The Bolster (Audio Version)

အိမ္မွာ ကက္ဆက္ မ၀ယ္ႏိုင္ေတာ့ သီခ်င္းနားေထာင္ခ်င္ရင္ ေရဒီယိုကိုပဲ အားထားခဲ့ရတာ လူမွန္းသိကတည္းကေန အသက္ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္အထိပါပဲ။ အဲတုန္းက “ျမန္မာ့အသံ”ေပါ့။ မွတ္မွတ္ရရ ၁၉၇၉ ခုႏွစ္ ေနာက္ပိုင္း ကက္ဆက္ ၀ယ္ႏိုင္လာကတည္းက ေရဒီယိုဆိုတာကို ေမ့ေလ်ာ့ပစ္ပယ္ထားခဲ့တာမ်ား အခုဆိုရင္ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ ေက်ာ္ေနခဲ့ပါၿပီ။

လြန္ခဲ့တဲ့ ငါးႏွစ္ေလာက္က သင္တန္းတစ္ခုမွာ ျမန္မာ့အသံက အစီအစဥ္မွဴးတစ္ေယာက္နဲ႔ ဆံုေတာ့ သူက ကၽြန္ေတာ့္ စာေတြထဲက တခ်ိဳ႕ကို ျမန္မာ့အသံကေန အခါအားေလ်ာ္စြာ ထုတ္လႊင့္တင္ဆက္ေနတဲ့အေၾကာင္း ေျပာလာပါတယ္။ ေၾသာ္… ေၾသာ္ေပါ့။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ေပါ့။ ဟုတ္တယ္ေလ… သည္ေလာက္ ေျပာျပတာပဲ ေက်းဇူးတင္ရမွာပါ။ သူတို႔က ႏိုင္ငံေတာ္က ထုတ္လႊင့္ေနတဲ့ ေရဒီယိုပဲေလ။ ဘယ္သူ႔ဆီက ခြင့္ျပဳခ်က္ကို အေရးလုပ္ ေတာင္းေနမွာလဲ။ မူပိုင္ခြင့္ေတြ ဘာေတြ ေျပာရေအာင္ကလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူမွန္းသိခါစကသာ ေရဒီယိုမွာ ေၾကာ္ျငာေတြ ဘာေတြ ရိွခဲ့တာ။ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ေနာက္ပိုင္းမွာ ေရဒီယိုမွာ ေၾကာ္ျငာမွ မရိွေတာ့ဘဲ။ ၁၉၈၈ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ေရဒီယိုမွာ ေၾကာ္ျငာေတြ ေပၚလာေပမယ့္ ရန္ကုန္၊ မႏၲေလးလို ၿမိဳ႕ႀကီးေတြမွာ ျမန္မာ့အသံကို တခုတ္တရ နားေထာင္ၾကသူေတြ ပါးရွားေနၿပီ ဆိုေတာ့လည္း မူပိုင္ခြင့္ သြားေျပာရင္ ေျပာတဲ့သူက ႐ူးရာမ်ား က်ေနမလားပဲ။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ေတာင္မွ ေရဒီယိုကို လံုးလံုး နားမေထာင္ ျဖစ္ေတာ့ ကိုယ့္စာ လႊင့္လည္း လႊင့္လႊင့္ပဲ၊ ကိုယ္မွ မသိလိုက္တာ။ အခုလို ၾကံဳတုန္း ၾကံဳခိုက္ ေျပာျပတာကိုပဲ ေက်းဇူးတင္လွၿပီေပါ့။

စကားစပ္တံုး ေၾကာ္ျငာထိုးရရင္ ျမန္မာ့အသံတင္မဟုတ္ဘူး၊ ဘာ ေရဒီယိုကိုမွ ကၽြန္ေတာ္ နားမေထာင္ဘူး။ BBC, VOA, RFA, DVB… ၾကားပဲ ၾကားဖူးတယ္။ နားမေထာင္ျဖစ္ပါဘူး။ ရန္ကုန္ ဆစ္ထီး FM ေပၚလာခါစက ခဏတျဖဳတ္ နားေထာင္ၾကည့္ခဲ့ဖူးတယ္။ ေၾကာ္ျငာေတြ သိပ္မ်ားေတာ့ နားၿငီးလာလို႔ သိပ္ အာ႐ံု မထားျဖစ္ေတာ့ဘူး။ အဲဒီ့ ဆစ္ထီး FM က ကၽြန္ေတာ့္ အစီအစဥ္ ႏွစ္ခု လႊင့္ခဲ့ဖူးတယ္။ တစ္ခုကို လႊင့္ေနတုန္း တစ္ပိုင္းတစ္စ ၾကားခဲ့ဖူးၿပီး ေနာက္တစ္ခုကို လႊင့္ခိုက္မွာ လံုးလံုး မၾကားဖူးခဲ့ဘူး။ ေနာက္က်ေတာ့မွ သူတို႔ ေပးတဲ့ အသံစီဒီမ်ားကတစ္ဆင့္ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ျပန္နားေထာင္ယူရပါတယ္။ အခုေနာက္ပိုင္း မႏၲေလး FM ေပၚလာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငယ္ငယ္က စြဲလန္းခဲ့ဖူးတဲ့ ေရဒီယို သီခ်င္းေတြ ၾကားရတတ္လို႔ ရံဖန္ရံခါ နားေထာင္ျဖစ္တယ္။ အဲဒီ့ မႏၲေလး FM မွာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ပင္တိုင္က႑တစ္ခုကို ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ အေႏွာင္းပိုင္းက စတင္ၿပီး အပတ္စဥ္ တင္ဆက္ျဖစ္သြားတဲ့အခါက်ေတာ့ ဂ႐ုတစိုက္ နားေထာင္ျဖစ္လာပါတယ္။ ဒါလည္း တကယ္ေတာ့ အပတ္မမွန္ပါဘူး။ ေမ့တဲ့အခါ ေမ့သြားလိုက္၊ မအားတာနဲ႔ နားမေထာင္ျဖစ္လိုက္နဲ႔ပါ။ အဲဒါ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ေရဒီယိုနဲ႔ အဆက္အစပ္ျဖစ္ပါတယ္။

အဲ… ျမန္မာ့အသံႀကီး ေနျပည္ေတာ္ ေရြ႕သြားၿပီးတဲ့ ေနာက္ပိုင္းမွာ ကၽြန္ေတာ့္ဆီ ကေလးမေလး တစ္ေယာက္ ဖုန္းဆက္တယ္။ သူက ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ၀တၳဳတိုတစ္ပုဒ္ကို ထုတ္လႊင့္ခ်င္တဲ့အေၾကာင္း လွမ္းေျပာတာပါ။ လႊင့္ပါ ခင္ဗ်ားေပါ့။ အခုလို အသိေပး အေၾကာင္းၾကားတာလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ခင္ဗ်ားေပါ့။ ဘာ၀တၳဳလဲဆိုေတာ့ “ဖက္ခြလံုး”တဲ့။ ဘယ္ဆိုးလို႔တုံး၊ သူတို႔ေတြ စာဖတ္ၾကသားပဲ။ ကၽြန္ေတာ္က ၀တၳဳတိုကို အားစိုက္ ေရးေနတဲ့သူ မဟုတ္ပါဘူး။ အပ်င္းထူၿပီး ၀တၳဳတိုထက္ လြယ္တဲ့ ေဆာင္းပါးေတြပဲ ေရးေနတာေလ။ အဲလိုလူရဲ႕ ရွားရွားပါးပါး ၀တၳဳတိုထဲကမွ “လူ႔သဘာ၀ဖြဲ႕”ေလးကိုမွ ေရြးလိုက္ပံုဟာ စာေတာ္ေတာ္ အဖတ္နာလို႔ပဲလို႔ ေတြးမိၿပီး ေက်းဇူးတင္လိုက္မိရပါတယ္။

ၿပီးေတာ့လည္း ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ပါပဲ၊ ၄-၅-၆ လေလာက္ေနေတာ့ ေနာက္တစ္ေယာက္က ဖုန္းဆက္ျပန္တယ္။ ေနျပည္ေတာ္ ျမန္မာ့အသံကပါပဲ။ သူကက်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အင္တာဗ်ဴးခ်င္လို႔ပါတဲ့။ ရက္ခ်ိန္း ေတာင္းပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဇနီးကိုပါ ဗ်ဴးခ်င္တာတဲ့။ ဒါနဲ႔ ရက္ခ်ိန္းေပးလိုက္ပါတယ္။ ခ်ိန္းထားတဲ့ ရက္မွာ သူဗ်ဴးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံလည္း ေျဖေပးလိုက္ပါတယ္။ ဖုန္းနဲ႔ အင္တာဗ်ဴးေပါ့ခင္ဗ်ာ။ အဲဒီ့ အစီအစဥ္ကို လႊင့္ၿပီးရင္ ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို အသံစီဒီ ပို႔ေပးပါ့မယ္လို႔ သူက ေျပာပါတယ္။ ဒါဆိုလည္း “ဖက္ခြလံုး”အသံဖိုင္ေလးပါ တြဲၿပီး ပို႔ေပးႏိုင္မလားဆိုေတာ့ သူက ပို႔ေပးပါ့မယ္တဲ့။

သည္လိုနဲ႔ အခု အသံဖိုင္ကို ရလာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံရဲ႕ အင္တာဗ်ဴးကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္ေထာင္သက္ ၂၃ ႏွစ္ ျပည့္မယ့္ အခ်ိန္က်ေတာ့မွပဲ အမွတ္တရ တင္ေပးပါ့မယ္။ (သိပ္မလိုေတာ့ပါဘူး၊ အလြန္ဆံုး ေစာင့္ရလွ ႏွစ္လခြဲ သာသာပဲ ေစာင့္ရမွာပါ ခင္ဗ်ာ။)

အခုေတာ့ ေနျပည္ေတာ္ ျမန္မာ့အသံက ဇာတ္ၫႊန္းေရးသား စီစဥ္ ထုတ္လႊင့္လိုက္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ “ဖက္ခြလံုး” ၀တၳဳတိုကိုသာ နားဆင္ေတာ္မူၾကည့္ၾကပါေတာ့ ခင္ဗ်ား။

(မူရင္း ကၽြန္ေတာ့္ ၀တၳဳကုိေတာ့ အထက္က အေရာင္ကြဲနဲ႔ ေဖာ္ျပထားတဲ့ လင့္(ခ္) မွာ သြားဖတ္ႏိုင္ေၾကာင္းပါခင္ဗ်ား။)