပီး အခ်ိန္ကို အဲသလို မေလးစားတာ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ အျမင္ကတ္စရာ ေကာင္းေနတယ္။ ပါးစပ္နဲ႔တစ္လံုး ပိတ္ေျပာလိုက္ခ်င္ေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ေျပာတဲ့ အဂၤလိပ္စကားကို သင္းတို႔ နားလည္ႏိုင္ေလာက္တဲ့ ဘာသာစကား တတ္ေျမာက္မႈက မရွိတာမို႔ ႏႈတ္ကို ေစာင့္စည္းထားလိုက္ရတယ္။

ဖိတ္တဲ့ ကုမၸဏီက တာဝန္ခံကိုေတာ့ ေျပာျဖစ္ေအာင္ ေျပာလိုက္တယ္။ သူလည္း အေတာ္ စိတ္ပိန္ေနတာမို႔ “ဟုတ္တယ္ဗ်ာ၊ ေနာက္တစ္ခါ ဖိတ္ရင္ အခ်ိန္တိက်တဲ့ စာနယ္ဇင္းဆရာကိုသာ လႊတ္ေပးပါလို႔ ေသခ်ာ မွာရေတာ့မယ္”လို႔ ေျပာရွာပါတယ္။

သတ္မွတ္ခ်ိန္ထက္ ၄၅ မိနစ္တိတိ ေနာက္က်ၿပီးေတာ့မွ လူစံုတယ္။ အဲဒီ့ မေလးေတာသား စာနယ္ဇင္းဆရာေလးေတြကို နားရင္းက အုပ္ခ်င္ေနၿပီ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာ ဖြင့္ပြဲ အခမ္းအနားကို ဘယ္လိုမွ မမွီႏိုင္ေတာ့ဘူး။ သည္ ေခြးသူေတာင္းစားေလးေတြေၾကာင့္။

အမ်ားနဲ႔ သြားေနတာ၊ သည္းခံ၊ သည္းခံလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ မဲတင္းရင္း ကြ်န္ေတာ္လည္း “ဆယ္(န္)ထိုဇာ”ကို သြားတဲ့ ဘတ္(စ္)ကားႀကီးေပၚမွာ လိုက္ပါလာခဲ့ပါတယ္။ စကၤာပူက ေပ်ာ္စရာ မေကာင္းလွတဲ့အထဲ သည္ေမာင္ေတြေၾကာင့္ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ရတာက ပိုေသးလို႔ ေတြးေနမိတယ္။

“ဆယ္(န္)ထိုဇာ”ဆိုတာက မေလးစကားနဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းၿငိမ္သက္မႈတဲ့။ အဲဒီ့ ကြ်န္းကေလးမွာ အပန္းေျဖရာေနရာအျဖစ္ စကၤပူရသားေတြက ဖန္တီးထားလိုက္ၾကျပန္တာပါ။ ႏွစ္ကီလိုမီတာေလာက္ ရွည္လ်ားတဲ့ ကမ္းေျခရွိတယ္။ ေဂါက္ကြင္း ႏွစ္ကြင္းရွိတယ္။ ၾကယ္ငါးပြင့္ဟိုတယ္ ႏွစ္လံုး ရွိတယ္။ ၿပီးေတာ့ “အပန္းေျဖကမၻာ ဆယ္(န္)ထိုဇာ”ဆိုတာ ရွိပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ သြားတာက  အဲဒီ့ အပန္းေျဖကမၻာကိုပါ။

စကားစပ္လို႔ ေျပာရရင္ အဲဒီ့ ဆယ္(န္)ထိုဇာလို႔ နာမည္ေပးတာက ၁၉၇၂ ခုႏွစ္က်မွ ျဖစ္ပါတယ္။ မူလက ၿဗိတိသွ်တို႔ရဲ႕ ခံတပ္ရွိတဲ့ ကြ်န္း၊ ေနာက္ေတာ့ ဂ်ပန္က မဟာမိတ္ စစ္သံု႔ပန္းေတြကို ထားတဲ့ ကြ်န္း။ ဒုတိယ ကမၻာစစ္ၿပီးေတာ့  ၿဗိတိသွ် စစ္စခန္း။ ၁၉၆၇ ခုႏွစ္က်မွ လြတ္လပ္ေရးရခါစ စကၤာပူ အစိုးရလက္ထဲကို ၿဗိတိသွ်က ျပန္လႊဲေပးတာ။ အဲေတာ့ စကၤာပူ ေရတပ္စခန္းကို အဲဒီ့မွာ ဖြင့္ခဲ့ေသးတယ္။ ေနာက္ ေရေၾကာင္းပညာသင္ေက်ာင္း ဖြင့္တယ္။

၁၉၇၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္ေလာက္က်ေတာ့ စကၤာပူသားေတြအတြက္ေရာ ကမၻာလွည့္ ခရီသြားေတြအတြက္ပါ အဲဒီ့ကြ်န္းကေလးကို အားလပ္ရက္ အပန္းေျဖစခန္းအျဖစ္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါေတာ့တယ္။ စကၤပူရသားေတြ လ်င္ပံုကို ေျပာပါတယ္။

အခုေတာ့ အဲဒီ့ ဆယ္(န္)ထိုဇာဟာ အမည္သစ္နဲ႔ တအားကို စည္ပင္ေနၿပီေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း ယူနီဗာဆယ္ စတူဒီယိုကို ေရာက္လာၾကပါေတာ့တယ္။ အဲဒီ့ေန႔က “အေပ်ာ့ဖြင့္ပြဲ”ေန႔ပါ။ ၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္ မတ္လ ၁၈ ရက္ေန႔ေပါ့။

“အေပ်ာ့ဖြင့္ပြဲ” (Soft Opening) ဆိုတာက လူသူ သိပ္အသိမေပးေသးဘဲ စဖြင့္တာကို ဆိုလိုတာပါ။ သည္အခါမွာ သက္ဆိုင္ရာ ေနရာဌာနက ဝန္ထမ္းေတြအတြက္ တကယ့္ လူထုပရိသတ္နဲ႔ တိုက္႐ိုက္ဆက္ဆံခြင့္၊ လုပ္ငန္းေတြကို စမ္းသပ္ လုပ္ကိုင္ၾကည့္ခြင့္ေတြ ရေစခ်င္တဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ေပါ့။ အစမ္း ဖြင့္ၾကည့္တာလို႔ ဆိုႏိုင္မယ္ ထင္ပါတယ္။ အဲဒါၿပီးေတာ့မွ “တခမ္းတနား ဖြင့္ပြဲ” (Grand Opening)ဆိုတာ လာပါတယ္။ အဲေတာ့မွ တကယ္ႀကီးကို ဖြင့္ေတာ့တာပါ။

ကြ်န္ေတာ့္ ကံၾကမၼာက ဘယ္လိုမွန္းေတာ့ မသိဘူး။ ၁၉၉၉ ခုႏွစ္ ႏိုဝင္ဘာလက ဩစေၾတးလ်ႏိုင္ငံ ဆစ္ဒနီၿမိဳ႕ကို ေရာက္ခိုက္မွာ ၂၀ရာစု ေျမေခြး ကုမၸဏီ စတူဒီယို ဖြင့္တာနဲ႔ တိုက္ဆိုင္ၿပီး အဲဒီ့ကို သြားလည္ခြင့္ရခဲ့ဖူးတယ္။ အခုလည္း စကၤာပူက ယူနီဗာဆယ္ စတူဒီယို ဖြင့္ဖြင့္ခ်င္း ေဗြေဆာ္ဦး ေရာက္ရျပန္ၿပီ။ အင္း…. ဧကႏၲ ေနာက္ဘဝက်ရင္ ေဟာလီးဝု(ထ္)မွာ လူျပန္ျဖစ္မယ့္ နိမိတ္ ထင္တာပဲလို႔ ခပ္ေသာေသာေလး ေတြးလိုက္မိရပါတယ္။ [သည္ဘဝေတာ့ ေဟာလီးဝု(ထ္)ကို ေရာက္ဖို႔ အလားအလာက ေတာ္ေတာ္ နည္းေနၿပီလဲ။ အသက္ေတာင္ ေတာ္ေတာ္ရလာမင့္ဟာ။]

(ဆက္လက္ေဖာ္ျပသြားပါမယ္)

(ကေန႔ ၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္ ဒီဇင္ဘာ ၈ ရက္ေန႔ထုတ္ ေဒ၀ီဂ်ာနယ္ အတြဲ ၁ အမွတ္ ၈ မွာ ေဖာ္ျပပါရိွတဲ့အတိုင္းပါပဲ။ အေရာင္ေျပာင္းေဖာ္ျပထားတဲ့ ၀ါက် တစ္ေၾကာင္းက လြဲရင္ေပါ့ဗ်ာ။)

av[mjyifu aq;vdyfraomuf&wJh pm;aomufqdkifwef;
odkYaomf rqHk;ao;bl;cifAs/ wpfem&Davmufaeawmh oli,fcsif;u zkef; vSrf;qufw,f/ aomufMurvm;wJh/ tdk;… vkyfvdkufav? Mumovm; vdkYaygh/
[dkw,fuae wuúpDwpfpD;eJY csDMuygw,f/ oli,fcsif;u puFmyludk uRrf;usifolrdkY oloGm;vdk&m av[mjyif pm;aomufqdkifudk ‘kwf’kwfxd a&mufoGm;w,f/ rDwmrSm jywmu wpfck? awmif;wJh ydkufqHu tJ’Dhxuf ydkaew,f/ odkYayr,fh awmif;ovdk ay;vdkuf&wmy/ bmrSef;rS rodwm/ rDwmrSmuvnf; *Pef;u tBuD;wpfck? tao;wpfck jyaewmudk;/ tJ’Dh ESpf&yfaygif;qdk&ifawmh olawmif;wJh ydkufqHu [kwfwkwfwkwfyJav/
uRefawmfwdkYvnf; av[mjyif pm;aomufqdkif0if;BuD;xJu ae&m vGwf ausmufpm;yGJwpfckrSm 0ifxdkifvdkuf Muw,f/ oli,fcsif;u ol pm;csifwJh urmeJY MuufOaMumfrSmw,f/ NyD;awmh *Hk;c½k tcGHrETm&ao;wm av;awGrSmw,f/ olu onfae&mudk vmaeusqdkawmh olYudkyJ q&m wif&wmaygh/ uRefawmfh&JU teufywf ESpfxyfuGrf;BuD;vnf; ygvmwmrdkY ykvif;udk zGifhvdkufMuw,f/
pm;aomufqdkif 0dkif;xJrSmawmh vlawG MuufysHrus/ uRefawmfvnf; pD;u&ufwpfvdyf xkwfzGmvdkufw,f/ teufywf ESpfxyfuGrf;BuD;udkawmh qdkifu csay;wJh wpfcgoHk; yvwfpwpfcGufxJ oGefxnfh? a&cJxnfh? a&av; a&mNyD; csMuygw,f/
teufywfu teufywfygyJ/ a&marT 0pöuDtaumif;pm;&JU t&om twdkif; csdKjrygw,f/ 0pöuD nHhNyD; t0ifraumif;&ifawmh qdk’geJY a&mNyD; aomufayr,fh tckvdk 0pöuD taumif;pm;usawmh rlv t&omudk zsuf qD;avr,fh qdk’gudk rvdkvm;tyfbl;vdkY ,lqwmrdkY a&av;eJY a&mNyD; usdwf wmyg/ vlwpfudk,f tBudKufwpfrsdK;ayghav/ uRefawmf aomufyHkurS rSef w,f/ qdk’geJY a&mwJholu rSm;w,fvdkY qdkvdkwm r[kwfbl;aemf/
uRefawmf t&ufraomufwm MumygNyD/ bm&,f r[kwfbl;/ &moD Owku ylawmh aomufNyD; &ifylwm? acR;ap;jyefwm? nwpf0ufBuD; a&iwf wmawGudk rcHcsifvdkY raomufwmyg/ bD,muawmh cPcP aomufjzpf wwfw,f/ odkYaomfvnf; oHk;av;cGufeJYNyD;vdkufwmygyJ/ onfoli,fcsif;eJY uusawmh ajymcJhwJhtwdkif; aomufjzpfwwfw,f/ oleJY udk,feJYu i,f oli,fcsif;qdkayr,fh tvkyfcsif;vnf; rqufpyf? b0csif;vnf; wjcm;pD qdkawmh onfvdk aomufrSyJ qHkMuwmav/
tckusawmh rwdkifyifxm;yJeJY wpfav,mOfwnf;pD;? wpf[dkw,f wnf; tyfusrwfus qHkjzpfwJhtxdrf;trSwfeJY aysmfaysmf&Tif&Tif aomufMu wm/ a&mufwwf&m&m pum;zGm&if;aygh/
olrSmvdkufwmu urmeJY MuufOaMumfjzpfayr,fh vmcswmu ykpGefeJY MuufOaMumfjzpfaew,f/ oli,fcsif;u pm;yGJxdk;udk jyefac:NyD; ajym,l& w,f/
awmfaeMumawmh uRefawmfwdkY xdkifaewJh ae&mudk rsufESmjzL pHkwGJ u vmaygif;xdkifyg&ap vkyfw,f/ xdkifaygh/ odkYaomf uRefawmfwdkYu aq; vdyfaomufw,fvdkY ajymvdkufawmh trsdK;orD;u aq;vdyfraomuf&vdkY a&;xm;w,favwJh/
[if…
‘geJY ywf0ef;usifudk rsufpdupm;vdkufawmh [kwfoAs/ aq;vdyf raomuf& pmwef;awG awGU&ygaomfaum/ bk&m;… bk&m;…
uRefawmfwdkYESpfa,mufpvHk; pdwfydefoGm;w,f/ t&ufuav; aomuf wJhtcsdef pD;u&ufav;awmh zGmcsifao;wmy/ r[kwfao;ygbl; puFmyl &,f/ ‘g tvHkydwftcef;vnf; r[kwfwJh wu,fh av[mjyifBuD;xJrSm/
pm;yGJxdk;udk tultnDawmif;&jyefw,f/ [kwfw,f/ aq;vdyf raomuf&wJh ae&mwJh/ odkYaomf aomufcsif&if [dk;bufxdyfu pm;yGJudk a&TUay;r,fwJh/
a&TUMu&awmhwmaygh/ trsm;oHk; tdrfomeJY vloGm;pBuøav;yJ jcm;wJh pm;yGJwpfvHk;rSm 0ifxdkifMuw,f/ tem;u pGyfus,feJY? abmif;bDwdkeJY? qdkif u tvkyform;vm;? qdkif&Sifvm;awmh rodbl;? w½kwfwpfa,mufuvnf; pD;u&ufudk axmif;axmif;xatmif aomufaew,f/
]]trSefu onfae&mu aq;vdyf vHk;vHk; raomuf&wJh ae&mAs/ ‘g ayr,fh ryleJY? csom csyg/ zrf;wJhaumifawGvm&if avcRefvdkufr,f/ tJ’Dh tcgus vufxJu pD;u&ufudk tjrefqHk;om vTifhypfvdkuf}}vdkY tJ’Dhw½kwf BuD;u pD;u&uftzGmrysufbJ uRefawmfwdkYudk tm;ay;ygw,f/
puFmyl ncsrf;u tdkufpyfpyfygyJ/ uRefawmfwdkYvnf; pum; wajymajymeJY aomufvdkufMuwm wpfvDwm0ifykvif;opfBuD; wpf0uf usdK;oGm;w,f/ oli,fcsif;u eufjzefjyefrSm/ uRefawmfu oefbufcgrS jyefrSm/
em&Djyefwpfcsufxdk;avmufusawmhrS 0dkif;odrf;vdkufMuNyD; tiSm;,mOf wpfpD;eJY [dkw,fudk jyefcJhMuygw,f/ pD;u&ufudkvnf; t0aomufcJhMuwm aygh/ zrf;wJhaumifawGvnf; ay:awmh rvm&SmMuygbl;/
raomufwm MumvdkYvm; rodbl;/ aomufvdkY aumif;vdkufwm/ tcsdefaMumifhom &yfvdkuf&w,f? qufaomufr,fqdk&if aemufxyf oHk;? av;cGuf a&SmceJ 0ifoGm;EdkifwJhtaetxm;/ rl;wmawmh rl;aerSef; od w,f/ ‘gayr,fh owdvufvGwf csdKU,Gif;onftxdawmh r[kwfao;bl;/ ]]yrm’ |me}}qdkwJh arhavsmhjcif;&JU taMumif;udk jzpfapaom ]]rpäm}} ,pfjcif; udk ra&mufao;bl;ayghcifAsm/
[dkw,fjyefa&mufawmh acgif;csvdkufwmeJY wHk;yJ/ reuf apmapm x&OD;rSmrdkY [dkw,fu ay;xm;wJh em&Dudk EdI;pufay;NyD; tdyfcsvdkufwmyg/ 

aemufb0eJY a[mvD;0k(xf)
aemufwpf&ufreufusawmh tajctae aumif;w,f/ raeYnu enf;enf; rsm;oGm;vdkY enf;enf; ysdKUwdkYwdkYav;jzpfcsifaewmuvGJ&if rqdk; bl;/ [dkw,fu auR;wJh reufpmawmh pm;raeawmhbl;/ vlu ysdKUwdkYwdkY jzpfaewmudk;/
uaeYawmh tcrf;tem;eJY zGifhr,fh ,leDAmq,f pwl’D,dkudk oGm;MurSm wJh/ oGm;aygh/
xHk;pHtwdkif; apmifhMu&jyefw,f/ onfwpfcgusawmh a,mufsm;csif; apmifh&wmcifAs/ rdef;rawGu uaeYjyefMurSmrdkY a,mufsm;csnf;oufouf yJ ygawmhw,f/ tJ’gvnf; apmifhvdkuf&wm pdwfysufp&maumif;atmifyJ/ pme,fZif;q&maygufpav;awG vkyfaeNyD; tcsdefudk tJovdk rav;pm; wm awmfawmfawmh tjrifuwfp&m aumif;aew,f/ yg;pyfeJYwpfvHk; ydwfajymvdkufcsifayr,fh uRefawmfajymwJh t*Fvdyfpum;udk oif;wdkY em; vnfEdkifavmufwJh bmompum; wwfajrmufrIu r&dSwmrdkY EIwfudk apmifh pnf;xm;vdkuf&w,f/
zdwfwJh ukrÜPDu wm0efcHudkawmh ajymjzpfatmif ajymvdkufw,f/ olvnf; tawmf pdwfydefaewmrdkY ]][kwfw,fAsm? aemufwpfcg zdwf&if tcsdefwduswJh pme,fZif;q&mudkom vTwfay;ygvdkY aocsm rSm&awmhr,f}} vdkY ajym&Smygw,f/
owfrSwfcsdefxuf 45 rdepfwdwd aemufusNyD;awmhrS vlpHkw,f/ tJ’Dh rav;awmom; pme,fZif;q&mav;awGudk em;&if;u tkyfcsifaeNyD/ uRefawmfwdkYrSm zGifhyGJ tcrf;tem;udk b,fvdkrS rrSDEdkifawmhbl;/ onf acG;olawmif;pm;av;awGaMumifh/
trsm;eJY oGm;aewm? onf;cH? onf;cHvdkY udk,fhudk,fudk,f rJwif;&if; uRefawmfvnf; ]]q,f(ef)xdkZm}}udk oGm;wJh bwf(pf)um;BuD;ay:rSm vdkuf ygvmcJhygw,f/ puFmylu aysmfp&m raumif;vSwJhtxJ onfarmifawG aMumifh pdwftaESmifht,Sufjzpf&wmu ydkao;vdkY awG;aerdw,f/
]]q,f(ef)xdkZm}}qdkwmu rav;pum;eJY Nidrf;csrf;NidrfoufrIwJh/ tJ’Dh uRef;uav;rSm tyef;ajz&mae&mtjzpf puFyl&om;awGu zefwD;xm; vdkufMujyefwmyg/ ESpfuDvdkrDwmavmuf &Snfvsm;wJh urf;ajc&dSw,f/ a*gufuGif; ESpfuGif;&dSw,f/ Mu,fig;yGifh[dkw,f ESpfvHk; &dSw,f/ NyD;awmh ]]tyef;ajzurÇm q,f(ef)xdkZm}}qdkwm &dSygw,f/ uRefawmfwdkY oGm;wmu  tJ’Dh tyef;ajzurÇmudkyg/
pum;pyfvdkY ajym&&if tJ’Dh q,f(ef)xdkZmvdkY emrnfay;wmu 1972 ckESpfusrSjzpfygw,f/ rlvu NAdwdoQwdkY&JU cHwyf&dSwJh uRef;? aemufawmh *syefu r[mrdwfppfoHkYyef;awGudk xm;wJh uRef;/ ‘kwd,urÇmppfNyD;awmh  NAdwdoQ ppfpcef;/ 1967 ckESpfusrS vGwfvyfa&;&cgp puFmyl tpdk;&vuf xJudk NAdwdoQu jyefvTJay;wm/ tJawmh puFmyl a&wyfpcef;udk tJ’DhrSm zGifhcJhao;w,f/ aemuf a&aMumif;ynmoifausmif; zGifhw,f/
1970jynfhvGefESpfavmufusawmh puFmylom;awGtwGufa&m urÇm vSnfhc&D;oGm;awGtwGufyg tJ’DhuRef;uav;udk tm;vyf&uf tyef;ajz pcef;tjzpf jyKjyifajymif;vJzdkY qHk;jzwfvdkufygawmhw,f/ puFyl&om;awG vsifyHkudk ajymygw,f/
tckawmh tJ’Dh q,f(ef)xdkZm[m trnfopfeJY wtm;udk pnfyifaeNyD aygh/ uRefawmfwdkYvnf; ,leDAmq,f pwl’D,dkudk a&mufvmMuygawmhw,f/ tJ’DhaeYu ]]taysmhzGifhyGJ}} aeYyg/ 2010 jynfhESpf rwfv 18 &ufaeYaygh/
]]taysmhzGifhyGJ}} (Soft-opening)qdkwmu vlol odyftodray;ao;bJ pzGifhwmudk qdkvdkwmyg/ onftcgrSm oufqdkif&m ae&mXmeu 0efxrf; awGtwGuf wu,fh vlxk y&dowfeJY wdkuf½dkufqufqHcGifh? vkyfief;awGudk prf;oyfvkyfudkifMunfhcGifhawG &apcsifwJh &nf&G,fcsufeJYaygh/ tprf;zGifh MunfhwmvdkY qdkEdkifr,f xifygw,f/ tJ’gNyD;awmhrS ]]wcrf;wem; zGifhyGJ}} (Grand Opening)qdkwm vmygw,f/ tJawmhrS wu,fBuD;udk zGifhawmh wmyg/
uRefawmfh uHMur®mu b,fvdkrSef;awmh rodbl;/ 1999 ckESpf Edk0ifbm vu MopaMw;vsEdkifiH qpf’eDNrdKUudk a&mufcdkufrSm 20&mpk ajracG; ukrÜPD pwl’D,dk zGifhwmeJY wdkufqdkifNyD; tJ’Dhudk oGm;vnfcGifh&cJhzl;w,f/ tckvnf; puFmylu ,leDAmq,f pwl’D,dk zGifhzGifhcsif; aAGaqmfOD; a&muf&jyefNyD/ tif;…. {uEÅ aemufb0us&if a[mvD;0k(xf)rSm vljyefjzpfr,fh edrdwf xifwmyJvdkY cyfaomaomav; awG;vdkufrd&ygw,f/ «onfb0awmh a[mvD;0k(xf)udk a&mufzdkY tvm;tvmu awmfawmf enf;aeNyDvJ/ toufawmif awmfawmf&vmrifh[m/»
tm;vHk;awG;q qifjcifMunfhEdkifMuygap
twåausmf
(240310)
((qufvufazmfjyoGm;ygr,f)
usrf;udk;     http://en.wikipedia.org/