In Ever Loving Memory of Maung Thit Min

ကိုသစ္မင္း ႀကိဳက္မွာပါေလ…

သီခ်င္းေရးဆရာ ေမာင္သစ္မင္း ကြယ္လြန္ တိမ္းပါးသြားတဲ့အခါ ႐ုပ္ျမင္သံၾကား အစီအစဥ္ေတြ၊ ေရဒီယို အသံလႊင့္ အစီအစဥ္ေတြကေန ေမာင္သစ္မင္း အမွတ္တရ အစီအစဥ္ေတြ ထုတ္လႊင့္ၾကပါတယ္။ Mandalay FM ေရဒီယိုကလည္း အစီအစဥ္တစ္ခု လုပ္ပါတယ္။ Mandalay FM Talk အစီအစဥ္ရဲ႕ Anchor ျဖစ္တဲ့ ဆရာ မ်ိဳးျမတ္သူက ေမာင္သစ္မင္း အလြမ္းေျပ အစီအစဥ္အေနနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ စတီရီယို သမိုင္းေၾကာင္း အေၾကာင္းေလး ေျပာဖို႔ စီစဥ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို ကမ္းလွမ္းလာတဲ့အခါမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ၀မ္းသာအားရေျပာျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါေလးကို ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ဇြန္လ ၁၄ ရက္ေန႔နဲ႔ ၁၉ ရက္ေန႔ မြန္းတည့္ ၁၂ နာရီမွာ ႏွစ္ႀကိမ္ အသံလႊင့္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ့ အသံဖိုင္ေလးကို အခု တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ နားဆင္ေတာ္မူၾကည့္ၾကပါခင္ဗ်ား။

ခၽြတ္ျခံဳ

၁။

ကားေမာင္းေနတုန္း ဖုန္းဝင္လာသည္။ ဖုန္းသံက အိမ္မွ ဆက္သည္ဟု တန္းသိႏိုင္ေသာ သီခ်င္းသံ။ ကားေမာင္းေနတုန္းမို႔ ဖုန္းကို ကြ်န္ေတာ္ မထူးေတာ့ဘဲ ေဘးတြင္ ထိုင္ေနေသာ ဇနီးသည္လက္ထဲ ဖုန္းထည့္ေပးလိုက္သည္။

စကားအသြားအလာအရ ခ်က္ခ်င္း သိလိုက္ရျပန္သည္။ ကြ်န္ေတာ့္သမီး ကိုင္ေသာ ပါေလရာဖုန္း ေပ်ာက္သြားၿပီ ဆိုျခင္းပင္။ ႐ုတ္တရက္ေတာ့ စိတ္တိုသြားရပါသည္။ သို႔ေသာ္ တစ္ဖက္ကလည္း ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ ျဖစ္မိရျပန္သည္။

ကြ်န္ေတာ့္သားက ၁၈၊ သမီးက ၂၀။ သည္အရြယ္ေတြက ေျပာရဆိုရ အင္မတန္က်ပ္သည္။ တစ္ခုခုေျပာလိုက္လွ်င္ “ဒါေတာ့ သားသိပါတယ္” “သည္ေလာက္ေတာ့ သမီးနားလည္ပါတယ္”ဟု ျပန္ေျပာတတ္ၾကေသာ အရြယ္ေတြ။ သည္ဖုန္းႏွင့္ပတ္သက္ၿပီးလည္း သတိေပးဖို႔ အတန္တန္ ႀကိဳးစားဖူးသည္။ သားကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္စကားကို နားေထာင္ၿပီး ဖုန္းယူသြားလွ်င္ ဖုန္းထည့္ေသာ အိတ္ကေလးႏွင့္ လည္ပင္းမွာ ဆြဲသြားသည္။

ကြ်န္ေတာ့္သားက အင္မတန္ အာ႐ံုမ်ားသည့္ေကာင္။ ဒါမွမဟုတ္လည္း သူ႔စိတ္ကူးေလးထဲမွာ အလြန္အမင္းနစ္ေနတတ္သည့္ေကာင္။ ဘယ္ေလာက္မ်ား ဆိုးလဲဆိုလွ်င္ သူ႔ကိုယ္သူ ညစာစားၿပီး မၿပီးပင္ ရံဖန္ရံခါ မမွတ္မိတတ္ေခ်။ အၾကင္သူသည္ ဘာဟင္းနဲ႔စားသလဲလို႔ သူထမင္းစားအၿပီး နာရီဝက္ခန္႔ အၾကာတြင္ ေမးျငားအံ့။ သူ ျပန္စဥ္းစားမရေတာ့သည္မွာ မလြဲဧကန္။ သူ႔ကိုယ္သူ ဘာဟင္းနဲ႔ စားလို႔စားမွန္းေတာင္ သတိရွိတဲ့ေကာင္စားမ်ိဳး မဟုတ္။

သည္ေတာ့ ပါေလရာဖုန္းကို သူႏွင့္ တစ္စက္မွ စိတ္မခ်။ ဘယ္နား ခ်ထားခဲ့မွန္း မသိျဖစ္မည့္သူဟု ကြ်န္ေတာ္ အျပည့္အဝ ယံုသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူ႔ကို ကြ်န္ေတာ္ ေသခ်ာရွင္းျပကာ လည္ပင္းမွာ လြယ္ေစခဲ့သည္။ သူကလည္း စကားနားေထာင္ကာ သူ ထိုဖုန္းကိုင္တိုင္း လည္ပင္းမွာ ဆြဲထားတတ္ပါသည္။ (ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ငါ့သား။)

သမီးကေတာ့ အလြန္ဂိုက္ေပးၾကမ္းေသာ၊ ေျပာရဆိုရလည္း အင္မတန္ ခက္ေသာ၊ ငါသိငါတတ္ အင္မတန္လုပ္ခ်င္ေသာ ကြ်န္ေတာ့္ဉာဥ္ဆိုး မွန္သမွ်ကို ျပည့္ျပည့္ဝ၀ က်က်သန္သန္ ဆက္ခံထားသူ ျဖစ္ထသည္။ သူ႔ကိုက်ေတာ့ ေျပာလို႔ တစ္စက္မွ မရခဲ့။

အခုေတာ့ ျဖစ္ၿပီ။ ပါးစပ္ႏွင့္ ေျပာလို႔မရတာကို အေတြ႕အၾကံဳက သင္သြားေလၿပီ။ ထိုအတြက္ ဂြ်မ္းထိုးခ်င္ေအာင္ ဝမ္းသာေနမိရပါေတာ့သည္။

၂။

ထားပါ။

ပါေလရာ ဖုန္းေပ်ာက္တာ ဘာမွ မဆန္း။ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း ေပ်ာက္ဖူးပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္ေပ်ာက္တာက ခါးမွ ထြက္က်သြားျခင္းျဖစ္သည္။

မွတ္မွတ္ရရ၊ ပထမအႀကိမ္ စာနယ္ဇင္းအဆိုၿပိဳင္ပြဲ က်င္းပစဥ္ကျဖစ္သည္။ အဲတုန္းက ပါေလရာဖုန္းေတြ သည္ေလာက္ မေပါေသး။ ဂ်ီအက္(စ္)အယ္(မ္)ဖုန္းမွ တကယ့္ေပၚဦးေပၚဖ်ားကာလ။ ဖုန္းကံေကာင္းသည့္ ကြ်န္ေတာ္က ပထမဆံုးအသုတ္ ဂ်ီအက္(စ္)အယ္(မ္)တစ္လံုးကို က်ပ္ေငြငါးသိန္းႏွင့္ ရလိုက္သည္။ အဲတုန္းက ဆင္း(မ္)ခါ့(ထ္)ဟု ေခၚေသာ ဖုန္းကတ္တင္ရတာ မဟုတ္။ ဟဲ(န္)ဆက္(ထ္)ဟုေခၚေသာ ဖုန္းအလံုးလိုက္ေတာင္ ရလိုက္ေသး။ ဆီးမဲ(န္)(စ္) အမ်ိဳးအစားျဖစ္သည္။

စာနယ္ဇင္းအဆိုၿပိဳင္ပြဲက်င္းပရာ ေနရာက ယုဇနဂါးဒင္း(န္)ဟိုထဲ(လ္)မွာ။ ထိုအခ်ိန္က ယုဇနျခံဝင္းအတြင္းမွာ ေဈးေရာင္းပြဲလည္း ရွိေနသည္ ျဖစ္ရာ လူအုပ္က ၾကက္ပ်ံမက်။ လူၾကားထဲမွာ တိုးရင္း ေဝွ႔ရင္းျဖင့္ ခါးတြင္ခ်ိတ္ထားေသာ တယ္လီဖုန္းက အလံုးလိုက္ ျပဳတ္က် က်န္ရစ္သည္။ ခါးမွာ အိတ္ပဲ က်န္သည္။

ကြ်န္ေတာ္ မသိေသးပါ။ အဆိုၿပိဳင္ပြဲသို႔ ေရာက္ေနသူ ေနာက္တစ္ဦးထံ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္က ဖုန္းဆက္သည္။ ဖုန္းေကာက္ရထားေၾကာင္း အိမ္ကို ဖုန္းဆက္ အေၾကာင္းၾကားထားသျဖင့္ ပြဲခင္းမွ တာဝန္ရွိသူမ်ားထံတြင္ သြားေရြးဖို႔ လွမ္းေျပာျခင္းျဖစ္သည္။ အဲေတာ့မွ ခါးမွာ ဖုန္းအိတ္ပဲရွိၿပီး ဖုန္းမရွိေတာ့မွန္း ကြ်န္ေတာ္ သိသည္။

မိနစ္ပိုင္းအတြင္း ကြ်န္ေတာ့္ဖုန္း ျပန္ရခဲ့ပါသည္။

၃။

အဲဒီ့ေနာက္ သိပ္မၾကာခင္မွာ မိတ္ေဆြအစ္မႀကီးတစ္ဦးက ေလာပ်ာပ်ာျဖင့္ ဖုန္းဆက္သည္။ သူ႔ခင္ပြန္း မူးမူးႏွင့္ ဖုန္းေပ်ာက္သည့္အေၾကာင္း။ သူ႔ခင္ပြန္းက မူးလို႔ေကာင္းေနဆဲမို႔ ေမာင္ရင္းသဖြယ္ ခင္မင္ေနသူ ကြ်န္ေတာ့္ကို လွမ္း အကူအညီေတာင္းျခင္းျဖစ္သည္။

ဖုန္းကိုေတာ့ ျပန္ေတြ႕ၿပီ။ တစ္ဖက္က ေငြေတာင္းေနသည္တဲ့။ အဲဒါကို ကြ်န္ေတာ္က လိုက္ရွင္းေပးဖို႔ျဖစ္သည္။

ကြ်န္ေတာ္လိုက္သြားရပါေတာ့သည္။ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္ႏွင့္ မေဝးလွေသာ ရပ္ကြက္ေလးတစ္ခုကို ျဖစ္သည္။ တစ္မိသားစုလံုးက က်ီးမ်ား အာသလို ဝိုင္းအာေနၾကသည္။ ျပန္ေပးသည့္အတြက္ သူတို႔ကို ေငြတစ္သိန္းေလာက္ ဆုခ်ေစခ်င္ေသာ စကားေတြေျပာၾကသည္။ အစ္မႀကီးႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္ ညႇိၿပီးသား။ အစ္မႀကီးကလည္း ကြ်န္ေတာ့္ကို ပိုက္ဆံေပးၿပီးသား။ ငါးေသာင္းတာ့ ေပးမည္ဟု အစ္မႀကီးက ယတိျဖတ္ၿပီးသား။

ေျပာရင္းႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္ စိတ္ခ်ဥ္ေပါက္လာသည္။ မူကို ဦးထိပ္ထားတတ္ေသာ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ႏွင့္ ဟိုမိသားစု၏ ေျပာေပါက္ေတြက ဖီလာ ကန္႔လန္႔။ ကိုယ့္ပစၥည္းလည္းမဟုတ္၊ ကိုယ္လည္း ဘာမွ လုပ္ပိုင္ခြင့္မရွိေသာ အရာတစ္ခုျဖစ္သလို ေကာက္ရေသာပစၥည္းဆိုတာ ပိုင္ရွင္ေပၚလာလွ်င္ ျပန္ေပးရမည္မွန္း သိသိႀကီးႏွင့္ မာန္တက္ေနတာကို ခံတြင္းမေတြ႕ေတာ့။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ကပင္ စကားေရာေဖာေရာ လုပ္ကာ ငါးရာတန္ ေငြစကၠဴတစ္ထပ္ကို လံုးေထြးၿပီး ေပးလိုက္ကာ တယ္လီဖုန္းကို ျပန္ယူလာခဲ့သည္။

ကားေပၚေရာက္ေတာ့ အစ္မႀကီးလက္ထဲကို ေငြသံုးေသာင္း ျပန္အပ္လိုက္ေသာအခါ အစ္မႀကီးက အံ့ေတြ ဩေနပါသည္။

“ေငြညႇစ္သလို လုပ္ေနတာကို မုန္းလာလို႔ တမင္ေလွ်ာ့ေပးပစ္ခဲ့တာ”ဟု ကြ်န္ေတာ္ ေျပာလိုက္ရပါသည္။

၄။

အခု သမီးဖုန္းေပ်ာက္ေတာ့ သမီးလည္း ေဒါင္းေတာက္ေနသည္။ အိမ္မွာ က်န္ခဲ့ေသာ သားေတာ္ေမာင္လည္း ေဒါင္းေတာက္ေနသည္။ သူ႐ို႕အေမကလည္း မ်က္ႏွာအိုအိုျဖင့္ ဟိုသည္ေလွ်ာက္ဆက္ေနေလသည္။ ကြ်န္ေတာ္က ပြဲၾကည့္ပရိသတ္။ ပြဲၾကည့္ပရိသတ္မွ ႐ိုး႐ိုးမဟုတ္၊ ဆိုခဲ့သည့္အတိုင္း အူျမဴးေနေသာ ပြဲၾကည့္ပရိသတ္ျဖစ္သည္။

ေပ်ာက္သြားေသာ ဖုန္းကို ဆက္ၾကသည္။ ဟိုက ဖုန္းမကိုင္။ မကိုင္သည့္အျပင္ ပိတ္ေတာင္ ထားလိုက္ျပန္ေသးသည္။

အတန္ၾကာေတာ့ အိမ္ဖုန္းကို ထိုနံပါတ္ျဖင့္ လွမ္းဆက္သည္။ ဘာမွေတာ့ အသံမေပး။ သားေတာ္ေမာင္က ေတာင္းပန္ ေမတၱာရပ္ခံသမွ်ကို နားေထာင္သြားသည့္တိုင္ ဘာသံမွ ျပန္မေပး။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဖုန္းေပ်ာက္သည့္သတင္းက ကြ်န္ေတာ့္သမီးသူငယ္ခ်င္းေတြ၊ သမီးသူငယ္ခ်င္း၏ အေမေတြ၊ ကြ်န္ေတာ့္ဇနီးသူငယ္ခ်င္းေတြ အကုန္လံုးၾကားမွာ ေတာမီးသဖြယ္ ပ်ံ႕သြားသည္။ အားလံုးက ထိုဖုန္းကို ဝိုင္းဆက္ၾကေသာ္လည္း အဆက္အသြယ္ မရ။ ဟိုက ဖုန္းကို ပိတ္လိုက္ေလၿပီ။

ထိုေန႔က ၂၀ဝ၉ ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီ ၃ ရက္ စေနေန႔ျဖစ္သည္။ ေနာက္တစ္ေန႔ လြတ္လပ္ေရးေန႔က တနဂၤေႏြ။ သက္ဆိုင္ရာကို အေၾကာင္းၾကားၿပီး ဖုန္းပိတ္ခိုင္းဖို႔က တနလၤာေန႔အထိ ေစာင့္ရမည္။ ထိုၾကားထဲမွာ ဖုန္းကို ေကာက္ရထားသူက ထိုနံပါတ္မွတစ္ဆင့္ ႏွစ္သက္ရာကို ဖုန္းဆက္ထားႏိုင္သည္။ ဖုန္းခေတြ တစ္ပံုတစ္မ က်ႏိုင္သည္။ ထိုဖုန္းခေတြကို ကြ်န္ေတာ္သာ ခံေပေရာ့။

သို႔ေသာ္ ထိုဖုန္းကို ႏိုင္ငံျခားသို႔ ေခၚမရေအာင္ ကြ်န္ေတာ္ လုပ္ထားၿပီးသားမို႔ သိပ္ေတာ့ မပူမိေခ်။ ႏွစ္ရက္အတြင္း ေသေအာင္ဆက္ေတာင္မွ ငါးေသာင္းပင္ က်မည္မဟုတ္မွန္း တြက္မိေသာေၾကာင့္ပင္။

သက္ဆိုင္ရာကို အေၾကာင္းၾကားၿပီး ဖုန္းကို ပိတ္လိုက္၊ ဖုန္းကတ္ အသစ္ျပန္လုပ္၊ ဖုန္းအသစ္တစ္လံုး ျပန္ဝယ္၊ ဘာညာဆိုလွ်င္ စုစုေပါင္း သံုးသိန္းေလာက္ေတာ့ အေျခာက္တိုက္ ထီေပါက္ေပေရာ့မည္။ သို႔ေသာ္ လက္ရွိ ကြ်န္ေတာ့္ ဘ႑ာေရးအေျခအေနႏွင့္ ထိုမွ် ေငြသည္ တနင့္တပိုးျဖစ္ေနသည့္တိုင္ သိပ္ေတာ့ ဝန္မႀကီးလွပါ။ သမီးေတာ္ ရသြားသည့္ သင္ခန္းစာအတြက္ ေဈးႀကီးလွေသာ သင္တန္းေၾကးသာျဖစ္ေပလိမ့္မည္။

၅။

သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္ စိတ္မေကာင္းျခင္းႀကီးစြာ ျဖစ္ရပါသည္။

ကြ်န္ေတာ့္အတြက္လည္း စိတ္မေကာင္းတာမဟုတ္၊ သမီးအတြက္လည္း စိတ္မေကာင္းတာမဟုတ္ေခ်။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားအတြက္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရျခင္းဟုဆိုလွ်င္ ႀကီးက်ယ္လွရန္ေကာဟု အေဆြစာဖတ္သူ ေတြးေကာင္း ေတြးပါလိမ့္မည္။

ဟုတ္ကဲ့… ကိုယ့္ထမင္းကိုယ္စားကာ တစ္ျပည္လံုးကို မေနႏိုင္ မထိုင္ႏိုင္ ေခါင္းေပၚရြက္ထားေလ့ရွိေသာ ကြ်န္ေတာ့္မွာ တကယ့္ကို ရင္နာ ညႇိဳးျခံဳး စိတ္ႏွလံုးမခ်ိ ျဖစ္မိရသည္ကား အမွန္ပင္။

“ကိုယ္ႏွင့္မဆိုင္ ခြင့္မပိုင္ ဆြဲကိုင္မၾကည့္ရ”ဟူေသာ အေျခခံနီတိေလးကိုေသာ္မွ် လိုက္နာ မေနႏိုင္အား၊ “ကိုယ့္ေခြ်းႏွဲစာႏွင့္ ရွာေဖြရ ရွိထားတာ မဟုတ္ေသာ သူတစ္ပါးပစၥည္းကို အလကား မလိုခ်င္ဘူး”ဆိုသည့္ အေျခခံ လူ႔မာနေလးပင္ ထားရေကာင္းမွန္း မသိေလသည့္ စာရိတၱ ခြ်တ္ျခံဳက်မႈမ်ား တစ္ေန႔တျခား တိုးပြားေနေသာ အေျခအေနကို သည္ဖုန္းကိစၥေတြက အတိအလင္း ၫႊန္ျပလ်က္ရွိပါသည္။

၆။

ကြ်န္ေတာ္တို႔က ဆက္လွ်င္လည္း မကိုင္ေတာ့ဘဲ ဖုန္းပိတ္ထားတာ၊ သူက တစ္ခါ ဆက္လာေသာ္လည္း ဘာသံမွ မထြက္တာမ်ားကို ၾကည့္ၿပီး ဆက္စပ္ ဆင္ျခင္ၾကည့္ရေသာ္ ထိုေကာက္ရထားသူသည္ ထိုဖုန္းကို ျပန္ေပးလိုစိတ္ လံုးဝ မရွိေတာ့တာ ေသခ်ာေနပါၿပီ။

ဘာ့ေၾကာင့္ ျပန္ေပးလိုစိတ္ မရွိေတာ့တာပါနည္း။

ဟုတ္ကဲ့… သူသည္ ထိုဖုန္းကို ေရာင္းစားပါေတာ့မည္။ ဖုန္းက ဆိုနီ အရစ္(ခ္)ဆင္(န္) စမာ့(ထ္)ဖုန္းျဖစ္သည္။ အသစ္မွ ႏွစ္သိန္း ပတ္ဝန္းက်င္ ေပးလွ်င္ ရႏိုင္ေသာ ဖုန္းမ်ိဳးျဖစ္သည္။ အေဟာင္းကို သြားျပန္ ေရာင္းလွ်င္ အလြန္ဆံုးမွ တစ္သိန္းေလာက္ပဲ ရၿခိမ့္မည္။ ခိုးရာပါပစၥည္းမွန္း ဝယ္သူက ရိပ္မိလွ်င္ ထိုမွ်ပင္ ရေတာ့မည္မဟုတ္။ ေလး-ငါး-ေျခာက္ေသာင္းက အလြန္ဆံုး ျဖစ္သည္။ (ဖုန္းဆက္ဖို႔ဆိုလွ်င္ေတာ့ ထိုသူ ထိုမွ် မိုက္မဲမွာ မဟုတ္တာ ေသခ်ာပါသည္။ တနလၤာေန႔ ေရာက္သည္ႏွင့္ ထိုဖုန္းမွာ ဆက္၍ရေတာ့မည္ မဟုတ္ေပ။)

ဒါဆိုလွ်င္ သူ ျပန္မေပးဘဲ ထားလိုက္သည္မွာ ေငြေလး ေလး-ငါး-ေျခာက္ေသာင္းကို မက္ေသာေၾကာင့္သာျဖစ္ေလာက္သည္မွာ အလြန္ ေသခ်ာသြားေလၿပီ။

၇။

မက္တာေပါ့။ ပိုက္ဆံေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း မက္တာေပါ့။

အခုေခတ္မွာ ပိုက္ဆံက ပိုမက္စရာေကာင္းလာသည္။ လိုခ်င္စရာေတြက အမ်ားသား မဟုတ္ပါလား။ စားဝတ္ေနေရး ဖူလံု႐ံုမွ်ျဖင့္ မတင္းတိမ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ လိုခ်င္စရာေတြက ကြ်န္ေတာ္တို႔ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ေအာတိုက္ေနသည္။ ကားရွိသူကလည္း လက္ရွိထက္ နံပါတ္ပိုျမင့္ေသာကား၊ ေမာ္ဒယ္(လ္)ပိုျမင့္ေသာ ကားကို မက္သည္။ အိမ္ရွိသူေတြကလည္း လက္ရွိထက္ ပိုမိုသစ္လြင္က်ယ္လြင့္ေသာ အိမ္ကို အလိုရွိသည္။ ႐ုပ္သံစက္ရွိသူေတြအတြက္လည္း မက္ခ်င္စရာ၊ ဘယ္ႏွရာခိုင္ႏႈန္းေတာင္ ေလွ်ာ့ေပးဦးမည္ဆိုသည့္ ေၾကာ္ျငာေတြၾကားမွာ အံတႀကိတ္ႀကိတ္။ ဖုန္းရွိသူေတြဆိုလည္း ကိုယ့္လက္ထဲက ဖုန္းထက္ သူမ်ားကိုင္ေသာ ဖုန္းကမွ ပိုမက္စရာေကာင္းေနျပန္သည္။

ယုတ္စြအဆံုး၊ စားစရာေသာက္စရာမွာပင္ စားခ်င့္စဖြယ္ ဆင္ယင္ ထုတ္ပိုးထားေသာ စားစရာေတြက သည္ေခတ္မွာ ပိုမ်ားလာသည္။

သည္ေတာ့ လူေတြ ေငြမက္တာ မဆန္းပါ။ ၾကြယ္ဝခ်င္တာ မဆန္းပါ။

၈။

ဆန္းတာက ေငြေၾကးကို မက္ေမာရေကာင္းမွန္းသိလာသလို ၾကြယ္ဝလိုစိတ္ အျပည့္ႏွင့္ ထိုလူေတြကား အသိဉာဏ္ႏွင့္ စာရိတၱအရာမွာ ခၽြတ္ျခံဳက်သည္ထက္ က်က်လာတာပင္ျဖစ္သည္။

ဘယ္သူေသေသ ငေတမာၿပီးေရာဆိုေသာ “ငေတစိတ္”ေတြ ဖြံ႕ထြားလြန္းမက ဖြံ႕ထြားေနေသာ ေခတ္ႀကီးတစ္ေခတ္ ျဖစ္လို႔လာေနတာကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမင္ေနရသည္။ ဒါ ဖြံ႕ၿဖိဳးဆဲ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဆီမွာခ်ည္း မဟုတ္။ မၾကာမတင္ကမွ ဖြံ႕ၿဖိဳးစျပဳလာေသာ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံေတြမွာလည္း ထို “ငေတစိတ္”ေတြက ထြန္းကားတန္သေလာက္ ထြန္းကားလို႔ ေနပါသည္။

႐ုပ္ဝတၳဳမ်ား တိုးတက္ဖြံ႕ၿဖိဳးလာျခင္းႏွင့္ အခ်ိဳးညီစြာ စိတ္ဓာတ္ပိုင္းမွာ ယိုယြင္းပ်က္စီးလာသည္မွာ ဖြံ႕ၿဖိဳးၿပီးႏိုင္ငံမ်ားတြင္ ပိုမိုသိသာလို႔ ေနသည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း အသိဉာဏ္ရင့္သန္သူ အေနာက္တိုင္းသားမ်ားက ဗုဒၶ တရားေတာ္မ်ားမွတစ္ဆင့္ ၿငိမ္းေအးမႈကို ေဖြရွာလာတတ္ၾကသလို တခ်ိဳ႕ေတြကလည္း မဖြံ႕ၿဖိဳးေသးေသာ အေရွ႕တိုင္း ႏိုင္ငံမ်ားတြင္ ေခါင္းခ်ႏိုင္ရန္ ရည္သန္လ်က္ ေရႊ႕ေျပာင္းအေျခခ် ေနထိုင္လ်က္ရွိၾကျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ သူတို႔က သူတို႔ က်င္လည္ရာ လူ႔ေဘာင္ အသိုင္းအဝိုင္းထဲက စိတ္ဓာတ္ ယိုယြင္းပ်က္စီးမႈကို မခံစားႏိုင္ၾက၊ မခံစားလိုၾကေတာ့ေခ်။

အခုပဲၾကည့္။ နယ္ၿမိဳ႕ေလးတစ္ၿမိဳ႕တြင္ျဖစ္ေစ၊ ေက်းရြာေလးတစ္ခုတြင္ ျဖစ္ေစ၊ ဖုန္းက်ေပ်ာက္ခဲ့သည္ျဖစ္ပါက အလြယ္တကူ ျပန္ရဖို႔ ၉၅ % ေသခ်ာေသာ္လည္း မဟာရန္ကုန္ ေရႊၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးတြင္ က်ေပ်ာက္သြားၿပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ျပန္မရဖို႔ ရာႏႈန္းျပည့္ ေသခ်ာေနပါေလၿပီ။

၉။

စိတ္ဓာတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ၊ အသိဉာဏ္ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ၊ စာရိတၱဖြံ႕ၿဖိဳးမႈကို ႐ုပ္ဝတၳဳ တိုးတက္မႈႏွင့္အညီ ဆက္လက္တည္တံ့ေအာင္ ထိန္းသိမ္းႏိုင္ရန္မွာ နည္းက တစ္နည္းတည္းသာ ရွိပါသည္။ ထိုနည္းကား လူအမ်ား စာဖတ္လာေအာင္ အနည္းစုက ဝိုင္းဝန္း လံႈ႔ေဆာ္ႀကိဳးပမ္းရမည့္ နည္းသာျဖစ္ပါသည္။

ျမန္မာျပည္ လူဦးေရက သန္း၅၀၊ အေရာင္းရဆံုး စာနယ္ဇင္းေစာင္ေရက ေသာင္းဂဏန္း၊ ရန္ကုန္လူဦးေရက အၾကမ္းဖ်ဥ္း ငါးသန္း၊ ရန္ကုန္ စာအုပ္အေရာင္းက အေရာင္းရဆံုးစာအုပ္မွ ေထာင္ဂဏန္း။ ကန္ေတာ္ႀကီး ေမွ်ာ္စင္ကြ်န္းက လူသံုးကုန္ပစၥည္းေရာင္းေသာ ေဈးပြဲေတာ္မွာ လူေတြ ႀကိတ္ႀကိတ္တိုး၊ ထိုေနရာမွ စာအုပ္ေဈးပြဲေတာ္ကား ေခ်ာက္တိေခ်ာက္ခ်က္။

ေဈးပြဲေတာ္တစ္ခုတြင္ ကြ်န္ေတာ့္ထုတ္ေဝသူ ဇနီးသည္က ဆိုင္ဖြင့္ခ်င္လွသည္ဆိုသျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္ သြားဖြင့္ဖူးသည္။ ေဘးဆိုင္က မိတ္ကပ္ေတြ ႏွစ္ေသာင္းေက်ာ္ဖိုး ဝယ္သည့္ သားသည္မေအက ကြ်န္ေတာ့္ဆိုင္က က်ပ္ ၅၀ဝ တန္ ကေလးဖတ္ စာအုပ္ေလး လိုခ်င္သည့္ သူ႔သားငယ္ကို ေငါက္ငမ္းကာ ေဆာင့္ဆြဲေခၚသြားသည္ကို မ်က္စိႏွင့္ တပ္အပ္ျမင္ဖူးလိုက္ပါသည္။

ဟုတ္ကဲ့…

သည္လိုပံုႏွင့္ကေတာ့…

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

(၀၄၀၁၀၉)

(စာၾကြင္း – ကြ်န္ေတာ့္သမီး ဖုန္းေပ်ာက္ေသာ ၂၀ဝ၉ ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီလ ၃ ရက္ေန႔မွာပင္ တူမ ဆရာဝန္မေလး၏မိတ္ေဆြ ဆရာဝန္မေလး ႏွစ္ဦး၏ ပါေလရာဖုန္းႏွစ္လံုးမွာလည္း အလားတူပင္ ေပ်ာက္သြားခဲ့ကာ ထိုဖုန္း ႏွစ္လံုးမွာလည္း လံုးဝ စုပ္စျုမပ္စေပ်ာက္သြားခဲ့သည္ဟု ၾကားသိလိုက္ရျပန္ေပရာ…)

(၂၀၀၉ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလ ဒုတိယပတ္တြင္ ထုတ္ေ၀ေသာ Bi Weekly Eleven ဂ်ာနယ္ပါ ေဆာင္းပါးကို ျပန္လည္ တင္ဆက္လိုက္တာပါ။ ကေန႔ပဲ ကၽြန္ေတာ့္ အိမ္ကို လာလည္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္သမီးအရြယ္ ကေလးမေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ပါေလရာဖုန္းလည္း ေပ်ာက္သြားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္ အလာမွာ သူ စီးလာတဲ့ အငွားယာဥ္ေပၚမွာ က်က်န္ရစ္ခဲ့တာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္သမီး ဖုန္းေပ်ာက္တုန္းကအတိုင္း တစ္ထပ္တည္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ျပန္ရစရာ လမ္းမျမင္ေတာ့တာ ေသခ်ာသြားပါၿပီ။ ဒါ့ေၾကာင့္ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္က ေရးခဲ့ဖူးတာေလးကို ျပန္ရွာၿပီး အမွတ္တရ ျပန္တင္လိုက္တာပါပဲခင္ဗ်ား။)

Believe it or not?

ကဲ… မယံုခ်င္ေန…

ေလယာဥ္နဲ႔ ကြ်န္ေတာ္က ဖြားဖက္ေတာ္လို႔ေတာင္ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ အသက္ ႏွစ္လသား မျပည့္ခင္ကတည္းက ေလယာဥ္စ စီးရတာကိုး။ ၁၉၅၈ ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီလထဲေလာက္မွာ ျဖစ္လိမ့္မယ္ထင္တယ္။

ဆန္းေတာ့လည္း မဆန္းပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္အေဖက အဲဒီ့အခ်ိန္က တည္ေဆာက္ဆဲ ေလာပိတ လွ်ပ္စစ္ ဓာတ္အားေပး လုပ္ငန္းက ဝန္ထမ္းဆိုေတာ့ ေသွ်ာင္ေနာက္ကို ဆံထံုးတင္ လိုက္ရတာမဟုတ္ဘဲ ဆံညႇပ္ေလး ပိစိေကြး ကြ်န္ေတာ္ပါ အေခ်ာင္ပါသြားရေတာ့တာပါ။

အခုဆို ကြ်န္ေတာ့္အသက္က ၅၄ ႏွစ္ထဲမွာ။ အဲဒီ့အေတာအတြင္း စီးလိုက္ရတဲ့ ေလယာဥ္ခရီးစဥ္ေတြဆိုတာ မနည္းပါဘူး။ သမုဒၵရာႀကီး ေက်ာ္ျဖတ္ၿပီး အခ်ိန္ကာလကို ေက်ာ္လႊားသြားရတဲ့ ခရီးစဥ္ေတာင္ ပါခဲ့ဖူးေသးတယ္။

သို႔ေပမယ့္ဗ်ာ… ေျမျပင္ကေန ေပေပါင္း ႏွစ္ေသာင္းနဲ႔မွ ရွစ္ေထာင္ အျမင့္မွာ ေလယာဥ္ ပ်ံသန္းေနတုန္း ေလယာဥ္မယ္ တစ္ေယာက္ တာတိုေျပးပြဲဝင္သလို အူယားဖားယားေျပးတာ တစ္သက္နဲ႔ တစ္ကိုယ္ တစ္ခါဆို တစ္ခါဖူးမွ မျမင္ခဲ့ဖူးပါဘူး။ ျမင္မယ့္ျမင္ေတာ့ မေန႔ တစ္ေန႔ကမွ ခင္ဗ်။

၂၀၁၁ ခုႏွစ္ မတ္လ ၂၄ ရက္ေန႔မွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မိသားစု ဇင္းမယ္ကေန ရန္ကုန္ကို ပုဂံေလေၾကာင္းနဲ႔ ျပန္လာၾကပါတယ္။ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ေတြ႕လိုက္ရတာပါ။ ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့ မေသခ်ာဘူး၊ ခရီးသည္ေတြကို ေကြ်းေမြးၿပီးလို႔ ေလယာဥ္ပဲ့ပိုင္းမွာ သိမ္းစရာ ရွိတာ သိမ္းေနၾကတံုး သူတို႔ဆီမွာ အခ်က္ေပးသံတို႔၊ အခ်က္ျပမီးတို႔ ေပၚသြားလို႔လား မသိဘူး။ ေလယာဥ္မယ္ေလး ကြ်န္ေတာ့္ေဘးကေန လွစ္ခနဲ ေျပးခ်သြားလိုက္တာ မ်က္စိနဲ႔ တပ္အပ္ျမင္လိုက္ရပါတယ္။

အား… ဘယ္ဟုတ္မတုန္း။ သူ႔ခမ်ာ ေျပးသင့္လို႔ ေျပးရတာပါ။ သူ သြားတာက ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေရွ႕ ခံုတန္း ငါးတန္းအေက်ာ္ေလာက္ကို ေျပးတာပါ။ အဲဒီ့ ခံုတန္းမွာ ထိုင္ေနတဲ့သူႏွစ္ဦးထဲက တစ္ဦးက ေလယာဥ္ရဲ႕ အေရးေပၚထြက္ေပါက္ အဖြင့္ခလုတ္ကို သြားဆြဲလို႔ ေျပးရတာမွန္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ သိလိုက္ရပါတယ္။ သိဆို ေလယာဥ္မယ္ေလးက အဲဒီ့ခလုတ္ ကို တဖိဖိ လုပ္ေနေတာ့တာကိုး။

အဲဒါနဲ႔လည္း သူ စိတ္မခ်ဘူး၊ အဲဒီ့ ခရီးသည္ႏွစ္ဦးကို ေနရာေျပာင္းခိုင္းပါေတာ့တယ္။ အဲလိုနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ေရွ႕ ငါးတန္းအေက်ာ္က ႏွစ္ဦးဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေနာက္ ႏွစ္တန္းေက်ာ္က ေလယာဥ္ေမာင္မယ္မ်ားအတြက္ ထားရွိတဲ့ ခံုကို ေရႊ႕လာၾကရပါတယ္။ ဘယ့္ႏွယ့္ဟာေတြတံုးဆိုၿပီး စူးစမ္းခ်င္မိလို႔ ၾကည့္လိုက္မိရေတာ့ သားအမိလို႔ ယူဆရတဲ့ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီး ႏွစ္ေယာက္ပါခင္ဗ်။

ခုေခတ္စကားနဲ႔ ေျပာရရင္ေတာ့ အဲဒီ့ႏွစ္ေယာက္ဟာ သူတို႔ပဲ ဘာမွ အမွားမလုပ္မိသလို “႐ုပ္တည္ႀကီးေတြနဲ႔” ခ်ီတက္လာပါတယ္။ ဘာျပဳလို႔မ်ား အဲဒီ့အေရးေပၚ ထြက္ေပါက္ ခလုတ္ကို သြားဆြဲရတာလဲဗ်ာလို႔ ေမး ၾကည့္ခ်င္စိတ္က တဖြားဖြားေပၚပါတယ္။ သို႔ေပမယ့္ သည္အေျခအေနမွာ သင္းတို႔ ရွက္ရမ္း ရမ္းမဲ့ အေရးကို ေတြးမိရတဲ့အတြက္ သိခ်င္စိတ္ကို ဇြတ္မ်ိဳခ်ရင္း အသာၿငိမ္ေနလိုက္ရပါေတာ့တယ္။

ေလယာဥ္မယ္ေလးခမ်ာ စိတ္မခ်ရွာဘူး။ ဟိုသားအမိ ထသြားတဲ့ ေနရာမွာ ထိုင္လိုက္၊ ထလိုက္နဲ႔ အဲဒီ့ ခလုတ္ကို ဖိေန၊ စမ္းေနရရွာတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာ ေလယာဥ္မွဴးႀကီးကိုယ္တိုင္ ေရာက္လာ၊ စစ္ေဆးၿပီးေတာ့မွ ကိစၥၿပီးသြားပါတယ္။

ထပ္ေျပာပါရေစေနာ္… ဇင္းမယ္က ရန္ကုန္ကို လာတဲ့ ခရီးစဥ္ပါ ခင္ဗ်ာ။ ဒါကို ထပ္ေျပာရတာက အဲဒီ့ ႏွစ္ေယာက္ဟာ အခုမွ ေလယာဥ္ကို ပထမဆံုး စစီးဖူးသူေတြ မျဖစ္ႏိုင္တာပါ။ ၿပီးေတာ့ သမီးလုပ္သူက ဂါဝန္နဲ႔ ဘာနဲ႔ အက်အန ဆိုေတာ့လည္း ေခတ္နဲ႔အထိုက္အေလ်ာက္ေတာ့ ညီေနပါေသးတယ္။

စာမတတ္သူေတြမ်ားလားလို႔ ေဖာ့ေတြးလည္း ျဖစ္ႏိုင္စရာ သိပ္ေတာ့ အေၾကာင္းမရွိပါဘူး။ အဲဒီ့အေရးေပၚထြက္ေပါက္ အဖြင့္ခလုတ္က အနီေရာင္ျဖစ္သလို “ထြက္ေပါက္”ဆိုတဲ့ စာတန္းကိုလည္း အဂၤလိပ္-ျမန္မာ ႏွစ္ဘာသာနဲ႔ အနီေရာင္ပဲ ထင္ထင္ရွားရွား ေရးထားပါတယ္။ အဲဒါကိုမွ ဘာျပဳလို႔ သြားဆြဲတာလဲဆိုတာ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ အေျဖရွာ မရတဲ့ ပုစၦာတစ္ပုဒ္ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။

ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲဒီ့ကေန ႏွစ္ပတ္အၾကာ ေမလ ၇ ရက္ေန႔မွာ ေတာင္ငူကို စာေပေဟာေျပာပြဲ သြားရျပန္ပါတယ္။ ေဟာေျပာပြဲစီစဥ္သူေတြက အသြားအျပန္ကို ခရီးသည္တင္ မွန္လံု ေလအိတ္ ဘတ္(စ္)ကားႀကီးေတြ စီစဥ္ေပးပါတယ္။ ကားေတြက ကားသစ္ႀကီးေတြျဖစ္ေတာ့ အင္မတန္ ၿငိမ့္ၿငိမ့္ေျငာင္းေျငာင္း ရွိပါတယ္။ ေလေအးစက္ကလည္း အသြားတုန္းက ကားက သိပ္မေအးေပမယ့္ အျပန္ကားက အေတာ္ေအးတယ္။ အသြားတုန္းက သိပ္မေအးဘူးဆိုသည့္တိုင္ အျပင္မွာ ျခစ္ျခစ္တာက္ ပူေနတာနဲ႔ စာရင္ အေတာ္ေနသာထိုင္သာ ရွိတဲ့ အပူခ်ိန္မို႔ သက္ေသာင့္သက္သာပါပဲ။

သို႔ေသာ္… အသြားမွာေရာ၊ အျပန္မွာပါ ယာဥ္ေမာင္းနဲ႔ ယာဥ္ေနာက္လိုက္ေတြက ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေနာက္ဖက္က ခရီးသည္ေတြကို ေဘးမွန္ေတြ မဖြင့္ၾကပါနဲ႔လို႔ လွမ္းလွမ္းေအာ္ရတာ ငါးေခါက္စီေလာက္ က်ပါတယ္။ အသြားတုန္းကလဲ သူတို႔မွာ အေတာ္ေအာ္ရရွာတယ္။ အျပန္က်ေတာ့လည္း ေအာ္ရရွာတယ္။

အဲေတာ့မွ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေလယာဥ္ေပၚက သားအမိကို သြား သတိရမိပါေတာ့တယ္။ အင္း… အဲဒီ့သားအမိလည္း သည္ခရီးသည္တြလိုပဲ ေနမွာဆိုတဲ့အေတြးနဲ႔ ျပံဳးမိရပါတယ္။

ဟုတ္တယ္ေလ… တခ်ိဳ႕က မွန္လံုကားနဲ႔ သိပ္ယဥ္ပါးတာ မဟုတ္ဘူး။ မြန္းက်ပ္ရွာၾကမွာေပါ့။ သူတို႔ တစ္သက္လံုး အစီးမ်ားလာခဲ့တဲ့ကား ဆိုတာေတြက ေဘးမွန္ေတြ ဖြင့္ထားရင္လည္း ဖြင့္ထား၊ ဒါမွမဟုတ္လည္း ကုန္တင္ယာဥ္ႀကီးငယ္ရဲ႕ ေနာက္ပိုင္း ကုန္တင္တဲ့ေနရာကို ပ်ဥ္ျပား ဘယ္ညာ ဆင္႐ိုက္ထားၿပီး ကားဦးတည္ရာကို ပုခံုးလွည့္ထားရာတဲ့ ခရီးသည္တင္ကားမ်ိဳးေတြရင္လည္း ျဖစ္ေနခဲ့မွာမို႔ အသက္ကို ဝေအာင္ ရွဴႏိုင္႐ံုသာမက လူေတာင္ လြင့္မက်န္ရစ္ေအာင္ မနည္း ကိုင္တြယ္ထားရတဲ့ ေလတိုးမႈကို ခံစားခဲ့ရမွာေလ။ အဲဒါေတြနဲ႔ အသားအက် လြန္သြားတာ့ ေလလံုးလံုး မတိုးတဲ့ မွန္လံုကားေတြထဲမွာ ဗ်ာေတြ မ်ားကုန္ၿပီး ေလွ်ာက္ဖြင့္ၾကတာေနမွာေပါ့။

အင္း… ဟိုသားအမိခမ်ာလည္း အလံုပိတ္ ေလယာဥ္ထဲ မြမ္းရွာၾက မွတ္တယ္။ ေတာ္ေသးတယ္။ ေလယာဥ္ျပတင္းေတြက အေသပိတ္ေတြမို႔၊ ခရီးသည္တင္ကားေတြမွာလို အရွင္သာဆိုလို႔ကေတာ့ ေလယာဥ္မယ္ေလးေတြခမ်ာ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ေျပးလိုက္ရမယ့္ ျဖစ္ျခင္း… အံမယ္မင္းတဲ့မွ မင္း…

ဇာတ္လမ္းက သည္မွာ ဆံုးရမွာ။ မဆံုးခ်င္ေတာ့ ေနာက္ဆက္တြဲနဲ႔ ေတြ႕တယ္။ သည္အျဖစ္ကို စကၤာပူက ျပန္လာၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ကို တခုတ္တရ လာႏႈတ္ဆက္တဲ့ မိတ္ေဆြေလးတစ္ေယာက္ကို ေျပာျပေတာ့ သူနဲ႔ အတူ ပါလာသူ ျပန္ေျပာတဲ့ စကားက ငိုအားထက္ရယ္အားသန္။

သူလည္း ကြ်န္ေတာ့္လိုပဲ ေလယာဥ္ ခဏ ခဏ စီးခဲ့ရာက မၾကာေသးခင္ တစ္ေခါက္မွာေတာ့ စကၤာပူက ရန္ကုန္ကို အျပန္ခရီးမွာ သူနဲ႔ ေဘးခ်င္းကပ္ထိုင္ရသူက သန႐ုပၸ သူငယ္မေလး တစ္ေယာက္တဲ့ခင္ဗ်။ ဝတ္ထား စားထားတာကလည္း အပ်ံစားတဲ့။

အဲ… သို႔ေသာ္ ေလယာဥ္ေပၚမွာ အစားအေသာက္ေကြ်းတဲ့အခါက်ေတာ့ အဲဒီ့ ကေလးမေလးက ေလယာဥ္က ေပးတဲ့ တစ္ေယာက္စာ ပလတ္စတစ္ ေသာက္ေရေအးခြက္ကေလးကို ဖြင့္၊ ၿပီးေတာ့ ေကာ္ဖီ၊ လက္ဖက္ရည္ေသာက္တဲ့အခါ သံုးဖို႔ အရံသင့္ေပးထားတဲ့ သၾကားနဲ႔ ႏို႔မႈန္႔ ထုတ္ကေလးေတြထဲက ႏို႔မႈန္႔ထုတ္ေလးကို ျဖည္ကာ အဲဒီ့အမႈန္႔ေတြကို ေသာက္ေရေအးခြက္ထဲ သြန္ခ်ၿပီး ေမႊပါသတဲ့ ခင္ဗ်ား။ ႏို႔မႈန္႔လို႔သာ  အလြယ္ေရးလိုက္တာပါ။ အမွန္က ေကာ္ဖီ၊ လက္ဖက္ရည္နဲ႔ ေသာက္တဲ့အခါ ႏို႔အစား သံုးလို႔ရတဲ့ “ခရီမာ”ေခၚ ႏို႔မႈန္႔နဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္ တစ္မ်ိဳးသာ ျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒါက ေရေႏြးပူပူနဲ႔မွ ေပ်ာ္ပါတယ္။ ေရေအးနဲ႔ကေတာ့ အခဲလိုက္ အဖတ္လိုက္ေတြ ျဖစ္ေနတာေပါ့ခင္ဗ်ာ။

မိတ္ေဆြခမ်ာ မိန္းကေလး ရွက္သြားမွာ စိုးတာနဲ႔ ေျပာလည္း မေျပာ ရဲ၊ ရယ္ကလည္း ရယ္ခ်င္ပက္က်ိျဖစ္ေနပါသတဲ့။ အမယ္… မမက အဲဒါကို ေသာက္ၾကည့္ေသးတယ္တဲ့ခင္ဗ်။ ေသာက္ၾကည့္ေတာ့လည္း ဘယ္ အဆင္ေျပမတံုးခင္ဗ်ာ။

မိတ္ေဆြက ဆက္ေျပာပါတယ္။ “စကၤာပူ အသြားခရီးစဥ္ဆိုရင္ေတာ့လည္း မေျပာပါဘူးဗ်ာ။ အခုဟာက အျပန္ဆိုေတာ့ သူ ေလယာဥ္စီးဖူးမွာ ေသခ်ာပါတယ္။ ဟိုမွာလည္း ေနခဲ့မွာ ေသခ်ာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒါေတြနဲ႔ မၾကံဳခဲ့ဖူးတာ အံ့ဩစရာေနာ္”တဲ့။

ကြ်န္ေတာ္လည္း ရယ္လို႔သာ ေနမိပါတယ္။ စိတ္ထဲမွာလည္း ကြ်န္တာ္ကိုယ္တိုင္ လြန္ခဲ့တဲ့ သံုးႏွစ္ေက်ာ္ အထက္ကာရီက ၾကံဳဖူးတာေလးကို ေျပးျမင္မိတယ္။ အဲတုန္းက ကြ်န္ေတာ္က အလုပ္တာဝန္နဲ႔ သြားရတာ ခင္ဗ်။ တစ္ေယာက္တည္းလည္း မဟုတ္ဘူး။ ၁၅ ေယာက္ေလာက္ ပါတဲ့ အဖြဲ႕နဲ႔သြားရတာ။ တည္းေတာ့ ဟိုဘက္က စီစဥ္ေပးတာမို႔ ၾကယ္ငါးပြင့္ ဟိုတယ္အေကာင္းစားႀကီးမွာ တည္းရတာျဖစ္သလို စားေတာ့လည္း အဲဒီ့ ဟိုတယ္ႀကီးမွာပဲ မနက္စာေရာ၊ ေန႔လည္စာေရာ၊ ညစာပါ စားရတာခင္ဗ်။

အဲဒါဗ်ာ၊ တစ္ရက္မွာ တစ္ေယာက္တည္း ထိုင္စားေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ အတူ လာပူးေပါင္းၿပီး မနက္စာစားတဲ့ ဘိုးေတာ္တစ္ပါးနဲ႔ ၾကံဳတယ္ခင္ဗ်။ လာကတည္းက တစ္ဖြဲ႕တည္း အတူလာ၊ ဟိုက်ေတာ့လည္း အတူတြဲၿပီး အလုပ္လုပ္တဲ့ ရက္ကေလးလည္း ရလာၿပီမို႔ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ေကာင္းေကာင္း သိကြ်မ္းေနၿပီဆိုေတာ့ တစ္စားပြဲတည္း လာစားတာ ဘာမွ ကန္႔ကြက္စရာ မရွိပါဘူး၊ အေဖာ္ေတာင္ ရပါေသးတယ္။

အဲ… သူ ထိုင္အခ်လိုက္မွာ ျမင္လိုက္တာက သူ႔ပန္းကန္ထဲမွာ ထည့္လာတဲ့ ေထာပတ္ေတြပါပဲ။ စားေနတာက မနက္ခင္းစာ ခင္ဗ်ာ။ အဲေတာ့လည္း ေပါင္မုန္႔ သုတ္စားဖို႔ တစ္ေယာက္စာ ေထာပတ္ခဲေလးေတြ ခ်ေပးထားပါတယ္။ အဲဒါေလးေတြက အလ်ား အနံ တစ္လက္မ ပတ္လည္ မရွိ တရွိ၊ အထူ တစ္မတ္ေလာက္ ရွိတဲ့ ေကာ္ဘူးေလးထဲမွာ ထည့္ၿပီး အလံုပိတ္ထားတာေလးေတြပါ။ ေပါင္မုန္႔စားတဲ့သူအတြက္ အဲဒါေလး တစ္ဘူးက ေကာင္းေကာင္း လံုေလာက္ပါတယ္။

အဲဒါဗ်ာ၊ သူ႔ပန္းကန္ထဲမွာ ပါလာတာ အနည္းဆံုး ငါးဘူးခင္ဗ်။ ကြ်န္ေတာ္ လန္႔သြားပါတယ္။ အိမ္မ်ား သယ္သြားဖို႔ ၾကံတာလားလို႔လည္း ေတြးမိတယ္။ ဘယ္ဟုတ္မတံုးခင္ဗ်ာ၊ သူက ခဏေနေတာ့ အဲဒါေလးေတြကို ဖြင့္၊ စားပြဲတင္ဓားနဲ႔ အက်အန ကေလာ္ၿပီး တုပ္ပါေလေရာလား။

အား… တစ္သက္နဲ႔တစ္ကိုယ္ တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးတာ ျမင္ရျပန္တာပါပဲခင္ဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ဘာေျပာရမွန္း မသိဘူး။ ေစာေစာက မိတ္ေဆြ ေျပာသလိုပဲ၊ ကြ်န္ေတာ္ တစ္ခုခု ေျပာလိုက္ရင္ ခမ်ာ ရွက္သြားမွာ စိုးတာနဲ႔ မသိခ်င္ေယာင္ပဲ ေဆာင္ေနလိုက္ရပါတယ္။

ဒါနဲ႔ မၿပီးေသးပါဘူး။ အဲဒီ့ ေထာပတ္ ငါးဘူးေလာက္ကို ကုန္ေအာင္ တြယ္ၿပီးတဲ့ေနာက္ သူ ထသြားျပန္ပါတယ္။ မနက္စာက ဘူေဖွးဆိုၿပီး ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ႀကိဳက္တာ ႀကိဳက္သေလာက္ ထယူစားလို႔ရတဲ့အမ်ိဳးဆိုေတာ့ သူက ထပ္သြားယူတာပါ။ ျပန္လာေတာ့ သူ႔လက္ထဲမွာ ဒိန္ခ်ဥ္ဘူးေလးေတြ ပါလာျပန္တယ္။ သည္တစ္ခါလည္း ေလးဘူး သယ္လာျပန္တာ ခင္ဗ်။

အဲဒီ့ဘူးေလးေတြကလည္း တစ္ခါသံုး ဖန္ခြက္ပံုစံ၊ ေဖာ့ဘူးေလးေတြနဲ႔ အလံုပိတ္ထားတဲ့ ဘူးေလးေတြပါ။ ေလးဘူးဆိုေတာ့ သူ႔ခမ်ာ ဒိန္ခ်ဥ္ အေတာ္ႀကိဳက္ရွာလို႔ ေနမွာပဲလို႔ ကြ်န္ေတာ္ ေတြးမိေနရျပန္တယ္။

သူက ျပန္ထိုင္တယ္။ အဲဒီ့ ေလးဘူးကို သူ႔ေဘးမွာ ခ်တယ္။ ၿပီးေတာ့ တစ္ဘူးကို ေဖာက္တယ္၊ ဇြန္းကေလးနဲ႔ ျမည္းပါတယ္ခင္ဗ်။ ၿပီးေတာ့ မိႈရတဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႔ “ဟီး… ဟီး… ဒိန္ခ်ဥ္ေတြဗ်… ေကာင္းတယ္၊ စားပါဦးလား”လို႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေျပာပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ေခါင္းသာ ရမ္းျပလိုက္မိရပါေတာ့တယ္။ (ဘူးေပၚမွာ ဒိန္ခ်ဥ္လို႔ အဓိပၸာယ္ရတဲ့ အဂၤလိပ္စာလံုးကို ထင္ထင္ရွားရွား ေရးထားတာ သူမဖတ္မိတာလား၊ မဖတ္တတ္တာလားေတာ့ သူပဲ သိပါလိမ့္မယ္။)

အင္း… ခက္လွပါလားကြယ္႐ို႕။

ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ေတြ႕ဆီ ေစြ႕ခနဲ စိတ္လည္သြားခိုက္မွာ ေစာေစာက မိတ္ေဆြက ေနာက္အေတြ႕အၾကံဳတစ္ခုကို ဆက္ေျပာျပန္ပါတယ္။

အဲဒါကေတာ့ ကေန႔ ျမန္မာျပည္က နာမည္ေက်ာ္လူႀကိဳက္မ်ားလွတဲ့ အဆိုေတာ္ သ႐ုပ္ေဆာင္နဲ႔ ေလယာဥ္ေပၚမွာ ေဘးခ်င္းကပ္ထိုင္ခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္တဲ့။ သူက နာမည္နဲ႔ အတိအက် ေျပာတာပါ။ ကေန႔ နာမည္ေက်ာ္ ဆိုကတည္းက ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ သူတို႔ထက္ ေခတ္လြန္တဲ့ သူေကာင့္သား၊ သူေကာင့္သမီးတစ္ေယာက္မွ မရွိတဲ့ အိုက္တင္အျပည့္နဲ႔ေပါ့ခင္ဗ်ာ။

အဲဒီ့နာမည္ေက်ာ္ဟာ အဲဒီ့ ႏိုင္ငံျခားက ျပန္လာတဲ့ ေလယာဥ္ေပၚ ေရာက္တာနဲ႔ သူ႔အိတ္ထဲက အိုင္ဖႈန္း၊ သို႔မဟုတ္ အိုင္ေပါ့(ထ္)ကို ထုတ္ပါသတဲ့။ ၿပီးေတာ့ သီခ်င္း နားေထာင္ပါသတဲ့။ အဲဒါကေတာ့ ဘာမွ ေျပာစရာ မရွိပါဘူး။ သူ႔ပစၥည္းနဲ႔ သူ၊ သူ႔ဝါသနာနဲ႔သူ၊ သူ႔လြတ္လပ္မႈနဲ႔ သူပါ။

ေျပာစရာ ရွိတာက ေမာင္မင္းႀကီးသားက သီခ်င္းနားေထာင္တာကို ႐ိုး႐ိုး နားမေထာင္ဘဲ လိုက္ဆိုေတာ္မူတာပါပဲတဲ့။ ကဲဗ်ား… ႏွစ္နာရီ ေက်ာ္စီးရတဲ့ ေလယာဥ္ခရီးစဥ္မွာ ကိုယ့္ေဘးက လူက တလႈပ္လႈပ္တရြရႊနဲ႔ သီခ်င္းဆိုေနတာကို ခံစားေနခဲ့ရသူတစ္ဦးရဲ႕ ေနရာကို ကြ်န္ေတာ္ ကိုယ္ခ်င္းစာမိပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္သာဆိုရင္ေတာ့ အဲဒီ့ေမာင္မင္းႀကီးသားကို ေျပာမိသြားမွာ အမွန္ပါပဲ။

“ကိုယ့္ဆရာေရ… ကိုယ့္ဆရာ သီခ်င္းႀကိဳက္တာကို နားလည္ပါတယ္။ အဆိုေတာ္ ျဖစ္ေနလို႔ လိုက္ဆိုေနတာကိုလည္း သေဘာေပါက္ပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ကြ်ႏု္ပ္အတြက္ေတာ့ အလြန္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ေနတာေလးကို နားလည္ေပးေစခ်င္ပါတယ္။ နားပဲ ေထာင္ပါ ကိုယ့္ဆရာ၊ လိုက္ေတာ့ မဆိုပါနဲ႔လို႔ ေလးစားစြာ ေမတၱာရပ္ခံပါရေစလားခင္ဗ်”လို႔ ေျပာလိုက္မိမွာပါ။

အားလံုးကို ခ်ဳပ္လိုက္တဲ့အခါမွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ ပါးစပ္ထဲမွာ ညည္းခ်င္းတစ္ခု ဝင္လာပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ “ဪ… ေရႊ…ေရႊ”ဆိုတာေလးပါပဲ။

ေရႊေတြ ဘာ့ေၾကာင့္ သည္လို ျဖစ္ေနတာလဲဆိုတာကို ဆက္စဥ္းစားတဲ့အခါမွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္မွာ အေျဖေတြ႕သလိုလို၊ မေတြ႕သလိုလိုနဲ႔ ေခါင္းေနာက္လာပါတယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္ စာဖတ္သူလူႀကီးမင္းမ်ားကို အေဖာ္စပ္ပါရေစလား။ ေရႊေတြ ဘာ့ေၾကာင့္ အဲလိုေတြ ျဖစ္ေနတာလဲဆိုတာေလး ကြ်န္ေတာ့္ကို တစ္ဆိတ္ ကူစဥ္းစားေတာ္မူေပးၾကပါလားခင္ဗ်ာ။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(ရန္ကုန္ - ၂၈၀၅၁၁)

[ဝန္ခံခ်က္ - “ကဲ... မယံုခ်င္ေန”ဟူသည့္ ေခါင္းစဥ္မွာ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္း ၄၀ ေက်ာ္က ႐ုပ္ရွင္ကားတစ္ကားအမည္ ျဖစ္ပါသည္။]

ယေန႔ထုတ္ Bi Weekly Eleven ဂ်ာနယ္ အတြဲ ၄ အမွတ္ ၁၀ မွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့ ေဆာင္းပါးကို ျပန္လည္ တင္ဆက္လိုက္တာပါ။ 
အျပာေရာင္ အေရာင္ကြဲနဲ႔ ေဖာ္ျပထားတဲ့ စာသားေတြေတာ့ ပါမလာပါဘူး။

From the Chic, 2011 May Issue

အိမ္ေထာင္ေရးဘ၀ ခ်မ္းေျမ႕ရေလေအာင္…

မဂၤလာပါလို႔ စာေရးတဲ့ ကြ်န္ေတာ္ အတၱေက်ာ္က ဦးစြာပထမ ဂါရဝနဲ႔ ႏႈတ္ခြန္းဆက္ပါရေစလား ခင္ဗ်ာ။

သည္တစ္ပတ္ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ “ဘဝ အေမာေျပဖို႔ အေျဖရွာစို႔”အစီအစဥ္မွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ဆီ ေရာက္လာတဲ့ မီးခိုးၾကြက္ေလွ်ာက္ ဓာတ္ေခ်ာစာေလးတစ္ေစာင္ကို အေျခခံခ်င္ပါတယ္။ မီးခိုးၾကြက္ေလွ်ာက္ ဓာတ္ေခ်ာစာဆိုတာက မွတ္သားစရာေလးကိုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေတြးစရာေလး တစ္ခုခုကိုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ရယ္ရႊင္ဖြယ္ရာ ဟာသ အတိုအထြာေလးေတြကိုပဲျဖစ္ျဖစ္ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ လက္ဆင့္ကမ္း ေပးပို႔ ျဖန္႔ေဝၾကတဲ့ ဓာတ္ေခ်ာစာေလးေတြပါ။

သည္တစ္ခါ ကြ်န္ေတာ့္ဆီကို ေရာက္လာတာေလးကို ကြ်န္ေတာ္ကပဲ ဖတ္ျပပါရေစ။ နားဆင္ေတာ္မူၾကည့္ၾကပါခင္ဗ်ား။

အပ်ိဳၾကီးတို႔ကို “ဖက္လံုး အေဖာ္ျပဳသူ” “တိရစၦာန္ထိန္း ေက်ာင္းသူ” “အထီးက်န္သူ”စသျဖင့္ တခ်ိဳ႕က ထိခိုက္ေျပာဆိုတတ္ၾကေသာ္လည္း အိမ္ေထာင္ မျပဳၾကသျဖင့္ သူတို႔တြင္ အားသာခ်က္မ်ား ရွိေနၾကပါသည္။ အဆိုပါ အားသာခ်က္မ်ားကား –

(၁) ႐ုပ္ျမင္သံၾကားၾကည့္ပါက အေဝးထိန္းခလုတ္ လုစရာ မလိုျခင္း။
(၂) နံေစာ္ေသာ အဝတ္အစားမ်ားကို ေလွ်ာ္စရာ မလိုျခင္း။
(၃) ခြ်တ္ခ်င္ရာ ခြ်တ္ထားေသာ ဖိနပ္မ်ားကို လိုက္သိမ္းစရာ မလိုျခင္း။
(၄) ေရခ်ိဳးခန္းကို စိတ္ႀကိဳက္ သံုးခြင့္ရျခင္း။
(၅) တစ္ကိုယ္ေရ သန္႔ရွင္းမႈကို အထူးလုပ္ေနစရာ မလိုျခင္း။
(၆) “ဘာဝတ္မွာလဲ” “ဒါေလး ဝတ္ပါလား”ဟု ေန႔စဥ္ ေျပာစရာ မလိုျခင္း။
(၇) အထူးခ်က္ျပဳတ္၊ ေၾကာ္ေလွာ္၊ ေဆးေၾကာစရာ မလိုျခင္း။
(၈) မိမိမွာ တစ္ေယာက္ေသာသူအတြက္ ျဖစ္ေနသည္ဟု စဥ္းစားစရာမလိုျခင္း။
(၉) စိတ္ထဲရွိသလို ေနထိုင္ လုပ္ကိုင္ လြတ္လပ္မႈရွိျခင္း။
(၁၀) အရက္ေသာက္သူ၊ ေဆးလိပ္ေသာက္သူ၊ ေလာင္းကစားလုပ္သူ တစ္ဦးဦးကို ေစာင့္ၾကည့္၊ ဆူပူ၊ ထိန္းခ်ဳပ္ ေနစရာ မလိုျခင္း။
(၁၁) ခုတင္ေပၚတြင္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ တစ္ကိုယ္တည္း စိတ္ႀကိဳက္ အိပ္စက္ရျခင္း။
(၁၂) မည္သူႏွင့္မွ် စကားမေျပာလိုဘဲ တစ္ကိုယ္တည္း တိတ္ဆိတ္စြာ ေနလိုပါက ေနခြင့္ရျခင္း။
(၁၃) လြတ္လပ္စြာ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ ရျခင္း။
(၁၄) သြားရည္မ်ား ေပမေနေသာ ေခါင္းအံုးႏွင့္ အိပ္ခြင့္ရျခင္း။
(၁၅) ေဟာက္သံကင္းကင္းျဖင့္ အိပ္ခြင့္ရျခင္း။
(၁၆) သြားခ်င္ရာသို႔ သြားခ်င္သည့္ အခ်ိန္တြင္ သြားလာခြင့္ရျခင္း။
(၁၇) ဝယ္ခ်င္ရာကိုဝယ္နိုင္ျခင္း၊ အဝတ္ဗီ႐ိုထဲ ထည့္ဝွက္ထားစရာ မလိုျခင္း၊ ဝယ္ထားတာ ၾကာပါၿပီဟု လိမ္ေျပာစရာလည္း မလိုျခင္း။
(၁၈) စည္းကမ္းမ်ား၊ တင္းၾကပ္မႈမ်ား၊ ေဘာင္မ်ားၾကားတြင္ ေနစရာ မလိုျခင္း။
(၁၉) မိမိယံုၾကည္ရာ၊ ေျပာလိုရာကို ေျပာလိုသူႏွင့္ ေျပာဆို ေဆြးေႏြးႏိုင္ျခင္း။
(၂၀) စားခ်င္ရာ စားေသာက္ႏိုင္ျခင္း။
(၂၁) လုပ္ခ်င္သည့္ အလုပ္အကိုင္ လုပ္ကိုင္ႏိုင္ျခင္း။
(၂၂) ညဘက္ အလုပ္လုပ္ႏိုင္ျခင္း၊ စာဖတ္ႏိုင္ျခင္း၊ ႐ုပ္ျမင္သံၾကား ၾကည့္႐ႈႏိုင္ျခင္း၊ အိပ္ခ်င္သည့္အခ်ိန္မွ အိပ္ရာ ဝင္ႏိုင္ျခင္း။
(၂၃) အဝတ္ဗီ႐ိုကို စိတ္ႀကိဳက္ အသံုးျပဳႏိုင္ျခင္း။
(၂၄) မိမိ စိတ္မဝင္စားသည့္ အေၾကာင္းအရာ ပစၥည္းပစၥယတို႔ကို လိုက္ပါ စိတ္ဝင္စားေနစရာ မလိုျခင္း။
(၂၅) မိမိ မႀကိဳက္ေသာ အျပဳအမူ၊ အေနအထိုင္၊ အသံဗလံမ်ားကို အထူး သည္းခံ ခြင့္လႊတ္စရာ မလိုျခင္း။
(၂၆) လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေလပုပ္ ထုတ္နိုင္ျခင္း။
(၂၇) အမ်ိဳးသမီး လစဥ္သံုး ပစၥည္းကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ထားႏိုင္ျခင္း။
(၂၈) မိမိ မသံုးဘဲ ေရအိမ္ကို ေရဆြဲခ်စရာ၊ တိုက္ခြ်တ္သန္႔ရွင္းစရာ မလိုျခင္း။
(၂၉) စိတ္မပါေသာ္လည္း သည္းခံ စိတ္ေလွ်ာ့ကာ ျပဳစုေနစရာ မလိုျခင္း။
(၃၀) မိမိကို ထားရစ္ခဲ့မွာကို စိတ္ပူစရာ မလိုျခင္း။
(၃၁) တစ္စံုတစ္ဦးကို မွီခိုအားကိုး ေနစရာမလိုျခင္း စသည္တို႔ ျဖစ္သည္။

ဘယ့္ႏွယ့္လဲခင္ဗ်။ သူ႔ဟာေလးက စိတ္ဝင္စားစရာ အေကာင္းသား။ ၾကည့္ရတာ ႏိုင္ငံရပ္ျခား ဟာသအတိုအထြာထဲက ဘာသာျပန္ထားတာပဲလား၊ တစ္စံုတစ္ေယာက္က ပင္ကို စိတ္ကူး ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ေရးထားတာေလးပဲလားေတာ့ မသိပါဘူး။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ အပ်ိဳႀကီးမ်ားသာမက လူပ်ိဳႀကီးမ်ားလည္း သည္အခ်က္ေတြထဲက အေတာ္မ်ားမ်ားကို လက္ခံႏိုင္ၾကမွာ ျဖစ္သလို အခု ကြ်န္ေတာ္ ဖတ္ျပခဲ့တာကို နားဆင္လိုက္ရသူ အိမ္ေထာင္ရွင္ မမမ်ားလည္း မွန္လိုက္ေလေတာ္၊ အပ်ိဳလို မေနမိလို႔ ကိုယ္ရိေနခဲ့ရတာပ၊ သည္လို ဓာတ္ေခ်ာစာမ်ိဳးသာ ေစာေစာက ရခဲ့မယ္ဆိုရင္ ဘယ္ အိမ္ေထာင္ျပဳမိမွာတံုးလို႔ ေတြးေနမိသူမ်ားလည္း ရွိေကာင္းရွိပါလိမ့္မယ္။

တကယ္ေတာ့ သည္ ဓာတ္ေခ်ာစာေလးထဲမွာ အမွန္တရားေတြ အမ်ားအျပား ပါဝင္ေနတာကိုလည္း နားဆင္ေနၾကသူ လူႀကီးမင္းအေပါင္း သတိထားမိၾကလိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္။ ဒါကို တစ္ဖက္က ျပန္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ အိမ္ေထာင္ရွင္ေတြ ျဖစ္လာၾကတဲ့ ဘဝမွာ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ အဆင္ေျပ အသားက်ေအာင္၊ အိမ္ေထာင္ေရး တည္တံ့ခိုင္ျမဲေအာင္ ညႇိယူဖို႔လိုအပ္တဲ့  အခ်က္ေလးေတြကိုလည္း ျမင္လာရႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေလးကို ကြ်န္ေတာ္ ေဆြးေႏြးခ်င္တာပါ။

ပထမဆံုးေျပာထားတဲ့ ႐ုပ္ျမင္သံၾကား ၾကည့္ပါက အေဝးထိန္းခလုတ္ လုစရာ မလိုျခင္းဆိုတာမ်ိဳးကေတာ့ အိမ္ေထာင္ရွင္ အေတာ္မ်ားမ်ား ၾကံဳရတဲ့ျပႆနာပါ။ သူက ေဘာလံုးပြဲ ၾကည့္ခ်င္တယ္၊ ကိုယ္က ကိုရီးယားကား ၾကည့္ခ်င္တယ္။ တကယ့္ ျပႆနာပါပဲ။ ေငြေလးေၾကးေလး တတ္ႏိုင္လို႔ တစ္ေယာက္တစ္လံုး ၾကည့္ႏိုင္ရင္ေတာ့ သိပ္အေၾကာင္း မဟုတ္ဘူး။ တစ္အိမ္လံုးမွ ႐ုပ္သံတစ္လံုးသာ ရွိၾကသူမ်ားအတြက္ေတာ့ အဲဒီ့ဒုကၡကလည္း ေသးမယ္ မထင္ပါဘူး။

ကြ်န္ေတာ့္ အိမ္ေထာင္ေရးမွာလည္း ဒါမ်ိဳး အရင္က ျဖစ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ၾကည့္ခ်င္တာက အေနာက္တိုင္းဇာတ္ကားေတြ၊ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူ ၾကည့္ခ်င္တာက ျမန္မာကားေတြ။ သို႔ေသာ္ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ အိမ္သူက သေဘာေကာင္းတယ္၊ ကြ်န္ေတာ့္ကို ဦးစားေပးတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း ကြ်န္ေတာ္ ၾကည့္တဲ့ အေနာက္တိုင္းကားေတြကို သူ အရသာခံတတ္လာေအာင္ စည္း႐ံုးရတယ္။ ဘယ္နားေလးက ဘယ္စကားေလး ေျပာလိုက္လို႔ ဘယ္လို ေကာင္းသြားတာ စတာမ်ိဳး ေတြေပါ့။ သည္လိုနဲ႔ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ သူပါ အေနာက္တိုင္းကားေတြကို အရသာေတြ႕လာတယ္။ အဟဲ၊ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ သူက ကိုရီးယားကား စြဲေနသဗ်။

အဲဒါက်ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ဘက္က လည္း ရွင္းပါတယ္။ ကိုရီးယားကား ေလး၊ ငါး၊ ဆယ္ကားေလာက္ ၾကည့္လိုက္ၿပီးတဲ့အခါ သူတို႔ရဲ႕ အထာကို သေဘာေပါက္လာတယ္။ မိသားစုဘဝကို အေျခခံမယ္၊ ၾကံဖန္လြဲမယ္၊ ပရိသတ္ကို မခ်င့္မရဲျဖစ္ေအာင္ ထိုးဇာတ္ေတြနဲ႔ ဇြတ္လုပ္ဆြဲဆန္႔မယ္။ ဇာတ္ေဆာင္ေတြသာ ေျပာင္းသြားတယ္၊ ကိုရီးယား ကားေတြရဲ႕ အေျခခံ ဇာတ္ဖြဲ႕ပံုကေတာ့ အဲဒီ့ ပံုေသနည္းအတိုင္းပဲ ဆိုတာ ေတြ႕လာရတယ္။ သည္မွာတင္ ကြ်န္ေတာ္ အခ်ိန္ကုန္ မခံေတာ့ဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူ ကံေကာင္းခ်င္ျပန္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္က အလုပ္မ်ားတဲ့သူ၊ အခ်ိန္မေပးႏိုင္တဲ့သူျဖစ္ေနတာပါပဲ။ အဲေတာ့ သူ႔ကိုရီးယားကားအပါအဝင္ ဘာ ႐ုပ္ရွင္မွ ကြ်န္ေတာ္ မၾကည့္ျဖစ္တာ ႏွစ္နဲ႔ ခ်ီၿပီး ၾကာေနၿပီ။ ႐ုပ္သံစက္ကို ၾကည့္ခ်င္တဲ့သူ ၾကည့္၊ အေဝး ထိန္းခလုတ္ လုမယ့္သူထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္ လံုးဝမပါေတာ့ဘူး။

သို႔ေသာ္ အိမ္ေထာင္ရွင္တိုင္းက ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ အိမ္သူမွ မဟုတ္တာ။ သည္ေတာ့လည္း သူ႔ဘက္က ေလွ်ာ့တန္ ေလွ်ာ့၊ ကိုယ့္ဘက္က ေလွ်ာ့တန္ ေလွ်ာ့၊ လိုတိုး ပိုေလွ်ာ့ လုပ္ရင္း ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ အတူ ယွဥ္တြဲ ေနထိုင္ေရးကို ဦးစားေပးေနၾကရမွာပဲေပါ့ဗ်ာ။

အပ်ိဳႀကီးေတြရဲ႕ အားသာခ်က္ထဲမွာ ေရခ်ိဳးခန္းကို စိတ္ႀကိဳက္သံုးခြင့္ ရျခင္းဆိုတာလည္း ပါပါတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ ဒါဟာလည္း အိမ္ေထာင္ရွင္ေတြၾကားမွာ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားထက္ ဆိုးတဲ့ ျပႆနာပါ။ မိသားစုကမ်ား၊ ေရခ်ိဳးခန္းက တစ္ခန္းတည္း ျဖစ္ေနလို႔ကေတာ့ သာေတာင္ ဆိုးပါ သးတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္မွာဆို ေရခ်ိဳးခန္း ႏွစ္ခန္းရွိတယ္။ မိသားစုက ကြ်န္ေတာ္တို႔ မိသားစုဝင္ခ်ည္းက ေလးေယာက္၊ အတူလာေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူရဲ႕ အသက္ ၈၀ ေက်ာ္ ႀကီးေတာ္ အပ်ိဳႀကီးနဲ႔ဆိုရင္ ေပါင္း ငါးေယာက္ နဲ႔ ေရခ်ိဳးခန္းနဲ႔ဟာ တစ္ခါတေလက်ရင္ အေတာ္ ကသိကေအာင့္ႏိုင္တဲ့ ကိစၥပါ။ ကြ်န္ေတာ္ရယ္၊ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူရယ္၊ သားေတာ္ေမာင္ရယ္က ကြ်န္ေတာ္တို႔ အိပ္ခန္းနဲ႔ တြဲလ်က္ ေရခ်ိဳးခန္းကို သံုးၾကတယ္။ လူက သံုးေယာက္၊ ေရခ်ိဳးခန္းက တစ္လံုး။ သည္မွာလည္း ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူက သူ႔ဗီဇနဲ႔ ေမြးဖြားႀကီးျပင္းခဲ့ရပံုအရ ကြ်န္ေတာ္ တို႔သားအဖကို ဦးစားေပးပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း သူ ဦးစားေပးမွန္း သိေတာ့ သူ႔ကို ျပန္ဦးစားေပးတယ္။ သားကလည္း အေဖနဲ႔ အေမကို ဦးစားေပးတတ္တဲ့သားမ်ိဳးဆိုေတာ့ ျပႆနာမရွိဘူးလို႔ ထင္စရာပဲ။ သို႔ေသာ္ ကိုယ္ခႏၶာဆိုတာ စာခ်ဳပ္ထားလို႔ရတဲ့အမ်ိဳးမွ မဟုတ္တာ။ သူ သြားခ်င္တဲ့ အခ်ိန္နဲ႔ ကိုယ္သြားခ်င္တဲ့အခ်ိန္ တိုက္ဆိုင္ေနတာေတြက ခဏခဏ မဟုတ္ေတာင္ မၾကာမၾကာေတာ့ ျဖစ္ၾကတာခ်ည္းပါပဲ။ သို႔ေပမယ့္ ဆိုခဲ့သလို ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ အတူယွဥ္ တြဲေနထိုင္ၾကေရးမွာ သည္အေရးကိုလည္း မိသားစုဝင္တိုင္းဟာ ေက်ေက်နပ္နပ္ ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴ လက္ခံတတ္ပါမွ အဆင္ေျပႏိုင္တာမ်ိဳးပါ။

နံေစာ္ေသာ အဝတ္အစားမ်ားကို ေလွ်ာ္စရာ မလိုျခင္း၊ ခြ်တ္ခ်င္ရာ ခြ်တ္ထားေသာ ဖိနပ္မ်ားကို လိုက္သိမ္းစရာ မလိုျခင္း၊ သြားရည္မ်ား ေပမေနေသာ ေခါင္းအံုးႏွင့္ အိပ္ခြင့္ရျခင္း၊ ေဟာက္သံ ကင္းကင္းျဖင့္ အိပ္ခြင့္ရျခင္း၊ အဝတ္ ဗီ႐ိုကို စိတ္ႀကိဳက္ အသံုးျပဳႏိုင္ျခင္း၊ မိမိ မသံုးဘဲ ေရအိမ္ကို ေရဆြဲခ်စရာ၊ တိုက္ခြ်တ္ သန္႔ရွင္းစရာ မလိုျခင္း၊ စိတ္မပါေသာ္လည္း သည္းခံ စိတ္ေလွ်ာ့ကာ ျပဳစုေနစရာ မလိုျခင္းစတဲ့အခ်က္ေတြကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ငါးေတာင္ဝတ္ ေယာက်္ားသားႀကီးမ်ားရဲ႕ မသိသား ဆိုးရြားမႈ၊ ပစၥလကၡ ေနတတ္တဲ့ ဉာဥ္ေၾကာင့္ ေပၚေပါက္လာရတတ္ပါ။

ေျပာလိုက္ရင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေယာက်္ားေတြဟာ မိန္းမေတြထက္ ျမင့္ျမတ္တယ္ဆိုၿပီး အေက်ာႀကီးက တယ္ေနခ်င္သူမ်ားပါ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း သည္ပုတ္ထဲက သည္ပဲပါပဲ။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေယာက်္ားေတြေလာက္ ညႇာတာစာနာစိတ္ ကင္းေနတတ္တာလည္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ပါပဲ။ ေမာင္တစ္ထမ္း မယ္တစ္ရြက္လို႔ ဆိုပင္ ဆိုျငားေသာ္လည္း ကိုယ္က တစ္အိမ္ေထာင္လံုးအတြက္ ပိုက္ဆံရွာေနရတာ၊ ဦးစီးဦးေဆာင္ေနရတာဆိုတဲ့အခ်က္နဲ႔ ကိုင္ေပါက္ၿပီး အိမ္အလုပ္ကို ေခါင္း ေရွာင္ခ်င္တတ္ၾကတာလည္း ကြ်န္ေတာ္အပါအဝင္ ေယာက္်ားသား အေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕ ဉာဥ္ဆိုးပါပဲ။

ကြ်န္ေတာ္ဆို တစ္သက္လံုးက ကိုယ္စားခဲ့တဲ့ ပန္းကန္ ကိုယ္ေဆး၊ ကိုယ့္အဝတ္ ကိုယ္ေလွ်ာ္၊ ကိုယ့္ဘာသာ မီးေၾကြထိုး၊ ကိုယ့္အိပ္ရာ ကိုယ္သိမ္းဘဝနဲ႔ ေနခဲ့တာပါ။ အဲ… အိမ္ေထာင္လည္းက်ေရာ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူက အကုန္ လိုက္လုပ္ေပးတာနဲ႔ အခုဆို ကိုယ္ စားၿပီးသား ပန္းကန္ ကိုယ္ေဆးရရင္ေတာင္ ပင္ပန္းတယ္လို႔ ထင္လာတယ္။ ကိုယ့္အဝတ္ ကိုယ္မေလွ်ာ္၊ မီးပူ မတိုက္ရတာေတာ့ အိမ္ေထာင္က်ကတည္းကဆိုေတာ့ ဘယ္လို လုပ္ရမယ္ဆိုတာ ေမ့ေတာင္ေနၿပီ။ ေယာက်္ားေတြရဲ႕ အက်င့္ဆိုးမ်ား ေျပာပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာက အိမ္အလုပ္ လာလုပ္ေပးတဲ့သူ ငွားထားႏိုင္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မလုပ္ခ်င္တာေတြ အားလံုးကို အဲဒီ့ ဝန္ထမ္းက လုပ္ေပးသြားေတာ့လည္း ကြ်န္ေတာ့္မွာ ကြ်န္ေတာ့္ အိမ္သူကို အားနာေနစရာ မလိုေတာ့သလို သူ႔မွာလည္း အဲဒီ့ဒုကၡေတြက ကင္းေဝးေနပါေတာ့တယ္။ ဒါေတာင္ အဲဒီ့ဝန္ထမ္းျပန္ခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ္ စားရင္ ေသာက္ရင္ သူက ျပင္ေပး၊ ေဆးေၾကာေပးဖို႔ တာဝန္ယူေပးခ်င္တတ္ပါေသးတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း သည္ေလာက္က်ေတာ့ သူ႔ကို ညႇာပါတယ္။ မလုပ္ပါနဲ႔၊ မလိုပါဘူး။ ခိုင္းစားဖို႔ ညည္းကို က်ဳပ္ယူထားတာ မဟုတ္ဘူးဆိုတဲ့ ေလလံုးလွလွေတြနဲ႔ မိန္းမကို ခြ်ဲျပတတ္တဲ့ ေကာင္စားမ်ိဳးဆိုေတာ့ အဆင့္ကို ေျပလို႔ ခင္ဗ်။

ေျပာခ်င္တာက အိမ္ေထာင္ဖက္ရယ္လို႔ ျဖစ္လာၾကၿပီဆိုရင္ တစ္ဖက္နဲ႔ တစ္ဖက္ ငါက ေယာက်ာ္း၊ မင္းက မိန္းမဆိုတဲ့ အထာမ်ိဳးေတြနဲ႔ သူ႔တာ ကိုယ့္တာ ခြဲမေနဘဲ အျမင္ မေတာ္တာကို အလိုက္သိစြာ ဝင္လုပ္ေပးတတ္ၾကမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ အတူယွဥ္တြဲေနထိုင္ေရးမွသည္ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႕စြာ ႏွစ္ေယာက္ တစ္ဘဝ တည္ေဆာက္ေရးဆီ အထိ တက္လွမ္းႏိုင္ၾကမယ္ ဆိုတာေလးပါပဲ။

မိမိမွာ တစ္ေယာက္ေသာသူအတြက္ ျဖစ္ေနသည္ဟု စဥ္းစားစရာမလိုျခင္း၊ လြတ္လပ္စြာ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ရျခင္း၊ သြားခ်င္ရာသို႔ သြားခ်င္သည့္အခ်ိန္တြင္ သြားလာခြင့္ရျခင္း၊ ဝယ္ခ်င္ရာကို ဝယ္ႏိုင္ျခင္း၊ အဝတ္ဗီ႐ိုထဲ ထည့္ဝွက္ထားစရာ မလိုျခင္း၊ ဝယ္ထားတာ ၾကာပါျပီဟု လိမ္ေျပာစရာလည္း မလိုျခင္း၊ မိမိ စိတ္မဝင္စားသည့္ အေၾကာင္းအရာ ပစၥည္းပစၥယတို႔ကို လိုက္ပါ စိတ္ဝင္စားေနစရာ မလိုျခင္း၊ တစ္စံုတစ္ဦးကို မွီခို အားကိုးေနစရာ မလိုျခင္းစတာမ်ားကက်ျပန္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေယာက်ာ္းသားေတြရဲ႕ လႊမ္းမိုး ျခယ္လွယ္လိုတဲ့ ဝသီစ႐ိုက္မ်ားကို ဆလိုက္မီးနဲ႔ ထိုးသလို ထင္းေနေအာင္ ျပလိုက္ကာ သာသာေလး နဲ႔ နာနာေလး ႏွက္လိုက္တဲ့အခ်က္ေတြပါပဲ။

မွန္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြဟာ အိမ္ေထာင္ဦးစီးဆိုတဲ့ အခြင့္အေရးကို လိုသည္ထက္ ပိုၿပီး ကိုင္စြဲမိရင္းက ကိုယ္စံုမက္လို႔ လက္ထပ္ထားေလတဲ့ အိမ္သူ သက္ထား ဇနီး မယားအေပၚ ႏိုင္လိုမင္းထက္နဲ႔ သူ႔ဘဝထဲ ဝင္ ဝင္ စြက္မိတတ္တာမ်ားလည္း ရွိခ်င္ရွိေနတတ္ျပန္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ လူခ်င္း ဘယ္ေလာက္ပင္ တူေစကာမူ အသက္ရွဴခ်င္း ကြဲသလိုပဲ သူနဲ႔ကိုယ္နဲ႔ လင္ရယ္၊ မယားရယ္ဆိုေပမယ့္ သူ႔မွာလည္း သူ႔အႀကိဳက္ သူ႔စ႐ိုက္နဲ႔ သူ႔ဆႏၵ၊ သူ႔သေဘာထားေတြ၊ သူ႔ကိုယ္ပိုင္ စိတ္ဝင္စားမႈေတြ ရွိေနတာ အလြန္အင္မတန္မွ သဘာဝက်ပါတယ္။ အဲဒါကို နားလည္ေပးဖို႔က ေယာက်္ားမ်ားမွာသာမက မိန္းမသားမ်ားအတြက္လည္း လိုအပ္ပါတယ္။

အလြယ္ေျပာမယ္ဗ်ာ၊ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူက ငါးပိရည္ႀကိဳက္တယ္၊ ကြ်န္ေတာ္က အနံ႔ေတာင္ မခံႏိုင္ဘူး။ ကြ်န္ေတာ္က တညင္းသီး ႀကိဳက္တယ္၊ သူက အနံ႔ေတာင္ မခံႏိုင္ဘူး။ ဘာျဖစ္တံုး၊ သူႀကိဳက္တာ သူစား၊ ကြ်န္ေတာ္ႀကိဳက္တာ ကြ်န္ေတာ္စားေပါ့။ မခက္ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္ အႀကိဳက္ ကြ်န္ေတာ့္စ႐ိုက္က ျဖစ္ေစ၊ သူ႔ အႀကိဳက္ သူ႔စ႐ိုက္ကျဖစ္ေစ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အိမ္ေထာင္ရဲ႕ က်န္းမာေရး၊ လူမႈေရး၊ စီးပြားေရးကို မထိခိုက္ႏိုင္သမွ် ကာလပတ္လံုး သူလည္း သူ႔သေဘာနဲ႔သူ ႀကိဳက္တာလုပ္၊ သူ သြားခ်င္တဲ့ ေနရာကို ႀကိဳက္သလိုသြား၊ သူ ဝယ္ခ်င္တာ ဝယ္ပိုင္ခြင့္ ေပးထားႏိုင္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ အိမ္ေထာင္ေရးမွန္သမွ်ဟာ အေတာ္ႀကီး သာယာေနမွာလည္း ေျမႀကီး လက္ခတ္ မလြဲပါဘူး။

ျပႆနာက တခ်ိဳ႕အိမ္ေထာင္ရွင္ေတြမွာက အဓိကနဲ႔ သာမညကို မခြဲတတ္ၾကတာပါပဲ။ တကယ့္ အဓိကအခ်က္က အဲဒီ့အိမ္ေထာင္ေရး သာယာဖို႔၊ ခိုင္ျမဲဖို႔၊ စည္းလံုး ခ်စ္ခင္ေနဖို႔ပဲ မဟုတ္ပါလားခင္ဗ်ာ။ အဲဒါကို အဓိကလို႔ ႏွလံုးသြင္းၿပီး က်န္တဲ့ အပရိကေတြကို လိုတိုး ပိုေလွ်ာ့လုပ္တတ္မယ္၊ တခ်ိဳ႕ဟာေတြကိုလည္း မ်က္ႏွာ လႊဲေနလိုက္ဖို႔ ဝန္မေလးဘူးဆိုရင္ေတာ့ သာယာတဲ့ အိမ္ေထာင္ေရးနဲ႔တကြ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႕စရာ မိသားစုဘဝကိုပါ ရရွိခံစားႏိုင္လာၾကမွာပါ။

နားဆင္ေတာ္မူေနၾကသူ ခ်စ္စြာေသာ လူႀကီးမင္းအေပါင္းတို႔ခင္ဗ်ား။ သည္တစ္ပတ္မွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ဆီ ေရာက္လာတဲ့ ရယ္ရႊင္ဖြယ္ရာ ဓာတ္ေခ်ာစာေလး တစ္ေစာင္ကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ အတူယွဥ္တြဲ ေနထိုင္ေရးမွသည္ သာယာခ်မ္းေျမ႕တဲ့ မိသားစုဘဝ တည္ေဆာက္ေရးအတြက္ အေျခခံလိုအပ္ခ်က္မ်ားကို အျမြက္သေဘာ ေဆြးေႏြးတင္ျပလိုက္ႏိုင္ခဲ့ၿပီလို႔ ယူဆမိရပါတယ္။

ေအးခ်မ္းသာယာတဲ့ အိမ္ေထာင္ေရးကမွ ခ်မ္းေျမ႕ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ရာ မိသားစုဘဝကို ဖန္တီးႏိုင္မွာပါ။ ခ်မ္းေျမ႕ေပ်ာ္ရႊင္စရာ မိသားစု ဘဝက ေပါက္ဖြားလာတဲ့ ကေလး သူငယ္ေလးမ်ားမွလည္း အမ်ိဳးေကာင္း သားသမီးေလးေတြ ျဖစ္ၾကၿပီး အိမ္ေထာင္ေရးဘဝမွာလည္း ေမာစရာ မရွိ၊ သားေရးသမီးေရးအတြက္လည္း ရင္ေမာစရာ မလိုေတာ့ဘဲ ဘဝခရီးကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး ေလွ်ာက္လွမ္းႏိုင္ၾကမွာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေလးကို ေတြးၾကည့္ၾကရင္း မိမိတို႔ရဲ႕ အိမ္ေထာင္ေရးဘဝကို ဘယ္လို တည္ေဆာက္ မြမ္းမံ သြားၾကမယ္ဆိုတာကို ျမင္လာၾကႏိုင္လိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

မဂၤလာအေပါင္းနဲ႔ ခေညာင္းျပည့္စံုၾကတဲ့ အျပင္ အားလံုး ေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါ ေစလို႔ စာေရးတဲ့ ကြ်န္ေတာ္ အတၱေက်ာ္က ဂါရဝနဲ႔ ဆုေတာင္းေမတၱာ ပို႔သလိုက္ပါတယ္ ခင္ဗ်ား။

အားလံုးေတြးဆဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

(ရန္ကုန္ – ဝ၅၀၃၁၁)

[၂၀ဝ၉ ခုႏွစ္ ႏိုဝင္ဘာလအတြင္း က မႏၲေလး အက္(ဖွ္)အယ္(မ္)ေရဒီယိုအစီအစဥ္မွာ ထုတ္လႊင့္ခဲ့တဲ့ အသံလႊင့္ခ်က္ကို 
၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ေမလထုတ္ The Chic မဂၢဇင္းမွာ စာအျဖစ္ ျပန္လည္ တင္ဆက္ထားတာေလးကို ျပန္လည္ ေဖာ္ျပလိုက္တာပါ။]