Women’s Talk

ကမၻာေက်ာ္ႀကီးေပမယ့္

မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ဆီက လက္ဆင့္ကမ္းလာတဲ့ ေၾကာ္ျငာေလးတစ္ခု  ဓာတ္ေခ်ာစာကေန ဝင္လာတယ္။

ဖတ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ႏိုင္ငံတကာ အစိုးရမဟုတ္တဲ့ အဖြဲ႕အစည္း တစ္ခုက ကမကထလုပ္ၿပီး က်င္းပမယ့္ “အမ်ိဳးသမီးမ်ားရဲ႕ စကားဝိုင္း” အစီအစဥ္ပါတဲ့။

အဲဒီ့အစီအစဥ္မွာ ေျပာမယ့္သူတစ္ေယာက္ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ မ်က္လံုးျပဴးသြားရပါတယ္။ သူကေတာ့ ၿဗိတိသွ် ႐ုပ္ရွင္မင္းသမီး အေက်ာ္အေမာ္ အယ္မာ ေထာ(မ္)ဆင္(န္) ျဖစ္ေနပါတယ္။ သူ႔ နာမည္ ျမင္လိုက္တာနဲ႔ ေခါင္းထဲမွာ ေပၚလာတာက “ဂ်ိန္း ေအာ္ စထင္(န္)” ရဲ႕ ဂႏၴဝင္ဝတၳဳႀကီးျဖစ္တဲ့ Sense and Sensibility ပါပဲ။ အဲဒီ့ဝတၳဳကို ႐ုပ္ရွင္ဇာတ္ၫႊန္းအျဖစ္ သည္မင္းသမီးကိုယ္တိုင္က ေရးသားခဲ့ၿပီး ကိုယ္တိုင္လည္း ပါဝင္သ႐ုပ္ေဆာင္ခဲ့ဖူးပါတယ္။

အဲဒီ့ဇာတ္ကားအတြက္ အေကာင္းဆံုး ဇာတ္ၫႊန္း ေအာ္စကာဆုကို သူက ဆြတ္ခူးရရွိခဲ့တဲ့အျပင္ ေအာ္စကာဆုမဟုတ္ေပမယ့္ BAFTA လို႔ လူသိမ်ားတဲ့ “႐ုပ္ရွင္နဲ႔ ႐ုပ္ျမင္သံၾကား အႏုပညာ ၿဗိတိသွ် အကယ္ဒမီ“က ခ်ီးျမႇင့္တဲ့ အေကာင္းဆံုး အမ်ိဳးသမီးဇာတ္ေဆာင္ဆုကိုလည္း အဲဒီ့ကားနဲ႔ပဲ ရခဲ့ပါေသးတယ္။ ဟယ္ရီေပၚတာ ဇာတ္လမ္းတြဲေတြမွာလည္း ပါဝင္ သ႐ုပ္ေဆာင္ခဲ့သူ ျဖစ္သလို Howards End ဆိုတဲ့ ဇာတ္ကားနဲ႔လည္း အေကာင္းဆံုးအမ်ိဳးသမီး သ႐ုပ္ေဆာင္ ေအာ္စကာဆု  ရရွိထားသူလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ တိုတိုေျပာရရင္ ေအာင္ျမင္ထင္ရွားတဲ့ ကမၻာေက်ာ္ ႐ုပ္ရွင္မင္းသမီးေပါ့။

အဲဒီ့မင္းသမီးက သည္အခမ္းအနားမွာ စကားေျပာမယ္ဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း အလြန္စိတ္ဝင္စားသြားတယ္။ ကမၻာေက်ာ္ မင္းသမီး တစ္ေယာက္ကို အျပင္မွာ ျမင္ဖူးဖို႔ဆိုတာ အိပ္မက္ေတာင္ မမက္ဖူးတာမ်ိဳးပါ။ အခုေတာ့ ကိုယ့္တိုင္းျပည္ထဲကလည္း တစ္လက္မမွ မထြက္ရဘဲ သူလို မင္းသမီးကို ျမင္ေတြ႕ႏိုင္တဲ့အခြင့္အေရးမို႔ လက္လြတ္မခံေတာ့ဘဲ သက္ဆိုင္တဲ့ တာဝန္ခံဆီကို ဖိတ္စာပို႔ေပးဖို႔ ဓာတ္ေခ်ာစာနဲ႔ပဲ လွမ္း ေမတၱာရပ္ခံလိုက္ပါေတာ့တယ္။

ဟိုကလည္း မဆိုင္းမတြဘဲ အေၾကာင္းျပန္တယ္။ ေနရာအခက္အခဲေၾကာင့္ ဖိတ္စာကန္႔သတ္ထားေၾကာင္းနဲ႔ ဖိတ္စာေတြ အဆင္သင့္ျဖစ္ရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံအတြက္ ပို႔ေပးပါ့မယ္တဲ့။ သည္လိုနဲ႔ ဖိတ္စာကလည္း အင္တာနက္ကတစ္ဆင့္ပဲ ရလာတယ္။ ဖိတ္စာကို ပံုႏွိပ္ၿပီး ယူလာခဲ့ေပးပါလို႔လည္း မွာပါေသးတယ္။

သည္လိုနဲ႔ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလ ၁၅ ရက္ စေနေန႔မွာ အဲဒီ့အခမ္းအနားကို တက္ေရာက္ခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ့ အခမ္းအနားက ေန႔ခင္း ၃ နာရီမွာ စမွာ။ ၃ နာရီအတိမွာ စခ်င္တဲ့အတြက္ ၂ နာရီ ၄၅ မတိုင္ခင္ အေရာက္လာၿပီး ေနရာယူေပးဖို႔လည္း ဖိတ္စာမွာ ႏိႈးေဆာ္ထားတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲဒီ့ေန႔ ေန႔လည္ တစ္နာရီက သံုးနာရီအတြင္း ကန္ေတာ္ႀကီးေစာင္းက ဟိုတယ္ႀကီးတစ္ခုမွာ က်င္းပမယ့္ မဂၤလာအခမ္း အနားအတြက္ အခမ္းအနားမွဴး လုပ္ေပးဖို႔ ကြ်န္ေတာ္က လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္လေလာက္ကတည္းက လက္ခံထားမိေနတယ္။ အခ်ိန္က နည္းနည္း ကသီလင္တျဖစ္ခ်င္စရာေပါ့။

တကယ္လည္း ကသီပါတယ္။ မဂၤလာေဆာင္က ျပန္ထြက္လာေတာ့ ၂ နာရီ ၁၅ မိနစ္ရွိေနၿပီ။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကားေရွ႕မွာ တျခား ကားတစ္စီးက ပိတ္ရပ္သြားလို႔ အဲဒီ့ကားရွင္ကို ရွာရတာနဲ႔ အခ်ိန္က ပိုၾကာသြားတယ္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ကဆုန္စိုင္းၿပီး အိမ္ျပန္ေျပးရေသးတယ္။ အဝတ္ျပန္လဲရေသးတာပ။ ပြဲထိုင္ အဝတ္ႀကီးနဲ႔ လန္းလန္းလန္းလန္း လုပ္ၿပီး သြားဖို႔မွ မေတာ္ဘဲေလ။

သည္လိုနဲ႔ ၂ နာရီ ၄၅မိနစ္အတိမွာပဲ “အမ်ိဳးသမီးမ်ားရဲ႕ စကားဝိုင္း“ က်င္းပမယ့္ ေရႊေတာင္ၾကားထဲက ဩစေၾတးလ်သံ႐ံုးရဲ႕ အပမ္းေျဖရိပ္သာကို ေရာက္သြားပါတယ္။ စိတ္ထဲမွာ သံသယတစ္ခုက ရွိေနေသးတယ္။ သူတို႔ကသာ အယ္မာ ေထာ္(မ္)ဆင္(န္) ေျပာမယ္လို႔ ေျပာတာ။ လူကိုယ္တိုင္ မဟုတ္ဘဲ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားကတစ္ဆင့္ ေျပာရင္လည္း ျဖစ္ႏိုင္ေနတာပဲလို႔ ေတြးမိေနရတာပါ။

ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ ေရာက္ၿပီး မၾကာခင္မွာပဲ မင္းသမီးႀကီး ဝင္လာတာေတြ႕လိုက္ရပါတယ္။ အသက္ ၅၃ ႏွစ္အရြယ္ေရာက္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ မင္းသမီးႀကီးက ေခ်ာေမာတင့္တယ္လွပါတယ္။ သူနဲ႔အတူ ေျပာမယ့္သူေတြက အၿငိမ္းစား ပါေမာကၡ ေဒါက္တာ ေဒၚျမင့္ျမင့္ခင္၊ စာေရးဆရာမ ဂ်ဴးနဲ႔ ေတးသံရွင္ ျဖဴျဖဴေက်ာ္သိန္းတို႔လည္း ပါပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ ကင္မရာက မနားေတာ့ပါဘူး။

အခမ္းအနားကို သံုးနာရီတိတိမွာ စလိုက္ၾကပါတယ္။ စုစုေပါင္း လူ ၇၀ စာ ထိုင္ခံုခ်ထားၿပီး ထိုင္ခံု အားလံုးနီးပါး ျပည့္ပါတယ္။ အမ်ားစုက အမ်ိဳးသမီးေတြပါ။ အမ်ိဳးသားရယ္လို႔ ဆယ္ေယာက္မျပည့္ပါဘူး။ အဖြင့္အမွာစကားကို ျမန္မာႏိုင္ငံဆိုင္ရာ ဩစၾတးလ် သံအမတ္ အမ်ိဳးသမီးႀကီးက ေျပာတယ္။ သူ႔ေနာက္မွာ ကမကထျပဳတဲ့ Action Aid အဖြဲ႕အစည္းက အမႈေဆာင္အရာရွိခ်ဳပ္က ေျပာပါတယ္။ အဲဒီ့ေနာက္ ေဒါက္တာ ေဒၚျမင့္ျမင့္ခင္က ျမန္မာႏိုင္ငံက အမ်ိဳးသမီးမ်ားရဲ႕ အေနအထားကို ပုဂံေခတ္က အစခ်ီကာ ေျပာပါတယ္။ အသံခ်ဲ႕စက္မပါတဲ့ အခမ္းအနားမို႔ တိုးတိုးသက္သာ ေျပာတဲ့ ဆရာမႀကီး အသံကို အေတာ္ နားစိုက္ေထာင္ရပါတယ္။ ဆရာမႀကီးက အဂၤလိပ္ဘာသာနဲ႔ပဲေျပာတာပါ။

ေနာက္ ဆရာမဂ်ဴးအလွည့္ပါ။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔အတူ ေမာ္လၿမိဳင္မွာ ေဟာတုန္းကထက္ သည္မွာ ေဒၚဂ်ဴးကပိုၿပီး သြက္လက္ေနတယ္။ မိန္းကေလးဆိုရင္ ဘယ္ကဲ့သို႔ ဘယ္ခ်မ္းသာဆိုၿပီး ပံုေသကားခ် သတ္မွတ္ခ်င္ၾကတဲ့ သေဘာထားကို ပယ္သင့္တဲ့အေၾကာင္းကို သူက ေဆြးေႏြးသြားတာပါ။ သူ႔မိခင္ ဖခင္တို႔ရဲ႕ အိမ္ေထာင္ေရးဘဝ၊ မိသားစုဘဝကို နမူနာေလးနဲ႔ ပံုေဖာ္သြားတာက စိတ္ဝင္စားဖြယ္၊ ႏွစ္လိုဖြယ္ပါပဲ။

ေနာက္တစ္ေယာက္က ျဖဴျဖဴေက်ာ္သိန္းျဖစ္ပါတယ္။ သူကလည္း အဂၤလိပ္လိုပဲ ေျပာျပန္ပါတယ္။ ေရာ့(ခ္)အဆိုေတာ္ တစ္ေယာက္အျဖစ္ သူ ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့ရတဲ့ လမ္းေၾကာင္းေလးနဲ႔ အစခ်ီၿပီး အမ်ိဳးသမီးမ်ားရဲ႕ အနာဂတ္အတြက္ အေျခခံအက်ဆံုးကေတာ့ ပညာေရးသာ ျဖစ္ေၾကာင္း သူကလည္း ခ်က္ခ်က္ခ်ာခ်ာ ေျပာသြားတယ္။

လာပါၿပီ။ ကမၻာေက်ာ္မင္းသမီးႀကီး။ သည္မင္းသမီးႀကီးရဲ႕ ဂုဏ္ပုဒ္ေတြထဲမွာ သ႐ုပ္ေဆာင္မင္းသမီး၊ ဟာသပညာရွင္၊ ဇာတ္ၫႊန္းဆရာမ ဆိုတဲ့ ဂုဏ္ပုဒ္သံုးရပ္က တြဲေနပါတယ္။ ဟာသပညာရွင္ၿပီၿပီ သူ စဝင္လာကတည္းက ပရိသတ္က တေသာေသာနဲ႔ ရယ္ေမာေနၾကရရေအာင္ ဟန္ မာန္အျပည့္နဲ႔ လႈပ္လႈပ္ရွားရွား ေျပာသြားပါတယ္။ ေဟာစင္ေနာက္မွာ ေတာင့္ေတာင့္ႀကီး ရပ္ၿပီး ေဟာေျပာတာကို ဘယ္တုန္းကမွ မႀကိဳက္တတ္သလို ကိုယ္တိုင္လည္း တစ္ခါမွ မလုပ္ဖူးတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ အယ္မာ့ ေျပာပံု ဆိုလက္နဲ႔ ဟန္အမူအရာေတြ၊ အလႈပ္အခတ္ေတြက  စြဲမက္စရာ ေကာင္းေနပါတယ္။ မင္းသမီးပီပီ မ်က္ႏွာထား၊ အသံေန အသံထားနဲ႔ မင္ေမာင္းကလည္း အလြန္ေကာင္းလွပါတယ္။

သူကလည္း သူျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ ဘဝ၊ သူေရာက္ခဲ့တဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံ အပူပိုင္းေဒသမွာ ေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ မိန္းကေလးေတြရဲ႕ ဘဝမ်ားနဲ႔ အစခ်ီရင္း မိန္းမေကာင္းဆိုတာ ဘယ္ကဲ့သို႔ ဘယ္ခ်မ္းသာဆိုတဲ့ ေခါက္႐ိုးအထပ္ထပ္ အခ်ိဳးခံၿပီး ပံုစံခြက္ထဲ အသြပ္ခံရပံုမ်ားကို ေျပာသြားပါတယ္။ အဲဒီ့ အစဥ္အလာ အ႐ိုးစြဲအေတြးအျမင္ေတြ ပေပ်ာက္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ဖို႔က လူတိုင္းမွာ တာဝန္ရွိေၾကာင္းေပါ့။

အားလံုးျခံဳလိုက္ရင္ စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းတဲ့ အစီအစဥ္ေလးပါပဲ။ ေဟာေျပာသူေတြကလည္း တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ငဲ့ၿပီး အခ်ိန္ေတြ အမ်ားႀကီး ယူမသြားဘဲ တိုတိုက်ဥ္းက်ဥ္းနဲ႔ ထိထိမိမိ ေျပာသြားၾကတာမို႔ က်စ္က်စ္လစ္လစ္ ရွိပါတယ္။ ဒါေတာင္ အခမ္းအနားၿပီးေတာ့ ငါးနာရီ ထိုးခါနီးေနပါၿပီ။ အခ်ိန္ကို ငဲ့ရတာမို႔ မူလ အစီအစဥ္အတိုင္း ပရိသတ္ရဲ႕ ေမးခြန္းေတြကို ေျဖၾကားမယ့္ အစီအစဥ္ကို ပယ္ဖ်က္လိုက္ၾကပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ နည္းနည္း စိတ္ကသိကေအာက္ျဖစ္ဖို႔ ေကာင္းသြားတာကေတာ့ အဲဒီ့က တာဝန္ရွိသူ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္က ပြဲအလယ္မွာ ကြ်န္ေတာ့္ကို သိပ္ လမ္းမသလားပါနဲ႔လို႔ သူ႔နားက အျဖတ္မွာ ေျပာတာပါပဲ။ လမ္းသလားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဓာတ္ပံု႐ိုက္ေနတဲ့အတြက္ သြားလာလႈပ္ ရွားေနရတာပါလို႔ ကြ်န္ေတာ္ ေျပာေပမယ့္ သူက ဇြတ္ေျပာေနပါတယ္။ ႏိုင္ငံျခားသူတစ္ေယာက္ပါ။ စိတ္ထဲမွာ အလြန္မ်က္သြားပါတယ္။ အဲဒီ့ပြဲမွာ ႏိုင္ငံျခားသား လူငယ္ ဓာတ္ပံုဆရာတစ္ေယာက္၊ ျမန္မာ အမ်ိဳးသမီး ဓာတ္ပံုဆရာမတစ္ေယာက္နဲ႔ ႏိုင္ငံတကာအဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုမွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ျမန္မာတစ္ေယာက္တို႔လည္း ဓာတ္ပံု႐ိုက္ေနၾကပါတယ္။ သူတို႔ဆိုရင္ ပရိသတ္အားလံုးရဲ႕ ေရွ႕ကေန မတ္တတ္ရပ္ၿပီး ႐ိုက္ၾကတာေတြေတာင္ ပါေသးတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကမွ ေဘးဘက္က ႐ိုက္တာပါ။ ဆရာမႀကီး ေဒၚျမင့္ျမင့္ခင္ ေျပာေနတုန္းမွာသာ ဆရာမႀကီးက ထိုင္ရာက မထဘဲ ေျပာတာမို႔ အလယ္ မင္းလမ္းက သြား႐ိုက္ရပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ကိုင္တဲ့ ကင္မရာကလည္း အေပ်ာ္တမ္း ကင္မရာဆိုေပမယ့္ ကေခ်ာ္ကခြ်တ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ အငယ္တမ္း ပညာရွင္သံုး ကင္မရာမ်ိဳးပါ။ တစ္ခုေတာ့ ရွိသေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္က ဓာတ္ပံု႐ိုက္ရင္ ျဖည့္စြက္မီးကို သံုးခဲတယ္။ သဘာဝ အလင္းေရာင္နဲ႔ ႐ိုက္တဲ့ အက်င့္ရွိတယ္။ မီးခြက္ႀကီး တပ္ဆင္မထားတဲ့ ကင္မရာမို႔ သူက အထင္ေသးသလားေတာ့ မသိဘူး။ ဓာတ္ပံု႐ိုက္ေနသူ ေလးေယာက္အနက္မွာ ကြ်န္ေတာ့္တစ္ေယာက္ကိုပဲ ကြက္ၿပီး အဲလိုေျပာေတာ့ စိတ္ထဲ အေတာ္ မ်က္သြားပါတယ္။ အခမ္းအနားကလည္း တန္းလန္းမို႔ အက်ယ္အက်ယ္ မၿငိမ္းဖြယ္ မျဖစ္ခ်င္လို႔သာ ကြ်န္ေတာ္ ေရွာင္ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ မဟုတ္လို႔ကေတာ့ သူ႔ကို ေကာင္းေကာင္း ျပန္ေျပာျဖစ္သြားမွာ ေသခ်ာတယ္။

ျမင္ရေတြ႕ရခဲလွတဲ့ ကမၻာေက်ာ္ မင္းသမီးႀကီးကို အားပါးတရ ေတြ႕ရတာ၊ ဓာတ္ပံုေတြ ႐ိုက္ခြင့္ရလိုက္တာ၊ စကားေျပာခြင့္ရလိုက္တာနဲ႔ပဲ အဲဒီ့ အထစ္အေငါ့ေလးကို ေက်ာ္လႊားလိုက္ႏိုင္သြားပါတယ္။ ပြဲအၿပီး လက္ဖက္ရည္ဝိုင္းမွာ မိတ္ေဆြေတြကို ႏႈတ္ဆက္ရင္း ဓာတ္ပံုျပပြဲကို ၾကည့္ရပါတယ္။ အဲဒီ့ ဓာတ္ပံုတစ္ပံုဝယ္ရင္ အယ္မာ ေထာ(မ္)ဆင္(န္)ရဲ႕ လက္မွတ္ပါတဲ့ ကပ္ခြာေလးတစ္ခု ရမွာမို႔ ဓာတ္ပံုႏွစ္ပံု ဝယ္လိုက္ပါတယ္။

ၿပီးေတာ့ အယ္မာနဲ႔ ဓာတ္ပံုတြဲ႐ိုက္ေပါ့ဗ်ာ။ မင္းသမီးႀကီးကလည္း သေဘာမေနာ ေကာင္းစြာပဲ၊ လူတကာနဲ႔ ဖက္လွဲတကင္း ဓာတ္ပံုအ႐ိုက္ခံ ေပးတာမို႔ ၾကည္ႏူးစရာ ေကာင္းပါတယ္။

အျပန္လမ္းမွာ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူက ေျပာပါတယ္။

“ကမၻာေက်ာ္ႀကီးေပမယ့္ ပဲမမ်ားဘူးေနာ္”တဲ့။

ကြ်န္ေတာ္က သူ႔စကား ေနာက္ကြယ္က အနက္ပြားကို ဆင္ျခင္မိရင္း ေခါင္းညိတ္ေထာက္ခံလိုက္မိရပါေတာ့တယ္။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(ရန္ကုန္ – ၁၆၁၀၁၁)

ကေန႔ (၂၀-၁၀-၁၁)ထုတ္ Bi Weekly Eleven ဂ်ာနယ္ပါ စာတစ္ပုဒ္ကို ျပန္လည္ တင္ဆက္လိုက္တာပါ။

Inside-the-box Thinking

အေမး ပီအိပ္(ခ်္)ဒီ ေက်ာင္းသူ၊ အေျဖ လီကြမ္ယု

အင္တာနက္ေက်းဇူးေၾကာင့္ စကၤာပူသတင္းတစ္ပုဒ္ ဖတ္ခြင့္ၾကံဳလိုက္ပါ တယ္။ အသက္ ၂၇ ႏွစ္အရြယ္ ပါရဂူဘြဲ႕သင္တန္းတက္ေနတဲ့ ဇီဝသိပၸံ ေက်ာင္းသူေလးတစ္ေယာက္က စကၤာပူရဲ႕ ဝါရင့္ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း လီကြမ္ယုကို ေက်ာင္းသား ၁၇၀ဝ ရဲ႕ ေရွ႕မွာ ေမးခြန္းတစ္ခု ေမးခ်လိုက္ပါတယ္။

အခ်ိန္တိုအတြင္းမွာ တျခားႏိုင္ငံက ဝင္ေရာက္လာတဲ့ ႏိုင္ငံျခားသားေတြ  ေအာတိုက္ေနတာမို႔ စကၤာပူႏိုင္ငံသူ၊ ႏိုင္ငံသားေတြမွာ အမ်ိဳးသားေရးစိတ္ေတြ ပ်က္ယြင္းေနၾကၿပီ။ ဒါ့ေၾကာင့္ သည္ႏိုင္ငံဟာ သူတို႔ မိခင္ႏိုင္ငံဆိုတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြ ျပန္ရလာေအာင္ လူမႈေရးအရ စည္းလံုး ညီၫြတ္မႈ ရွိလာေအာင္ ကြ်န္မတို႔ေတြ ဘယ္လို လုပ္ၾကရင္ ေကာင္းမတံုးလို႔ ကေလးမေလးက သူ႔ထက္ အသက္ ၆၀ တိတိ ႀကီးတဲ့ လီကြမ္ယုကို  ေမးလိုက္တာပါ။
ေမးခြန္းကို ဘိုးေတာ္က အတည့္မေျဖဘူး။ စစခ်င္း ျပန္ေျပာတာက စကၤာပူႏိုင္ငံရဲ႕ အဆမတန္ မ်ားျပားလာတဲ့ သက္ႀကီးရြယ္အိုေတြ အၾကာင္း ေျပာတယ္၊ ၿပီးေတာ့ စကၤာပူႏိုင္ငံရဲ႕ က်ဆင္းေနတဲ့ လူဦးေရ တိုးပြားႏႈန္းအေၾကာင္း ေျပာတယ္။ အဲဒါေတြကသာ စကၤာပူႏိုင္ငံ့ေခါင္းေဆာင္မ်ား ေခါင္းခဲေနရတဲ့ ျပႆနာေတြလို႔လည္း ဆိုတယ္။ “ကေန႔ မီးဖြားႏႈန္းက ၁.ဝ၁ ပဲ ရွိတယ္။ တစ္နည္းေျပာရင္ အိမ္ေထာင္ရွင္စံုတြဲတိုင္းမွာ ကေလး ၁.ဝ၁ ေယာက္ပဲ ရွိတယ္။ ေရႊ႕ေျပာင္းအေျခခ်လာတဲ့ သူ တစ္ႏွစ္ကို ေျခာက္ေသာင္းေလာက္ရွိမွ က်ဳပ္တို႔ရဲ႕ စီးပြားေရးကို ပ်ိဳမ်စ္ႏုနယ္ေစလိမ့္မယ္လို႔ မူဝါဒ ေလ့လာေရး သိပၸံရဲ႕ ကိန္းဂဏန္းေတြက ခပ္တင္းတင္းႀကီး ျပဆိုေနပါတယ္။ အဲေလာက္ေတာ့ က်ဳပ္တို႔ မလုပ္ႏိုင္ဘူး။ ႏွစ္ေသာင္း၊ မသကာ ႏွစ္ေသာင္းခြဲေလာက္ဆို ေတာ္ေလာက္ၿပီ။ ေျခာက္ေသာင္းေတာ့ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး”လို႔ လီကြမ္ယုက ေျပာပါတယ္။

အိမ္ေထာင္ရွင္စံုတြဲေတြမွာ ကေလး ၁.၈ ေယာက္ႏႈန္း၊ သည့္ထက္ ပိုေကာင္းတာက ကေလး ၂.၁ ေယာက္ႏႈန္းေလာက္အထိ ေမြးႏိုင္မွ လိုအပ္တဲ့ လူဦးေရကို ေထမိႏိုင္မယ္လို႔လည္း ဘိုးေတာ္က ေျပာပါတယ္။

ၿပီးေတာ့မွ လီကြမ္ယုက ကေလးမေလးကို ေမးခြန္းျပန္ထုတ္ပါတယ္။

“ဒါထက္ ညည္းအသက္က ဘယ္ေလာက္ရွိၿပီလဲ”

“ႏွစ္ဆယ့္ခုနစ္ႏွစ္ပါရွင့္”

ဆက္ေမးတဲ့ ေမးခြန္းေတြက ၾကမ္းတယ္။ သြက္တယ္။ “ညည္းမွာ အိမ္ေထာင္ရွိလား” (ဟင့္အင္း… ရွိဘူးရွင့္။) “ညည္း ပါရဂူဘြဲ႕ၿပီးဖို႔ ေနာက္ထပ္ ဘယ္ႏွႏွစ္လိုေသးလဲ” (ႏွစ္ႏွစ္ပါရွင့္။) “ဒါဆို ဘြဲ႕ရတဲ့အခ်ိန္ဆို ညည္းအသက္ ၂၉ ႏွစ္ေပါ့။ ညည္းမယ္ ရည္းစာေရာ ရွိလား” (မရွိဘူးရွင့္။)

သည္မွာတင္ ဘိုးေတာ္က အမ်ိဳးသမီးေတြ မီးဖြားမႈဆိုင္ရာ ဇီဝေဗဒ သေဘာတရားေတြကို ေျပာပါေတာ့တယ္။ အသက္ ၃၅ ႏွစ္ေနာက္ပိုင္းမွာ မ်က္ႏွာျပားျပား၊ မ်က္လံုးပိတ္ပိတ္နဲ႔ ဦးေႏွာက္မမွန္တဲ့ ကေလးေတြ  ေမြးလာႏိုင္တာမ်ိဳးလို အႏၲရာယ္ေတြ မ်ားျပားလာေၾကာင္း ဆက္ေျပာတယ္။ “အဲေတာ့ ညည္းကို က်ဳပ္အၾကံေပးခ်င္တာက အခ်ိန္မျဖဳန္းပါနဲ႔လို႔ပဲဗ်။ ညည္းရဲ႕ ပါရဂူဘြဲ႕လည္းရ၊ ရည္းစားလည္း ရပါေစလို႔ က်ဳပ္ ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါသဗ်ာ”ဆိုတာနဲ႔ စကားကို အဆံုးသတ္လိုက္တယ္။

၁၇၀ဝ ရွိတဲ့ ပရိသတ္က အုတ္ေအာ္ေသာင္းသဲ ရယ္တယ္။ ကေလးမရဲ႕ မ်က္ႏွာလည္း ရဲရဲတြတ္သြားပါေတာ့တယ္။

သတင္းက မဆံုးေသးပါဘူး။ ကေလးမေလးကို သတင္းေထာက္က ေမးျမန္းထားတာေတြ ပါပါေသးတယ္။ ကေလးမေလး ရွက္သြားတဲ့အေၾကာင္း၊ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ အေငြ႕ပ်ံသြားခ်င္တဲ့အထိျဖစ္ရေၾကာင္း၊ ဘာညာ စတာေတြ ဆက္ေရးထားပါတယ္။

သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္ ေျပာခ်င္တာက အဲဒါေတြ မဟုတ္တဲ့အတြက္ သတင္းကို အစအဆံုး ျပန္ေျပာျပမေနေတာ့ပါဘူး။ ဒါေလးကို အင္တာနက္ေပၚက ကြ်န္ေတာ့္ စာမ်က္ႏွာမွာ တင္လိုက္ေတာ့ စာဖတ္သူတစ္ဦးက မွတ္ခ်က္ေပးလာတယ္။ “ဒါကေတာ့ အဲဒီ့ကေလးမ ညံ့လို႔ပါ။ လီကြမ္ယုကို မေမးခင္မွာ လီကြမ္ယု ျပန္ေျပာလာမယ့္ တံု႔ျပန္ခ်က္ေတြကို ႀကိဳ ျပင္မထားလို႔ သူ ခံလိုက္ရတာပဲ။ နည္းေတာင္ နည္းေသး… တဲ့။

အဲဒါကို ကြ်န္ေတာ္ ေအာက္ပါအတိုင္းျပန္ေဆြးေႏြးျဖစ္သြားပါတယ္။

“ကေလးမ ညံ့ရျခင္းမွာ အေၾကာင္းႏွစ္ခ်က္ ရွိတယ္လို႔ ျမင္မိပါ တယ္။ ပထမတစ္ခ်က္ကေတာ့ ငယ္မာန္နဲ႔ ပညာမာန္။ ဒုတိယအခ်က္က သူ႔ေမးခြန္းမွာ ေပၚလြင္တယ္။ စလံုးေမာင္မယ္ေတြ အားလံုးလိုပဲ အလုပ္အကိုင္ အခြင့္အလမ္း ၾကံဳ႕ဝင္ေနမႈဟာ ႏိုင္ငံျခားသားေတြ လွိမ့္ဝင္ေနလို႔ ဆိုတဲ့ အျမင္တစ္ခုတည္းကိုသာ သူက ကိုင္ဆုပ္ထားတယ္။ သည္အတြက္ မူဝါဒ ခ်မွတ္သူေတြကိုသာ အျပစ္တင္ခ်င္တဲ့ သေဘာက ရွိေနတယ္။ သည္မွာတင္ ငါတို႔မွာ ဘာတာဝန္ရွိလဲဆိုတာကို လံုးဝ မဆင္ျခင္မိေတာ့ဘဲ သူ႔အျမင္က ပိတ္သြားတယ္။ အဲဒီ့မွာတင္ သူ႔ကိုယ္သူ ကာကြယ္ဖို႔ ျပင္ဆင္ရေကာင္းမွန္း မသိရွာေတာ့တာလို႔ ျမင္မိပါတယ္။ ယူတတ္ရင္ သိပ္ ေကာင္းတဲ့ နမူနာပါ”လို႔။

မွန္ပါတယ္။ အသက္ ၂၇ ႏွစ္အရြယ္ဟာ အင္မတန္မွ မာန္တက္လို႔ ေကာင္းတဲ့အရြယ္ဆိုတာ ၄၀ ေက်ာ္ၿပီး တကယ္ရင့္က်က္လာရင္ သေဘာေပါက္လာပါတယ္။ ငယ္မူငယ္ေသြး၊ ငယ္စိတ္ငယ္မာန္ဆိုတာ သည္အရြယ္ေတြမွာ ျဖစ္တတ္တဲ့သေဘာပါ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း အဲဒီ့အရြယ္တုန္း က အဲလိုပါပဲ။ သိပ္ ေရွ႕ေနာက္ မစဥ္းစားတတ္ဘူး။

သည္အထဲ ပါရဂူတန္းေလာက္အထိ တက္ေနၿပီဆိုေတာ့ ပညာမာန္ကလည္း ဟိန္းဟိန္းထေနေလာက္ပါၿပီ။ ေတာ္ေတာ္တန္တန္ကို လူ မထင္ခ်င္တဲ့ စိတ္ကေလးက ဦးေဆာင္ေနမွာ ေသခ်ာပါတယ္။ သည္အခါ လီကြမ္ယုလို ပုဂၢိဳလ္ႀကီးကိုေတာင္မွ ေခတ္ေဆြး ဘိုးေတာ္ႀကီးဆိုတဲ့ အေတြးက သိစိတ္နဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ မသိစိတ္နဲ႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ သူ႔ရင္ထဲမွာ ကိန္းေကာင္း ကိန္းေနႏိုင္ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ အဲဒါေတြထက္ အေရးႀကီးတာက ကြ်န္ေတာ္ေဆြးေႏြးခဲ့သလို အျမင္ပိတ္ေနတာပါ။ ျပႆနာတစ္ခုအေပၚ သံုးသပ္ရာမွာ ကိုယ့္ဘက္က ဘာလိုေနလဲဆိုတာထက္ ေခတ္ေတြ၊ စနစ္ေတြ၊ မူဝါဒခ်မွတ္သူေတြကို အျပစ္ဖို႔ရတာက ပိုလြယ္လြန္းလွသလို အလြန္အင္မတန္မွလည္း လူဆန္လွပါတယ္။ လူဆန္ဆို ကိုယ့္အတြက္ဆို တစ္ကြက္ခ်န္ ေတြးတတ္တဲ့ သဘာဝ၊ ကိုယ္က မွန္ၿပီး သူမ်ားတကာကသာ မွားတယ္လို႔ ျမင္ခ်င္တတ္တဲ့ သဘာဝမ်ားနဲ႔ လူသားေတြကိုး ခင္ဗ်ာ။

အဲေတာ့ ဟိုဘိုးေတာ္ႀကီးက ခ်က္နဲ႔ လက္နဲ႔ တံု႔ျပန္လာမယ့္ စကားေတြကို ကေလးမေလးက နည္းနည္းေလးမွ ႀကိဳတြက္ မထားမိေတာ့ဘူး။ သည္လို လူမ်ိဳးကို ေမးခြန္းထုတ္မယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္ဘက္က ဘာေတြ ျပင္ဆင္ထားရမယ္ဆိုတာကိုလည္း သတိမမူႏိုင္ေတာ့ဘူး။ သည္မွာတင္ လူၾကားထဲမွာ သူ႔အရွက္ ဗ်န္းဗ်န္းကြဲသြားရရွာေတာ့တာပါပဲ။

ယူတတ္ရင္ အင္မတန္႔ကို ယူထိုက္တဲ့ သင္ခန္းစာေလးတစ္ခုပါ။ အထူးသျဖင့္ ထစ္ခနဲရွိ ေတာင္ေျပာ၊ ေျမာက္ေျပာ ေျပာလြယ္တဲ့ အာစ လွ်ာစမ်ား ရွိေနၾကသူ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေရႊမ်ားအတြက္ အင္မတန္မွ ဆင္ ျခင္ထိုက္တဲ့ နမူနာလို႔ ျမင္မိရလို႔ လက္ဆင့္ကမ္း ေဖာက္သည္ခ်လိုက္ရျပန္တာပါပဲခင္ဗ်ား။
အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

(ရန္ကုန္ – ၂၆၀၉၁၁)

[ကေန႔ (၁၃-၁၀-၁၁) ထုတ္ Bi Weekly Eleven ဂ်ာနယ္ အတြဲ ၄ အမွတ္ ၂၈ ပါ စာမူပါ။]

မေန႔ညက သည္ကေလးမနဲ႔ အရြယ္ခ်င္း မကြာလွတဲ့ ကေလးမေလး တစ္ေယာက္နဲ႔ စကားေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား ေျပာျဖစ္ခဲ့တယ္။ အခုစာထဲက ကေလးမလိုပဲ “အပိတ္ေတြး”ေတြနဲ႔သာ ျဖစ္ေနတာကို စိတ္မေကာင္းစြာ ေတြ႕ရပါတယ္။ အဲလို ျဖစ္မယ့္သာ ျဖစ္ေနတာ သူက စာနယ္ဇင္းနယ္ပယ္နဲ႔ အစိုးရမဟုတ္တဲ့ ႏိုင္ငံတကာ အဖြဲ႕အစည္းေတြမွာ က်င္လည္ေနသူရယ္ပါ။ ေသခ်ာ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူ ေမြးဖြားႀကီးျပင္းခဲ့တဲ့ ပတ္၀န္းက်င္က လူႀကီးမိဘ ေျပာေလမွ် အကုန္နာခံ၊ တစ္ခြန္းမွ ျပန္မေမးနဲ႔ဆိုတဲ့ အပိတ္၀န္းက်င္ ျဖစ္တဲ့အျပင္ ေက်ာင္းေနခဲ့တဲ့ ၀န္းက်င္မွာလည္း ေမးခြန္းထုတ္တာကို အားမေပးဘဲ အရာရာကို အေသက်က္မွတ္ခိုင္းခဲ့တဲ့ အစဥ္အလာႀကီးကို ျမင္လာရတဲ့အခါမွာေတာ့ သူကေလး ပိတ္ေနတာကို အျပစ္မတင္ရက္ေတာ့ပါဘူး။ အင္း… သည္လိုပံုနဲ႔ကေတာ့…

Talks in Toungoo on 7 May 2011

ေတာင္ငူစာေပေဟာေျပာပြဲ အသံဖိုင္

အခုႏွစ္ ေမလ ၇ ရက္ေန႔ ညပိုင္းက ဆရာ လယ္တြင္းသား ေစာခ်စ္နဲ႔အတူ ေတာင္ငူမွာ တစ္ပြဲ ေဟာခြင့္ ၾကံဳခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါေလးကို အခုမွ အသံဖိုင္ ရလို႔ တင္ေပးလိုက္ေၾကာင္းပါခင္ဗ်ား။ ကၽြန္ေတာ္ကသာ အခုမွ အသံဖိုင္ ရတယ္၊ ပရိသတ္ကေတာ့ ဗီဒီယိုနဲ႔ေတာင္ ၾကည့္႐ႈနားဆင္ၿပီးၿပီလုိ႔ ဆိုပါတယ္။ အေတာ္မ်ားမ်ားလည္း နားဆင္ၿပီး ျဖစ္ၾကမွာပါ။ နားမဆင္ရေသးသူမ်ားအတြက္လည္း ျဖစ္၊ ကၽြန္ေတာ့္ ဘေလာ့(ဂ္)မွာလည္း အမွတ္တရ ထားရွိရာလည္း ျဖစ္ေအာင္ တင္ထားလိုက္တာပါပဲ ခင္ဗ်ား။

Money makes the world go round, but…

ပိုက္ဆံရဲ႕ သေဘာထားအမွန္

မနက္က ကြ်န္ေတာ့္ ရည္းစားေဟာင္း တစ္ေယာက္ဆီက ဓာတ္ေခ်ာစာ ဝင္လာတယ္။ သူက ကြ်န္ေတာ္ ပိုက္ဆံ မစုတာကို တစ္ခ်ိန္လံုး မေက်မနပ္ ျဖစ္ေနတာ၊ အားမလိုအားမရ ျဖစ္ေနတာ။

ကြ်န္ေတာ္က လူမိုက္ေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္က ျပည္တြင္းမွာပဲ အိုးမကြာ အိမ္မကြာ ေဒၚလာစားလာတာ ၁၁ ႏွစ္ေတာင္ ရွိေနၿပီ။ ကေန႔အထိ တိုက္ခန္းေလးတစ္ခန္းေတာင္ အပိုင္မဝယ္ႏိုင္ေသးဘဲ အိမ္ငွားေနရတဲ့အတြက္ သူတင္ မဟုတ္ပါဘူး၊ ကြ်န္ေတာ့္ ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုလံုးကပါ ကြ်န္ေတာ့္ကို အားမရၾကဘူး။

ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ပန္းခ်ီ ကိုမုတ္သုန္ေျပာေနက်စကားလို “ဘဝကို ေခ်ာင္ထိုးထားတဲ့သူပါ။”  ဖန္တရာေတေနတဲ့ ကလီေရွး (cliché) ကို သံုးရရင္ေတာ့ ေနသလိုမျဖစ္တဲ့ ေလာကမွာ ျဖစ္သလိုေနလိုက္တာ အေကာင္းဆံုးလို႔ ေအာက္ေမ့လိုက္႐ံုပါပဲ။

ကြ်န္ေတာ့္အသက္ ၄၀ေက်ာ္ၿပီ။ ၁၉ႏွစ္သားကတည္းက ပိုက္ဆံရွာတဲ့ အလုပ္ကိုလုပ္ခဲ့တာ။ ေက်ာင္းတစ္ဖက္နဲ႔ အငွားယာဥ္ေမာင္းတဲ့ အလုပ္က စလာလိုက္တာ အခုအခါမွာေတာ့ စားပြဲနဲ႔၊ ကုလားထိုင္နဲ႔၊ ေလေအးစက္နဲ႔၊ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔၊ ဓာတ္ေခ်ာပို႔စနစ္နဲ႔၊ အသံသြင္းေခ်ာပို႔စနစ္နဲ႔၊ စတိုင္က်က် အလုပ္တစ္ခုမွာ ေရာက္ေနတယ္။ အႀကီးတန္း အရာရွိဆိုတဲ့ ဂုဏ္ပုဒ္တစ္ခုလည္း ရွိတယ္။ လစာအေနနဲ႔ကလည္း တစ္လကို သံုးသိန္းေလာက္ ဝင္ေနတာ။

ဒါေပမယ့္ အဲဒီ့အလုပ္ကေနထြက္ဖို႔ ၾကံေနမိၿပီ။ ဒါျဖင့္ မင့္မွာ တျခား ဘာအလုပ္ ရွိလို႔လဲဆိုရင္ ဘာမွမရွိဘူး။ ခပ္တည္တည္ပဲ၊ လုပ္ေနရတဲ့ အလုပ္မွာ မေပ်ာ္ပိုက္ေတာ့တဲ့အတြက္ ထြက္ဖို႔ စိတ္ကူးေတာ့တာ။ ပိုက္ဆံ ဆိုတာေလး ရလိုမႈတစ္ခုအတြက္ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ခ်မ္းသာမႈကို မစေတးခ်င္ေတာ့တာ။

အားလံုးကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကိုလူမိုက္တဲ့။ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူ အပါအဝင္ ကြ်န္ေတာ့္ကို နားလည္သူ၊ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔အယူအဆခ်င္းတူသူ တခ်ိဳ႕က လြဲရင္ေပါ့။

ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္၂၀ေလာက္က မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ ေျပာဖူးတဲ့ စကားကို သတိရတယ္။

ဆီဦးေထာပတ္ကို လာေကြ်းတဲ့အခါ ဇြန္းနဲ႔ျဖစ္ျဖစ္၊ လက္နဲ႔ ျဖစ္ျဖစ္ စားခြင့္မရွိဘဲ ႏႈတ္သီးနဲ႔ ထိုးဟပ္ၿပီး စားရမယ္ဆိုလို႔ကေတာ့ နတ္သုဓာ ေလာက္ေကာင္းေနေစဦးေတာ့ မစားသင့္ဘူးတဲ့။

ကြ်န္ေတာ္သိပ္သေဘာက်တဲ့စကား။ လူ႔သိကၡာနဲ႔လူ႔မာနကို အထိပါး ခံၿပီး ေခြးလိုဟပ္ရမွေတာ့ အဲဒီ့စားစရာက နတ္သုဓာပင္ ျဖစ္ေနေစဦးေတာ့ ဘယ္အရသာရွိပါေတာ့မလဲ။ ဒါေပမယ့္လည္း ေလာကမွာ လူ႔သိကၡာ လူ႔မာနကို တန္ဖိုးမထားဘဲ စားရဖို႔ေလးကိုပဲ မဲေနတတ္တဲ့သူေတြကလည္း အမ်ားသားဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္က လူမိုက္ေပါ့။

အခုလည္း ရည္းစားေဟာင္းႀကီးက ကြ်န္ေတာ္အားက်ေစခ်င္ေဇာနဲ႔ ေရးလာတယ္။ သူ႔လင္ေတာ္ေမာင္က ႏိုင္ငံျခားမွာ အလုပ္သြားလုပ္တာ ရွစ္ႏွစ္ရွိၿပီတဲ့။ သူတို႔က အခု ရန္ကုန္ ဆင္ေျခဖံုးမွာ တိုက္ေဆာက္ေနတဲ့ အေၾကာင္း၊  ေျမကြက္ကိုက သိန္းကိုးဆယ္ေလာက္ တန္တဲ့အေၾကာင္း၊ ေနာက္ထပ္ ေျမတစ္ကြက္၊ တိုက္ခန္းႏွစ္ခန္းနဲ႔ ကားတစ္စီးလည္း ရွိေနၿပီ ျဖစ္တဲ့ အေၾကာင္းေတြကို ႐ိုး႐ိုးေလး ေရးထားပါတယ္။

႐ိုး႐ိုးေလးဆိုတာက သူ တမင္အၾကြားတိုက္ေနတာ မဟုတ္တာကို ေျပာလိုရင္းပါ။ သူ႔သေဘာကို ကြ်န္ေတာ္သိပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္မွာက သမီးနဲ႔သားနဲ႔၊ သူ႔မွာက သားသမီးတစ္ေယာက္မွ မထြန္းကားဘူး။ ဆိုလိုတာက ကြ်န္ေတာ္က သူ႔ထက္ပိုလို႔ စုသင့္ ေဆာင္းသင့္တယ္လို႔ သူက ယူဆပါတယ္။

အခုေလာက္ စုမိေနတာေတာင္ သူက အခုလည္း ဆက္စုေနတုန္းပဲလို႔ ေရးလိုက္တာပါ။ သူ႔စာထဲမွာ တျခားဘာမွမပါဘူး။ ဒါေလးပဲ ပါတာ။ သူကေတာ့ အားက်ေစခ်င္လို႔ေပါ့။

ကြ်န္ေတာ္က အခု အမ်ားလို မေတြးေတာ့တာ သူမသိဘူး။

အဲဒါနဲ႔ သူ႔ကို တစ္ခုခု ျပန္ေရးလိုက္ဖို႔ စဥ္းစားတဲ့အခါ တစ္ခါက ေရးျပဖူးတဲ့ “ကိုယ့္ေျမ”ဆိုတဲ့ ပံုျပင္ေလးကို သတိရသြားတယ္။ အဲဒါေလးကို ျပန္ရွာရင္းနဲ႔ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ကို ေတြ႕ရျပန္တဲ့အခါ စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္းမ်ားအတြက္ ျပန္ဆိုေပးခ်င္မိသြားရျပန္တယ္။

ဖတ္ၾကည့္ၾကပါဦး…

ပိုက္ဆံရွိရင္ အိမ္ဝယ္လို႔ရတယ္၊

ဒါေပမယ့္ နားခိုရာကိုေတာ့ ေငြနဲ႔ဝယ္လို႔မရဘူး။

ပိုက္ဆံရွိရင္ နာရီဝယ္လို႔ရတယ္၊

ဒါေပမယ့္ အခ်ိန္ကို ေငြနဲ႔ဝယ္လို႔မရဘူး။

ပိုက္ဆံရွိရင္ စာအုပ္ဝယ္လို႔ရတယ္၊

ဒါေပမယ့္ ပညာကို ေငြနဲ႔ဝယ္လို႔မရဘူး။

ပိုက္ဆံရွိရင္ ေသြးဝယ္လို႔ရတယ္၊

ဒါေပမယ့္ အသက္ကို ေငြနဲ႔ဝယ္လို႔မရဘူး။

ပိုက္ဆံရွိရင္ အေပ်ာ္ရွာလို႔ရတယ္၊

ဒါေပမယ့္ အခ်စ္ကို ေငြနဲ႔ဝယ္လို႔မရဘူး။

ပိုက္ဆံရွိရင္ အာမခံထားလို႔ရတယ္၊

ဒါေပမယ့္ လံုျခံဳမႈကို ေငြနဲ႔ဝယ္လို႔မရဘူး။

ပိုက္ဆံရွိရင္ ခုတင္ဝယ္လို႔ရတယ္၊

ဒါေပမယ့္ အိပ္ေပ်ာ္ေအာင္ ေငြနဲ႔လုပ္လို႔မရဘူး။

ပိုက္ဆံရွိရင္ စားစရာဝယ္လို႔ရတယ္၊

ဒါေပမယ့္ ခံတြင္းလိုက္ေအာင္ ပိုက္ဆံေပးၿပီး လုပ္လို႔မရဘူး။

ပိုက္ဆံရွိရင္ ေဆးဝယ္လို႔ရတယ္၊

ဒါေပမယ့္ က်န္းမာေအာင္ ေငြနဲ႔လုပ္လို႔မရဘူး။

ပိုက္ဆံရွိရင္ လူရာဝင္တယ္၊

ဒါေပမယ့္ လူ႐ိုေသေအာင္ ေငြနဲ႔လုပ္လို႔မရဘူး။

ေတြ႕တယ္ေနာ္?

ေငြရွိရင္ ဘာမဆိုျဖစ္တယ္ဆိုတာ ဟုတ္လို႔လား?

ခင္ဗ်ားမွာ ထားစရာမရွိေအာင္ မ်ားေနရင္

က်ဳပ္ကို နည္းနည္းပါးပါး ေပးလိုက္ပါေတာ့လား။

ကဗ်ာေလးကေတာ့ ဒါပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ္ ျပန္တတ္သလို ျပန္ဆိုထားတာပါ။ စာဖတ္သူမ်ားအတြက္ေတာ့ စဥ္းစားစရာေလးေတြ အထိုက္အေလ်ာက္ ေပၚလာတန္ေကာင္းတယ္ဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ ျပန္ဆို တင္ျပလိုက္ရျပန္တာပါပဲခင္ဗ်ား။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

၂၇-ဝ၃-ဝ၁ ထုတ္ အေတြးသစ္ ဂ်ာနယ္မွာ ေဖာ္ျပခဲ့ၿပီး လက္တြဲေဖာ္ စာအုပ္တိုက္က စာမူခြင့္ျပဳခ်က္အမွတ္ ၄၀၀၂၉၂၀၆၀၃ နဲ႔ 
၂၀၀၆ ေအာက္တိုဘာလမွာ ဒုတိယအႀကိမ္ ထုတ္ေ၀ျဖန္႔ခ်ိခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ “ေနေပ်ာ္တဲ့ဘ၀၊ ၾကည္ျမတဲ့ဘ၀င္၊ ရႊင္လန္းတဲ့စိတ္” 
(ပထမအႀကိမ္ ၂၀၀၂ စက္တင္ဘာလ) စာအုပ္ထဲက စာတစ္ပုဒ္ပါ။

အဟဲ… သည္စာေနာက္မွာ ေျပာစရာ နည္းနည္း ရိွသဗ်။ သည္စာပါတဲ့ အတၱေက်ာ္ရဲ႕ ပထမဆံုး လံုးခ်င္း ထြက္ၿပီး သိပ္မ်ား မၾကာခင္မွာ (၂၀၀၃ ခုႏွစ္ထဲမွာေပါ့) သည္စာထဲမွာ “ရည္းစားေဟာင္းႀကီး”လို႔ ရည္ၫႊန္းခံထားရသူက ကၽြန္ေတာ့္ကို ႐ုပ္တည္ႀကီးနဲ႔ ေျပာလာတယ္။ သူ႔ကို “ရည္းစားေဟာင္း”လို႔ ေနာက္ကို မၫႊန္းပါနဲ႔တဲ့။ သူနဲ႔လည္း ဘာမွ ျဖစ္ခဲ့တာမွ မဟုတ္ဘဲတဲ့။ (ဟုတ္တယ္… ကၽြန္ေတာ္မွားသြားတယ္၊ “အီစီကလီေဟာင္း”လို႔ ေရးရမွာေလ… 😀 ) သူ႔ေယာက္်ားက ကၽြန္ေတာ့္စာေတြ ဖတ္တယ္တဲ့။ ေတြ႕သြားမွာတဲ့။ ဘာမွေတာ့ မေျပာပါဘူးတဲ့။ ဒါေပမယ့္ မေကာင္းဘူးတဲ့။ ဟား… သူ႔ေယာက္်ားက်ေတာ့ သိတတ္လိုက္တာ၊ မိန္းမခ်င္း ျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ ဇနီးက်ေတာ့ သူ႔စာနာစိတ္က ဘယ္ေရာက္သြားလဲ မသိဘူး။ သူပဲ ဖုန္းဆက္၊ လာေတြ႕၊ လုပ္ခ်င္တိုင္း လုပ္ေနတာေတြအတြက္ ကၽြန္ေတာ့္ ဇနီးကက်ေတာ့ သံတံုးသံခဲႀကီးနဲ႔ လုပ္ထားတဲ့ လူမို႔လား။ ေတာ္ေတာ္ ခ်ဥ္သြားတယ္။ သူ႔ကို တစ္ခါတည္းလည္း စိတ္ျပတ္သြားတယ္။ အစက မိတ္ေဆြအေနနဲ႔ သံေယာဇဥ္နည္းနည္း က်န္ခ်င္ေနေသးတာေတာင္ အၿပီး ငုပ္သြားပါေတာ့တယ္။

အမယ္… လုပ္ခ်က္ကလည္း သင္းသဗ်။ သူ႔ဘေလာ့(ဂ္)မွာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ပတ္သက္ခဲ့တဲ့အေၾကာင္း တင္လိုက္ေသးတယ္။ (ေနာက္မွ လူမိသြားလို႔ ျပန္ဖ်က္လိုက္တာ၊ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ Google Reader နဲ႔ ကူးထားတဲ့ လူတစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္ဆီ ပို႔ေပးလို႔ အစအဆံုး ဖတ္ရတယ္။) အဲဒီ့ စာကို သူက ေခါင္းစဥ္ တပ္ထားတာက်ေတာ့ “Old.. B.. friend /2” တဲ့ခင္ဗ်။ ဟြန္႔… ( B friend ဆိုေတာ့ ဟဲ… ဟဲ… “ခေကြး သူငယ္ခ်င္း”ေပါ့ေနာ္။ တူက ရည္းစားေဟာင္းလို႔ ေျပာတာမွ မဟုတ္တာပဲ။ 😛 )

သည္စာကို ျပန္ျဖန္႔ေ၀တဲ့အခါ မူရင္း လင့္(ခ္)ကိုသာ ခ်ိတ္ဆက္ေပးေတာ္မူၾကေစခ်င္ပါတယ္။ Cut & Paste လုပ္ၿပီး ကိုယ့္ Notes အျဖစ္ မကူးၾကဖို႔ ေမတၱာရပ္ခံခ်င္ပါတယ္။ မလႊဲသာလြန္းလို႔ Cut & Paste လုပ္မယ္ဆိုရင္လည္း တစ္ပုဒ္လံုး ဘာတစ္ခုမွ မျခြင္းခ်န္ဘဲ၊ အထူးသျဖင့္ ေအာက္ဆံုးက မူရင္း စာေရးဆရာရဲ႕ နာမည္၊ မူရင္း စာအုပ္အမည္မ်ားအျပင္ သည္လင့္(ခ္)ကိုပါ ျဖည့္စြက္ၿပီး ကူးၾကဖို႔ ေမတၱာရပ္ခံပါရေစ။

Blessed

ကံေကာင္းပါတယ္ေလ…

တစ္ရက္မွာ ကြ်န္မနဲ႔ ကြ်န္မရဲ႕သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ဟာ ကုန္စံုဆိုင္ တစ္ဆိုင္ေရွ႕မွာ ရပ္ေနၾကရင္း ကြ်န္မရဲ႕ ကေလးေတြ ေသာင္းက်န္းလွပံုကို  ေျပာေနမိပါတယ္။ အလုပ္က ေမာေမာနဲ႔ ျပန္လာၿပီး အိမ္ထဲလည္း ဝင္လိုက္ေရာ တစ္ခါတည္း အေမာကို ဆို႔သြားရတဲ့ အျဖစ္က ေလာေလာလတ္လတ္ ေလးတင္ ျဖစ္ခဲ့တာေလ။ အိမ္ထဲကို ပုဏၰကမ်ား ဝင္ေမႊသြားသလား ေအာက္ေမ့ရေလာက္ေအာင္ တစ္အိမ္လံုး ဖ႐ိုဖရဲနဲ႔ ႐ႈပ္ပြလို႔ရယ္။

“အခုေခတ္ကေလးေတြ အေတာ့္ကို စည္းမဲ့ကမ္းမဲ့ႏိုင္လာၾကၿပီ ထင္တယ္ သူငယ္ခ်င္းရယ္။ ဆံုးမလို႔လည္း မရေတာ့ဘူးလား မသိပါဘူး။ တစ္စက္ကေလးမွ စည္းကမ္းမရွိၾကေတာ့ဘူးဟဲ့။ ငါလည္း အတတ္ႏိုင္ဆံုးေတာ့ သူတို႔ကို ခ်ိဳခ်ိဳေျပေျပ ေျပာပါတယ္ဟယ္။ သင္လည္း သင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္း၊ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ကေလးကို တစ္စက္ကေလးမွ မေနတတ္ၾကဘူး။ အဲေတာ့ ငါ့အိမ္ကဟယ္ ဘယ္ေတာ့ၾကည့္ၾကည့္ ဖ႐ိုဖရဲ ျဖစ္ေနေတာ့တာပဲ။ အိမ္ကို ဧည့္သည္လာမွာေတာင္ ေၾကာက္ေနတယ္။ ေတာ္ေနၾကာ၊ သည္မိန္းမႏွယ္ ေတာ္ေတာ္ ျဖစ္ကတတ္ဆန္းေနတတ္တယ္လို႔ လူေတြက ထင္လိမ့္မယ္။ သိတယ္မဟုတ္လားဟဲ့… အိမ္တစ္အိမ္ ႐ႈပ္ပြ ေနရင္ အထင္ေသးခံရတာက အိမ္ရွင္မေလ”

“သည္က ညီမက သိပ္ကံေကာင္းတာပဲေနာ္”

အဲဒီ့အသံက ကြ်န္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ေနာက္က ထြက္လာတဲ့ အသံပါ။ ကြ်န္မလည္း လွည့္ၾကည့္လိုက္မိတယ္။ ကြ်န္မတို႔နဲ႔ မတိမ္းမယိမ္း မိန္းမတစ္ေယာက္က ကြ်န္မတို႔ကို ေျပာလိုက္တာပါ။ ကြ်န္မက လွည့္ၾကည့္လိုက္aတာ့ သူက ကြ်န္မကို ၾကည့္ၿပီး ေလသံေအးေအးနဲ႔ စကားဆက္ပါတယ္။

“အစ္မေလ… အိမ္ကို ျပန္သြားတဲ့အခါမွာ အိမ္ထဲမွာ ဖ႐ိုဖရဲျဖစ္ေနတာေတြကို ညီမလို ျမင္စမ္းခ်င္လိုက္တာ။ ေကာ္ေဇာႀကီး တစ္ခုလံုးပဲ ပ်က္သြားသြား၊ ဟင္းပန္းကန္ေတြ တစ္အိမ္လံုးအႏွံ႔ ေတြ႕ရ၊ ေတြ႕ရ၊ အစ္မသာဆိုရင္ေတာ့ တစ္စက္မွကို စိတ္ကသိကေအာက္ျဖစ္မိမွာမဟုတ္ဘူး ညီမရဲ႕။ ေပပြေနတဲ့ အက်ႌလံုခ်ည္ေတြ အထပ္လိုက္ျဖစ္ေနလည္း အေရးမဟုတ္ဘူး။ တစ္အိမ္လံုး ေပေရစုတ္ျပတ္ေနလို႔ လူေတြက အမနာပေျပာလာမယ္ဆိုလည္း ဂ႐ုကို စိုက္မိမွာ မဟုတ္ဘူး။ အဲသလို အေျပာခံရရင္ေတာင္ အစ္မက သေဘာေတြက်ေနမိဦးမွာ၊ သိလား။ ဖ႐ိုဖရဲနဲ႔ ႐ႈပ္ပြေနတဲ့ၾကားက ဟိုပစၥည္း တက္နင္း၊ သည္ပစၥည္း ကန္မိရင္းကေန ကေလးေတြ ရွိရာကို အေျပးသြားၿပီး သူတို႔ကို ဖက္လိုက္ရ၊ နမ္းလိုက္ရ၊ ခ်စ္လိုက္ရမယ္ဆိုရင္ကို ေတာ္လွပါၿပီ ညီမရယ္။ သည္လိုညီမရဲ႕၊ အစ္မရဲ႕ ကေလးသံုးေယာက္စလံုး ကားတိုက္လို႔ ဆံုးသြားၾကၿပီေလ။ အခုဆို တစ္အိမ္လံုးမွာ အစ္မနဲ႔ အစ္မေယာက်္ားပဲ ရွိေတာ့တယ္။ အစ္မတို႔အိမ္က ဖိတ္ဖိတ္လက္ေအာင္ သန္႔ရွင္းေတာက္ေျပာင္ေနတာပဲ။ အက်ႌ လံုခ်ည္ေတြဆိုလည္း သူ႔ဟာနဲ႔သူ အထပ္လိုက္ သပ္သပ္ရပ္ရပ္၊ အိုးေတြ၊ ပန္းကန္ေတြဆိုလည္း ဖိတ္ဖိတ္ကို လက္လို႔။ အစ္မတို႔ အိမ္နံရံေတြမွာဆိုလည္း လက္ရာေလး တစ္ကြက္ေတာင္ မရွိဘူး။ ေကာ္ေဇာေပၚဆိုလည္း ဘာအစြန္း၊ ဘာအကြက္မွ မရွိဘူး။ ျငင္းေနခုန္ေန၊ ရန္ျဖစ္ေနသံေတြလည္း မရွိဘူး။ တံခါးေတြ ဖြင့္လိုက္ ပိတ္လိုက္ လုပ္သံလည္း မရွိဘူး။ ရယ္သံလည္း မရွိဘူး။ ေမႀကီးေရဆိုတဲ့ အသံလည္း မရွိေတာ့ဘူး ညီမရယ္။ အဲေတာ့ ညီမရယ္… ညီမဘဝက သိပ္ကံေကာင္းတာေပါ့။ အခု ညီမ ေရာက္ေနတဲ့ဘဝကိုသာ အစ္မရႏိုင္မယ္ ဆိုရင္ေလ အစ္မမွာ ရွိရွိသမွ် စည္းစိမ္ေတာင္ အကုန္လံုး ပံုေပးလိုက္ခ်င္ပါရဲ႕။ အစ္မရဲ႕ကေလးေလးေတြကို ေပြ႕ရဖက္ရမွာ၊ သူတို႔ရဲ႕မ်က္ရည္ေတြ၊ ႏွပ္ေတြကို သုတ္ေပးရမွာ၊ သူတို႔ေလးေတြရဲ႕ ေတာ့တီးေတာ့တ ေျပာသမွ်ေတြကို နားေထာင္ရမွာနဲ႔တင္ အစ္မဘဝ အစစျပည့္စံုေနေတာ့မွာ ညီမရဲ႕။ အစ္မရဲ႕ကေလးေတြသာ အစ္မ ျပန္ရမယ္ဆိုရင္ အစ္မအိမ္က ဘယ့္ကေလာက္ပဲ ပြခ်င္ပြေနပါေစ၊ ဘယ့္ကေလာက္ပဲ ဖ႐ိုဖရဲနဲ႔ လူတကာ မဲ့ခ်င္ရြဲ႕ခ်င္စရာ ျဖစ္ေနပါေစ၊ ျဖစ္ခ်င္သေလာက္ ျဖစ္စမ္း၊ အစ္မေလ… သားေလး၊ သမီးေလးေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာကို ျမင္ရတာနဲ႔တင္ အကုန္လံုးကို ရင္ဆိုင္ႏိုင္မွာ ညီမရဲ႕ သိလား”

စာဖတ္သူမ်ားရွင္…

ကြ်န္မအိမ္ကို တစ္ခါတစ္ေခါက္မ်ား အလည္ေရာက္လာခဲ့ၿပီး တစ္အိမ္လံုး ပြေနတာမ်ား ျမင္ၾကတဲ့အခါ ကြ်န္မကို စာဖတ္သူတို႔ စိတ္ႀကိဳက္ အျပစ္တင္ခ်င္သေလာက္ တင္လိုက္ၾကပါေတာ့ရွင္။ သည္မိန္းမႏွယ္ ေတာ္ေတာ္ ပစၥလကၡတ္ႏိုင္ရန္ေကာလို႔ ေျပာခ်င္လည္း ေျပာၾကပါေတာ့ရွင္။

စာဖတ္သူတို႔ ကြ်န္မကို ဘယ္လိုထင္ထင္၊ ဘယ္လိုေျပာေျပာ၊ ကြ်န္မ အင္မတန္ ကံေကာင္းတယ္ဆိုတာကို အခုေတာ့ ေကာင္းေကာင္းႀကီး သိလာခဲ့ၿပီမို႔ ရွင္တို႔ ကြ်န္မကို ထင္ခ်င္သလိုသာထင္၊ ျမင္ခ်င္သလိုသာ ျမင္လိုက္ၾကပါေတာ့ေနာ္။

Tammy Laws Lawson ေရးတဲ့ Blessed ကို ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ျပန္ဆို တင္ဆက္လိုက္တာပါ။

ဘာမဟုတ္တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ကေလးတစ္ခုေပမယ့္ မ်က္စိလွ်မ္းေနတတ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြကို လႈပ္ႏိႈးၿပီး သတိေပးလိုက္သလို ခံစားမိရလို႔ ျပန္ဆိုတင္ျပလိုက္ရျပန္တာပါပဲ။

သိပ္မွန္တာေပါ့။ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္မွာဆိုရင္ သူ႔အေမနဲ႔ သူ႔သားသမီးေတြနဲ႔က တစ္ခ်ိန္လံုး တက်က္က်က္။ သားတို႔၊ သမီးတို႔ အခန္းဆိုတာ အျမဲတန္း ပြလို႔ရယ္။ ေတာ္ေနၾကာရင္ ပိႏၷဲပင္ ကြ်န္ေတာ့္မွာပါ စက္ကြင္းက မလြတ္ေတာ့ဘူး။ ေတာ္ကိုယ္တိုင္ကိုက စည္းကမ္းမရွိေတာ့ ေတာ့္သားသမီးေတြကလည္း ေတာ့္အက်င့္ေတြ လိုက္ၿပီး ထင္တိုင္းက်ဲေနၾကတာဆိုတာမ်ိဳးေပါ့။

တစ္ခါတေလက်ေတာ့လည္း ကြ်န္ေတာ့္သားသမီးေတြကို ကြ်န္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ စိတ္တိုင္းက တယ္မက်ခ်င္ဘူး။ သူတို႔မေအ ေျပာလည္း ေျပာစရာ။ ေနတာထိုင္တာ၊ လုပ္တာကိုင္တာ အကုန္လံုး အခ်ိဳးကို မက်ဘူး။

ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ သတိထားမိေနတာ တစ္ခုရွိတယ္။ သူတို႔ေလးေတြ တျဖည္းျဖည္းႀကီးေကာင္ေလးေတြ ဝင္လာၾကၿပီဆိုတာပဲ။ ရင္ခြင္ပိုက္ကေလးေတြ မဟုတ္ၾကေတာ့ဘူး။ အေတာင္အလက္ကေလးေတြ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ စံုသထက္ စံုလာေနၾကၿပီ။ ေနာက္ ေလးငါးႏွစ္ေနရင္ အခုလို အိမ္ကပ္ၾကေတာ့မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ကိုးၾကြင္းကိုးၾကြင္းနဲ႔ရွိၾကမွာမို႔ တစ္ေန႔ တစ္ေန႔ သူတို႔မ်က္ႏွာ ျမင္ရဖို႔အေရး ဖေအ၊ မေအက မနည္းေစာင့္ရေတာ့မွာ။ အဲဒီ့ကမွ ေနာက္ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီဆိုရင္ သူတို႔အိုး၊ သူတို႔အိမ္နဲ႔၊ သူတို႔ဘဝ သူတို႔တည္ၾကေတာ့မွာ။

အဲေတာ့ အခုလို အတူေနရသခိုက္ေလး၊ ခ်စ္ခြင့္ရသခိုက္ေလးမွာ ရွိေနတဲ့အတိုင္းေလး ခ်စ္ေနလိုက္ရတာက ပိုမေကာင္းေပဘူးလားဆိုတာကို ကြ်န္ေတာ္ေတြးမိေနတာ ခဏခဏပါပဲ။

သည္စာေလးကို ဖတ္မိၿပီးတဲ့အခါမွာေတာ့ အဲဒီ့ကြ်န္ေတာ့္အေတြးက ပိုခိုင္သြားပါေတာ့တယ္။ ေယာနိေသာမနႆီကာယဆိုတာ အင္မတန္ ရြတ္လို႔ ေကာင္းတဲ့ စကားပါ။ ျမန္မာလိုေတာ့ အသင့္အတင့္ ႏွလံုးသြင္းတာေပါ့။

ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြ ေနရာတကာမွာ ဘယ္ေလာက္အထိ အသင့္အတင့္ ႏွလံုးသြင္းေနျဖစ္လို႔လဲ။ ကိုယ့္စိတ္နဲ႔ မေတြ႕တိုင္း၊ စိတ္႐ိုင္းေတြ ဝင္မိတဲ့ အႀကိမ္ေတြက နည္းမွတ္လို႔။

အခုဇာတ္လမ္းေလးက မိသားစုဘဝေလးကိုသာ ေဖာ္ျပထားေပမယ့္ ဆန္႔စဥ္းစားရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ လူမႈဘဝနယ္ပယ္၊ လုပ္ခြင္ဘဝနယ္ပယ္အထိ ခ်ဲ႕ရင္ ခ်ဲ႕သေလာက္ အမ်ားႀကီး ရပါတယ္။ သူဆိုတာ ငါမဟုတ္ဘူး ဆိုတဲ့အတိုင္းပဲ၊ သူတစ္ပါးအေပၚ ကြ်န္ေတာ္တို႔ စိတ္တိုင္းမက်မိတဲ့အႀကိမ္ေတြလည္း ဘဝတစ္ေလွ်ာက္မွာ မနည္းလွေတာ့ပါဘူး။

သို႔ေသာ္ အဲဒီ့ “သူ” မရွိတဲ့အခါက်ေတာ့မွ “သူ႔”ကိုပဲ တသမိတဲ့ အႀကိမ္ေတြလည္း မနည္းဘူး မဟုတ္လား။

အဲေတာ့ စိတ္တိုင္းမက်ျဖစ္ခ်င္လာရတဲ့အခါတိုင္းမွာ စဥ္းစားစရာ တစ္စတစ္ေလေတာ့ သည္ဇာတ္ကေလးက ေဖာ္ေပးတယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ကျဖင့္ ေတြးေနမိရပါတယ္။

ေရးေနရင္းနဲ႔ ဖ်တ္ခနဲ သတိရလိုက္တာေလးတစ္ခုလည္း ျဖည့္စြက္လိုက္ခ်င္ပါေသးတယ္။

ဆရာမႀကီးေဒါက္တာမတင္ဝင္းရဲ႕ မိခင္ေျပာေနက် လက္သံုးစကားေလးလို႔ ဆရာမႀကီး ေရးထားတာ ဖတ္ဖူးပါတယ္။ တစ္ခုခုဆိုရင္ ထိရွလြယ္တတ္တဲ့ ဆရာမႀကီးကို သူ႔မိခင္ႀကီးက အျမဲေျပာေလ့ရွိပါသတဲ့။ “ ေသတာေလာက္ ဘယ္ဟာမွ မသည္းပါဘူး သမီးရယ္”တဲ့။

သိပ္ေကာင္းတဲ့ စကားေလးပါ။

အခု ဇာတ္နဲ႔လည္း တစ္နည္းတစ္ဖံု ဟပ္ေနတယ္လို႔ ခံစားမိတဲ့အတြက္ အဲဒီ့စကားေလးကိုပါ ျဖည့္စြက္ တင္ျပလိုက္တာျဖစ္ပါတယ္။

အားလံုး ေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

[စာမူခြင့္ျပဳခ်က္အမွတ္ ၁၂၀၂/ ၂၀၀၄(၁၀)နဲ႔ လက္တြဲေဖာ္စာအုပ္တိုက္က ထုတ္ေ၀ထားတဲ့ 
“ဘယ္ဆီကိုမ်ား ဒုန္းစိုင္းသြားေန” စာအုပ္ထဲက စာတစ္ပုဒ္ပါ။]

အင္တာနက္ေပၚက မိတ္ေဆြေတြ ဖတ္ေစခ်င္တဲ့ ေစတနာနဲ႔ တင္ေပးလိုက္တာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ေစတနာကို အသိအမွတ္ျပဳတယ္ဆိုပါရင္ ကၽြန္ေတာ့္စာေတြကို ျပန္ျဖန္႔ေ၀တဲ့အခါ မူရင္း လင့္(ခ္)ကိုသာ ခ်ိတ္ဆက္ေပးေတာ္မူၾကေစခ်င္ပါတယ္။ Cut & Paste လုပ္ၿပီး ကိုယ္ပိုင္ လိုလို ဘာလိုလိုအျဖစ္ မကူးၾကေစခ်င္ပါဘူး။ မေအာင့္ႏိုင္ဘူး၊ အဲလိုမွ Cut & Paste မလုပ္ရလို႔ အစာမေၾက ရင္မေခ်ာင္ျဖစ္ရတယ္ဆိုရင္ေတာ့ တစ္ပုဒ္လံုး ဘာတစ္ခုမွ မျခြင္းခ်န္ဘဲ၊ အထူးသျဖင့္ ေအာက္ဆံုးက ကၽြန္ေတာ့္ နာမည္၊ မူရင္း စာအုပ္အမည္မ်ားအျပင္ သည္လင့္(ခ္)ကိုပါ ျဖည့္စြက္ၿပီး ကူးေတာ္မူၾကဖို႔ ေမတၱာရပ္ခံပါရေစ။ မူလတန္းမွသည္ ဘြဲ႕ယူတဲ့အထိ သူမ်ား ေရးထားတဲ့ စာစီစာကံုးေတြ၊ paragraph ေတြကို အလြတ္က်က္ၿပီး ကိုယ္ေရးတာလိုလို ဘာလိုလို လုပ္ကာ အမွတ္ေတြ ယူခဲ့ၾကၿပီး လူလားေျမာက္လာရတဲ့ ေရႊတို႔ရဲ႕ အျဖစ္ဆိုးကို နားလည္စာနာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ဗ်ာ… မေကာင္းတဲ့ စနစ္ကို လက္ညိႇဳးထိုးၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သူခိုး အျဖစ္ခံမလား၊ စနစ္ ဘယ္ေလာက္ မေကာင္း မေကာင္း၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေကာင္းေအာင္ ႀကိဳးစားမလားဆိုတာကေတာ့ တစ္ဦးခ်င္းစီရဲ႕ ေရြးခ်ယ္မႈသာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္ခင္ဗ်ား။