Dear World

ခ်စ္ေသာ ေလာကႀကီးခင္ဗ်ား

ကြ်န္ေတာ့္သားေတာ္ေမာင္ရဲ႕ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးက ကြ်န္ေတာ့္ဆီ ဖုန္းဆက္တယ္။ အေရးတႀကီး ေျပာစရာေလး ရွိလို႔ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ လာေတြ႕ခ်င္ပါတယ္တဲ့။ အဲဒါ ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္အခ်ိန္အားမလဲလို႔ လွမ္းေမးတာပါ။

သားက ေနာက္ႏွစ္ပတ္ေလာက္ေနရင္ အထက္တန္းေက်ာင္းဆင္းပြဲကို တက္ရေတာ့မွာပါ။ သည္ေတာ့ကာ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီး ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ေျပာခ်င္တဲ့ကိစၥက အဲဒီ့ေက်ာင္းဆင္းပြဲနဲ႔ ပတ္သက္ေနလိမ့္မယ္လို႔ ေတြးမိရပါတယ္။ သို႔ေပမယ့္ တစ္ဖက္ကလည္း သားက အထက္တန္း ေက်ာင္းသား ဆယ္ေက်ာ္သက္ဆိုေတာ့ သူ ဗ႐ုတ္ဗရက္လုပ္ထားတာ တစ္ခုခုအတြက္ လာေျပာခ်င္တာလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့အေတြးကလည္း ကြ်န္ေတာ့္ေခါင္းထဲ ဖ်တ္ခနဲ ဝင္လာေသးတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဆရာႀကီး ေရာက္အလာကိုသာ ေမွ်ာ္ရင္းနဲ႔ သူလာတဲ့အေၾကာင္းက အေၾကာင္းေကာင္းျဖစ္ပါေစလို႔ပဲ ကြ်န္ေတာ္ ဆုေတာင္းေနလိုက္ပါတယ္။

တကယ္ေတာ့လည္း ဆရာႀကီး လာတဲ့အေၾကာင္းက တကယ့္ အေၾကာင္းေကာင္းပါ။ ေက်ာင္းဆင္းပြဲမွာ သားက အဲဒီ့ႏွစ္အတြက္ အထက္တန္းေက်ာင္းဆင္းၾကသူမ်ား အားလံုးကိုယ္စား အမွတ္တရစကား ေျပာရမွာတဲ့။ သားက စာလည္းေတာ္၊ မိတၱဗလအရာမွာေရာ၊ စာရိတၱမွာပါ ခြ်န္သူပီပီ ေက်ာင္းရဲ႕ ဂုဏ္ကိုေဆာင္သူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္တာမို႔ သားကို ဂုဏ္ျပဳတဲ့အေနနဲ႔ အေဖ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း သားေျပာမယ့္ စကားထဲမွာ ထည့္ဖတ္ႏိုင္မယ့္ သဝဏ္လႊာတစ္ေစာင္ ေရးေပးဖို႔ ဆရာႀကီးက ကြ်န္ေတာ့္ကို လာေျပာတာပါ။

ကြ်န္ေတာ္လည္း ေရးေပးပါမယ့္အေၾကာင္း ဆရာႀကီးကို ဝမ္းပန္းတသာ ျပန္ေျပာလိုက္ပါတယ္။ တကယ္လည္း တကယ္ပါ။ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ကြ်န္ေတာ့္သားအတြက္ အလြန္ကို ဂုဏ္ယူေနမိရပါတယ္။

သည္လိုနဲ႔ ေရးမယ္လို႔ ျပင္ၿပီး လက္ႏွိပ္စက္ရဲ႕ ေရွ႕မွာ ထိုင္ေနရင္း သားရဲ႕ဘဝတစ္ေလွ်ာက္မွာ ၾကံဳခဲ့ရတဲ့အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ျပန္ေျပာင္း ေအာက္ေမ့ေနမိရပါတယ္။ သည္လိုေတြးေနရင္းကေန အထက္တန္းေက်ာင္း ဆင္းပြဲရဲ႕ အႏွစ္သာရ အစစ္အမွန္ကို သတိထားမိသြားတယ္။

သည္ေက်ာင္းဆင္းပြဲၿပီးရင္ သားနဲ႔ သားသူငယ္ခ်င္းေတြဟာ အစိမ္းသက္သက္ ေလာကႀကီးထဲကို ဝင္ၾကရေတာ့မယ့္သေဘာပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မိဘေတြဟာလည္း သူတို႔ကို နည္းေပးလမ္းျပ လုပ္ဖို႔၊ ေဖးမေပးဖို႔ သူတို႔ နားမွာ အရင္ကလို ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် ရွိေနေတာ့မွာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါကို ေတြးမိသြားတာနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေလာကႀကီးဆီ လိပ္မူလို႔ စာတစ္ေစာင္ ေကာက္ေရးလိုက္ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္စာေလးက သည္လိုပါ။

ခ်စ္ေသာ ေလာကႀကီးခင္ဗ်ား

ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ သားသမီးေလးေတြဟာ သည္ေန႔ပဲ အထက္တန္းေက်ာင္းမွာ သင္ၾကားခဲ့တဲ့ ပညာေရး ဆံုးခန္းတိုင္သြားၾကပါၿပီ။ သည္အခါ သူတို႔ေလးေတြဟာ ခဏတစ္ျဖဳတ္ေတာ့ တမ်ိဳးတမည္ျဖစ္ေနၾကဦးမွာ၊ မေနတတ္ မထိုင္တတ္ ျဖစ္ေနၾကဦးမွာပါ။ အေဆြေလာကႀကီးအေနနဲ႔ သူတို႔ေလးေတြအေပၚ ၾကင္ၾကင္နာနာ ဆက္ဆံေပးပါလို႔ ကြ်န္ေတာ့္အေနနဲ႔ ေမတၱာရပ္ခံပါရေစလား ခင္ဗ်ာ။

အခုခ်ိန္ထိေတာ့ သူတို႔ေလးေတြဟာ သူတို႔ပတ္ဝန္းက်င္မွာ သူတို႔သာ ရွင္ဘုရင္ေလးေတြအျဖစ္ ေနခဲ့ၾကပါတယ္။ သူတို႔ေလးေတြ အနာတရ ျဖစ္လာခ်ိန္မွာ မိဘေတြက သူတို႔အနာေတြ သက္သာေအာင္ ေဆးထည့္တန္ထည့္၊ က်ပ္ပူတိုက္တန္ တိုက္ေပးခဲ့ၾကတယ္။ သူတို႔ရင္ထဲက ခံစားခ်က္ အစိုင္အခဲေလးေတြကိုလည္း ျပန္လည္ ေကာင္းမြန္လာေအာင္ မိဘေတြကပဲ ဂ႐ုတစိုက္နဲ႔ ျပဳျပင္လို႔ ေပးခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါကိုလည္း အေဆြ ေလာကႀကီး အသိဆံုးပါေနာ္။

အခုေတာ့ အဲသလို မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ သူတို႔ေလးေတြဟာ စြန္႔စားခန္းသစ္တစ္ခုကို စတင္ၾကေတာ့မွာပါ။ အဲဒီ့စြန္႔စားခန္းမွာေတာ့ ပရိေဒဝေတြလည္း ပါခ်င္ပါမယ္၊ စိတ္ဆင္းရဲစရာေတြလည္း ပါခ်င္ပါေနပါလိမ့္မယ္။ သည္ခရီးမွာ ဆက္လက္ခ်ီႏိုင္ဖို႔ သူတို႔မွာ ခိုင္မာတဲ့ ယံုၾကည္ခ်က္ ျပင္းျပင္းျပျပ ရွိေနဖို႔ လိုပါလိမ့္မယ္။ စစ္မွန္တဲ့ ေမတၱာလည္း  လိုပါလိမ့္မယ္။ ခႏၲီစဆိုတဲ့ သည္းခံျခင္းတရားကိုလည္း လက္ကိုင္ထားၾကရပါလိမ့္မယ္။ ဒါတင္မကေသးဘဲ၊ နားလည္မႈ ဆိုတာေလးကိုလည္း ရင္ဝယ္ ပိုက္ႏိုင္မွသာ သူတို႔ရဲ႕ ေရွ႕ခရီး ေခ်ာေမြ႕မွာပါ။

သည္ေတာ့ကာ ခ်စ္စြာေသာ ေလာကႀကီးခင္ဗ်ား…

သူတို႔ေလးေတြအား ေစာင့္ေရွာက္ပါရန္ ကြ်န္ေတာ္က အေဆြ႕အား ေလးစားစြာ ပန္ၾကားခ်င္ပါတယ္။ သူတို႔ေလးေတြရဲ႕ လက္ကို ဆြဲကာ ဦးေဆာင္ ေခၚယူလို႔ သူတို႔ေတြသိသင့္သိထိုက္တာအားလံုးကို သင္ၾကားျပသေပးေတာ္မူပါ။ ဒါေပမယ့္ တဆိတ္ေလာက္ခင္ဗ်ာ၊ ျဖစ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ သူတို႔ေလးေတြ အေပၚမွာ ႏူးႏူးညံ့ညံ့ေလးသာ ထိန္းေက်ာင္း သင္ၾကားေပးေစခ်င္လွပါတယ္ ခင္ဗ်ား။

လူတိုင္းလူတိုင္းဟာ တရားသူခ်ည္း ျဖစ္လို႔မေနသလို လူတိုင္းလူတိုင္းဟာလည္း မွ်တသူခ်ည္း မဟုတ္တာ၊ လူတိုင္းလူတိုင္း ေျဖာင့္မတ္လို႔ခ်ည္း မေနတာကို သူတို႔ေလးေတြ သိသြားဖို႔ လိုပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေနရာတိုင္းမွာ လူဆိုးေတြ၊ လူၾကမ္းေတြရွိသလို သူရဲေကာင္းေတြလည္း ရွိတယ္၊ ကလိန္ကက်စ္ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ ရွိသလို ႀကီးက်ယ္ျမင့္ျမတ္ၿပီး စိတ္ေရာကိုယ္ပါႏွစ္ကာ လုပ္ကိုင္ ေဆာင္ရြက္တတ္တဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြ ရွိတယ္၊ ရန္သူေတြ ရွိသလို မိတ္ေဆြေကာင္းဆိုတာလည္း ရွိတယ္ဆိုတာကိုလည္း သူတို႔ေလးေတြကို သင္ၾကားေပးပါလို႔ အေဆြေလာကႀကီးကို အပ္ခ်င္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ။

အခ်ိန္ေတာ့ ယူရမွာေပါ့ခင္ဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ ေကာက္ရတဲ့ ေငြတစ္ေထာင္ ထက္စာရင္ ကိုယ့္လုပ္အားနဲ႔ကိုယ္ ရွာလို႔ရတဲ့ ေငြတစ္ရာက ပိုတန္ဖိုးရွိတဲ့ အေၾကာင္းကိုေတာ့ သူတို႔ေလးေတြကို သင္ျဖစ္ေအာင္ သင္ေပးလိုက္ပါ အေဆြ ေလာကႀကီးခင္ဗ်ား။

ဒါတင္မကေသးဘဲ၊ ေအာင္ျမင္မႈရဲ႕ အရသာကို ေကာင္းေကာင္းႀကီး ခံစားတတ္ဖို႔ ဆံုး႐ံႈးတဲ့အခါမွာလည္း သိကၡာရွိရွိ အ႐ံႈးေပးတတ္ေအာင္ သင္ေပးေတာ္မူလိုက္ပါဦးခင္ဗ်ား။

ျဖစ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ သူတို႔ေလးေတြရဲ႕ ရင္မွာ ဝန္တို မစၦရိယစိတ္ေတြ  မေမြး ျဖစ္ေအာင္လည္း လမ္းၫႊန္ေပးလိုက္ေတာ္မူပါ။ မစၦရိယစိတ္အစား တိတ္တိတ္ကေလး ႀကိတ္ၿပီး ရယ္ႏိုင္တဲ့အတတ္ကို သူတို႔ေလးေတြ တစ္ဖက္ကမ္းခတ္ တတ္ေအာင္ သင္ျပေပးလိုက္ပါလားခင္ဗ်ာ။

ဘာသာတရားရဲ႕ အရိပ္အာဝါသေအာက္မွာ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈကို ရွာတတ္ေအာင္လည္း သင္ျပေပးပါခင္ဗ်ာ။

အ႐ံႈးေၾကာင့္ေပၚေပါက္လာရတဲ့ နာက်င္ထိခိုက္မႈကို ရင္ဆိုင္ ေက်ာ္လႊားၿပီး ေအာင္ျမင္တဲ့အထိ မဆုတ္မနစ္ အားထုတ္လိုတဲ့ စိတ္ဆႏၵကေလးေတြ ရလာဖို႔အတြက္ သူတို႔ရဲ႕ ရင္ထဲမွာ ခိုင္မာျပတ္သားတဲ့ စိတ္ဓာတ္ကေလးေတြ ေမြးယူနည္းကိုလည္း က်က်နနေလး ျပေပးလိုက္ပါဦး ခင္ဗ်ား။ သိမ္ေမြ႕သူမ်ားနဲ႔ သိမ္သိမ္ေမြ႕ေမြ႕ရင္ဆိုင္ဖို႔၊ ခဲခဲကပ္ကပ္ေတြနဲ႔ ၾကံဳတဲ့အခါ ကိုယ့္ဖက္ကလည္း ျပတ္ျပတ္သားသား ခိုင္ခိုင္မာမာ ရပ္တည္တတ္ဖို႔ကိုလည္း သင္ျပေပးပါေနာ္ အေဆြေလာကႀကီး။

မိုးခါးေရေသာက္ေနတဲ့ အမ်ားေနာက္ကို မလိုက္ဘဲ မိမိတို႔ရဲ႕ ဆင္ျခင္တံုတရားကို လက္ကိုင္ထားၾကဖို႔ကိုလည္း သူတို႔ကို လမ္းျပေပးပါခင္ဗ်ာ။ တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ လူတကာ ေျပာသမွ်ကို တေလးတစား နားေထာင္ပါ၊ သို႔ေသာ္လည္းပဲ၊ သစၥာတရားဆိုတဲ့ ဆန္ကာနဲ႔ တိုက္ၿပီးမွ ၾကားသမွ်ကို ရင္ထဲထည့္ပါလို႔လည္း သူတို႔ကို ေသခ်ာမွာေပးပါ ေလာကႀကီးခင္ဗ်ာ။

ေၾကကြဲခိုက္မွာ ရယ္တတ္ေအာင္ သူတို႔ကို သင္ေပးပါလို႔ မွာလိုက္ခ်င္ေသးသလို မ်က္ရည္က်တာဟာလည္း ရွက္စရာ မဟုတ္ေၾကာင္းကိုပါ တစ္ပါတည္း ေျပာျပေပးပါေနာ္။ ဒါတင္မကေသးဘူး၊ ဆံုး႐ံႈးမႈရဲ႕ေနာက္မွာ အသေရ ဆိုတာ ရွိႏိုင္ေနေသးသလို ေအာင္ႏိုင္မႈရဲ႕ေနာက္မွာလည္း မိႈင္ေတြစရာေတြ ရွိေနတတ္ေသးတာကိုလည္း သူတို႔ကို သင္ျပေပးေတာ္မူပါ အေဆြေလာကႀကီး ခင္ဗ်ား။

သူတစ္ပါးရဲ႕ မ်က္ေခ်းကိုပဲ မဲၿပီး ျမင္တတ္သူေတြကို အမႈမထားဖို႔သာ မကဘဲ သိပ္ခ်ိဳလြန္းသူေတြကို ဆိုရင္လည္း ေကာင္းေကာင္းႀကီးကို သတိထားဖို႔ သူတို႔ေလးေတြကို သင္ျပေပးေတာ္မူပါခင္ဗ်ာ။

သူတို႔ရဲ႕ ကာယနဲ႔ ဥာဏကို ေဈးအျမင့္ဆံုးေပးသူကိုသာ ေရာင္းခ်ပါ၊ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ရဲ႕ ႏွလံုးသားနဲ႔ ယံုၾကည္ခ်က္ကိုေတာ့ ဘယ္ဘယ္ေသာအခါမွ ေဈး အျဖတ္မခံ၊ တန္ဖိုးျဖတ္ မခံၾကဖို႔ကိုလည္း ေသေသခ်ာခ်ာ သင္ျပေပးေတာ္မူပါဦးခင္ဗ်ား။

တျခားတပါးသူေတြနဲ႔ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ မႏိႈင္းမိ၊ မယွဥ္မိေအာင္လည္း သင္ေပးလိုက္ပါဦးေနာ္။ အဲသလို ႏိႈင္းတိုင္း၊ ယွဥ္တိုင္း သူတို႔ထက္ သာတဲ့သူ၊ သူတို႔ထက္ ခ်ာတဲ့သူဆိုတာ အျမဲတန္းရွိေနမွာပဲ မဟုတ္ပါလားခင္ဗ်ာ။ သည္ေတာ့ကာ သူတို႔ေလးေတြအေနနဲ႔ သူတစ္ပါးနဲ႔ ယွဥ္မယ့္အစား ကိုယ့္ရဲ႕ စြမ္းေဆာင္မႈကိုသာ တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ ပိုပိုၿပီး ထက္ျမက္ေနေအာင္၊ တစ္နည္းအားျဖင့္ ကိုယ့္အရည္အခ်င္းကသာ တစ္ႀကိမ္ထက္ တစ္ႀကိမ္ ပို ပိုတက္လာ၊ ထက္လာေအာင္ အားထုတ္တတ္တဲ့ အေလ့အထေလး ေမြးျဖစ္ေအာင္သာ လမ္းေၾကာင္းေပးေတာ္မူပါ အေဆြေလာကခင္ဗ်ား။

သူႏိုင္ကိုယ္ႏိုင္ ဝင္ကစားရတဲ့ အခ်ိန္ဆိုတာ ရွိသလို တစ္ဖက္သားကို အလွည့္ေပးရတဲ့ အခိုက္အတန္႔ဆိုတာလည္း ရွိတဲ့အေၾကာင္း သူတို႔ကို သင္ေပးဖို႔လည္း မေမ့ပါနဲ႔ေနာ္။

သူတို႔အေပၚမွာ ႏူးႏူးညံ့ညံ့ ဆက္ဆံေပးဖို႔ ကြ်န္ေတာ္ ထပ္ၿပီး အႏူးအၫြတ္ ေတာင္းပန္အပ္ပါတယ္ အေဆြေလာကႀကီး။ သို႔ေသာ္လည္း သည္စကားဟာ သူတို႔ကို ဖူးဖူးမႈတ္ထားေပးပါလို႔ ေျပာတာမ်ိဳးေတာ့ လံုးဝ မဟုတ္ပါဘူးခင္ဗ်ာ။ မီးနာမွ သံမဏိရဲ႕ အရည္အေသြးက ေကာင္းျမဲမို႔ သူတို႔ကို ဖူးဖူးမႈတ္ေနဖို႔ေတာ့ တစ္စက္ကေလးမွ မလိုတာလည္း အမွန္ပဲ ခင္ဗ်။

သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ ျပည့္ျပည့္ဝ၀ ယံုၾကည္တတ္ေအာင္လည္း သင္ျပေပးပါ ခင္ဗ်ာ။ ဒါမွလည္း သူတို႔က လူသားအားလံုးအေပၚမွာ ျပည့္ျပည့္ဝ၀ ယံုၾကည္တတ္မွာ မဟုတ္ပါလားခင္ဗ်ာ။

ကြ်န္ေတာ္ ေတာင္းဆိုတာေတြက သိပ္မ်ား မ်ားသြားၿပီလားေတာ့ မဆိုတတ္ႏိုင္ဘူးခင္ဗ်။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အေဆြေလာကႀကီးအေနနဲ႔ ႏိုင္သေလာက္ေတာ့ လုပ္ေပးေတာ္မူပါလို႔ ေမတၱာရပ္ခံပါရေစခင္ဗ်ာ။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ သားသမီးေလးေတြျဖစ္တဲ့ သူတို႔ေလးေတြဟာ အင္မတန္ သင္လြယ္ တတ္လြယ္တဲ့ အ႐ိုးခံ အျဖဴထည္ေလးေတြပါခင္ဗ်ာ။

Avril Johannes ေရးတဲ့ Dear World ကို ျပန္ဆို တင္ဆက္လိုက္တာပါ။ သည္တစ္ပုဒ္မွာလည္း ကြ်န္ေတာ့္က ဘာမွ ဝင္ေျပာစရာမလိုေအာင္ကို ျပည့္စံုေနပါတယ္။

သို႔ေသာ္ မေျပာရရင္ မေနႏိုင္လို႔ သည္တစ္ပုဒ္ရဲ႕ဆိုလိုရင္းနဲ႔ သိပ္မဆိုင္လွတာေလး တစ္ခုကိုေတာ့ ေျပာၾကည့္စမ္းခ်င္ပါတယ္။

အဲဒါကေတာ့ ေလာကႀကီးကို ရည္ရြယ္ေရးသားတဲ့ စာကို ေရးျဖစ္ေစဖို႔ အတြက္ လာေရာက္တိုက္တြန္းသူ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးရဲ႕ အျပဳအမူပါပဲ။

သူက ေက်ာင္းသားမိဘကို ေတြ႕ခ်င္တယ္။ ေတြ႕ခ်င္ေတာ့ ဘာလုပ္ သလဲ။ ေက်ာင္းသား မိဘကို ႀကိဳတင္ ဖုန္းဆက္တယ္၊ လာေတြ႕ႏိုင္မယ့္ အခ်ိန္ကိုေမးတယ္၊ ႀကိဳခ်ိန္းတယ္၊ ၿပီးမွ သူက မိဘရွိရာကို သြားေတြ႕တယ္။

အဲဒါေလးက ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ သိပ္ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းေနတယ္။

႐ုပ္ရွင္ေတြထဲမွာလည္း ခဏခဏ ျမင္ဖူးတယ္။ အတန္းပိုင္ဆရာမက ျဖစ္ေစ၊ ဘာသာရပ္သင္ ဆရာကျဖစ္ေစ၊ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ေယာက္ရဲ႕ အဆိုးအေကာင္းနဲ႔ပတ္သက္လို႔ အဲဒီ့ေက်ာင္းသားရဲ႕ မိဘေတြကို ေျပာခ်င္ ဆိုခ်င္လာတဲ့အခါမွာ မိဘေတြရဲ႕အိမ္ကို တကူးတကသြားၿပီး ေျပာၾကတဲ့ ဓေလ့ေလး။

သိပ္ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ ဓေလ့ေလးပါ။ တစ္နည္းအားျဖင့္ လူနဲ႔လူခ်င္း အျပန္အလွန္ေလးစားမႈ သေဘာေလးကို အဲဒါေလးမွာ သြားေတြ႕ရတယ္။

ကြ်န္ေတာ္သာ မူရင္းစာေရးသူလို ေလာကႀကီးဆီ စာေရးျဖစ္မယ္ ဆိုရင္ အဲဒါေလးပါ ျဖည့္ထည့္မိသြားမလားမသိဘူး။

သည္လိုေလးေပါ့ေလ…

ေလာကႀကီးခင္ဗ်ား…

မိမိ ဘာေကာင္ျဖစ္ေနေန တစ္ဖက္သားကို ေလးေလးစားစားနဲ႔ ႏွိမ့္ႏွိမ့္ခ်ခ် ဆက္ဆံတတ္တဲ့စိတ္ဟာ ေကာင္းျမတ္တဲ့ စိတ္ႏွလံုးျဖစ္ေၾကာင္း သူတို႔ေလးေတြရဲ႕ ရင္ထဲ အသည္းထဲက နားလည္သေဘာေပါက္သြားေအာင္လည္း ျဖည့္စြက္ သင္ျပေပးေတာ္မူပါဦးခင္ဗ်ား… လို႔။

 

လက္တြဲေဖာ္ စာအုပ္တိုက္က စာမူ ခြင့္ျပဳခ်က္အမွတ္ ၁၂၀၂/၂၀၀၄ (၁၀) နဲ႔ ၂၀၀၅ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလက 
ထုတ္ေ၀ထားတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ “ဘယ္ဆီကိုမ်ား ဒုန္းစိုင္းသြားေန (ေမာဟေျပပုံတိုပတ္စမ်ား - တတိယအစု)
စာအုပ္ထဲက စာတစ္ပုဒ္ ျဖစ္ေၾကာင္းပါ။

The Origin of Spilling Over Other People’s Pockets

သူတစ္ပါး အိတ္မ်ားထဲ ဖိတ္လွ်ံလြင့္စင္ကုန္ျခင္း၏ မူလဘူတ

ကြ်န္ေတာ္ မခ်မ္းသာပါဘူး။ သည္ၾကားထဲကပဲ ဘန္ေကာက္မွာ က်န္းမာရး စစ္ေဆးမႈ ခံယူဖို႔ သြားလိုက္ပါတယ္။ တကယ္က စစ္ေဆးမႈ ခံယံုတင္ဆို သိပ္လည္း မကုန္ပါဘူး။ ေလယာဥ္ခ တည္းခိုခ အပါအဝင္ ျခစ္ျခစ္ကုပ္ကုပ္သာ သံုးမယ္ဆိုရင္ စုစုေပါင္း က်ပ္ ေျခာက္သိန္းေလာက္ဆို လံုေလာက္ပါတယ္။ အဲ… တစ္ခုေတာ့ ရွိသေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္ သြားစစ္ခ်ိန္မွာ အလံုးစံု အေသးစိတ္ စစ္ေဆးမႈအတြက္ က်သင့္ေငြကို ၅၀ % ေလွ်ာ့ခ်ေပးေနတဲ့ အခ်ိန္မို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ မဟုတ္ရင္ေတာ့ ရွစ္သိန္း ကိုးသိန္း ကုန္မယ္ထင္တယ္။

သည္ေနရာမွာ ဘန္ေကာက္ျဖစ္ျဖစ္၊ စကၤာပူမွာျဖစ္ျဖစ္၊ တျခား အာရွႏိုင္ငံမွာျဖစ္ျဖစ္ ေဆးသြားကုမယ္၊ ေဆးစစ္မယ္ဆိုရင္ ေဂ်စီအိုင္ အသိအမွတ္ျပဳ ေဆး႐ံု ဟုတ္မဟုတ္ အရင္ စံုစမ္းသင့္ပါတယ္။ ေဂ်စီအိုင္ ဆိုတာက က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မႈ ေပးေနတဲ့ အဖြဲ႕အစည္းမ်ားကို  တရားဝင္ လက္ခံ အသိအမွတ္ျပဳေပးတဲ့ ကမၻာ့အဖြဲ႕အစည္း တစ္ခု ျဖစ္ပါ တယ္။ အရွည္က Joint Commission International ပါတဲ့။

ထားပါေတာ့… ကြ်န္ေတာ္ ေျပာခ်င္တာ အဲဒါ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘန္ေကာက္မွာ ေဆးစစ္ၿပီး ရလာတဲ့ အေျဖေတြကို အင္တာနက္ေပၚမွာ တင္လိုက္ေတာ့ တစ္ေယာက္က ေမးလာတယ္။

“ဒါေတြကို ျမန္မာျပည္ မွာ စစ္လို႔ မရလို႔လား”တဲ့။

ကြ်န္ေတာ္ ျပန္ေျဖလိုက္ပါတယ္။

“အိုး… သိပ္ရတာေပါ့ဗ်ာ။ ဘန္ေကာက္မွာ ပိုေကာင္းတာကေတာ့ဗ်ာ၊ ဓာတ္ခြဲခန္း ဝန္ထမ္းေတြ၊ သူနာျပဳေတြ၊ ေရာဂါရွာေဖြေရး ဆရာဝန္ေတြသာမကဘူး၊ တံခါးေစာင့္က အစ မ်က္ႏွာေတြက ျပံဳးလို႔ ခ်ိဳလို႔။ လူကို လူလိုဆက္ဆံလို႔၊ လူသားတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ခံစားထိုက္တဲ့ ဂါရဝတရားနဲ႔ ေလးစားမႈကို ျပသၾကလို႔ပါပဲခင္ဗ်ား”လို႔ပါ။

မွန္ပါတယ္။ သည္ကေန ကြ်န္ေတာ္မထြက္ခင္ကတည္းက သည္က သက္ဆိုင္ရာ ေဆး႐ံုရဲ႕ ကိုယ္စားလွယ္လုပ္ငန္းက ဝန္ထမ္းေတြကအစ ေျပျပစ္လွပါတယ္။ ေခ်ငံလွပါတယ္။ အစစ အဆင္ေျပေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပးၾကတယ္။ ျပည္ဝင္ခြင့္၊ ေလယာဥ္လက္မွတ္၊ ထြက္ခြာပံုစံမ်ားကို အစအဆံုး လုပ္ေပးတယ္။ ဟိုေရာက္ေတာ့ လာႀကိဳေပးမယ္လို႔ ေျပာၿပီး တကယ္တမ္းမွာ လာမႀကိဳျဖစ္ၾကဘူး။

ကြ်န္ေတာ္က ဘန္ေကာက္မွာ ရွိတဲ့ အဲဒီ့လုပ္ငန္းက ျမန္မာလူငယ္ကို ေလဆိပ္ကေန ဖုန္းလွမ္းဆက္ေတာ့ သူ႔ကို ေလဆိပ္မွာ မႀကိဳနဲ႔ေတာ့လို႔ အဲဒီ့မနက္ကမွ အေၾကာင္းၾကားလို႔ မႀကိဳျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း၊ သည္အတြက္ ေတာင္းပန္ပါေၾကာင္း၊ ခဏေစာင့္ေပးမယ္ဆိုရင္ သူခ်က္ခ်င္း လာႀကိဳမွာ ျဖစ္ေၾကာင္းေတြ ေခ်ေခ်ငံငံျပန္ ေျပာေပးခဲ့ပါတယ္။

ဘန္ေကာက္က ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ အိမ္ဦးနဲ႔ ၾကမ္းျပင္လို ျဖစ္ေနၿပီမို႔ မေစာင့္ေတာ့ဘူး၊ ကြ်န္ေတာ့္ဘာသာပဲ ေလဆိပ္ကေန တည္းခိုမယ့္ ဟိုတယ္ဆီ တန္းသြားလိုက္ပါေတာ့မယ္လို႔ အေၾကာင္းျပန္ခဲ့ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ေရာက္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ျမန္မာျပည္႐ံုးခြဲက ကြ်န္ေတာ့္ဆီ အင္တာနက္ကတစ္ဆင့္ ဆက္သြယ္လာျပန္ေသးတယ္။ အဆင္ေျပရဲ႕ လား၊ လိုအပ္တာ ေျပာပါ၊ ဘာညာေပါ့။ သည္မွာတင္ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေရာက္ေရာက္ခ်င္းမွာ လာႀကိဳမယ္ ေျပာထားၿပီးမွ လြဲေခ်ာ္သြားတာကိုေတာ့ စိတ္မခ်မ္းသာလွေၾကာင္း အေၾကာင္းျပန္လိုက္ပါတယ္။

ေနာက္တစ္ရက္မွာ အဲဒီ့ လုပ္ငန္း ပိုင္ရွင္ကိုယ္တိုင္က ေတာင္းပန္စာ ခ်က္ခ်င္း ျပန္ပို႔လာတယ္။ အခုလို ျဖစ္သြားတဲ့အတြက္ သူကိုယ္တိုင္မွာ တာဝန္ရွိေၾကာင္းနဲ႔ ေတာင္းပန္ပါေၾကာင္း၊ ကြ်န္ေတာ္ ျပန္ေရာက္လာတဲ့ ရက္မွာ ရန္ကုန္ေလဆိပ္မွာ လာႀကိဳေပးၿပီး အိမ္အေရာက္ ျပန္ပို႔ေပးရင္း ကြ်န္ေတာ့္ကို လူခ်င္းေတြ႕ၿပီး ထပ္မံ ေတာင္းပန္လိုပါေၾကာင္းေတြအထိ ေျပာလာတာပါ။

မလိုအပ္ပါဘူး၊ တာဝန္ရွိသူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ကိုယ့္လုပ္ငန္းက အမွားအယြင္းကို ဘယ္သူ႔အေပၚမွ လႊဲမခ်ဘဲ ကိုယ္တိုင္ တာဝန္ယူေပး၊ ေတာင္းပန္ေပးတဲ့အတြက္ပဲ ေက်နပ္လွ၊ ေက်းဇူးတင္လွၿပီျဖစ္ေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ့္ဘက္က ျပန္ၾကားခဲ့ပါတယ္။

ဒါေတြကို ေရးျပေနရတာက စီးပြားေရး လုပ္ငန္းတစ္ခုအျဖစ္ လုပ္ကိုင္ ေဆာင္ရြက္ေနတဲ့အခါမွာ ကိုယ့္ကို အားေပးသူအေပၚမွာ တေလးတစားနဲ႔ လူလူသူသူ ဆက္ဆံျခင္းရဲ႕ အေရးႀကီးပံုကို ထင္ရွားေစခ်င္လို႔ ျဖစ္ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ ဘန္ေကာက္ကို ေရာက္ၿပီး ေနာက္တစ္ရက္ မနက္ ၈ နာရီခြဲမွာ ကြ်န္ေတာ့္ကို ဟိုတယ္မွာ လာႀကိဳေပးမယ္လို႔ ေျပာထားပါတယ္။ ၈ နာရီခြဲခါနီး မိနစ္ပိုင္းအလိုမွာ ကြ်န္ေတာ့္ဆီ ဖုန္းဝင္လာတယ္။ (ဘန္ေကာက္မွာက တယ္လီဖုန္းကတ္ကို ပဲေလွာ္လို ေနရာတကာမွာ အလြယ္တကူ ဝယ္လို႔ ရတာမို႔ ကြ်န္ေတာ္လည္း ဘန္ေကာက္ဖုန္းနဲ႔ ဘာနဲ႔ အိုေခမွာ စိုျပည္ေနတာပါ ခင္ဗ်။) ယာဥ္ေၾကာ ပိတ္ေနလို႔ အေရာက္ေနာက္က်နတာ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ေနာက္ ငါးမိနစ္ေလာက္ေနမွ ေရာက္မွာျဖစ္ေၾကာင္းနဲ႔တကြ ေနာက္က်ေနတဲ့အတြက္ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေတာင္းပန္ျပန္တာပါပဲ။

သည္လိုနဲ႔ ေဆး႐ံုေရာက္သြားေတာ့လည္း လိုေလေသး မရွိပါဘူး။ ေဆး႐ံုဝန္ထမ္းေတြက အလြန္ မ်က္ႏွာခ်ိဳပါတယ္။ တေလးတစားနဲ႔ ပ်ပ္ဝပ္ ႐ိုက်ိဳးၾကတာကိုေတာင္ ေတြ႕ေနရေသးတယ္။ ေစာင့္ရတယ္ဆိုတာလည္း မရွိသေလာက္ပဲ။ ဝမ္းဗိုက္တစ္ျပင္လံုးကို အသံလြန္လိႈင္းစနစ္နဲ႔ စစ္ေဆးမယ္ဆိုေတာ့မွသာ ဆီးအိမ္တင္းေအာင္ ေရမ်ားမ်ားေသာက္ခိုင္းၿပီး ဆီးအိမ္တင္းတဲ့အထိ ေစာင့္ရတာေလးပဲ ရွိပါတယ္။

စစ္ခ်က္ေတြ အေျဖ မေပၚခင္မွာ ကြ်န္ေတာ့္ကို မနက္စာစားဖို႔ ကူပြန္ေလး ေပးပါတယ္။ အခ်ိန္က ေန႔လည္ခင္းကို ေရာက္ေနၿပီမို႔ ကူပြန္အျပင္ ကိုယ့္ပိုက္ဆံ ထပ္ျဖည့္ၿပီး ေန႔လည္စာ စားလိုက္ပါတယ္။ စားၿပီးစမွာပဲ ဖုန္းဝင္လာတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ ေဆးစစ္ခ်က္ ရလဒ္ေတြ အသင့္ျဖစ္ေနေၾကာင္းပါ။

ကြ်န္ေတာ္ ျပန္ေရာက္သြားေတာ့ ဆရာဝန္နဲ႔ ေတြ႕ရပါၿပီ။ ဆရာဝန္က ေဆးစစ္ခ်က္ အေျဖတစ္ခုစီကို ကြန္ပ်ဴတာ ဖန္သားျပင္မွာ ျပသၿပီး တစ္ခ်က္ခ်င္း ရွင္းျပပါတယ္။

တစ္သက္နဲ႔ တစ္ကိုယ္ ကိုယ္မသိတဲ့ ဆရာဝန္တစ္ေယာက္၊ ေဆး႐ံု/ေဆးခန္းက ဆရာဝန္တစ္ေယာက္နဲ႔ ဒါ အၾကာဆံုး စကားေျပာဖူးတာပါ ခင္ဗ်ား။ ဆရာဝန္က နာရီ တၾကည့္ၾကည့္လည္း မရွိဘူး၊ ေလာပ်ာေနတဲ့ ပံုလည္း တစ္ခ်က္မွ မထြက္ဘူး။ သူနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ ထိုင္ၿပီး မိတ္ေဆြခ်င္း ေအးေအးေဆးေဆး ေျပာသလို ေျပာေနေတာ့တာပါပဲ။ ၿပီးေတာ့ သူက ကြ်န္ေတာ့္ကို လူသားခ်င္း ေလးေလးစားစား ဆက္ဆံပါတယ္။ လက္ေအာက္ငယ္သားတစ္ေယာက္လို၊ လူနာတစ္ေယာက္လို တစ္ဆင့္ႏွိမ့္ၿပီး ဆက္ဆံေနတယ္လို႔ တစ္ခ်က္ကေလးမွ မခံစားမိခဲ့ရဘူး။

အားလံုး ၿပီးေတာ့ မႏၲေလးသား အေဖနဲ႔ ထိုင္းမိခင္တို႔ကေန ဘန္ေကာက္မွာ ေမြးၿပီး ကြ်န္ေတာ့္သမီးထက္ လပိုင္းသာႀကီးတဲ့၊ တကၠသိုလ္ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ ေက်ာင္းသူမေလးက မႊတ္ေနတဲ့ ျမန္မာစကားနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို ျပန္ပို႔မယ့္ ကားေပၚေရာက္တဲ့အထိ တာဝန္ယူၿပီး ပို႔ေပးခဲ့ပါတယ္။ သူကေလးကလည္း ႐ိုက်ိဳးလိုက္ပံုမ်ား အားေတာင္ နာမိရတဲ့ အထိပဲ။

ေဆးကုသမႈ ခရီးသြားလုပ္ငန္းဟာ အာရွမွာ တအားကို ဖြံ႕ၿဖိဳး တိုးတက္ေနတဲ့ “စီးပြားေရး”လုပ္ငန္းျဖစ္ပါတယ္။ အေနာက္ႏိုင္ငံသားေတြ၊ အေမရိကန္ေတြေတာင္မွ အာရွကို အံုနဲ႔ က်င္းနဲ႔ လာၿပီး ေဆးကုသမႈ ခံယူေနၾကပါၿပီ။

သည္အခါမွာ “စီးပြားေရး”လုပ္ငန္းပီပီ အဲဒီ့ လုပ္ငန္းမွာ ပါဝင္ေနတဲ့ ဝန္ထမ္းေတြအားလံုးရဲ႕ ဆက္ဆံေရးဟာ သိပ္ကို စကားေျပာမွန္း သေဘာေပါက္ေနၾကတာမို႔ သူတို႔က သူတို႔ဆီ လာေရာက္ၾကတဲ့ အားေပးသူေတြကို တေလးတစားသာမက ပ်ပ္ဝပ္႐ိုက်ိဳးစြာ ဆက္ဆံေနၾကတာကို မ်က္ဝါးထင္ထင္ ျမင္လိုက္ရတာပါပဲ။

အဟဲ… ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာက်ေတာ့ဗ်ာ… အခုတေလာ ႐ုပ္ျမင္သံၾကား အစီအစဥ္ေတြမွာ ျပတဲ့ ေၾကာ္ျငာတစ္ခုက သက္ေသပါ။ အခ်ိဳရည္ ေၾကာ္ျငာလား၊ ေကာ္ဖီ ေၾကာ္ျငာလားေတာ့ မသိဘူးခင္ဗ်။ အဲဒီ့မွာ လံုျခံဳေရးဆိုတဲ့ စာတန္းေရွ႕က တူညီဝတ္စံုဝတ္ထားတဲ့ သ႐ုပ္ေဆာင္က လာတဲ့လူကို မ်က္ႏွာထားတင္းတင္းနဲ႔ ဆီးေဟာက္တဲ့ ျပကြက္ကို ႏွစ္ႀကိမ္လား မသိဘူး၊ ျပထားပါတယ္။ ေရႊတို႔ရဲ႕ လက္ေတြ႕ဘဝကို ေရာင္ျပန္ဟပ္ေနတဲ့ ျပကြက္ပါပဲ။

သူမ်ားႏိုင္ငံမွာေတာ့ လံုျခံဳေရး တာဝန္က်မ်ားသာမက ရဲမ်ားကပါ ရွစ္ေခါက္ခ်ိဳးမထားၾကပါဘူး။ ပံုမွန္မ်က္ႏွာမ်ားနဲ႔ ျဖစ္တဲ့အျပင္ ကုန္တိုက္လို၊ ရထားလို၊ ေဆး႐ံုလို ေနရာမ်ိဳးက လံုျခံဳေရးဝန္ထမ္းေတြဟာ မ်က္ႏွာထားခ်ိဳၾကပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ဆို ပ်ပ္ဝပ္႐ိုက်ိဳးပါတယ္။ ကုန္တိုက္တစ္ခုက ဝတ္စံုျဖဴဝတ္ လံုျခံဳေရး တာဝန္က်ေတြဆိုရင္ လာသမွ်လူကို အေလးျပဳ၊ ဆလံသတာက ပါပါေသးတယ္။ အဲဒါ စီးပြားေရး လပ္ျမင္တာပါ။

ကြ်န္ေတာ္ သူတစ္ပါးကို ပိုက္ဆံေတြ သြားေပးခဲ့ရပါတယ္။ ဖိတ္ခ်င္းဖိတ္ ကိုယ့္အိတ္ထဲ ဖိတ္ေစခ်င္ေပမယ့္ ကိုယ့္အိတ္ထဲ ထည့္မယ္ဆိုရင္ ရင္ဆိုင္ရမယ့္ စိတ္ကသိကေအာင့္ ျဖစ္ရမႈမ်ားကို တြက္မိလို႔ပါ။ ေစာင့္ဆိုင္းရမွာ၊ သူတို႔ ေကြ်းတဲ့ ထမင္းပဲ ကိုယ္က စားေနရသလို  မသယ္ႏိုင္ မပိုးႏိုင္ မ်က္ႏွာထားနဲ႔ ကိုယ့္ကို ဆက္ဆံၾကမွာ၊ ကိုယ့္ကို အခ်ိန္မေပးၾကမွာေတြကို တြက္ဆမိေနတယ္ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္မ်ား လြန္ေနသလားပဲေနာ္။ ဒါမွမဟုတ္ “သင့္မာနႏွင့္ စည္းစိမ္ကို အိမ္မွာ ထားခဲ့ပါ”ဆိုတဲ့ အရင္က ရွိခဲ့ဖူးတဲ့ ကားတခ်ိဳ႕ေပၚက စာတမ္းေတြလိုဟာမ်ိဳးကို မုန္းတီးတတ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္အက်င့္ေၾကာင့္ပဲလားေတာ့ မသိဘူးေပါ့ေနာ္။

မည္သို႔ပင္ဆိုေစ…

ဖိတ္ခ်င္းဖိတ္ သူတစ္ပါး အိတ္ထဲ ဖိတ္ဖိတ္ကုန္ရျခင္း အေၾကာင္းရင္းတစ္ရပ္ကို ဆင္ျခင္မိရင္းက ဖတ္မိသူမ်ားပါ ေတြးျဖစ္ေစျခင္း အလို႔ငွာ ကြ်န္ေတာ္ ေတြးမိ ျမင္မိတာေလးေတြကို ျပန္လည္ေဖာက္သည္ခ်လိုက္ရေၾကာင္းပါ ခင္ဗ်ား။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(ဘန္ေကာက္ – ၁၀ဝ၈၁၁)

(ယေန႔ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ ၁၈ ရက္ေန႔ထုတ္ Bi Weekly Eleven ဂ်ာနယ္မွာ ေဖာ္ျပထားတာေလးကို
ျပန္လည္တင္ဆက္လိုက္တာပါ)

On Homosexuality

လိင္တူခ်​င​္း တပ္မက္​မႈ​ႏွ​င​့္ စပ္လ်ဥ္း၍

“ေလာကအလွ” အင္တာနက္ မဂၢဇင္း စာမ်က္ႏွာက “လိင္တူခ်င္းတပ္မက္မႈ”နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမးျမန္းခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲဒါကို http://lawka-ahla.com/news.php?item.1167 မွာ ၂၀၁၁ ခုနွစ္ ၾသဂုတ္လ ၁၃ ရက္ေန႔က တင္ထားတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ အဲဒါေလးကို သူ႔စာမ်က္ႏွာကပဲ ကူးယူၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ ပရိသတ္အတြက္ ျပန္လည္ ေဖာ္ျပေပးလိုက္ပါတယ္။


ေမး
။   ။အမ်ိဳးသားတစ္ဦးက သူ႔ကိုယ္သူ လိင္တူခ်င္းကို ႏွစ္သက္တဲ့သူဆိုတာကို အသက္ငယ္စဥ္မွာ တင္သိႏိုင္သလား ဆရာ။  အသက္ငယ္စဥ္မွာကတည္းက ကိုယ့္ကိုယ္ကို သိႏိုင္တာပဲ။ သက္လတ္ပိုင္းအရြယ္က်မွ လိုင္းေျပာင္းသြားတာမ်ိဳးဆိုတာ ျဖစ္ႏိုင္ပါသလား။

အတၱေက်ာ္
 ။   ။ ကၽြန္ေတာ့္ဆီမွာ ကေလးရၿပီး၊ ကေလးေတာ္ေတာ္ အရြယ္ေရာက္ၿပီးမွ အဲဒီ့လိုင္းကို အၿပီး ေျပာင္းသြားၿပီး သူ႔ကိုယ္သူ စက္ဆုပ္ေနသူရဲ႕ လက္ေရးနဲ႔ ေရးထားတဲ့ စာရိွပါတယ္။ အလားတူ စာေတြလည္း ရိွေနတဲ့အျပင္ တစ္ေန႔က Burnet Institute မွာ Sexuality အေၾကာင္း ေဟာေျပာေတာ့  တက္လာတဲ့ ေမးခြန္းေတြထဲမွာ အိမ္ေထာင္သည္ ျဖစ္ၿပီးမွ သည္လိုေတြ လိုင္းေျပာင္းကုန္ၾကတာ ဘာ့ေၾကာင့္လဲ ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းက ေငါေငါႀကီး တက္လာပါတယ္။ လိုင္းေျပာင္းတာ မဟုတ္ဘူး၊ အပုန္းေတြ ပြင့္လာတာလုိ႔သာ ကၽြန္ေတာ္ ေျဖခဲ့ပါတယ္။ (အဆိုပါ ေဟာေျပာခ်က္ကို Talking about sexualityတြင္ နားဆင္ႏိုင္ပါသည္။) ေလာကႀကီးဟာ တခ်ိဳ႕ေတြ ေတြးသေလာက္ မေျဖာင့္ပါဘူး။ အတြင္းစိတ္ထဲမွာ ငုပ္ေနတဲ့ ခုခံမႈ ယႏၲယားရဲ႕ အလုပ္လုပ္ပံုကလည္း အလြန္ ေပြလီလွပါတယ္။

ေမး။   ။ အိမ္ေထာင္ျပဳၿပီးမွ လိုင္းေျပာင္းသြားတတ္သူေတြ ရွိတယ္ဆိုရင္ အိမ္ေထာင္မျပဳခင္က သူတို႔ကိုယ္ သူတို႔ မသိႏိုင္ဘူးလား ဆရာ။

အတၱေက်ာ္ ။ လိင္တူခ်င္း တပ္မက္သူက စုစုေပါင္း ၆ မ်ိဳး ရိွပါတယ္။ (၁) အပြင့္ (receiver)၊ (၂) အပုန္း (receiver)၊ (၃) ဂလန္ (၀ါ) ႏွစ္ဖက္ခၽြန္ (၀ါ) Bi (both receiver and provider and finds pleasure in both sexes) ၊ (၄) သ…ူငယ္ (provider) (၅) Offer (provider) နဲ႔ (၆) အေျခာက္တို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ ေျပာတဲ့ လိုင္းေပါင္းစံု “မထသ”က အမွတ္စဥ္ ၃ ဂလန္နဲ႔ ၄၊ ၅ တို႔သာျဖစ္ပါတယ္။ ၄ နဲ႔ ၅ ကက်ေတာ့ အပုန္းေတြ၊ အပြင့္ေတြ၊ ဂလန္ေတြဆီက ခ်ဴစားေနသူမို႔ ပိုၿပီး “မထသ”ျဖစ္ဖို႔ မ်ားတယ္။ အမွတ္စဥ္ ၆ က ႐ႈပ္ေထြးတယ္။ သူက လူက ႏြဲ႕ေန၊ ႏုေန၊ အလွႀကိဳက္ေန၊ သန္႔ေနတတ္ေပမယ့္ လိင္ကိုင္းၫြတ္မႈ ရိွခ်င္မွလည္း ရိွမယ္၊ ရိွခ်င္လည္း ရိွမယ္။ အပုန္းေတြဟာ တစ္ခါတစ္ရံ သူတို႔ရင္ထဲက ကိစၥကို သူတို႔ကိုယ္တိုင္ေတာင္ မသိပါဘူး။ နာမည္နဲ႔ မေျပာေကာင္းလို႔သာပါ၊ ျမန္မာျပည္မွာ အထင္ကရ တစ္ေယာက္ ရိွဖူးပါတယ္။ သူဟာ အသက္ ၃၅ ႏွစ္ေလာက္အထိ မိန္းမေပြသူပါ။ သူ႔ကိုယ္သူလည္း မသိပါဘူး။ ခုခံမႈ ယႏၲယားရဲ႕ ေစ့ေဆာ္မႈေၾကာင့္ သူဟာ တကယ့္ က်ားက်ားလ်ားလ်ား ေယာက္်ားတစ္ေယာက္လိုပဲ ေနေနခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သည္သဘာ၀ကို နားလည္တဲ့ offer တစ္ေယာက္နဲ႔ ၃၅ ေက်ာ္မွ ေတြ႕ၿပီး ေသသည္အထိ အဲဒီ့ဘ၀ကို ခံယူသြားပါတယ္။ ေသခါနီးမွာ သူ႔အေၾကာင္းနဲ႔သူ မိန္းမ ယူျပသြားလိုက္ရေသးတယ္ဗ်ိဳ႕။ အဲဒါဟာ ခုခံမႈ ယႏၲယားရဲ႕ ေပြလီပံုပါပဲ ခင္ဗ်ား။

ေမး။       ။အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံတစ္ခုနဲ႔ စာရင္ ျမန္မာျပည္မွာက ဒီလို လိင္တူခ်င္းႏွစ္သက္ အတူေနထိုင္သူေတြကို ျမင္ရတာ နည္းပါးပါတယ္ ဆရာ။  ျမန္မာျပည္မွာ လိင္တူခ်င္းအတူေနထိုင္သူ ပမာဏအင္မတန္နည္းပါးပါတယ္လို႔ ယူဆလို႔ရပါသလား။

အတၱေက်ာ္ ။   ။ ျမင္ရနည္းတာနဲ႔ ရိွျခင္း၊ မရိွျခင္းက ဆက္စပ္ရ ခက္မယ္ ထင္ပါတယ္။ ဒါေတြက ဘုရားလက္ထက္ေတာ္ကတည္းက ရိွခဲ့တာ က်မ္းဂန္ေတြမွာ အထင္အရွားပဲေလ။ ျမန္မာ့လူ႔ေဘာင္ကလည္း လူေတြနဲ႔ ဖြဲ႕စည္းထားတဲ့ လူ႔ေဘာင္မို႔ တျခားလူ႔ေဘာင္ေတြနည္းတူ ရိွေနတာပါ။ တစ္ခုပဲ၊ ပတ္၀န္းက်င္က မတူသလို မတန္သလို ဆက္ဆံခံရမွာေၾကာက္၊ ဒါႀကီးကို လြဲမွားေနတယ္ဆိုတဲ့“အစြဲမွားႀကီး”နဲ႔ လြဲေနတာမ်ားေၾကာင့္ အပြင့္ထက္ အပုန္းက မ်ားေနလို႔သာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီမွာ အျမင္ရ နည္းခ်င္သလိုလို ျဖစ္ေနတာပါ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ တျခားတဖက္က ဆင္ျခင္ၾကည့္ရေအာင္လား။ ပညတ္ခ်က္ေတြ၊ ပတ္၀န္းက်င္ လူအမ်ားရဲ႕ ျငင္းပယ္မႈေတြေၾကာင့္ အပုန္းေတြ ျဖစ္ေနၾကတယ္ဆိုတဲ့အခ်က္က ယုတၱိတန္လိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္။ အဲလို ပုန္းေနျခင္းေၾကာင့္ အရြယ္မေရာက္ေသးတဲ့ ဆယ္ေက်ာ္သက္ေတြဟာ အပုန္းေတြရဲ႕ သားေကာင္ေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကရတယ္၊ ခုနကေျပာတဲ့ အတြင္းစိတ္ထဲမွာ ငုပ္ေနတဲ့ ခုခံမႈ ယႏၲယားေၾကာင့္ ဆန္႔က်င္ဘက္လိင္န႔ဲ သူတုိ ႔လက္ထပ္ၿပီး အိမ္ေထာင္ျပဳထားၾကတယ္။ အဲဒီ အမ်ိဳးသမီးေတြ ဓားစာခံ ျဖစ္ရတယ္၊ တကယ္လို႔သာ သူတို႔ရဲ႕ ခုခံမႈ ယႏၲယားေၾကာင့္ ကေလးသားေျမး ေမြးတဲ့အထိ ဖံုးျပထားေပမယ့္ တခ်ိန္မွာ ဆႏၵအလိုကို မ်က္စိမွိတ္လိုက္ရင္း ဖံုးမရ ဖမိရျဖစ္လာတဲ့အခါ အဲဒီ့ ကေလး သားေျမးေတြမွာ အရွက္ကြဲ၊ အက်ိဳးနည္းၾကရျပန္တယ္။အဲလို ဖေအက ေမြးလာၿပီး လုပ္မိလုပ္ရာ လုပ္ရာက မူးယစ္ေဆးမႈနဲ႔ ေထာင္ဒဏ္ ႏွစ္ ၃၀ ေက်ာ္က်ေနရင္း ေထာင္ထဲမွာပဲ တိမ္းပါးသြားသူ တစ္ေယာက္ အေၾကာင္း ၾကားလိုက္ရတာ မၾကာေသးပါဘူး။ ခမ်ာမယ္ သူ႔ဖေအ ဘယ္သူဆိုတာ လူၾကားထဲ ထုတ္မေျပာရဲတဲ့ ဘ၀နဲ႔ ေနခဲ့ရတာပါ။ မေျပာရဲဆို သူ႔အေဖက နာမည္ေက်ာ္ အပြင့္ႀကီး ျဖစ္သြားတာကိုး။

အဲေတာ့ သူတို႔ ဖံုးေန၊ ပုန္းေနတာဟာ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔သာမက တျခား အျပစ္မဲ့ လူသားေတြကိုပါ ထိခိုက္ေနတာ အေသအခ်ာပါ။

သူတို႔ကိုသာ ပြင့္လင္းခြင့္ေပးလိုက္မယ္ဆိုရင္ သူတို႔လည္း ဘယ္ဖံုးေန ပုန္းေနေတာ့မလဲ။ အဲဒါဆိုရင္ သူတို႔ရဲ႕ ႀကိတ္ပုန္း သားေကာင္ ျဖစ္ရရွာေလမယ့္ ဆယ္ေက်ာ္သက္ေလးေတြ၊ ဓားစာခံ ျဖစ္ေလမယ့္ အမ်ိဳးသမီးေတြနဲ႔ လူေတာ မတိုးရဲမယ့္ လူသားေတြ ေလ်ာ့ပါးသြားႏိုင္မလားဆိုတာ စဥ္းစားေနမိပါတယ္။ သည္အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူတို႔ကို ပြင့္လာေစခ်င္တယ္။ အဲဒါကို “အားေပး အားေျမႇာက္”လို႔ တံဆိပ္ကပ္မယ္ဆိုရင္လည္း ကၽြန္ေတာ္ ခံလိုက္ပါေတာ့မယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ေစတနာက သားေကာင္ေတြနဲ႔ ဓားစာခံေတြ မနစ္နာေစခ်င္တာေလ။ လူတို႔ရဲ႕ လိင္စိတ္နဲ႔ လိင္ပိုင္းဆိုင္ရာ အျပဳအမူေတြကို အနည္းအပါး ေလ့လာၾကည့္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဒါဟာ သိပ္ႀကီးက်ယ္လွတဲ့ ျပႆနာ မဟုတ္ပါဘူး။ ညိဳညိဳ ႀကိဳက္တဲ့သူ၊ ျဖဴျဖဴႀကိဳက္တဲ့သူ၊ ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္း ထြားထြား ႀကိဳင္းႀကိဳင္း ႀကိဳက္တဲ့သူ၊ ပိန္ပိန္သြယ္သြယ္ ႀကိဳက္တဲ့သူမ်ားနည္းတူ သူတို႔သည္လည္း သူတို႔ ႀကိဳက္ခ်င္ရာ ႀကိဳက္ၾကတာျဖစ္သလို ဘယ္သန္ ညာသန္မ်ားနည္းတူ အမ်ားနဲ႔ မတူတဲ့ တစ္ဖက္မွာ သန္ေနတာမို႔ မူမွန္တယ္လို႔သာ ေျပာႏိုင္ပါလိမ့္မယ္ခင္ဗ်ား။အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံမွာ အပြင့္ေတြ ေနရာတကာမွာ တစ္ေန႔တျခား သိသိသာသာ ပိုမ်ားလာတယ္ထင္ရင္ ေတာင္ျပဳန္းပြဲကို တစ္ေခါက္ေလာက္ သြားၾကည့္လိုက္ေစခ်င္ပါတယ္။ ဘယ္ႏိုင္ငံက ပိုမ်ားလဲဆိုတာ မ်က္စိနဲ႔ တပ္အပ္ ျမင္ေစခ်င္လို႔ပါ။ တခ်ိဳ႕က ပြဲေတြ၊ ၿပိဳင္ပြဲေတြ၊ အစီအစဥ္ေတြ၊ လႈပ္ရွားမႈေတြ လိုတာထက္ မ်ားေနလို႔ အဲဒီ့စိတ္ မရိွတဲ့သူက အလကားေနရင္း အဲဒီ့စိတ္ ေပါက္ကုန္တာလို႔ ထင္ၾကတယ္။ သည္စိတ္ဟာ အဲသလို လံႈ႔ေဆာ္ယူလို႔ ရတာမ်ိဳး မဟုတ္တဲ့အခ်က္ကို အင္မတန္မွ သတိထားသင့္ပါတယ္။

အဲဒီ့ႏိုင္ငံမွာ သိသိသာသာ ပိုမ်ားေနတာနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ တခ်ိဳ႕သူေတြရဲ႕ အဆိုၾကမ္းတစ္ခုကေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၃-၄၀ အတြင္းမွာ အဲဒီ့ႏိုင္ငံသူေတြ ပဋိသေႏၶတားေဆးမ်ားကို ပဲေလွာ္၀ါးသလို ၀ါးခဲ့ၾကတာရဲ႕ အက်ိဳးဆက္လည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္လို႔ ဖတ္ဖူးပါတယ္။ အတည္ျပဳလို႔ မရတဲ့ အဆိုၾကမ္းပါပဲ။
က်ား-မ၊ အသားအေရာင္၊ ကိုယ္အဂၤါျပည့္စံုမႈ-ခ်ိဳ႕ယြင္းမႈ၊ ကိုးကြယ္ယံုၾကည္မႈ၊ ဇာတိမ်ိဳးႏြယ္၊ အသက္အရြယ္မ်ားေၾကာင့္ လူနဲ႔ လူခ်င္း မတူသလို မတန္သလို ဆက္ဆံတာ (discrimination) ကို လက္မခံဘူး၊ က်ားျဖစ္ျဖစ္ မျဖစ္ျဖစ္၊ ဘယ္ ဇာတိကျဖစ္ျဖစ္၊ ဘာဘာသာပဲ ကိုးကြယ္ကိုးကြယ္၊ က်ိဳးက်ိဳး ကန္းကန္း လူကို လူလိုသာ ျမင္ေရးကို ဦးစားေပးခ်င္တယ္ ဆိုၾကပါရင္ သည္ကိစၥမွာလည္း လုိတာထက္ မ်ားတာေတြ၊ နည္းတာေတြ၊ သိသိသာသာ ပိုမ်ားတာေတြကို ေၾကာင့္ၾကစိုက္မေနေတာ့ဘဲ ကိုယ္နဲ႔ တန္းတူ လူသားမ်ားအျဖစ္ ႐ႈျမင္ေပးသင့္ေနပါၿပီ။ ဒါဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေနထိုင္တဲ့ ေလာကႀကီးဟာ သိပ္ကို မဂၤလာရိွေနမွာပါခင္ဗ်ား။

ပုန္းပုန္းပြင့္ပြင့္၊ ဘိုင္၊ ဂလန္ ႀကိဳက္တာျဖစ္၊ သူတို႔သည္လည္း ၃၁ ဘံုမွာ က်င္လည္ေနတဲ့ ေဝေနယ်သတၱ၀ါအေပါင္းထဲမွာ ပါ၀င္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ အတူတူ လူသားေတြပဲ မဟုတ္ပါလားခင္ဗ်ာ။

ေမး။     ။ ခုနက ဆရာေျပာသြားတာက အရြယ္မေရာက္ေသးတဲ့ ဆယ္ေက်ာ္သက္ေတြ၊ ကေလးအရြယ္ေတြက အပုန္းေတြရဲ့ သားေကာင္ျဖစ္ရတယ္ဆိုတာကို နည္းနည္းေလာက္ ရွင္းျပပါ ဆရာ။

အတၱေက်ာ္ ။   ။ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ ႀကီးေကာင္၀င္စမွာ လိင္ကိစၥကို စိတ္၀င္စားတတ္တာ သဘာ၀ပါ။ သည္အရြယ္ သည္အခ်ိန္မွာ ဘာဆို ဘာမွ ေကာင္းေကာင္းကန္းကန္း မသိေသးဘူး။ သည္အခ်က္ကို အပုန္းေတြက အခြင့္ေကာင္းယူၿပီး သူတို႔ရဲ႕ အာလ်ကို ျဖည့္ဆည္းေပးမယ့္သူမ်ားအျဖစ္ စည္း႐ံုး သိမ္းသြင္းၾကပါတယ္။ စည္း႐ံုးတယ္ဆိုေပမယ့္ receiver အျဖစ္ စည္း႐ံုးတာ မဟုတ္ဘဲ သူတို႔လိုအင္ကို ျဖည့္ေပးမယ့္ provider အျဖစ္ စည္း႐ံုးတတ္တာပါ။ အရြယ္မေရာက္သူေတြကို receiver အျဖစ္ abuse လုပ္တာကေတာ့ heterosexual ေတြလည္း လုပ္တတ္ၾကတယ္။ အမ်ိဳးသမီးေတြလည္း heterosexual acts အတြက္ အရြယ္မေရာက္ေသးသူေတြကို က်ဴးလြန္တတ္ၾကတယ္။ အရြယ္မေရာက္ေသးတဲ့ မိန္းကေလးေတြလည္း သည္ဒဏ္ကို ခံၾကရတယ္။ သို႔ေသာ္ ရွက္လို႔၊ ဖံုးဖိထားၾကလို႔၊ ေၾကာက္လို႔ မေျပာၾကတာေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ ေယာက္်ားမ်ား လႊမ္းမိုးတဲ့ ေနရာေတြျဖစ္တဲ့ အက်ဥ္းေထာင္ေတြ၊ တူညီ၀တ္စံု၀တ္ အဖြဲ႕ေတြ၊ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြမွာ အျဖစ္မ်ားပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ဒါကိုလည္း လူ႔ေဘာင္ကပါ မသိစိတ္နဲ႔ အလိုတူ အလိုပါ လုပ္ၿပီး ဖံုးဖိေပးထားသလို ျဖစ္ေနတယ္။ဒါနဲ႔ ပတ္သက္လာရင္ child sex offender ေတြကို ထိထိေရာက္ေရာက္ အေရးယူေပးဖို႔ လိုျပန္သလို awareness raising လည္း လိုပါတယ္။ အဲဒီ့ မဖြယ္ရာမႈကို က်ဴးလြန္သူေတြက ျပင္ပက သူစိမ္းေတြ အင္မတန္မွ နည္းလွပါတယ္။ သုေတသနေတြအရ ကေလးေတြနဲ႔ အတူေနၿပီး ရင္းႏွီးေနၾကတဲ့ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းေတြ၊ ဆရာ/ဆရာမေတြ က်ဴးလြန္တဲ့ အမႈက ရာခိုင္ႏႈန္းပိုမ်ားေၾကာင္းပါ။

ေမး။  ။ စိတ္မွာ လိင္တူႏွစ္သက္သူျဖစ္ေနေပမယ့္ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း မျဖစ္ရတဲ့အခါ ကာယကံရွင္ကိုယ္တိုင္ကို ဘယ္လိုထိခိုက္ႏိုင္တာေတြ ရွိႏိုင္သလဲဆရာ။

အတၱေက်ာ္ ။   ။ အေျဖက ရွင္းပါတယ္။ ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ေနသူ အစာမစားရဘဲ ငတ္လြန္းမက ငတ္လာတဲ့အခါ ဘယ္လို ျဖစ္လာမလဲ။ သည္လိုပါပဲ။ သိပ္ကို ေတာင့္တ တပ္မက္တာတစ္ခုကို လူမသိေအာင္ ဖံုးဖိထားရသူရဲ႕ စိတ္အေျခအေနဟာ အကဲဆတ္ေနေတာ့မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ေမး ။   ။ လိင္တူခ်င္းႏွစ္သက္တာဟာ စိတ္ေရာဂါတစ္ခုပါလား ဆရာ။

အတၱေက်ာ္ ။   ။ မဟုတ္ပါဘူး။ အရင္က စိတ္ပညာစာအုပ္ေတြမွာေတာ့ အဲဒါကို စိတ္ေရာဂါစာရင္းမွာ ထည့္ထားခဲ့ၾကဖူးတယ္။ ခုႏွစ္ေတာ့ မမွတ္မိဘူး၊ ကုလသမဂၢ ကမၻာ့က်န္းမာေရးအဖြဲ႕ႀကီးက လိင္တူခ်င္း တပ္မက္မႈကို စိတ္ေရာဂါ စာရင္းက တရား၀င္ ပယ္ဖ်က္ေပးခဲ့တာ ႏွစ္နဲ႔ ခ်ီေနပါၿပီ။

ေမး ။   ။  တရားသေဘာန႔ဲ ေျပာမယ္ဆိုရင္ အတိတ္ကံလို႔ ေျပာလို႔ရပါသလား ဆရာ။

အတၱေက်ာ္ ။   ။ အဲဒါက ကၽြန္ေတာ္ သိပ္လက္လွမ္းမမီတဲ့ နယ္ပယ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ ဗုဒၶဘာသာ အသိေလး တစ္ထြာတစ္မိုက္နဲ႔ဆိုရင္ေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္လို႔ ေျဖလိုက္ရမယ္ ထင္ပါရဲ႕

ေမး ။   ။  အေျခအေနေတြကေတာ့ ျဖစ္လာခဲ့ၿပီ။ ဒါေပမဲ့ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ဘာေတြ လိုအပ္ပါမလဲ ဆရာ။

ဆရာအတၱေက်ာ္ ။   ။ Awareness raising, acceptance, non-discrimination ပါပဲ။ အမ်ားစု အေနနဲ႔ ဒါဟာ ေရွာင္လႊဲလို႔ မရတဲ့ အရာ၊ ဘုရားေဟာခဲ့သလို လူတိုင္း တစ္မ်ိဳးမဟုတ္ တစ္မ်ိဳး ႐ူးေနၾကတာမို႔ သူတုိ႔ကို မူမမွန္ဘူးလို႔ သတ္မွတ္မယ္ဆိုရင္ ကိုယ္လည္း မူမမွန္သူျဖစ္တာကို ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ လက္ခံၿပီး သူတို႔ေတြကို တန္းတူ ရည္တူ လူသားမ်ားအျဖစ္ ဆက္ဆံၿပီး သူတို႔ႀကိဳက္တာ သူတို႔ ႀကိဳက္ခြင့္ေပးလိုက္ႏိုင္ရင္ အေကာင္းဆံုးပါပဲ။

စကားစပ္လို႔ ေျပာရရင္ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၂ ႏွစ္ေက်ာ္က ကၽြန္ေတာ့္ကို တစ္ေယာက္က ေမးဖူးတယ္။ အဲတုန္းက ကၽြန္ေတာ့္သားအသက္က ၈ႏွစ္ေလာက္ပဲ ရိွေသးတယ္။ သူ႔ လိင္စိတ္ကို တိတိက်က် မသိရေသးတဲ့ အရြယ္ေပါ့။ အဲဒီ့လူက ေမးတယ္၊ လိင္တူခ်င္း စံုမက္သူေတြကို ဘယ္လို သေဘာထားလဲတဲ့။ လူေတြလိုပဲ သေဘာထားတယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ေျဖေတာ့ သူက သိပ္ဘ၀င္မက်ဘူး။ ဒါနဲ႔ ဆက္ေမးတယ္ “ခင္ဗ်ားသားသာ လိင္တူခ်င္း တပ္မက္မယ္ဆိုရင္ ခင္ဗ်ား ဘယ္လိုေနမလဲ”တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ မဆိုင္းမတြပဲ ေျဖလိုက္ပါတယ္။ ဘယ္လိုမွ မေနပါဘူး၊ သူက ကၽြန္ေတာ့္သားပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ သေဘာမတူတဲ့ မိန္းမနဲ႔ အိမ္ေထာင္ျပဳသေလာက္ပဲ ကၽြန္ေတာ္ ခံစားရမွာပါလို႔။

အဲဒီ့အေတြးအျမင္မ်ိဳး ေမြးႏိုင္ၾကမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေလာကႀကီးက ေနလုိ႔ ေကာင္းေနမွာပါ။ မေမ့သင့္တဲ့အခ်က္ ေနာက္တစ္ခ်က္က လိင္တူခ်င္း စံုမက္သူေတြထဲမွာလည္း သိပ္ကို ထူးခၽြန္ ထက္ျမက္သူေတြ ရိွေနတာပါပဲ။ ျမန္မာျပည္မွာ အထင္ကရ ရိွဖူးသလို ရိွေနသလို ကမၻာမွာလည္း မနည္းပါဘူး။ အထင္ရွားဆံုးကေတာ့ အေမရိကန္ သမိုင္းရဲ႕ ေျပာစမွတ္အတြင္ဆံုး သမၼတႀကီး (လင္ကြန္း လင္ကြန္းလို႔ ျမန္မာေတြ ေခၚၾကတဲ့) ေအဘရာဟင္(မ္) လင္းခန္း(န္)ပါပဲ။

အခုလိုေျဖၾကားေပးတာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဆရာ။

Dogs

ေခြးေတြ

(Dogs by Stan Gibilisco)

၈ နာရီ ထိုးၿပီဆိုတာနဲ႔ တစ္ဖက္ျခံက ေခြးက စ ေဟာင္ေတာ့တာ မနက္တိုင္းပါပဲ။ တစ္ဖက္ျခံရဲ႕ ျခံစည္း႐ိုးက ပ်ဥ္ျပားေတြကို ေစ့ၿပီး ပိန္းပိတ္ေနေအာင္လုပ္ထားတာမ်ိဳးမို႔ ျခံထဲကို ဘယ္လိုမွ မျမင္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္လည္း အဲဒီ့ေခြးကို ကြ်န္ေတာ္ တစ္ခါဆို တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးဘူး။

ပ်ဥ္ႀကိဳပ်ဥ္ၾကားမွာလည္း အေပါက္ဆိုတာက မရွိသေလာက္။ ရွိစုမဲ့စု အေပါက္ကေလး ေသးေသးတစ္ေပါက္ေတြ႕လို႔ တစ္ခါလားႏွစ္ခါလား၊ အဲဒီ့ျခံထဲကို ေခ်ာင္းေတာ့ ၾကည့္ဖူးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေျမႀကီးေပၚ စိုက္ထားတဲ့ ငုတ္ရယ္၊ အဲဒီ့ငုတ္မွာ ခ်ည္ထားတဲ့ သံႀကိဳးရယ္ကိုပဲ ေတြ႕ရတာခ်ည္းပဲ။ ႀကိဳးရဲ႕ တစ္ဖက္စြန္း၊ ေခြးရွိေလာက္တဲ့ ေနရာကိုက်ေတာ့ ဘယ္လိုမွ မျမင္ရဘူး။

ေလွကားတစ္စင္းကိုယူ၊ ျခံစည္း႐ိုးမွာ ေထာင္ၿပီး တစ္ဖက္ျခံကို ေက်ာ္ၾကည့္ဖို႔လည္း စဥ္းေတာ့ စဥ္းစားဖူးသား။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါလည္း သိပ္ေတာ့ မလြယ္ဘူး။ ကြ်န္ေတာ္တို႔အရပ္ထဲမွာ ခိုးမႈေတြ၊ အႏုၾကမ္းစီးတာေတြ ျဖစ္ဖူးထားေတာ့ အရပ္က ရဲသြားတိုင္ေနမွ အခက္။

အဲေတာ့လည္း အဲဒီ့ေခြးေဟာင္သံဟာ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ စိတ္ဝင္စားစရာအျဖစ္နဲ႔ပဲ အေတာ္ၾကာၾကာ ရွိေနပါေတာ့တယ္။ တစ္ခါတေလေတာ့လည္း အဲလို စူးစူးဝါးဝါး ထိုးေဟာင္တတ္တာ ဘယ္လိုေခြးမ်ိဳးမ်ား ျဖစ္ေလမလဲဆိုတာ စဥ္းစားရတာကိုက စိတ္ဝင္စားစရာ အေကာင္းသား။

ကြ်န္ေတာ့္စိတ္အာ႐ံုမွာေတာ့ အဲဒီ့ေခြးရဲ႕ပံုပန္းကို ဘယ္လိုမွကို ေဖာ္လို႔မရဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ အေမြးပြေခြးလား၊ အေမြးတိုေခြးလား၊ ဘာ အေရာင္လဲဆိုတာ ဘယ္လိုမွ မွန္းမရဘူး။ ေဟာင္သံက ခပ္စူးစူးဆိုေတာ့ ေခြးေပါက္စေလးပဲလို႔ေတာ့ ထင္တယ္။ သည့္ထက္ ပိုၿပီးေတာ့ေတာ့ နည္းနည္းမွ မခန္႔မွန္းတတ္ေတာ့ဘူး။

ေဟာင္သံနဲ႔အတူ ျခြင္ျခြင္ျမည္သံေတြလည္း ပါေနတတ္တယ္။ ေခြး အေဟာင္ ရပ္ေနရင္ေတာင္မွ သံႀကိဳးဆီက ထြက္တဲ့ တျခြင္ျခြင္အသံကိုေတာ့ ၾကားေနရတတ္တာပါပဲ။ အဲေတာ့လည္း သည္ေခြးဟာျဖင့္ တစ္စက္ကေလးမွ အၿငိမ္မေနတတ္တဲ့သတၱဝါပဲလို႔ ေကာက္ခ်က္ခ်ထားလိုက္မိပါေတာ့တယ္။

ေဟာင္သံက ေန႔တိုင္းပါပဲ၊ အဲဒီ့ေခြးမို႔လို႔ တစ္ခ်ိန္လံုးလိုလို မနားတမ္း ေဟာင္ႏိုင္ပါေပရဲ႕။ မနက္ ၈ နာရီကတည္းက ေဟာင္ေနတာမ်ား ေနဝင္တဲ့အထိကို ေဟာင္ေနေတာ့တာပါ။ တစ္ခါတစ္ခါက်ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္မွာ အဲဒီ့ေဟာင္သံေၾကာင့္ အလုပ္ေတာင္ ပ်က္ခ်င္ခ်င္ရယ္။

အဲ… မေဟာင္တဲ့ေန႔ေတြကေတာ့ ရာသီဥတုဆိုးရြားတဲ့ေန႔ေတြပါပဲ။ မိုးေတြ သိပ္သည္းေနတဲ့အခါ၊ ခိုက္ခိုက္တုန္ေအာင္ ေအးေနတဲ့အခါ၊ ေလျပင္းက်ေနတဲ့အခါမ်ိဳးေတြမွာေတာ့ အဲဒီ့ ေခြးေဟာင္သံကို မၾကားရတတ္ဘူး။ အဲေတာ့လည္း ရာသီဥတု မေကာင္းမယ့္ေန႔ကိုပဲ ေမွ်ာ္မိသလိုေတာင္ ျဖစ္လာရပါေတာ့တယ္။ ေတာ္ေတာ့ ေတာ္ပါေသးရဲ႕။ ေမာင္မင္းႀကီးသား၊ (အဲ… မယ္မင္းႀကီးမလည္း ျဖစ္ခ်င္ရင္ ျဖစ္ေနႏိုင္ပါတယ္ေလ) အဲ… အဲဒီ့ေရႊေခြးက ညဘက္က်ေတာ့ ဘာသံမွ မထြက္ေပလို႔။ အိပ္ေရးမပ်က္တဲ့အတြက္ သူ႔ပဲ ေက်းဇူးတင္ရဦးမယ္။

ေခြးရွင္ကိုလည္း စိတ္ကူးထဲမွာ မွန္းၾကည့္တယ္။ မ်က္မွန္ႀကီး တပ္လို႔၊ အသက္ခပ္ႀကီးႀကီး၊ ခပ္ဖိုင့္ဖိုင့္လူႀကီးတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္ေနမွာ။ မုတ္ဆိတ္ေမြးက်ိဳးက်ဲ၊ သြားက်ိဳးက်ဲနဲ႔ လူ႔ခြစာလိုဟာမ်ိဳးေနမွာ။ အဲဒီ့လူ႔ခြစာ ေနစိမ့္ပံုမ်ား သူ႔ေခြး တစ္ေနကုန္ ေဟာင္ေနတာေတာင္ တစ္ခြန္းဟန္႔ေဖာ္ မရဘူး။ ဒါေပမယ့္ အိပ္ခ်ိန္ေလးေတာ့ ေခြးမေဟာင္ေအာင္ ထိန္းေပးထားေဖာ္ ရေသးတဲ့အတြက္ သူ႔ကို ကြ်န္ေတာ္တင္မကဘူး၊ တျခားအိမ္နီးခ်င္းေတြကပါ သူ႔ကိုပါ ေက်းဇူးရွင္စာရင္းထဲ ထည့္သြင္းရမလိုပါပဲ။

ခက္တာက ကြ်န္ေတာ္တို႔ေနတဲ့ ဖွေလာ္ရီဒါျပည္နယ္မွာကလည္း  ရာသီဥတုက ေန႔တိုင္းလို သာေတာင့္သာယာရယ္။ အဲေတာ့လည္း ေခြ ကို တစ္ခ်ိန္လံုး ျခံထဲထုတ္ထားလို႔ရေနေတာ့တာေပါ့။ သံႀကိဳးသံ တျခြင္ျခြင္၊ ေဟာင္သံ တစ္ဝုတ္ဝုတ္ကိုလည္း ရက္ဆက္ အခ်ိန္ျပည့္ ၾကားေနရေတာ့တာေပါ့။

ေခြးရဲ႕ေဟာင္သံက ေၾကေၾကကြဲကြဲႏိုင္လွတဲ့အတြက္ ကြ်န္ေတာ္လည္း တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးတဲ့ေခြးကို သနားသလိုလိုျဖစ္လာရတယ္။ သာေတာင့္သာယာ အခ်ိန္မွာ ေခြးတစ္ေကာင္ဟာ ဘာလို႔ သည္ေလာက္ေတာင္ ေဟာင္ေနတာလဲ။ သံႀကိဳးဆန္႔ႏိုင္သေလာက္ ၄-၅-၆ ကိုက္ အဝန္းအဝိုင္းေလးအတြင္းမွာသာ လႈပ္ရွား ေနထိုင္ရတာကို ညည္းေငြ႕ေနတာမို႔ သက္သာရာ သက္သာေၾကာင္း ရွာတဲ့သေဘာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလား။ ဒါမွမဟုတ္ ငွက္ေက်းေတြ၊ လိပ္ျပာေလးေတြ၊ ရြက္ေၾကြေတြ၊ လူေတြကို ေျခာက္ဖို႔ျဖစ္ျဖစ္၊ စိတ္ဝင္စားေအာင္ျဖစ္ျဖစ္ ေဟာင္ေနတာေရာ မျဖစ္ႏိုင္လား။ ဒါမွမဟုတ္ရင္လည္း ေပ်ာ္လို႔ ေဟာင္တာေရာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလို႔ ေျပာလို႔ဘယ္ရပါ့မလဲ၊ ေနာ္…။ ေဟာင္တာဟာ သူ႔ဘဝရဲ႕ေတးသံ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနမွာေလ။

အင္း… ခံစားခ်က္လည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနမွာ။ ဒါမွမဟုတ္လည္း တစ္ေယာက္တည္း တတြတ္တြတ္ ရြတ္ေန၊ ေျပာေနတတ္တဲ့လူေတြလို ကိုယ့္အသံကိုယ္ ျပန္ၾကားရတာကို အရသာေတြ႕ေနတာလည္း ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္ေနႏိုင္ပါတယ္။

ဒါမွမဟုတ္လည္း အမွတ္တမဲ့ လုပ္ျဖစ္ေနတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တာပဲ။ ဒါမွမဟုတ္ရင္လည္း တစ္ဖက္သားကို စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္လို႔ ရေနမွန္း သိေနတဲ့အတြက္ ေဟာင္တာေရာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးတဲ့လား။ တစ္ခါတစ္ခါဆို ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ အဲဒီ့ေဟာင္သံေၾကာင့္ ေဒါသေတြ အလိပ္လိုက္ထြက္လာတာမ်ိဳးလို သူ႔ေဟာင္သံေၾကာင့္ ပတ္ဝန္းက်င္က လူေတြ လႈပ္လႈပ္ခတ္ခတ္ ျဖစ္ေနႏိုင္တာကို သိလို႔ စြတ္ေဟာင္ေနတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တာေပါ့ေနာ္။

ဘာလို႔ေဟာင္တာလဲလို႔ ကြ်န္ေတာ္ သည္ေခြးကို တစ္ခါမွ မေမးခဲ့ဖူးပါဘူး။ ျခံစည္း႐ိုးကို ေက်ာ္လႊားၿပီးေတာ့လည္း ေခြးကို မမာန္ခဲ့ဖူးပါဘူး။ တကယ္ေတာ့လည္း ကြ်န္ေတာ္ အသံကုန္ဟစ္ၿပီး ေအာ္လိုက္မိရင္ေတာင္မွ တစ္ဖက္က တိုးေဟာင္လာဖို႔က လြဲလို႔ ဘာမွတုန္႔ျပန္မွာ မဟုတ္ဘူး ဆိုတာလည္း သိေနတယ္ေလ။

ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ သည္ေခြးဟာ စိတ္မခ်မ္းမသာ ျဖစ္ေနလြန္းလို႔သာ ေဟာင္ေနတာေနမွာလို႔ ကြ်န္ေတာ္ ေကာက္ခ်က္ခ်မိပါေတာ့တယ္။ မာန္ဖီတာ၊ ညည္းေငြ႕တာ၊ ၾကံရာမရျဖစ္ေနတာ၊ အမ်ိဳးစံုေၾကာင့္ သူ ေဟာင္ေနတာေနမွာပါ။ ေပ်ာ္လို႔ ေဟာင္တာကေတာ့ ေတာ္ေတာ့္ကို မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။

တစ္ခါတေလက်ေတာ့ အဲဒီ့ ေဟာင္သံက ဘာပစၥည္းေတြမွန္း တိတိပပ မသိႏိုင္တဲ့အရာဝတၳဳေတြဆီကေန ပဲ့တင္ထပ္လား ထပ္ရဲ႕။ အဲလိုအခါက်ေတာ့ ပိုဟိန္းေနသလိုပါပဲ။ စိတ္ပ်က္ညည္းေငြ႕ေနတာ၊ အပယ္ခံထားရတာကိုအေၾကာင္းျပဳၿပီး သည္ေခြးဟာ အလကားေနရင္းကို ေဟာင္ေနတာပဲျဖစ္မွာဆိုတဲ့ ေကာက္ခ်က္က ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ၾကာေလ ခိုင္မာလာေလျဖစ္လို႔ေနပါေတာ့တယ္။

ေဟာင္တာကို သိပ္အက်င့္ပါသြားတဲ့အခါက်ေတာ့ ေဟာင္သံမွာက သံရွည္ဆြဲၿပီး အူသံပါ ေရာစြက္လာတတ္ပါေသးတယ္။ ေဟာင္ေနရတာကို အက်င့္ပါေနလို႔ပဲ အဲဒီ့ ေဟာင္သံဟာ ဘာ အနက္အဓိပၸာယ္မွ မရွိေတာ့သလိုပဲ။ အစာစားခ်င္လို႔၊ လူသံၾကားလို႔၊ မမာလို႔ ေဟာင္ေန အီေနတာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ သူရွိေနမွန္း သတိထားမိေစခ်င္လို႔ ေဟာင္တာမ်ိဳးလည္း မဟုတ္ဘူးလို႔ ကြ်န္ေတာ္ထင္ပါတယ္။

တကယ္တမ္း အဲဒီ့ ေဟာင္ေနတဲ့သတၱဝါကို ျမင္လိုက္ရခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္ေလာက္ အံ့ဩသြားသလဲဆိုတာ စာဖတ္သူမ်ား စဥ္းစား ၾကည့္ၾကေစခ်င္ပါတယ္။ ေမလရဲ႕အလယ္ တစ္ေန႔ခင္းမွာေပါ့။ အဲဒီ့ ေဟာင္သံကို နားမခံသာေတာ့တဲ့အဆံုးမွာ တစ္ဖက္ျခံထဲကို ေခ်ာင္းၾကည့္ေနက် အေပါက္ေလးထဲကေန ေခ်ာင္းေနလိုက္မိပါတယ္။

ပထမေတာ့ မေတြ႕ရေသးဘူး။ အေတာ္ေလးေနမွ ေတြ႕ရတာ။

ကြ်န္ေတာ္ေတြ႕တာ ေခြးမဟုတ္ဘူးဗ်၊ အဘြားႀကီးတစ္ေယာက္။ ငုတ္မွာ အေသခ်ည္းထားတဲ့ သံႀကိဳးနဲ႔ အတည္းခံထားရတဲ့ စုတ္စုတ္ျပတ္ျပတ္ မိန္းမႀကီးတစ္ေယာက္ရယ္…။

ခါတိုင္း ကြ်န္ေတာ္ၾကည့္တဲ့အခါ ဘာမွ မေတြ႕ရတာက ငုတ္ကို တျခားေနရာမွာ စိုက္ထားလို႔ရင္လည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္၊ ဒါမွမဟုတ္လည္း ကြ်န္ေတာ္ ေခ်ာင္းၾကည့္တဲ့အခ်ိန္မွာ သည္မိန္းမႀကီးက ခပ္လွမ္းလွမ္း၊ ကြ်န္ေတာ္ မျမင္ႏိုင္တဲ့ေနရာကိုမွ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ေရာက္ေနလို႔ရင္လည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အခုေတာ့ သူ႔ကိုေတြ႕လိုက္ရၿပီေလ။

မယံုႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အံ့ဩလွတဲ့အတြက္ ပထမေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ မ်က္စိမ်ား မွားေနတာလားလို႔ေတာင္ ထင္မိတယ္။ ေသခ်ာၾကည့္လိုက္ရင္ ေပ်ာက္သြားမွာပါလို႔လည္း ေတြးမိေသးတယ္။

ဒါေပမယ့္ မဟုတ္ဘူး၊ တစ္ဖက္ျခံထဲမွာ မိန္းမႀကီးက တကယ္ႀကီးကို ေခြးလိုေဟာင္ေနတာဗ်။

မိန္းမႀကီးရဲ႕ ဆံပင္တိုနံ႔နံ႔ကလည္း စုတ္ဖြားပဲ။ ၿပီးေတာ့ ခ်ည္ထားတဲ့ သံႀကိဳး အလ်ားရွိသေလာက္လည္း ေလးဘက္သြားေနေလရဲ႕။ ငုတ္ကို ပတ္ၿပီး အဲလို လမ္းသလားလြန္းတဲ့အတြက္ တစ္ဖက္ျခံက ျမက္ခင္းေပၚမွာ သူ႔လမ္းေၾကာင္း အကြင္းလိုက္ ဝိုင္းဝိုင္းႀကီးေတာင္ ေပၚေနၿပီ။  တစ္ေန႔တာအတြင္းမွာတင္ ဘယ္ႏွႀကိမ္ ပတ္ၿပီးၿပီလဲ မသိဘူး၊ ဒါေၾကာင့္မို႔လဲ စက္ဝိုင္းႀကီးက ျမက္ခင္းအလယ္မွာ အဲေလာက္ႀကီးကို ထင္းေနတာ ျဖစ္မွာပါ။

ဒါဆိုရင္ေတာ့ အဲဒီ့ျခံထဲမွာ ဘယ္တုန္းကမွ ေခြးမရွိတာ ထင္ရွားေနပါၿပီ။ ေခြးလို႔ တစ္ေလွ်ာက္လံုး ကြ်န္ေတာ္ေတြးထားခဲ့တဲ့ အသံရွင္ဟာ သည္မိန္းမႀကီးပဲ ဆိုတာလည္း ေသခ်ာပါတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ၊ ကြ်န္ေတာ္ ရက္ရွည္ လမ်ား မနည္း သည္းခံေနခဲ့ရတဲ့ အသံဗလံေပါင္းစံုကို သည္မိန္းမႀကီးက အခုပဲ လုပ္ေနတာပဲ မဟုတ္လား။

မိန္းမႀကီးက ပါးစပ္လႈပ္လိုက္တာနဲ႔ ေဟာင္သံက သူ႔ႏႈတ္ခမ္းေတြထဲကေန အလိုက္သင့္ထြက္လာတယ္ဗ်။ အဲဒီ့ ေဟာင္သံကို ျပက္ျပက္ထင္ထင္ ၾကားေနရမွေတာ့ ခါတိုင္းေန႔ေတြမွာ ကြ်န္ေတာ္ဆက္တိုက္ ၾကားေနခဲ့ရတဲ့ ေဟာင္သံဟာလည္း သည္မိန္းမႀကီးဆီက ထြက္လာတာပဲ ဆိုတာ သိပ္ကို ေသခ်ာသြားေတာ့တာေပါ့။

တစ္ေအာင့္ေလာက္ၾကာေအာင္ ေသခ်ာစိုက္ၾကည့္ၿပီး ေသခ်ာ နားေထာင္ယူေတာ့မွ ဒါဟာ အိပ္မက္မက္ေနတာမဟုတ္ဘူး၊ တကယ္ပဲဆိုတာကို ကြ်န္ေတာ္ ႏွလံုးသြင္းႏိုင္လာပါေတာ့တယ္။

မ်က္ေတာင္တစ္ခ်က္ေတာင္မခတ္မိဘဲ ကြ်န္ေတာ္ ေခ်ာင္းၾကည့္ေနတဲ့အေပါက္ေလးဖက္ကို ေနာက္ဆံုးေတာ့ မိန္းမႀကီး လွည့္လာပါေတာ့တယ္။

“သည္မွာဗ်…”

ကြ်န္ေတာ္ ေအာ္လိုက္တယ္။

မိန္းမႀကီးဟာ ကြ်န္ေတာ့္အသံကို ေကာင္းေကာင္း ၾကားသြားပံုပဲ။ ပထမေတာ့ ဆတ္ခနဲ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္လွည့္ဖို႔ ျပင္လိုက္ေသးတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ အေပါက္ဖက္ကို ျပန္လွည့္လာတယ္။

“ေဟ…၊ ဝုတ္ ဝုတ္၊ ဝူး၊ ေဝါင္း၊ ဘယ္သူလဲဗ်…”တဲ့။

“သည္မွာ၊ သည္နားေလးမွာ…”လို႔ ကြ်န္ေတာ္ျပန္ေအာ္လိုက္တယ္။

ၾကည့္ရတာ မိန္းမႀကီးက ကြ်န္ေတာ့္ကို ျမင္ပံုမရဘူး။

အေပါက္ေလးက သိပ္ကို ေသးလြန္းလို႔ သူမျမင္ႏိုင္တာကို ကြ်န္ေတာ္ စဥ္းစားမိသြားတာနဲ႔အတူ ကြ်န္ေတာ္ အဲဒီ့မွာ တစ္ခ်ိန္လံုး ရွိေနတာကို သူသိေနဦးေတာင္မွ သူ ကြ်န္ေတာ့္ကို ဘယ္နည္းနဲ႔မွ မျမင္ႏိုင္ဘူး ဆိုတာကိုပါ စဥ္းစားမိသြားတယ္။

“သည္မွာ၊ ေဟာဒီ့မွာ…” ကြ်န္ေတာ္ ထပ္ေျပာလိုက္မိတယ္။ “ျခံစည္း႐ိုးပ်ဥ္ျပားေပၚက အေပါက္ေလးမွာ…”လို႔ ေျပာလည္း ေျပာရင္း အေပါက္ေလးထဲကေန ကြ်န္ေတာ့္လက္ညိႇဳကိုလည္း ရသေလာက္ သြင္းတဲ့ၿပီး ျပလိုက္တယ္။

ပထမေတာ့ ဘာသံမွကို မၾကားရေတာ့ဘူး။ ကြ်န္ေတာ္လည္း လက္ညိႇဳကို ဖယ္ၿပီး အေပါက္မွာ မ်က္စိအပ္လို႔ ျပန္ၾကည့္လိုက္ရပါတယ္။

မိန္းမႀကီးက ကြ်န္ေတာ့္ဘက္ကို စိန္းစိန္းႀကီး ၾကည့္ေနတယ္။ မ်က္ေမွာင္ကို တြန္႔ၿပီး ေသခ်ာၾကည့္ေနတာပါ။ သူ႔ကို ၾကည့္ေနသူတစ္ေယာက္ တကယ္ ရွိေနတာ ေသခ်ာေအာင္ ၾကည့္ေနတဲ့အၾကည့္မ်ိဳးပါ။

ခဏေနေတာ့ အဲဒီ့မိန္းမႀကီးရဲ႕မ်က္ႏွာထားေျပာင္းသြားတယ္။ သူ ကြ်န္ေတာ့္မ်က္စိတစ္ဖက္ကို ေကာင္းေကာင္း ျမင္သြားၿပီဆိုတာကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္ သိလိုက္ပါတယ္။

မိန္းမႀကီး အေတာ္ စိတ္သက္သာရာရသြားမွန္း သိသာတယ္။ ေလးဘက္သြားေနရာက ေျမႀကီးေပၚကို ပိုလို႔ေတာင္ ငိုက္က်သြားေအာင္ ေမွာက္ခ်လိုက္ၿပီးမွ အဖြားႀကီးက ပီပီသသႀကီး ေျပာလာပါတယ္။

“သြား… သြား…၊ မလာနဲ႔…”

“ခင္ဗ်ားကို မၾကည့္ေစခ်င္ရင္ သည္အေပါက္ေလးကို တစ္ခုခုနဲ႔ ဆို႔ၿပီး ပိတ္လိုက္ေပါ့ဗ်ာ…”လို႔ ကြ်န္ေတာ္ ျပန္ေျပာလိုက္ပါတယ္။

“သြား၊ သြား၊ အဲဒီ့အေပါက္ကို ငါမမီဘူးဟဲ့။ သံႀကိဳးက သိပ္တိုတယ္။ အေပါက္ကို နင့္ဘာသာ နင္ပိတ္လိုက္၊ ၿပီးရင္ ေနာက္ ငါ့ကို ဘယ္ေတာ့မွ လာမေႏွာင့္ယွက္နဲ႔…”

“ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ ပိတ္ရေအာင္ ဒါ ကြ်န္ေတာ္ပိုင္ ျခံစည္း႐ိုးမွ မဟုတ္တာဗ်ာ..”

“အေပါက္ရွိေနတာနဲ႔ နင္ ငါ့ကို… ဝုတ္… ေခ်ာင္းၾကည့္စရာ လားဟဲ့…”

“ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေပါက္ကေလးရွိေနေတာ့ ခင္ဗ်ားနဲ႔ စကားေျပာရတာ ပိုလြယ္တာေပါ့…”

ေျပာရင္းနဲ႔ ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္ မရယ္မိေအာင္ ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ ကြ်န္ေတာ္ အေတာ္ထိန္းလိုက္ရေသးတယ္။ သူ႔ကိုယ္သူ ဘယ္ပံုဘယ္ပန္း ျဖစ္ေနမွန္း လံုးလံုး သတိမထားမိတဲ့ အဘြားႀကီးကို ျမင္ရတာနဲ႔ကို ကြ်န္ေတာ့္မွာ ရယ္ခ်င္ပက္က်ိျဖစ္ေနတာကိုး။

ကြ်န္ေတာ္ဟာ အဲဒီ့အေပါက္ေလးကေန ေတာ္ေတာ္နဲ႔ ခြာမယ့္ပံု မေပၚမွန္း သတိထားမိသြားတဲ့အခါ အဘြားႀကီးလည္း တည္တည္ၿငိမ္ ၿငိမ္ျဖစ္စျပဳလာပါတယ္။ အဘႀကီးရဲ႕ေဒါသေတြကလည္း ေမလရဲ႕ေႏြးေထြးတဲ့ေလျပည္ထဲမွာ ေမ်ာလြင့္သြားပံုပါပဲ။

“နင္ ဘာလိုခ်င္လို႔လဲ”လို႔ သူက ေမးတယ္။

ေနကုန္ေနခမ္း ေဟာင္ေနတဲ့ ေခြးကို ျမင္ဖူးခ်င္လို႔ ၾကည့္မိပါတယ္၊ ေခြးမဟုတ္ဘဲ လူအေကာင္လိုက္ႀကီး ျဖစ္ေနေတာ့လည္း ကြ်န္ေတာ့္မွာ အဲဒီ့ ေမးခြန္းအတြက္ ျပင္ဆင္ထားတာ မရွိဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ မေျဖေတာ့ အဖြားႀကီးက အသံတုန္တုန္နဲ႔ ထပ္ေမးတယ္။ တုန္ဆို အသက္က စကားေျပာေနၿပီကိုး။ တစ္ခ်ိန္က လွပတင့္တယ္ခဲ့ပံုရတဲ့ သူ႔မ်က္ႏွာမွာ ဇရာအေရးအေၾကာင္းေတြက တင္းၾကမ္း ျပည့္ေနပါၿပီ။

“ဘာ့ေၾကာင့္ ခင္ဗ်ားကို သံႀကိဳးနဲ႔ခ်ည္ထားၾကတာလဲ…”

သူ ခ်က္ခ်င္းမေျဖဘူး၊ ကြ်န္ေတာ္ ရွိေနတဲ့အေပါက္ေလးဆီကို လွမ္း လွမ္းၾကည့္ေနေသးတယ္။ ၿပီးမွ…

“ခ်ည္ထားေတာ့ ဘာျဖစ္လဲ”

“ဘာရယ္….”
“ငါ ေခြးလိုေနေနတာ နင္မျမင္ဘူးလား…”

“သဏၭာန္လုပ္တဲ့ေနရာမွာ ခင္ဗ်ားက ေတာ္ေတာ့္ကို သ႐ုပ္တူေပတာပဲဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ့္ကို အ႐ူးျဖစ္လို႔…”

“ဝုတ္… ေဝါင္း…”

အဘြားႀကီး ေခြးလိုေဟာင္လိုက္ျပန္တယ္။ သူ႔ေဟာင္သံဟာ တကယ့္ေခြးတစ္ေကာင္ရဲ႕ေဟာင္သံနဲ႔ တစ္ထပ္တည္းတူေနၿပီး လူတကာကလည္း အဲဒီ့အသံကို ေခြးအစစ္ ေဟာင္သံလို႔ မွတ္ေနၾကတာကို သူ ေကာင္းေကာင္းႀကီး သိေနပံုပါပဲ။ အဲလို သိေနတာနဲ႔အတူ အဲလို လူေတြ ထင္ေယာင္မွားေနတာကိုလည္း သာယာေနပံုပဲ။

တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ အဖြားႀကီးက “ဝု… အု… အု… အူ…” ဆိုၿပီး ေခြးလို ထ အူလိုက္တဲ့အခါ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ၾကက္သီးေတာင္ ထခ်င္ခ်င္ျဖစ္သြားတယ္။

“ကြ်န္ေတာ္ခင္ဗ်ားကို ေစာ္ကားတာမဟုတ္ဘူးေနာ္၊ အမယ္ႀကီး”

“ရပါတယ္။ ငါ့အေဖက အိမ္ထဲမွာေနတယ္၊ သူက…”

“ခင္ဗ်ားအေဖ၊ ဟုတ္လား…”

ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ မွန္းဆျမင္ေယာင္ထားတဲ့ ေခြးရွင္ရဲ႕ပံုပန္းဟာ ဖ်န္းခနဲ ကြဲသြားတယ္။ အဘြားႀကီးရဲ႕အေဖဆိုေတာ့ မတ္တတ္ေတာင္ ေကာင္းေကာင္း ရပ္ႏိုင္ေတာ့မွာ မဟုတ္တဲ့ ခါးကုန္းကုန္းနဲ႔ အဘိုးအိုႀကီးပဲ ေနမွာေပါ့။ ႏႈတ္ခမ္းေတြ တင္းတင္းေစ့လို႔၊ သူ႔မွာ သြားမရွိေတာ့တာ လူေတြ ျမင္ကုန္မွာစိုးလို႔ ပါးစပ္ကို အတင္း ပိတ္ထားတဲ့ ပါး႐ိုးေခ်ာင္ေခ်ာင္နဲ႔ အဘိုးႀကီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ပံုပန္းက ကြ်န္ေတာ့္အာ႐ံုမွာ ေပၚလာတယ္။

“ဟုတ္တယ္၊ ငါ့ေဖေဖ။ ေဖေဖက အိမ္ထဲမွာေနတယ္ေလ။ သူက ငါ့ကို ေခြးလို႔ပဲ ထင္တယ္။ သူ ဘာေၾကာင့္ အဲလို ထင္ေနတယ္ဆိုတာ နင္ နားလည္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ သူက ငါ့ကို ေခြးတစ္ေကာင္လို ဆက္ဆံခဲ့တာ ၾကာလွၿပီ။ ဝုတ္… ဝုတ္… ေဝါင္း… ေအာင္း… ေအာင္း”

“ဘယ္လို၊ ဘယ္လို…”

ကြ်န္ေတာ္ အေတာ္ တုန္လႈပ္သြားတယ္။

“ေဝါင္း…”

“ကြ်န္ေတာ္ ရဲကို ခ်က္ခ်င္း ေခၚၿပီး သည္ကိစၥကို အေၾကာင္းၾကားမွျဖစ္မယ္။ ခင္ဗ်ာ့အေဖကို ေထာင္ထဲျဖစ္ျဖစ္၊ စိတၱဇေဆး႐ံုျဖစ္ျဖစ္ပို႔မွ ျဖစ္ေတာ့မယ္၊ ခင္ဗ်ားလည္း…၊ ထားပါေတာ့ေလ…”

မိန္းမႀကီးဟာ တစ္ဖက္ကို ျပန္လွည့္သြားၿပီး အက်ယ္ႀကီး ေဟာင္လိုက္ျပန္တယ္။ ေဟာင္သံက က်ယ္လြန္းေတာ့ တစ္ရပ္လံုးကို ဟိန္းသြားသလိုပါပဲ။

အစက ေခြးေပါက္စေလးတစ္ေကာင္အေနနဲ႔ ဘယ္လို လုပ္ၿပီး သည္ေလာက္ အက်ယ္ႀကီး ေဟာင္ႏိုင္တာပါလိမ့္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ ေတြးလို႔ မရခဲ့ဘူး။ အခုေတာ့လည္း သည္ေလာက္ အေကာင္ေသးေသး အဖြားႀကီးတစ္ေယာက္က သည္ေလာက္ အက်ယ္ႀကီး ဘယ္လိုလုပ္ ေဟာင္ႏိုင္တာပါလိမ့္လို႔ ေတြးေနမိရျပန္ေရာ။

ေနာက္တစ္ခ်က္က သည္မိန္းမႀကီးကို အိမ္ေနာက္ေဖးမွာ အဲလိုႀကီး သံႀကိဳးနဲ႔ခ်ည္ထားတာ ကြ်န္ေတာ့္အရင္က ဘယ္သူ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ကမွ သတိမထားမိခဲ့ၾကဘူးတဲ့လား။ သည္ေလာက္ တစ္ေနကုန္၊ ေနမကြယ္မခ်င္း မနားတမ္း ေဟာင္ေနတာကို ဘယ္သူကမွ အေရးတယူ မလုပ္ခဲ့ၾကဘူးတဲ့လားဆိုတဲ့ အေတြးေတြက ကြ်န္ေတာ့္ကို ဖိစီးလာျပန္တယ္။

အဲ… ဒါေပမယ့္ သူတို႔ျခံစည္း႐ိုးကို ပ်ဥ္ျပားေတြနဲ႔ လက္ၾကားမယိုေအာင္ ပိတ္ဆို႔ၿပီး အျမင့္ႀကီး ကာထားလို႔ လူသူေလးပါး မရိပ္မိတာပဲေနမွာ။ သည္အရပ္ထဲမွာကလည္း မိုင္ယာမီ ကမ္းေျခမွာရွိတဲ့ တျခားရပ္ကြက္ေတြလိုပါပဲ၊ လူေတြက တစ္အိမ့္တစ္အိမ္ ကူးလူး သြားလာဖို႔ ဝန္ေလးတတ္ၾကတာလည္း တစ္ေၾကာင္းေပါ့။

အဲေတာ့လည္း သည္မိန္းမႀကီးကို ပိန္းပိတ္ေနတဲ့ ျခံစည္း႐ိုးေနာက္ကြယ္မွာ အသာေလး ဝွက္ထားလို႔ ရေနတာ မဆန္းေတာ့ မဆန္းလွပါဘူး။ ဒါေပမယ့္လည္း အခုေတာ့ ပ်ဥ္ေပၚက ပိုးေပါက္ေလးတစ္ေပါက္နဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ေၾကာင့္ အဲဒီ့ျခံဟာ ျပင္ပကမၻာနဲ႔ အဆက္အသြယ္ရသြားခဲ့ပါၿပီေကာ။

အဘြားႀကီးက ကြ်န္ေတာ္ေခ်ာင္းၾကည့္ေနတဲ့ အေပါက္ဘက္ကို ျပန္လွည့္လိုက္ျပန္တယ္။ သူကြ်န္ေတာ့္ကို လွမ္းၾကည့္ေနတဲ့ပံုက ကြ်န္ေတာ့္ တစ္ကိုယ္လံုးကိုေတာင္ သူ ထြင္းေဖာက္ျမင္သြားတယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ ခံစားလာရတဲ့အထိ စူးရွေနတယ္။

“နင့္ကို ငါ ခင္သြားၿပီ ထင္တယ္…”

“ကြ်န္ေတာ္လည္း ခင္ဗ်ားကို ခင္ပါတယ္”လို႔ ကြ်န္ေတာ္ျပန္ေျပာလိုက္မိတယ္။ ေျပာမယ့္သာ ေျပာရတယ္၊ ရယ္ခ်င္စိတ္ကို မနည္း မ်ိဳသိပ္ၿပီး ေျပာရတဲ့အတြက္ နည္းနည္းေတာင္ ထစ္ခ်င္ခ်င္ရယ္။

အဘြားႀကီး ၿငိမ္သြားျပန္တယ္။ အေပါက္ကေလးကို မ်က္ေတာင္ မခတ္လွမ္းၾကည့္ေနတယ္။ သူၾကည့္ေနပံုက နဂါးေငြ႕တန္းထဲမွာ အလင္းႏွစ္ ကုေဋေပါင္းမ်ားစြာ ေဝးကြာတဲ့အရပ္က လူတစ္ေယာက္ကို မျမင္မကန္းနဲ႔ လွမ္းၾကည့္ပံုမ်ိဳးႀကီး။

“ဒါဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ့္ကို အမယ္ႀကီး လက္ခံႏိုင္တဲ့စာရင္းထဲမွာ ထည့္လို႔ရတယ္ ဆိုပါေတာ့ေနာ္…”

“တစ္ခါတေလ စကားလံုးေတြကို ေျပာရတာ အေျပာင္းအလဲေပါ့ ေမာင္ရင္ရယ္…”

“ခင္ဗ်ားအေဖနဲ႔က်ေတာ့ ခင္ဗ်ား စကားမေျပာဘူးလား…”

“တိရစၦာန္ေတြနဲ႔ ေက်းငွက္ေတြက စကားမေျပာဘူးေလ။ သူတို႔က လူစကားလည္း နားမလည္ၾကဘူးဟဲ့…” အဘြားႀကီးက ကြ်န္ေတာ့္ ေမးခြန္းကို ဂ႐ုမစိုက္ဘဲ သူေျပာခ်င္တာေတြပဲ ဆက္ေျပာေနတယ္။ “သည့္ထက္သာ ၾကာရင္ စကားဘယ္လိုေျပာရတယ္ဆိုတာေတာင္ ေမ့သြားေလာက္တယ္…”

“စကားေျပာတာကို ခင္ဗ်ား ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့မွာမဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ”

အဘြားႀကီးက လည္ေခ်ာင္း တစ္ခ်က္ ရွင္းလိုက္တယ္။ ၾကည့္ရတာ၊ သူ႔အတြက္ စကားေျပာရတာဟာ ေဟာင္ရတာထက္ ပိုပင္ပန္းေနသလိုပါပဲ။ ၿပီးလည္းၿပီးေရာ သူက ေဟာင္လိုက္ျပန္တယ္။ သည္တစ္ခ်ီ ေဟာင္တာက တအားက်ယ္လြန္းလို႔ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ထခုန္မိမတတ္ ျဖစ္သြားရတယ္။

“ခင္ဗ်ားကို အခုလို ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားတာကို ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး သည္းခံေနႏိုင္တာလဲ…၊ ကြ်န္ေတာ္သာဆိုရင္…”

“ဘာ.. ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားတာလဲ…”

“ခင္ဗ်ားကို သံႀကိဳးႀကီးနဲ႔ ငုတ္မွာ ခ်ည္ထားတာေလ။ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ကမၻာက အလြန္ဆံုးမွ အလ်ား ေပ ၄၀ ၊ အနံ ေပ ၄၀ ေလာက္ပဲရွိမွာ…”

“ေအာင္မယ္… နင့္ကမၻာကေရာ ဘယ္ေလာက္မ်ားက်ယ္လို႔လဲဟဲ့”

ကြ်န္ေတာ္ ျပန္မေျဖမိဘူး။

“ငါ့အေဖက စိတ္ေကာင္းရွိပါတယ္။ အျပင္မွာ သိပ္ပူလြန္းရင္၊ ဒါမွမဟုတ္ သိပ္ေအးလြန္းရင္၊ ညက်ရင္၊ မုန္တိုင္းရွိရင္ အိမ္ထဲမွာပဲ ငါ့ကို ေခၚထားတယ္။ ငါ့ကိုလည္း ေကာင္းေကာင္း ေကြ်းတယ္၊ ၿပီးေတာ့လည္း ငါ့ေခါင္းကိုလည္း ပြတ္သပ္ၿပီး ေႏြးေႏြးေထြးေထြး သက္သက္သာသာ ေနရေအာင္ စီစဥ္ေပးထားတယ္”

]ၿပီးေတာ့ ခင္ဗ်ားကို ႀကိဳးနဲ႔ခ်ည္ထားတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ေျမႀကီးေပၚ၊ ဖုတ္ထဲသဲထဲမွာ လူးခ်င္တိုင္း လူးခြင့္ေပးတယ္၊ အဲဒါ စိတ္ေကာင္းရွိ တာလားဗ်…”

“ဟဲ့… ေခြးေတြအားလံုး သည္လိုပဲ ေနၾကတာပဲဟ…။ ငါလည္း ဖုတ္ထဲသဲထဲမွာ ေနမွာေပါ့၊ ေကာင္ေလးရဲ႕…”

အဘြာႀကီး လွည့္ပတ္ေနက် စက္ဝိုင္းရဲ႕အလယ္မွာ ေျမမို႔မို႔ေလးေတြ ဟိုတစ္ကြက္ သည္တစ္ကြက္ကို ကြ်န္ေတာ္ သတိထားမိတယ္။ အဲဒီ့နားတဝိုက္က ျမက္ေတြကလည္း ပိုၿပီးစိမ္းစိုေနတယ္။

အံ့ေတာ့ မအံ့ဩမိေတာ့ပါဘူး။ သည္ေန႔သည္ရက္က စၿပီး ေနာင္ ဘယ္ေသာဘယ္အခါမွာမွ ဘာအတြက္မွ ကြ်န္ေတာ္ အံ့ဩတႀကီးျဖစ္မိေတာ့မယ္ မထင္ဘူး။ ေခ်ာင္းၾကည့္ေပါက္ကေလးကေန ကြ်န္ေတာ့္မ်က္စိကို ဆတ္ခနဲ ခြာလိုက္မိသြားရေသးတယ္။

အဲဒီ့ စက္ဝိုင္းအလယ္ေကာင္က ေျမမို႔မို႔ေလးေတြဟာ အဘြားႀကီး အခင္းႀကီးသြားထားတာေတြ ျဖစ္မွာေလ။ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ အနံ႔ဆိုးကို ခံစားလိုက္ရသလို ရွိသြားတာမို႔ မ်က္စိကို ေခ်ာင္းၾကည့္ေပါက္က ခြာလိုက္တာပါ။

ဒါေပမယ့္ တကယ္ေတာ့ ေလျပည္ေလး တစ္ခ်က္ အသုတ္မွာပါလာတဲ့ တစ္ဖက္ျခံဆီက ရနံ႔ကေတာ့ ျမက္ပင္၊ သစ္ပင္တို႔ရဲ႕အနံ႔ေတြပါပဲ။

ဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္လည္း အဘြားႀကီး ေသခ်ာၾကားရေအာင္လို႔ ပါးစပ္ကို ေခ်ာင္းၾကည့္ေပါက္ေလးမွာ အပ္လိုက္ၿပီး ေျပာရျပန္တယ္။

“ကြ်န္ေတာ့္အလုပ္က ေကာင္းတယ္ဗ်…”

အဘြားႀကီးက အားခြန္ျပည့္စြာ ျပန္ေဟာင္လိုက္ရင္း ကြ်န္ေတာ့္စကားကို ၾကားေၾကာင္း တုန္႔ျပန္တယ္။

“ကြ်န္ေတာ္လုပ္ခ်င္တဲ့အလုပ္ကို ကြ်န္ေတာ့္ဘာသာ ေရြးခ်ယ္ထားတာဗ်။ အခုေနခါ ကြန္ပ်ဴတာအစီအစဥ္ ေရးတဲ့သူဆိုတာ ေနရာတိုင္းမွာ လိုအပ္ေနတာကလား။ ကြ်န္ေတာ္ဆို သည္တိုင္းျပည္ထဲ ႀကိဳက္တဲ့ေနရာသြား၊ အလုပ္က အဆင္သင့္။ ကြ်န္ေတာ့္ဘဝဟာ ဘယ္ေလာက္ လြတ္လပ္လဲ၊ ခင္ဗ်ားပဲစဥ္းစားၾကည့္။ ခင္ဗ်ား ဘယ္လိုလုပ္ၿပီးေတာ့ အခုလို အေႏွာင္ခံဘဝနဲ႔ ေနႏိုင္လဲဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္ျဖင့္ စဥ္းစားလို႔ကို မရဘူး၊ ကြ်န္သေဘာက္ေတြေတာင္ ခင္ဗ်ားေလာက္ အျဖစ္ဆိုးမွာ မဟုတ္ဘူး”

အဖြားႀကီးဆီက ဘာသံမွ မၾကားရေတာ့ဘူး။ သူ႔မွာ ေခ်ပစရာ စကား မရွိေတာ့ဘူးေလ…။ ကြ်န္ေတာ္ ဆက္ေျပာလိုက္တယ္။

“သည္ထဲမွာမွ ခင္ဗ်ားက ခင္ဗ်ားအေဖကို စိတ္ေကာင္းရွိတယ္လို႔ ထင္လိုက္ေသးတယ္။ တကယ္ေတာ့ ခင္ဗ်ားအေဖက ႐ူးေနတာ၊ စိတ္ပုပ္တာ။ ခင္ဗ်ားကို အခုလို ညႇင္းဆဲထားတာ ဥပေဒအရ အေရးယူလို႔ ရတယ္ဗ်။ ကြ်န္ေတာ္ ရဲတိုင္မယ္။ ရဲက ခင္ဗ်ာ့အေဖကို ဖမ္းခ်ဳပ္လိမ့္မယ္…”

“မလုပ္နဲ႔၊ မလုပ္ရဘူး…”

အဘြားႀကီးက ေအာ္လိုက္တယ္။

“ဟ… ဘာျဖစ္လို႔ မလုပ္ရမွာတုန္း…”

“ငါ့ဘဝ ငါေက်နပ္တယ္။ ဒါ ငါလုပ္တတ္တဲ့ အလုပ္ပဲ…”

“ဘယ္လို…”

“သူေဌးျဖစ္ဖို႔အတြက္ နင့္ဘာသာနင္ အလုပ္ကို ေသေအာင္လုပ္။ ငါ့ကို လာမေျပာနဲ႔။ နင္႐ူးေနတယ္လို႔ ငါတစ္ခြန္း ေျပာသလား။ ငါေနသလို နင္မေနတဲ့အတြက္ နင့္ဘဝကို ေျပာင္းလဲပစ္ဖို႔ ငါတစ္ခ်က္ ႀကိဳးစားသလား။ ငါ့ဘဝမွာ ငါႀကိဳက္သလို ငါ့ဘာသာ ေနပါရေစ။ နင္လည္း နင့္ဘာသာနင္ ဂုဏ္ေတြ၊ ေငြေတြအတြက္ လုပ္စရာရွိတာဆက္လုပ္ေပါ့”

သည္ေနရာေရာက္ေတာ့ အဘြားႀကီးအသံမွာ နာက်ည္းသံေတြပါလာသလိုပဲ။ သူက ဆက္ေျပာေနျပန္တယ္။

“နင့္ဂုဏ္ေတြ၊ ေငြေတြက နင့္ေသြးကို ေဖာက္စုပ္ေနၿပီး နင့္ကို မေသ႐ံုတမယ္ ေကြ်းသြားမွာကိုေရာ နင္ျမင္ရဲ႕လား။ ဝုတ္… ဝုတ္၊  နင္လို ေကာင္မ်ိဳး ေသသြားတာကမွ ေအးဦးမယ္၊ ေအာင္း… ေဝါင္း… ေဝါင္း…၊ ငါက ေန႔တိုင္း အမဲသားစားရတယ္ဟဲ့၊ အေကာင္ရဲ႕…”

သူက အဲလိုေျပာလိုက္တဲ့အခါ ကြ်န္ေတာ့္လုပ္ခကို ပိုေတာင္းဖို႔ စိတ္ကူး ရေနခဲ့တာကို ဖ်တ္ခနဲ ေတြးမိသြားရျပန္တယ္။

“ခင္ဗ်ား အသက္ဘယ္ေလာက္ရွိၿပီလဲ…”

“ေဝါင္း… ေအာင္း… ေအာင္း၊ ငါ့ဘဝက ေနဖို႔ပဲ။ ပိုးေကာင္ေလးေတြ၊ ငွက္ေတြ၊ အိမ္ေျမႇာင္ေတြ၊ ဖားေတြကို ၾကည့္ေနရင္းနဲ႔ တစ္ေန႔ တစ္ေန႔ အခ်ိန္ ဘယ္လို ကုန္သြားမွန္းေတာင္ မသိဘူး…”

“ခင္ဗ်ားေမြးေန႔ကို သိလား…”

ကြ်န္ေတာ္ထပ္ေမးေတာ့မွ သူေျဖတယ္။

“ေမလ ၁၅ရက္ေန႔…”

“သန္ဘက္ခါေပါ့…”

“ဟုတ္လား…”

“ဟုတ္တယ္၊ မဂၤလာရွိတဲ့ ေမြးေန႔ျဖစ္ပါေစဗ်ာ။ ခင္ဗ်ား ဘာလိုခ်င္လဲ။ အမဲ႐ိုးလား…”

“ဝုတ္… ေဝါင္း… ေအာင္း၊ ဝုတ္… ဝုတ္… ေဝါင္း…”

အဘြားႀကီးကို ကြ်န္ေတာ္ၾကည့္မိရျပန္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ဘာေျပာေျပာ၊ သူ႔အတြက္ ဘာတစ္ခုမွ အေရးမပါသလိုႀကီးပဲ။ သူက ကြ်န္ေတာ့္ကို လွမ္းၾကည့္ျပန္တယ္။ ျခံစည္း႐ိုးက တစ္ဖက္နဲ႔တစ္ဖက္ ထုတ္ခ်င္းေပါက္ လွမ္းျမင္ရတာက်လို႔၊ သူၾကည့္ေနပံုက ကြ်န္ေတာ့္ကို ငယ္ထိပ္ကေန ေျခဖ်ားအထိ စူးစမ္းေနတဲ့ပံုမ်ိဳးနဲ႔။ အၾကာႀကီး စိုက္ၾကည့္ေနၿပီးမွ မ်က္လံုးလႊဲသြားတယ္။

အဘြားႀကီးဟာ သူ႔ျခံရဲ႕တစ္ဖက္စြန္းမွာရွိတဲ့ သစ္ပင္ေတြဆီ လွမ္းသြားရင္းက ေျပာလိုက္ျပန္တယ္။

“ငါေခြးလိုပဲ ေနမယ္၊ ေခြးလိုပဲ ေသမယ္။ နင္လည္း နင့္ကို ေကာင္းေကာင္း ဂ႐ုစိုက္ေစာင့္ေရွာက္မယ့္သူနဲ႔ေတြ႕ရင္ မိခင္ေျမႀကီးမွာ ငါ့လိုပဲ အခ်ည္ခံရဦးမွာပါ။ ေဝါင္း… ဝုတ္… ဝုတ္… ေဝါင္း… ေအာင္း…”

သူ႔ေဟာင္သံဟာ ျခံရဲ႕တျခားတစ္ဖက္စြန္းကို ေရာက္သြားၿပီ။ သစ္ပင္ေတြ၊ ပိုးေကာင္ေတြ၊ အိမ္ေျမႇာင္ေတြ၊ ဖားေတြ၊ ငွက္ေတြကို ေက်ာ္ၿပီး ေရာက္သြားၿပီ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ စကားေျပာခန္းလည္း နိ႒ိတံခဲ့ပါၿပီ။

ေနာက္ ၄-၅-၁၀ ရက္ေနေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း အဲဒီ့အိမ္မွာ ဆက္မေနခ်င္ေတာ့တဲ့အေၾကာင္း အိမ္ရွင္ကို အေၾကာင္းၾကားလိုက္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိန္လံုးေဟာင္ေနတာ ဘာသံလဲဆိုတာကို သိသြားတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ အဲဒီ့အိမ္ထဲမွာ ေအာင္းၿပီး ကြ်န္ေတာ္ဘယ္လိုမွ ဆက္အလုပ္ လုပ္လို႔မရေတာ့တာမို႔ပါ။

ကြန္ပ်ဴတာအစီအစဥ္အသစ္ေတြကို ေရးဆြဲဖို႔ ကြ်န္ေတာ္ ႀကိဳးစားၾကည့္ပါေသးတယ္။ ကြန္ပ်ဴတာ ဖန္သားျပင္ေပၚမွာကေတာ့ ေလးဘက္သြားေနတဲ့၊ သံႀကိဳးတန္းလန္းနဲ႔၊ စုတ္ျပတ္သတ္ၿပီး အေရာင္မေပၚေတာ့တဲ့ အဝတ္အစားေတြနဲ႔ အဖြားႀကီးက ျခယ္လွယ္ေနတာမို႔ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ဘာဆို ဘာမွ ေရးလို႔၊ ဆြဲလို႔မရဘူး ျဖစ္ေနပါေတာ့တယ္။
အိမ္ရွင္ကလည္း သေဘာေကာင္းပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ စေပၚကို အသာတၾကည္ ျပန္ေပးရွာတယ္။ သူသာ အဲသလို အသာတၾကည္ မလိုက္ေလ်ာဘူးဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္ ဘာလုပ္ရမွန္း သိေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။

အဲလိုနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္လည္း တိုက္ခန္းတစ္ခန္းကို ေရႊ႕ခဲ့တယ္။ အဲဒီ့တိုက္မွာက်ေတာ့ တိုက္ရွင္က ဘယ္သူ႔ကိုမွ အိမ္ေမြးတိရစၦာန္ေတြ ေမြးခြင့္ မေပးထားေတာ့ ဟန္႔ကို က်လို႔။

အဲ… ဒါေပမယ့္ ေခြးေတြကို ေနရာတကာမွာ တစ္ခ်ိန္လံုး ေရွာင္ကြင္း သြားဖို႔ဆိုတာ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဗ်။ အျပင္ထြက္ လမ္းေလွ်ာက္တဲ့အခါ၊ စက္ဘီးစီးသြားတဲ့အခါေတြမွာ ေခြးေဟာင္သံေတြကို မၾကာခဏဆိုသလို ၾကားမိရတတ္ပါတယ္။

ေဟာင္သံက ေတာ္ေတာ္ ေဝးေဝးကမို႔လို႔ ခပ္သဲ့သဲ့ေလး ၾကားလိုက္ရတာပဲျဖစ္ဦး၊ ကြ်န္ေတာ့္အာ႐ံုက ခ်က္ခ်င္းႏိုးလာၿပီး စိတ္က ေခြးေဟာင္သံဆီကို တန္းခနဲ ေရာက္ေရာက္သြားတတ္တယ္။

ေခြးေဟာင္သံၾကားလိုက္တာနဲ႔ ေသြးသံရဲရဲ အမဲသားတံုးကို အဘြားႀကီးဆီ အဘိုးႀကီးတစ္ေယာက္က ပစ္ေပးလိုက္တဲ့ပံု၊ ဗိုက္နဲ ႔ေျမႀကီးနဲ႔ ထိမတတ္ ေလးဘက္သြားေနတဲ့ အဘြားႀကီးက အဲဒီ့ အမဲသားတံုးကို ပါးစပ္နဲ႔ လွမ္းဟပ္ပံု၊ ၿပီးေတာ့ မာန္တဖီဖီနဲ႔ အငမ္းမရ စားေသာက္ေနပံုတို႔က မ်က္လံုးထဲမွာ အလိုလို ေပၚလာတယ္။

စိတ္ထဲမွာ အဲလို တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ျဖစ္သြားေပမယ့္ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္လမ္း ကြ်န္ေတာ္ ဆက္ေလွ်ာက္၊ ကြ်န္ေတာ့္ခရီး ကြ်န္ေတာ္ ဆက္ႏွင္ျဖစ္သြားတာပဲ။

နည္းနည္းေလး လွမ္းသြားတဲ့အခါက်ေတာ့လည္း အဲဒီ့ ေဟာင္သံေတြကို လံုးလံုး မၾကားရေတာ့ဘူးေပါ့ေလ။    ။

 

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္ (ဘာသာျပန္သူ)

(၁၉၉၄ ခုႏွစ္)

(၁၉၉၄ ခုႏွစ္အတြက္ ထုတ္ေ၀တဲ့ The Miami Beach Wire မွာ ပါရိွခဲ့တဲ့ Stan Gibilisco ရဲ႕ Dogs ေခါင္းစဥ္ပါ ၀တၳဳတိုေလးကို အဲဒီ့ႏွစ္မွာပဲ ဘာသာျပန္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ့ေနာက္ မဂၢဇင္းတစ္ေစာင္ကို ေပးလိုက္တယ္။ ပံုႏွိပ္ေဖာ္ျပတဲ့ အဆင့္ကို ေရာက္မလာခဲ့ဘူး။ ဒါနဲ႔ ၂၀၀၀ ျပည့္ႏွစ္မွာ ဆရာ “ကိုတာ”က “စတိုင္သစ္”မဂၢဇင္းကို ထုတ္ေ၀တဲ့အခါ စာမူေတာင္းျပန္ေတာ့ သည္စာမူကို ေပးျဖစ္သြားရျပန္တယ္။ ပံုႏွိပ္ေဖာ္ျပတဲ့ အဆင့္ကို ေရာက္မလာျပန္ဘူး။ သို႔ေသာ္ ဆရာကိုတာက အသိမ္းအဆည္း ေကာင္းသဗ်။ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လထုတ္ စတိုင္သစ္မဂၢဇင္း အမွတ္ ၆၅ မွာ သည္စာမူကို ျပန္ေဖာ္ျပထားၿပီး စာမူခနဲ႔ ေမတၱာလက္ေဆာင္ စာအုပ္ကို အိမ္လာေပးသြားတယ္။ အဲေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ ေမ့ေတ့ေတ့ျဖစ္ခ်င္သလိုလို ရိွေနတဲ့ သည္စာမူေလးကို ပံုႏွိပ္မူနဲ႔ ျမင္ရပါေတာ့တယ္ဗ်ာ။ အခုေတာ့ အဲဒါေလးကို ပံုႏိွပ္မူ မဟုတ္ဘဲ “အီးမူ”နဲ႔ ျပန္လည္ ေ၀မွ်ေပးလိုက္ပါတယ္။)