စမလံုးခ်င္ဘု လံုးလံုးႀကီး စိတ္နာ (၈)

စကၤာပူက ယူနီဗာဆယ္

အထဲကို ဝင္ခါစမွာပဲ သေဘာေပါက္လိုက္တယ္။ ပိုက္ဆံေတာ့ ေသာက္ေသာက္လဲ ကုန္ေတာ့မယ္ဆိုတာ။ အမွတ္တရ ပစၥည္းဆိုင္ေတြကို ျမင္လိုက္ေတာ့တာကိုး။ ဒါနဲ႔ မျဖစ္ေခ်ဘူးဆိုၿပီး ေငြသြားလဲဖို႔ ၾကံရတယ္။ ဝင္ခြင့္လက္မွတ္က ျဖတ္ၿပီးေနၿပီ။ အေပါက္ကို ေျပာေတာ့ အေပါက္က ရတယ္တဲ့။ ကြ်န္ေတာ့္ လက္ဖ်ံ အတြင္းပိုင္း တံေတာင္ဆစ္နားမွာ တံဆိပ္တစ္ခု ႐ိုက္ေပးလိုက္တယ္။ ဘာမွလည္း မထင္ဘူး။ ဟင္… ထင္လည္း မထင္ဘူးဆိုေတာ့ မပူပါနဲ႔၊ သူတို႔ ဓာတ္မီးနဲ႔ ထိုးၾကည့္ရင္ ထင္ပါတယ္ဆိုၿပီး ဓာတ္မီးနဲ႔ ထိုးျပေတာ့ ဟုတ္သဗ်၊ ထင္တယ္။ ဂဏန္းနံပါတ္ေတြ ေပၚလာတယ္။

ဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ရယ္၊ အင္ဒိုးနီးရွားက စာနယ္ဇင္းဆရာေလးရယ္ ႏွစ္ေယာက္သား ေငြလဲမယ့္ ဘဏ္ခြဲကို သြားရွာရတယ္။ ေတာင္ေမး၊ ေျမာက္ေမး ေမးလိုက္ေတာ့မွ ဟိုလူက လမ္းၫႊန္၊ သည္လူက လမ္းၫႊန္၊ အေပၚတက္၊ ေအာက္ဆင္းနဲ႔ ဗ်ာမ်ားလိုက္ေတာ့ ေငြလဲမယ့္ ဘဏ္ခြဲေလးဆီကို ဒုတ္ဒုတ္ထိ ေရာက္ပါေတာ့တယ္။ ဟိုက်ေတာ့ စာေရးမက ဖုန္းေျပာေတာ္မူေနေသးလို႔ စိတ္မရွည္ခ်င္စရာ ေကာင္းစြာ ေစာင့္ေနရေသးတယ္။

ကြ်န္ေတာ္က ကြ်န္ေတာ့္မွာ ပါလာတဲ့ အေမရိကန္ ေဒၚလာကို လဲပါတယ္။  အဲဒါေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ပိုင္ ပိုက္ဆံပါ။ ကြ်န္ေတာ့္လက္ ကြ်န္ေတာ္သိေနလို႔ လိုလိုမယ္မယ္ သံုးရာဖိုး လဲပစ္လိုက္တယ္။ အင္ဒိုနီးရွားက သူ႔အင္ဒိုနီးရွားႏိုင္ငံသံုး ပိုက္ဆံ “႐ူပီယာ”ကို လဲတယ္။ ေငြလဲႏႈန္းက စကၤာပူ ေဒၚလာ တစ္ေဒၚလာကို အင္ဒိုနီးရွား “႐ူပီယာ” ၆၅၅၀ ရွိသဗ်။ အေမရိကန္ေဒၚလာ တစ္ေဒၚလာ ဆိုရင္ေတာ့ဗ်ာ ႐ူပီယာ ၉ဝ၀ဝ ခင္ဗ်။ အံမယ္မင္း… ေဒၚလာ တစ္ရာ ေလာက္မ်ား လဲထားလိုက္ရင္ လက္ထဲမွာ အင္ဒို ပိုက္ဆံ ကိုးသိန္းႀကီးမ်ားေတာင္ ကိုင္သံုးရမွာ။

ေငြလဲတာကေတာ့ ဘာမွ မခက္ပါဘူး။ အဲဒီ့ မယ္မင္းႀကီးမ ဖုန္းထဲမွာ အေၾကာရွည္ေနတာ ေစာင့္ရတာေလး တစ္ခုပါပဲ။ ဘဏ္ျဖစ္ေနေလေတာ့ကာ ႏိုင္ငံကူး လက္မွတ္ စာအုပ္ေလး ဘာေလးေတာ့ ထုတ္ျပရတာေပါ့။ ၿပီးေတာ့ သူေပးတဲ့ ပံုစံစာရြက္မွာ နာမည္နဲ႔ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ နံပါတ္ျဖည့္၊ လက္မွတ္ ထိုးေပးလိုက္ေတာ့ စကၤာပူေဒၚလာေတြ လက္ထဲေရာက္လာတယ္။

ႏွစ္ေယာက္သား အထဲ ျပန္ဝင္ၾကတယ္။ အေပါက္ဝမွာ လက္ဖ်ံေလး လွန္ျပ၊ မီးနဲ႔ထိုးၾကည့္၊ ဝင္ေစ။ ဘာမွ မခက္ဘူး။ တယ္နိပ္တာပဲ။ အထဲေရာက္ေတာ့ အဖြဲ႕က မစံုေတာ့ဘူး။ တာဝန္ခံၿပီး လိုက္ပို႔ေပးတဲ့ ကုမၸဏီက တ႐ုတ္ကေလးကိုလည္း မေတြ႕ဘူး။ အဲဒီ့ တ႐ုတ္ကေလးက “ဘဟာစာ”ဆိုတဲ့ အင္ဒို နီးရွန္းစကား တတ္တယ္။ သူက ကြ်န္ေတာ့္ကို ေမ့ေမ့ၿပီး ဘဟာစာ စကားနဲ႔ ေျပာမိေနတတ္တယ္။ သူ႔စိတ္ထဲမွာ ကြ်န္ေတာ့္ကို အင္ဒိုနီးရွားနဲ႔ ေရာေရာ သြားတာကိုး။ မ်က္ႏွာေပါက္ေတြက ခပ္ဆင္ဆင္ဆိုေတာ့ မွားတဲ့အခါလည္း မွားေပမေပါ့။

အထဲကို ဆက္ဝင္သြားေတာ့မွ ဓာတ္ပံု႐ိုက္ေနတဲ့ အင္ဒိုနီးရွား လူငယ္ေလး ႏွစ္ေယာက္ကို ေတြ႕တယ္။ ဒါနဲ႔ ၁၂ နာရီတိတိမွာ သည္ေနရာမွာ ျပန္ဆံုၾကမယ္၊ ေတြ႕တဲ့သူကို ေျပာလိုက္လို႔ မွာရပါတယ္။

ၿပီးေတာ့ ဟိုေလွ်ာက္ သည္ေလွ်ာက္နဲ႔၊ ဓာတ္ပံု တဖ်တ္ဖ်တ္႐ိုက္ေပေတာ့ေပါ့။ အမွန္ေတာ့ စကၤာပူမွာ ေဟာလီးဝု(ထ္)အတုကေလးတစ္ခု ဖန္တီးထားတာပါပဲ။ အတုေပမယ့္ ဘယ္ေလာက္အထိ အစစ္နဲ႔ တူသလဲဆိုရင္ အဲဒီ့က ျပန္လာၿပီး ေနာက္တစ္ရက္ အင္တာနက္က Facebook ဆိုတဲ့ မိတ္ေဆြမ်ား ဆံုစည္းၾကရာ စာမ်က္ႏွာမွာ အဲဒီ့တုန္းက ႐ိုက္ခဲ့တဲ့ ပံုေတြ တင္လိုက္ေတာ့ အေမရိကန္ႏိုင္ငံမွာ ေရာက္ေနတဲ့ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္က “အေနာက္ဘက္ ကမ္းေျခကို ေရာက္လာတာလား”လို႔ လွမ္းေမးပါတယ္။ “မဟုတ္ဘူးဗ်ိဳ႕၊ အဲဒါ စကၤာပူ”လို႔ ျပန္ေျဖလိုက္ရပါတယ္။ [အေနာက္ဘက္ ကမ္းေျခဆိုတာက ေဟာလီးဝု(ထ္)ရွိရာ ေလာ့ဆဲ(န္)ဂ်လိ(စ္)ၿမိဳ႕ ပါဝင္တဲ့ ေဒသကို ေခၚတာပါ။]

မာရီလင္ မြန္႐ိုးအတုကိုလည္း ေတြ႕တာနဲ႔ ဓာတ္ပံုတြဲ႐ိုက္လိုက္ေသးတယ္။  မြန္႐ိုးအစစ္က ရွိလည္း မရွိရွာေတာ့ပါဘူး။ ရွိလည္း ကြ်န္ေတာ့္အေမ အရြယ္ေလာက္ ေနမွာပါ။ အခု မြန္႐ိုးအတုကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္သမီးအရြယ္ေလးပဲ။ သူကလည္း ဂိုက္က ခပ္ေပးေပး၊ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း ဂိုက္ေပး ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ဆိုေတာ့ ဟန္႔ကို က်လို႔။

တကယ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း ဓာတ္ပံုေတြ နင္းကန္ ႐ိုက္ခဲ့တာကလား။ အခုေခတ္ ကင္မရာဆိုတာ ဖလင္ဖိုးကလည္း မကုန္ေတာ့ အားမနာ လွ်ာမက်ိဳး ႐ိုက္ခ်င္တိုင္း ႐ိုက္လို႔ ေကာင္းေနေပတာကိုး။ ၿပီးေတာ့ သိပ္႐ိုက္တတ္စရာလည္း မလိုဘူး။ ကင္မရာက သူ႔ဟာနဲ႔သူ ေတာ္သလို ၾကည့္လုပ္ေပးသြားတာဆိုေတာ့ နိပ္မွ နိပ္။

သို႔ေသာ္ ခ်စ္စြာေသာ စာဖတ္သူေတြကိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ပံုေတြနဲ႔ မႏွိပ္စက္ ေတာ့ပါဘူး။ စာေရးသူတခ်ိဳ႕ဆို ခရီးသြားေဆာင္းပါးေတြ ေရး၊ ၿပီးရင္ သူတို႔ပံုေတြ နင္းကန္ထည့္ၾက။ အဲဒါကို ၾကည့္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း ဟားခဲ့ဖူးတာမို႔ ဝဋ္လည္မွာ စိုးလို႔ပါခင္ဗ်။ သက္ဆိုင္ရာ ေနရာဌာနနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္ အလ်ဥ္းမပါတဲ့ ပံုမ်ားကိုသာ ေဖာ္ျပေပးလိုက္ပါတယ္။ (သည္စာေတြကို စုၿပီး လံုးခ်င္း ထုတ္ျဖစ္ရင္ေတာ့လည္း ကြ်န္ေတာ့္ပံုေတြ ထည့္မွာေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒါက်ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္စာအုပ္၊ ကြ်န္ေတာ့္ပရိသတ္စစ္စစ္က ဖတ္မယ့္စာအုပ္ျဖစ္တဲ့ အတြက္ သိပ္အားနာစရာ မလိုဘူး။ မဂၢဇင္း/ဂ်ာနယ္မွာက်ေတာ့ သူ႔ပရိသတ္၊ ကိုယ့္ပရိသတ္က ေရာေနတာ။ ကိုယ့္ပရိသတ္ မဟုတ္သူမ်ား ခမ်ာမယ္ အေရး မေကာင္းလွတဲ့ စာကို ေအာင့္ဖတ္ေနရတဲ့ ၾကားထဲက ပံုနဲ႔ပါ အႏွိပ္စက္ခံရမယ္ဆို ဘယ္ေတာ္ပါ့မလဲေနာ္။) [အဟဲ… သည္ ဘေလာ့(ဂ္)မွာေတာ့ ကိုယ့္ပရိသတ္နဲ႔ ကိုယ္ပဲ အားမနာေတာ့ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ဂိုက္ေပးၾကမ္းေနတာေတြပါ တင္ပစ္လိုက္စမ္းမယ္။ ကိုးနတ္ရွင္က မ်က္ႏွာသာေပးသေလာက္ေပါ့။ 😛 ]

၁၉၉၉ တုန္းက ေရာက္ခဲ့တဲ့ ဩစေၾတးလ်က ေျမေခြးစတူဒီယိုက တကယ္ ႐ုပ္ရွင္႐ိုက္တဲ့ စတူဒီယိုလုပ္ထားၿပီး အဲဒါကိုမွ အပန္းေျဖ လာေရာက္ ၾကည့္႐ႈလိုသူမ်ားလည္း ၾကည့္လို႔ရေအာင္ စီစဥ္ထားတာျဖစ္ပါတယ္။ စကၤပူရက ယူနီဗာဆယ္ စတူဒီယိုကေတာ့ အပန္းေျဖသက္သက္ပါ။ ဒစၥနီဥယ်ာဥ္ဆန္ဆန္ေပါ့။
နာမည္ေက်ာ္ ဝက္ဝက္ကြဲ ေအာင္ျမင္တဲ့ ဇာတ္ကားေတြရဲ႕ ဇာတ္ဝင္ အခမ္းအနားေပါင္းစံုနဲ႔ ဆင္ယင္ထားပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ဟိုေလွ်ာက္ သည္ေလွ်ာက္ ဟိုၾကည့္သည္ၾကည့္နဲ႔။

မွတ္မွတ္ရရ အသက္ ၅၃ ႏွစ္ထဲ ေရာက္မွ “သရီးဒီ”လို႔ ေခၚတဲ့ ႐ုပ္လံုးၾကြ ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္ဖူးေတာ့တာကို မွတ္တမ္းတင္ရပါလိမ့္မယ္။ အမယ္… နိပ္သဗ်။ သရီးဒီမွ ႐ိုး႐ိုး မဟုတ္ဘူး။ အထဲက ဇာတ္လိုက္က ႏွာေခ်ရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မ်က္ႏွာကို ေရစက္ကေလးေတြ လာစင္တယ္၊ အထဲက လမ္းၾကမ္းမွာ လွည္းစီးသြားရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ထိုင္ေနတဲ့ ခုန္ေတြကပါ တဝုန္းဝုန္း ထလႈပ္တယ္။ ဆယ့္ငါးမိနစ္စာ ကာတြန္း ကားတိုေလးေပမယ့္ ၾကည့္ရတာ အေတာ္နိပ္သား။

ဘယ္လို လုပ္ထားတာလဲ သိခ်င္လို႔ “သရီးဒီ”ၾကည့္ မ်က္မွန္ကို ဖယ္ၾကည့္ေတာ့ ပိတ္ကားေပၚက အ႐ုပ္ေတြက ဝါးတားတားျဖစ္ေနသဗ်။ မ်က္မွန္တပ္လိုက္ေတာ့မွ ႐ုပ္လံုးေတြက ၾကြလာတာ။ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းေပတာပဲ။

ေနာက္တစ္ခုက ကဇာတ္႐ံုထဲမွာ ကႀကိဳးကကြက္၊ မီးေပးပံု ဆန္းဆန္းနဲ႔ တင္ဆက္တာ။ အဲဒါေတာ့ အဲဒီ့႐ံုထဲ ဝင္အိပ္တာ သက္သက္ပါ။ မေန႔ညက ေကာင္းေကာင္း အိပ္မထားရေတာ့ အဲဒီ့႐ံုထဲမွာ ကဇာတ္ကို ၾကည့္သလိုလိုနဲ႔ အိပ္ပစ္လိုက္တာ။ မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ ေကာင္းေကာင္း အိပ္လိုက္ရေတာ့ လူက ေတာ္ေတာ္ လန္းသြားတယ္။

မနက္စာကိုေတာ့ အဲဒီ့ထဲမွာပဲ အသားညႇပ္ေပါင္မုန္႔၊ ကိုကာကိုလာတို႔နဲ႔ ၿပီးလိုက္ရတယ္။ ေဆးလိပ္ေသာက္လို႔ရတဲ့ ေခ်ာင္ကေလးေတြ လုပ္ေပးထားတာမို႔ ေဆးလိပ္လည္း ေသာက္ႏိုင္ေနပါတယ္။

မိုးက သည္းသည္းမည္းမည္း ထရြာျပန္ေသးတယ္။ စကၤာပူက အခ်ိန္အခါ မေရြး မိုးရြာတတ္တဲ့ ပံုပဲ။ မုတ္သံုေဒသရဲ႕ ပင္လယ္ကမ္းစပ္က ၿမိဳ႕ေပကိုး။ အမွတ္တရ ပစၥည္းေတြလည္း ေတာ္ေတာ္ ဝယ္ျဖစ္ပါတယ္။ အရင့္အရင္က ႏိုင္ငံျခားေရာက္ရင္ ပိုက္ဆံတြက္ၿပီး သိပ္မဝယ္ျဖစ္သေလာက္ အခုတစ္ေခါက္မွာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ဝယ္ျဖစ္ပါေတာ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ ဘ႑ာေရးအေျခ အေနေလးက နည္းနည္းဟုတ္ေနတာကိုး။

ဒါေတာင္မွ ကပ္ေစးနည္းတဲ့ ဉာဥ္က ေသြးထဲမွာ ရွိေနေသးေတာ့ ေနရာတကာ ဆတ ဆတ လုပ္ေနမိတာခ်ည္းပါပဲ။ ဒါက သမီးအတြက္၊ ဒါက သားအတြက္၊ ဒါက မိန္းမအတြက္ စသျဖင့္ေပါ့။ ယူနီဗာဆယ္စတူဒီယို အမွတ္တံဆိပ္ေလးေတြနဲ႔မို႔ တကယ့္အမွတ္တရေတြပါပဲ။ စြပ္က်ယ္ (တီရွပ္)၊ ေသာ့တြဲ၊ ေဆးလိပ္ခြက္၊ ေက်ာပိုးအိတ္၊ ေကာ္ဖီေသာက္တဲ့ မတ္ခြက္စသျဖင့္ စံုစီနဖာေလွ်ာက္ ဝယ္လိုက္တာ အိတ္ႀကီးတစ္အိတ္ ရေရာပဲ။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ အဖြဲ႕ကေတာ့ ကြဲခ်င္တိုင္း ကြဲေနၾကတာပဲ။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ အတူ ရွိေနတာကသည္ေနရာကို စေရာက္ၿပီး ေငြလဲကတည္းက ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ အတူ ပါခဲ့တဲ့ အင္ဒိုနီးရွား လူငယ္ေလးပါပဲ။

(ကေန႔ ၁၅-၁၂-၁၀ ထုတ္ ေဒ၀ီဂ်ာနယ္ အမွတ္၉ မွာ သည္ေလာက္အထိ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ ကိုးနတ္ရွင္ကို စိတ္မခ်လို႔ ဂ်ာနယ္ မထြက္ေသးခင္ လြန္ခဲ့တဲ ၁၃ နာရီေလာက္က တင္လိုက္ေပမယ့္ ပရိသတ္က ဖတ္လို႔ မရဘူး၊ Page not found ပဲ ေပၚေနတယ္လို႔ ေအာ္ေနၾကတာမို႔ ဒုတိယအႀကိမ္ ထင္တင္လိုက္တာပါပဲ။ ေအာင္ျမင္ပါေစဟု တိုးတိုးတစ္မ်ိဳး၊ က်ယ္က်ယ္တစ္၀ ဆုေတာင္းလိုက္ပါ၏။ 😛 )