It’s Never Too Late

ျဖစ္ပံုက သည္လို။ Facebook မွာ ဆရာမ “ဟနစံ”က သူ ေရွးတုန္းက ေရးဖူးတဲ့ ဘာသာျပန္ စာတစ္ပုဒ္ကို Note အျဖစ္ ျပန္တင္လာတယ္။ ေခါင္းစဥ္က It’s Never Too Late တဲ့။ ဖတ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူ႔စာေလးကလည္း အေကာင္းသား။ (http://www.lawka-ahla.com/news.php?extend.186.8 မွာ သြားေရာက္ ဖတ္႐ႈႏိုင္ၾကပါလိမ့္မယ္။) အဲဒီ့ေခါင္းစဥ္နဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေရွးအခါက တစ္ပုဒ္ျပန္ဆိုဖူးတာ အမွတ္ရသြားတယ္။ အေၾကာင္းအရာခ်င္း မတူမွန္းေတာ့ သိတယ္။ ဘာမွန္းေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ဒါနဲ႔ ျပန္ရွာၾကည့္မိရင္းက ဘေလာ့(ဂ္) ပရိသတ္မ်ားအတြက္ ျပန္လည္ တင္ဆက္လိုက္မိရပါတယ္။ ဒါေလးကို သြယ္၀ိုက္ေသာနည္းနဲ႔ အမွတ္မထင္ ျပန္ အစေဖာ္ေပးတဲ့ ဆရာမ “ဟနစံ”ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ခင္ဗ်ား။

ဘယ္ေတာ့မွ ေနာက္မက်ပါဘူးေနာ္

လြန္ခဲ့တဲ႔သံုးေလးႏွစ္က လူမႈဆက္ဆံေရး ရက္တို သင္တန္းတစ္ခု တက္ျဖစ္ခဲ့ရင္းနဲ႔ ၾကံဳခဲ႔ရတာေလးပါ။

တစ္ရက္မွာ သင္တန္းနည္းျပက ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို အထူးအဆန္းတစ္ခု လုပ္ခိုင္းပါတယ္။ အတိတ္က ကိုယ့္အျပဳအမူတစ္ခုခုေၾကာင့္ ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ ရွက္ရြံ႕ေနရတာ၊ အားနာေနရတာ၊ အျပစ္ရွိတယ္လို႔ ခံစားေနရတာ၊ မၿပီးျပတ္ေသးဘူးလို႔ ယူဆရတာ၊ ေနာင္တရတာေတြကို စာရင္းခ်ၾကည့္ၾကစမ္းပါတဲ့။
ေနာက္တစ္ပတ္က်ေတာ့ အတန္းေရွ႕ ထြက္ၿပီး ကိုယ္ခ်ထားသမွ် စာရင္းကို ေအာ္ဖတ္ခ်င္တဲ့သူရွိရင္ ထြက္ဖတ္ေပးၾကပါလို႔ နည္းျပဆရာက ဖိတ္ေခၚလိုက္ပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ဒါဟာ လူတစ္ဦးခ်င္းစီရဲ႕ ပုဂၢလိကဘဝထဲက အေၾကာင္းအရာေတြ၊ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာေတြပါပဲ။

ဒါေပမယ့္လည္း ကြ်န္ေတာ္တို႔အတန္းထဲက လူစုထဲမွာ ကိုယ့္ေပါင္ ကိုယ္လွန္ေထာင္းရဲတဲ့သူေတြ အလွ်ိဳလွ်ိဳေပၚလာတယ္။ သည္လိုနဲ႔ တစ္ေယာက္ၿပီး တစ္ေယာက္ ေအာ္ ေအာ္ ဖတ္သြားေနတုန္းမွာပဲ ကြ်န္ေတာ့္ဘာသာ ျပဳစုထားတဲ့ “အတိတ္ေၾကြး”စာရင္းကလည္း ရွည္သထက္ရွည္လာပါတယ္။ သံုးပတ္တိတိ ၾကာသြားခ်ိန္မွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ စာရင္းထဲမယ္ ေႏွာင္းေနာင္တျဖစ္ရပ္စာရင္းက အမွတ္စဥ္ ၁၀၁ အထိေတာင္ ေရာက္လို႔ လာပါေတာ့တယ္။

သည္အခ်ိန္က်ေတာ့ နည္းျပဆရာက ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို အၾကံေပးတယ္။ အဲဒီ့ အတိတ္ေတြနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ျပဳျပင္သင့္ ျပဳျပင္ပါ။ ေတာင္းပန္သင့္ ေတာင္းပန္ပါ။ မွားေနတာဆိုရင္လည္း အမွန္ကိုေရာက္ေအာင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္တည့္မတ္ယူသင့္ ယူပါတဲ့။

သူ႔နည္းက ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ လူမႈဆက္ဆံေရးအစြမ္းအစေတြကို ဘယ္လိုမ်ား တိုးတက္လာေစမွာပါလိမ့္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ တႏံု႔ႏံု႔ ေတြးေနမိခဲ့တယ္။ အဲသလို ေတြးေနရင္းနဲ႔ပဲ ကြ်န္ေတာ္ဘဝထဲက လူပုဂၢိဳလ္အေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔က စိမ္းေနသလိုႀကီး ခံစားလာရတယ္။

ေနာက္တစ္ပတ္က်ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ေဘးခ်င္းကပ္လ်က္ ထိုင္ေနသူက သူ႔အထုပ္သူ ျဖည္ပါရေစဆိုၿပီး အတန္းကို အခုလို ေျပာျပပါေတာ့တယ္။

ကြ်န္ေတာ့္စာရင္းကို ျပဳစုေနတုန္းမွာပဲ အထက္တန္း ေက်ာင္းသားဘဝက အျဖစ္အပ်က္ကို ျပန္သတိရသြားတယ္ဗ်။ ကြ်န္ေတာ္ဟာ အိုင္ဝိုဝါ ျပည္နယ္က ၿမိဳ႕ေလးတစ္ၿမိဳ႕မွာ လူလားေျမာက္ခဲ့တာပါ။ ၿမိဳ႕မွာက ကြ်န္ေတာ္တို႔လို လူငယ္လူရြယ္ေတြအတြက္ အင္မတန္မုန္းစရာ ေကာင္းလွတဲ့ ရဲသားႀကီးတစ္ေယာက္ ရွိတယ္။ အဲဒီ့ ရဲႀကီးနာမည္က ဦးညိဳတဲ့။

တစ္ညက်ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ တိုင္ပင္ၾကတယ္။ ရဲႀကီးဦးညိဳကို ဒုကၡေပးဖို႔ေပါ့။ ဒါနဲ႔ ဘီယာေလး သံုးေလးခြက္ ေသာက္ၿပီး ရဲေဆးတင္၊ ၿပီးေတာ့ ေဆးနီတစ္ဘူး ရွာ၊ ၿပီးေတာ့ ၿမိဳ႕လယ္ေကာင္မွာ ရွိတဲ့ ေရစင္အျမင့္ႀကီးေပၚကို တက္တဲ့ၿပီး အနီေရာင္ေတာက္ေတာက္နဲ႔ ေရတိုင္ကီေပၚမွာ ေရးခ်လိုက္တယ္။ “ရဲသားလုပ္တဲ့ ဦးညိဳဟာ မိန္းမရႊင္က ေမြးတာပါ”လို႔။

ေနာက္တစ္ရက္ မနက္လည္းက်ေရာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေရးထားတာကို တစ္ၿမိဳ႕လံုး ျမင္ၾကၿပီး အုတ္ေအာ္ေသာင္းတင္း ျဖစ္ကုန္ေတာ့တာပဲေပါ့။

ေနာက္ႏွစ္နာရီေလာက္ေနေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔သံုးေယာက္လည္း ရဲႀကီး ဦးညိဳရဲ႕ ႐ံုးခန္းထဲ ေရာက္သြားေတာ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္က အဲဒီ့စာတန္းကို သူတို႔ ေရးခဲ့ပါတယ္လို႔ ဝန္ခံၾကေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ေျဖာင့္ကြယ္ကြယ္လိုက္တယ္။ လိမ္လိုက္တယ္။ သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္က ဝန္ခံေနမွေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ကိုလည္း ဘယ္သူမွ မသကၤာ မျဖစ္ေတာ့ဘူးေပါ့ဗ်ာ။

အဲဒီကေန ႏွစ္ေပါင္း၂၇ ႏွစ္ၾကာတဲ့ ကေန႔အခ်ိန္အထိ ရဲႀကီးဦးညိဳရဲ႕ နာမည္ဟာ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ စာရင္းထဲမွာ ထင္းထင္းႀကီး ရွိေနတုန္းပဲဗ်။ ကြ်န္ေတာ္လည္း လူႀကီးျဖစ္လာခဲ့ၿပီ။ ဦးညိဳတစ္ေယာက္လည္း ကေန႔ထက္တိုင္ သက္ရွိထင္ရွား ရွိမွ ရွိပါ့ဦးမလားမသိလို႔ ကြ်န္ေတာ္ ေတြးေနမိတဲ့အခါ စိတ္ထဲမွာ ေနလို႔ တယ္ မေကာင္းခ်င္ေတာ့ဘူးဗ်ိဳ႕။

ဒါနဲ႔ စေနေန႔ကေတာ့ဗ်ာ ကြ်န္ေတာ္လည္း အိုင္၀ိုဝါျပည္နယ္က ဇာတိၿမိဳ႕ကို ဖုန္းလွမ္းဆက္ၿပီး တယ္လီဖုန္းစံုစမ္းေရးဌာနကို လွမ္းေမးမိသြားရပါတယ္။
ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ဦးညိဳရဲ႕နာမည္က တယ္လီဖုန္းစာအုပ္ထဲမွာ ရွိေနသဗ်ိဳ႕။ ဒါနဲ႔ သူ႔ဖုန္းနံပါတ္ကို ေတာင္းၿပီး ခ်က္ခ်င္းပဲ ဦးညိဳဆီ ဆက္လိုက္ပါတယ္။

ေလးငါးခ်က္ျမည္ၿပီးေတာ့“ဟယ္လို”ဆိုတဲ့ ထူးသံ ၾကားရတယ္ဗ်။

“ရဲႀကီး ဦးညိဳပါလားခင္ဗ်ာ”လို႔ ကြ်န္ေတာ္ ေမးလိုက္ေတာ့ တစ္ဖက္က တစ္ေအာင့္ေလာက္ တိတ္သြားတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ“ဟုတ္ပါ့ဗ်ား”လို႔ ျပန္ေျဖတယ္။

“ဪ္… ကြ်န္ေတာ္ ဂ်င္မီကိုကိုပါ။ ဟိုး လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ေလာက္တုန္းက ၿမိဳ႕လယ္ေကာင္ ေရစင္ေပၚက စာကို တက္ေရးခဲ့တဲ့ အထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္ ပါတယ္ဆိုတာ ဝန္ခံခ်င္လို႔ ဖုန္းဆက္တာပါခင္ဗ်”လို႔ ေျပာလိုက္မိရပါတယ္။

“အဲဒီ့ကတည္းက မင္းပါမွန္း ငါသိတယ္ကြ”လို႔ ဦးညိဳက ကြ်န္ေတာ့္ကို ျပန္ေအာ္ပါတယ္။ သူ႔စကားလည္း ဆံုးေရာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္စလံုးလည္း အားပါးတရ ရယ္လိုက္မိၾကတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြကို ႏွစ္ေယာက္သား အေတာ္ၾကာၾကာ ေျပာျဖစ္သြားတယ္ဗ်။

ဖုန္းခ်ခါနီးက်ေတာ့မွ ဦးညိဳက ကြ်န္ေတာ့္ကို ေျပာတယ္။

“ဂ်င္မီေရ… မင္းအတြက္ ငါ ေတာ္ေတာ္ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ေနခဲ့တာကလားကြ။ မင္းသူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ သူတို႔အျပစ္သူတို႔ အေစာႀကီးကတည္းက ဝန္ခံခဲ့ၾကတာမို႔ သူတို႔ ရင္ထဲမွာ ေပါ့ေန၊ ရွင္းေနမွာ ေသခ်ာတယ္။ မင္းက်ေတာ့ ဝန္မခံသူျဖစ္ေနေတာ့ကာ မင္းမွာ တစ္သက္လံုး တအံုေႏြးေႏြးနဲ႔ ျဖစ္ေနေတာ့မွာ။ မင္းလိပ္ျပာက မင္းကို တစ္ရံမလပ္ ေျခာက္လွန္႔ေနေတာ့မွာကို ေတြးမိၿပီး ငါ ေတာ္ေတာ့္ကို စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ေနခဲ့တာေဟ့။ ေအး… အခုလို ဖုန္းဆက္ၿပီး မင္းအျပစ္ မင္းဝန္ခံတာကို ငါတကယ္ ေက်းဇူးတင္တယ္ကြ။ ေက်းဇူးတင္တယ္ကြ ဆိုတာကလည္း ငါ့အတြက္ မဟုတ္ပါဘူး။ မင္းအတြက္ပါပဲ ဂ်င္မီေရ႕…”တဲ့။

ဂ်င္မီ့အျဖစ္ဟာ ကြ်န္ေတာ့္စာရင္းထဲက ေနာင္တ ၁၀၁ မယ္ကို ရွင္းထုတ္ႏိုင္ေအာင္ ႏိႈးေဆာ္ေပးလိုက္ပါေတာ့တယ္။ အဲဒီ့ ေနာင္တ ၁၀၁ မ်ိဳးကို ရွင္းထုတ္ဖို႔ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ အခ်ိန္ယူခဲ့ရပါတယ္။ အခုအခါမွာေတာ့ အတိတ္ေၾကြးေတြ အကုန္ရွင္းၿပီးသား ျဖစ္သလို ပဋိပကၡေတြကို ၾကားဝင္ ေျဖရွင္းေပးသူေကာင္း တစ္ေယာက္ဘဝကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္ ေရာက္လာခဲ့ပါၿပီ။

ပဋိပကၡေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ႀကီးႀကီး၊ အေျခအေန ဘယ္ေလာက္ပဲ ဆိုးဆိုး၊ ျပႆနာ ဘယ္ေလာက္တက္တက္၊ အတိတ္ကို သင္ပုန္းေခ်ၿပီး  ေက်ေအးတဲ့ အလုပ္ဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ေနာက္မက်ဘူးဆိုတဲ့ အခ်က္ကို ဂ်င္မီက ကြ်န္ေတာ့္ကို ေထာက္ျပႏိုင္ခဲ့ပါေသာ္ေကာခင္ဗ်ား။

(It’s never too late by Marilyn Manning, Ph.D ကို ျပန္ဆိုလိုက္တာပါ။)

(၂၀ဝ၂ ႏိုဝင္ဘာ ၄ ထုတ္ အေတြးသစ္ဂ်ာနယ္ အတြဲ ၃၊ အမွတ္ ၁၀၆ မွာ ေဖာ္ျပခဲ့ၿပီး အတၱေက်ာ္ရဲ႕ ဘ၀တူရိယာ စာအုပ္ထဲမွာ ေဖာ္ျပ ပါရိွပါတယ္။)

Advertisements

Author: lettwebaw

A prolific Burmese writer whose main work is non-fiction with many articles and books on psycho-social and health issues including sex education for teenagers, proper etiquette, child rearing practices and marriage counselling tips. Another nom de plume is "Pseudonym."

2 thoughts on “It’s Never Too Late”

  1. ဘ၀တူရိယာ စာအုပ္ကုိလည္း ဖတ္ခဲ႔ဖူးပါတယ္…။ အရမ္း ႏွစ္သက္ သေဘာက်မိတယ္…။ အခုလည္း ျပန္ျပီး တဖန္ မွ်ေ၀လုိ႔ အရမ္းေက်းဇူးတင္ပါတယ္..။ စာေလးကို ဖတ္ျပီး ရုိးသား၊ ပြင္႔လင္းျခင္းေတြရဲ႕ အက်ဳိးေက်းဇူးေတြကို ခံစားမိတယ္…..။

  2. က်မလည္း အတိတ္ေႂကြးေတြကိုစာရင္းျပဳလိုက္အုန္းမယ္။
    ေနာက္ျပီးျပန္ေတာင္းပန္ရတာေပါ့ ။
    အခုလိုရွယ္ေပးတဲ့အတြက္ေက်းဇူးပါဆရာေရ။

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s