တီေကာင္နဲ႔ လိပ္ျပာ

ဆရာေတာ္တစ္ပါးရဲ႕ စာအုပ္အသစ္တစ္အုပ္ ထြက္လာပါတယ္။

ဘာစာအုပ္၊ ဘယ္ဆရာေတာ္ဆိုတာကို ၫႊန္းဆို ေဖာ္ျပလိုက္ခ်င္လွေပမယ့္ ဆရာေတာ္ ကိုယ္တိုင္က ကြ်န္ေတာ့္ကို စာနဲ႔ေပနဲ႔ အတိအလင္း တားျမစ္ထားတာမို႔ မေဖာ္ျပႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။

စကားစပ္လို႔ေျပာရရင္ ဆရာေတာ့္စာေတြ၊ မိန္႔ၾကားခ်က္ေတြကို ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ဗီဒီယိုဇာတ္ၫႊန္းတစ္ပုဒ္မွာ လိႈင္လိႈင္ႀကီး ထည့္သြင္း အသံုးျပဳခဲ့မိပါတယ္။ ဇာတ္ကား ႐ိုက္ကူးၿပီးတဲ့ေနာက္ ဆရာေတာ့္ထံ ခြင့္ျပဳခ်က္ ေတာင္းခံရာမွာ ဆရာေတာ္က သူ႔စာေတြ၊ သူ႔မိန္႔ၾကားခ်က္ေတြ ကိုးကား သံုးစြဲတာကို လံုးဝ မကန္႔ကြက္ေသာ္လည္းပဲ ဆရာေတာ့္နာမည္ကို ရည္ၫႊန္း အသံုးျပဳခြင့္ကိုေတာ့ လံုးဝ မေပးေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ့္ကို စာနဲ႔ေပနဲ႔ တိတိက်က် မိန္႔မွာေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။

စကားၾကံဳလို႔ ေျပာရရင္ ဆရာေတာ့္မိန္႔ၾကားခ်က္က မွတ္သားစရာ ေကာင္းလွပါတယ္။

ပုဂၢိဳလ္ေရး ကိုးကြယ္မႈကို အားေပးရာေရာက္တဲ့ကိစၥမ်ိဳး ျဖစ္တာမို႔ ဆရာေတာ့္ဘြဲ႕ေတာ္ကို ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ ရည္ၫႊန္းခြင့္ မျပဳႏိုင္ဘူးလို႔ အတိအလင္း မိန္႔ၾကားတာပါ။ တရားျပန္႔ပြားေရးအတြက္ ဆရာေတာ့္ တရားေတြ၊ စာေတြ၊ မိန္႔ၾကားခ်က္ေတြကို ေကာက္ႏုတ္ အသံုးျပဳတာကိုေတာ့ ျခြင္းခ်က္မရွိ ခြင့္ေပးေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။

အခုလည္း ဆရာေတာ့္စာအုပ္သစ္ထဲမွာပါလာတဲ့ အေၾကာင္းအရာေလး တစ္ခုကို ဖတ္မိရာကေန ေတြးမိတဲ့အေတြးကို ေရးခ်င္လာရျပန္တဲ့အခါ တားျမစ္ခ်က္ကို ခ်က္ခ်င္း သတိရလိုက္မိျခင္းနဲ႔အတူ ဆိုင္ရာစာအုပ္အမည္နဲ႔ ဘြဲ႕ေတာ္မ်ားကို ၫႊန္းဆို ေဖာ္ျပဖို႔ အခက္အခဲေတြ႕သြားရပါေတာ့တယ္။ သည္အတြက္ စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္းမ်ား အားလံုးကို ကြ်န္ေတာ္ကပဲ ေတာင္းပန္လိုက္ပါရေစ။

စာအုပ္ထဲမွာ ပါလာတာက ေရာက္ေနတဲ့ဘဝနဲ႔ ႐ႈျမင္သံုးသပ္ပံုမ်ား တည္မီေနပံုကို ဥပမာေပးလိုက္တာေလးတစ္ခုပါ။

တီေကာင္ေလးတစ္ေကာင္နဲ႔ လိပ္ျပာေလးတစ္ေကာင္ရဲ႕ အျမင္ဟာ တူႏိုင္ပါ့မလားလို႔ ဥပမာ တင္စားထားတဲ့ စာပိုဒ္ေလးေတြကို ဖတ္မိရင္းက သည္ေဆာင္းပါးကို ေရးခ်င္စိတ္ ေပၚလာရတာပါပဲ။

တီေကာင္ေလးတစ္ေကာင္ရဲ႕အျမင္အာ႐ံုမွာ အလင္းနဲ႔ အေမွာင္ကို ေရးေတးေတးေလး၊ သိတယ္ဆို႐ံုေလာက္ေလးပဲ သိပါတယ္။ အနံ႔ကို မခံစားႏိုင္၊ အရသာဆိုရင္လည္း ေျမႀကီးရဲ႕ အရသာေလာက္ကိုပဲ သိပါတယ္။ အျမင့္ဆိုတာလည္း တီေကာင္အတြက္ ေျမႀကီးေအာက္ကို တိုးဝင္တဲ့ အျမင့္ေလာက္ပဲ သိတယ္။

အဲဒီ့တီေကာင္ေလးကို လိပ္ျပာေလးကသာ စကားေျပာႏိုင္ခဲ့မယ္ ဆိုရင္ေပါ့၊ “ၾကည့္လိုက္စမ္းပါကြာ၊ ပန္းကေလးေတြ လွလိုက္တာ”ဆိုတာမ်ိဳးမ်ား ေျပာလာရင္ တီေကာင္ေလးက “ဘာေတြ လာေျပာေနတာလဲ၊ ပန္းဆိုတာ ဘာလဲ၊ ငါမသိဘူး”လို႔ ျပန္ေျပာေတာ့မွာပါ။ ပန္းဝတ္ရည္ေလးေတြရဲ႕ ခ်ိဳျမပံုကို ေျပာေျပာ၊ ပန္းရနံ႔ေလးေတြရဲ႕ထံုသင္းပံုကို ေျပာေျပာ၊ အျမင့္က ၾကည့္တဲ့အခါ ျမင္လိုက္ရတဲ့ ဩကာသေလာကႀကီးရဲ႕ သာေမာတင့္တယ္မႈကိုပဲ ေျပာေျပာ၊ တီေကာင့္အတြက္ ဘာအဓိပၸာယ္မွ ေရေရရာရာ မရွိတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။

တီေကာင့္ဘဝအေနအထား၊ တီေကာင့္ဘဝ အဆင့္အတန္းအရ လိပ္ျပာေလး ေျပာသမွ်ဟာ ဘယ္လိုမွ လက္ခံခ်င္စရာ ေကာင္းေနေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။

အလားတူပဲ၊ လိပ္ျပာေလးနဲ႔ ငွက္ကေလးနဲ႔က်ရင္ေကာ တူမလိုလိုနဲ႔ ကြဲျပားေနမွာပါ။ လိပ္ျပာက သက္တမ္းမရွည္ဘူး၊ သူ႔ထက္စာရင္ ငွက္ကေလးေတြက သက္တမ္းရွည္ရွည္ ေနရတယ္။ သည္အခါမွာ ငွက္ကေလးေတြဟာ လိပ္ျပာေလးထက္ ဘဝအေတြ႕အၾကံဳေတြ ပိုလို႔ ျပည့္စံုေနေတာ့မွာ အေသအခ်ာပဲေပါ့။

သည္ကမွတစ္ဆင့္ ေၾကာင္ကေလးေတြ၊ ေခြးကေလးေတြ၊ ဆင္ႀကီးေတြအထိ ခ်ဲ႕ကား စဥ္းစားရင္းကေန လူဆိုတာအထိ ေရာက္လာတယ္။

လူေတြမွာလည္း လူတစ္ဦးစီရဲ႕ ဘဝ အေနအထား၊ ဘဝ အဆင့္အတန္း ေပၚလိုက္ၿပီး ႐ႈျမင္ သံုးသပ္မႈေတြက ကြာျခားေနေတာ့မွာ အေသအခ်ာပါပဲ။ တစ္မေအတည္းက ေပါက္ပြား၊ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာ ေမြး၊ တစ္ေက်ာင္းတည္းမွာ ေန၊ တစ္ၿမိဳ႕တည္းမွာ ႀကီးျပင္းခဲ့သူခ်င္းပင္ ျဖစ္လင့္ကစား မိမိရဲ႕ဘဝ အေနအထား၊ ဘဝအဆင့္အတန္းရဲ႕ အဓိက ေမာင္းႏွင္အားျဖစ္တဲ့ အသိဉာဏ္ အတိမ္အနက္ေပၚလိုက္ၿပီး ႐ႈျမင္သံုးသပ္ပံုေတြ ကြဲျပားေနေတာ့မွာပါ။

အနီးစပ္ဆံုး ဥပမာတစ္ခုကို ေရးျပပါရေစဦး။

တစ္ေန႔က ဂ်ာနယ္ထုတ္ေဝသူတစ္ဦးနဲ႔ေတြ႕ပါတယ္။  သူ႔ဂ်ာနယ္က ဂ်ာနယ္ေလာကမွာ သံမဏိသက္တမ္း ရွည္ၾကာလွၿပီျဖစ္တဲ့ ဂ်ာနယ္ပါ။ အခု ပလူပ်ံေနတဲ့ ဂ်ာနယ္ေတြ မေပၚခင္ ပေဝသဏီ၊ ဆယ္စုႏွစ္ေပါင္း ၃-၄-၅ခုေလာက္ကတည္းက ထုတ္ေဝခဲ့တဲ့ ဂ်ာနယ္ ျဖစ္ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ သူနဲ႔ ခင္ေနခဲ့တာကလည္း ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ေက်ာ္ အစိတ္ေလာက္ေတာင္ ရွိခဲ့ၿပီေပါ့။ တစ္ေန႔က ဆံုျဖစ္ေတာ့ “ဘယ့္ႏွယ့္လဲ၊ ေရာင္းေရး ဝယ္တာ အဆင္ေျပပါရဲ႕လား”ဆိုတဲ့စကားမ်ိဳးနဲ႔ ပဋိသႏၶာရလိုက္မိသြားပါတယ္။

သူက ဂ်ာနယ္မ်ား အေရာင္းက်လာတဲ့အေၾကာင္းကို ေျပာပါတယ္။ အဲသလို အေရာင္းက်လာတာ ဘာျဖစ္လို႔လဲလို႔ ေမးေတာ့ အခုထြက္ေနတဲ့ ဂ်ာနယ္တခ်ိဳ႕မွာ “စည္း” မရွိၾကလို႔ ျဖစ္ရတာလို႔ ဆိုပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ သေဘာမေပါက္လွတာနဲ႔ သူ႔ကို အက်ယ္ ရွင္းခိုင္းရပါတယ္။

သူေျပာေတာ့လည္း ရွင္းရွင္းေလးပါ။ ဂ်ာနယ္တို႔ရဲ႕ “စည္း”ဆိုတာ ထြက္ရက္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ စည္းကို သူေျပာေနတာပါ။ ဥပမာအားျဖင့္ ကႀကီး ဂ်ာနယ္က တနလၤာေန႔မွာ ထြက္မယ္၊ ခေကြးဂ်ာနယ္က အဂၤါေန႔မွာ၊ ဂငယ္က ၾကာသပေတး၊ ဃႀကီးက ေသာၾကာစသျဖင့္ စတင္ ထုတ္ေဝတဲ့ အခ်ိန္ကတည္းက ဘယ္ေန႔ ဘယ္ရက္ ထြက္မယ္ဆိုတဲ့ ထြက္ရက္ကို အတိအလင္း ေၾကညာထားရစျမဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါမွလည္း ပရိသတ္က ဘယ္ေန႔က်၊ ဘယ္ဂ်ာနယ္ ဝယ္ဖတ္လိုက္ဦးမွဆိုၿပီး ျပင္ဆင္ထားႏိုင္မွာပါ။

ဒါေပမယ့္ အခုကာလမွာေတာ့ အဂၤါေန႔ထြက္မယ့္ ဂ်ာနယ္က တနလၤာေန႔မွာ ျဖန္႔ခ်ိလိုက္တဲ့အခါ အားလံုး ကေသာင္းကနင္း ျဖစ္ကုန္ပါေတာ့တယ္။ တနလၤာေန႔ ထြက္မယ့္ ကႀကီးဂ်ာနယ္ကို ဝယ္ဖတ္ဖို႔ ၾကံထားသူမ်ားအေနနဲ႔ တနလၤာေန႔မွာ ကႀကီးေရာ၊ ခေကြးပါ ၿပိဳင္တူ ေတြ႕ရတဲ့အခါက်ေတာ့ ေထြကုန္ပါေတာ့တယ္။ အလားတူပဲ၊ လက္ေပြ႕လည္ေရာင္းသူမ်ားအေနနဲ႔ က်ေတာ့လည္း တနလၤာေန႔ ေရာက္လာတဲ့အခါ ခါတိုင္းလို ကႀကီးဂ်ာနယ္ခ်ည္းပဲ အေစာင္ ၂၀ ယူၿပီး ေရာင္းဖို႔ တြန္႔သြားပါၿပီ။ ခေကြးဂ်ာနယ္ကိုပါ မွ်ယူရမယ္ဆိုတဲ့ အသိနဲ႔ ျဖစ္လာတဲ့အခါ ကႀကီးကို ေလွ်ာ့ဖို႔ သူတို႔ ေတြးရေတာ့မွာပါ။

သည္လိုနဲ႔ စည္းေတြ မထားၾကေတာ့တဲ့အခါ ဂ်ာနယ္ တစ္ေလာကလံုး ဖ႐ိုဖရဲနဲ႔ အေရာင္းက်ကုန္ေတာ့တာပဲလို႔ ကြ်န္ေတာ့္မိတ္ေဆြက သံုးသပ္ျပပါတယ္။

ၿပီးေတာ့ သူဆက္ေျပာတဲ့စကားေလးက ပိုလို႔ စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းပါတယ္။

“သည္ေမာင္ေတြကိုလည္း အျပစ္မဆိုသာဘူးဗ်။ သူတို႔ေတြက ကြ်န္ေတာ္တို႔နဲ႔ မတူဘူးေလ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔က ကြ်န္ေတာ္တို႔ဂ်ာနယ္ရဲ႕ သက္တမ္းနဲ႔ ဂုဏ္သိကၡာကို တန္ဖိုးထားတယ္။ သူတို႔အတြက္က်ေတာ့ ဒါ မလိုအပ္ဘူး။ သည္ဂ်ာနယ္ အလုပ္မျဖစ္ရင္ ေနာက္ဂ်ာနယ္ တစ္ေစာင္ ေျပာင္းလုပ္လိုက္႐ံုပဲ၊ ကိုယ္လုပ္ေနတဲ့ ဂ်ာနယ္ သက္တမ္းရွည္ေရး၊ ဂ်ာနယ္ နာမည္ထြက္ေရးဆိုတာထက္ ျမန္ျမန္ ေငြေပၚေရးကို ဦးစားေပးေနၾကရတာ ဆိုေတာ့ လုပ္ခ်င္သလိုလုပ္ေနတာ သူတို႔ဟာနဲ႔ သူတို႔ေတာ့ ဟုတ္ေနမွာေပါ့ဗ်ာ”တဲ့။

ကြ်န္ေတာ္ သူ႔ကို ေလးစားသြားပါတယ္။ တစ္ဖက္သားကို ငဲ့ညႇာ စဥ္းစားေပးတတ္တဲ့ေနရာမွာ သူ ကြ်န္ေတာ့္ထက္ အပံုႀကီး သာေနပါလား ဆိုတာကို ေတြးမိရတာနဲ႔အတူ သူ႔သံုးသပ္ပံုမ်ားကို နမူနာယူလိုက္မိရပါတယ္။

သည္အခ်ိန္မွာမွ တီေကာင္နဲ႔လိပ္ျပာကို စာအုပ္ထဲမွာ သြားဖတ္လိုက္မိတာပါပဲ။

ကြ်န္ေတာ့္မိတ္ေဆြဂ်ာနယ္ဆရာက လိပ္ျပာလို ေတြးလိုက္တာ ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္၊ ယေန႔ ဂ်ာနယ္ေလာကထဲက ေပၚပင္ ဂ်ာနယ္ဆရာေတြက တီေကာင္ေလးေတြေပါ့။ ဒါေပမယ့္ လိပ္ျပာက တီေကာင္ေလးေတြဟာ လိပ္ျပာလို မျမင္ရေကာင္းလားလို႔ ေဒါသျဖစ္မေနဘူး၊ က႐ုဏာလည္း သက္မေနဘူး။ သူတို႔ဟာ တီေကာင္ေလးေတြပဲ၊ တီဟာ တီလိုပဲ ေတြး၊ တီလိုပဲ ေန၊ တီလိုပ ဲက်င့္မွာေပါ့ဆိုၿပီး အသာတၾကည္ ႏွလံုးသြင္း လက္ခံလိုက္တာပါ။

ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ကေတာ့ တစ္ခါတေလ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ လိပ္ျပာလို႔ ထင္တဲ့အခါလည္း ရွိရဲ႕၊ ငွက္ေက်းလို႔ ေတြးတဲ့အခါလည္း ရွိရဲ႕၊ ဆင္လို႔ ျမင္တဲ့အခါလည္း ရွိရဲ႕။ ဘဝင္အျပည့္နဲ႔ ပုထုဇဥ္မို႔ပါလို႔ ဆင္ေျခကန္ၿပီး ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေပါ့။

သည္အခါမွာ တီေကာင္ေလးေတြကို တီလို ေတြးရေကာင္းလား၊ တီလို က်င့္ရေကာင္းလား၊ တီလို ျမင္ရေကာင္းလားဆိုၿပီး က႐ုဏာ တစ္က်ပ္သားနဲ႔ ေဒါသ တစ္ပိႆာ ေရာထားတဲ့ က႐ုဏာ ေဒါေသာေတြ ျဖစ္ၿပီးရင္း ျဖစ္ေနမိတတ္ခဲ့ပါတယ္။

အခုက်ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ဟာလည္း တစ္ခါတေလ တီေကာင္ေလးေလာက္ပဲ ျမင္ေနတာ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနမယ္ဆိုတာကို ေတြးမိလာရပါတယ္။  ဒါမွမဟုတ္ ကြ်န္ေတာ္က လိပ္ျပာလို ေတြးျမင္မိတယ္ဆိုရင္လည္း တီေကာင္ရဲ႕ဘဝအေျခအေန၊ ဘဝ အဆင့္အတန္းအရ ကြ်န္ေတာ့္အျမင္ကို ျငင္းပယ္တာ၊ ကြ်န္ေတာ့္ အျမင္နဲ႔ ဖီလာ ျဖစ္ေနတာေတြအတြက္ တီေကာင္ေလးေတြအေပၚ ေဒါေသာ ေႏွာတဲ့ က႐ုဏာေတြ မျဖစ္သင့္ေတာ့ဘူးဆိုတာ ျမင္လာမိရပါတယ္။

ယာဥ္ေမာင္းတစ္ေယာက္က ေျခလ်င္ေလွ်ာက္သူမ်ားရဲ႕ ဗ်ာပါဒကို ျမင္ဖို႔ခဲယဥ္းပါတယ္။ ေျခလွ်င္ေလွ်ာက္သူတစ္ဦးကလည္း ယာဥ္ေမာင္းေတြရဲ႕ဖိစီးမႈကို ျမင္ႏိုင္ဖို႔ မလြယ္ပါဘူး။ အလားတူပဲ၊ သာမန္လူ တစ္ေယာက္ ဆယ္လ်ဴလာဖုန္းကိုင္ေနသူေတြကို မ်က္မုန္းက်ိဳးၿပီး အလကား ဟိတ္ထုတ္ေနတဲ့သူေတြပါလို႔ ျမင္တဲ့အတြက္လည္း အျပစ္မဆိုသာဘူး။ သူ႔အေနနဲ႔ ဆယ္လ်ဴလာသမားရဲ႕ ဝဋ္ႀကီးပံုကို ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ နားလည္ေပးႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘဲကိုး။

ဆန္႔စဥ္းစားမယ္ဆိုရင္ အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ “တီေကာင္နဲ႔ လိပ္ျပာ”ဆိုတဲ့ စာတန္းေလးကိုေတာင္ ခပ္ႀကီးႀကီးေလး ေရးၿပီး အိမ္မွာ၊ ႐ံုးမွာ၊ ကားထဲမွာ စသျဖင့္ ျမင္သာတဲ့ေနရာ အားလံုးမွာ ကပ္ထားရင္ ေကာင္းမလားလို႔ေတာင္ စဥ္းစားေနမိရပါတယ္။ ဒါမွလည္း တစ္ခုခုဆိုရင္ ဒါေလးမွ မသိရေကာင္းလား၊ ဒါေလးမွ မက်င့္ရေကာင္းလားဆိုၿပီး တစ္ဖက္သားအေပၚ ေဒါေသာမိေနတဲ့ က႐ုဏာ အပိုင္းအစ အေလအလြင့္ေတြ နည္းပါးသြားႏိုင္မွာ ျဖစ္သလို တစ္ဖက္သားက ကိုယ့္ဘဝင္နဲ႔ မဟပ္တာေတြ ေျပာဆို က်င့္ၾကံလာတဲ့အခါမ်ိဳးမွာလည္း ကိုယ္ဟာ တီေကာင္ေလးေလာက္ပဲ သိႏိုင္ေသးသူလား၊ တစ္ဖက္သားက လိပ္ျပာအျမင္နဲ႔ တင္ေနတာလားဆိုတာေတြကို ထည့္သြင္း စဥ္းစားၿပီး သကာလ ကိုယ္သေဘာမမွ်သည့္တိုင္  နားေထာင္ႏိုင္တဲ့ နားရြက္ကေလး တစ္စံုေတာ့ ပိုင္ဆိုင္လာႏိုင္ေတာ့မွာပါ။

စာဖတ္သူမ်ားလည္း စဥ္းစားၾကည့္ပါဦး။

ကြ်န္ေတာ္ အခုတင္ျပလိုက္တာကလည္း တီေကာင္ေလးတစ္ေကာင္ရဲ႕အျမင္ေလာက္နဲ႔ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။

စာဖတ္သူလူႀကီးမင္းေတြထဲမွာ လိပ္ျပာလို ျမင္ႏိုင္သူေတြ၊ ေက်းငွက္လိုျမင္ႏိုင္သူေတြ၊  ဆင္လို ျမင္ႏိုင္သူေတြ အံုနဲ႔က်င္းနဲ႔ ရွိေနမွာလည္း အေသအခ်ာပါပဲ။

(၂၀၀၁ ခုႏွစ္ ေမလ ၁ ရက္ေန႔ထုတ္ “အေတြးသစ္”ဂ်ာနယ္မွာ ဦးစြာ တင္ဆက္ခဲ့ၿပီး၂၀၀၂ စက္တင္ဘာတြင္ ပထမအႀကိမ္၊ ၂၀၀၆ ေအာက္တိုဘာတြင္ ဒုတိယအႀကိမ္ ထုတ္ေ၀ထားေသာ အတၱေက်ာ္၏ “ေနေပ်ာ္တဲ့ဘ၀ ၾကည္ျမတဲ့ဘ၀င္ ရႊင္လန္းတဲ့ စိတ္” စာအုပ္ထဲမွာလည္း ထပ္မံ ေဖာ္ျပထားတာေလးကို ျပန္လည္ တင္ဆက္လိုက္တာပါ။)

Author: lettwebaw

A prolific Burmese writer whose main work is non-fiction with many articles and books on psycho-social and health issues including sex education for teenagers, proper etiquette, child rearing practices and marriage counselling tips. Another nom de plume is "Pseudonym."

3 thoughts on “တီေကာင္နဲ႔ လိပ္ျပာ”

  1. ကြ်န္ေတာ္လည္း ဆရာေတာ့္ကို လူခ်င္းေတာ့ တစ္ခါမွ ဖူးခြင့္ မၾကံဳဖူးပါေသးဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ ၉ တန္းနွစ္က စလို့ ဆရာေတာ္ရဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို မထင္မွတ္ဘဲ ဖတ္မိရာကစ ေနာက္ပိုင္း ဆရာေတာ္ရဲ့ စာအုပ္ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို မလြတ္တမ္း ဖတ္ျဖစ္ျပီး ဆရာေတာ့္ကို ကိုယ့္ဆရာသမားအရင္းလို၊ ဖခင္အရင္းလိုပါ စိတ္ထဲမွာ ေလးစားၾကည္ညိဳမႈနဲ႔ ေန႔စဥ္ ဆရာေတာ္ကိုလည္း ရည္မွန္းကန္ေတာ့၊ ဆရာေတာ္ရဲ့ အဆံုးအမေတြကိုလည္း တတ္နိုင္သမွ် ႏွလံုးသြင္းဆင္ျခင္ျပီး ေနျဖစ္ပါတယ္။

    ဆရာေတာ္ရဲ့ အဆံုးအမေတြကို အခုလို ထပ္ဆင့္ေဖာ္ျပ အေတြးေတြ ခ်ဲ႕ထြင္ျပီး မွ်ေဝေပးတဲ့ အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဆရာ ခင္ဗ်ား။

  2. အင္း ၀င္လာဖတ္တဲ့ တစ္ခ်ိဳ႕သူေတြက ဘယ္ဆရာေတာ့္ စာအုပ္ပါလိမ့္လို႔ သိခ်င္ ဖတ္ခ်င္ၾကမွာဗ်။ အဲေတာ့ ဆရာေျပာလုိ႔ မရေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ေျပာလို႔ ရေတာ့ ဆရာေတာ့္ နာမည္ ေရးခဲ့လိုက္မယ္ဗ်ာ။ ဆရာေတာ္စာအုပ္ေတြ ဖတ္တဲ့သူေတြ မ်ားလာေစခ်င္လုိ႔ပါ။

    ဆရာေတာ္ ဦး…. (….) ပါဗ်ာ။ [Deleted by Admin]

    ဆရာေတာ့္ ေနာက္ဆံုးထြက္တဲ့စာအုပ္က “မဂၤလာတရားေတာ္”ပါ။

    [This comment was edited before moderation by Admin]

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s