Song of the Bird

ငွက္ေက်းေတးသံ

တစ္ခါကေပါ့ဗ်ာ။ လယ္သမားႀကီးတစ္ေယာက္ဟာ သိမ္းစြန္ငွက္ရဲ႕ ဥတစ္လံုးကို လယ္ထဲမွာ ေတြ႕တာနဲ႔ ေကာက္လာၿပီး သူ႔ျခံထဲက ၾကက္မႀကီးရဲ႕ အသိုက္ထဲ အသာ ထည့္ထားလိုက္ပါတယ္။ ၾကက္မႀကီးကလည္း ဘာမွ မသိရွာေတာ့ သူ႔ဥေတြနဲ႔ အတူ အဲဒီ့သိမ္းငွက္ဥကိုလည္း ဝပ္ေတာ့တာေပ့ါ။

သည္လိုနဲ႔ အခ်ိန္တန္တဲ့အခါ သိမ္းငွက္ကေလးဟာလည္း တျခားၾကက္ေပါက္စေလးေတြန႔ဲအတူ အေကာင္ေပါက္ၿပီး တျဖည္းျဖည္း အရြယ္ေရာက္လာပါတယ္။

ဘယ္လိုပဲ အရြယ္ရလာလာ၊ သိမ္းငွက္ေလးဟာ တျခားၾကက္ကေလးေတြ လုပ္တဲ့အတိုင္းပဲ လုပ္တယ္။ သူ႔ကိုယ္သူ ၾကက္လို႔ပဲ မွတ္ေနရွာသကိုး။ သည္ေတာ့လည္း ၾကက္ကေလးေတြလိုပဲ ေျမႀကီးကို ယက္၊ ေျမႀကီးထဲက ပိုးကေလးေတြ၊ မႊားကေလးေတြကို ရွာေဖြစားေသာက္။ ၾကက္ကေလးေတြလိုပဲ ကေတာ္ကေတာ္နဲ႔ အသံေပး။ ၾကက္ကေလးေတြလိုပဲ အေတာင္ပံကို အသားကုန္ ျဖန္႔တဲ့ၿပီး ၾကက္ကေလးေတြနည္းတူ ေျမေပၚက ေလး၊ ငါး၊ ဆယ္ေပ အျမင့္အထိသာ ပ်ံတာမ်ိဳးပဲ သူလုပ္တတ္တယ္။

သည္လိုနဲ႔ ေနလာလိုက္တာ အဲဒီ့ သိမ္းစြန္ငွက္ဟာ တျဖည္းျဖည္းန႔ဲ ေတာ္ေတာ့္ကို အိုမင္းလာပါေတာ့တယ္။ တစ္ေန႔မွာေတာ့ တိမ္ကင္းတဲ့ ေကာင္းကင္ယံမွာ ခံ့ညားလွတဲ့ ငွက္ႀကီးတစ္ေကာင္ကို သူ ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ေလက ျပင္းျပင္းႀကီး တိုက္ေနေပမယ့္ အဲဒီ့ငွက္ႀကီးက အေတာင္ပံကို တစ္ခ်က္ကေလးေတာင္ မခတ္ဘဲ ေဘးႏွစ္ဖက္ကိုသာ ကားကား၊ ခန္႔ခန္႔ႀကီး ျဖန္႔လို႔ ေလဟုန္ကို ၿမိန္႔ၿမိန္႔ႀကီး စီးေနပါတယ္။

ၾကက္ေတြန႔ဲအတူ ရွိေနတဲ့ သိမ္းငွက္အိုႀကီးက သူ႔ေခါင္းအထက္မွာ ဝဲေနတဲ့ အဲဒီ့ငွက္ႀကီးကို တအံ႔တၾသ ၾကည့္ရင္းနဲ႔ အဲဒါ ဘာငွက္ပါလိမ့္လို႔ အသံထြက္ ျမည္တမ္းလိုက္ပါတယ္။

သူ႔ေဘးနားမွာ ရွိေနတဲ့ ၾကက္တစ္ေကာင္က သူ႔အေမးကို ေျဖလိုက္တယ္။

အဲဒါ သိမ္းငွက္ေပါ့ဗ်။ ငွက္တကာရဲ႕ ဘုရင္လို႔လည္း ေခၚရမွာေပ့ါ။ သူက ေကာင္းကင္စံငွက္ေလ။ အိမ္း… က်ဳပ္တို႔ကေတာ့ ေျမႀကီးစံေတြေပါ့။ က်ဳပ္တို႔က ၾကက္ေတြ ျဖစ္ေနတာကိုးဗ်ိဳ႕တဲ့။

ေၾသာ္… လို ႔ေျပာရင္း သိမ္းငွက္အိုႀကီးက ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ ညိတ္လိုက္ပါတယ္။

သည္လိုနဲ႔ သူ႔ကိုယ္သူ ၾကက္လို႔ မွတ္ေနတဲ့ သိမ္းငွက္အိုႀကီးဟာ တစ္သက္လံုး ၾကက္လိုပဲ ေနသြားၿပီး ၾကက္လိုပဲ ေသသြားပါေတာ့တယ္။

Anthony De Mello ေရးတဲ့  Song of the Bird ကို ဘာသာျပန္ဆို တင္ဆက္လိုက္တာပါ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာမွာေတာ့ ေက်းညီေနာင္ပံုျပင္ ရွိပါတယ္။ တစ္အူထု႔႔ံဆင္း ညီရင္းအစ္ကိုပင္ ျဖစ္လင့္ကစား ေလျပင္းေနာက္ကို ပါသြားၿပီး တစ္ေကာင္က ႏူးညံ႔သိမ္ေမြ႔သူမ်ားရဲ့ အလယ္မွာ ႀကီးျပင္းရတယ္။ သည္အခါမွာ ပတ္ဝန္းက်င္ရဲ႕ ပံုသြင္း ထုဆစ္လိုက္တဲ့အတိုင္း စ႐ိုက္ေတြ ေပၚလာတာကို ေဖာ္က်ဴးတဲ့ ဘုရားေဟာ ပံုျပင္ေလးပါ။

အထက္မွာ ျပန္ဆို ေဖာ္ျပလိုက္တဲ့ ပံုျပင္နဲ႔ သဘာဝခ်င္း ဆင္လွပါတယ္။ ပတ္ဝန္းက်င္ရဲ႕ ႐ိုက္ခတ္မႈဒဏ္ကို ခံၿပီး လူအပါအဝင္ သတၱဝါမ်ား အားလံုးမွာ အမူအက်င့္ဆိုတာေလးေတြ ေပၚေပါက္လာပါတယ္။

ျပန္ဆိုေဖာ္ျပလိုက္တဲ့ ပံုျပင္မွာက်ေတာ့ စြန္ပင္ျဖစ္လင့္ကစား မိမိကိုယ္မိမိ ၾကက္လို႔ ထင္ေနတဲ့အတြက္ စြန္လို မစြမ္းေတာ့ဘဲ ၾကက္ေလာက္သာ စြမ္းေတာ့တာကို ထင္ရွားေအာင္ ေဖာ္က်ဴးထားပါတယ္။

သည္ပံုျပင္ကိုဖတ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားမိသြားတာေတြကေတာ့ အမ်ားႀကီးပါပဲ။

ငါကေတာ့ သခ်ၤာညံ့တယ္ဆိုၿပီး သခ်ၤာခ်ိန္ေရာက္တိုင္း ေခၽြးပ်ံေနခဲ့တာေတြ၊ ငါနဲ႔ အားကစားနဲ႔က အက်ိဳးမေပးပါဘူးဆိုၿပီး ေဘာလံုးကြင္းကို ေရွာင္ခဲ့တာေတြ၊ ဂုဏ္ထူးေတြ မပါခ်င္ေန ေအာင္ရင္ ၿပီးတာပဲဆိုၿပီး ေတာ္ရိေလ်ာ္ရိ ေနခဲ့တာေတြ၊ ျဖစ္မွာ မဟုတ္ပါဘူးေလဆိုၿပီး ေလွ်ာ့ခဲ့တာေတြ၊ စိတ္ေကာင္းထားမိတာန႔ဲ တစ္ၿပိဳင္နက္ ငါခ်ည္း ခံရတာပဲဆို တဲ့အေတြးန႔ဲ ရမ္းကားခဲ့တာေတြ၊ မထူးပါဘူးေလ၊ တစ္တက္စားလည္း ၾကက္သြန္ပဲ ဆိုၿပီး တြယ္ပစ္လိုက္တာေတြ၊ ….ေတြ၊ ….ေတြ….

စဥ္းစားလိုက္မယ္ဆိုရင္ အမ်ားႀကီးပါပဲ။

ပိုဆိုးတာက ပံုျပင္ထဲကလို ၾကက္ေတြၾကားမွာ ႀကီးျပင္းလာရတဲ့အခါမွာ အားလံုးက ပိုလို႔ ပိုလို႔ လြဲေခ်ာ္ကုန္ရတတ္ျပန္ပါတယ္။

အခ်စ္နဲ႔ စစ္မွာ အားလံုး တရားတယ္ဆိုတာမ်ိဳးနဲ႔ ထင္ရာစိုင္းတာဟာ ၾကက္လိုေနတာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလား။ ဒါမွမဟုတ္လည္း အိုးေကာင္း ရခ်င္ရင္ အိုးထိန္းသည္ဟာ အိုးကို နာနာ႐ိုက္ေပးရတယ္ ဆိုတာမ်ိဳးနဲ႔ ကိုယ့္သားသမီး၊ ကိုယ့္တပည့္ေလးေတြအေပၚမွာ ကိုယ့္ေဒါသကို ထြက္ေပါက္ေပးရင္း စိတ္ရွိလက္ရွိ ေဆာ္ပေလာ္တီးတာကေရာ ၾကက္စိတ္ေပါက္သြားတာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလား။ ဒါမွမဟုတ္ မိုးခါးေရပဲ၊ ကိုယ္မေသာက္လည္း သူမ်ား ေသာက္မယ့္အတူတူ ကိုယ္က ဦးေအာင္ပဲ တဂြပ္ဂြပ္ က်ိဳက္လိုက္ဦးမဟဲ့ ဆိုတာကေရာ ၾကက္စိတ္ေတြ ဝင္လာတာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလား။ ပါးကိုက္ရင္ နားကိုက္လိုက္မယ္၊ ခ်င္းစိမ္းနဲ႔ မိႆလင္ သူၾကင္မွ ကိုယ္ၾကင္မယ္ဆိုတာမ်ိဳးကေရာ ၾကက္အမူအက်င့္အတိုင္း ေနျဖစ္သြားတာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလား။

သူ႔ပံုျပင္ေလးကိုု ဖတ္ၾကည္႔မိရာက ဆင့္ပြားေတြးမိတဲ့အခါမွာ အေတြးစေတြက တစ္သီတစ္တန္းႀကီး ေပၚလာပါတယ္။

ၾကက္က ၾကက္လို ေနၿပီး ၾကက္လို ေသရတာ ဘာမွ မဆန္းပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သိမ္းငွက္က ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ၾကက္လို႔ ထင္ၿပီး ၾကက္လို ေန၊ ၾကက္လို ေသသြားတာႀကီးကေတာ့ ေတာ္ေတာ့္ကို မနိပ္တာလည္း အမွန္ပါပဲ။

အင္း… ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္ ၾကက္လား၊ သိမ္းငွက္လား ကြဲျပားေအာင္ အရင္ဆံုး လုပ္ရပါဦးမယ္ေလ။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

(အေတြးသစ္ဂ်ာနယ္၊ အတြဲ ၄  အမွတ္ ၂၀၀၊ ၀၆-၀၉-၀၄)

“တစ္ၿမိဳ႕ႏွစ္စိတ္ (ေမာဟေျပ ပံုတိုပတ္စမ်ား - ၄)”ထဲမွာ ေဖာ္ျပထားတာေလးကို ဆရာမေလး Hana San က 
သူ႔ရဲ႕ Facebook စာမ်က္ႏွာမွာ မွတ္စုအျဖစ္ ကူးၿပီး တင္ထားတာ ေတြ႕လိုက္ရလို႔ အပါးခိုၿပီး သူ႔ဟာကို 
copy & paste လုပ္ကာ ကၽြန္ေတာ့္ ဘေလာ့(ဂ္)မွာ တင္ေပးလိုက္တာပါ။ သည္အတြက္ လက္အေညာင္းခံၿပီး
ျပန္ကူးတင္ေပးတဲ့ ဆရာမေလးကို ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း မွတ္တမ္းတင္ပါတယ္။ ;)