“အိပ္မက္အတူ မက္ၾကစို႔”ႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍…

ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ “အိပ္မက္အတူ မက္ၾကစို႔ မနက္မလင္းခင္” ဆိုတဲ့ တစ္ပုဒ္တည္းေသာ ပင္ကိုေရး ၀တၳဳရွည္ (လံုးခ်င္း)ကို ထုတ္ေ၀မယ္လုပ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အစ္ကိုရင္းပမာ ရင္းႏွီးေနတဲ့ ဆရာေမာင္၀ဏၰ (စာေရးဆရာ၊ ဒါ႐ိုက္တာ)ကို အမွာစာ ေရးေပးဖို႔ ပူဆာခဲ့ပါတယ္။ အစ္ကို ကၽြန္ေတာ့္ကို အမွာစာမဟုတ္ဘဲ မွတ္ခ်က္ ေရးေပးခဲ့ပါတယ္။  ဒါနဲ႔ ၂၀၀၇ စက္တင္ဘာလမွာ စာအုပ္ထြက္ေတာ့ အစ္ကို႔ မွတ္ခ်က္နဲ႔ ထြက္လာပါတယ္။

အစ္ကို မကြယ္လြန္ခင္ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ကို အစ္ကိုက ဆရာ ျမတ္သစ္နဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ဆရာျမတ္သစ္က ေမာ္ဒန္၀တၳဳမ်ားကို ေရးသားေလ့ ရိွတဲ့ စာေရးဆရာတစ္ဦးျဖစ္သလို စာဖတ္လည္း အလြန္ႏွံ႔တဲ့အျပင္ ေမာ္ဒန္နဲ႔ ပို႔(စ္)ေမာ္ဒန္ စာေပ သေဘာတရားမ်ားကိုလည္း ထံုးလိုေခ် ေရလိုေႏွာက္ႏိုင္သူ တစ္ေယာက္ျဖစ္မွန္း တျဖည္းျဖည္း ရိပ္စားလာမိခဲ့ရပါတယ္။

ဒါနဲ႔ စာအုပ္ ထြက္အၿပီး ေလးႏွစ္နီးပါးအၾကာ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ မတ္လ ၅ ရက္ေန႔မွာ ကၽြန္ေတာ့္ ၀တၳဳကို ဆရာျမတ္သစ္ကို လက္ေဆာင္ေပးၿပီး တစ္ခုခု ေရးေပးဖို႔ ပူဆာမိရျပန္တယ္။ ဆရာက ေအာက္ပါအတိုင္း မွတ္ခ်က္တိုေလးတစ္ခု ေရးေပးခဲ့ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို မတ္လ ၁၉ ရက္ေန႔မွာ ျပန္ေပးပါတယ္။

အဲဒီ့ စာအုပ္ကို ဖတ္ၿပီးသူမ်ားအတြက္ စဥ္းစားစရာေလးေတြ ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။ မဖတ္ရေသးသူမ်ားအတြက္ဆိုရင္ေတာ့ “ေၾကာ္ျငာ”လို႔သာ ယူဆပါေတာ့ ခင္ဗ်ား။

ဆရာျမတ္သစ္ရဲ႕ မွတ္ခ်က္

ႏွစ္ေခါက္ဖတ္တယ္။

(၁) ေမာင္၀ဏၰနဲ႔ သေဘာမတူဘူး။ ေရးဟန္က ကိုၿငိမ္းေက်ာ္နဲ႔ ပိုတူတယ္။ တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ ဆရာသိန္းသန္းထြန္း ဆန္တယ္။

(၂) ဇာတ္ေကာင္ စ႐ိုက္က – ညိဳနဲ႔ ေနႏိုင္က ၀တၳဳမဆန္ဘူး၊ လူငယ္စ႐ိုက္ ပီျပင္တယ္။

(၃) မမနဲ႔ ေနႏိုင္ကေတာ့ ၀တၳဳဆန္တယ္၊ လူေတြနဲ႔ မတူဘူး။ (တူလို႔လည္း မရဘူး။)

(၄) ၀င္းဦးရဲ႕ “မိန္းမလွ အမုန္း”နဲ႔ ဘယ္လိုမွ မပတ္သက္ဘူး။

၀တၳဳပံုစံက ေမာ္ဒန္နဲ႔ ပို႔(စ္)ေမာ္ဒန္ ၾကားမွာ ရိွတယ္။ Post Freudian လို႔ ေျပာခ်င္တယ္။ မသိစိတ္နဲ႔တင္ Freud က ၿပီးတယ္။ ပို႔(စ္)ေမာ္ဒန္မွာကေတာ့ အိပ္မက္ဟာ အိပ္မက္သီးသန္႔ မေခၚႏိုင္ေတာ့ဘူး။

သည္၀တၳဳမွာ ပါေနတဲ့ Dream က မသိစိတ္ရဲ႕ ျဖစ္စဥ္မဟုတ္ဘဲ reality မွာ ရိွေနတဲ့ sex နဲ႔ love ႏွစ္ခု၊ ေပါင္းစည္းမႈ၊ ကြဲျပားမႈ ေဖာ္ျပေနတယ္။ ဘယ္ဟာ dream လဲ၊ ဘယ္ဟာ reality လဲဆိုတာ စာဖတ္သူက ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ရွာေဖြဖို႔ပဲ။ (မမနဲ႔ ေနႏိုင္ဟာ platonic love မဟုတ္ဘူး။ sex ပဲ။)

အခန္းခြဲထားတာေတြကို ျပန္ျပင္ၾကည့္တယ္။ အဲဒါဆိုရင္ ဖတ္သူ reader ဟာ ပို လြတ္လပ္သြားမလားပဲ။ နားလည္မႈ ပိုရမယ္ ထင္တယ္။

၀တၳဳေကာင္းတစ္ပုဒ္ပဲ။ တကၠသိုလ္ ဘုန္းႏိုင္တို႔၊ ၀င္းဦးတို႔ trend မ်ိဳး မဟုတ္တာ ေသခ်ာတယ္။

ျမတ္သစ္

၁၂း၀၀

၅-၃-၂၀၁၁ စေနေန႔

စာအုပ္ထုတ္ေ၀စဥ္က စာအုပ္ထဲမွာ ပံုႏွိပ္ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ ဆရာေမာင္၀ဏၰရဲ႕ မွတ္ခ်က္ကို ျပန္လည္ ဖတ္႐ႈမွ ဆရာျမတ္သစ္ရဲ႕ မွတ္ခ်က္ကို ဇာတ္ရည္လည္မွာမို႔ ဆရာေမာင္၀ဏၰရဲ႕ မွတ္ခ်က္ကို ေအာက္မွာ ဆက္လက္ေဖာ္ျပေပးလိုက္ပါတယ္။

ဆရာေမာင္၀ဏၰသာ သက္ရိွထင္ရွား ရိွေနဦးမယ္ဆိုရင္ သည္၀တၳဳေလးအေၾကာင္း ျငင္းခုန္ေဆြးေႏြးလို႔ သိပ္ေကာင္းမွာလို႔ ဆရာျမတ္သစ္က ကၽြန္ေတာ့္လက္ထဲ သူ႔မွတ္ခ်က္ကို ထည့္ေပးရင္း လြမ္းဆြတ္တသစြာ ေျပာလိုက္ပါေသးတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သည္၀တၳဳဟာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ “စမ္းသပ္မႈစစ္စစ္”ျဖစ္ေၾကာင္း စာအုပ္ထုတ္ေ၀စဥ္က ေရးခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အမွာစကားမွာ အတိအလင္း ေရးခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာကို စမ္းသပ္လိုက္တယ္ဆိုတာ ဆရာေမာင္၀ဏၰ သတိမထားမိခဲ့ေပမယ့္ ဆရာျမတ္သစ္ကေတာ့ က်က်နန ျမင္လိုက္တယ္လို႔ ခံစားမိရပါတယ္။ မွတ္ခ်က္ကို တခုတ္တရ ေရးေပးခဲ့႐ံုမက ကၽြန္ေတာ့္စာအုပ္ထဲမွာပါ ကြင္းစ ကြင္းပိတ္ေတြ၊ အမွတ္အသားေတြ၊ ေအာက္မ်ဥ္းသားထားေတြနဲ႔အတူ မွတ္ခ်က္တိုေလးမ်ားကို ေစတနာ အျပည့္အ၀နဲ႔ ေရးသားေပးခဲ့တဲ့ ဆရာျမတ္သစ္ကို ဂါရ၀တရားနဲ႔ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း မွတ္တမ္းတင္ခ်င္ပါတယ္။

တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ ကၽြန္ေတာ့္အႏြံအတာကို ခံကာ ကၽြန္ေတာ့္စာအုပ္ကို မဖတ္ခ်င္လွေပမယ့္ အစအဆံုး ေအာင့္ဖတ္ေပးသြားခဲ့႐ံုမက မွတ္ခ်က္ေလးပါ ေရးေပးသြားခဲ့တဲ့ ဆရာေမာင္၀ဏၰသည္လည္း ေကာင္းျမတ္ရာ ဘံုဘ၀မွာ က်င္လည္ႏိုင္ပါေစေၾကာင္း ဆုမြန္ေတာင္းလိုက္ပါတယ္ ခင္ဗ်ား။

စာေရးဆရာ၊ ဒါ႐ိုက္တာ ေမာင္ဝဏၰ၏ မွတ္ခ်က္

ဤမွတ္ခ်က္ကို ေရးရာမွာ ATK (ေခၚ) အတၱေက်ာ္ (ေခၚ) ဆူဒိုနင္အား ခ်စ္ခင္ ရင္းႏွီးမႈကို ေခတၱ ေခ်ာင္ထိုးထားၿပီး ေရးပါတယ္။

“အိပ္မက္အတူ မက္ၾကစို႔ မနက္မလင္းခင္”ဆိုတဲ့ ဝတၳဳကို ဖတ္ရင္းနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ ပထမဆံုး သတိရတာက အစ္ကို ကိုဝင္းဦးပါပဲ။ ႐ုပ္ရွင္မင္းသား၊ စာေရးဆရာ “ဝင္းဦး”ဟာ အဲသလို သေဘာ၊ အဲသလို ပံုစံမ်ိဳးေတြ ေရးတတ္ပါတယ္။ အရွင္းဆံုး ဥပမာျပရရင္ “ေဆာင္းအိပ္မက္”႐ုပ္ရွင္ပါပဲ။ မွီးထားတာ စသျဖင့္ ေျပာခ်င္ ေျပာလို႔ ရေပမယ့္ (ဦး)ဝင္းဦးရဲ႕ စိတ္အေျခအေနဟာ အဲဒီ ႐ုပ္ရွင္မွာ ေပၚေနပါတယ္။

ေနာက္ဆရာႀကီးတစ္ဦးက ဆရာ “တကၠသိုလ္ ဘုန္းႏိုင္”ပါ။ စိတ္ပညာနဲ႔ ႏြယ္တဲ့ ဝတၳဳေတြ ေရးခဲ့ပါတယ္။

တစ္ၿပိဳင္နက္တည္းမွာ ဆရာႀကီးေရႊဥေဒါင္းရဲ႕ “႐ူပနႏၵီ”လို ဝတၳဳေတြကို သတိရမိပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထင္ေတာ့ အတၱေက်ာ္ကို အဲဒီ့ဆရာႀကီးေတြက လႊမ္းမိုးထားတာ ခံခဲ့ရလို႔ သည္လို ဝတၳဳမ်ိဳး ေရးတာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆရာႀကီး ဦးသိန္းေဖျမင့္စကားနဲ႔ “ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာပါရေစ။” “ဆရာႀကီးတကၠသိုလ္ ဘုန္းႏိုင္”နဲ႔ ဆရာ“ဝင္းဦး”တို႔ရဲ႕ ေျခဖ်ားကိုေတာင္ အတၲေက်ာ္ခမ်ာ မမီရွာပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္အသက္အရြယ္ေၾကာင့္ ေခတ္ေပၚခံစားမႈကို မ်က္ေျချပတ္ေနတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ရဲ႕။

အတၱေက်ာ္ရဲ႕ စာသားတခ်ိဳ႕ကိုေတာ့ ႀကိဳက္မိပါရဲ႕။

“လူတစ္ေယာက္ဟာ မိန္းမသားႏွစ္ဦးကို တစ္ခ်ိန္တည္း တစ္ၿပိဳင္တည္းမွာ ခ်စ္ေနႏိုင္သလား”တဲ့။ ဒါေပမယ့္ ေယာက္်ားမွ လူလား။ မိန္းမက လူမဟုတ္ဘူးလား။ “ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ဟာ မိန္းမသား ႏွစ္ဦးကို…”လို႔ ေရးရင္ ပို သင့္ေလ်ာ္ေလမလား။

“အခ်စ္ဆိုသည္မွာ ဇြတ္အတင္း ေဖ်ာက္ဖ်က္ပစ္လို႔ မရႏိုင္သလို အတင္း ဖန္တီးယူလို႔လည္း ရတတ္စေကာင္းေသာ အရာမ်ိဳးမွ မဟုတ္တာကပဲ”

အတၱေက်ာ္ရဲ႕ စာသားပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ့္မွာလည္း အဲသလိုအျဖစ္မ်ိဳး ရွိေနေလေတာ့ အဲဒီစာသားကို ခြက်က်နဲ႔ ႀကိဳက္လိုက္ရျပန္ပါတယ္။

အတၱေက်ာ္ရဲ႕ “အိပ္မက္အတူ မက္ၾကစို႔ မနက္မလင္းခင္”ဝတၳဳကို ကြ်န္ေတာ္ ႀကိဳးစားဖတ္ရပါတယ္။ ဝတၳဳတိုေတြသာ အဖတ္မ်ားေနတဲ့ အခ်ိန္မို႔ ႀကိဳးစား ဖတ္ရတယ္လို႔ ေျပာတာပါ။

သည္ဝတၳဳမွာ အပိုင္း သံုးပိုင္း ပါပါတယ္။ ပထမပိုင္းက “ခံစား မႈေဝစုယူ။” ဒါ အပ်ိဳးပါပဲ။ အပိုင္း (၂)က “အတူစက္ပါလွည့္ ေမာင့္ခ်စ္သက္သခင္။”

ကြ်န္ေတာ္ အီစလံေဝေအာင္ ခံစားလိုက္ရတာက အပိုင္း (၁) ေနာက္ဆံုးနား ရွမ္းျပည္နယ္ေရာက္သြားတဲ့ ေနရာက စၿပီး ေနာက္… အပိုင္း (၂)ပါပဲ။

ကြ်န္ေတာ့္မွာလည္း အိပ္မက္ထဲက ခ်စ္သူရွိသဗ်။ အဲ… ဘယ္သူမွန္း မသိဘဲ မက္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ “သိလ်က္ႏွင့္ပင္ ဝိပါက္ ၾကမၼာငင္”ၿပီး မက္ခဲ့တဲ့ အိပ္မက္ေတြပါ။ ကြ်န္ေတာ့္ “သူ”နဲ႔ ျပန္ေတြ႕ရတယ္။ ရင္နင့္ေအာင္ ခံစားရတယ္။

အဲသလို တိုက္ဆိုင္ေတာ့ အဲဒီ့အခန္းေတြထဲက “အတူစက္ပါလွည့္…” က ကြ်န္ေတာ့္ ႏွလံုးသားကို ဆြဲခါပစ္လိုက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္မွာေတာ့ မနက္ လင္းေတာ့မယ္။

အပိုင္း (၃) “အိပ္မက္အတူမက္ၾကစို႔…”ကေတာ့ အတၱေက်ာ္ ကိုယ္တိုင္ မေျဖရွင္းႏိုင္ေတာ့လို႔ “ေမာင့္မမ”ကို ဘယ္နားမွန္း မသိေအာင္ ပို႔ပစ္လိုက္တယ္လို႔ ထင္ပါရဲ႕။ အတၱေက်ာ္ကိုသာ ေျပာေနတာ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ ဝတၳဳေရးလို႔ အဆံုးသတ္ ျပႆနာ ရွင္းရတဲ့အခါ ေတာ္စြေလ်ာ္စြေတြ ၾကံဖန္ရွင္းပစ္ခဲ့ တာေတြ ရွိပါရဲ႕။ သိပ္မထူးလွပါဘူး။

အတၱေက်ာ္ကေတာ့ လွလွပပေလး ရွင္းသြားတယ္။ အိပ္မက္ေတြထဲမွာ ေမာင္နဲ႔ မမ ညားၾကေလသတည္းေပါ့။ အျပင္မွာလည္း “ညိဳ”နဲ႔ ညားၾကေလသတည္းေပါ့။ သိပ္ဟုတ္တာပဲ။

ကြ်န္ေတာ့္ မွတ္ခ်က္ကို အဆံုးသတ္ပါရေစ။

အတၱေက်ာ္ဟာ ဖတ္ေကာင္းေအာင္ေတာ့ ေရးတတ္ပါရဲ႕။ ဝတၳဳတစ္ပုဒ္ကို ဖတ္ၿပီးတဲ့အခါ စာဖတ္သူမွာ ေဝဒနာတစ္ခု က်န္ခဲ့ဖို႔ လိုပါတယ္။

ဆရာမင္းေက်ာ္ရဲ႕ စကားနဲ႔ ေျပာရရင္ “စာေရးသူရဲ႕ ဝတၳဳအဆံုးသတ္ဟာ စာဖတ္သူအတြက္ အစ ျဖစ္ရမယ္”တဲ့။

အတၱေက်ာ္ေပးတဲ့ တာဝန္အရ ဝတၳဳကို အစအဆံုး ဖတ္ေနရေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ အိပ္မက္မက္တဲ့အခန္းေတြဟာ ဖတ္လို႔ေကာင္းၿပီး ရွမ္းျပည္နယ္ကိုေရာက္၊ အိပ္မက္ထဲက “ေမာင့္မမ”နဲ႔ စေတြ႕တဲ့အခါ အဲဒီ့ဝတၳဳကို ကြ်န္ေတာ္ ဖတ္လို႔ ၿပီးသြားၿပီလို႔ ယူဆလိုက္ပါတယ္။

က်န္တာေတြကို သိပ္ စိတ္မဝင္စားႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။

စာဖတ္သူ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ “အစ”ဟာ မမကို “ေမာင္”ေတြ႕လိုက္ရတဲ့အခါ၊ မမက ေမာင့္ကို ေတြ႕လိုက္ရတဲ့အခါမွာ ကြ်န္ေတာ့္ဘာသာ ဇာတ္လမ္းဆက္ၿပီး ခံစားေနမိပါတယ္။

သည္ဝတၳဳမွာ ယုတၱိရွိ၊ မရွိဆိုတာကို ထည့္စဥ္းစားဖို႔ မလိုပါဘူး။ ယုတၱိသိပ္ ရွိေနရင္ ဝတၳဳနဲ႔ မတူေတာ့ပါဘူး။ တကယ္တမ္း ေျပာၾကေၾကးဆိုရင္လည္း ေလာကႀကီးဟာ ယုတၱိနဲ႔ တည္ေဆာက္ထားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ တကယ့္ အျဖစ္အပ်က္ေတြမွာ ယုတၱိမရွိပါဘူး။

ဝတၳဳမွာ ယုတၱိရွိေအာင္ ၾကံဖန္ေနရတာ ဝတၳဳေရးသူအတြက္ ႀကီးက်ယ္တဲ့ အေႏွာင့္အယွက္ပါပဲ။

ဝတၳဳေရးတဲ့အခါ ယုတၱိရွိ၊ မရွိကို သိပ္မစဥ္းစားဘဲ ကိုယ္ေျပာျပခ်င္တဲ့ ပံုျပင္ကေလးတစ္ပုဒ္ကို ေျပာျပလိုက္႐ံုပါပဲ။ ပံုျပင္တိုင္းမွာ နီတိ (မွတ္သားဖြယ္) ေလး ပါရပါလိမ့္မယ္။

အတၱေက်ာ္ေရးတဲ့ “အိပ္မက္အတူ မက္ၾကစို႔ မနက္မလင္းခင္” ဝတၳဳကို ႀကိဳက္တဲ့ေနရာမွာ ရပ္ၿပီး ကိုယ့္ဘာသာ ခံစားၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။

အတၱေက်ာ္က စိတ္ပညာ ဒီပလိုမာလည္း တက္ဖူးေတာ့ စိတ္ပညာဆန္ေနပါတယ္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ စိတၱဇဆန္ေနပါတယ္။ စိတၱဇဆိုတာက “စိတ္ေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ”လို႔ အဘိဓာန္မွာ ဖြင့္ထားပါတယ္။

ဝတၳဳဆိုတာ ခံစားဖို႔ပါပဲ။ ပညာေပး(သုတ)စာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ စာဖတ္သူ အတြက္ ေဝဒနာေလးတစ္ခု ခံစားလိုက္ရတယ္ဆိုရင္ ၿပီးပါၿပီ။ ခံစားရတဲ့ ေဝဒနာကေန သိမ္ေမြ႕ႏူးညံ့တဲ့ စိတ္အေနအထားေလး ရမယ္ဆိုရင္ ဝတၳဳေရး ဆရာ တာဝန္ေက်ပါတယ္။ သိုင္းဝတၳဳေတြမွာေတာင္ မတရားမႈကို စက္ဆုပ္ရြံရွာတဲ့ ခံစားမႈ ေပးစြမ္းႏိုင္ပါတယ္။

“အိပ္မက္အတူ မက္ၾကစို႔ မနက္မလင္းခင္”ဝတၳဳကို ႏွစ္သက္သလို ခံစားၾကည့္ပါ။ မႏွစ္သက္ရင္လည္း မႀကိဳက္နဲ႔ေပါ့ဗ်ာ။ အရွင္းႀကီးဥစၥာ။

ကြ်န္ေတာ့္ကို ေမးရင္ “နည္းနည္းေတာ့ ႀကိဳက္တယ္။ အျပည့္အဝေတာ့ ခံစားလို႔ မရဘူး”လို႔ အားမနာဘဲ ေျပာပါရေစ။

လူတစ္ကိုယ္ အႀကိဳက္တစ္မ်ိဳးမို႔ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္သူမ်ား လြတ္လပ္စြာ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္လိုက္ပါ။ မႀကိဳက္ႏွစ္သက္သူမ်ား လြတ္လပ္စြာ မႀကိဳက္ႏွစ္သက္ပစ္လိုက္ပါ။

တခ်ိဳ႕ဟာေလးေတြေတာ့ ႀကိဳက္သားဆိုလည္း ရပါတယ္။

စာဖတ္သူမ်ားကို ႐ိုေသေလးစားေသာ

ေမာင္ဝဏၰ

ထပ္ျဖည့္ခ်င္တာေလး တစ္ခု က်န္ေသးတယ္ခင္ဗ်။ အခုမွ သတိရလို႔။ သည္စာအုပ္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး တကယ့္ စာဖတ္ပရိသတ္စစ္စစ္က ေရးထားတဲ့ မွတ္ခ်က္လည္း Facebook ထဲမွာ ရိွေနပါတယ္။ မေလးမွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ လူငယ္ေလး “ကိုေအာင္စိုး”က ေရးထားတာပါ။ အဲဒါေလးကိုလည္း သည္စာအုပ္နဲ႔ “စပ္လ်ဥ္း၍”မွာ ထည့္သြင္း မွတ္တမ္းတင္ခ်င္ပါတယ္။

ဖတ္ၿပီး ခံစားရလို႔ ေရးမိတဲ့စာ

by Aung Soe on Wednesday, 16 February 2011 at 01:36

ၿမိဳ႕ထဲ မေရာက္ျဖစ္တာၾကာလို႔ သည္ေန႔ နားရက္မွာေတာ့ စာအုပ္ဝယ္ဖို႔နဲ႔ သူငယ္ခ်င္းကိုထြန္းကို အေၾကြးဆပ္ရင္း သူ႔ဆီမွာနည္းနည္းပါးပါးေသာက္ဖို႔ ၿမိဳ႕ထဲကို ထြက္ခဲ့ျဖစ္ပါတယ္။ အဓိက ဝယ္ခ်င္တာကေတာ့ ဆရာ တာရာမင္းေဝရဲ့ ဝတၳဳစာအုပ္ေလးေတြပါ။ သူ႔စာအုပ္ေတြ အကုန္နီးနီးဖတ္ဖူးေပမယ့္ ကိုယ္ႀကိဳက္တဲ့ စာအုပ္ေတြကို ဖတ္ၿပီး စာဖတ္ဝါသနာပါတယ္ ဆိုတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက ငွားတိုင္းေပးဖတ္တာနဲ႔ ျပန္မရေတာ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဖတ္ၿပီးသားစာအုပ္ဆိုလည္း ထပ္တလဲလဲ ျပန္ဖတ္တတ္တဲ့ အက်င့္ရွိတယ္။ ဖတ္ၿပီးသားကို ျပန္ဖတ္ရတာလည္း အရသာတစ္မ်ိဳးပဲေလ။

ပထမဆံုးေတာ့ သိဒၶိဝင္ ဆိုင္မွာ အရင္ဝင္ရွာတယ္။ လိုခ်င္တဲ့ စာအုပ္မရေသးခင္ အမွတ္မထင္ ေတြ႔မိတာကေတာ့ ဆရာအတၱေက်ာ္ရဲ့ စာအုပ္ေတြပဲဗ်။ အရင္ကေတာ့ လိုက္ရွာဖူးတယ္။ ဘယ္လိုမွ ရွာလို႔ မရတာနဲ႔ မေလးကို ဆရာ့စာအုပ္ေတြ မေရာက္ဘူးဆိုၿပီး လက္ေလ်ာ့ေနခဲ့တာ အခုေတြ႔မယ့္ေတြ႔ေတာ့လည္း ဆိုက္ဆိုက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ပဲ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေရငတ္တုန္း ဘီယာေခၚတိုက္တဲ့သူနဲ႔ ေတြ႕သလို ေတာ္ေတာ္ဝမ္းသာမိသဗ်။ ေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္ဗ်။ ခက္တာက ကိုယ္က ၿမိဳ႕ထဲထြက္ရင္ ပါသမွ်ပိုက္ဆံ ကုန္တတ္တာမို႔ ပိုက္ဆံကို အကန္႔အသတ္နဲ႔ပဲ ယူလာခဲ့ေတာ့ ႏွစ္အုပ္ေလာက္ပဲ ဝယ္လာခဲ့တယ္။ “အိပ္မက္ အတူမက္ၾကစို႔ မနက္မလင္းခင္” ဆိုတဲ့စာအုပ္နဲ႔ ဘာသာျပန္စာအုပ္ေလးပါ။ ေတာ္ေသးတယ္ စာအုပ္မို႔လို႔ ေကာ္ပီ အကူးမခံရတာ သီခ်င္းေခြသာဆိုလို႔ကေတာ့ ငါ့ဆရာ မေလးက ဆိုင္ေတြကို လုပ္ေကၽြးသလိုျဖစ္မွ ။

တာရာမင္းေဝရဲ့ စာအုပ္ေတြ မရေသးတာနဲ႔ ေဇယ်ာဆိုင္ဘက္ကို ထြက္လာခဲ့တယ္။ အရင္ကေတာ့ ေဇယ်ာမွာ ေတြ႕ေနက်။ ဒါေပမယ့္ ဒီေန႔ေတာ့ မေတြ႕မိဘူး။ ေမးၾကည့္ေတာ့ ကုန္သြားၿပီတဲ့။ အဲဒါနဲ႔ လက္ေလ်ာ့ၿပီး စားေသာက္ခန္း ဝင္ရတယ္ ။ မုန္႔ဟင္းခါးနဲ႔ လဘက္ရည္ေသာက္ရင္း “အိပ္မက္အတူမက္ၾကစို႕ မနက္မလင္းခင္” ဆိုတဲ့စာအုပ္ကို ေကာတ္ဖတ္ေနမိတယ္ ။ အရင္ကေတာ့ သူ႔ဘေလာဂ္ကို သြားတိုင္းေတြ႕မိတယ္။ သူ႔ေခါင္းစဥ္က အတြင္းသားကို မွန္းလို႔မရေတာ့ ဘာမွန္းကို မသိတာ။ စဖတ္ဖတ္ခ်င္း စာေရးဆရာ၊ ဒါရိုက္တာ ဆရာေမာင္ဝဏၰရဲ့ မွတ္ခ်က္ကို အရင္ဖတ္မိတယ္။ သူကေတာ့ သူ႔လူကို သူမ်ားေတြ ေဆာ္မွာစိုးလို႔လား မသိဘူး။ ပယ္ပယ္ႏွယ္ႏွယ္ ေဝဖန္ထားေလရဲ႕။ ေနာက္ၿပီး သူေျပာထားတာက “နည္းနည္းေတာ့ ႀကိဳက္တယ္၊ အျပည့္အဝေတာ့ ခံစားလို႔မရဘူး”တဲ့။ ကၽြန္ေတာ့္ အထင္ေတာ့ သူက ဒါ႐ိုက္တာဆိုေတာ့ ႐ုပ္ရွင္ဇာတ္ကား အျဖစ္ ေျပာင္းလဲဖို႔ မလြယ္လို႔ ထင္ပါရဲ႕။ သူ႔ရဲ႕ေဝဖန္ခ်က္ကို ဖတ္ရေတာ့ စာဖတ္သူ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ရင္ထိတ္သြားတယ္ ဘာေတြမ်ား ျဖစ္ေနလို႔လဲေပါ့…။

 

အဲလို ဖတ္ေကာင္းေနတုန္း ဆိုင္ရွင္က “စားၿပီးေသာက္ၿပီးေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ား ေနာက္လူကို ဦးစားေပးပါခမ်ား” ဆိုတဲ့ ထေအာ္သံေၾကာင့္ ထလစ္လာရတယ္။ သည္ဆိုင္က သည္အက်င့္ ရွိတတ္လို႔ သိပ္မထိုင္ျဖစ္တာၾကာၿပီ။ အခုက မလႊဲသာ မေရွာင္သာလို႔ ။ အဲဒါနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းစီသြားရင္း ကားေပၚမွာ ဆက္ဖတ္တယ္ ေဘးနားမွာ ဝင္ထိုင္တဲ့ တရုတ္မက ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ေနတဲ့ စာအုပ္ကို ေစာင္းငဲ့ၾကည့္ၿပီး…

“Humm… semua bulat bulat pnya’

အကုန္လံုး အဝိုင္းေတြခ်ည္းပါလားလို႔ မွတ္ခ်က္ခ်တယ္ ။

ကၽြန္ေတာ္လည္း ျပံဳးရံုပဲျပံဳးၿပီး ဘာမွ ျပန္မေျပာျဖစ္ပါဘူး။ သည္လိုနဲ႔ ကိုထြန္းဆီေရာက္သြားေတာ့ တိုက္ပြဲက်င္းပေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္က ေသာက္႐ုံ ေသာက္ၿပီး စကားဝိုင္းထဲ မဝင္ျဖစ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အုိသမားေတြ အဖို႔ေတာ့ အပန္းေျဖစရာဆိုလို႔ အလုပ္နားရက္မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြစုၿပီး ၁၀ ေပ ပတ္လည္ အခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ တခါးလံုေအာင္ပိတ္ၿပီး သီခ်င္းဖြင့္၊ ဘီယာေသာက္ရင္း အတိတ္က ၾကံဳခဲ့ရတဲ့ ဒုကၡေတြကို ဟာသလုပ္ရင္း အပန္းေျဖရတာ။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း ပစၥပၸန္မွာ ရင္ဆိုင္ေနရတဲ့ အခက္အခဲေလးေတြကို ရင္ဖြင့္ရင္းေပါ့။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က သူ႔မေက်နပ္ခ်က္ကို ဟာသေလးေႏွာၿပီး… “ငါမေလးမွာ ပန္းကန္ေဆးေနရလို႔ အထင္မေသးနဲ႔ကြ။ ငါက ျမန္မာနိုင္ငံမွာ ဘြဲ႕ရၿပီးသား” လို႔ေဖါက္ေတာ့ ေနာက္တစ္ေယာက္ကလည္း သံေဝဂ ရတဲ့အသံေလးနဲ႔ “ေအးကြာ ဘဝကလည္း လုပ္သမွ် မျဖစ္ေတာ့ အနာဂါတ္ကိုလည္း ႀကိဳေတြးၿပီး သိပ္မပူခ်င္ေတာ့ဘူး။ လက္ရွိအခ်ိန္မွာ ေပ်ာ္ေအာင္ေနၿပီး အိမ္ကို လစဥ္ ေထာက္ပံ့ေနနိုင္ရင္ ေတာ္ပါၿပီ”လို႔ ရင္ဖြင့္တယ္ ။

 အခါတိုင္းဆိုရင္ စကားသြက္သြက္ေျပာၿပီး စကားဝိုင္းကို ဦးေဆာင္တတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ စာအုပ္ဖတ္ေနတာ အရွိန္မေသေသးလို႔ စကားဝိုင္းထဲ မဝင္ျဖစ္ေသးဘဲ စာအုပ္ကိုပဲ တကိုင္ကိုင္ လုပ္ေနတယ္ ။ အဲဒါကိုစိတ္မရွည္တဲ့ ကိုထြန္းက… “ခ်ထားစမ္းပါကြာ မင္းစာအုပ္က ဘာစာအုပ္မို႔လဲ”လို႔ ခပ္ေငါက္ေငါက္ေလးဆိုၿပီး စာအုပ္ကိုဆြဲယူတယ္။

“ေၾသာ္… အတၱေက်ာ္ပါလား။ ငါလည္း နည္းနည္းပါးပါး ဖတ္ဖူးတယ္ကြ” ဆိုၿပီး စာအုပ္ကိုဆြဲလွန္တယ္။

“ေအာ္… ဆူဒိုနင္ဆုိတာက အတၱေက်ာ္နဲ႔ အတူတူပဲလား။ ဆူဒိုနင္ နာမည္နဲ႔ စာအုပ္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဖတ္ဖူးတယ္ကြတဲ့။ ထားခဲ့ကြာ သည္စာအုပ္ ေနာက္မွျပန္ယူ”တဲ့။

ဘာေတြဖတ္ဖူးလဲေတာ့ မသိဘူး။

“မရဘူး။ ငါလည္း ၿပီးေအာင္ မဖတ္ရေသးဘူး။ မင္းဖတ္ခ်င္ရင္ သည္စာအုပ္ ယူထားလိုက္…”ဆိုၿပီး တျခား ဘာသာျပန္စာအုပ္ကို ေပးထားခဲ့ရတယ္။

သူငယ္ခ်င္းေပမယ့္ ဘီယာသာ မွ်ေသာက္မယ္၊ မၿပီးေသးတဲ့စာအုပ္ေတာ့ ေပးမဖတ္နိုင္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဆက္မဖတ္ျဖစ္ဘဲ သူတို႔နဲ႔ပဲ စကားေျပာေနျဖစ္လိုက္တယ္။

သူတို႔ဆီက အျပန္ခရီးမွာေတာ့ စာဖတ္နိုင္ေတာ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က က်ားႏွစ္ေကာင္ေလာက္ပဲ ဆြဲၿပီး တိုက္ပြဲဝင္ေပမယ့္ သူတို႔က 13.8 အယ္လ္ကိုေဟာ ပါတဲ့ ဘီယာနဲ႔ ျပန္ေဆာ္ေတာ့ သူတို႔ရဲ့ တိုက္ကြတ္ေတြေအာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ အလူးအလဲနဲ႔ မူးျပဲသြားရတယ္။ ကားေပၚမွာ ေခါင္းေတာင္ မေထာင္ႏိုင္ဘဲ အိပ္ၿပီး ျပန္လာရတယ္။

အခန္းေရာက္လို႔ ေရခ်ိဳးၿပီး ေနသာထိုင္သာ ရွိေတာ့မွ စာအုပ္ကို ဆက္ဖတ္ျဖစ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ အက်င့္အတိုင္းပဲ တစ္ခါထဲၿပီးတဲ့အထိေပါ့။

စာအုပ္လည္းဖတ္လို႔ဖတ္လို႔ၿပီးေရာ ရင္ထဲမွာ တစ္မ်ိဳးႀကီးျဖစ္က်န္ေနခဲ့တယ္ဗ်။ ဆရာကေတာ့ ျပဳစားလိုက္ၿပီ။ ရင္ထဲမွာ မေကာင္းဘူးဗ်ာ…။

ဆရာေမာင္ဝဏၰကေတာ့ နည္းနည္းပဲ ႀကိဳက္တယ္ ဆိုေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ မ်ားမ်ားႀကီး ႀကိဳက္ပါတယ္။ ေနာက္လည္း ထပ္ခါ ထပ္ခါ ဖတ္မိေနဦးမွာပါ ။ ဒါေပမယ့္ ဖတ္ရမွာေတာ့ ေၾကာက္ေနမိတယ္။ ေဝဒနာ မခံစားခ်င္လို႔ပါဗ်ာ…။

 

အခုဝတၳဳလိုမ်ိဳး အျဖစ္အပ်က္ကို စိတ္နယ္လြန္ဆန္ဆန္ ေရးထားတယ္ဆိုေပမယ့္ အျပင္မွာ သည့္ထက္ ထူးဆန္းတာေတြလည္း ျဖစ္တတ္ပါတယ္။

ဘာသာျပန္ဝတၳဳတိုတစ္ပုဒ္ ဖတ္ဖူးတယ္ဗ်။ အေမရိကန္က သားအမိႏွစ္ေယာက္ရဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေလးေပါ့။ သူ႔သား အိမ္ကေန ေပ်ာက္သြားလို႔ မိခင္က လိုက္ရွာတာ၊ သားက အဆက္အသြယ္လည္း မလုပ္ေတာ့ ဘယ္ကိုသြားရွာလို႔ ရွာရမွန္း မသိေပမယ့္ သူ႔စိတ္ထဲမွာ သူ႔သားဟာ ကမာၻ႕အေရွ႕ေတာင္ဘက္မွာ ရွိေနတယ္ဆိုတဲ့ အသိက ရွိေနတယ္။ အဲဒါနဲ႔သူ ဩစေတးလ်ဘက္ကို ထြက္လာတာ၊ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ လမ္းမွာ သေဘၤာပ်က္လို႔ ႏွစ္ခါေတာင္ ေျပာင္းစီးရတယ္။ သူကလည္း ေနမေကာင္းျဖစ္လို႔ ေသမလို ျဖစ္ေနၿပီ။ ေနာက္ဆံုးစီးတဲ့ သေဘၤာကလည္း ထပ္ပ်က္လို႔ ပင္လယ္ထဲမွာ ေမ်ာေနတုန္း ဩစေတးလ် ေရတပ္ စစ္သေဘၤာက လာကယ္ရာမွာ သူ႔သားကိုျပန္ေတြ႕တယ္။ သူ႔သားက ဩစေတးလ် ေရတပ္မွာ အလုပ္လုပ္ေနတာတဲ့…။ အဲဒီေတာ့မွ သားကို ေတြ႕တဲ့ေဇာနဲ႔ ဝမ္းသာၿပီး က်န္းမာေရးေကာင္းသြားသတဲ့ ။

ေနာက္တစ္ခုက အိပ္မက္ထဲကေနၿပီး လက္တုန္႔ျပန္တဲ့ ဝတၳဳလည္းဖတ္ဖူးတယ္။ အဂၤလန္က လႊတ္ေတာ္အမတ္ ႏွစ္ေယာက္အေၾကာင္းေပါ့။ တစ္ေယာက္က အိပ္မက္ မက္ၿပီး အိပ္မက္ထဲမွာ သူ႕ရန္ဘက္ကို ႐ိုက္လိုက္တယ္ဆိုရင္ သူ႔ရန္ဘက္က အျပင္မွာ တကယ္နာေနတတ္တာမ်ိဳးေပါ့။ ေနာက္ေတာ့ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ အိပ္မက္ထဲမွာပဲ လက္တုန္႔ျပန္ရင္းနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္စလံုး ဘာေရာဂါမွ မယ္မယ္ရရ မျဖစ္ပဲနဲ႔ ရုတ္တရက္ ေသသြားခဲ့တယ္။

ေနာက္တစ္ခုက အိပ္မက္ထဲက ခ်စ္သူအေၾကာင္း ဆရာမင္းသိခၤ ေရးတာလည္း ဖတ္ဖူးတယ္ဗ်။ ၂၀၀၁ ရန္ကုန္မွာ ေနတုန္းကေပါ့။ ဂ်ာနယ္မွာ အခန္းဆက္ အျဖစ္ေရးခဲ့တာ။ နာမည္ကေတာ့ “ေမာင့္ညိဳေခ်ာ”တဲ့။ ေမာင္ေမာင္ ငယ္စဥ္ကတည္းက မက္ခဲ့တာ အရြယ္ေရာက္တဲ့အထိေပါ့။ ေနာက္ဆံုး အျပင္မွာ ေတြ႕မယ့္ ေတြ႕ေတာ့ သူ႔သူငယ္ခ်င္းလွေဖရဲ့ မိန္းမအျဖစ္နဲ႔ ေတြ႕ရသတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီတုန္းကလည္း ေတာ္ေတာ္ ခံစားခဲ့ရဖူးတယ္ ။

အခုလည္း ဆရာေရးတဲ့ စာအုပ္ဖတ္ၿပီး ခံစားေနရျပန္ၿပီဗ်ာ။ ဆရာဝန္မ ေႏြးေႏြးေထြးကို သနားလိုက္တာ။

ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ကၽြန္ေတာ္လည္း အဲလိုအိပ္မက္မ်ိဳးေတာ့ မက္ခ်င္သားဗ်။ တျခားေတာ့ ဟုတ္ပါဘူး၊ လက္စြပ္ အတုဝတ္ၿပီး ဆြဲႀကိဳးနဲ႔ လဲခ်င္လို႔ပါ…။

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ဗ်ာ ဆရာ့ဝတၳဳထဲက နန္းခမ္းလင္းလိုပါပဲ….

(ကိုေအာင္စိုးရဲ႕ မူရင္းကို http://www.facebook.com/note.php?note_id=184412821594455&comments မွာ ဖတ္ႏိုင္ၾကပါလိမ့္မယ္။)