On a Thai Train

ဇင္းမယ္-ဘန္ေကာက္-ဇင္းမယ္သြား ရထားေပၚ၀ယ္

ဧၿပီလ ၁၄ ရက္ သႀကၤန္အက်ေန႔မႇာ တစ္ခ်ိန္က ဇင္းမယ္လို႔ ေခၚၿပီး အခုေတာ့ ‘ခ်င္းမိုင္‘လို႔ လူသိမ်ားတဲ့ ထိုင္းႏိုင္ငံရဲ႕ ဒုတိယၿမိဳ႕ေတာ္ကို ေရာက္သြားပါတယ္။ မႏွစ္က ပထမဆံုးအႀကိမ္ စေရာက္ခဲ့ရၿပီးကတည္းက သည္ၿမိဳ႕ေလးကို ကြၽန္ေတာ္ ခ်စ္ေနမိတယ္။ မႏၲေလးနဲ႔ ဆင္သလိုလို ဘာလိုလိုမို႔လားေတာ့ မသိဘူး။ သူ႔မွာလည္း သူ႔ပံုစံ က်ံဳးနဲ႔၊ ၿမိဳ႕႐ိုး အၿပိဳအပ်က္ေတြနဲ႔မို႔လည္းပါရဲ႕။ ဘန္ေကာက္လို မြန္းက်ပ္႐ႈပ္ေထြးမႈ မရိွဘဲ ေအးေအးသက္သာရိွတဲ့ ၀န္းက်င္မို႔လည္းပါရဲ႕။

ကြၽန္ေတာ့္သေဘာနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္သာ ဆိုရင္ေတာ့ ဘယ္မွ ဆက္မသြားဘဲ ခ်င္းမိုင္မႇာပဲ စတည္းခ်မိမွာ ေသခ်ာပါတယ္။ အခုေတာ့ ႏိုင္ငံရပ္ျခားကို တစ္ခါမႇ မေရာက္ဖူးေသးေလသူ ကြၽန္ေတာ့္သမီးေတာ္ ငါးက်ည္းေၾကာ္ရဲ႕ အလိုဆႏၵကို လိုက္ေလ်ာၿပီး ဘန္ေကာက္ကို သြားဖို႔ ခရီးစဥ္ ထည့္ဆြဲခဲ့ပါတယ္။ ခ်င္းမိုင္ကေန ဘန္ေကာက္ကို သြားဖို႔ေတာ့ ေလယာဥ္ စီးမေနေတာ့ဘဲ ရထားစီးဖို႔ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ကပဲ ဆံုးျဖတ္ ေရြးခ်ယ္ထားႏွင့္ခဲ့တယ္။

ခက္တာက ခ်င္းမိုင္မႇာ ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ ကိုယ္ရင့္တတူ ရင္းႏွီးတဲ့သူ မရိွဘူး။ အသိအကြၽမ္းလည္း ေကာင္းေကာင္းကန္းကန္း ရိွလွတာ မဟုတ္ဘူး။ မႏွစ္က တစ္ေခါက္သြားတုန္းက သိခဲ့တဲ့သူ တစ္ေယာက္ ရိွတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ ငယ္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ ခ်စ္သူရည္းစားအျဖစ္ ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ ႏႇစ္ေပါင္း ၂၀ ေက်ာ္က သိကြၽမ္းခင္မင္ခဲ့ဖူးသူ တစ္ေယာက္ ရိွတယ္။ သို႔ေသာ္ သူတို႔ေတြမွာကလည္း သူတို႔အလုပ္နဲ႔သူတို႔ ျဖစ္ေနသလို သိပ္လည္း အရင္းႀကီး မဟုတ္ေတာ့ ရထား လက္မွတ္ကို ႀကိဳ၀ယ္ ခိုင္းထားလို႔ မရဘူး။

အို. . . ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ ဆိုၿပီး ညေနငါးနာရီေလာက္မႇာ ခ်င္းမိုင္ၿမိဳ႕ထဲ ေရာက္ၿပီး ခ်က္ခ်င္းလိုပဲ ဘူတာ႐ံုကို ေျပးသြားခဲ့ပါတယ္။ ဟိုက်ေတာ့ လက္မႇတ္႐ံုမွာက က်ီးနဲ႔ ဖုတ္ဖုတ္။ တာ၀န္က် အေရာင္းစာေရးေလး တစ္ေယာက္ပဲ ရိွရွာတယ္။ သို႔ေသာ္ သူက ေလေအးစက္ တပ္ဆင္ထားတဲ့ အခန္းထဲမွာ သန္႔လို႔ ျပန္႔လို႔ရယ္။ သူ႔ေရွ႕မႇာလည္း ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔။

ကြၽန္ေတာ္က နက္ျဖန္ညရထားနဲ႔ ဘန္ေကာက္ကို သြားလိုေၾကာင္း ေျပာေတာ့ သူက ကြန္ပ်ဴတာမႇာ ႏွိပ္ၾကည့္ၿပီး ထိုင္ခံုနဲ႔ သြားရမယ့္ ရထား ရိွေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။ အိပ္စင္ရထားေတာ့ မရႏိုင္ေတာ့ဘူးတဲ့။ ဘာျဖစ္ျဖစ္ သြားတာေပါ့။ ရထားခ ဘတ္ေငြ ၆၆၁ ဘတ္ က်သင့္ပါမယ္တဲ့။

ဒါဆို ေလးေစာင္ယူပါမယ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္ ေျပာလိုက္တယ္။ သူက ကြၽန္ေတာ့္ နာမည္ကို စာလံုးေပါင္းခိုင္းတာနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္လည္း သတ္ပံုေခၚသလို တစ္လံုးခ်င္း ေျပာျပလိုက္ပါတယ္။ ဒါေလးတစ္ခုပဲ သူ ေမးတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ ပိုက္ဆံေပးတယ္။ တစ္မိနစ္ေလာက္အတြင္းမႇာ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ ပံုႏႇိပ္ထားတဲ့ ရထားလက္မွတ္ေတြ ထြက္လာပါတယ္။ အေရာင္းစာေရးေလးက ကြၽန္ေတာ့္ကို လက္မွတ္ျဖန္႔ျပၿပီး ကြၽန္ေတာ့္နာမည္ စာလံုးေပါင္း မွန္မမွန္ စစ္ခိုင္းပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ တြဲနံပါတ္နဲ႔ ထိုင္ခံုနံပါတ္ေတြကို တစ္ေစာင္ခ်င္း ေထာက္ျပေပးပါတယ္။ ေလးေစာင္စလံုးမႇာ ကြၽန္ေတာ့္နာမည္နဲ႔ပါပဲ။

လြယ္ခ်င္ေတာ့လည္း ကြၽန္ေတာ့္ဘ၀ သက္တမ္း ၅၄ ႏႇစ္နီးပါး အတြင္းမွာ ပထမဆံုးအႀကိမ္အျဖစ္ ရထားလက္မႇတ္ ေလးေစာင္ကို လြယ္လြယ္ကူကူ ၀ယ္ယူ ရရိွခဲ့ဖူးတဲ့ အျဖစ္လို႔ မႇတ္တမ္းတင္ရေတာ့မလို ျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္။ ဒါနဲ႔ကြၽန္ေတာ္လည္း ဘူတာထဲက ျပန္ထြက္ခဲ့ပါတယ္။ ဒုတိယၿမိဳ႕ေတာ္ရဲ႕ ဘူတာ ဆိုေပမယ့္ မခမ္းနားဘူး။ မႀကီးက်ယ္လႇဘူး။ မႏၲေလးဘူတာႀကီးနဲ႔ ယွဥ္မယ္ဆိုရင္ က်ယ္ပံု၊ ႀကီးပံုက ဆင္နဲ႔ ဆိတ္ေလာက္ ကြာျခားလွေပတယ္။ မႏၲေလးဘူတာက ဆင္ဆိုရင္ ခ်င္းမိုင္ဘူတာက ဆိတ္ေပါ့ခင္ဗ်ာ။

သည္လိုနဲ႔ ေနာက္တစ္ရက္ ညဦးပိုင္းမႇာ ဘူတာကို ဆင္းခဲ့ၾကတယ္။ ဘူတာေရာက္ေတာ့မႇ မေန႔က တစ္ခါတည္း လုပ္ရမယ့္ အလုပ္ကို အခုမွ သတိရၿပီး လုပ္မိရျပန္တယ္။ အဲဒါကေတာ့ အျပန္လက္မွတ္ စံုစမ္းဖို႔ပါ။ ဒါနဲ႔ မေန႔က လက္မွတ္၀ယ္တဲ့ ေနရာကိုပဲ ျပန္သြားလိုက္တယ္။ စံုစမ္းလိုက္တယ္။

အိပ္စင္ရထား ႏွစ္စီး ရိွတယ္။ တစ္စီးက ၆ နာရီခြဲ၊ ေနာက္တစ္စီးက ၇ နာရီခြဲပါတဲ့။ မေန႔က လက္မႇတ္ေရာင္းေပးတဲ့သူကပဲ ေျပာျပတာပါ။ သူ႔မ်က္ႏႇာက ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းပါပဲ။ ခက္ထန္တဲ့ မ်က္ႏွာလည္း မဟုတ္သလို အလြန္အမင္း ေဖာ္ေရြပံုလည္း မျပေပမယ့္ သူ႔မ်က္ႏႇာေၾကာင့္ တစ္စက္မႇ စိတ္အေႏႇာင့္အယွက္ မျဖစ္ရပါဘူး။ ၆ နာရီခြဲ ထြက္တဲ့ ရထားက ခ်င္းမိုင္ကို ၈ နာရီခြဲ ၀င္မယ္၊ ၇ နာရီခြဲက ၉ နာရီခြဲ ၀င္မယ္ ဆိုတာကိုပါ ကြၽန္ေတာ္ေမးစရာ မလိုဘဲ သူက ျပည့္ျပည့္စံုစံု ေျပာျပလိုက္ပါတယ္။ လက္မႇတ္ခကေတာ့ ၈၈၂ ဘတ္ က်ပါမယ္တဲ့။ ဒါက်ေတာ့ အိပ္စင္ကိုး။

ကြၽန္ေတာ္လည္း ၀ယ္ခ်လိုက္ျပန္တယ္။ မေန႔က နည္းအတိုင္းပဲ၊ ကြၽန္ေတာ့္ နာမည္ စာလံုး ေပါင္းျပလိုက္တာ တစ္ခုက လြဲလို႔ ဘာမႇလုပ္စရာ မလိုဘဲ ေငြေခ်လိုက္တာနဲ႔ လက္ထဲကို လက္မွတ္ေလးေစာင္က ခ်က္ခ်င္း ေရာက္လာပါတယ္။

ကြၽန္ေတာ္တို႔ စီးရမယ့္ ရထားက စႀကႍ အမွတ္ ၂ မွာ ဆိုက္မယ္လို႔ သူ႔ဆီက သိရတာနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔လည္း ေစာင့္ေနလိုက္ၾကပါတယ္။ ရထားက နာရီ၀က္ေလာက္ ေနာက္က်ၿပီးမႇ ဆိုက္လာတယ္။ ခရီးသည္က သိပ္ မ်ားမ်ားစားစား မရိႇပါဘူး။ ရထားကလည္း စုစုေပါင္းမွ သံုးတြဲေလးပဲ ပါတယ္ ခင္ဗ်။

ဘန္ေကာက္က လာတာလို႔ ယူဆရတဲ့ ခရီးသည္ေတြ ဆင္းလာၾကတယ္။ ဆင္းလာသူေတြ ကုန္သြားေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ တက္ရမယ္ မွတ္တာ၊ မတက္ရေသးဘူး။ ရထားတြဲေစာင့္ေတြက တားထားတယ္။

ဘယ္ဟုတ္မတုန္း၊ သူတို႔က ရထားကို “ေရခ်ိဳးေပး” ၾကေသးတာကိုး။ ရထားကို ေရေဆးတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ဆပ္ျပာေတြကို ရထားအျပင္ဘက္ ကိုယ္ထည္ ေနရာအႏွံ႔ ေရွ႕က စက္နဲ႔ ဖ်န္းသြား၊ ေနာက္က တစ္ေယာက္က ေရျမႇဳပ္ႀကီးႀကီး ထိပ္မွာ တပ္ထားတဲ့ တံျမက္စည္းဆန္ဆန္ တုတ္ရွည္နဲ႔ လိုက္ပြတ္၊ ေနာက္က လူက ေရပန္းနဲ႔ အဲဒီ့ဆပ္ျပာေတြ စင္ေအာင္ ဖ်န္းသြားတာမို႔ ရထားကို ေရေဆးတာ မဟုတ္ဘဲ “ေရခ်ိဳးေပးတာ”လို႔ ေရးလိုက္မိရတာပါပဲ ခင္ဗ်ား။

ကြၽန္ေတာ္ကလည္း ဒါမ်ိဳးကို ၀ါသနာပါတတ္သူမို႔ သူတို႔ လုပ္ပံုကိုင္ပံုကို ၾကည့္မိတယ္။ ၀တ္ေက်တန္းေက် ၿပီးကပစ္ မဟုတ္ဘူး။ ဓာတ္ပံုေတြကို ၾကည့္လိုက္မယ္ ဆိုရင္ ေျပာင္စင္ဖိတ္လက္ေနတဲ့ ရထားတြဲေတြကို ေတြ႕ၾကရမွာမို႔ သူတို႔ရဲ႕ အလုပ္ကို အလုပ္နဲ႔တူေအာင္ လုပ္တတ္ပံုကို မ်က္၀ါးထင္ထင္ ျမင္ၾကရမႇာပါ။

ရထားတစ္စင္းလံုး ဟိုဘက္သည္ဘက္ အက်အန ေဆးေၾကာသန္႔စင္ ၿပီးေတာ့မွ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ရထားေပၚ တက္ရပါတယ္။ ရထားေပၚမႇာေတာ့ ေလေအးစက္က ေအးလို႔ စိမ့္လို႔ရယ္။ ထိုင္ခံုေတြက ဆိုဖာေပၚမႇာ သားေရတု အုပ္ထားတဲ့ ထိုင္ခံုေတြပါပဲ။

ကြၽန္ေတာ္တို႔လည္း ၀န္စည္စလယ္ေတြကို ေခါင္းေပၚက တန္းေတြေပၚ ထိုးသိပ္တင္ၿပီး ၀င္ထိုင္လိုက္ၾကတယ္။ သက္ေသာင့္သက္သာ ရိွပါတယ္။

ခဏေနေတာ့ ေခါင္းေလာင္းသံ ၾကားရၿပီး ရထားလည္း ထြက္ပါေတာ့တယ္။ အျပင္ဘက္မႇာ ေမွာင္ေနၿပီမို႔ ဘာမႇ သိပ္ သတိထား ၾကည့္မေနမိေတာ့ဘူး။

ခဏေနေတာ့ လက္မွတ္စစ္ ေပၚလာတယ္။ လက္မွတ္စစ္ရဲ႕ မ်က္ႏွာက ကြ်န္ေတာ္တို႔ အညာေလ အလကၤာနဲ႔ တန္ဆာဆင္ရရင္ “ေခြး တက္လ်က္ခ်င္စရာ ေကာင္းေအာင္”ကို ခ်ဳိေနတာကို သတိထားမိတယ္။ သူက ကြၽန္ေတာ့္အိမ္သူ ထုတ္ေပးတဲ့ လက္မွတ္ေလးေစာင္ကို ၾကည့္တယ္ဆို႐ံု တစ္ခ်က္ ျဖန္႔ၾကည့္လိုက္ရင္း စစ္ေဆးၿပီး ျဖစ္ေၾကာင္း အထိမ္းအမွတ္နဲ႔ သူ႔လက္ထဲက ပလိုင္ယာလို ကိရိယာေလးနဲ႔ အေပါက္ေဖာက္သြားတယ္။

ေတာ္ၾကာေနေတာ့ ပလတ္စတစ္အိတ္နဲ႔ ထုတ္ထားတဲ့ မ်က္ႏွာသုတ္ပ၀ါလုိ အသားမ်ဳိး ျခံဳေစာင္ေတြ လာေပးတယ္။ ပလတ္စတစ္အိတ္နဲ႔ အလံု ထုတ္ပိုးထားတယ္။ အိတ္ေပၚမႇာေတာ့ ေလွ်ာ္ဖြပ္လုပ္ငန္းရဲ႕ တံဆိပ္ကို ထိုင္း၊ အဂၤလိပ္ ႏွစ္ဘာသာနဲ႔ ႐ိုက္ႏိွပ္ထားေလရဲ႕။

သူတို႔က ျခံဳေစာင္ လာေပးေနၿပီ ဆိုမွေတာ့ ကြၽန္ေတာ္လည္း အိပ္ေတာ့တာေပါ့။ ရထားကေတာ့ သံုးတြဲထဲမို႔လား မသိဘူး၊ အသံ ေတာ္ေတာ္ျမည္သလို ရမ္းခါေနတယ္။ အထက္ေအာက္ေတာ့ မခုန္ဘူး။ ဘယ္ညာ တအား ရမ္းခါေနတာပါ။

ခဏေနလို႔ ကြၽန္ေတာ္ တစ္ေရးႏိုးလာေတာ့ ရထားက လာေပးသြားတဲ့ ထမင္းဘူးနဲ႔ ေရခဲေရတစ္ခြက္ကို ကြၽန္ေတာ့္လက္ထဲ ကြၽန္ေတာ့္အိမ္သူက ထည့္ေပးတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ အစာအိမ္က သိပ္ေကာင္းလႇတာ မဟုတ္လို႔ “စားလိုက္ဦး”လို႔ တိုက္တြန္းတာနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္လည္း ပလတ္စတစ္ ထမင္းဘူးကို ဖြင့္စားလိုက္တယ္။ အမယ္… ၾကက္သားဟင္းနဲ႔ ခင္ဗ်။ ထိုင္းပံုစံ၊ အုန္းႏို႔ေလးနဲ႔ ခ်ဳိခ်ဳိ ဆိမ့္ဆိမ့္ စပ္စပ္ေလး ခ်က္ထားတာ။ မိႈနဲ႔ ပန္းင႐ုတ္သီးေလးေတြေတာင္ ပါေသး။ ဟင္းေလးက ေမႊးလို႔ရယ္။ ဟင္းရံက သေဘၤာသီးသုတ္ေလး။ ဆန္ကေတာ့ ထိုင္းဆန္ပီပီ နည္းနည္းေစးတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဆီက ဆန္သစ္ေပၚစမႇာ စားရတာမ်ိဳးရယ္။

စားၿပီးေတာ့ ျပန္အိပ္တာေပါ့ဗ်ာ။ ဘာရမလဲ။ ေတာ္ေတာ္လည္း အိပ္လို႔ ေကာင္းေနတယ္။ မနက္လင္းျပန္ေတာ့ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္နဲ႔ မုန္႔တစ္ခုစီ ရျပန္တယ္။ တြယ္ေပါ့။ ၿပီးေတာ့ ျပန္အိပ္တာပဲ။ ဘာျဖစ္ေနမွန္း မသိဘူး၊ အိပ္လို႔က လႊတ္ေကာင္းေနတယ္။

တစ္ပိုတစ္ပါး ထသြားေတာ့ ရထားတြဲထဲက အိမ္သာရဲ႕ သန္႔ရွင္းမႈကို သတိထားမိသြားခဲ့ရပါေသးတယ္။

ဘန္ေကာက္ ၀င္လုနီးမွ ျပန္ထလိုက္တယ္။ ဘန္ေကာက္ တ႐ုတ္တန္းနဲ႔ ကပ္ေနတဲ့ ဟြာလန္းေပါင္း ဘူတာမႇာ ဆိုက္ပါတယ္။ အဲဒီ့ကေန အငွားကားနဲ႔ တည္းခိုရာ ဟိုတယ္ကို သြားတာေပါ့။

ရထားအေၾကာင္းပဲ အဓိကထား ေျပာခ်င္တာမို႔ အျပန္ခရီးစဥ္ဆီပဲ တန္းသြားလိုက္ပါရေစ ခင္ဗ်ား။

အျပန္က်ေတာ့လည္း အဲဒီ့ ဟြာလမ္းေပါင္းမွာပဲ သြားစီးရတယ္။ သည္တစ္ခါက်ေတာ့ တြဲေတြ အေတာ္မ်ားသား ခင္ဗ်။ စိတ္ထင္ ဆယ္တြဲေလာက္ရိႇမယ္ မွတ္တယ္။

သူတို႔ အိပ္စင္တြဲက အိပ္ခန္းေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ သို႔ေသာ္ ေလးေယာက္ခန္းမ်ားသဖြယ္ ကန္႔ထားပါတယ္။ အေပၚ၊ ေအာက္ အိပ္စင္တစ္စံုစီနဲ႔ေပါ့။ ႏွစ္ေယာက္အိပ္စင္ ႏႇစ္ကန္႔လား ပါတယ္။ အိပ္စင္မွာကေတာ့ ဆိုဖာခင္းထားတယ္။

အဲဒီ့အထက္မွာမွ ေမြ႕ယာအပါးလို ျဖန္႔ခင္းလို႔ ရတဲ့ ထိုင္ဖံုလိုဟာမ်ိဳး သံုးခုဆက္ ရိွတယ္။ ရထား ထြက္ၿပီးေတာ့ အိပ္ရာခင္းနဲ႔ ေစာင္ေတြ လိုက္ေ၀ပါတယ္။

ထူးျခားတာက သည္ရထားရဲ႕ ေလေအးစက္က ခိုက္ခုိက္တုန္ေအာင္ ေအးတာပါပဲ။ သို႔ေပမယ့္ အိပ္တဲ့အခါ အိပ္စင္ပတ္လည္ကို ကာထားလို႔ ရတဲ့ ကန္႔လန္႔ကာ ႏွစ္စကို ဆြဲေစ့လိုက္တဲ့အခါမႇာေတာ့ အေအးသက္သာသြားၿပီး သက္ေသာင့္သက္သာ အိပ္လို႔ရသြားပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခ်က္က သည္ရထားမွာ ညစာမေကြၽးဘူး။ စားေသာက္တြဲက တာ၀န္က် ၀တ္စံု၀တ္ အမ်ိဳးသမီးႀကီးက စာအုပ္တစ္အုပ္နဲ႔ ဘာစားခ်င္လဲဆိုတာ လိုက္ေမးတယ္။ ေစ်းႏႈန္း ေဖာ္ျပထားတဲ့ စားစရာ စာရင္းကတ္ျပားကိုလည္း ျပတယ္။ ညစာအတြက္သာမက မနက္စာအတြက္ပါ ႀကိဳတင္ မွာၾကားႏိုင္ေၾကာင္းလည္း ေျပာပါတယ္။

အဲဒီ့အတြက္ေတာ့ ပိုက္ဆံေပးရတယ္။ ကိုယ္စားရင္ စားသေလာက္ ကုန္တာေပါ့။ ရထားက အလာတုန္းကလို ဒလၾကမ္း လႈပ္ခါမေနေတာ့ဘူး။ ၿငိမ့္ၿငိမ့္ေျငာင္းေျငာင္း ရိွတယ္။ အဲေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္မႇာ အိပ္လို႔ေကာင္းရျပန္တယ္ေပါ့။

သည္ရထားရဲ႕ ေနာက္ထူးျခားခ်က္ တစ္ခုက (ကန္ေတာ့ပါရဲ႕) အလြန္ ေသးေစာ္နံတာပါပဲ။ ဒါနဲ႔ တြဲထိပ္က ေရအိမ္ေတြကို သြားၾကည့္ေတာ့ သန္႔ေတာ့ သန္႔ျပန္႔တာ အမွန္ပဲ။ ေသးေစာ္ကေတာ့ အလြန္နံေနတယ္။ ဒါနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္လည္း ေရအိမ္ ႏွစ္လံုးစလံုးရဲ႕ တံခါးေတြကို ေစ့ေနေအာင္ ပိတ္ထားလိုက္ၿပီး ျပန္လာခဲ့ပါတယ္။ အဲေတာ့လည္း အနံ သက္သာသြားျပန္တယ္။

ကြၽန္ေတာ့္ဇနီးကေတာ့ တစ္ညတာ အတြင္းမႇာ အလားတူပဲ အိမ္သာ တံခါးကို သံုးႀကိမ္တိတိ ထပိတ္လိုက္ရေၾကာင္း မနက္က်ေတာ့ ေျပာျပပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ အိပ္လိုက္ရင္ တံုးမို႔ မိုးလင္းမွ တစ္ေရးပဲ။

လင္းေတာ့ လမ္းေဘး၀ဲယာကို ၾကည့္မိရျပန္တယ္။ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံပီပီ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေရေျမနဲ႔ သိပ္မကြာဘူး။ စိုစိုစိမ္းစိမ္း ရိွတယ္။

ဘူတာငယ္ေလးေတြကို ျဖတ္တယ္။ ခ်င္းမိုင္ဘူတာလိုပဲ လူသူ က်ဲက်ဲပါးပါး၊ ဆိတ္ဆိတ္ၿငိမ္ၿငိမ္။ သပ္သပ္ရပ္ရပ္၊ သန္႔သန္႔ရႇင္းရႇင္း။ ဘူတာအိုေလးေတြမွန္း သိသာေပမယ့္ သူ႔ဟာေလးနဲ႔သူ စိုစိုလြင္လြင္။ တမင္ စိုက္ပ်ဳိးထားတဲ့ သစ္ပင္ပန္းပင္ေတြနဲ႔ စိမ္းစိမ္းစိုစို။ ဘူတာစႀကႍဆိုလည္း သန္႔ရွင္းလို႔။

ၾကားဘူတာ တခ်ိဳ႕မွာရပ္တဲ့အခါလည္း ရပ္။ အဲဒီ့ဘူတာေတြလည္း အလားတူ၊ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္း၊ စိုစိုျပည္ျပည္။ လူသူ က်ဲက်ဲပါးပါး။

ရထားလမ္းနဲ႔ ၿပိဳင္ေနတဲ့ ကားလမ္းေတြကို ျမင္ရတယ္။ လမ္းမက်ယ္ႀကီးေတြ မဟုတ္ေပမယ့္ ျဖဴးေနေအာင္ ေခ်ာတဲ့ ေလးလမ္းသြား အေ၀းေျပးလမ္းေတြပါ။ လမ္းမွာ ဆက္ရာ မရိွ၊ ဖာေထးရာ မရိွ၊ ခ်ိဳင့္ခြက္ မရိွ၊ လိႈင္းတြန္႔ မရိွတာကို ကားသမားပီပီ ေကာင္းေကာင္းႀကီး သတိထားမိေနရျပန္ေသးတယ္။ ရထားကို ေရြးခ်ယ္ခဲ့မိတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္စိတ္ကူးကို ကြၽန္ေတာ့္ဘာသာ သေဘာက်ေနမိတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ ေက်းလက္ကို ဖ်တ္ခနဲ လွမ္းျမင္ခြင့္ ရလိုက္တာေပါ့။

ရြာသိမ္ရြာငယ္ေလးေတြကို ျမင္ရတယ္။ အားလံုး သပ္သပ္ရပ္ရပ္၊ စိုစိုလြင္လြင္။

သည္လိုနဲ႔ ခ်င္းမိုင္ဘူတာကို မနက္ဆယ္နာရီေက်ာ္စမွာ ျပန္ေရာက္လာတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔မွာက ၀န္စည္စလယ္ေတြ အမ်ားသား။ ဘန္ေကာက္မႇာ ေစ်း၀ယ္လို႔ ေကာင္းလာခဲ့ၾကတာကိုး။ အဲေတာ့လည္း ၀န္စည္စလယ္ အႀကီးစားကိုက ငါးအိတ္၊ အေသးက ငါးအိတ္၊ စုစုေပါင္း အိတ္ဆယ္အိတ္နဲ႔မို႔ ေနာက္ဆံုး ခ်န္ရစ္ၿပီးမွ ရထားေပၚက ဆင္းလိုက္ၾကတယ္။

ကြၽန္ေတာ္တို႔ေရာ ၀န္စည္စလယ္အားလံုးပါ ဘူတာစႀကႍေပၚ ေရာက္သြားခ်ိန္မႇာေတာ့ ၀န္ထမ္းေတြက ရထားကို ေရ စ ခ်ိဳးေပးေနၾကျပန္ပါၿပီ။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္ (ရန္ကုန္ – ၂၈၀၄၁၁)

ယေန႔ (၁၉-၀၅-၁၁) ထုတ္ Bi Weekly Eleven Journal မွာ ေဖာ္ျပပါရိွတဲ့ စာကို ျပန္လည္ တင္ဆက္ထားတာပါ။ 

Silver Minus Two

A successful marriage requires falling in love many times, always with the same person.  (Mignon McLaughlin)

၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ေမလ ၁၇ ရက္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္ေထာင္သက္ ၂၃ ႏွစ္တင္းတင္းျပည့္ပါတယ္။ သည္မတိုင္ခင္ ႏွစ္ဦးပိုင္းကပဲလား၊ မႏွစ္က ႏွစ္ကုန္ပိုင္းမွာလားေတာ့ မမွတ္မိဘူး၊ ေနျပည္ေတာ္ ျမန္မာ့အသံလို႔ လူသိမ်ားတဲ့ ျမန္မာ့အသံရဲ႕ “ခ်မ္းေျမ႕သာယာ သီရိေဂဟာ” အစီအစဥ္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ဆက္သြယ္လာၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံကို တယ္လီဖုန္းနဲ႔ အေမး-အေျဖ လုပ္ခဲ့ပါတယ္။  ဘယ္ေန႔ ဘယ္ရက္ေတြမွာ ထုတ္လႊင့္ခဲ့တယ္ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္ မသိလိုက္ပါဘူး။ မသိဆို ေရဒီယိုမွ သိပ္နားမေထာင္ျဖစ္ေတာ့တာကိုး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ေမးျမန္းတဲ့ တာ၀န္ခံ မမက ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို အဲဒီ့ အသံလႊင့္ခ်က္ေလးကို စီဒီနဲ႔ ကူးၿပီး ပို႔ေပးလိုက္တာမို႔ သႀကၤန္မတိုင္ခင္မွာ အဲဒါေလးကို ျပန္နားေထာင္ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဟာ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ၾကည္ႏူးတာေပါ့ဗ်ာ။ ၂၃ ႏွစ္ ခရီးကို ျဖတ္ခဲ့တာ နည္းနည္းေနာေနာမွ မဟုတ္တာ။ ေငြရတုကို ေရာက္ဖို႔ ေနာက္ ႏွစ္ႏွစ္ေလးပဲ လိုေတာ့တာေလ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္ေထာင္သက္ ၂၃ ႏွစ္ျပည့္ အမွတ္တရအျဖစ္ အဲဒီ့ ေတြ႕ဆံုေမးျမန္းခ်က္ေလးကို ခ်စ္မိတ္ေဆြမ်ားအတြက္ မွ်ေ၀ ေပးလိုက္ပါတယ္။ နားဆင္ ခံစားၾကည့္ေတာ္မူၾကပါခင္ဗ်ား။

Photos in My Heart

ရင္ထဲက ဓာတ္ပံု

၁။

ဓာတ္ပံုတိုင္းက ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္စီကို ေျပာေနၾကတယ္တဲ့။

ဟုတ္မယ္။ တစ္ေလာဆီက အင္တာနက္ထဲမွာ ၿဗိတိသွ် စာၾကည့္တိုက္ရဲ႕ ဓာတ္ပံုသိုက္တစ္ခု သြားေတြ႕တယ္။ အဲဒီ့မွာ ၁၈၈၅-၈၆ခုႏွစ္ ေလာက္က မႏၲေလးတို႔၊ ရန္ကုန္တို႔ရဲ႕ ျမင္ကြင္းေတြကို ပံုႏွိပ္ယူလို႔ ရတဲ့ အရည္အေသြးနဲ႔ ျမင္ေတြ႕ရပါတယ္။ မႏၲေလးကို သိမ္းဖို႔အတြက္ ေဂါဝန္ဆိပ္ကေန ၿဗိတိသွ် စစ္သားေတြ တက္လာတဲ့ ပံုေတြေတာင္ ပါေသးတယ္။ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ဆိပ္ကမ္းအနီးတဝိုက္မွာ ရွိေနၾကတဲ့ အရပ္သူ အရပ္သားေတြက ၾကည့္ခ်င္ပြဲတစ္ပြဲကို ၾကည့္ေနၾကသလို အံုၿပီး ၾကည့္ေနၾကတာကို ေတြ႕ရတယ္။

ကြ်န္ေတာ္က မႏၲေလးသားဆိုေတာ့ မႏၲေလးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ပံုေတြကိုပဲ အဓိကထားၿပီး ၾကည့္မိသြားရတယ္။ ဟုတ္တယ္… ဓာတ္ပံုတိုင္းက ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္စီကို ေျပာေနၾကတာ အမွန္ပါပဲ။

သီေပါမင္း၊ စုဖုရားလတ္၊ စုဖုရားႀကီးဆိုတာလည္း အဲေတာ့မွ ျမင္ဖူးတယ္။ ကုလားျဖဴေတြကို ခံတိုက္ဖို႔အတြက္ လက္နက္အျပည့္အစံုနဲ႔ သီေပါရဲ႕ စစ္သေဘၤာလည္း အဲေတာ့မွ ျမင္ဖူးတယ္။ အဲဒီ့ဓာတ္ပံုေတြ မျမင္ဖူးခင္က ျမန္မာေတြက လက္နက္အင္အား ခ်ိဳ႕ငဲ့လို႔ ခံလိုက္ရတယ္ မွတ္တာ။ ဘယ္ဟုတ္မလဲ စစ္သေဘၤာေတြလည္း ရွိသတဲ့။ အင္းဝခံတပ္ မွာဆိုလည္း အေျမာက္ေတြနဲ႔။

ဓာတ္ပံုေတြက ေျပာျပေနတဲ့ ဇာတ္လမ္းေတြေပါ့။ စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္းမ်ားလည္း ကိုယ့္ဘာသာ အဲဒီ့ဇာတ္လမ္းမ်ားကို မွန္းဆၾကည့္ခ်င္ပါရင္ British Library On Line Gallery မွာ ဝင္ကာ  mandalay လို႔ ႐ိုက္ထည့္ၿပီး ရွာလိုက္ရင္ ပံုငါးရာေက်ာ္ ေတြ႕ရႏိုင္ပါတယ္ ခင္ဗ်ား။

၂။

ကြ်န္ေတာ့္ ပုဂၢလိကဘဝမွာလည္း ဓာတ္ပံုေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား ရွိခဲ့ဖူးတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ ေမြးကင္းစတုန္းက ပံုေတြ၊ ကေလးဘဝက ပံုေတြ၊ ရွင္ျပဳတုန္းက ပံုေတြ၊ လူပ်ိဳေဖာ္ ဝင္ခါနီးပံုေတြ၊ လူပ်ိဳေပါက္တုန္းက ပံုေတြသာမကဘဲ ကြ်န္ေတာ့္ေမေမ အပ်ိဳတုန္းက ပံု၊ အေမ့ဘက္က အဘိုးနဲ႔ အဘြားပံု စသျဖင့္ အထိုက္အေလ်ာက္ ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။

အလားတူပဲ၊ ေဖေဖ လူပ်ိဳဘဝ ေရတပ္မွာ တာဝန္ထမ္းေဆာင္စဥ္က ပံုေတြအပါအဝင္ အေဖ့ပံုအမ်ိဳးမ်ိဳးလည္း ရွိဖူးတယ္။ ဒါတင္မက ကြ်န္ေတာ္ လူပ်ိဳေပါက္အရြယ္ စိတ္ကစားစဥ္အခ်ိန္က အ႐ူးအမူးျဖစ္ခဲ့ရသူမ်ားရဲ႕ ပံုတခ်ိဳ႕ေတာင္ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ရွိဖူးတယ္။

အဲဒီ့ပံုေတြသာ အခုေန ရွိေနရင္ ပံုတစ္ပံုစီက ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္စီကို ေျပာျပေနမွာ သိပ္ကို ေသခ်ာလွပါတယ္။

သို႔ေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္ ပုဂၢလိက ဘဝထဲမွာ ငယ္ဘဝ ဓာတ္ပံုေတြက မရွိသေလာက္ ရွားသြားၿပီ ျဖစ္သလို အေမနဲ႔ အေဖတို႔ရဲ႕ ဓာတ္ပံုဆိုတာလည္း မနည္း လိုက္ရွာေတာ့မွ ႏွစ္ပံုစီေလာက္သာ ရႏိုင္ပါတယ္။

ေတာ္ေတာ္ ေၾကကြဲစရာ ေကာင္းတာပါ။

၃။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ မိသားစုက သံုးေယာက္ရွိတယ္။ အေဖရယ္၊ အေမရယ္၊ ကြ်န္ေတာ္ရယ္ေပါ့။ ဒါပဲ ရွိတာ။

အဲဒီ့မိသားစုမွာ ဓာတ္ပံုစာအုပ္က မွတ္မွတ္ရရ ႏွစ္အုပ္ ရွိဖူးတယ္။ ေမေမ အပ်ိဳတုန္းက ဓာတ္ပံုစာအုပ္က တစ္အုပ္၊ အေဖနဲ႔ အိမ္ေထာင္က်ၿပီးမွ ထပ္ထားတဲ့ ဓာတ္ပံုစာအုပ္က တစ္အုပ္။ ေမေမ့စာအုပ္ထဲမွာ ေမေမ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ ေမေမ့ တပည့္ေတြအျပင္ ေမေမ့အသည္းစြဲ ႐ုပ္ရွင္မင္းသမီး၊ အဆိုေတာ္ႀကီး (ေဒၚ)ေမရွင့္ပံုေတြပါ ပါေနခဲ့တာကို မွတ္မိေနပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ အဲဒါေတြ အားလံုး အခုအခါမွာ မရွိေတာ့ပါဘူး။

ေတာ္ေတာ္ ေၾကကြဲစရာ ေကာင္းတာပါ။

၄။

ျဖစ္ပံုက သည္လိုပါ။

ကြ်န္ေတာ့္ေမေမဟာ စိတ္ဒဏ္ရာ အရင့္အမာနဲ႔ သူ႔ဘဝရဲ႕ ၇၅ ႏွစ္ သက္တမ္းကို ျဖတ္သန္းသြားသူျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔ကို မလိုခ်င္ဘဲ အမ်ိဳးမ်ိဳး ဖ်က္ခ်ဖို႔ ႀကိဳးစားတဲ့ၾကားက လူျဖစ္လာ၊ လူ႔ေလာကထဲ ဝင္မယ့္ဆဲဆဲမွာလည္း သူ႔ကို မလိုခ်င္၊ မလိုခ်င္ေတာ့ မေအ့အသက္နဲ႔ ကေလးအသက္ ဘယ္သင္းကို ယူမလဲလို႔ ဖေအလုပ္သူကို ေမးတဲ့အခါ မေအ့အသက္ပဲ ယူမယ္လို႔ ေျပာလိုက္။ ဆရာဝန္ကလည္း ဒါနဲ႔ ကေလးကို ညႇပ္နဲ႔ဆြဲၿပီး ေမြး။ အေသေလး ေမြးတယ္အမွတ္နဲ႔ နီးရာ စားပြဲေပၚ သည္တိုင္း ပစ္တင္ထားၿပီး ေသလုေမ်ာပါး ေဝဒနာ ခံစားေနရတဲ့ မီးဖြားၿပီးစ မိခင္ကိုပဲ ဂ႐ုစိုက္ေန။ အဲဒီ့အခိုက္မွာမွ အေသေလး ေမြးထားတယ္လို႔ ထင္တဲ့ (ကြ်န္ေတာ့္မိခင္ေလာင္းလ်ာ) ေမြးကင္းစေလးက လႈပ္လိုက္ၿပီး စားပြဲ ေပၚက ျပဳတ္က်။ ေမြးၿပီးလို႔ မိနစ္ပိုင္းတင္ ေခါင္းေပါက္သြားခဲ့ရ။

ဟား… ဆိုးလိုက္တဲ့ အျဖစ္ဗ်ာ။ သည္အျဖစ္ဆိုးကို ထိန္ခ်န္ မထားၾကဘဲ ကြ်န္ေတာ့္အေမ သိေအာင္ ေျပာျပခဲ့ၾကလို႔ ကြ်န္ေတာ့္အေမက ကြ်န္ေတာ့္ကို ျပန္ေျပာျပလို႔ ကြ်န္ေတာ္ေတာင္ သိခြင့္ရတဲ့အဆင့္အထိ ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ အဲသလို ေျပာျပသူေတြကလည္း ကြ်န္ေတာ့္အေမရဲ႕ မိရင္း ဘရင္းမ်ား ကိုယ္တိုင္ ျဖစ္ေနၾကတာလည္း အမွန္ပါပဲ။ သည္ေလာက္ေတာင္ အသိဉာဏ္ဆင္းရဲရေကာင္းလားလို႔ ကိုယ့္အဘိုး၊ ကိုယ့္အဘြားကို အျပစ္တင္ခ်င္သလို ျဖစ္မိခဲ့ဖူးပါေသးတယ္။

ဒါေပမယ့္ အစမွာ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ အဲဒီ့အခ်ိန္က မႏၲေလးသူ မႏၲေလးသားမ်ားရဲ႕ ဓာတ္ပံုေတြက ေျပာေနတဲ့ ဇာတ္လမ္းေတြကို ျပန္ၾကည့္မိေတာ့ အျပစ္မတင္ရက္ေတာ့ဘူး။ သူ႔ေခတ္နဲ႔ေတာ့ သူတြင္က်ယ္ေပါ့။

အဓိက ေျပာလိုရင္းက ေမေမက အဲဒီ့ စိတ္ဒဏ္ရာႀကီး ရွိေနခဲ့တာ။ ဒါ့အျပင္ ေမေမ့ကို ေမြးၿပီးေတာ့လည္း ၿဂိဳဟ္ေကာင္မေလး၊ စေနၿဂိဳဟ္ေလးဆိုတဲ့ အစြဲေတြနဲ႔ ငယ္ဘဝမွာ ေကာင္းေကာင္း ႏွိပ္စက္ခဲ့ၾကျပန္တယ္။ သမီးေလး တစ္ေယာက္တည္းရယ္လို႔လည္း တန္ဖိုး မထားၾကဘူး။ သမီး၊ မိန္းမဆိုတာကို တန္ဖိုးမထားဘဲ ခြဲျခားဆက္ဆံၾကတဲ့ ေခတ္ကာလလည္း ျဖစ္တာကိုး။

အဲေတာ့ ေမေမဟာ စိတ္ဒဏ္ရာ အရင့္အမာနဲ႔ လူျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ အေဖနဲ႔ ရေတာ့လည္း အေဖက မဟာဖိုဝါဒနဲ႔။ အေမ့ စိတ္ဒဏ္ရာကို ေသသည္အထိ နားလည္မသြားဘဲ သူ စိတ္တိုင္းမက်တိုင္း အေမ့ကို ဖိ႐ိုက္တဲ့ နည္းနဲ႔သာ သူ႔အိမ္ေထာင္ေရးဘဝကို ေက်ာ္လႊားသြားခဲ့ပါတယ္။ အဲေတာ့ ေမေမ့စိတ္ဒဏ္ရာက သက္သာမလာဘဲ တစ္သက္လံုး တစ္တိ တစ္တိနဲ႔ အံုက်င္းဖြဲ႕လာရပါေတာ့တယ္။

ေမေမ့မွာ ႏိုင္လို႔ရတာ ဘာမွ မရွိရွာဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို ႏိုင္လို႔ ရခ်င္ရမွာ ျဖစ္ေပမယ့္ မိခင္စိတ္နဲ႔ ညႇာခဲ့မွာပါ။ အဲေတာ့ သူ ႏိုင္လို႔ ရတာက ဓာတ္ပံုေတြပါ။

အေဖ့ကို မေက်နပ္တိုင္း အဲဒီ့ဓာတ္ပံုေတြကို အေမက ရမယ္ရွာခဲ့ပါတယ္။ ပထမေတာ့ အေဖနဲ႔ သူနဲ႔ တြဲ႐ိုက္ထားတဲ့ ဓာတ္ပံုေတြထဲက တခ်ိဳ႕ေတြကို အေဖ့ဘက္ တစ္ျခမ္း ကပ္ေၾကးနဲ႔ ကိုက္ကာ လွီးျဖတ္ပစ္ၿပီး မီး႐ိႈ႕ပစ္တတ္တာ ကြ်န္ေတာ္ ငယ္ငယ္ကတည္းက မၾကာခဏ ၾကံဳခဲ့ဖူးပါတယ္။

အဲတုန္းက ကြ်န္ေတာ္က ကေလးလည္း ကေလး၊ ကြ်န္ေတာ့္ကိုပါ ကြ်ဲ႐ိုက္၊ ႏြား႐ိုက္႐ိုက္တတ္႐ံုတင္မက ကြ်န္ေတာ္ သိပ္ခ်စ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ အေမကိုပါ ကြ်န္ေတာ့္ မ်က္စိေအာက္တင္ လူမဆန္စြာ ႐ိုက္ႏွက္ ႏွိပ္စက္တာေတြကို တစ္လမွာ ရက္ ၂၀ ေလာက္ ျမင္ထားရတဲ့ အရွိန္ကလည္း ရွိေနေတာ့ အေမ လုပ္ေနတာေတြကို တားရေကာင္းမွန္း မသိတဲ့အျပင္ စိတ္ထဲက က်ိတ္ၿပီးေတာင္ အားရေနမိခဲ့သလား မသိဘူး။

၅။

အေမနဲ႔ အေဖနဲ႔က စုစုေပါင္း ၂၃ ႏွစ္နီးပါး ေပါင္းလိုက္ရတယ္။

ေဖေဖ မရွိတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေဖေဖ့ဓာတ္ပံုေတြကလည္း မက်န္သေလာက္ ျဖစ္သြားပါၿပီ။

ကြ်န္ေတာ္ကလည္း အခု အသက္ ၅၃ ႏွစ္ေရာက္ေတာ့မွသာ ေမေမ့ စိတ္ဒဏ္ရာ၊ ဘာညာနဲ႔ ေလွ်ာက္ေရးမိေတာ့တာ၊ အေဖကြယ္ခ်ိန္ အသက္ ၁၉ ႏွစ္သားတုန္းကေတာ့ ဒါေတြ ဘယ္နားလည္ပါ့မလဲဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ့္အေမနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔က ေတာ္ေတာ္ အဆင္မေျပ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ ေမေမကလည္း ကြ်န္ေတာ့္ကို စိတ္တိုင္းမက်ပါဘူး။

ဆိုးသြားတာက ေမေမက ကြ်န္ေတာ့္ကို ေမြးထားတာဆိုေတာ့ သူ ႏိုင္လို႔ ရမယ္လို႔ ထင္ထားတယ္။ ခက္တာက ကြ်န္ေတာ္ကလည္း လူေလးလည္း တစ္ေန႔တျခား ျဖစ္လာ၊ အေမကိုလည္း ခါးခ်ိေအာင္ ကားေမာင္းၿပီး ရွာေကြ်းေနရေတာ့ လူဝါးက ဝ၀လာတယ္။ အေမ ေျပာရင္ မခံေတာ့ဘူး။  အေမနဲ႔ ထိပ္တိုက္ေတြ ျဖစ္လာတယ္။

အဲဒီ့မွာတင္ ကြ်န္ေတာ့္ ဓာတ္ပံုေတြလည္း စတင္ ထိုးႏွက္ခံရေတာ့တာပါပဲ။

ဇာတ္ရွိန္တက္သြားတာက ေမေမ သေဘာမတူတဲ့ မိန္းမကို ယူလိုက္ တာပါ။ ေမေမ သေဘာမတူတဲ့ မိန္းမဆိုလို႔ တစ္မ်ိဳးေတာ့ မထင္လိုက္ၾက ပါနဲ႔။ စာရိတၱေတြ၊ ဉာဏ္ရည္ေတြနဲ႔ မဆိုင္ပါဘူး။ ေမေမ့ ေပတံနဲ႔ မကိုက္ ညီတာ သက္သက္ပါ။

အဲဒီ့ေနာက္ ေခြ်းမနဲ႔ ေယာကၡမ ေဘာက္က်ၾက၊ ကြ်န္ေတာ္က တစ္အိုးတစ္အိမ္လည္း ခြဲလိုက္ေရာ၊ ဟား… ေမေမ့ရဲ႕ ေဒါသေတြဟာ ကြ်န္ေတာ့္ဓာတ္ပံုေတြ အေပၚမွာ က်ေရာက္သြားပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အိမ္ေထာင္သက္ ႏွစ္ ၁၇ ႏွစ္ေက်ာ္ အၾကာမွာ ေမေမ ဆံုးပါတယ္။ (ကံအားေလ်ာ္စြာ ကြ်န္ေတာ့္ လက္ေပၚမွာပဲ ဆံုးသြားတာပါ။)

အဲဒီ့ ၁၇ ႏွစ္သက္တမ္းအတြင္းမွာ ေမေမဟာ သူႏိုင္မယ့္နည္းနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို အေရးယူတဲ့ အလုပ္ေတြ လုပ္ပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ဓာတ္ပံုေတြ အားလံုးသာမက ဓာတ္ပံုစာအုပ္မ်ားကိုပါ စုပ္စျမဳပ္စ မက်န္ေအာင္ ဖ်က္ဆီးပစ္ခဲ့တာပါပဲ။

၆။

ဓာတ္ပံုတိုင္းဟာ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္စီကို ေျပာေနၾကတယ္တဲ့။

ဟုတ္ကဲ့… ကြ်န္ေတာ့္မွာ ဇာတ္လမ္း မရွိေတာ့ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ ေမြးခဲ့တဲ့ ဇာတ္လမ္း မရွိဘူး။ ငယ္ဘဝ ဇာတ္လမ္း မရွိဘူး။ ေလာပိတမွာ ေနခဲ့တဲ့ ဇာတ္လမ္း မရွိဘူး။ မႏၲေလးမွာ ေနခဲ့တဲ့ ဇာတ္လမ္းလည္း မရွိဘူး။  လူပ်ိဳေဖာ္ဝင္ခ်ိန္နဲ႔ လူပ်ိဳေပါက္အရြယ္၊ ေရႊစက္ေတာ္ကို၊ က်ိဳက္ထီး႐ိုးကို၊ ပုဂံကို သြားခဲ့တဲ့ ဇာတ္လမ္းေတြလည္း မရွိေတာ့ဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ ခ်စ္တဲ့ အေမနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ဇာတ္လမ္းလည္း မရွိေတာ့ဘူး။ အေမခ်စ္တဲ့ ခင္တဲ့ သူေတြရဲ႕ ဇာတ္လမ္းေတြလည္း မရွိေတာ့ဘူး။

အားလံုး စုပ္စ ျမဳပ္စေပ်ာက္။

၇။

ေတာ္ေသးတယ္၊ အေဖနဲ႔ အေမနဲ႔ မဂၤလာေဆာင္တုန္းက ႐ိုက္ထားတဲ့ ဓာတ္ပံုတစ္ပံုရယ္၊ အေမကိုယ္တိုင္ တမင္ ေသခ်ာကူးၿပီး ခ်န္ထားခဲ့တဲ့ အေမ ငယ္ငယ္က ဓာတ္ပံုတစ္ပံုရယ္၊ ေခ်ာင္ႀကိဳေခ်ာင္ၾကားက ထြက္လာတဲ့ အေဖ့ဓာတ္ပံုတစ္ပံုရယ္ ရွိေနလို႔သာ ကြ်န္ေတာ့္ သားနဲ႔ သမီးမွာ သူတို႔အေဖဟာ မိစံုဖစံုနဲ႔ ေမြးလာခဲ့တာမွန္း မွန္းဆႏိုင္ၾကလိမ့္မယ္။ တကယ့္တကယ္ ကြ်န္ေတာ့္မွာ တျခား ျပစရာ မရွိေတာ့ဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္ဆီမွာ ရွိေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ္ အငယ္ဆံုး ဓာတ္ပံုက အသက္ ၂၀ အရြယ္ေလာက္က ပံုေတြသာ ျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီ့ေရွ႕ပိုင္း ႏွစ္ ၂၀ လံုးလံုးက မရွိေတာ့ဘူး။

၈။

ေျပာရင္းနဲ႔ ေၾကကြဲလာပါတယ္။ ျပန္စဥ္းစားမိတဲ့အခါတိုင္းလည္း တကယ္ ေၾကကြဲရပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ လူ႔စိတ္ဆိုတာ ေၾကကြဲစရာကို ႀကိတ္ေျဖတတ္တဲ့အမ်ိဳး ဆိုေတာ့ သူ႔ဟာနဲ႔သူေတာ့ ေျဖယူရတာေပါ့ဗ်ာ။

ဘာမွ မရွိေတာ့ဘူးဆိုေတာ့လည္း ရွင္းသြားတာေပါ့။ အတိတ္ကို အတိတ္မွာပဲ ထားလိုက္ၾကစို႔ရဲ႕ေပါ့။

ဒါေပမယ့္ တကယ္ေတာ့ အတိတ္က ဓာတ္ပံုထဲမွာ ရွိေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္ ရင္ဘတ္ထဲမွာ ရွိေနတာ။

အခုပဲ ၾကည့္ေလ… ကြ်န္ေတာ့္အတိတ္ တစ္စြန္းတစ္စကို စာဖတ္သူလူႀကီးမင္းေတြေတာင္ ဖ်ိဳးခနဲ ဖ်တ္ခနဲ ျမင္လိုက္ၾကရၿပီ မဟုတ္ပါလား။

ဓာတ္ပံုေလးနဲ႔ပါ ျပႏိုင္ရင္ေတာ့ ပိုလို႔ ေဝေဝဆာဆာ ျဖစ္မွာပါ။ သို႔ေပမယ့္ ဓာတ္ပံုမပါသည့္တိုင္ ကြ်န္ေတာ့္ ရင္ဘတ္ထဲက ေဝဒနာေတြကို လက္ဆင့္ကမ္းေပးလိုက္ေတာ့ အခုလည္း စာဖတ္သူလူႀကီးမင္းရဲ႕ ရင္ထဲကို တစ္စိတ္တစ္ပိုင္းေတာ့ ေရာက္သြားမယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ ယံုၾကည္ပါတယ္။

၉။

ကိုယ့္ဘဝကိုယ္ အခ်ဥ္ေပါက္ေပါက္နဲ႔ပဲ ေျပာလိုက္ခ်င္ပါတယ္။

ဓာတ္ပံုေတြ ရွိတာ သိပ္ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မရွိေတာ့လည္း ဘာျဖစ္ေသးတံုးဗ်ာလို႔။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(ရန္ကုန္ – ဝ၁၀၈၁၀)

(ျမန္မာႏိုင္ငံ ဓာတ္ပံုအသင္း ႏွစ္ ၆၀ ျပည့္ အထိမ္းအမွတ္ အျဖစ္ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ မတ္လမွာ ထုတ္ေ၀တဲ့ မဂၢဇင္းမွာ ေဖာ္ျပခဲ့တာေလးကို ျပန္လည္ တင္ဆက္လိုက္တာပါ။)