On a Thai Train

ဇင္းမယ္-ဘန္ေကာက္-ဇင္းမယ္သြား ရထားေပၚ၀ယ္

ဧၿပီလ ၁၄ ရက္ သႀကၤန္အက်ေန႔မႇာ တစ္ခ်ိန္က ဇင္းမယ္လို႔ ေခၚၿပီး အခုေတာ့ ‘ခ်င္းမိုင္‘လို႔ လူသိမ်ားတဲ့ ထိုင္းႏိုင္ငံရဲ႕ ဒုတိယၿမိဳ႕ေတာ္ကို ေရာက္သြားပါတယ္။ မႏွစ္က ပထမဆံုးအႀကိမ္ စေရာက္ခဲ့ရၿပီးကတည္းက သည္ၿမိဳ႕ေလးကို ကြၽန္ေတာ္ ခ်စ္ေနမိတယ္။ မႏၲေလးနဲ႔ ဆင္သလိုလို ဘာလိုလိုမို႔လားေတာ့ မသိဘူး။ သူ႔မွာလည္း သူ႔ပံုစံ က်ံဳးနဲ႔၊ ၿမိဳ႕႐ိုး အၿပိဳအပ်က္ေတြနဲ႔မို႔လည္းပါရဲ႕။ ဘန္ေကာက္လို မြန္းက်ပ္႐ႈပ္ေထြးမႈ မရိွဘဲ ေအးေအးသက္သာရိွတဲ့ ၀န္းက်င္မို႔လည္းပါရဲ႕။

ကြၽန္ေတာ့္သေဘာနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္သာ ဆိုရင္ေတာ့ ဘယ္မွ ဆက္မသြားဘဲ ခ်င္းမိုင္မႇာပဲ စတည္းခ်မိမွာ ေသခ်ာပါတယ္။ အခုေတာ့ ႏိုင္ငံရပ္ျခားကို တစ္ခါမႇ မေရာက္ဖူးေသးေလသူ ကြၽန္ေတာ့္သမီးေတာ္ ငါးက်ည္းေၾကာ္ရဲ႕ အလိုဆႏၵကို လိုက္ေလ်ာၿပီး ဘန္ေကာက္ကို သြားဖို႔ ခရီးစဥ္ ထည့္ဆြဲခဲ့ပါတယ္။ ခ်င္းမိုင္ကေန ဘန္ေကာက္ကို သြားဖို႔ေတာ့ ေလယာဥ္ စီးမေနေတာ့ဘဲ ရထားစီးဖို႔ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ကပဲ ဆံုးျဖတ္ ေရြးခ်ယ္ထားႏွင့္ခဲ့တယ္။

ခက္တာက ခ်င္းမိုင္မႇာ ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ ကိုယ္ရင့္တတူ ရင္းႏွီးတဲ့သူ မရိွဘူး။ အသိအကြၽမ္းလည္း ေကာင္းေကာင္းကန္းကန္း ရိွလွတာ မဟုတ္ဘူး။ မႏွစ္က တစ္ေခါက္သြားတုန္းက သိခဲ့တဲ့သူ တစ္ေယာက္ ရိွတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ ငယ္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ ခ်စ္သူရည္းစားအျဖစ္ ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ ႏႇစ္ေပါင္း ၂၀ ေက်ာ္က သိကြၽမ္းခင္မင္ခဲ့ဖူးသူ တစ္ေယာက္ ရိွတယ္။ သို႔ေသာ္ သူတို႔ေတြမွာကလည္း သူတို႔အလုပ္နဲ႔သူတို႔ ျဖစ္ေနသလို သိပ္လည္း အရင္းႀကီး မဟုတ္ေတာ့ ရထား လက္မွတ္ကို ႀကိဳ၀ယ္ ခိုင္းထားလို႔ မရဘူး။

အို. . . ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ ဆိုၿပီး ညေနငါးနာရီေလာက္မႇာ ခ်င္းမိုင္ၿမိဳ႕ထဲ ေရာက္ၿပီး ခ်က္ခ်င္းလိုပဲ ဘူတာ႐ံုကို ေျပးသြားခဲ့ပါတယ္။ ဟိုက်ေတာ့ လက္မႇတ္႐ံုမွာက က်ီးနဲ႔ ဖုတ္ဖုတ္။ တာ၀န္က် အေရာင္းစာေရးေလး တစ္ေယာက္ပဲ ရိွရွာတယ္။ သို႔ေသာ္ သူက ေလေအးစက္ တပ္ဆင္ထားတဲ့ အခန္းထဲမွာ သန္႔လို႔ ျပန္႔လို႔ရယ္။ သူ႔ေရွ႕မႇာလည္း ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔။

ကြၽန္ေတာ္က နက္ျဖန္ညရထားနဲ႔ ဘန္ေကာက္ကို သြားလိုေၾကာင္း ေျပာေတာ့ သူက ကြန္ပ်ဴတာမႇာ ႏွိပ္ၾကည့္ၿပီး ထိုင္ခံုနဲ႔ သြားရမယ့္ ရထား ရိွေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။ အိပ္စင္ရထားေတာ့ မရႏိုင္ေတာ့ဘူးတဲ့။ ဘာျဖစ္ျဖစ္ သြားတာေပါ့။ ရထားခ ဘတ္ေငြ ၆၆၁ ဘတ္ က်သင့္ပါမယ္တဲ့။

ဒါဆို ေလးေစာင္ယူပါမယ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္ ေျပာလိုက္တယ္။ သူက ကြၽန္ေတာ့္ နာမည္ကို စာလံုးေပါင္းခိုင္းတာနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္လည္း သတ္ပံုေခၚသလို တစ္လံုးခ်င္း ေျပာျပလိုက္ပါတယ္။ ဒါေလးတစ္ခုပဲ သူ ေမးတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ ပိုက္ဆံေပးတယ္။ တစ္မိနစ္ေလာက္အတြင္းမႇာ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ ပံုႏႇိပ္ထားတဲ့ ရထားလက္မွတ္ေတြ ထြက္လာပါတယ္။ အေရာင္းစာေရးေလးက ကြၽန္ေတာ့္ကို လက္မွတ္ျဖန္႔ျပၿပီး ကြၽန္ေတာ့္နာမည္ စာလံုးေပါင္း မွန္မမွန္ စစ္ခိုင္းပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ တြဲနံပါတ္နဲ႔ ထိုင္ခံုနံပါတ္ေတြကို တစ္ေစာင္ခ်င္း ေထာက္ျပေပးပါတယ္။ ေလးေစာင္စလံုးမႇာ ကြၽန္ေတာ့္နာမည္နဲ႔ပါပဲ။

လြယ္ခ်င္ေတာ့လည္း ကြၽန္ေတာ့္ဘ၀ သက္တမ္း ၅၄ ႏႇစ္နီးပါး အတြင္းမွာ ပထမဆံုးအႀကိမ္အျဖစ္ ရထားလက္မႇတ္ ေလးေစာင္ကို လြယ္လြယ္ကူကူ ၀ယ္ယူ ရရိွခဲ့ဖူးတဲ့ အျဖစ္လို႔ မႇတ္တမ္းတင္ရေတာ့မလို ျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္။ ဒါနဲ႔ကြၽန္ေတာ္လည္း ဘူတာထဲက ျပန္ထြက္ခဲ့ပါတယ္။ ဒုတိယၿမိဳ႕ေတာ္ရဲ႕ ဘူတာ ဆိုေပမယ့္ မခမ္းနားဘူး။ မႀကီးက်ယ္လႇဘူး။ မႏၲေလးဘူတာႀကီးနဲ႔ ယွဥ္မယ္ဆိုရင္ က်ယ္ပံု၊ ႀကီးပံုက ဆင္နဲ႔ ဆိတ္ေလာက္ ကြာျခားလွေပတယ္။ မႏၲေလးဘူတာက ဆင္ဆိုရင္ ခ်င္းမိုင္ဘူတာက ဆိတ္ေပါ့ခင္ဗ်ာ။

သည္လိုနဲ႔ ေနာက္တစ္ရက္ ညဦးပိုင္းမႇာ ဘူတာကို ဆင္းခဲ့ၾကတယ္။ ဘူတာေရာက္ေတာ့မႇ မေန႔က တစ္ခါတည္း လုပ္ရမယ့္ အလုပ္ကို အခုမွ သတိရၿပီး လုပ္မိရျပန္တယ္။ အဲဒါကေတာ့ အျပန္လက္မွတ္ စံုစမ္းဖို႔ပါ။ ဒါနဲ႔ မေန႔က လက္မွတ္၀ယ္တဲ့ ေနရာကိုပဲ ျပန္သြားလိုက္တယ္။ စံုစမ္းလိုက္တယ္။

အိပ္စင္ရထား ႏွစ္စီး ရိွတယ္။ တစ္စီးက ၆ နာရီခြဲ၊ ေနာက္တစ္စီးက ၇ နာရီခြဲပါတဲ့။ မေန႔က လက္မႇတ္ေရာင္းေပးတဲ့သူကပဲ ေျပာျပတာပါ။ သူ႔မ်က္ႏႇာက ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းပါပဲ။ ခက္ထန္တဲ့ မ်က္ႏွာလည္း မဟုတ္သလို အလြန္အမင္း ေဖာ္ေရြပံုလည္း မျပေပမယ့္ သူ႔မ်က္ႏႇာေၾကာင့္ တစ္စက္မႇ စိတ္အေႏႇာင့္အယွက္ မျဖစ္ရပါဘူး။ ၆ နာရီခြဲ ထြက္တဲ့ ရထားက ခ်င္းမိုင္ကို ၈ နာရီခြဲ ၀င္မယ္၊ ၇ နာရီခြဲက ၉ နာရီခြဲ ၀င္မယ္ ဆိုတာကိုပါ ကြၽန္ေတာ္ေမးစရာ မလိုဘဲ သူက ျပည့္ျပည့္စံုစံု ေျပာျပလိုက္ပါတယ္။ လက္မႇတ္ခကေတာ့ ၈၈၂ ဘတ္ က်ပါမယ္တဲ့။ ဒါက်ေတာ့ အိပ္စင္ကိုး။

ကြၽန္ေတာ္လည္း ၀ယ္ခ်လိုက္ျပန္တယ္။ မေန႔က နည္းအတိုင္းပဲ၊ ကြၽန္ေတာ့္ နာမည္ စာလံုး ေပါင္းျပလိုက္တာ တစ္ခုက လြဲလို႔ ဘာမႇလုပ္စရာ မလိုဘဲ ေငြေခ်လိုက္တာနဲ႔ လက္ထဲကို လက္မွတ္ေလးေစာင္က ခ်က္ခ်င္း ေရာက္လာပါတယ္။

ကြၽန္ေတာ္တို႔ စီးရမယ့္ ရထားက စႀကႍ အမွတ္ ၂ မွာ ဆိုက္မယ္လို႔ သူ႔ဆီက သိရတာနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔လည္း ေစာင့္ေနလိုက္ၾကပါတယ္။ ရထားက နာရီ၀က္ေလာက္ ေနာက္က်ၿပီးမႇ ဆိုက္လာတယ္။ ခရီးသည္က သိပ္ မ်ားမ်ားစားစား မရိႇပါဘူး။ ရထားကလည္း စုစုေပါင္းမွ သံုးတြဲေလးပဲ ပါတယ္ ခင္ဗ်။

ဘန္ေကာက္က လာတာလို႔ ယူဆရတဲ့ ခရီးသည္ေတြ ဆင္းလာၾကတယ္။ ဆင္းလာသူေတြ ကုန္သြားေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ တက္ရမယ္ မွတ္တာ၊ မတက္ရေသးဘူး။ ရထားတြဲေစာင့္ေတြက တားထားတယ္။

ဘယ္ဟုတ္မတုန္း၊ သူတို႔က ရထားကို “ေရခ်ိဳးေပး” ၾကေသးတာကိုး။ ရထားကို ေရေဆးတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ဆပ္ျပာေတြကို ရထားအျပင္ဘက္ ကိုယ္ထည္ ေနရာအႏွံ႔ ေရွ႕က စက္နဲ႔ ဖ်န္းသြား၊ ေနာက္က တစ္ေယာက္က ေရျမႇဳပ္ႀကီးႀကီး ထိပ္မွာ တပ္ထားတဲ့ တံျမက္စည္းဆန္ဆန္ တုတ္ရွည္နဲ႔ လိုက္ပြတ္၊ ေနာက္က လူက ေရပန္းနဲ႔ အဲဒီ့ဆပ္ျပာေတြ စင္ေအာင္ ဖ်န္းသြားတာမို႔ ရထားကို ေရေဆးတာ မဟုတ္ဘဲ “ေရခ်ိဳးေပးတာ”လို႔ ေရးလိုက္မိရတာပါပဲ ခင္ဗ်ား။

ကြၽန္ေတာ္ကလည္း ဒါမ်ိဳးကို ၀ါသနာပါတတ္သူမို႔ သူတို႔ လုပ္ပံုကိုင္ပံုကို ၾကည့္မိတယ္။ ၀တ္ေက်တန္းေက် ၿပီးကပစ္ မဟုတ္ဘူး။ ဓာတ္ပံုေတြကို ၾကည့္လိုက္မယ္ ဆိုရင္ ေျပာင္စင္ဖိတ္လက္ေနတဲ့ ရထားတြဲေတြကို ေတြ႕ၾကရမွာမို႔ သူတို႔ရဲ႕ အလုပ္ကို အလုပ္နဲ႔တူေအာင္ လုပ္တတ္ပံုကို မ်က္၀ါးထင္ထင္ ျမင္ၾကရမႇာပါ။

ရထားတစ္စင္းလံုး ဟိုဘက္သည္ဘက္ အက်အန ေဆးေၾကာသန္႔စင္ ၿပီးေတာ့မွ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ရထားေပၚ တက္ရပါတယ္။ ရထားေပၚမႇာေတာ့ ေလေအးစက္က ေအးလို႔ စိမ့္လို႔ရယ္။ ထိုင္ခံုေတြက ဆိုဖာေပၚမႇာ သားေရတု အုပ္ထားတဲ့ ထိုင္ခံုေတြပါပဲ။

ကြၽန္ေတာ္တို႔လည္း ၀န္စည္စလယ္ေတြကို ေခါင္းေပၚက တန္းေတြေပၚ ထိုးသိပ္တင္ၿပီး ၀င္ထိုင္လိုက္ၾကတယ္။ သက္ေသာင့္သက္သာ ရိွပါတယ္။

ခဏေနေတာ့ ေခါင္းေလာင္းသံ ၾကားရၿပီး ရထားလည္း ထြက္ပါေတာ့တယ္။ အျပင္ဘက္မႇာ ေမွာင္ေနၿပီမို႔ ဘာမႇ သိပ္ သတိထား ၾကည့္မေနမိေတာ့ဘူး။

ခဏေနေတာ့ လက္မွတ္စစ္ ေပၚလာတယ္။ လက္မွတ္စစ္ရဲ႕ မ်က္ႏွာက ကြ်န္ေတာ္တို႔ အညာေလ အလကၤာနဲ႔ တန္ဆာဆင္ရရင္ “ေခြး တက္လ်က္ခ်င္စရာ ေကာင္းေအာင္”ကို ခ်ဳိေနတာကို သတိထားမိတယ္။ သူက ကြၽန္ေတာ့္အိမ္သူ ထုတ္ေပးတဲ့ လက္မွတ္ေလးေစာင္ကို ၾကည့္တယ္ဆို႐ံု တစ္ခ်က္ ျဖန္႔ၾကည့္လိုက္ရင္း စစ္ေဆးၿပီး ျဖစ္ေၾကာင္း အထိမ္းအမွတ္နဲ႔ သူ႔လက္ထဲက ပလိုင္ယာလို ကိရိယာေလးနဲ႔ အေပါက္ေဖာက္သြားတယ္။

ေတာ္ၾကာေနေတာ့ ပလတ္စတစ္အိတ္နဲ႔ ထုတ္ထားတဲ့ မ်က္ႏွာသုတ္ပ၀ါလုိ အသားမ်ဳိး ျခံဳေစာင္ေတြ လာေပးတယ္။ ပလတ္စတစ္အိတ္နဲ႔ အလံု ထုတ္ပိုးထားတယ္။ အိတ္ေပၚမႇာေတာ့ ေလွ်ာ္ဖြပ္လုပ္ငန္းရဲ႕ တံဆိပ္ကို ထိုင္း၊ အဂၤလိပ္ ႏွစ္ဘာသာနဲ႔ ႐ိုက္ႏိွပ္ထားေလရဲ႕။

သူတို႔က ျခံဳေစာင္ လာေပးေနၿပီ ဆိုမွေတာ့ ကြၽန္ေတာ္လည္း အိပ္ေတာ့တာေပါ့။ ရထားကေတာ့ သံုးတြဲထဲမို႔လား မသိဘူး၊ အသံ ေတာ္ေတာ္ျမည္သလို ရမ္းခါေနတယ္။ အထက္ေအာက္ေတာ့ မခုန္ဘူး။ ဘယ္ညာ တအား ရမ္းခါေနတာပါ။

ခဏေနလို႔ ကြၽန္ေတာ္ တစ္ေရးႏိုးလာေတာ့ ရထားက လာေပးသြားတဲ့ ထမင္းဘူးနဲ႔ ေရခဲေရတစ္ခြက္ကို ကြၽန္ေတာ့္လက္ထဲ ကြၽန္ေတာ့္အိမ္သူက ထည့္ေပးတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ အစာအိမ္က သိပ္ေကာင္းလႇတာ မဟုတ္လို႔ “စားလိုက္ဦး”လို႔ တိုက္တြန္းတာနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္လည္း ပလတ္စတစ္ ထမင္းဘူးကို ဖြင့္စားလိုက္တယ္။ အမယ္… ၾကက္သားဟင္းနဲ႔ ခင္ဗ်။ ထိုင္းပံုစံ၊ အုန္းႏို႔ေလးနဲ႔ ခ်ဳိခ်ဳိ ဆိမ့္ဆိမ့္ စပ္စပ္ေလး ခ်က္ထားတာ။ မိႈနဲ႔ ပန္းင႐ုတ္သီးေလးေတြေတာင္ ပါေသး။ ဟင္းေလးက ေမႊးလို႔ရယ္။ ဟင္းရံက သေဘၤာသီးသုတ္ေလး။ ဆန္ကေတာ့ ထိုင္းဆန္ပီပီ နည္းနည္းေစးတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဆီက ဆန္သစ္ေပၚစမႇာ စားရတာမ်ိဳးရယ္။

စားၿပီးေတာ့ ျပန္အိပ္တာေပါ့ဗ်ာ။ ဘာရမလဲ။ ေတာ္ေတာ္လည္း အိပ္လို႔ ေကာင္းေနတယ္။ မနက္လင္းျပန္ေတာ့ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္နဲ႔ မုန္႔တစ္ခုစီ ရျပန္တယ္။ တြယ္ေပါ့။ ၿပီးေတာ့ ျပန္အိပ္တာပဲ။ ဘာျဖစ္ေနမွန္း မသိဘူး၊ အိပ္လို႔က လႊတ္ေကာင္းေနတယ္။

တစ္ပိုတစ္ပါး ထသြားေတာ့ ရထားတြဲထဲက အိမ္သာရဲ႕ သန္႔ရွင္းမႈကို သတိထားမိသြားခဲ့ရပါေသးတယ္။

ဘန္ေကာက္ ၀င္လုနီးမွ ျပန္ထလိုက္တယ္။ ဘန္ေကာက္ တ႐ုတ္တန္းနဲ႔ ကပ္ေနတဲ့ ဟြာလန္းေပါင္း ဘူတာမႇာ ဆိုက္ပါတယ္။ အဲဒီ့ကေန အငွားကားနဲ႔ တည္းခိုရာ ဟိုတယ္ကို သြားတာေပါ့။

ရထားအေၾကာင္းပဲ အဓိကထား ေျပာခ်င္တာမို႔ အျပန္ခရီးစဥ္ဆီပဲ တန္းသြားလိုက္ပါရေစ ခင္ဗ်ား။

အျပန္က်ေတာ့လည္း အဲဒီ့ ဟြာလမ္းေပါင္းမွာပဲ သြားစီးရတယ္။ သည္တစ္ခါက်ေတာ့ တြဲေတြ အေတာ္မ်ားသား ခင္ဗ်။ စိတ္ထင္ ဆယ္တြဲေလာက္ရိႇမယ္ မွတ္တယ္။

သူတို႔ အိပ္စင္တြဲက အိပ္ခန္းေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ သို႔ေသာ္ ေလးေယာက္ခန္းမ်ားသဖြယ္ ကန္႔ထားပါတယ္။ အေပၚ၊ ေအာက္ အိပ္စင္တစ္စံုစီနဲ႔ေပါ့။ ႏွစ္ေယာက္အိပ္စင္ ႏႇစ္ကန္႔လား ပါတယ္။ အိပ္စင္မွာကေတာ့ ဆိုဖာခင္းထားတယ္။

အဲဒီ့အထက္မွာမွ ေမြ႕ယာအပါးလို ျဖန္႔ခင္းလို႔ ရတဲ့ ထိုင္ဖံုလိုဟာမ်ိဳး သံုးခုဆက္ ရိွတယ္။ ရထား ထြက္ၿပီးေတာ့ အိပ္ရာခင္းနဲ႔ ေစာင္ေတြ လိုက္ေ၀ပါတယ္။

ထူးျခားတာက သည္ရထားရဲ႕ ေလေအးစက္က ခိုက္ခုိက္တုန္ေအာင္ ေအးတာပါပဲ။ သို႔ေပမယ့္ အိပ္တဲ့အခါ အိပ္စင္ပတ္လည္ကို ကာထားလို႔ ရတဲ့ ကန္႔လန္႔ကာ ႏွစ္စကို ဆြဲေစ့လိုက္တဲ့အခါမႇာေတာ့ အေအးသက္သာသြားၿပီး သက္ေသာင့္သက္သာ အိပ္လို႔ရသြားပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခ်က္က သည္ရထားမွာ ညစာမေကြၽးဘူး။ စားေသာက္တြဲက တာ၀န္က် ၀တ္စံု၀တ္ အမ်ိဳးသမီးႀကီးက စာအုပ္တစ္အုပ္နဲ႔ ဘာစားခ်င္လဲဆိုတာ လိုက္ေမးတယ္။ ေစ်းႏႈန္း ေဖာ္ျပထားတဲ့ စားစရာ စာရင္းကတ္ျပားကိုလည္း ျပတယ္။ ညစာအတြက္သာမက မနက္စာအတြက္ပါ ႀကိဳတင္ မွာၾကားႏိုင္ေၾကာင္းလည္း ေျပာပါတယ္။

အဲဒီ့အတြက္ေတာ့ ပိုက္ဆံေပးရတယ္။ ကိုယ္စားရင္ စားသေလာက္ ကုန္တာေပါ့။ ရထားက အလာတုန္းကလို ဒလၾကမ္း လႈပ္ခါမေနေတာ့ဘူး။ ၿငိမ့္ၿငိမ့္ေျငာင္းေျငာင္း ရိွတယ္။ အဲေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္မႇာ အိပ္လို႔ေကာင္းရျပန္တယ္ေပါ့။

သည္ရထားရဲ႕ ေနာက္ထူးျခားခ်က္ တစ္ခုက (ကန္ေတာ့ပါရဲ႕) အလြန္ ေသးေစာ္နံတာပါပဲ။ ဒါနဲ႔ တြဲထိပ္က ေရအိမ္ေတြကို သြားၾကည့္ေတာ့ သန္႔ေတာ့ သန္႔ျပန္႔တာ အမွန္ပဲ။ ေသးေစာ္ကေတာ့ အလြန္နံေနတယ္။ ဒါနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္လည္း ေရအိမ္ ႏွစ္လံုးစလံုးရဲ႕ တံခါးေတြကို ေစ့ေနေအာင္ ပိတ္ထားလိုက္ၿပီး ျပန္လာခဲ့ပါတယ္။ အဲေတာ့လည္း အနံ သက္သာသြားျပန္တယ္။

ကြၽန္ေတာ့္ဇနီးကေတာ့ တစ္ညတာ အတြင္းမႇာ အလားတူပဲ အိမ္သာ တံခါးကို သံုးႀကိမ္တိတိ ထပိတ္လိုက္ရေၾကာင္း မနက္က်ေတာ့ ေျပာျပပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ အိပ္လိုက္ရင္ တံုးမို႔ မိုးလင္းမွ တစ္ေရးပဲ။

လင္းေတာ့ လမ္းေဘး၀ဲယာကို ၾကည့္မိရျပန္တယ္။ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံပီပီ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေရေျမနဲ႔ သိပ္မကြာဘူး။ စိုစိုစိမ္းစိမ္း ရိွတယ္။

ဘူတာငယ္ေလးေတြကို ျဖတ္တယ္။ ခ်င္းမိုင္ဘူတာလိုပဲ လူသူ က်ဲက်ဲပါးပါး၊ ဆိတ္ဆိတ္ၿငိမ္ၿငိမ္။ သပ္သပ္ရပ္ရပ္၊ သန္႔သန္႔ရႇင္းရႇင္း။ ဘူတာအိုေလးေတြမွန္း သိသာေပမယ့္ သူ႔ဟာေလးနဲ႔သူ စိုစိုလြင္လြင္။ တမင္ စိုက္ပ်ဳိးထားတဲ့ သစ္ပင္ပန္းပင္ေတြနဲ႔ စိမ္းစိမ္းစိုစို။ ဘူတာစႀကႍဆိုလည္း သန္႔ရွင္းလို႔။

ၾကားဘူတာ တခ်ိဳ႕မွာရပ္တဲ့အခါလည္း ရပ္။ အဲဒီ့ဘူတာေတြလည္း အလားတူ၊ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္း၊ စိုစိုျပည္ျပည္။ လူသူ က်ဲက်ဲပါးပါး။

ရထားလမ္းနဲ႔ ၿပိဳင္ေနတဲ့ ကားလမ္းေတြကို ျမင္ရတယ္။ လမ္းမက်ယ္ႀကီးေတြ မဟုတ္ေပမယ့္ ျဖဴးေနေအာင္ ေခ်ာတဲ့ ေလးလမ္းသြား အေ၀းေျပးလမ္းေတြပါ။ လမ္းမွာ ဆက္ရာ မရိွ၊ ဖာေထးရာ မရိွ၊ ခ်ိဳင့္ခြက္ မရိွ၊ လိႈင္းတြန္႔ မရိွတာကို ကားသမားပီပီ ေကာင္းေကာင္းႀကီး သတိထားမိေနရျပန္ေသးတယ္။ ရထားကို ေရြးခ်ယ္ခဲ့မိတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္စိတ္ကူးကို ကြၽန္ေတာ့္ဘာသာ သေဘာက်ေနမိတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ ေက်းလက္ကို ဖ်တ္ခနဲ လွမ္းျမင္ခြင့္ ရလိုက္တာေပါ့။

ရြာသိမ္ရြာငယ္ေလးေတြကို ျမင္ရတယ္။ အားလံုး သပ္သပ္ရပ္ရပ္၊ စိုစိုလြင္လြင္။

သည္လိုနဲ႔ ခ်င္းမိုင္ဘူတာကို မနက္ဆယ္နာရီေက်ာ္စမွာ ျပန္ေရာက္လာတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔မွာက ၀န္စည္စလယ္ေတြ အမ်ားသား။ ဘန္ေကာက္မႇာ ေစ်း၀ယ္လို႔ ေကာင္းလာခဲ့ၾကတာကိုး။ အဲေတာ့လည္း ၀န္စည္စလယ္ အႀကီးစားကိုက ငါးအိတ္၊ အေသးက ငါးအိတ္၊ စုစုေပါင္း အိတ္ဆယ္အိတ္နဲ႔မို႔ ေနာက္ဆံုး ခ်န္ရစ္ၿပီးမွ ရထားေပၚက ဆင္းလိုက္ၾကတယ္။

ကြၽန္ေတာ္တို႔ေရာ ၀န္စည္စလယ္အားလံုးပါ ဘူတာစႀကႍေပၚ ေရာက္သြားခ်ိန္မႇာေတာ့ ၀န္ထမ္းေတြက ရထားကို ေရ စ ခ်ိဳးေပးေနၾကျပန္ပါၿပီ။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္ (ရန္ကုန္ – ၂၈၀၄၁၁)

ယေန႔ (၁၉-၀၅-၁၁) ထုတ္ Bi Weekly Eleven Journal မွာ ေဖာ္ျပပါရိွတဲ့ စာကို ျပန္လည္ တင္ဆက္ထားတာပါ။ 

Author: lettwebaw

A prolific Burmese writer whose main work is non-fiction with many articles and books on psycho-social and health issues including sex education for teenagers, proper etiquette, child rearing practices and marriage counselling tips. Another nom de plume is "Pseudonym."

4 thoughts on “On a Thai Train”

  1. သည္ပို႔(စ္)မွာ ဘယ္သူမွ ကြန္မန္႔မေရးၾကဘဲ Facebook ထဲက လင့္(ခ္)တင္ထားတဲ့ဆီမွာ ေရးသြားတာေလးေတြ ရိွပါတယ္။ အဲဒါေလးေတြထဲက တခ်ိဳ႕ကို မေပ်ာက္ပ်က္ေအာင္ သည္ပို႔(စ္)နဲ႔ တြဲၿပီး ျပန္တင္ထားလိုက္ပါတယ္။

    Michelle Lwin ျမန္မာျပည္မွာလည္း ၿမိဳ႕ပတ္ရထားေတြကို ၀န္ႀကီးက လိုက္စစ္ေဆးေနၿပီတဲ့ ဆရာရဲ႕ …
    19 May at 16:31 ·
    #
    Aung Myo Kyaw Express Train မဟုတ္ပဲ ရိုးရိုးရထားကို ရိုးရိုးတန္းကပဲ စီးမယ္ ဆိုရင္ အခမဲ့ စီးလို႔ရပါတယ္ … အခမဲ့ေပမယ့္ တိုးႀကိတ္လုယက္ တက္စီးေနၾကတာေတာ့ တခါမွ မေတြ႔ဖူးပါဘူး … ဒီေနရာကေနလဲ လိုအပ္တဲ့ သတင္းအခ်က္အလက္ကို အလြယ္တကူရွာလို႔ ရပါေသးတယ္ http://www.railway.co.th/home/default.asp … ဒီထက္ပို သိခ်င္ေသးရင္ Hotline ကို လွမ္းဖုန္းဆက္ၿပီး အေသးစိတ္သိလိုတာ ထပ္ေမးလို႔ရပါေသးတယ္ …
    19 May at 16:46 ·

    Win Aung ျမန္မာ့မီးရထားလဲ တိုးတက္လာေနပါျပီ၊လက္ေတာ့လို႔ေခၚတဲ့ လက္ႏွိပ္စက္ကို တန္ဆာေဆာင္စရာမလိုေတာ့ဘူးတဲ့။
    19 May at 17:02 ·

    Ko Thinker ၁) ခ်င္းမိုင္-ဘန္ေကာက္က လင္ပ်ံပဲ စီးၾကသည္။ ဖြတ္-ဒိုင္း-ေရာက္။
    (၂) ထိုင္းေတြက အိမ္သာနား မစီးၾကပါ။ အဲဒီေနရာက ဝယ္ရလြယ္သည္။ အဲဒါကို ဝယ္မိသည္ထင့္။
    (၃) ဘူတာရံု ေသးျခင္း ၾကီးျခင္းထက္ ဝန္ေဆာင္မႈ ဘယ္ႏွာေနသတုန္း ေတြးရင္ ရန္ကုန္ ဘူတာၾကီးမွာ အထာမသိရင္ လက္မွတ္ရဖို႔ ေသေရး ရွင္ေရးေလာက္ လုပ္ရတာ သတိရမိပါသည္။
    19 May at 21:52 ·

    Kyaw Thu Yein Lwin အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ပါေစ..(ဆရာ အတၱေက်ာ္)
    19 May at 21:56 ·

    Ramanya Ravika ဒီေဆာင္းပါး ဖတ္ၿပီး ရန္ကုန္မွာ လက္မွတ္တန္းစီးရပုံကို သတိရမိတယ္။ ဒီေလာက္ရွည္တဲ့ ရထား၊ ေရာင္းမယ့္လက္မွတ္က (၅၀)ေတာင္ မေက်ာ္ဘူးေလ။ လက္မွတ္ရဖို႔ ညေန(၁၀)နာရီကတည္းက လာတန္းစီရပါတယ္။ ဘုန္းႀကီးေတြက တန္းစီးစရာမလိုေပမယ့္ အျခားသာသနာ့ဝန္ထမ္း ေမာ္လဝီေတြ သီလရွင္ေတြနဲ႔အၿပိဳင္ တိုးရေသးတယ္ေလ။
    19 May at 22:51 ·

  2. ဘန္ေကာက္က သူငယ္ခ်င္းကို ဘန္ေကာက္-ဇင္းမယ္ အိပ္စင္ ရထားလက္မွတ္ဝယ္ခိုင္းထားတာ မေန႔ညကမွ ဝယ္ျပီးျပီလို႔ သိရတယ္။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ဒီေန႔က်ေတာ့ ဆရာ့ အေတြ႔အၾကံဳေဆာင္းပါးကို ဖတ္လိုက္ရေတာ့ ခရီးစဥ္အတြက္ ျမင္သာထင္သာရွိသြားတယ္။ ေက်းဇူးပါ ဆရာ။ ခရီးသြားေဆာင္းပါးမ်ားလဲ အခါအားေလ်ာ္စြာ တင္ေပးေစခ်င္ပါတယ္။

    ေတာင္ငူ စာေပေဟာေျပာပြဲမွာ သြားေဟာခဲ့တဲ့ အေတြ႔အၾကံဳမ်ားကိုလဲ ဖတ္ခြင့္ရခ်င္ပါတယ္ဆရာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမိဳ႔နဲ႔ ပက္သက္တဲ့ ဆရာ့အျမင္ အေတြ႔အၾကံဳေလးေတြ သိခြင့္ရပါရေစ။

    1. အဲဗ်… ေတာင္ငူေဟာေျပာပြဲ မလာခင္ ညမွာ တစ္ညလံုး စာမူေၾကြးေတြ ဆပ္ေနခဲ့ရလို႔ မအိပ္ခဲ့ရဘူး။ အလာမွာ ကားေပၚ အိပ္လာခဲ့ေပမယ့္ အိပ္ေရးက မ၀ေသး။ ေတာင္ငူေရာက္ေတာ့ ဧည့္ခံႀကိဳဆိုေရး ဆရာမ်ားက ဟိုသည္ လိုက္ပို႔ေပးမယ္လို႔ ေျပာၾကေသာ္လည္း မပို႔ရန္ ေတာင္းပန္ၿပီး အိပ္ေနခဲ့ပါတယ္ဗ်ာ။ ေဟာေျပာခ်ိန္နား ေရာက္ေတာ့မွ ေရေလး မိုးေလး ခ်ိဳး၊ ညစာေလး စားၿပီး ေဟာေျပာရာကို ေျပးလာ၊ တက္ေျပာ။ ၿပီးတာနဲ႔ တည္းခိုရာကို ျပန္၊ အိပ္။ မနက္လင္းေတာ့ ကားက တည္းခိုရာ ေရွ႕ကေန ၀င္ေခၚသြားတာမို႔ ရန္ကုန္ကို တန္းျပန္သြားခဲ့ရဆိုေတာ့… ေတာင္ငူၿမိဳ႕ဟာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အလြန္ အိပ္လို႔ ေကာင္းေသာ ၿမိဳ႕သာ ျဖစ္သြားခဲ့ရေၾကာင္းပါ ခင္ဗ်ား။ 😀

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s