ခါထုတ္ နင္းတက္

တစ္ရံေရာအခါကေပါ့…

လယ္သမားႀကီးတေယာက္မွာ ႏြားအိုႀကီးတေကာင္ရွိသတဲ့။

တစ္ေန႔မွာေတာ့ အဲဒီႏြားအုိႀကီးဟာ ေရခန္းေနတဲ့   ေရတြင္းနက္ႀကီး တစ္တြင္းထဲကို ေခ်ာ္က်သြားပါေလေရာတဲ့။ ႏြားႀကီးခမ်ာ   နာက်င္တာကတစ္ေၾကာင္း တြင္းထဲကေန ျပန္မတက္ႏိုင္တာေတာ့တာမို႔   ထိတ္လန္႔လာလို႔တစ္ေၾကာင္းတို႔ေၾကာင့္ ငယ္သံပါေအာင္ ေအာ္ေတာ့တာေပါ့။

ႏြားႀကီးရဲ႕ေအာ္သံကိုလည္း ၾကားရေရာ လယ္သမားႀကီးလည္း အေျပးေရာက္လာၿပီး ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ ေရတြင္းထဲက်ေနတဲ့   သူ႔ႏြားႀကီးကုိ ေတြ႕ရပါတယ္။ ခက္တာက တြင္းကလည္း အနက္ႀကီး၊ ႏြားႀကီးရဲ႕ ကိုယ္ကလည္း အေလးႀကီး ျဖစ္ေနတာပဲ။ ျဖစ္ႏိုင္မယ္ဆိုဦးေတာင္မွ   သည္ႏြားႀကီးကုိ တြင္းထဲကေန မၿပီး ထုတ္ဖို႔ဆိုတာ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ မလြယ္ဘူးလို႔  လယ္သမားႀကီးက ေတြးလိုက္မိသတဲ့။

ဒါနဲ႔ လယ္သမားႀကီးက စဥ္းစားတယ္။

ႏြားႀကီးလည္း အုိလွၿပီ။ ေရတြင္းကလည္း   ခန္းေျခာက္ေနၿပီ။ အဲဒီေတာ့ ႏြားႀကီးကုိ ေရတြင္းထဲမွာပဲ အရွင္လတ္လတ္   ျမႇဳပ္လုိက္တာက အေကာင္းဆံုးပဲလို႔ လယ္သမားႀကီးက ေတြးသတဲ့။

ဒါမွလည္း ျပႆနာႏွစ္မ်ိဳးကုိ   ရွင္းၿပီးသား ျဖစ္သြားမွာေပါ့။ တခုက ႏြားႀကီးရဲ႕ ဒုကၡကို တစ္နည္းတစ္ဖံု   ေျဖရွင္းေပးရာေရာက္သလုိ သံုးမရေတာ့တဲ့ ေရတြင္းေဟာင္းလည္း တစ္ခါတည္း   ဖို႔ၿပီးသားျဖစ္သြားမွာေလ။  ဒါနဲ႔ လယ္သမားႀကီးလည္း အနီး၀န္းက်င္ကလူေတြကို   အကူအညီ သြားေတာင္းလုိက္သတဲ့။

ပတ္၀န္းက်င္ကလူေတြကလည္း အားတက္သေရာပါပဲ။   ၀ိုင္းကူၾကတယ္။   သည္လုိနဲ႔ ေျမႀကီးေတြကုိ ေဂၚျပားေတြနဲ႔ ေကာ္ၿပီး   တြင္းထဲကုိ ဖို႔ၾကတဲ့အခါ ႏြားႀကီးရဲ႕ေက်ာေပၚကုိ ေျမႀကီးေတြ   တဖုတ္ဖုတ္က်လာေတာ့တာေပါ့။ လူေတြ ဘာလုပ္ေနမွန္း သိသြားတဲ့အခါ ႏြားႀကီးလည္း   ေတာ္ေတာ့္ကို ေဆာက္တည္ရာမရ ျဖစ္သြားေတာ့တယ္။

အဲသလို ေဆာက္တည္ရာမရ ျဖစ္ေနတဲ့ၾကားကပဲ   ႏြားႀကီးရဲ႕ေခါင္းထဲမွာ အၾကံတစ္ခ်က္ လက္ခနဲ ေပၚလာသတဲ့။ ဒါနဲ႔ အေပၚကလူေတြ   သူ႔ေက်ာေပၚကုိ ေျမႀကီးတစ္ေကာ္ ထုိးခ်လုိက္တိုင္း သူကေက်ာေပၚက ေျမႀကီးေတြကို   ခါထုတ္လုိက္ၿပီး သူ႔ေျခေထာက္ေအာက္ကို ေရာက္သြားတဲ့   ေျမႀကီးေပၚကုိ တက္တက္ရပ္ေလသတဲ့။

သည္လိုနဲ႔ ၾကာလာတဲ့အခါ ႏြားႀကီးလည္း တစ္ကုိယ္လံုးကုိ ေပေရညစ္ပတ္ၿပီး ႏံုးခ်ိေနေတာ့တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အသက္ကေတာ့ ရွင္ျမဲရွင္လ်က္ပဲ။ ေျမႀကီးေတြ ေက်ာေပၚက်လာလုိက္၊ ခါထုတ္လုိက္၊ ေျခေထာက္ေအာက္ ေရာက္သြားတဲ့ ေျမႀကီးေတြကို နင္းၿပီး တက္လုိက္နဲ႔ လုပ္လာလို္က္တာ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ တြင္းႏႈတ္ခမ္းကုိ ေရာက္သြားၿပီး အသက္လည္း   ခ်မ္းသာရာရသြားပါေတာ့သတဲ့။

ပံုျပင္ေလးကေတာ့ ဒါပါပဲ။   ဒါေပမယ့္ ပံုျပင္ေလးးက ေပးလိုက္တဲ့ စိတ္အခံေလးကေတာ့   ကၽြန္ေတာ္တ္ို႔ လူသားေတြအေနနဲ႔ ဘ၀မွာ ရင္ဆိုင္ရဲ၀ံ့စရာ   အခ်က္အလက္သစ္ တစ္ခုပါပဲ။ အဲဒီ့စိတ္အခံကေတာ့   “ခါထုတ္ၿပီး နင္းတက္မယ္”ဆိုတဲ့ သေဘာထားေလးပါ။   ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေတြဟာ တစ္ခုခုကုိဆုိရင္   ႀကိတ္မႏိုင္ ခဲမရနဲ႔ စိတ္ထဲမွာ မၿပီးႏုိင္ မစီးႏိုင္ျဖစ္ေနတတ္တာ ခဏ   ခဏပါပဲ။ တခ်ိဳ႕ဟာေတြဆို တစ္ပတ္ေလာက္ကုိ တႏံု႔ႏံု႔၊ တခ်ိဳ႕ဟာေတြက်ေတာ့   တစ္လေလာက္၊ တခ်ိဳ႕ဆိုရင္ ႏွစ္နဲ႔ကုိ ခ်ီလို႔။ ေခါင္းထဲကကုိ ေဖ်ာက္မရႏိုင္၊ ခါမထုတ္ႏုိင္တာမ်ားေလ။

ဦးေႏွာက္စားတယ္ဆိုတာ အဲဒါမ်ိဳးေပါ့။   ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ အေပ်ာ္ေတြ၊ စိတ္ခ်မ္းသာမႈေတြ၊ စိတ္ေအးခ်မ္းမႈေတြနဲ႔ ေပးဆပ္ေနရတာေတြပါ။ အတိတ္က နာက်င္ခံစားမႈေတြဟာ ခါးသီးမႈ၊ အမုန္းတရား၊   အမ်က္ေဒါသနဲ႔ အာဃာတမ်ားကုိ ဖန္တီးေနတာပဲ မဟုတ္ပါလား။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ အဲဒီ ခါးသီးမႈ ၊ အမ်က္နဲ႔  အာဃာတဆိုတဲ့ နာက်င္ခံစားမႈ ေျမႀကီးေတြကုိ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေက်ာေပၚကုိ   ေန႔စဥ္လုိပဲ အက်ခံေနၾကရပါတယ္။ အဲဒါေတြကို သည္အတိုင္း   ၿငိမ္ခံေနမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း တြင္းထဲမွာ အရွင္လတ္လတ္   သၿဂႋဳဟ္ခံလိုက္ရသလိုပဲ ေနေတာ့မွာေပါ့။ ဆက္ဆံေရးေတြမွာလည္း တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ၾကား နံရံႀကီးေတြ ထူျဖစ္သြားမယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ မဆံုျဖစ္ေအာင္ ေရွာင္ေနမယ္။ သည္လိုနဲ႔ မေခၚႏိုင္ မေျပာႏိုင္ ျဖစ္ကုန္တဲ့အထိ ကြဲတဲ့ ကြာတဲ့အထိ၊ ျပတ္တဲ့ေတာက္တဲ့အထိ စစ္ေအးတုိက္ပြဲေတြ ျဖစ္တဲ့အထိ ျဖစ္ကုန္ပါေတာ့မယ္။

ဒါေပမယ့္ လူရယ္လုိ႔ျဖစ္လာရသမွ်ထဲမွာ တန္ဖိုးအရွိဆံုး အရာတစ္ခု ရွိတာကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ ေမ့ေနၾကတယ္။ အဲ့ဒါကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ လူသားေတြမွာ   ေရြးခ်ယ္ခြင့္ေတြ ရွိေနတာပါပဲ။ နာက်င္ခံစားမႈေတြကုိ ကုိယ့္ကုိယ္တြင္းမွာ ေမြးျမဴ သိမ္းဆည္းထားမလား၊ ဒါမွမဟုတ္ အဲ့ဒါေတြကုိ ခါထုတ္ၿပီး နင္းတက္မလား   ကုိယ့္ဘာသာ ေရြးခ်ယ္႐ံုပါပဲ။

စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္းမ်ား ခင္ဗ်ား…

ႀကိဳးစားၾကည့္ၾကစမ္းပါ။ ခါထုတ္ၿပီး နင္းတက္ရေအာင္လား။

တစ္ဖက္သားက ေျပာလုိက္ၿပီးတဲ့ စကားေတြ၊   ျပဳလုိက္ၿပီးတဲ့ အျပဳအမူေတြကုိ ခါထုတ္ၿပီး နင္းတက္လိုက္ၾကပါစို႔။  ဒါမွမဟုတ္လည္း ကုိယ္ေျပာလိုက္မိတဲ့ စကား၊ ျပဳလိုက္မိတဲ့ အမႈေတြ အတြက္လည္း   တႏုံ႔ႏံု႔ျဖစ္မေနတာ့ဘဲ အားလံုးကို ခါထုတ္ၿပီး နင္းတက္ၾကရေအာင္။  တစ္ေယာက္ေယာက္က ႐ိုင္း႐ို္င္းစိုင္းစိုင္း ေျပာလိုက္တာ၊ ဒါမွမဟုတ္ ကုိယ့္ရဲ႕ အတိတ္က အမွားအယြင္း တစ္စံုတစ္ရာ၊ ဘာက္ုိပဲျဖစ္ျဖစ္ လစ္လ်ဴရႈလို္က္မယ္ဆုိတာနဲ႔ တစ္ပတ္အတြင္းမွာ စိတ္ခ်မး္သာသြားေတာ့မွာ   ေသခ်ာလုိ႔ေနပါတယ္။

ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ပါ။

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေတြရဲ႕ ဘ၀ေတြမွာ အဲဒါေတြကပဲ တစ္ခ်ိန္လံုး ႀကီးစိုးေနတာ မဟုတ္လား။ တစ္ခါတေလမ်ားဆုိရင္ နာက်င္ခံစားမႈေတြကုိ ပိုးေမြးသလုိေတာင္ ေမြးထားမိရဲ႕။ အခ်ိန္ေတြ ၾကာလာတဲ့အခါ ေပ်ာက္ပ်က္မသြားတဲ့အျပင္ တႏံု႔ႏံု႔နဲ႔  ျပန္စဥ္းစားရင္းက ပုိလို႔ေတာင္ နာက်င္ေန၊ ခံစားမိေနရေသးတာေတြလည္း   မနည္းဘူး။

ဒါတင္မကေသးဘူး တစ္ခါတေလ ကိုယ့္နာက်င္မႈကို မၾကာမၾကာ “အစမ္းေလ့က်င့္”ေနတာက ရိွေသးတယ္။ ကိုယ္ခံစားရတာကို လူတကာကို လည္ေျပာတာဟာ ကိုယ့္ခံစားမႈကို ကိုယ့္ရင္ထဲမွာ အသားမေသေအာင္ အစမ္းေလ့က်င့္ေပးေနရာ ေရာက္ေနတာပဲေပါ့။

အေကာင္းဆံုးကေတာ့ ဘာပဲ ျဖစ္လာ ျဖစ္လာ အသာတၾကည္ လက္ခံလုိက္ဖို႔ပါပဲ။ ျဖစ္လာတာကို ေသခ်ာ သံုးသပ္   သင္ခန္းစာယူဖုိ႔ပဲ လုိပါတယ္။ ၿပီးရင္ေတာ့ ခါထုတ္လုိက္ၿပီး အဲ့ဒီ သင္ခန္းစာေတြအေပၚမွာ နင္းတက္ႏုိ္င္ဖို႔ပါပဲ။

ခါထုတ္လိုက္ႏုိင္ၿပီဆိုတာနဲ႔ တစ္ၿပိဳင္နက္ စိတ္လက္ ေပါ့ပါး လြတ္လပ္သြားပါၿပီ။ ဒါဆိုရင္ နင္းတက္ဖို႔လည္း လြယ္ကူသြားပါၿပီ။ ဒါဆုိရင္ အတိတ္က အရိပ္ဆုိတဲ့ တြင္းနက္ႀကီးထဲမွာ အရွင္လတ္လတ္ သၿဂႋဳဟ္ခံရမဲ့ အေရးကလည္း ေ၀းသထက္ ေ၀းသြားေတာ့မွာပါ။

တြင္းႏႈတ္ခမ္းေပၚ မားမားမတ္မတ္   ျပန္ေရာက္လာၿပီဆိုတာနဲ႔ တစ္ၿပိဳင္နက္ တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခု လုပ္ႏိုင္ေတာ့မွာလည္း ေသခ်ာပါတယ္။

ကုိယ့္ဘ၀ကုိယ္ ဘယ္လို ထူေထာင္မယ္၊ ဘယ္လမ္းကုိ သြားမယ္ဆုိတာ လူတိုင္း လူတိုင္း ကိုယ့္ဘာသာ ဆံုးျဖတ္ၾကရမွာပါပဲ။

နာက်င္ခံစားမႈေတြေၾကာင့္ ခါးသီးသူ တစ္ေယာက္ အျဖစ္ခံမလား၊ ရင့္မာခိုင္က်ည္တဲ့ စိတ္ဓာတ္နဲ႔ ရဲ၀ံ့ရင္ဆိုင္သူတစ္ေယာက္ အျဖစ္ခံမလားဆိုတာလည္း ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ဆံုးျဖတ္ၾကရမွာပါပဲ။

ဆုိခဲ့သလုိပဲ၊ လူျဖစ္ရတာ အင္မတန္ကံေကာင္းပါတယ္။ လူျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ေတြ ရွိေနတယ္ မဟုတ္လား။

အဲ… အဲဒီ့ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ေတြကုိ   အေကာင္းဆံုး အသံုးခ်ႏိုင္ဖို႔ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလံုးရဲ႕ အသိဉာဏ္နဲ႔ပဲ သက္ဆိုင္လိမ့္မယ္လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ယံုပါတယ္။  

စာဖတ္သူလူႀကီးမင္းေရာ ဘယ္လုိသေဘာရပါသလဲ?

[၂၀၀၁ ခုႏွစ္ ဧၿပီလ ၂၄ ရက္ (လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္ႏွစ္နဲ႔ ငါးရက္တိတိ)က ထုတ္ေ၀တဲ့ အေတြးသစ္ဂ်ာနယ္မွာ ပထမဆံုး
ပံုႏွိပ္ေဖာ္ျပခဲ့ကာ ၂၀၀၂ စက္တင္ဘာမွာ ပထမအႀကိမ္၊ ၂၀၀၆ ေအာက္တိုဘာမွာ ဒုတိယအႀကိမ္ ပံုႏွိပ္ထုတ္ေ၀ခဲ့တဲ့ 
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ “ေနေပ်ာ္တဲ့ဘ၀ ၾကည္ျမတဲ့ဘ၀င္ ရႊင္လန္းတဲ့စိတ္” စာအုပ္ထဲမွာလည္း ပါ၀င္တဲ့ စာတစ္ပုဒ္ ျဖစ္ပါတယ္။
Facebook မွာ Peace Ful ဆိုသူက Note အျဖစ္ တင္ၿပီး ရွဲထားတာကို ကၽြန္ေတာ့္ Facebook မိတ္ေဆြႀကီး
ဆရာ Aung Soe က ေတြ႕လာလို႔ ကၽြန္ေတာ့္ဆီ လက္ဆင့္ျပန္ကမ္းေပးရာက ဒါေလးကို ျပန္အစေဖာ္ျဖစ္သြားတာပါ။]

ဆယ္ေက်ာ္သက္နဲ႔ ျပစ္ဒဏ္

မဂၤလာပါလို႔ စာေရးတဲ့ ကြ်န္ေတာ္ အတၱေက်ာ္က ဦးစြာပထမ ဂါရဝနဲ႔ ႏႈတ္ခြန္းဆက္ပါရေစလား ခင္ဗ်ာ။

သည္တစ္ပတ္ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ “ဘဝအေမာေျပဖို႔ အေျဖရွာစို႔” အစီအစဥ္ကေတာ့ ဖတ္လိုက္ရတဲ့ ေၾကကြဲစရာ ဂ်ာနယ္သတင္းတစ္ခုကို အေၾကာင္းျပဳထားပါတယ္။ နားဆင္ေတာ္မူေနၾကတဲ့ ခ်စ္ေသာ ပရိသတ္ လူႀကီးမင္းမ်ားထဲက တခ်ိဳ႕ေတြလည္း ဖတ္မိေကာင္း ဖတ္မိလိုက္ပါလိမ့္မယ္။ မဖတ္မိလိုက္သူမ်ားအတြက္ အဲဒီ့သတင္းေလးကို အတိုခ်ံဳးၿပီး ျပန္အစီရင္ခံျပပါရေစ။

၂၀ဝ၉ ခုႏွစ္ ႏိုဝင္ဘာလ ေနာက္ဆံုးပတ္မွာ ထြက္လာတဲ့ ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္မွာ ေဖာ္ျပထားတာကေတာ့ အလယ္တန္း ေက်ာင္းသူေလးတစ္ဦးဟာ ခ်စ္သူ ခင္သူေတြနဲ႔ စာေတြ အျပန္အလွန္ ေရးတဲ့ “ေရးေပးပါ”လို စာအုပ္မ်ိဳး ေလးကို ထားရွိပါသတဲ့။ အဲဒီ့ စာအုပ္ေလးထဲမွာ သူ႔ခံစားခ်က္ေလးေတြ၊ သူ႔ကို ခ်စ္ၾက ခင္ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ ခံစားခ်က္ေလးေတြကိုလည္း စုေပါင္း ေရးဖြဲ႕ထားပါတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲဒီ့စာအုပ္ေလးကို သူ႔သူငယ္ခ်င္းေလးတစ္ေယာက္က ဖတ္ေနခိုက္မွာ သူတို႔ရဲ႕ အတန္းဆရာမက ျမင္သြားၿပီး အဲဒီ့စာသားေတြကို အတန္းထဲမွာ ေအာ္ဖတ္ခိုင္း႐ံုသာ မက အဲဒီ့ကေလးမေလးရဲ႕ စာအုပ္ထဲမွာ ပါေနေလတဲ့ ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္ရဲ႕ တန္းခြဲကိုပါ သြားေအာ္ဖတ္ခိုင္းခဲ့တယ္။ ဒါ့အျပင္ ကေလးမေလးကိုလည္း ေနာက္တစ္ရက္ ေက်ာင္းလာတဲ့အခါ မိဘေတြ ေခၚလာရမယ္၊ ေခၚမလာရင္ ေက်ာင္းလာမတက္နဲ႔လို႔လည္း ရာဇသံေပးလိုက္ပါတယ္။ ဒါတင္ မကေသးဘူး “စာသင္ဖို႔ ေက်ာင္း လာတက္တာလား၊ လင္လာရွာ တာလား”လို႔လည္း ရင့္ရင့္သီးသီး ဆိုလိုက္ပါေသးသတဲ့။

တိုတိုေျပာရရင္ေတာ့ဗ်ာ၊ ကာယကံရွင္ ကေလးမေလးဟာ ရွက္စိတ္ေတြ သည္းလြန္းမက သည္းသြားရာကေန သူ႔ကိုယ္သူ အဆံုးစီရင္သြားတဲ့ သတင္းေလးပါပဲ။ သည္သတင္းေလးကို ဖတ္လိုက္ရတဲ့အခါ ကြ်န္ေတာ့္ ရင္ထဲ မွာ ဆို႔သြားရပါတယ္။ တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ ဒါေလးကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ဆယ္ေက်ာ္သက္ေတြကို ကိုင္တြယ္ အုပ္ထိန္းေနတဲ့ မိဘေတြ၊ ဆရာေတြကို ေဆြးေႏြး တင္ျပခ်င္တာေလးေတြ ရွိလာရပါေတာ့တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ သည္တစ္ပတ္မွာေတာ့ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ လူငယ္ေလးေတြရဲ႕ သဘာဝကို ေဆြးေႏြးတင္ျပသြားပါရေစခင္ဗ်ား။

စိတ္ပညာနယ္ပယ္မွာေတာ့ ႀကီးေကာင္ဝင္စ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ကို “မုန္တိုင္းထန္ထန္ စိတ္ ဒဏ္ပိပိအရြယ္”လို႔ ေခၚဆိုၾကပါတယ္။ အဂၤလိပ္ဘာသာနဲ႔ေတာ့ Storm & Stress ေပါ့။ ဘယ္လို မုန္တိုင္းထန္ၿပီး ဘယ္လို စိတ္ဒဏ္ ပိေနတာလဲလို႔ ေမးစရာ ရွိပါတယ္။

ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်ာ၊ တကယ္ေတာ့ သည္အရြယ္ဟာ စေကာစက အရြယ္ပါ။ လူႀကီးျဖစ္ၿပီလား ဆိုရင္လည္း ေလာက္ေလာက္လားလား ျဖစ္မလာေသးဘူး။ ဒါျဖင့္ ကေလးလားဆိုရင္လည္း ကေလးက မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ေယာက္်ားေလးဆိုလည္း ပုဆိုး ကြင္းသိုင္း ထင္ရာစိုင္းလို႔ မရေတာ့သလို မိန္းကေလးဆိုလည္း ကေလးဘဝတုန္းကလို ေယာက္်ားေလးမ်ားနဲ႔ လံုးလံုးလားလား ကစားခ်င္တိုင္း ကစားလို႔ မရေတာ့တဲ့ အရြယ္ေပါ့။ ကိုယ့္ကိုယ္ခႏၶာ ကိုယ္ျပန္ၾကည့္ျပန္ေတာ့လည္း အေျပာင္းအလဲေတြက အမ်ားသား။ သည္ၾကားထဲမွာ ကိုယ္က ရြယ္တူ သူငယ္ခ်င္းေတြထက္ ပိုၿပီး အထြားျမန္ေနရင္ ျဖစ္ျဖစ္၊ သူတို႔မွာ ကိုယ္ခႏၶာေတြ ဖြံ႕ၿဖိဳး၊ အရပ္ေတြ ထြက္လာသေလာက္ ကိုယ္က မဖြံ႕ၿဖိဳးေသး ရင္ျဖစ္ျဖစ္ ပိုလို႔ ညစ္စရာ ေကာင္းေနရပါေသးတယ္။ ငါမ်ား လူစဥ္မမီ ျဖစ္ေနသလား၊ ငါမ်ား သာမန္ထက္ ပိုၿပီး ထူးကဲတဲ့ ကြ်ဲေပါက္စမ်ား ျဖစ္ေနၿပီလားစသျဖင့္ အေတြး ေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ ဗ်ာမ်ားရတာလည္း သည္အရြယ္ပါပဲ။

အဲေတာ့ ကေလးမက လူႀကီးမက် စေကာစကအရြယ္၊ သည္လို ဆယ္ေက်ာ္သက္စ ပ်ိဳျမစ္ႏုနယ္သူေလးမ်ားခမ်ာမွာ အလိုလိုေနရင္းကို စိတ္႐ႈပ္ေနရပါတယ္၊ စိတ္ညစ္ေနရပါတယ္။ ေလတိုက္လို႔ သစ္ရြက္ကေလး လႈပ္တာကို ၾကည့္ရင္းနဲ႔ေတာင္ ကိုယ္က ၾကားထဲက အေျခာက္တိုက္ ငိုခ်င္သလိုလို၊ ရယ္ခ်င္သလိုလိုျဖစ္ရတာကလည္း တကယ္ေတာ့ သည္အရြယ္ပါ။

အခု ကြ်န္ေတာ့္အစီအစဥ္ကို နားဆင္ေတာ္မူေနၾကတဲ့ ခ်စ္ေသာ ပရိသတ္မ်ားထဲက အရြယ္ေကာင္းစြာ ေရာက္ေနၾကသူ လူႀကီးမင္းမ်ားလည္း အဲဒီ့အရြယ္တုန္းက ကိုယ့္အေျခအေန၊ ကိုယ့္စိတ္ ခံစားခ်က္ေတြကို ျပန္ဆင္ျခင္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ သည္အတိုင္းပဲ ျပန္ျမင္ရမွာပါေနာ္၊ ဟုတ္ကဲ့လား မသိဘူး။

ကိုယ့္စိတ္နဲ႔ကိုယ္ ဇယား႐ႈပ္၊ ကိုယ့္စိတ္နဲ႔ကိုယ္ နပန္းလံုး၊ ကိုယ့္စိတ္နဲ႔ကိုယ္ မေက်မလည္ ျဖစ္ေနရတဲ့ ၾကားထဲ ကိုယ့္ပတ္ဝန္းက်င္က လူႀကီးသူမေတြ၊ ရြယ္တူေတြကလည္း တစ္ေမွာင့္၊ ႏွစ္ေမွာင့္၊ သံုး ေမွာင့္မက အေမွာင့္ေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ ေႏွာင့္ေနတာေတြကလည္း တစ္သီ တစ္တန္းႀကီး ရွိပါေသးတယ္။ 

လူႀကီးေတြကလဲ “ဟဲ့… ကေလးမဟုတ္ေတာ့ဘူးေနာ္”ဆိုတဲ့ စကားနဲ႔ ဟန္႔တာေလးေတြ ရွိလာၿပီ။ သို႔ေသာ္ ကေလးဆန္တာကို ဟန္႔ခ်င္တဲ့အခါမွာသာ ကေလး မဟုတ္ေတာ့ဘူးလို႔ ေျပာၾကတာ၊ သိပ္လူႀကီးဆန္လာျပန္ရင္လည္း “အရြယ္ေလးကျဖင့္ လက္ေတာက္ေလာက္ ရွိေသးတယ္”တို႔၊ ”အခုမွ လူျဖစ္မယ္ ၾကံ႐ံုရွိေသး”တို႔၊ “ကေလးက ကေလးလို မေနဘဲ လူပ်ိဳဂိုက္၊ အပ်ိဳဂိုက္ဖမ္းေနတယ္” ဆိုတာမ်ိဳးေတြကိုလည္း လူႀကီး မိဘေတြက အခါအားေလ်ာ္စြာ ေျပာျဖစ္ေနတတ္ၾကျပန္ပါတယ္။

ၾကားနာရသူ ႀကီးေကာင္ဝင္စ ဆယ္ေက်ာ္သက္ အထီး အမေလးမ်ားရဲ႕ ေနရာမွာ တစ္ဆိတ္ ဝင္ေန ၾကည့္ေတာ္မူၾကစမ္းပါဗ်ာ။ အဲလို “ကေလး မဟုတ္ေတာ့ဘူး”လို႔ အခုပဲ ေျပာလိုက္၊ ေတာ္ေနၾကာေတာ့ “အရြယ္ကေလးကျဖင့္ လက္ေတာက္ေလာက္ ရွိေသးတယ္”လို႔ ေျပာလိုက္နဲ႔ ကိုယ္ တစ္ေယာက္တည္းကိုပဲ ဆန္႔က်င္ဘက္ ႏွစ္မ်ိဳး အေျပာခံေနရတဲ့အခါ ဘယ္လိုမ်ား ခံစားၾကရပါမလဲဗ်ာ။

ကေလးမဟုတ္ေတာ့ဘူးလို႔ ေျပာတဲ့အတြက္ ဘဝင္ေလး ျမင့္မယ္ၾကံခါ ရွိေသးတယ္၊ လက္ေတာက္ေလာက္ရွိေသးတယ္နဲ႔လည္း ေတြ႕ေရာ ေစာေစာက တက္မယ္ ျပင္ထားတဲ့ ဘဝင္ေလးက ဖုတ္ဆို ထြက္ေျပးသြားလိုက္ေတာ့တာမ်ား၊ ကုလားထိုင္က်ိဳ ကုလားထိုင္ၾကား၊ ဖ်ာက်ိဳ ဖ်ာၾကား လိုက္ရွာေတာင္ မေတြႏိုင္ေတာ့မယ့္ အျဖစ္။

အဲေတာ့ နဂိုကမွ ကိုယ့္စိတ္နဲ႔ ကိုယ္နပန္းလံုးၿပီး ညစ္ေနရတဲ့ စိတ္က ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ရွိေနတဲ့ လူႀကီးသူမေတြရဲ႕စကားအေထြေထြေၾကာင့္ ပိုႏြမ္းလာရတယ္။ ပို ဇေဝဇဝါ ျဖစ္လာရတယ္။ ပို ကေယာင္ေျခာက္ျခား ျဖစ္လာရပါတယ္။

ရြယ္တူေတြကက်ျပန္ေတာ့လည္း တစ္မ်ိဳး၊ တို႔ကေတာ့ ဘယ္ကဲ့သို႔၊ ဘယ္ခ်မ္းသာေဟ့၊ တို႔ကေတာ့ ဘယ္လို စြံတာ၊ တို႔ကိုေတာ့ ဘယ္သူက ဘယ္လို စြဲလန္းေနတယ္ ဆိုတာမ်ိဳးေတြ၊ တို႔ကိုယ္ခႏၶာမွာ ဘယ္လိုေတြ ျဖစ္လာေနတယ္ ဆိုတာမ်ိဳးေတြက သည္အရြယ္ေတြၾကားမွာ ပြထေနပါတယ္။ ဟုတ္တာေတြလည္းပါရဲ႕၊ မဟုတ္တာေတြလည္း ပါရဲ႕။ အမွန္က ရြယ္တူေတြမွာကလည္း သူတို႔စိတ္နဲ႔ သူတို႔ ဗ႐ုတ္ဗရက္ ျဖစ္ခ်င္တိုင္း ျဖစ္ေနၾကေလေတာ့ကာ သည္လို ေတာရမ္းမယ္ဘြဲ႕ေတြ ေလွ်ာက္ေျပာရင္းက စိတ္ထြက္ေပါက္ ရွာတတ္ၾကတာမ်ိဳးကလား။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ အဲသလို ရြယ္တူေတြၾကားမွာ ေနရတဲ့ ႀကီးေကာင္ဝင္စ ဆယ္ေက်ာ္သက္ တစ္ေယာက္အတြက္က်ေတာ့ ေနာက္က်ိေနတဲ့ စိတ္အလ်ဥ္ကို ၾကည္လင္မလာေစႏိုင္တဲ့အျပင္ ပိုလို႔သာ ညစ္ႏြမ္းစရာ ျဖစ္လာရပါေတာ့တယ္။

ဒါေတြ အားလံုးကို စုေပါင္း လိုက္တဲ့အခါမွာေတာ့ သည္လို ႀကီးေကာင္ဝင္စ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ကို မုန္တိုင္းထန္ထန္၊ စိတ္ဒဏ္ပိပိေနတဲ့အရြယ္လို႔ ပညာရွင္ ေတြက သတ္မွတ္လိုက္ၾကေတာ့တာပါပဲ။

သည္အရြယ္ဟာ လူႀကီးသူမေတြရဲ႕ မ်က္စိထဲမွာ ဘယ္လိုမွကို အခ်ိဳးမေျပႏိုင္တဲ့အရြယ္ပါ။ ဘယ္ အခ်ိဳးေျပႏိုင္ပါ့မလဲဗ်ာ၊ ဟိုအဆိုေတာ့္ဆံပင္ပံုက ေကာင္းႏိုးႏိုး၊ ဟိုမင္းသမီးရဲ႕ အမူအရာက ေကာင္းႏိုးႏိုးနဲ႔ ကိုယ့္မ်က္စိေအာက္ ေရာက္လာသမွ်ထဲက သင့္ႏိုးရာရာကို လိုက္အတုခိုးရ၊ ဆံပင္ သရ၊ မွန္ ၾကည့္ရ၊ မိန္းကေလး ဆိုလည္း မရွိ ရွိတဲ့ ကိုယ္ခႏၶာအခ်ိဳးအစား မေပၚ ေပၚေအာင္ ထဘီကို မတရားသျဖင့္ တင္းတင္းစီးလို စီးရ၊ လမ္းေလွ်ာက္တဲ့အခါက်ျပန္ေတာ့လည္း အျမင္ တင့္တယ္ေအာင္ ေမာ္ဒယ္လို ေလွ်ာက္ရနဲ႔ဆိုေတာ့ ျမင္ရသူ လူအေပါင္းရဲ႕ မ်က္စိထဲမွာ ဘယ္လိုမွကို အခ်ိဳးက်မွာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။

သည္အထဲမွာ ကိုယ္လည္း သည္အရြယ္တုန္းက သည္လို ျဖစ္ခဲ့တာပဲဆိုတာ အင္မတန္ ေမ့လြယ္ ေပ်ာက္လြယ္တဲ့ လူႀကီးသူမေတြက ကြ်န္ေတာ္တို႔ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ အျပည့္အသိပ္နဲ႔ ျဖစ္ေနေလေတာ့ ႀကီးေကာင္ဝင္စ ဆယ္ေက်ာ္သက္ေလးမ်ားခမ်ာမွာ ေနစရာကို မရွိရွာၾကေတာ့ပါဘူး။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း သူတို႔ကို အျပစ္တင္ ေဝဖန္တဲ့ လူႀကီးသူမေတြကို ကလန္ကဆန္ လုပ္ခ်င္တဲ့ စိတ္ကေလးေတြနဲ႔ ကြ်ပ္ဆတ္ဆတ္၊ ဂ်စ္ကန္ကန္ေလးေတြ ျဖစ္လာၾကတယ္။ အဲ… တခ်ိဳ႕က်ျပန္ေတာ့လည္း အဲသလို ျပစ္တင္ ေဝဖန္လြယ္တဲ့ လူႀကီးသူမေတြေၾကာင့္ မအံုမေႏြးနဲ႔ မထံုတက္ေသးေလးေတြ၊ ျမံဳစိစိေလးေတြ၊ မလႈပ္တလႈပ္ေလးေတြ ျဖစ္ကုန္ရျပန္တယ္။

တကယ္ေတာ့ ဂ်စ္ကန္ကန္ေရာ၊ ျမံဳစိစိေရာ ဘယ္ဟာကမွ မေကာင္းဘူးဆိုတာ နားေသာတ ဆင္ေတာ္မူေနၾကတဲ့ ပရိသတ္ လူႀကီးမင္းမ်ားလည္း လက္ခံႏိုင္ၾကမွာပါေနာ္။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္တို႔က ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ကို ေကာင္းေကာင္း လြန္ေျမာက္ၿပီး အရြယ္ေရာက္သူဘဝ ေရာက္လာတဲ့အခါ ကိုယ့္တုန္းက ခံစားခဲ့ရတာေတြ၊ ေတြ႕ၾကံဳခဲ့ရတာေတြကို အေမ့ႀကီး ေမ့လို႔ ေကာင္းေနတတ္ၾကပါတယ္။ ေမ့႐ံုတင္မကဘူး၊ သူတို႔ေလးေတြကို လူႀကီးမ်က္စိနဲ႔ ၾကည့္မိတဲ့အခါက်ေတာ့ ဘယ္ေနရာမွ ၾကည့္လို႔ မရခ်င္သလိုျဖစ္ ေနတတ္ၾကတာလည္း ကြ်န္ေတာ္တို႔လို အရြယ္ေရာက္ေနသူ လူႀကီးသူမ အေတာ္မ်ားမ်ားပါပဲ။

အဲေတာ့ ႀကီးေကာင္ဝင္စ ဆယ္ေက်ာ္သက္ေတြနဲ႔ အနီးကပ္ ဆက္စပ္ပတ္သက္ေနရသူ လူႀကီးသူမတိုင္း၊ မိဘဆရာသမားတိုင္း  စဥ္းစားသင့္တာက တို႔မ်ားေရာ အဲဒီ့အရြယ္တုန္းက ဘယ္လိုစိတ္မ်ိဳး၊ ဘယ္လိုခံစားမႈမ်ိဳးေတြ ရွိခဲ့ပါလိမ့္၊ အဲဒီ့စိတ္ေတြ၊ အဲဒီ့ ခံစားမႈေတြကေရာ ဘယ့္ကေလာက္အထိမ်ား အရွည္တည္ေန၊ စြဲျမဲေနလို႔ပါလိမ့္၊ အဲတုန္းက ထားခဲ့တဲ့ ဆံပင္ပံု၊ အဲတုန္းက ႀကိဳက္ခဲ့တဲ့ အဝတ္အစား၊ အဲတုန္းက က်င့္ၾကံခဲ့တဲ့ ေနပံုထိုင္ပံုေတြ အားလံုးဟာလည္း ဘယ္ေလာက္အထိမ်ား တာသြားခဲ့လို႔ပါလိမ့္ဆိုတဲ့ အခ်က္မ်ားပါပဲ။ ဒါေတြကို ဆင္ျခင္မိမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ဘာမဟုတ္တဲ့ ကိစၥ အေသးအမႊားေလးမ်ားေၾကာင့္ ကိုယ္နဲ႔ ထိစပ္ပတ္သက္ေနရသူ ႀကီးေကာင္ဝင္စ ဆယ္ေက်ာ္သက္မ်ားနဲ႔ သိပ္အဟပ္ကြာေနေတာ့မွာ မဟုတ္တဲ့အျပင္ ဂ်စ္ကန္ကန္ေလးေတြ၊ မထံုတက္ေသးေလးေတြလည္း တျဖည္းျဖည္း ရည္မြန္လာႏိုင္ၾကပါလိမ့္မယ္။

အဲ… သည္လိုမွ မဟုတ္ဘဲ ကိုယ့္မ်က္စိထဲ အခ်ိဳးမေျပေလတိုင္း သည္ႀကီးေကာင္ဝင္စ ဆယ္ေက်ာ္သက္ေလးမ်ားကို ႏွိပ္ကြပ္ရာ၊ ခ်ိဳးဖဲ့ရာေရာက္တဲ့အေျပာအဆို အျပဳအမူတစ္ခုခု လုပ္မိေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့ သည္အရြယ္ေလးေတြကို လမ္းမွားဆီ တြန္းပို႔သလို ျဖစ္ေနႏိုင္တတ္တဲ့အျပင္ အခု ကြ်န္ေတာ့္ ေဆြးေႏြးခ်က္ေလး ျဖစ္လာေအာင္ အေၾကာင္းဖန္သြားတဲ့ ျဖစ္ရပ္ထဲကလို ရင္နာ ရင္က်ိဳးစရာ အျဖစ္ဆိုးမ်ားအထိ ၾကံဳရတတ္ႏိုင္တာကို ႀကီးေကာင္ဝင္စေလးေတြနဲ႔ ထိစပ္ ပတ္သက္ေနသူ လူႀကီးမိဘတိုင္း၊ ဆရာ သမားတိုင္း သတိထားအပ္ၾကပါ တယ္ခင္ဗ်ား။

ေဆြးေႏြးစရာ ေနာက္တစ္ခ်က္ က်န္ပါေသးတယ္။ အဲဒါကေတာ့ အျပစ္ေပး ဒဏ္ခတ္တဲ့ ကိစၥပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မွီတင္း ေနထိုင္ရာ လူ႔ေဘာင္ႀကီးတစ္ခုလံုးမွာက အျပစ္ေပးလိုက္၊ ဒဏ္ခတ္လိုက္ရင္ လူတစ္ေယာက္ ေနာင္ၾကဥ္သြားမယ္ဆိုတဲ့ အစြဲက ဘယ္ကတည္းက စခဲ့မွန္းေတာ့ မသိဘူး၊ လူအမ်ားစုရဲ႕ ရင္ထဲမွာ အဲဒီ့ အေတြးအျမင္ႀကီးက ခိုင္မာေနပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ဆို အျမဲတမ္း ဆင္ျခင္မိတယ္။ သူခိုးတစ္ေယာက္ကို ျပစ္ဒဏ္ေပးလိုက္႐ံုနဲ႔ အဲဒီ့သူခိုး ေနာက္မခိုးေတာ့ပါဘူးလို႔ ဘယ္သူ တာဝန္ယူႏိုင္မွာလဲ။ အလားတူပဲ၊ တျခား စာရိတၱပိုင္းဆိုင္ရာ ျပစ္မႈ က်ဴးလြန္သူေတြကိုလည္း တစ္ေခတ္ကဆို ႀကိမ္ဒဏ္၊ ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ ေထာင္ဒဏ္ အမ်ိဳးမ်ိဳး စတာေတြနဲ႔ အျပစ္ေပးလိုက္႐ံုနဲ႔ သည္လူေတြရဲ႕ စာရိတၲကို ျပဳျပင္ႏိုင္ပါမတဲ့လား။

တျခားမၾကည့္ပါနဲ႔၊ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ေဆးလိပ္၊ အရက္ ႀကိဳက္တဲ့ အမူအက်င့္ကို ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ပီတာဖခင္ႀကီးက ႀကိမ္လံုးနဲ႔ နာနာ ႏွက္ရင္း ၿဖိဳဖ်က္ဖို႔ ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ အားထုတ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဟုတ္ကဲ့ ခင္ဗ်ာ၊ အခုဆို ကြ်န္ေတာ့္ကို ႀကိမ္ႏွက္ၿပီး အက်င့္ဖ်က္မယ့္ အေဖမရွိတာ ၃၃ ႏွစ္ ေက်ာ္ပါၿပီ။ ကြ်န္ေတာ္ လူပ်ိဳေပါက္အရြယ္ ၁၃-၄ ႏွစ္သားမွသည္ သူ ကြ်န္ေတာ့္ဘဝထဲက ေပ်ာက္သြားခ်ိန္ ၁၉ ႏွစ္သား အရြယ္အထိ ငါးႏွစ္၊ ေျခာက္ႏွစ္ေလာက္ မျပတ္တမ္း ထစ္ခနဲရွိ ႀကိမ္နဲ႔ေဆာ္ၿပီး ျပဳျပင္ဖို႔ အားထုတ္ခဲ့တဲ့ အေဖ့ ျပစ္ဒဏ္မ်ားရဲ႕ အက်ိဳးဆက္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ယေန႔ထက္တိုင္ ေဆးလိပ္ေရာ၊ အရက္ပါ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး ေသာက္သံုးေနဆဲ လူသားတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနပါတယ္။ အရက္အိုး ခ်ိဳးကပ္ေနတဲ့ အရက္သမားဘဝကို ဘယ္တုန္းကမွ မေရာက္ခဲ့တာ မွန္ေသာ္လည္း အရက္ကို အခါအားေလ်ာ္စြာ ခံုခံုမင္မင္ ေသာက္သံုးတတ္သူထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္ ထိပ္ဆံုးက ပါပါတယ္။ ေဆးလိပ္ကေတာ့ လက္ၾကားကကို မခ်ျဖစ္ဘူးခင္ဗ်။ အေဖ့ ႀကိမ္လံုးရဲ႕ စြမ္းခ်က္ကေတာ့ အဲဒီ့အတိုင္းပါပဲ။

အၾကမ္းဖက္တဲ့နည္းနဲ႔ မဟုတ္ဘဲ အရွက္ခြဲ တဲ့နည္းနဲ႔ အျပစ္ေပးတာမ်ိဳးလည္း ရွိပါေသးတယ္။ အဲဒါလည္း ကြ်န္ေတာ့္ ပီတာဖခင္က လုပ္တတ္ခဲ့ျပန္ပါေသးတယ္။ တမင္ ရည္ရြယ္ၿပီး လုပ္တာေတာ့ ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္ပါလိမ့္မယ္။ သို႔ေသာ္ သူ႔စိတ္ကို လူေရွ႕မေရွာင္၊ သူေရွ႕ မေရွာင္ မထိန္းႏိုင္ဘဲ ကြ်န္ေတာ့္ကို ႐ိုက္ေမာင္း ပုတ္ေမာင္း လုပ္တာမ်ားက ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ အစိုင္အခဲ တစ္ခုလို ျဖစ္ေနတတ္ခဲ့ပါတယ္။   ႏိုင္ငံအသီးသီးရဲ႕ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံ ဥပေဒ တိုင္းလိုလိုမွာ “လူ႔သိကၡာ ညႇိဳးႏြမ္း ေသးသိမ္ေစေသာ အျပစ္ဒဏ္မ်ိဳးမေပးရ”ဆိုတာကို အတိအလင္း ထည့္သြင္း ျပ႒ာန္းေလ့ရွိၾကတယ္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အရွက္အိုးကို ခြဲရာေရာက္တဲ့ အျပစ္ဒဏ္မ်ိဳး မေပးရလို႔ ဆိုလိုတာျဖစ္ပါတယ္။

သို႔ေသာ္ ဥပေဒက မည္သို႔ပင္ ဆိုေစကာမူ လူႀကီးမိဘ ဆရာသမားတခ်ိဳ႕မွာေတာ့ သည္အခ်က္ကို သတိမမူမိဘဲ အရွက္ခြဲတဲ့နည္းနဲ႔ အျပစ္ေပးလိုက္ရင္ ေနာင္ၾကဥ္သြားမယ္ဆိုတဲ့ အစြဲႀကီးကလည္း ျမဲျမဲမတ္မတ္ ရွိေနတတ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ႀကီးေကာင္ဝင္စ လူပ်ိဳေပါက္ အပ်ိဳေပါက္ကေလးပဲျဖစ္ျဖစ္၊ လူႀကီးတစ္ေယာက္ပဲျဖစ္ျဖစ္ အသက္ထက္ အရွက္ကို ပိုတန္ဖိုးထားၾကသူခ်ည္းပါပဲ။ မိမိတို႔ရဲ႕ အရွက္အိုးကို အခြဲခံရတဲ့အခါ အက်ိဳးဆက္က ႏွစ္မ်ိဳးသာ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ တစ္မ်ိဳးက အရွက္ႀကီး ရွက္ၿပီး လူေတာမတိုးေတာ့တဲ့ လူသားေလးေတြ ျဖစ္သြားႏိုင္ပါတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ အရြဲ႕တိုက္ၿပီး မေကာင္းမႈ ျပဳရမွာကို လံုးဝ ရွက္ရေကာင္းမွန္း မသိေတာ့ဘဲ ထင္ရာက်ဲတဲ့ လူသားအျဖစ္ ရပ္တည္သြားႏိုင္တာပါ။ ေသခ်ာတာကေတာ့ အဲဒီ့ႏွစ္မ်ိဳးစလံုးေၾကာင့္ စိတ္မွာ အနာတရ ျဖစ္ၾကရတာပါပဲ။

ပိုဆိုးတာက ရွက္စိတ္၊ ေဒါသစိတ္၊ ခ်စ္စိတ္ဆိုတဲ့ ခံစားမႈအျပင္းစားေတြ သိပ္ကိုတရားလြန္ မႊန္ထူသြားၿပီဆိုရင္ေတာ့ ဆင္ျခင္တံုတရားေတြ လံုးဝ ေပ်ာက္ဆံုးသြားၿပီး ဒေရာေသာပါးနဲ႔ လုပ္မိ လုပ္ရာ လုပ္တတ္ၾကတဲ့ လူ႔သဘာဝပါပဲ။

ႀကီးေကာင္ဝင္စ လူငယ္ေလးေတြမွာက်ေတာ့ ပိုဆိုးပါတယ္။ ေရွ႕မွာ တင္ျပ ေဆြးေႏြးခဲ့တဲ့အတိုင္း သူတို႔ေလးေတြမွာက သူတို႔စိတ္နဲ႔သူတို႔ နပန္းလံုးရင္း စိတ္ကေယာက္ကယက္ ျဖစ္ေနတာပါ။ အသက္အရြယ္ ငယ္ႏုေလေသးတဲ့အေလ်ာက္ အေတြ႕အၾကံဳကလည္း နည္းၾကရွာပါေသးတယ္။ သည္အခ်ိန္မွာ သူတို႔ရဲ႕ အရွက္အိုးကို အခြဲခံရၿပီဆိုရင္ သည္အရြယ္ေလးမ်ားခမ်ာ ရွက္စိတ္ေတႊ တအားမႊန္ကာ ထူပူကုန္တတ္ၾကၿပီး နဂိုကမွ သိပ္မျပည့္ဝေသးတဲ့ ဆင္ျခင္တံုတရားက လံုးလံုးလ်ားလ်ား ေပ်ာက္ကြယ္သြားတတ္ပါတယ္။ အဲဒီ့မွာတင္ မဆင္မျခင္နဲ႔ ထင္ရာလုပ္လိုက္ၾကၿပီဆိုရင္ ကိုယ္က်ိဳးနည္းရတဲ့ ျဖစ္ရပ္ေတြ ေပၚေပါက္လာတတ္တာကို သည္အရြယ္ေလးေတြကို ကိုင္တြယ္ေနရသူ လူႀကီးမိဘတိုင္း ဆရာသမားတိုင္း ဆင္ျခင္သင့္တယ္လို႔ ယူဆမိရပါတယ္။

ကေလးသူငယ္မ်ားနဲ႔ ပတ္သက္လာရင္ “ျပစ္ဒဏ္ေပးျခင္းသည္ မွား၏”လို႔ စိတ္ပညာရွင္ အမ်ားစုက တညီတၫြတ္တည္း ခံယူထားၾကပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ေဒါသစိတ္ကေလး ဖက္ၿပီး အျပစ္ဒဏ္ေပးမိရင္ လြဲကုန္တတ္ပါတယ္။

ကိုယ္ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေနတဲ့ ကေလးေတြ၊ လူငယ္ေလးေတြကို အျပစ္ေပးမယ္ၾကံတဲ့အခါတိုင္း လူႀကီးမိဘ ဆရာသမားမ်ားအေနနဲ႔ မလြဲမေသြ စဥ္းစားအပ္တာက ေဒါသကင္းရဲ႕လားဆိုတဲ့ အခ်က္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္အစီအစဥ္ကို နားဆင္ေတာ္မူေနၾကသူ ခ်စ္စြာေသာ လူႀကီးမင္းမ်ားခင္ဗ်ား။ အခုတစ္ပတ္ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ေဆြးေႏြးတင္ျပခ်က္ကေတာ့ ႀကီးေကာင္ဝင္စ အရြယ္ ဆယ္ေက်ာ္သက္ လူငယ္ေလးမ်ားရဲ႕ မုန္တိုင္းထန္ထန္ စိတ္ဒဏ္ပိပိ ေနရတတ္ျမဲ သဘာဝရယ္၊ အဲဒီ့ အပ်ိဳေပါက္ လူပ်ိဳေပါက္ေလးေတြကို ျပဳစု ပ်ိဳးေထာင္ေနၾကတဲ့ လူႀကီးမိဘေတြ၊ ဆရာသမားေတြရဲ႕ အ႐ိုးစြဲေနတဲ့ အျပစ္ေပး ဒဏ္ခတ္နည္း အေထြေထြရဲ႕ ေဘးထြက္ ဆိုးက်ိဳးေတြရယ္ကို ေဇာင္းေပးထားခဲ့တာပါ။

ကြ်န္ေတာ္ တင္ျပခဲ့တာေလးကို နားဆင္ေနၾကတဲ့ ခ်စ္စြာေသာ ပရိသတ္အေပါင္းအေနနဲ႔လည္း ကိုယ့္ကို အားကိုးေန၊ ကိုယ့္ကို အရိပ္ၾကည့္ၿပီး ရင့္က်က္ဖို႔ တာစူေနၾကတဲ့ ပန္းဖူး ပန္းငံုေလးမ်ား လူ႔ေလာကအလယ္မွာ ဝင့္ဝင့္ထည္ထည္နဲ႔ စြင့္လန္းလာႏိုင္ၾကေစဖို႔အတြက္ ကိုယ့္ဘက္က ကိုယ္ခ်င္းစာတရား၊ က႐ုဏာ တရား၊ ေမတၱာတရားမ်ား ေရွ႕ထားကာ ျပဳစု ပ်ိဳးေထာင္ႏိုင္ေရးကို ေတြးဆၿပီး ဆင္ဆင္ျခင္ျခင္ေလး လုပ္ကိုင္ ေဆာင္ရြက္သြားႏိုင္ၾကမယ္လို႔ ယံုၾကည္ ေမွ်ာ္လင့္ေနမိပါတယ္ ခင္ဗ်ာ။

မဂၤလာအေပါင္းနဲ႔ ခေညာင္း ျပည့္စံုၾကတဲ့အျပင္ အားလံုး ေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစလို႔ စာေရးတဲ့ ကြ်န္ေတာ္ အတၲေက်ာ္က ဂါရဝနဲ႔ ဆုေတာင္း ေမတၱာ ပိုသလိုက္ပါတယ္ ခင္ဗ်ား။

[ဝန္ခံခ်က္ – ၂၀ဝ၉ ခုႏွစ္ ႏိုဝင္ဘာလအတြင္း က မႏၲေလး အက္(ဖွ္)အယ္(မ္)ေရဒီယိုအစီအစဥ္ မွာ ထုတ္လႊင့္ခဲ့တဲ့ အသံလႊင့္ခ်က္ကို စာအျဖစ္ ျပန္လည္ တင္ဆက္လိုက္တာ ျဖစ္ေၾကာင္းပါ။]

(၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ဧၿပီလထုတ္ The Chic မဂၢဇင္း အမွတ္ ၆ မွာလည္း သည္အတိုင္း ေဖာ္ျပထားပါတယ္။)

တီေကာင္နဲ႔ လိပ္ျပာ

ဆရာေတာ္တစ္ပါးရဲ႕ စာအုပ္အသစ္တစ္အုပ္ ထြက္လာပါတယ္။

ဘာစာအုပ္၊ ဘယ္ဆရာေတာ္ဆိုတာကို ၫႊန္းဆို ေဖာ္ျပလိုက္ခ်င္လွေပမယ့္ ဆရာေတာ္ ကိုယ္တိုင္က ကြ်န္ေတာ့္ကို စာနဲ႔ေပနဲ႔ အတိအလင္း တားျမစ္ထားတာမို႔ မေဖာ္ျပႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။

စကားစပ္လို႔ေျပာရရင္ ဆရာေတာ့္စာေတြ၊ မိန္႔ၾကားခ်က္ေတြကို ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ဗီဒီယိုဇာတ္ၫႊန္းတစ္ပုဒ္မွာ လိႈင္လိႈင္ႀကီး ထည့္သြင္း အသံုးျပဳခဲ့မိပါတယ္။ ဇာတ္ကား ႐ိုက္ကူးၿပီးတဲ့ေနာက္ ဆရာေတာ့္ထံ ခြင့္ျပဳခ်က္ ေတာင္းခံရာမွာ ဆရာေတာ္က သူ႔စာေတြ၊ သူ႔မိန္႔ၾကားခ်က္ေတြ ကိုးကား သံုးစြဲတာကို လံုးဝ မကန္႔ကြက္ေသာ္လည္းပဲ ဆရာေတာ့္နာမည္ကို ရည္ၫႊန္း အသံုးျပဳခြင့္ကိုေတာ့ လံုးဝ မေပးေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ့္ကို စာနဲ႔ေပနဲ႔ တိတိက်က် မိန္႔မွာေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။

စကားၾကံဳလို႔ ေျပာရရင္ ဆရာေတာ့္မိန္႔ၾကားခ်က္က မွတ္သားစရာ ေကာင္းလွပါတယ္။

ပုဂၢိဳလ္ေရး ကိုးကြယ္မႈကို အားေပးရာေရာက္တဲ့ကိစၥမ်ိဳး ျဖစ္တာမို႔ ဆရာေတာ့္ဘြဲ႕ေတာ္ကို ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ ရည္ၫႊန္းခြင့္ မျပဳႏိုင္ဘူးလို႔ အတိအလင္း မိန္႔ၾကားတာပါ။ တရားျပန္႔ပြားေရးအတြက္ ဆရာေတာ့္ တရားေတြ၊ စာေတြ၊ မိန္႔ၾကားခ်က္ေတြကို ေကာက္ႏုတ္ အသံုးျပဳတာကိုေတာ့ ျခြင္းခ်က္မရွိ ခြင့္ေပးေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။

အခုလည္း ဆရာေတာ့္စာအုပ္သစ္ထဲမွာပါလာတဲ့ အေၾကာင္းအရာေလး တစ္ခုကို ဖတ္မိရာကေန ေတြးမိတဲ့အေတြးကို ေရးခ်င္လာရျပန္တဲ့အခါ တားျမစ္ခ်က္ကို ခ်က္ခ်င္း သတိရလိုက္မိျခင္းနဲ႔အတူ ဆိုင္ရာစာအုပ္အမည္နဲ႔ ဘြဲ႕ေတာ္မ်ားကို ၫႊန္းဆို ေဖာ္ျပဖို႔ အခက္အခဲေတြ႕သြားရပါေတာ့တယ္။ သည္အတြက္ စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္းမ်ား အားလံုးကို ကြ်န္ေတာ္ကပဲ ေတာင္းပန္လိုက္ပါရေစ။

စာအုပ္ထဲမွာ ပါလာတာက ေရာက္ေနတဲ့ဘဝနဲ႔ ႐ႈျမင္သံုးသပ္ပံုမ်ား တည္မီေနပံုကို ဥပမာေပးလိုက္တာေလးတစ္ခုပါ။

တီေကာင္ေလးတစ္ေကာင္နဲ႔ လိပ္ျပာေလးတစ္ေကာင္ရဲ႕ အျမင္ဟာ တူႏိုင္ပါ့မလားလို႔ ဥပမာ တင္စားထားတဲ့ စာပိုဒ္ေလးေတြကို ဖတ္မိရင္းက သည္ေဆာင္းပါးကို ေရးခ်င္စိတ္ ေပၚလာရတာပါပဲ။

တီေကာင္ေလးတစ္ေကာင္ရဲ႕အျမင္အာ႐ံုမွာ အလင္းနဲ႔ အေမွာင္ကို ေရးေတးေတးေလး၊ သိတယ္ဆို႐ံုေလာက္ေလးပဲ သိပါတယ္။ အနံ႔ကို မခံစားႏိုင္၊ အရသာဆိုရင္လည္း ေျမႀကီးရဲ႕ အရသာေလာက္ကိုပဲ သိပါတယ္။ အျမင့္ဆိုတာလည္း တီေကာင္အတြက္ ေျမႀကီးေအာက္ကို တိုးဝင္တဲ့ အျမင့္ေလာက္ပဲ သိတယ္။

အဲဒီ့တီေကာင္ေလးကို လိပ္ျပာေလးကသာ စကားေျပာႏိုင္ခဲ့မယ္ ဆိုရင္ေပါ့၊ “ၾကည့္လိုက္စမ္းပါကြာ၊ ပန္းကေလးေတြ လွလိုက္တာ”ဆိုတာမ်ိဳးမ်ား ေျပာလာရင္ တီေကာင္ေလးက “ဘာေတြ လာေျပာေနတာလဲ၊ ပန္းဆိုတာ ဘာလဲ၊ ငါမသိဘူး”လို႔ ျပန္ေျပာေတာ့မွာပါ။ ပန္းဝတ္ရည္ေလးေတြရဲ႕ ခ်ိဳျမပံုကို ေျပာေျပာ၊ ပန္းရနံ႔ေလးေတြရဲ႕ထံုသင္းပံုကို ေျပာေျပာ၊ အျမင့္က ၾကည့္တဲ့အခါ ျမင္လိုက္ရတဲ့ ဩကာသေလာကႀကီးရဲ႕ သာေမာတင့္တယ္မႈကိုပဲ ေျပာေျပာ၊ တီေကာင့္အတြက္ ဘာအဓိပၸာယ္မွ ေရေရရာရာ မရွိတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။

တီေကာင့္ဘဝအေနအထား၊ တီေကာင့္ဘဝ အဆင့္အတန္းအရ လိပ္ျပာေလး ေျပာသမွ်ဟာ ဘယ္လိုမွ လက္ခံခ်င္စရာ ေကာင္းေနေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။

အလားတူပဲ၊ လိပ္ျပာေလးနဲ႔ ငွက္ကေလးနဲ႔က်ရင္ေကာ တူမလိုလိုနဲ႔ ကြဲျပားေနမွာပါ။ လိပ္ျပာက သက္တမ္းမရွည္ဘူး၊ သူ႔ထက္စာရင္ ငွက္ကေလးေတြက သက္တမ္းရွည္ရွည္ ေနရတယ္။ သည္အခါမွာ ငွက္ကေလးေတြဟာ လိပ္ျပာေလးထက္ ဘဝအေတြ႕အၾကံဳေတြ ပိုလို႔ ျပည့္စံုေနေတာ့မွာ အေသအခ်ာပဲေပါ့။

သည္ကမွတစ္ဆင့္ ေၾကာင္ကေလးေတြ၊ ေခြးကေလးေတြ၊ ဆင္ႀကီးေတြအထိ ခ်ဲ႕ကား စဥ္းစားရင္းကေန လူဆိုတာအထိ ေရာက္လာတယ္။

လူေတြမွာလည္း လူတစ္ဦးစီရဲ႕ ဘဝ အေနအထား၊ ဘဝ အဆင့္အတန္း ေပၚလိုက္ၿပီး ႐ႈျမင္ သံုးသပ္မႈေတြက ကြာျခားေနေတာ့မွာ အေသအခ်ာပါပဲ။ တစ္မေအတည္းက ေပါက္ပြား၊ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာ ေမြး၊ တစ္ေက်ာင္းတည္းမွာ ေန၊ တစ္ၿမိဳ႕တည္းမွာ ႀကီးျပင္းခဲ့သူခ်င္းပင္ ျဖစ္လင့္ကစား မိမိရဲ႕ဘဝ အေနအထား၊ ဘဝအဆင့္အတန္းရဲ႕ အဓိက ေမာင္းႏွင္အားျဖစ္တဲ့ အသိဉာဏ္ အတိမ္အနက္ေပၚလိုက္ၿပီး ႐ႈျမင္သံုးသပ္ပံုေတြ ကြဲျပားေနေတာ့မွာပါ။

အနီးစပ္ဆံုး ဥပမာတစ္ခုကို ေရးျပပါရေစဦး။

တစ္ေန႔က ဂ်ာနယ္ထုတ္ေဝသူတစ္ဦးနဲ႔ေတြ႕ပါတယ္။  သူ႔ဂ်ာနယ္က ဂ်ာနယ္ေလာကမွာ သံမဏိသက္တမ္း ရွည္ၾကာလွၿပီျဖစ္တဲ့ ဂ်ာနယ္ပါ။ အခု ပလူပ်ံေနတဲ့ ဂ်ာနယ္ေတြ မေပၚခင္ ပေဝသဏီ၊ ဆယ္စုႏွစ္ေပါင္း ၃-၄-၅ခုေလာက္ကတည္းက ထုတ္ေဝခဲ့တဲ့ ဂ်ာနယ္ ျဖစ္ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ သူနဲ႔ ခင္ေနခဲ့တာကလည္း ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ေက်ာ္ အစိတ္ေလာက္ေတာင္ ရွိခဲ့ၿပီေပါ့။ တစ္ေန႔က ဆံုျဖစ္ေတာ့ “ဘယ့္ႏွယ့္လဲ၊ ေရာင္းေရး ဝယ္တာ အဆင္ေျပပါရဲ႕လား”ဆိုတဲ့စကားမ်ိဳးနဲ႔ ပဋိသႏၶာရလိုက္မိသြားပါတယ္။

သူက ဂ်ာနယ္မ်ား အေရာင္းက်လာတဲ့အေၾကာင္းကို ေျပာပါတယ္။ အဲသလို အေရာင္းက်လာတာ ဘာျဖစ္လို႔လဲလို႔ ေမးေတာ့ အခုထြက္ေနတဲ့ ဂ်ာနယ္တခ်ိဳ႕မွာ “စည္း” မရွိၾကလို႔ ျဖစ္ရတာလို႔ ဆိုပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ သေဘာမေပါက္လွတာနဲ႔ သူ႔ကို အက်ယ္ ရွင္းခိုင္းရပါတယ္။

သူေျပာေတာ့လည္း ရွင္းရွင္းေလးပါ။ ဂ်ာနယ္တို႔ရဲ႕ “စည္း”ဆိုတာ ထြက္ရက္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ စည္းကို သူေျပာေနတာပါ။ ဥပမာအားျဖင့္ ကႀကီး ဂ်ာနယ္က တနလၤာေန႔မွာ ထြက္မယ္၊ ခေကြးဂ်ာနယ္က အဂၤါေန႔မွာ၊ ဂငယ္က ၾကာသပေတး၊ ဃႀကီးက ေသာၾကာစသျဖင့္ စတင္ ထုတ္ေဝတဲ့ အခ်ိန္ကတည္းက ဘယ္ေန႔ ဘယ္ရက္ ထြက္မယ္ဆိုတဲ့ ထြက္ရက္ကို အတိအလင္း ေၾကညာထားရစျမဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါမွလည္း ပရိသတ္က ဘယ္ေန႔က်၊ ဘယ္ဂ်ာနယ္ ဝယ္ဖတ္လိုက္ဦးမွဆိုၿပီး ျပင္ဆင္ထားႏိုင္မွာပါ။

ဒါေပမယ့္ အခုကာလမွာေတာ့ အဂၤါေန႔ထြက္မယ့္ ဂ်ာနယ္က တနလၤာေန႔မွာ ျဖန္႔ခ်ိလိုက္တဲ့အခါ အားလံုး ကေသာင္းကနင္း ျဖစ္ကုန္ပါေတာ့တယ္။ တနလၤာေန႔ ထြက္မယ့္ ကႀကီးဂ်ာနယ္ကို ဝယ္ဖတ္ဖို႔ ၾကံထားသူမ်ားအေနနဲ႔ တနလၤာေန႔မွာ ကႀကီးေရာ၊ ခေကြးပါ ၿပိဳင္တူ ေတြ႕ရတဲ့အခါက်ေတာ့ ေထြကုန္ပါေတာ့တယ္။ အလားတူပဲ၊ လက္ေပြ႕လည္ေရာင္းသူမ်ားအေနနဲ႔ က်ေတာ့လည္း တနလၤာေန႔ ေရာက္လာတဲ့အခါ ခါတိုင္းလို ကႀကီးဂ်ာနယ္ခ်ည္းပဲ အေစာင္ ၂၀ ယူၿပီး ေရာင္းဖို႔ တြန္႔သြားပါၿပီ။ ခေကြးဂ်ာနယ္ကိုပါ မွ်ယူရမယ္ဆိုတဲ့ အသိနဲ႔ ျဖစ္လာတဲ့အခါ ကႀကီးကို ေလွ်ာ့ဖို႔ သူတို႔ ေတြးရေတာ့မွာပါ။

သည္လိုနဲ႔ စည္းေတြ မထားၾကေတာ့တဲ့အခါ ဂ်ာနယ္ တစ္ေလာကလံုး ဖ႐ိုဖရဲနဲ႔ အေရာင္းက်ကုန္ေတာ့တာပဲလို႔ ကြ်န္ေတာ့္မိတ္ေဆြက သံုးသပ္ျပပါတယ္။

ၿပီးေတာ့ သူဆက္ေျပာတဲ့စကားေလးက ပိုလို႔ စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းပါတယ္။

“သည္ေမာင္ေတြကိုလည္း အျပစ္မဆိုသာဘူးဗ်။ သူတို႔ေတြက ကြ်န္ေတာ္တို႔နဲ႔ မတူဘူးေလ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔က ကြ်န္ေတာ္တို႔ဂ်ာနယ္ရဲ႕ သက္တမ္းနဲ႔ ဂုဏ္သိကၡာကို တန္ဖိုးထားတယ္။ သူတို႔အတြက္က်ေတာ့ ဒါ မလိုအပ္ဘူး။ သည္ဂ်ာနယ္ အလုပ္မျဖစ္ရင္ ေနာက္ဂ်ာနယ္ တစ္ေစာင္ ေျပာင္းလုပ္လိုက္႐ံုပဲ၊ ကိုယ္လုပ္ေနတဲ့ ဂ်ာနယ္ သက္တမ္းရွည္ေရး၊ ဂ်ာနယ္ နာမည္ထြက္ေရးဆိုတာထက္ ျမန္ျမန္ ေငြေပၚေရးကို ဦးစားေပးေနၾကရတာ ဆိုေတာ့ လုပ္ခ်င္သလိုလုပ္ေနတာ သူတို႔ဟာနဲ႔ သူတို႔ေတာ့ ဟုတ္ေနမွာေပါ့ဗ်ာ”တဲ့။

ကြ်န္ေတာ္ သူ႔ကို ေလးစားသြားပါတယ္။ တစ္ဖက္သားကို ငဲ့ညႇာ စဥ္းစားေပးတတ္တဲ့ေနရာမွာ သူ ကြ်န္ေတာ့္ထက္ အပံုႀကီး သာေနပါလား ဆိုတာကို ေတြးမိရတာနဲ႔အတူ သူ႔သံုးသပ္ပံုမ်ားကို နမူနာယူလိုက္မိရပါတယ္။

သည္အခ်ိန္မွာမွ တီေကာင္နဲ႔လိပ္ျပာကို စာအုပ္ထဲမွာ သြားဖတ္လိုက္မိတာပါပဲ။

ကြ်န္ေတာ့္မိတ္ေဆြဂ်ာနယ္ဆရာက လိပ္ျပာလို ေတြးလိုက္တာ ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္၊ ယေန႔ ဂ်ာနယ္ေလာကထဲက ေပၚပင္ ဂ်ာနယ္ဆရာေတြက တီေကာင္ေလးေတြေပါ့။ ဒါေပမယ့္ လိပ္ျပာက တီေကာင္ေလးေတြဟာ လိပ္ျပာလို မျမင္ရေကာင္းလားလို႔ ေဒါသျဖစ္မေနဘူး၊ က႐ုဏာလည္း သက္မေနဘူး။ သူတို႔ဟာ တီေကာင္ေလးေတြပဲ၊ တီဟာ တီလိုပဲ ေတြး၊ တီလိုပဲ ေန၊ တီလိုပ ဲက်င့္မွာေပါ့ဆိုၿပီး အသာတၾကည္ ႏွလံုးသြင္း လက္ခံလိုက္တာပါ။

ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ကေတာ့ တစ္ခါတေလ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ လိပ္ျပာလို႔ ထင္တဲ့အခါလည္း ရွိရဲ႕၊ ငွက္ေက်းလို႔ ေတြးတဲ့အခါလည္း ရွိရဲ႕၊ ဆင္လို႔ ျမင္တဲ့အခါလည္း ရွိရဲ႕။ ဘဝင္အျပည့္နဲ႔ ပုထုဇဥ္မို႔ပါလို႔ ဆင္ေျခကန္ၿပီး ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေပါ့။

သည္အခါမွာ တီေကာင္ေလးေတြကို တီလို ေတြးရေကာင္းလား၊ တီလို က်င့္ရေကာင္းလား၊ တီလို ျမင္ရေကာင္းလားဆိုၿပီး က႐ုဏာ တစ္က်ပ္သားနဲ႔ ေဒါသ တစ္ပိႆာ ေရာထားတဲ့ က႐ုဏာ ေဒါေသာေတြ ျဖစ္ၿပီးရင္း ျဖစ္ေနမိတတ္ခဲ့ပါတယ္။

အခုက်ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ဟာလည္း တစ္ခါတေလ တီေကာင္ေလးေလာက္ပဲ ျမင္ေနတာ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနမယ္ဆိုတာကို ေတြးမိလာရပါတယ္။  ဒါမွမဟုတ္ ကြ်န္ေတာ္က လိပ္ျပာလို ေတြးျမင္မိတယ္ဆိုရင္လည္း တီေကာင္ရဲ႕ဘဝအေျခအေန၊ ဘဝ အဆင့္အတန္းအရ ကြ်န္ေတာ့္အျမင္ကို ျငင္းပယ္တာ၊ ကြ်န္ေတာ့္ အျမင္နဲ႔ ဖီလာ ျဖစ္ေနတာေတြအတြက္ တီေကာင္ေလးေတြအေပၚ ေဒါေသာ ေႏွာတဲ့ က႐ုဏာေတြ မျဖစ္သင့္ေတာ့ဘူးဆိုတာ ျမင္လာမိရပါတယ္။

ယာဥ္ေမာင္းတစ္ေယာက္က ေျခလ်င္ေလွ်ာက္သူမ်ားရဲ႕ ဗ်ာပါဒကို ျမင္ဖို႔ခဲယဥ္းပါတယ္။ ေျခလွ်င္ေလွ်ာက္သူတစ္ဦးကလည္း ယာဥ္ေမာင္းေတြရဲ႕ဖိစီးမႈကို ျမင္ႏိုင္ဖို႔ မလြယ္ပါဘူး။ အလားတူပဲ၊ သာမန္လူ တစ္ေယာက္ ဆယ္လ်ဴလာဖုန္းကိုင္ေနသူေတြကို မ်က္မုန္းက်ိဳးၿပီး အလကား ဟိတ္ထုတ္ေနတဲ့သူေတြပါလို႔ ျမင္တဲ့အတြက္လည္း အျပစ္မဆိုသာဘူး။ သူ႔အေနနဲ႔ ဆယ္လ်ဴလာသမားရဲ႕ ဝဋ္ႀကီးပံုကို ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ နားလည္ေပးႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘဲကိုး။

ဆန္႔စဥ္းစားမယ္ဆိုရင္ အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ “တီေကာင္နဲ႔ လိပ္ျပာ”ဆိုတဲ့ စာတန္းေလးကိုေတာင္ ခပ္ႀကီးႀကီးေလး ေရးၿပီး အိမ္မွာ၊ ႐ံုးမွာ၊ ကားထဲမွာ စသျဖင့္ ျမင္သာတဲ့ေနရာ အားလံုးမွာ ကပ္ထားရင္ ေကာင္းမလားလို႔ေတာင္ စဥ္းစားေနမိရပါတယ္။ ဒါမွလည္း တစ္ခုခုဆိုရင္ ဒါေလးမွ မသိရေကာင္းလား၊ ဒါေလးမွ မက်င့္ရေကာင္းလားဆိုၿပီး တစ္ဖက္သားအေပၚ ေဒါေသာမိေနတဲ့ က႐ုဏာ အပိုင္းအစ အေလအလြင့္ေတြ နည္းပါးသြားႏိုင္မွာ ျဖစ္သလို တစ္ဖက္သားက ကိုယ့္ဘဝင္နဲ႔ မဟပ္တာေတြ ေျပာဆို က်င့္ၾကံလာတဲ့အခါမ်ိဳးမွာလည္း ကိုယ္ဟာ တီေကာင္ေလးေလာက္ပဲ သိႏိုင္ေသးသူလား၊ တစ္ဖက္သားက လိပ္ျပာအျမင္နဲ႔ တင္ေနတာလားဆိုတာေတြကို ထည့္သြင္း စဥ္းစားၿပီး သကာလ ကိုယ္သေဘာမမွ်သည့္တိုင္  နားေထာင္ႏိုင္တဲ့ နားရြက္ကေလး တစ္စံုေတာ့ ပိုင္ဆိုင္လာႏိုင္ေတာ့မွာပါ။

စာဖတ္သူမ်ားလည္း စဥ္းစားၾကည့္ပါဦး။

ကြ်န္ေတာ္ အခုတင္ျပလိုက္တာကလည္း တီေကာင္ေလးတစ္ေကာင္ရဲ႕အျမင္ေလာက္နဲ႔ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။

စာဖတ္သူလူႀကီးမင္းေတြထဲမွာ လိပ္ျပာလို ျမင္ႏိုင္သူေတြ၊ ေက်းငွက္လိုျမင္ႏိုင္သူေတြ၊  ဆင္လို ျမင္ႏိုင္သူေတြ အံုနဲ႔က်င္းနဲ႔ ရွိေနမွာလည္း အေသအခ်ာပါပဲ။

(၂၀၀၁ ခုႏွစ္ ေမလ ၁ ရက္ေန႔ထုတ္ “အေတြးသစ္”ဂ်ာနယ္မွာ ဦးစြာ တင္ဆက္ခဲ့ၿပီး၂၀၀၂ စက္တင္ဘာတြင္ ပထမအႀကိမ္၊ ၂၀၀၆ ေအာက္တိုဘာတြင္ ဒုတိယအႀကိမ္ ထုတ္ေ၀ထားေသာ အတၱေက်ာ္၏ “ေနေပ်ာ္တဲ့ဘ၀ ၾကည္ျမတဲ့ဘ၀င္ ရႊင္လန္းတဲ့ စိတ္” စာအုပ္ထဲမွာလည္း ထပ္မံ ေဖာ္ျပထားတာေလးကို ျပန္လည္ တင္ဆက္လိုက္တာပါ။)