စမလံုးခ်င္ဘု လံုးလံုးႀကီး စိတ္နာ (၉)

စီးပြားေရးလုပ္ငန္းနဲ႔ အားေပးသူအေပၚ အေလးေပးမႈ

ညေနေစာင္းစျပဳလာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ေညာင္းလာၿပီမို႔ အဝင္ဝနားက ထိုင္ခံုတန္းမွာ ထိုင္ရင္း လူေစာင့္ၾကပါတယ္။

စကၤပူရသားေတြရဲ႕ အၾကံႀကီးပံုကို သည္စတူဒီယိုမွာ ထပ္ျမင္လိုက္ရျပန္တာပါပဲ။ ေရွ႕မွာ ေရးခဲ့တဲ့အတိုင္း သူတို႔မွာ ကမၻာလွည့္ခရီးသြားမ်ားကို ဆြဲေဆာင္စရာ ဘာမွ မည္မည္ရရ မရွိတာမို႔ ဒါႀကီးကိုလည္း ေငြကုန္ေၾကးက်ခံၿပီး ေဆာက္လိုက္ျပန္ေပတာပဲဆိုတာ ထင္ရွားေနပါတယ္။
ကြ်န္ေတာ္တို႔ ထိုင္ေနတာ အေတာ္ၾကာေတာ့ ကေလးမေလးတစ္ေယာက္ အနားေရာက္လာတယ္။ သူက သည္ထဲက ဝန္ထမ္းေတြ ဝတ္ထားတဲ့ တူညီ ဝတ္စံုကေလးနဲ႔။ ေရေရမြန္မြန္ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းေလးနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေမးခြန္းေလးေတြ ေမးပါရေစလို႔ ေျပာလာပါတယ္။ ဆယ္မိနစ္ေလာက္ေတာ့ ၾကာပါလိမ့္မယ္တဲ့။

အားေနတာပဲ… ေမးပါဆိုေတာ့ ဘယ္ဟုတ္မတံုး၊ သူက စစ္တမ္း ေကာက္တာကိုးခင္ဗ်။ သူ႔မွာ လက္တစ္ဝါးစာသာသာေလာက္ ရွိတဲ့ စစ္တမ္းေကာက္ရာမွာ သံုးတဲ့ ကြန္ပ်ဴတာေပါက္စေလး ပါလာတယ္။

ေမးခြန္းေတြက ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထင္ ၅၀-၆၀ ေလာက္ ရွိမယ္။ သူတို႔ စတူဒီယိုရဲ႕ ဝန္ေဆာင္မႈ၊ လိုအပ္ခ်က္စတာေတြကို ပိုက္စိပ္တိုက္ ေမးေတာ့တာကလား။

ကြ်န္ေတာ္ သေဘာက်ေနတယ္။ အလုပ္ဆိုတာ အဲလို လုပ္ၾကမွာေပါ့။ ပရိသတ္ဆီက တံု႔ျပန္ခ်က္ကို ခ်က္ခ်င္းရႏိုင္တဲ့ နည္းေတြ ရွိေနတာပဲဟာ။

ေနာက္တစ္ေခါက္လာခ်င္စိတ္ ရွိေသးလားဆိုတဲ့ ေမးခြန္းမ်ိဳး၊ မိသားစုကို ေခၚလာမွာလားဆိုတဲ့ ေမးခြန္းမ်ိဳးေတြလည္း ပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္ စနစ္တက် စီစဥ္ထားတဲ့ စစ္တမ္းေမးခြန္းေတြပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႔ ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴ ေျဖေပးလိုက္ပါတယ္။ အေျမာ္အျမင္နဲ႔ လုပ္ရပ္ကို သေဘာက်မိလို႔ပါ။

အမွန္ေတာ့လည္း သူတို႔ႏိုင္ငံေတြအတြက္က ဒါမ်ိဳးက အဆန္းမဟုတ္ပါဘူး။ စီးပြားေရးပညာ၊ လူမႈေရးပညာေတြကို ဘြဲ႕လက္မွတ္စကၠဴဆိုတာထက္ လက္ေတြ႕ဘဝမွာ ပီပီျပင္ျပင္ ခ်သံုးေနၾကတဲ့ အေလ့က ထံုလြန္းေနၿပီမို႔ ဒါေတြကို သူတို႔ ေကာင္းေကာင္း လုပ္တတ္ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္ဘဝမွာေတာ့ ၅၃ ႏွစ္မွ ႐ုပ္လံုးၾကြ႐ုပ္ရွင္ကို အခုက်ေတာ့မွ ပထမဆံုး ၾကည့္ဖူးခဲ့ရသလို စီးပြားေရးလုပ္ငန္းႀကီးတစ္ခုက စစ္တမ္းကို လူကိုယ္တိုင္ ေျဖရတာမ်ိဳးကိုလည္း အခုက်ေတာ့မွပဲ လုပ္လိုက္ရပါေတာ့တယ္။ ျမန္မာတိုင္း(မ္) ဂ်ာနယ္က အဲသလို စစ္တမ္းမ်ိဳး အခါအားေလ်ာ္စြာ လုပ္တတ္သလို ကြ်န္ေတာ့္စာအုပ္တိုက္ကလည္း အဲသလို စစ္တမ္းငယ္မ်ိဳး ေလးႀကိမ္လုပ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ လူကိုယ္တိုင္ေတာ့ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မေမးဖူးေသးပါဘူး။

ေမးလို႔ အားရသြားတဲ့အခါ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လက္ထဲကို ေရသန္႔ဘူး တစ္ဘူးစီ လာေပးပါတယ္။ ေရသန္႔ဘူးဆိုလို႔ အထင္မေသးနဲ႔ခင္ဗ်။ ေသာက္ေရကိုေတာင္မွ ႏိုင္ငံျခားက တင္သြင္းရတဲ့ ႏိုင္ငံမို႔လားေတာ့ မသိဘူး၊ စကၤာပူမွာ ေရသန္႔ဘူးက အခ်ိဳရည္ဘူးထက္ နည္းနည္း ပိုေဈးႀကီးပါတယ္။

သည္လိုနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ ေစာင့္ၿပီးေတာ့မွ လူစံုတယ္။ အဲဒါနဲ႔ အျပင္ကို ျပန္ထြက္ၾကတဲ့အခါ ဝင္ေပါက္ကေန ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို လက္ေဆာင္ေလးေတြ ေပးလိုက္ပါေသးတယ္။ ဘာမွေတာ့ သိပ္တန္ဖိုး မရွိေပမယ့္ ယူနီဗာဆယ္ စတူဒီယိုတံဆိပ္နဲ႔ လည္ပင္းမွာဆြဲလို႔ ရတဲ့ နာမည္ကတ္ျပားခ်ိတ္တဲ့ ေကာ္ျပား အိမ္ေလး တစ္ခုရယ္၊ နာမည္ေက်ာ္ ဇာတ္ကားတစ္ကားထဲက ဇာတ္ဝင္ပစၥည္း အေသးစား နမူနာပံုစံနဲ႔ ရင္ထိုးေလးတစ္ခုပါ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘာမွ မဝယ္ျဖစ္ခဲ့ သူဆိုရင္ေတာင္မွ အမွတ္တရေလးတစ္ခုခုကို အခုလို လက္ေဆာင္ေလး ထည့္ေပးလိုက္ၾကတဲ့ စိတ္ကူးကို သေဘာက်ေနမိပါတယ္။

သည္ေနရာမွာ အားေပးသူအေပၚေပးတဲ့ ဝန္ေဆာင္မႈ (customer service) ကို ေက်ာ္လြန္သြားၿပီး အားေပးသူအေပၚ အေလးေပးမႈ (customer focus)ဆီကို ေရာက္သြားတာ သတိထားမိလိုက္ပါတယ္။ အခုေခတ္ ႏိုင္ငံတကာ လုပ္ငန္းနယ္ပယ္မွာ “ဝန္ေဆာင္မႈ” ဆိုတာထက္ “အေလးေပးမႈ”ကို ပို က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ေျပာလာပါၿပီ။

“ဝန္ေဆာင္မႈ”မေကာင္းရင္ အားေပးသူက တန္းသိပါတယ္။ အဲဒါဟာ လုပ္ငန္းတစ္ရပ္ကို ေဇာက္ထိုးမိုးေမွ်ာ္ျဖစ္သြားေစႏိုင္ေအာင္၊ ခြက္ခြက္လန္သြားေအာင္ လုပ္ပစ္ႏိုင္တဲ့ အားနည္းခ်က္မို႔ အၿပိဳင္အဆိုင္ေတြ ေပါမ်ားလွတဲ့ ဖြံ႕ၿဖိဳး ၿပီးႏိုင္ငံမ်ားက စီးပြားေရးလုပ္ငန္းတိုင္းဟာ သည္အခ်က္ကို အေသဂ႐ုစိုက္ၾကပါတယ္။

ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ လုပ္ငန္းတိုင္းက အဲဒါကို သိပ္ဂ႐ုစိုက္ၾကတဲ့အခါ ဝန္ေဆာင္မႈဆိုတာက အားေပးသူအတြက္ အလိုလို ရေနတဲ့ အရာတစ္ခုလိုျဖစ္လာၿပီး သိပ္အမႈ မထားမိတတ္ၾကေတာ့ဘူး။

“ဝန္ေဆာင္မႈ”က ဘာနဲ႔ တူသလဲဆိုေတာ့ အိမ္မႈကိစၥနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္ပါပဲ။ အိမ္ရွင္မတစ္ေယာက္ နိစၥဓူဝ လုပ္ေနရတဲ့ အိမ္အလုပ္က သာမန္ကာလွ်ံကာ ၾကည့္ရင္ ဘာမွ အပန္းမႀကီးသလိုပါပဲ။ အိမ္ရွင္မတစ္ေယာက္ အိမ္မႈကိစၥေတြကို ႏိုင္ႏိုင္နင္းနင္းနဲ႔ လုပ္ထား ကိုင္ထားရင္ ဘယ္သူမွ သတိမထားမိတတ္ၾကပါဘူး။ သည္အိမ္ရွင္မႏွယ္ ေတာ္လိုက္တာလို႔လည္း ခ်ီးက်ဴးဖို႔ ေမ့ေနတတ္ၾကတယ္။ အဲ… အဲဒီ့အိမ္ရွင္မခမ်ာ မႏိုင္မနင္းျဖစ္ေနလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အိမ္မႈကိစၥကို မလုပ္တတ္တဲ့ အိမ္ရွင္မ ျဖစ္ေနလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ အိမ္အလုပ္ေတြ လစ္ဟာေနၿပီဆို ရင္ေတာ့ ဘယ္သူမဆို တန္းသိေတာ့တာပဲ။

အားေပးသူအေပၚ ေပးေနတဲ့ ဝန္ေဆာင္မႈကလည္း အလားတူပဲ။ ဝန္ေဆာင္မႈ ေကာင္းေနရင္ သတိမထားမိတတ္ၾကဘူး။ (ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေရႊေတြရဲ႕ လုပ္ငန္း အေတာ္မ်ားမ်ားမွာကေတာ့ ဝန္ေဆာင္မႈေတြက ခ်ာတူးလန္ၾကျမဲဆိုေတာ့ ေကာင္းေနရင္ အမွတ္ထင္ထင္ သတိထားမိတတ္ၾကပါတယ္။) ေစာေစာက ေျပာသလို သည္ႏိုင္ငံေတြမွာက အၿပိဳင္အဆိုင္ေတြ သိပ္မ်ားေတာ့ ဝန္ေဆာင္မႈေကာင္းေအာင္ သူ႔ထက္ငါ ႀကိဳးစားၾကတဲ့အခါ ဝန္ေဆာင္မႈေကာင္းတာက သိပ္မသိသာသလို ျဖစ္လာတယ္။


သည္အခါ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းနယ္ပယ္မွာ “အားေပးသူအေပၚ အေလးေပးမႈ”ဆိုတာကို ရွာေဖြ ေတြ႕ရွိလာၾကပါတယ္။ အဲဒါကို ခြဲျခားတာကေတာ့ ရွင္းရွင္းေလးပါ။ အားေပးသူအေနနဲ႔ ရလိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ ဆက္ဆံပံု၊ မ်က္ႏွာထားမ်ား အပါအဝင္ လုပ္ငန္းနဲ႔ ပတ္သက္တာမ်ား အားလံုး ရရွိေနသမွ် အဲဒါ ဝန္ေဆာင္မႈသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆိုၾကပါစို႔၊ ဘာမဟုတ္တဲ့ လမ္းေဘးက မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္တစ္ဆိုင္ကိုပဲ နမူနာျပပါ့မယ္။

ပန္းကန္ခြက္ေယာက္ သန္႔ရွင္းမယ္၊ ေဈးသည္ မ်က္ႏွာထား ခ်ိဳမယ္၊ င႐ုတ္သီးမႈန္႔၊ နံနံပင္၊ ငံျပာရည္၊ သံပရာသီး/ေရွာက္သီးစတာေတြလည္း အဆင္သင့္ ရွိေနတဲ့အျပင္ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္း ျပင္ဆင္ထားမယ္၊ ဟင္းရည္ အဆစ္ေတာင္းတဲ့အခါလည္း ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴနဲ႔ အေလာေတာ္ထည့္ေပးမယ္လို႔ အားေပးသူ (သည္ေနရာမွာေတာ့ စားသံုးသူ)က ေမွ်ာ္လင့္ထားပါလိမ့္မယ္။

အဲဒါေတြထဲက တစ္ခုခု ယုတ္ေလ်ာ့ေနရင္ အဲဒါ ဝန္ေဆာင္မႈ မေကာင္းတာေပါ့။ ေဈးသည္က မ်က္ႏွာႀကီး ပုပ္လို႔၊ ဒါမွမဟုတ္ မသန္႔ရွင္းလို႔၊ ဟင္းရည္ အဆစ္ ေတာင္းေတာ့ ပန္းကန္ဖင္ကပ္ ပါေလ႐ံုေလး ထည့္ေပးလို႔၊ နံနံပင္ေနရာမွာ ပဲသီးေတာင့္ေတြပဲ ခ်ေပးထားလို႔၊ ငံျပာရည္ပုလင္းေလးက ညစ္ပတ္လို႔ စသျဖင့္ တစ္ခုခုညံ့ေနတဲ့အခါ သတိထားမိတတ္ၾကပါတယ္။ အဲဒါေတြ အားလံုး ေကာင္းေနရင္ ဝန္ေဆာင္မႈေကာင္းတယ္ေပါ့။ သို႔ေသာ္ တန္႐ံုလူက အဲဒါကို သတိ မထားမိတတ္သလို ကေန႔ႏိုင္ငံတကာ စီးပြားေရး နယ္ပယ္မွာကို ဒါကို စာသိပ္မဖြဲ႕ၾကေတာ့ဘူး။

အားေပးသူအေပၚ အာ႐ံုစိုက္မႈကက်ေတာ့ အားေပးသူ မေမွ်ာ္လင့္ထားတာကို ရသြားတာျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါက ပိုတန္ဖိုးရွိတယ္လို႔ ယေန႔  ၂၁ ရာစု စီမံေရးရာ/ စီးပြားေရးနယ္ပယ္မွာ သတိထားမိလာၾကပါၿပီ။ ေစာေစာက လမ္းေဘး မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္ကိုပဲ နမူနာ ဆက္ျပပါ့မယ္။ အဲဒီ့ဆိုင္ေလးက ဝန္ေဆာင္မႈ တအား ေကာင္းတယ္။ ဘာမွ အျပစ္ေျပာစရာ မရွိဘူး။ သည္အထိက ဝန္ေဆာင္မႈပဲ ရွိေသးတယ္။ အားေပးသူ (စားသံုးသူ)ေတြကလည္း သေဘာက်တယ္။ သည္ဆိုင္မွာပဲ စားၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔လိုပဲ ဝန္ေဆာင္မႈ ေကာင္းတဲ့ ေနာက္ထပ္ လမ္းေဘးဆိုင္တစ္ဆိုင္က မလွမ္းမကမ္းမွာ ေပၚလာမယ္ဆိုရင္ ျပႆနာက နည္းနည္း ရွိလာပါၿပီ။

သည္အခါမွာ သူက အားေပးသူအေပၚ အေလးေပးမႈကို စဥ္းစားရပါေတာ့မယ္။ ဆိုၾကပါစို႔၊ သူက ဟင္းရည္ အဆစ္ေတာင္းတဲ့အခါမွာ ဟင္းရည္သာမကဘဲ ၾကက္သြန္ျဖဴ ဆီခ်က္ကေလး လက္ဖက္ရည္ ဇြန္းတစ္ဝက္ေလာက္ကိုပါ အဆစ္ေပးတဲ့ ဟင္းရည္ေပၚ ျဖဴးေပးလိုက္မယ္ဆိုရင္ အားေပးသူ ေမွ်ာ္လင့္မထားတာေလး တစ္ခုကို ရသြားပါၿပီ။ အဲဒါကိုက်ေတာ့မွ အားေပးသူအေပၚ အေလးထားမႈ ျဖစ္လာပါေတာ့တယ္။

စီမံေရးရာ/လုပ္ငန္းခန္႔ခြဲမႈကို ပို႔ခ်ေနတာ မဟုတ္တဲ့အတြက္ သည္ေလာက္နဲ႔ပဲ ရပ္ပါ့မယ္။ သို႔ေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္ ဥပမာက အၿပိဳင္အဆိုင္ေတြမ်ားလာတဲ့ ႏိုင္ငံတကာ စီးပြားေရးလုပ္ငန္း နယ္ပယ္မွာ ဝန္ေဆာင္မႈထက္ အေလးေပးမႈကို ပိုလို႔ ဂ႐ုထားလာၾကၿပီဆိုတာကို အျမြက္ေလာက္ေတာ့ ျမင္သာလိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္။

တစ္နည္းအားျဖင့္ အရပ္သံုးစကားနဲ႔ ေျပာရင္ အားေပးသူက သူ႔ကို ေနာက္ထပ္ ပံုမွန္အားေပးခ်င္လာေအာင္ “ခ်ဴဆီ”ေလး ထည့္ေပးတာကို အားေပးသူအေပၚ အေလးထားမႈလို႔ ဆိုလိုတာပါ။

အခုလည္း စကၤာပူက ယူနီဗာဆယ္ စတူဒီယိုသစ္ႀကီးက ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေမွ်ာ္လင့္မထားတဲ့ လက္ေဆာင္ေလးကို ေပးလိုက္ျခင္းအားျဖင့္ သူတို႔ရဲ႕ စီးပြားေရးအရ ပါးနပ္မႈကို ျပလိုက္ပါတယ္။ သည္ေမာင္ေတြက ေရႊက်ိဳးနည္း ပါးနပ္ၾကေပတာပဲ။ ေတာက္… သင္းတို႔ႏိုင္ငံကေတာ့ ခ်မ္းသာၿပီးရင္း ခ်မ္းသာေနေတာ့မွာပဲ။

အဓိကက ဘာလဲလို႔ စဥ္းစားလိုက္တဲ့အခါ ပညာေရးက ေခါင္းထဲ ေပၚလာပါတယ္။ ေရွ႕က စကၤာပူႏိုင္ငံရဲ႕ သမိုင္းကို အျမြက္ေလာက္ ေဖာ္ျပခဲ့စဥ္တုန္းကလည္း ပါပါတယ္။ ၁၉၆၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္မ်ား၊ ကိုလိုနီႏိုင္ငံအျဖစ္က လြတ္ေျမာက္ခါစ အခ်ိန္ စကၤာပူကို ျပန္လည္ထူေထာင္မယ္ဆိုေတာ့ စက္မႈလုပ္ငန္း၊ ပညာေရးနဲ႔ ၿမိဳ႕ျပ စီမံကိန္းမ်ားကို အေျခခံတဲ့ ဒတ္(ခ်္)ႏိုင္ငံသား စီးပြားေရး ပညာရွင္ရဲ႕ အစီအစဥ္ေတြအတိုင္း ေဖာ္ေဆာင္ခဲ့တာပါ။ အခု ႏွစ္ငါးဆယ္ အၾကာမွာေတာ့ စကၤာပူ ပညာေရးဟာ ႏိုင္ငံတကာအဆင့္မီ ပညာေရး ျဖစ္ေနခဲ့ၿပီ။ စကၤာပူႏိုင္ငံသားေတြဟာလည္းပဲ ႏိုင္ငံတကာအဆင့္မီ ပညာေရးကို တတ္ကြ်မ္းထားၾကသူက အမ်ားစု ျဖစ္ေနၾကပါၿပီ။

ဒါကေတာ့ စကၤာပူတစ္ခုတည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ကေန႔ အာရွက်ားေတြ အကုန္လံုးလည္း သည္လမ္းစဥ္အတိုင္းပဲ သြားၾကတာပါ။ ၁၉၆၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္မ်ားမွာ ပညာေရးကို ပံုေအာၿပီး ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံခဲ့ၾကတဲ့ အက်ိဳးေက်းဇူးကို သူတို႔ေတြ ခံစား၊ စံစားေနၾကတာမို႔ တစ္ဖက္က ေတြးရင္ အံ့ဩစရာေတာ့ သိပ္မေကာင္းလွဘူးလို႔ ဆိုႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။

“ပညာဟာ ပီတိကို ျဖစ္ေစတယ္၊ အဆင္တန္ဆာလည္းျဖစ္တယ္၊ အစြမ္းအစလည္းျဖစ္တယ္”ဆိုၿပီး ဖရန္ဆစ္(စ္)ေဘခန္ ေျပာခဲ့ဖူးတာေလးကို သြား သတိရမိပါေတာ့တယ္။ အက်ယ္ရွင္းေတာ့ တစ္ကိုယ္တည္းေနခ်ိန္၊ အနားယူေနခ်ိန္မွာ ပညာေၾကာင့္ ပီတိျဖစ္ရတယ္၊ ေျပာဆိုေရးသားရာမွာလည္း ပညာက အဆင္တန္ဆာ ျဖစ္လာတယ္ (ျမန္မာလိုေတာ့ ပညာရဲရင့္ ပြဲလယ္တင့္ေပါ့။)  ဆံုးျဖတ္ရာနဲ႔ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ား လုပ္ကိုင္ရာမွာက်ေတာ့ ပညာဟာ အရည္အခ်င္း အစြမ္းအစ ျဖစ္ေနပါတယ္လို႔ ၁၅၆၁ ခုႏွစ္ဖြား အက္ေဆးဆရာႀကီးက ေျပာခဲ့တာပါ။ ေသြးထြက္ေအာင္ မွန္တဲ့ စကားပဲဆိုတာ အာရွက်ားေတြက သက္ေသခံေနေလရဲ႕။

 

(ကေန႔ ၂၂-၁၂-၁၀ ထုတ္ ေဒ၀ီဂ်ာနယ္မွာ ေဖာ္ျပပါရိွတဲ့ အတိုင္းပါ။)

Win Oo, the Ideal Artist

ကြယ္ တာ    ၾကာ ေပ မယ့္    ဘယ္ ခါ    ေမ့ ႏိုင္ လိမ့္

“၀င္းဦး” ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ထဲ ၀င္လာတာ လူမွန္း သိကတည္းက ျဖစ္သည္။ သူ႔သီခ်င္းသံေတြက အရင္၀င္လာတာ ျဖစ္လိမ့္မည္ ထင္သည္။ အိုး… ေမဘရဏီလို… ေငြပန္းခ်ီေတာင္ လက္မိႈင္ခ်ရသကိုး… မမမိုး… ၀ိုး၀ို႔၀ို ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ သူ႔ေခတ္မွာ လူျဖစ္လာတာဟု ဆိုရမလား မသိေပ။ ကေလးဆိုေတာ့ ၀င္းဦးကား ၾကည့္ဖူးသလား၊ မၾကည့္ဖူးသလားလည္း မမွတ္မိ။ သီခ်င္းကေတာ့ ငယ္ငယ္ကတည္းက ၀ါသနာပါၿပီး တေၾကာ္ေၾကာ္ ဆိုေနတတ္ေပရာ မမမိုး ၀ိုး၀ို႔၀ိုကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ စြဲခဲ့တာ မွတ္မိေနပါသည္။

ေနာက္ထပ္ မွတ္မိတာ တစ္ခုရိွေသးသည္။ အဲဒါက ေမေမ လစဥ္ ၀ယ္ဖတ္ေသာ ႐ႈမ၀ မဂၢဇင္းထဲက ၀င္းဦး၏ ၀ထၳဳတစ္ပုဒ္ကို ဖတ္ခဲ့ဖူးတာျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ၆ ႏွစ္လား၊ ၇ ႏွစ္လားေတာ့ မသိ။ သို႔ေသာ္ ၆ ႏွစ္၊ ၇ ႏွစ္အရြယ္ ကေလးတစ္ေယာက္အဖို႔ ၀ထၳဳကို နားမလည္ႏိုင္ မခံစားတတ္ႏိုင္ေသးေခ်။ အဲေတာ့လည္း ၀င္းဦးသည္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ၀ိုး၀ို႔၀ိုသာ ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ ၀ိုး၀ို႔၀ိုသာ မကပါ။ “မီးပံုပြဲမွာ စုကာ ေ၀းကာ အေပါင္းအေဖာ္မ်ားနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္”ေတြေရာ၊ “ေမခင္ ကၽြန္ေတာ့္အခ်စ္ေတာ္ ဟိုင္း… ဟိုင္…”ေတြ အပါအ၀င္ သူ႔သီခ်င္းေပါင္းမ်ားစြာကို ႏႈတ္တက္ရြရြ ဆိုတတ္ခဲ့ပါသည္။

မွတ္မွတ္ရရကေတာ့ ၁၀ ႏွစ္သားမွာ ျဖစ္သည္။ အဲေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မႏၲေလးသို႔ ေရာက္ေနေလၿပီ။ ၀င္းဦး၏ တိမ္လႊာမို႔မို႔လြင္ ပိုစတာႀကီးမ်ားက တစ္ၿမိဳ႕လံုးကို မင္းမူထားသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ေက်ာင္းၾကက္ေျခနီအသင္းႏွင့္ ဘင္ခရာ အသင္းကို ၀င္သည္။ အဲတုန္းက ၾကက္ေျခနီမွာေရာ ဘင္ခရာမွာပါ ၀တ္စံုအျဖဴ အထက္ေအာက္ ဆင္တူ ၀တ္ရသည္။ ဒါကို သေဘာက်သျဖင့္ အသင္းမ်ားသို႔ ၀င္လိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ ၀မ္းတြင္း႐ူးဟု ထိုေခတ္က လူတကာ သေရာ္ေလ့ရိွေသာ ၀င္းဦး႐ူး ေရာဂါပိုး စ၀င္ျခင္းပင္ ျဖစ္ေတာ့သည္။

၁၁ ႏွစ္သားမွာ ရန္ကုန္ေရာက္လာၿပီ။ ၁၉၆၈ ခုႏွစ္။ ၀င္းဦး အရိွန္တက္လို႔ အေကာင္းဆံုး အခ်ိန္ပင္ ျဖစ္ေတာ့သည္။ သူ႔ပံုေတြ ပါေသာ စာေစာင္ မဂၢဇင္းေတြ ၾကည့္ရတာ အေမာ၊ သူ႔ကားဆိုလည္း ၾကည့္ခ်င္မိရတာ အေမာ။ သူ႔သီခ်င္းဆိုလည္း လိုက္ဆိုရတာ အေမာပင္။

ကၽြန္ေတာ္ ၁၃ ႏွစ္သားမွာ သူ အကယ္ဒမီ ရသည္။ မႈန္ေရႊရည္။ မႈန္ေရႊရည္ထဲက သီခ်င္းေတြ တစ္ပုဒ္မက်န္ ကၽြန္ေတာ္ အကုန္ရသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ပင္ကိုသံကလည္း သူ႔လိုပင္ အသံလံုးႀကီးေသာ ဘယ္သံျဖစ္ေပရာ သူ႔အသံႏွင့္ တစ္ထပ္တည္း တူေအာင္ တုၿပီး ဆိုရတာကိုပင္ အရသာရိွေနသည္။ အေဖက ကၽြန္ေတာ္ ၀မ္းတြင္း႐ူးေနတာကို သိသည္။ သည္ေတာ့ ၀င္းဦး၏ အားက်စရာ တျခား အရည္အခ်င္းေတြကို ေျပာျပသည္။ သူ အဂၤလိပ္စာ တတ္တာ၊ သူ ပညာတတ္ၿပီးမွ အဆိုေတာ္ မင္းသား လုပ္တာမ်ားကိုပင္ ျဖစ္သည္။

မွတ္မိေနတာ တစ္ခု ရိွေသးသည္။ accident ကို ၀င္းဦး အသံထြက္တာ။ ၀င္းဦး႐ူးေသာ ကၽြန္ေတာ္သည္ ၀င္းဦး သီခ်င္းမွန္သမွ် မလြတ္တမ္း နားေထာင္တတ္သလို သူ႔သီခ်င္းအေတာ္မ်ားမ်ားကိုလည္း (ယေန႔ထက္တိုင္) အလြတ္ရသည္။ သူ႔ အသံႏွင့္ လာေသာ ေရဒီယို အသံလႊင့္ဇာတ္လမ္းမ်ားကိုဆိုလည္း တခုတ္တရ နားဆင္သည္။ ထိုအထဲမွာမွ အဂၤလိပ္ပိုင္း အစီအစဥ္မွာလည္း သူက အသံလႊင့္ဇာတ္လမ္းမွာ အသံျဖင့္ သ႐ုပ္ေဆာင္ဖူးသည္။ ယင္းအသံလႊင့္ဇာတ္လမ္းတြင္ ၀င္းဦးက “အက္(ခ္)ဆစ္ဒင့္(ထ္)”ဟု ပီပီသသ ထြက္သြားတာကို မွတ္မိေနျခင္းျဖစ္သည္။ တစ္ေလွ်ာက္လံုး အက္ဆီးဒယ့္(န္)ဟု ထြက္လာခဲ့ေသာ ကၽြန္ေတာ့္အသံထြက္အတြက္ သူက အမွန္ကို ျပေပးေသာ ၾကားဆရာ ျဖစ္ေလသည္။

ကိုးတန္း ဆယ္တန္းမွာေတာ့ စာေတြ ေကာင္းေကာင္း ဖတ္တတ္ေလၿပီ။ ထိုစဥ္က ကၽြန္ေတာ္ေနထိုင္ရာႏွင့္ မေ၀းလွေသာ ေနရာမွ စာအုပ္ဆိုင္ေလးမွာ စာအုပ္စံုလွသည္။ နာမည္ေက်ာ္ စာေရးဆရာတိုင္း၏ စာအုပ္မ်ား တစ္အုပ္မက်န္ ရိွေနတတ္သည္။ သည္ေတာ့ ၀င္းဦးကို ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္ၿပီ။ သူ႔စာအုပ္ေတြ တစ္အုပ္မက်န္ ဖတ္သည္။ အဲေတာ့လည္း သူ႔အေရးအသား၊ ဇာတ္ဖြဲ႕ပံုမ်ားကို သေဘာက်လို႔ မဆံုးႏိုင္ျပန္ေတာ့ေပ။

ထိုစဥ္က ၀င္းဦးမွာ တိုက္ခန္းေတြ ရိွသည္။ လြစၥလမ္းဟု ထိုစဥ္က ေခၚေသာ ယခု ဆိပ္ကမ္းသာလမ္းမွာ တစ္ခန္း၊ ဘားလမ္းဟု ေခၚေသာ မဟာဗႏၵဳလ ပန္းျခံလမ္းမွာ တစ္ခန္းျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္က ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲမွာ ေနသည္မို႔ ထိုလမ္းမ်ားမွ ျဖတ္တိုင္း ၀င္းဦးကို ေတြ႕ရႏိုးႏွင့္ ၾကည့္ရတာလည္း အေမာသား။ သူ႔ အမိုးဖြင့္ ၿပိဳင္ကား နီနီေလးျမင္လွ်င္လည္း အူယားဖားယား ၾကည့္မိသည္။ ကားနံပါတ္ေတာင္ မွတ္မိေနပါေသးသည္။ စ-၅၆၇၁ ခင္ဗ်။ ႏႈတ္ခမ္းေမြးႏွင့္ အသားျဖဴျဖဴ မင္းသားႀကီးကိုကား ရိပ္ခနဲသာ ျမင္လိုက္ရသည္ခ်ည္းပင္။

ထိုေခတ္က ကားေဟာင္းေတြကို ႐ံုျပန္ျပန္တင္သည့္ အေလ့ ရိွသည္။ ၀င္းဦးကားသာဆိုလွ်င္ ဘယ္ေလာက္ ေဟာင္းေဟာင္း၊ ဘယ္ႏွႀကိမ္ျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ အမိအရ ျပန္ၾကည့္ေနမိခဲ့စျမဲပင္။

၀င္းဦး စာအုပ္အေဟာင္းေတြဆိုလည္း စာအုပ္ေစ်းပြဲေတာ္တိုင္းမွာ လိုက္ရွာသည္။ ေတြ႕သမွ် ၀ယ္ထားသည္။ ရွာရွာေဖြေဖြ ျပား-၆၀ တန္ ၀င္းဦး အခ်စ္၀တၳဳတစ္အုပ္ပင္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ရိွေနသည္။ အင္တာနက္ေခတ္မွာလည္း ၀င္းဦး သီခ်င္းေတြ လုိက္စုေနတာ အပုဒ္ ၇၀ နီးပါး ရခဲ့ေလၿပီ။

အားလံုးခ်ဳပ္လိုက္လွ်င္ ကၽြန္ေတာ့္ တစ္ဘ၀လံုးကို ၀င္းဦးက အႀကီးအက်ယ္ လႊမ္းမိုးထားခဲ့ပါသည္။ ယုတ္စြအဆံုး အမိုးဖြင့္ ၿပိဳင္ကား စီးခ်င္ေသာ ေရာဂါအထိ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အႀကီးအက်ယ္ ရိွပါသည္။ အကႌ်အျဖဴ၊ ေဘာင္းဘီအျဖဴ၊ ဖိနပ္အျဖဴ ၀တ္ခ်င္ေသာ ေရာဂါကလည္း မေသးေခ်။ လစ္ရင္ လစ္သလို ၀တ္ေနမိဆဲျဖစ္ပါသည္။ ၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္ ေမလမွာ က်င္းပေသာ ေရႊအျမဳေတ စာေပဆုေပးပြဲမွာ အခမ္းအနားမွဴး လုပ္စဥ္ကေတာင္ ၀တ္လိုက္ေသးသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ေျပာပံုဆိုလက္၊ ကၽြန္ေတာ့္ ေရးပံုသားပံု၊ ကၽြန္ေတာ့္အ၀တ္အစားေတြမွာ ေတာ္ေတာ္ သိသာေနပါသည္။ အထင္ရွားဆံုးကား ကၽြန္ေတာ့္ တစ္ပုဒ္တည္းေသာ လံုးခ်င္း ၀တၳဳမွာ ၀င္းဦး၏ “မိန္းမလွ အမုန္း”ႏွင့္ မထင္မွတ္ဘဲ သြားဆင္ေနျခင္းပင္တည္း။ (သူ႔ေလာက္ ေကာင္းဖို႔ေနေနသာသာ သူ႔ေျခဖ်ားပင္ မမီဟု ကၽြန္ေတာ့္၀တၳဳကို ဆရာေမာင္၀ဏၰက ေထာမနာျပဳဖူးပါသည္။)

သို႔ေသာ္ ထို၀င္းဦးကို သူ အသက္ရွင္စဥ္အခါက တစ္ခါမွ် လူခ်င္း မေတြ႕ခဲ့ဖူးပါ။ သူ႔ စႏၵာမဂၢဇင္းသို႔မူ စာမူေလးေတြ ပို႔ခဲ့ဖူးပါသည္။ တစ္ခါမွ် အေရြးမခံခဲ့ရေခ်။

စာတည္းစားပြဲ အဆင့္ဆင့္ကို ျဖတ္သန္းလ်က္ စာေပလမ္းေပၚသို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္ရိွစအခ်ိန္မွာေတာ့ ၀င္းဦးတစ္ေယာက္ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ယူၾကံဳးမရ။ ေနမယ္ဆို ေကာင္းေကာင္း ေနႏိုင္ေသးေသာ အရြယ္ျဖစ္သည္။ လုပ္စရာေတြလည္း အမ်ားႀကီး လုပ္ႏိုင္ေသးသည္။ ထိုအရြယ္မွာ သူ ကြယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ မဆည္ႏိုင္၊ မေျဖႏိုင္။

ထို႔ေၾကာင့္ သူ႔ကို လြမ္းလြမ္းႏွင့္ ၀င္းဦးသုေတသန လုပ္ၿပီး မေဟသီမွာ ေရးျဖစ္ခဲ့သည္။ ၀င္းဦး၏ မိသားစု၀င္ တခ်ိဳ႕၊ ၀င္းဦး၏ လုပ္ေဖာ္ ကိုင္ဖက္တခ်ိဳ႕ကို ေတြ႕ဆံု ေမးျမန္းကာ ျပန္လည္တင္ျပျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ ခက္တာက အမွန္ကို ေျပာရန္ လူအေတာ္မ်ားမ်ားက ၀န္ေလးေနၾကျခင္းပင္။ ခပ္ဖြဖြသာ ေျပာခဲ့ၾကသျဖင့္ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ေကာက္ေၾကာင္းကိုသာ ရသည္။

သူ႔အေမဘက္က အဘိုးက အဂၤလိပ္စစ္တပ္က ဆရာ၀န္ႀကီး ကာနယ္(လ္) ဘခက္၊ သူ႔အေမက မင္နီဘခက္၊ စႏၵယားအတီးေကာင္းကာ စီးကရက္ႀကိဳက္သူ၊ သူ႔အေမႏွင့္ သူ႔အေဖတို႔ ကြဲေတာ့ သူတို႔ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမတစ္ေတြက မေအနဲ႔ က်န္ခဲ့ၾကတာ၊ ၀ါးခ်က္ကို စစ္ေျပးေတာ့ သူ႔အေမ မမာေတာ့တာ၊ သည္အခ်ိန္မွာ သူ႔အေဖနဲ႔ သူ႔မိေထြးတို႔ကလည္း ၀ါးခ်က္ကိုပဲ ေျပးလာၾကရာက ျပန္ဆံုၾကတာ၊ သူ႔အေမကြယ္ေတာ့ ဖေအနဲ႔ ျပန္ေပါင္းစည္းရတာ၊ ေခ်ာင္တစ္ေခ်ာင္မွာ ကုပ္ၿပီး စာအုပ္နဲ႔ မ်က္ႏွာ မခြာတမ္းဖတ္တာ၊ ၁၅ ႏွစ္နဲ႔ ဆယ္တန္းေအာင္တာ၊ တကၠသိုလ္တက္ခ်ိန္အထိ လူဗလံေလး၊ ပိန္ေညႇာ္ေညႇာ္နဲ႔၊ တကၠသိုလ္က အလွပေဂးကို ခ်စ္ေရးဆိုရာမွာ ဟိုက နင့္လို ကႏြဲ႕ကလ်နဲ႔ ဗလံေလးကဆိုၿပီး ေျပာထည့္လိုက္တာမို႔ စိတ္နာၿပီး စစ္ထဲ ၀င္သြား၊ အေလးမ၊ အားကစားလုပ္ရင္း သူ႔ကိုယ္ခႏၵာကို ေမြးျမဴခဲ့တာ၊ အဲဒီ့ဘ၀က ဇာတ္လမ္းစံု၊ သူႀကိဳက္ခဲ့ဖူးတဲ့ အဆိုေတာ္ တစ္ေယာက္၊ ၾသစေၾတးလ်မွာ ပညာသင္သြားခဲ့တာ၊ ျပန္လာေတာ့ ေမြးပြ ေခြးေလးတစ္ေကာင္ပါလာတာ၊ ၀င္ဒါမီယာ အသံလႊင့္႐ံုမွာ သူ သေဘာက်တဲ့ အဆိုေတာ္ သီဆိုေနေတာ့ သြားၿပီး ေခြးလက္ေဆာင္ ေပးခဲ့တာ၊ ႐ႈမ၀မဂၢဇင္းတိုက္သို႔ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ျဖင့္ ေပါက္ခ်လာတတ္ေသာ ႏႈတ္ခမ္းေမႊးႏွင့္ စာေရးဆရာ ကိုလူေခ်ာ၊ သူ႐ုပ္ရွင္ထဲ ေရာက္လာပံု၊ လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္လာခ်ိန္မွာ တစ္သက္လံုး အေနအထိုင္ စည္းမရိွတဲ့ လူတစ္ေယာက္က သူ႔ကို ဇာတ္သြင္းခဲ့တာ၊ သူအတိုက္အခိုက္ခံရပံု မ်ိဳးစံု၊ သူ ဘာသာေျပာင္းျခင္း အေၾကာင္းရင္း၊ မႈန္ေရႊရည္ထဲက စ႐ိုက္နဲ႔ သူ၊ သူက တစ္ဖက္သားေတြကို သူ႔နည္းနဲ႔သူ ျပန္ႏွိပ္ကြပ္ခဲ့တာ၊ သူ႔ကို စာမ်က္ႏွာေပၚကေန တိုက္ခိုက္သူေတြ သူတိုက္တဲ့ အရက္ေကာင္းကို ေသာက္ကာ သူေသေတာ့ သူ႔ဘုန္းေတာ္ဘြဲ႕ေတြ ေရးကုန္ခဲ့ၾကတာ…. အို… ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ေကာက္ေၾကာင္းေပမင့္ အမ်ားႀကီးကို သိခြင့္ရခဲ့ပါသည္။

ထိုအထဲမွာမွ သူ႔ အႏုပညာ လုပ္ကြက္လွလွေလးေတြ၊ အႏုပညာအား ေကာင္းပံုေတြ၊ သင္ယူမွတ္သားမႈ ျမန္ဆန္ပံုေတြကိုလည္း သိခြင့္ရလိုက္တာ တစ္ပံုတစ္မ။

အားလံုးခ်ဳပ္လိုက္လွ်င္မူ သူမတူေအာင္ ထူးျခားေသာ ပါရမီရွင္တစ္ဦးဟုသာ ဆိုရန္ ရိွေတာ့သည္။ သို႔ေသာ္ မွတ္တမ္းမွတ္ရာကား မ်ားမ်ားစားစား မက်န္ႏိုင္ေတာ့ေခ်။ ၀မ္းနည္းစရာ ေကာင္းသည္မွာ သူ႔႐ုပ္ရွင္ကား အမ်ားအျပားအနက္မွ တခ်ိဳ႕တေလသာ က်န္ရစ္ေတာ့ျခင္း ျဖစ္ေလသည္။ မႈန္ေရႊရည္၊ ေမာင္တို႔ ခ်ယ္ရီေျမ၊ ေဆာင္းတစ္ည၀ယ္၊ ေက်ာက္မဲ အက်ဥ္းသား၊ သစၥာတူၿပိဳင္၊ တိမ္လႊာမို႔မို႔လြင္၊ ခ်စ္သူေရြးမယ္ ခ်စ္၀ဲလည္၊ မုန္းပါတယ္ ေမာင့္ကို၊ တစ္ေက်ာ့ႏွစ္ေက်ာ့ ေတးကိုသီတို႔ေလာက္သာ ရိွေတာ့မည္ ထင္သည္။ ႏွစ္ေယာက္ထဲ ေနခ်င္တယ္၊ ခ်စ္ေသာ ေမာင္ေမာင္၊ ေမာင္ေမာင္နဲ႔ သိဂႌ၊ မုန္းတစ္လွည့္ ျပံဳးတစ္လွည့္၊ သိၾကားေစ သက္ေသၫြန္း၊ ပိေတာက္ရိပ္၀ယ္၊ ႏွင္းေပ်ာက္တဲ့ ေႏြ၊ ေဆာင္းအိပ္မက္တို႔ဆိုရင္ ဘယ္ေတြ ေရာက္သြားရွာေလၿပီလဲ မသိ။

ထို႔ထက္ ၀မ္းနည္းစရာ ေကာင္းသည္ကား စာေရး အင္မတန္ ေကာင္းေသာ အတုယူထိုက္ေသာ သူ႔စာမ်ားကို ေႏွာင္းလူတို႔ ဖတ္ခြင့္ၾကံဳရန္ ခက္ခဲေနျခင္းပင္ျဖစ္ေတာ့သည္။ ၀င္းဦးကို အေတာ္မ်ားမ်ားက ဇာတ္လိုက္မင္းသား၊ အဆိုေတာ္အျဖစ္သာ သိထားၾကပါသည္။ စာေရးဆရာ ၀င္းဦးအျဖစ္ လူငယ္ေတြဆိုလွ်င္ မသိၾကေတာ့ပါ။ အမွန္က ၀င္းဦး၏ အႏုပညာ ခရီးအစသည္ စာေရးဆရာ ဘ၀သာျဖစ္ပါသည္။ မင္းသား ၀င္းဦးျဖစ္ၿပီးမွ စာအုပ္ထုတ္စားသည္မ်ိဳး မဟုတ္မူဘဲ စာေရးဆရာအျဖစ္ ခိုင္ခိုင္မာမာ ေအာင္ျမင္ၿပီးမွ ႐ုပ္ရွင္နယ္ထဲသို႔ ေရာက္လာကာ ႐ုပ္ရွင္မွာ လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္သြားသူသာ ျဖစ္ေလသည္။

လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀၊ ၀င္းဦးကြယ္လြန္ၿပီးစတြင္ ဆရာ၀င္းေဖ (စာေပနယ္တြင္ ဇင္ႏိုးၾကဴး ၀ါဒဟု တြင္က်ယ္ေစခဲ့ရာတြင္ ပါ၀င္သူ တစ္ဦးျဖစ္သည့္ ဆရာျမဇင္။ က်န္သူမ်ားမွာ ကၽြန္ေတာ့္ အဂၤလိပ္စာဆရာ ေမာင္သာႏိုးႏွင့္ ဆရာမင္းလွွၫြန္႔ၾကဴးတို႔ ျဖစ္ပါသည္။ ဤကား စကားခ်ပ္)ႏွင့္ ဧည့္ခံပြဲတစ္ပြဲတြင္ ဆံုခဲ့ဖူးသည္။ ဆရာ ၀င္းေဖႏွင့္ ၀င္းဦး၏ စာေပလက္ရာမ်ားအေၾကာင္း ေျပာျဖစ္ရာ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္၏ ၾသဇာက တင့္တယ္အေပၚမွာ သက္၊ တင့္တယ္၏ ၾသဇာက ၀င္းဦးအေပၚမွာ သက္ခဲ့သည္ မွန္ေသာ္လည္း ၀င္းဦး၏ စကားေျပေရးဟန္မွာ ကိုယ္ပိုင္ဟန္ရိွသျဖင့္ stylist ဟု ေခၚဆိုႏိုင္ေၾကာင္း ဆရာ၀င္းေဖက အလြတ္သေဘာ ေျပာခဲ့ဖူးပါသည္။

၀င္းဦး၏ စာေပလက္ရာမ်ားမွာ ေႏွာင္းလူတို႔အတြက္ အမွန္ တကယ္ အတုယူဖြယ္၊ နည္းနာယူဖြယ္ စကားေျပလက္ရာမ်ားသာ ျဖစ္ပါသည္။ ျမန္မာစာကို ႏိႈက္ႏိႈက္ခၽြတ္ခၽြတ္ ဖတ္ထားသလို ႏိုင္ငံတကာ စာေပကိုလည္း အထိုက္အေလ်ာက္ အဖတ္အ႐ႈမ်ားသူ တစ္ဦး ျဖစ္သည့္ အားေလ်ာ္စြာ သူ႔စာေလးေတြမွာ ေတြးစရာ တစ္ပံုတစ္ပင္ ပါ၀င္ေနခဲ့ဖူးသည္မွာလည္း ဧကန္ပင္။

သူ႔စာေတြကို အမ်ားျပည္သူ ေႏွာင္းလူ ေခတ္လူငယ္မ်ား ဖတ္ျဖစ္ေစခ်င္ေသာ ေစတနာႏွင့္ ထုတ္ေ၀ခြင့္ရရန္ ကၽြန္ေတာ္ ႀကိဳးပမ္းဖူးပါသည္။ သို႔ေသာ္ သူ႔စာမ်ားအပါအ၀င္ သူ႔အႏုပညာအရပ္ရပ္ကို ဆက္ခံသူကမူ ဒါေတြႏွင့္ ေ၀းလြန္းလွသည္။ သူ႔ကို အဆိုေတာ္ မင္းသား တစ္ဦးအျဖစ္ အ႐ူးအမူး ခ်စ္ခဲ့သည္က လြဲ၍ သူ႔တန္ဖိုးကိုလည္း သတိမမူ၊ သူ႔အႏုပညာအေမြမ်ားကိုလည္း လက္ဆင့္ကမ္းဖို႔ စိတ္ကူးမရ ျဖစ္ေနေပရာ သူ႔စာေတြကို လူအမ်ား ဖတ္ရဖို႔ ခဲယဥ္းေနပါေလေတာ့သည္။

သို႔ေသာ္… ယေန႔ကာလ နည္းပညာေခတ္၊ သတင္းအခ်က္အလက္ေခတ္ႀကီးမွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ေရာင္ျခည္က သန္းလာပါေလၿပီ။ သူ႔စာေတြကို အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာေပၚမွာ အပင္ပန္းခံ တင္ဖို႔သာ လိုသည္။ ပင့္ကူအိမ္မွတ္တမ္းဟု ေခၚေသာ ႏိုင္ငံတကာ ဆက္သြယ္ေရး ကြန္ရက္ေပၚမွ မွတ္တမ္းစာမ်က္ႏွာတစ္ခုကို ဖြင့္လွစ္ရန္မွာ ဘာမွ ခက္ခက္ခဲခဲ မဟုတ္လွေခ်။ ထိုစာမ်က္ႏွာေပၚ အပင္ပန္းခံၿပီး တင္မည့္သူ တစ္ေယာက္မွ် ေပၚလာလွ်င္ပင္ ၀င္းဦး၏ လက္ရာမြန္မ်ားကို လူငယ္ ပရိသတ္ ရွာေဖြ ဖတ္႐ႈႏိုင္ေတာ့မည္မွာ မလြဲပါတည္း။

ထိုနည္းျဖင့္ပင္ တစ္ႏွစ္မွ်အတြင္း ၀င္းဦး၏ သီခ်င္းေပါင္း ၇၀ ေက်ာ္ကို ကၽြန္ေတာ္ စုႏိုင္ခဲ့ၿပီျဖစ္ေပရာ မေ၀းေသာကာလမွာလည္း ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္ေသာ၊ ေလးစားေသာ၊ အားက်ေသာ စာေရးဆရာ ၀င္းဦး၏ စာမ်ားကို ဖတ္႐ႈႏိုင္ေတာ့မည္ဟု မမွိတ္မသံု ယံုၾကည္ေနမိရပါေတာ့သတည္း။

(၁၉၈၈ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလ ၁၄ ရက္မွာ ကြယ္လြန္တိမ္းပါးခဲ့ေသာ အႏုပညာရွင္ ၀င္းဦး ကြယ္လြန္ျခင္း ၂၂ ႏွစ္ျပည့္ အမွတ္တရ)

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

ဆူဒိုနင္

(ရန္ကုန္ – ၁၀၁၂၁၀)