Skip to content

New Book Launched

12 July 2011

ယေန႔ ျဖန္႔ခ်ိလုိုက္တဲ့ စာအုပ္သစ္

စာျမည္း

ပညာတတ္နာ

အတန္ၾကာမွ ပဲ့နင္းေရာက္လာကာ ေလွထြက္ရန္ျပင္သည္။ ေလွသမားငယ္ တစ္ဦးက ေရစုပ္ပိုက္ျဖင့္ ေလွဝမ္းထဲမွ ေရမ်ားကို စုတ္ထုတ္ရန္ ႀကိဳးစားသည္။ ပိုက္က ဘာျဖစ္ေနသည္မသိ၊ ေရေကာင္းေကာင္း မထြက္။

အင္ဂ်င္စက္ကို ထိုလူငယ္ကပင္ ႏိႈးသည္။ မႏိုး။

ပဲ့နင္းကိုယ္တိုင္ ေရာက္လာၿပီး ႏိႈးေတာ့မွ ႏိုးလာသည္။ သို႔ေသာ္ စက္သံက မမွန္။ ခဏအၾကာတြင္ ဖုတ္ခနဲ ရပ္သြားသည္။ ေလွသမားငယ္က ေရထုတ္ပိုက္ကို ျပင္ဆင္ရန္အားထုတ္ေနသည္။ ပဲ့နင္းက စက္ျပန္ႏိႈး သည္။ ႏိုးလာျပန္သည္။ သို႔ေသာ္ ခဏအၾကာတြင္ ျပန္ရပ္သြားသည္။

ပဲ့နင္း၏ပါးစပ္မွ ညစ္ညမ္းေသာ စကားလံုးမ်ားထြက္လာသည္။ သူ႔ ေလွသမားကို တရစပ္ ဆဲဆိုႀကိမ္းေမာင္းလ်က္။

ဆဲဆိုရင္း ေရထုတ္ပိုက္ကို သူကိုယ္တိုင္ ျပဳျပင္သည္။ ကြ်န္ေတာ့္ စိတ္ထင္ တစ္ကမၻာေလာက္ၾကာေတာ့မွ အဆင္ေျပသြားသည္။ ေရေတြ စုပ္လို႔ရသြားသည္။ တစ္ခ်က္ႏွစ္ခ်က္ စုပ္ၿပီးသြားေသာအခါ ေလွသမားငယ္ကို ေရစုပ္ခိုင္းသည္။ အဆဲအဆိုကေတာ့ မရပ္။ ေလွသမားငယ္ ဆယ္တန္းေအာင္ထားတာလည္းပါသည္။ ဆယ္တန္းေအာင္ေသာ္လည္း ဘာမွ အသံုးမက်ဆိုေသာ စကားမ်ိဳးျဖစ္သည္။

အင္း… ပညာတတ္နာ ေရာဂါက သည္ေနရာမွာလည္း ရွိေနပါလား ဟ႐ို႕။

ၿမိဳ႕ေပၚမွာသာမက စာေပနယ္၊ အႏုပညာနယ္တြင္လည္း ထိုေရာဂါကို မၾကာခဏ ေတြ႕ရသည္။ ပညာတတ္မ်ားကို အသားလြတ္ မ်က္မုန္းက်ိဳးေနသာ ေရာဂါကို ဆိုလိုပါသည္။

တစ္ခါကဆိုလွ်င္ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး မဆက္ဆံဖူးေသာ နာမည္ေက်ာ္ ပန္းခ်ီဆရာတစ္ေယာက္က မူးမူးျဖင့္ ကြ်န္ေတာ့္အား အယုတၱ အနတၱစံုေအာင္ ဆဲတာကို ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ခံဖူးသည္။ ဧည့္ခံပြဲအလယ္တြင္ ျဖစ္သည္။ ထူးဆန္းစြာပင္၊ ထိုစဥ္က ကြ်န္ေတာ္ သူ႔ကို ေဒါသမျဖစ္ခဲ့ပါ။ ပထမေတာ့ အံ့ဩသည္။ ေနာက္ေတာ့ သူ႔ကို သနားသြားမိရပါသည္။ သူ႔အဆဲအဆိုမ်ားထဲတြင္ သူ႔ပညာတတ္နာကို ျပက္ျပက္ထင္ထင္ႀကီး လွမ္းေတြ႕လိုက္ရေသာေၾကာင့္ပင္ျဖစ္ပါသည္။

အမွန္မွာေတာ့ လူတိုင္းတြင္ ရွိေသာ္လည္း ငုပ္ေနတတ္ျမဲ သိမ္ငယ္စိတ္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ဥစၥာခ်ိဳ႕တဲ့သည့္ ဘဝလမ္းကို ျဖတ္သန္းခဲ့ရသူက မည္မွ်ပင္ ၾကြယ္ဝလာေစကာမူ ဥစၥာႏွင့္ပတ္သက္ေသာ သိမ္ငယ္စိတ္ရွိသည္။ အသိုင္းအဝိုင္း ခ်ိဳ႕တဲ့သည့္ ဘဝလမ္းကို ျဖတ္သန္းခဲ့ရသူက မည္မွ်ပင္ အေျခြအရံေပါေစကာမူ အသိုင္းအဝိုင္းႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ သိမ္ငယ္စိတ္ ရွိသည္။ ပညာႏွင့္ပတ္သက္လွ်င္လည္း ထို႔အတူ ရွိပါသည္။

ကြ်န္ေတာ့္မွာလည္း အသိုင္းအဝိုင္းႏွင့္ပတ္သက္ေသာ သိမ္ငယ္စိတ္ ရွိပါသည္။ ယေန႔ထက္တိုင္ ထိုသိမ္ငယ္စိတ္က စြတ္ကယ္စြတ္ကယ္  ေပၚေနဆဲလည္း ျဖစ္သည္။ ထိုသိမ္ငယ္စိတ္ေၾကာင့္ အသိုင္းအဝိုင္းႀကီးမားသျဖင့္ ထယ္ဝါေနသူမ်ားကို အသားလြတ္ မ်က္မုန္းက်ိဳးေသာ အသိုင္းအဝိုင္းနာ ေရာဂါအခံလည္း ကြ်န္ေတာ့္မွာ ရွိသည္။

ယခု ပဲ့နင္းမွာလည္း ပညာတတ္နာ ရွိေနပံုပင္။ သူကလည္း ကြ်န္ေတာ့္ကို အသားလြတ္ ထဆဲေသာ ပန္းခ်ီဆရာႏွယ္ပင္၊ ေသရည္မူးမူးျဖင့္ သူ႔ ေလွသမားကို ေအာ္ဟစ္ဆဲဆိုေနေလမွန္း ရိပ္စားမိလာေသာအခါ အေတာ္ႀကီး စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ျဖစ္သြားရပါသည္။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ့္ မ်က္ႏွာကမူ မပ်က္ပါ။

ထိုပဲ့နင္းကို “ေတာ္ပါေတာ့ဗ်ာ”ဟု ခပ္ျပံဳးျပံဳးပင္ တားလိုက္ပါ သည္။ ပဲ့နင္းက ကြ်န္ေတာ့္ကို ရယ္ျပၿပီး စက္ကိုႏိႈးျပန္သည္။ စက္က သည္တစ္ခ်ီမွာေတာ့ ေကာင္းစြာ ႏိုးသြားၿပီ။ ထိုအခါက်မွ ပဲ့နင္းလည္း ပဲ့ပိုင္းသို႔ သြားကာ ေလွကို စတင္ေမာင္းပါေတာ့သည္။

စက္သံႏွင့္အတူ သူ႔ေလွသမားငယ္အား ျမည္တြန္ေတာက္တီးေနျခင္းမ်ားကလည္း တရစပ္၊ အမွ်င္မျပတ္။

သည္းထိတ္ရင္ဖို

သူ႔ကြ်မ္းက်င္မႈကေတာ့ မူးေနသည့္ၾကားမွပင္ အမွားအယြင္းမရွိ။ ေရတက္ ျဖစ္သျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔စီးနင္းလာသည့္ ဝန္ပိေလွထက္ျမင့္လွေသာ လိႈင္းတံပိုးမ်ားက ေလွဆီသို႔ တစ္လံုးၿပီးတစ္လံုး တိုးဝင္လာသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေလွေလးက ထိုလိႈင္းလံုးမ်ားကို ထိပ္တိုက္ရင္ဆိုင္ကာ ေက်ာ္ျဖတ္သြားေနသည္။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္၊ ေလွဦးကို မ်က္ႏွာမူကာ ထိုင္ေနသာ ကေလးငယ္ႏွင့္လင္မယားက မ်က္စိစံုမွိတ္ရင္း ဘုရားစာေတြ ၿပိဳင္တူ ရြတ္ေနၾကသည္။ မယားလုပ္သူ၏ ရင္ခြင္ထဲမွ သမီးငယ္ေလးက ငါးႏွစ္ ေျခာက္ႏွစ္မွ်သာ ရွိဦးမည္။ မ်က္လံုးဝိုင္းဝိုင္း၊ မ်က္ခံုးေကာင္းေကာင္းႏွင့္ ခ်စ္စရာ ကေလးငယ္ေလး။ မေအလုပ္သူက သမီးငယ္ကို တင္းတင္းေပြ႕ထားရင္းက ဘုရားစာေတြ ရြတ္ေနေလသည္။ သူတို႔လင္မယား တအား ေၾကာက္ေနၾကၿပီမွန္း သိသာလြန္းလွသည္။

ကြ်န္ေတာ္လည္း အနည္းႏွင့္အမ်ားေတာ့ ေၾကာက္သလိုလို ရွိပါသည္။ သို႔ေသာ္ ေရွ႕တြင္ေရးခဲ့သည့္အတိုင္း ကြ်န္ေတာ့္စိတ္က တစ္ခါတရံမ်ားတြင္ ဘာကိုမွ မမႈေတာ့ေသာ မထူးစိတ္အျဖစ္သို႔ ေျပာင္းသြားတတ္သည္။ အထူးသျဖင့္ ယခုလို မိုးထဲေရထဲတြင္ ထိုမထူးစိတ္က ဦးေဆာင္ေနသည္မို႔ သိပ္ မထိတ္ပ်ာမိေတာ့ပါ။ ေသသြားေတာ့ေရာ ဘာျဖစ္ေသးတံုး။ ဇာတ္ဆရာေတြ ေျပာသလို ေစာေစာ ေသ၊ ေစာေစာ အိပ္ရတာပ။

အခုေန ကြ်န္ေတာ္တို႔ သားအဖႏွစ္ေယာက္ ေသသြားလွ်င္ သမီးႏွင့္ ဇနီးတို႔သာ က်န္ရစ္ေပလိမ့္မည္။ ပထမေတာ့ သူတို႔လည္း ေၾကကြဲၾကလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေသသည္ႏွင့္ သူတို႔လည္း လိုက္ေသၾကမည္ မဟုတ္တာကေတာ့ သိပ္ေသခ်ာသည္။ ထို႔ထက္ ပိုေသခ်ာသည္ကေတာ့ ေနာက္ ၄-၅-၁၀ ႏွစ္ၾကာလွ်င္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို ေမ့သြားၾကမည္သာျဖစ္ သည္။ သူတို႔ဘဝအေမာေတြႏွင့္ သူတို႔ လူးလာ ႐ုန္းကန္ရင္း သတိရခ်င္သည့္အခါ ဖ်တ္ခနဲ သတိရတာမ်ိဳးေလာက္သာ ရွိေပေတာ့မည္။

ဒါက ေလာကတံထြာ ဓမၼတာပင္ ျဖစ္ပါသည္။

ေသျခင္းကို ကြ်န္ေတာ္ စဥ္းစားျဖစ္ေနသည္မွာ ႏွစ္ေတြပင္ အတန္ၾကာခဲ့ၿပီ။ ၁၉၉၄ခုႏွစ္မွာ ယာဥ္တိုက္မႈအႀကီးအက်ယ္ျဖစ္စဥ္က အသက္မေသဘဲ ရွိေနခဲ့သည့္အတြက္ ယခု ေနရသမွ်မွာ သည္ဘဝတာအတြက္ အျမတ္ဟု ပင္ ေအာက္ေမ့ထားပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း ယခုေနာက္ပိုင္းတြင္ ေသရ မွာကို သိပ္မေၾကာက္ေတာ့ပါ။ ေသေန႔ေစ့တဲ့အခါ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးႀကီး ေသလိုက္႐ံုေပါ့ဟုသာ ေအာက္ေမ့ထားလိုက္ပါသည္။

ထို႔ေၾကာင့္လည္း ယခုအခါမွာ ကြ်န္ေတာ္ ေၾကာက္မေနမိပါ။ စိတ္ထဲမွာကလည္း သေဘၤာဆီသို႔ ေဘးမသီရန္မခ ျပန္ေရာက္ကိုေရာက္ရမည္ဟု အလိုလို သိေနပါသည္။

ပင္လယ္ႀကီးကေတာ့ ညိဳ႕ညိဳ႕ႀကီး မဲေမွာင္ေနပါသည္။

ခရီးအတန္ေပါက္ေသာအခါ ပဲ့နင္းက ကြ်န္ေတာ့္ကို လက္မေထာင္ျပပါသည္။ ကြ်န္ေတာ့္လည္း ရယ္ျပံဳးလ်က္ပင္ သူ႔ကို လက္မ ျပန္ေထာင္ျပလိုက္သည္။ သူက တစ္ေယာက္ တစ္ရာေပးရန္ ေတာင္းဆိုေၾကညာသည္။ ေငြအတြက္ မပူပါႏွင့္ဟု ေၾကာက္ရြံ႕တုန္ယင္လ်က္ရွိေသာ လင္မယားက ၿပိဳင္တူ ေလာေလာ ေျပာသည္။ ၿပီးေတာ့ ပါးစပ္ေတြ တလႈပ္လႈပ္ ႏွင့္ ဘုရားစာေတြ ဆက္ရြတ္ေနၾကသည္။

ၾကားဖူးနားဝႏွင့္ေျပာရလွ်င္ ထိုအၾကင္လင္မယားကား ရာသက္ပန္ျမဲမည့္ အိမ္ေထာင္ဖက္မ်ားပင္ျဖစ္ေလာက္ေပသည္။ သူတို႔၏မ်က္ႏွာမ်ားမွာ ေမာင္ႏွမမ်ားႏွယ္ပင္ အလြန္ဆင္လွသျဖင့္ ထိုသို႔ ေျပာလိုက္ရျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ ကေလးေလးကေတာ့ ဘာမွ မသိလွသျဖင့္ ေၾကာက္ရြံ႕ဟန္ အလ်ဥ္းမရွိေခ်။

ေၾသာ္… လူေတြ။ လူေတြ

ေရထုတ္ပိုက္မွာ ထုတ္ရင္းက ျပန္ပ်က္သြားျပန္သည္။     

အဆဲဆိုခံေလွသမား လူငယ္ေလးက ျပဳျပင္ျပန္ေလသည္။ သေဘၤာနားသို႔ ကပ္လာၿပီကား ျဖစ္ပါသည္။ ထိုအခ်ိန္မွာ ပဲ့နင္းက စက္ကို သတ္လိုက္သည္။
ထို႔ေနာက္ သူ႔အဆဲအဆိုမ်ားျဖင့္ ေရထုတ္ပိုက္ကို ကိုယ္တိုင္ ျပဳျပင္ေနေလေတာ့သည္။ အဆဲဆိုခံ လူငယ္ေလးကမူ သြားျဖဴျဖဴမ်ားေပၚေအာင္ ရယ္၍သာေနေတာ့သည္။

ဓာတ္ပဲ ကူးသြားတာလားေတာ့မသိ။ သား၏ နံေဘးမွာ ထိုင္ေနေသာ စားေသာက္ဆိုင္မွ လူငယ္ကလည္း ေလွနံရံတြင္ ေမွးထိုင္ေနေသာ သူ႔တပည့္လူငယ္ေလးကို ဟိန္းေဟာက္မာန္မဲေနျပန္သည္။ ထိုသို႔ အမ်ိဳးစံု ရြတ္ဖတ္ ေမာင္းမဲေနျခင္းျဖင့္ တစ္ဖက္သားအတြက္ မည္သို႔မွ် အက်ိဳးမရွိသည္ကို ထိုသူမ်ား သိႏိုင္ၾကလိမ့္မည္မဟုတ္ေပ။

စက္သတ္ထားေသာ ေလွငယ္ေလးကာ လိႈင္းမ်ားၾကားတြင္ တလူးလူး တလိမ့္လိမ့္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေနာက္မွ ထြက္လာေသာ ေလွကပင္ သေဘၤာႏွင့္ ကပ္သြားေပၿပီ။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ တစ္ေလွလံုး စိတ္ႏွလံုး ညႇိဳးျခံဳးေနၾကေလၿပီ။ သူမွ ကပ္မေပးလွ်င္လည္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ သေဘၤာေပၚ ျပန္ေရာက္ေတာ့မည္ မဟုတ္သည္မို႔ အမူးသမား ကိုေရႊပဲ့နင္းကို ဘာတစ္ခြန္းမွ မေျပာသာဘဲ အသာၾကည့္ေနၾကရပါသည္။

လက္ျဖစ္ ေရထုတ္ပိုက္က ဝါရွာျပားတစ္ခုမွာ အဆဲခံ ေလွသမား လူငယ္ေလး၏ လက္ထဲမွ ေလွဝမ္းထဲမွ ေရေတြထဲသို႔ ျပဳတ္က်သြားသည္။ ျပန္ရွာလို႔ မရေတာ့။ အဲဒါကိုပဲ သည္းႀကီးမည္းႀကီးရွာရင္းက ကိုေရႊပဲ့နင္းသည္ မနားတမ္း ဆိုဆဲလ်က္။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ေနာက္မွ ထြက္ကာ ကြ်န္ေတာ္တို႔အရင္ သေဘၤာႏွင့္ ကပ္သြားေသာ ေလွပင္လွ်င္ ျပန္ထြက္ေလၿပီ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကေတာ့ ေရလယ္လိႈင္းလံုးမ်ား ၾကားမွာ နိမ့္တံုျမင့္တံု၊ သည္းလိႈက္လိႈက္ခုန္။

ဘာျဖစ္တာလဲဟု ေအာ္ဟစ္ၿပီး ထိုေလွက လွမ္းေမးေသးသည္။ ပဲ့နင္းက ထိုေလွသမားေတြကို လက္ခါျပလိုက္သည္။

“ကဲပါ… ခင္ဗ်ာ့ပိုက္ကို ေနာက္မွ ျပင္။ က်ဳပ္တို႔ေလွကို အရင္ ကပ္ေပးဦး”ဟု ကြ်န္ေတာ္ကပဲ ေျပာလိုက္ပါသည္။ ဟိုလင္မယားကလည္း ထိုအခါမွ ေလွကို အရင္ကပ္ပါဟု သံၿပိဳင္ေျပာၾကသည္။

ကြ်န္ေတာ္က ပိုက္ဆံအိတ္ထဲမွ တစ္ေထာင္တန္တစ္ခ်ပ္ကို ဆြဲထုတ္ လိုက္ၿပီး ေယာက်ာ္းျဖစ္သူထံ လွမ္းေပးလိုက္သည္။ ခင္ဗ်ားတို႔လည္း တစ္ေထာင္ေပးလိုက္ၾကဟုလည္း ေအာ္ေျပာလိုက္ပါသည္။ ထိုသူက အိပ္ကပ္ကို ႏိႈက္လိုက္သည္။ ႏွစ္ရာတန္၊ တစ္ရာတန္ အေျြကမ်ား ထြက္လာသည္။ ငါးရာတန္ပင္မပါ။ စုစုေပါင္း ေလး၊ ငါးရာခန္႔သာ ရွိမည္ဟု တြက္ဆရသည္။ ဒါပဲရွိတယ္ဟု ေျပာကာ ပဲ့နင္းကို ကြ်န္ေတာ့္တစ္ေထာင္တန္ႏွင့္ စုေပါင္းၿပီး ေပးလိုက္ေတာ့ ပဲ့နင္းက ေလွဦးမွ သူ႔ေလွသမားကို ေပးဖို႔ ေမးထိုးျပသည္။ စားေသာက္ဆိုင္အဖြဲ႕က လွမ္းယူၿပီး ေငြတစ္ေထာင္ ထပ္ျဖည့္ကာ ေလွဦးမွ ေလွသမားအား ေပးလိုက္သည္။

လူ႔စ႐ိုက္သဘာဝေတြကို ဖ်တ္ခနဲ ေတြ႕လိုက္ရျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ ထို လင္မယားမွာ ဆင္းေတာင့္ဆင္းရဲဟန္ပန္ လံုးဝမရွိပါ။ သူတို႔ဝတ္ဆင္ထားေသာ အဝတ္အစား၊ သူတို႔ မ်က္ႏွာသြင္ျပင္၊ ကေလးငယ္၏အျပင္အဆင္ႏွင့္ အသြင္အျပင္အရ ေငြေၾကးခ်ိဳ႕ငဲ့သည့္ပံုလည္း တစ္စက္မွ မေပၚ။ ၿပီးေတာ့ ပဲ့နင္း ပိုက္ဆံေတာင္းတုန္းကလည္း ပိုက္ဆံအတြက္ မပူႏွင့္ဟု သူတို႔ပင္ သံၿပိဳင္ေျပာခဲ့ၾကေသးသည္။ ထို႔အျပင္ လင္မယား ႏွစ္ေယာက္စလံုး သည္မွ် ထိတ္လန္႔ေနသည့္ၾကား၊ စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းလွသည့္ၾကားမွပင္ အေၾကြမ်ားကို ႏိႈက္ထုတ္လ်က္ “ဒါပဲရွိတယ္”ဟု ေျပာထြက္ေသာ ထိုေယာက္်ား၏ ပါးစပ္မွာ ေရႊခ်ထားဖို႔ပင္ ေကာင္းလြန္းလွသည္။

ေလာေလာလတ္လတ္ ဖတ္ထားတဲ့ စာဖတ္ပရိသတ္တစ္ဦးရဲ႕ အသံ

“ပီကင္းအေၾကာင္းကို ပိုႀကိဳက္​တယ္။ ခပ္ေသာေသာေလး ျဖစ္ေနလို႔။ ကိုကိုးကြ်န္းမွာ တစ္ကြ်န္းသမားေတြ ထားေသးတယ္လ​ို႔ပဲ ထင္ထားခဲ့တာ။ မေရာက္ဖူးတဲ့သူေတြအတြက္ ေဒသႏၱရ ဗဟုသုတရတဲ့ စာအုပ္ကေလးပါ။ စာမ်က္ႏွာ ၂၅၆ နဲ႔ ၂၅၇ မွာ ၾကိဳးတြဲေလာင္းရထားစီးေနရတဲ​့အခ်ိန္ ဆရာအျမင့္မွာ အသည္းတယားယားျဖစ္ေနတဲ့ပံုကိ​ု ေရးထားတာ ရယ္လိုက္ရတာ…”

Advertisements
3 Comments leave one →
  1. 12 July 2011 8:41 pm

    အကုန္ဖတ္ျပီးသြားျပီ =D အခုမွ အကုန္ ျပီးတာ။
    အတူတူခ်င္းကို ဘာလို႔ ေပက်င္းအေၾကာင္းပိုၾကိဳက္သလဲလို႔ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ စဥ္းစားမိေနတာ ဆရာ။ ေနာက္တစ္ခါ ျပန္ၾကည့္ေတာ့မွ ကိုကိုးကြ်န္းသြားတဲ့အေၾကာင္းက စကားေျပနဲ႔ေရးထားျပီး၊ ေနာက္တစ္ပိုင္းျဖစ္တဲ့ ေပက်င္းသြားတဲ့အေၾကာင္းကို စကားေျပာနဲ႔ ခပ္ေသာေသာေလးေရးထားလို႔ ပိုၾကိဳက္မိတာျဖစ္မယ္။

    ေပက်င္းအေၾကာင္း ဖတ္လို႔ေကာင္းရင္းေကာင္းရင္းနဲ႔ ေနာက္ဆံုးမွာ ့ “ေဂ်ာနယန္” မ်က္ႏွာမသာမယာနဲ႔ ႏႈတ္ဆက္ေနပံုကို သနားသလို၊ ဘာဂလိုတိုတို ရင္ထဲမွာ တမ်ိဳးျဖစ္က်န္္ခဲ့တယ္။

    အခုလိုခရီးသြားမွတ္တမ္းေတြျပန္ဖတ္ရေတာ့၊ စ ဖတ္ခဲ့ဖူးျပီး အခုထိလည္း မဆံုးေသးတဲ့ စမလံုးခ်င္ဘု လံုးလံုးၾကီးစိတ္နာ ကို ျပန္သတိရမိတယ္။ တကယ္လို႔မ်ား ဒီစာအုပ္ကို ေနာက္တစ္ၾကိမ္ ထပ္ျပီး ထုတ္ေ၀ျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ စမလံုးခ်င္တဲ့အေၾကာင္းနဲ႔ စိတ္နာတဲ့အေၾကာင္းေတြကိုပါ တစ္ပါတည္း ဖတ္ခ်င္ပါတယ္ ဆရာ။

  2. shwe gyi permalink
    12 July 2011 9:13 pm

    ဆရာ့ စာၿမည္းေလးကကိုထုံးစံအတုိင္းေတာ္ေတာ္ေတြးဆစရာေလးေတြနဲ ့ေ၀ဆာပါေပ့…
    ရွဲလုိက္ပါတယ္ဆရာ FACEBOOK မွာ…

  3. Moe permalink
    16 July 2011 5:45 am

    ျမန္မာ စာအုုပ္ စာေပ ဝယ္လိုု ့ မလြယ္တဲ့ ေနရာမွာမိုု ့ စာအုုပ္ဝယ္မဖတ္ႏိုုင္တာ ၾကာေပါ့ ဆရာရယ္။ စာျမည္းေလးကိုု ဖတ္ၿပီး၊ ၿပီးဆံုုးတဲ့ထိ ဖတ္ခ်င္စိတ္ေတြ မရိုုးမရြ ျဖစ္ေနပါတယ္။

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: