A View of A Couple of Venerable Monks on My Works

မ်ိဳးဆက္ပြား က်န္းမာေရးေတြ ေရးခဲ့တဲ့အေပၚ ေထႀကီး၀ါႀကီး ႏွစ္ပါးရဲ႕ အျမင္

ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ “သားငယ္တို႔ နားလည္ဖို႔”ဆိုတဲ့ စာေတြ စာအုပ္ ျဖစ္မလာခင္ သရဖူ မဂၢဇင္းမွာ အခန္းဆက္ ေဖာ္ျပေနဆဲမွာပဲ ေဝဖန္သံေတြ ဆူညံ ပြက္ေလာ႐ိုက္ကုန္ပါတယ္။ အဓိကကေတာ့ အိမ္ေထာင္ျပဳထား၊ သားသမီး ေမြးထားၾကသူမ်ားေပမယ့္ အဲဒီ့ မ်ိဳးဆက္ပြား က်န္းမာေရး ကိစၥကို လူသိရွင္ၾကား မခ်ျပ မေဆြးေႏြးသင့္ဘူးဆိုတဲ့ အယူအဆနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို တိုက္ခိုက္ၾကတာပါ။ အဲလို ေျပာၾကတဲ့အထဲက ပုဂၢိဳလ္ေရးပါ ထည့္တြယ္ထားတဲ့ ေ၀ဖန္စာ တစ္ေစာင္ေၾကာင့္ သရဖူ မဂၢဇင္း စီစဥ္သူမ်ားေတာင္မွ ထိတ္ပ်ာၿပီး ကၽြန္ေတာ့္စာကို ဆက္လက္ ေဖာ္ျပသင့္၊ မေဖာ္ျပသင့္ ေခါင္းခ်င္း ႐ိုက္ကုန္ခဲ့ရပါေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ေစတနာ ကၽြန္ေတာ္ ယံုတာမို႔ ဆက္ေရးခဲ့ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ စာအုပ္ ထုတ္ခဲ့တယ္။ စာအုပ္ ထြက္လာၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို စာေတြ အမ်ားႀကီး ေရာက္လာတယ္။ အဲဒီ့စာေတြထဲက သင့္ႏိုးရာရာစာေပါင္း ၃၄ ေစာင္ကို သမီး မိန္းကေလးေတြအတြက္ ရည္ရြယ္ေရးသားတဲ့ “မီးငယ္တို႔ အသိၾကြယ္ဖို႔”စာအုပ္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးမွာ ပံုႏွိပ္ေဖာ္ျပထားခဲ့ပါတယ္။

“မီးငယ္တို႔ အသိၾကြယ္ဖို႔”ကို ထုတ္ေဝခဲ့တာေတာင္မွ ၆ ႏွစ္ ရိွခဲ့ပါၿပီ။ သို႔ေပမယ့္ အ႐ိုးတြန္တယ္ပဲ ေျပာရမလား မသိဘူး။ သည္စာအုပ္ေတြ ကၽြန္ေတာ္ ေရးသား ထုတ္ေ၀ခဲ့တာကိုပဲ အခုက်ေတာ့မွ သည္စာအုပ္ေတြ အစ ျပန္ေကာက္ၿပီး  ေတာင္ေျပာ ေျမာက္ေျပာ ေျပာခ်င္သူေတြ ေပၚလာတာ ေတြ႕လာရျပန္ပါတယ္။

အင္တာနက္ေပၚက ကၽြန္ေတာ့္စာေလာက္သာ ဖတ္ဖူးၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ စာအုပ္ေတြ လံုးဝ မဖတ္ဖူးသူေတြ အယူအေကာက္ လြဲေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ကပဲ မေတာ္မတည့္ေတြ ေရးထားသလိုလို မိႈင္းတိုက္စကားေတြ ဖတ္ရတဲ့အခါ ျပံဳးမိရပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ေရးတဲ့စာဟာ ဘယ္လိုစာမ်ိဳးလဲဆိုတာ မသိေသးသူေတြ စနည္းနာႏိုင္ေအာင္ “မီးငယ္တို႔ အသိၾကြယ္ဖို႔” စာအုပ္ရဲ႕ စာမ်က္ႏွာ ၂၀၇ နဲ႔ ၂၀၈ မွာ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ ဆရာေတာ္ “ဓမၼေဘရီ အရွင္ဝီရိယ (ေတာင္စြန္း)”နဲ႔ ေအာင္မဂၤလာတိုက္သစ္က “စာခ် နာယက ဆရာေတာ္  အရွင္ နာရဒ (ဓမၼာစရိယ၊ ဝိနယဓရ)” တို႔ ေရးသားခ်ီးျမႇင့္ေတာ္မူခဲ့ၾကတဲ့ မွတ္ခ်က္ ႏွစ္ပုဒ္ကို ျပန္လည္ ေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္။

(စကားစပ္တံုး ေျပာရရင္ အဲဒီ့ စာဖတ္သူမ်ားဆီက တံု႔ျပန္စာ ၃၄ ေစာင္မွာ သည္ဆရာေတာ္ႏွစ္ပါး အပါအ၀င္ ရဟန္းေတာ္ သံုးပါးရဲ႕ စာမ်ားကို ျပန္လည္ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ သရဖူ မဂၢဇင္း ထိတ္ပ်ာသြားေအာင္ လုပ္ခဲ့တဲ့ ေဝဖန္စာကိုလည္း အဲဒီ့စာအုပ္မွာပဲ ေဖာ္ျပေပးခဲ့ပါတယ္။ အံ့အားသင့္စရာ ေကာင္းတာက အဲဒီ့ တစ္ေစာင္ပဲ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ေစတနာကို မျပင္ဘဲ လူခ်ခ်င္တဲ့ စိတ္နဲ႔ ေရးထားတာျဖစ္ၿပီး က်န္ ၃၃ ေစာင္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ေရးထားတာေတြ ျဖစ္ေနတာပါပဲ။)

အေမရိကန္ စာေရးဆရာ၊ ကထိက၊ မိမိကိုယ္မိမိ တိုးတက္ေရး၊ အေရာင္းျမႇင့္တင္နည္း၊ လူအမ်ားေရွ႕ စကားေျပာနည္း၊ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံနည္းစတဲ့ နည္းလမ္းမ်ားကို ေဖာ္ေဆာင္ခဲ့သူ ေဒး(လ္) ခါနက္ဂ်ီ (၁၈၈၈-၁၉၅၅) ကေတာ့ ေျပာဖူးတယ္။ “ဘယ္လူ႔အႏၶမဆို ေဝဖန္ႏိုင္၊ ႐ံႈ႕ခ်ႏိုင္၊ ညည္းညဴႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ နားလည္စာနာတတ္ဖို႔နဲ႔ ခြင့္လႊတ္တတ္ဖို႔အတြက္က်ေတာ့ သတၱိေကာင္းဖို႔ လိုသလို မိမိကိုယ္ကို ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္စြမ္း ရိွဖို႔လည္း လိုပါတယ္”တဲ့။

ေတာင္စြန္းဆရာေတာ္ရဲ႕ မွတ္ခ်က္

၃၁-၈-ဝ၅

ဒကာ အတၱေက်ာ္သို႔

“သားငယ္ သမီးငယ္မ်ား ပဲ့ျပင္ထိန္းေက်ာင္းျခင္း အႏုပညာ”ဆိုတဲ့စာအုပ္ကို ဖတ္႐ႈမိရာက  “ဆူဒိုနင္ (ေခၚ) အတၱေက်ာ္”ဆိုတဲ့ စာေရးဆရာကို တေလးတစား သိမွတ္ၿပီး ထြက္သမွ် စာအုပ္ေတြ မျပတ္ဖတ္ျဖစ္ခဲ့တာပဲ။ “ေျခရာၿပိဳးေျပာက္”စာအုပ္မွာေတာ့ ဝတၳဳ ေတြနဲ႔ပတ္သက္လို႔ (အမွန္အတိုင္း ေျပာရရင္)  မိမိသေဘာက်တဲ့ တျခား ဝတၳဳတိုဆရာတို႔ရဲ႕ လက္ရာကို မမီပါဘူး။ သေဘာက်မိတာကေတာ့ “ဝတၳဳေနာက္မွာ ေျပာခ်င္တာ”ေလးေတြေၾကာင့္ ဝတၳဳတိုဖတ္သူမ်ားအေနနဲ႔ ေနာက္ခံနဲ႔ ဝတၳဳကို ခ်င့္ခ်ိန္ အကဲခတ္တတ္တဲ့ပညာရပ္ တစ္ခုေတာ့ (ယူတတ္ရင္) ရႏိုင္ေကာင္းတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။

အဲ… အခု အထူးေျပာခ်င္တာကေတာ့ “သားငယ္တို႔ နားလည္ဖို႔” စာအုပ္ကိုပါပဲ။ ေရွး႐ိုးဆန္ဆန္အျမင္နဲ႔ ၾကည့္ရင္ေတာ့ “မ်က္စိရွက္၊ နားရွက္စရာ”လို႔ ထင္ၾကမလားပဲ။ သည္လို အထင္မွားမႈေတြေၾကာင့္ပဲ မ်က္စိနဲ႔ နားသာမကဘဲ “႐ုပ္ေရာ နာမ္ပါ တစ္ခႏၶာလံုး” ရွက္ရသူေတြကို ေတြးၾကည့္မိေတာ့မွ “သည္စာအုပ္မ်ိဳးေတြ အထြက္ေနာက္က်ေလျခင္း”လို႔ တမ္းတမိေတာ့တယ္။

သည္စာအုပ္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ရဟန္းေတာ္တစ္ပါးအေနနဲ႔ အတိုခ်ဳပ္ မွတ္ခ်က္ခ်ရမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ “ဒါမ်ိဳးေတြဟာ ကင္းႏိုင္ရင္ အေကာင္းဆံုးပဲ၊ အဲ… မကင္းႏိုင္ၾကရင္ေတာ့ သည္စာအုပ္ထဲက အေၾကာင္းအရာေတြကို သိထားရင္ အေကာင္းဆံုးပဲ”လို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္…

အဲ… တစ္ခုလည္း ထပ္ေျပာခ်င္ပါေသးတယ္။ ဦးဇင္းနဲ႔ရင္းႏွီးတဲ့ ဇနီးေမာင္ႏွံစံုတြဲ ငယ္ေလးမွာ သားဦးေလး ေမြးဖြားေတာ့ ကေလးက ခ်စ္စရာေလး ျဖစ္ေပမယ့္ ေျခလက္ အဂၤါေတြ ခြ်တ္ယြင္းေနတယ္။ သားဦးေလးျဖစ္ေပမယ့္ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ မခ်စ္ႏိုင္ရွာၾကဘူးေပါ့ဗ်ာ။ ျခြင္းခ်က္ပါတဲ့ ေက်ာက္မ်က္ရတနာေလးလို ျဖစ္ေနတယ္။ မိဘႏွစ္ဦးစလံုး ကလည္း မိမိနဲ႔ ညီေတြ၊ ညီမေတြ လိုျဖစ္ေနလို႔ အေၾကာင္းစံုေမးၾကည့္ေတာ့ ကာလေပၚ တားေဆးကို စားမိရာက အကုန္မတားႏိုင္ဘဲ တခ်ိဳ႕တစ္ဝက္ တားမိသလိုႀကီး ျဖစ္သြားတဲ့ သေဘာလို႔ သံုးသပ္မိလိုက္တယ္။ သည္လိုအျဖစ္မ်ိဳးေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဒါဟာ တားေဆးေၾကာင့္ ေဘးျဖစ္တာ ဟုတ္မဟုတ္ ဆိုတာရယ္၊ နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးတို႔ရဲ႕ ေကာင္းက်ိဳးနဲ႔ ဆိုးျပစ္ရယ္လို႔ သီးသီးသန္႔သန္႔ ႏိႈင္းယွဥ္တင္ျပေပးဖို႔လည္း အၾကံျပဳခ်င္ပါတယ္။

သည္စာအုပ္ထဲက အေၾကာင္းအရာေတြဟာ ခုမွပဲ သည္ေလာက္အထိ သိရတာပါ။ တကယ္လို႔ အရင္ကတည္းက သိထားၿပီး “သည္အေၾကာင္းအရာကို လူငယ္ေလးေတြ သိထားသင့္တယ္”လို႔ သေဘာေပါက္မယ္ဆိုရင္ေကာ ဆရာအတၱေက်ာ္လို ေရးရဲပါ့မလားလို႔ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ျပန္ေမးၾကည့္မိတယ္။ “မေရးရဲရင္ မ႐ိုးသားရာက်မွာေပါ့”လို႔ ေစာဒကတက္ ၾကည့္တယ္။ မလြယ္ဘူးဗ်ိဳ႕။ “စိတ္႐ိုင္းကို ကိုယ္ယဥ္ေက်းဟန္နဲ႔ ဖံုးကြယ္တတ္တဲ့ ႐ိုးရာ ဟန္ေဆာင္မႈဆိုတဲ့ ေလာင္းရိပ္ေၾကာင့္လို႔ပဲ” (ကိုယ့္ဘက္ကိုယ္ သာသာထိုးထိုးေလး ဆင္ေျခေပးၿပီး) မွတ္ခ်က္ခ်လိုက္မိပါတယ္။ (ရွက္ေတာ့ ခပ္ရွက္ရွက္ပဲဗ်ာ၊ မတတ္ႏိုင္ဘူး။)

အမွန္ကေတာ့ သည္လိုပညာေပးမ်ိဳး မေရးရဲတာဟာ ႐ိုးရာဟန္ေဆာင္မႈလို႔ ေျပာရမွာထက္ “အလြန္က႐ုဏာတရား ေခါင္းပါးမႈ”လို႔ ေျပာရမွာဗ်။

ဟုတ္တယ္ေလ၊ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ႕ ဝိနည္းသိကၡာပုဒ္ေတြမွာ ရဟန္းတို႔အတြက္ ဒု႒ဳလႅဝါစာလို႔ေခၚတဲ့ အမ်ိဳးသမီးတို႔ရဲ႕ ဟိရိေကာပါန အဂၤါမ်ားနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ပညတ္တဲ့ သိကၡာပုဒ္မွာ မေျပာသင့္တဲ့ စကားလံုးေတြ တစ္တစ္ခြခြ ေဖာ္ျပထားသလို ဘိကၡဳနီမမ်ားအတြက္ ကိုယ္လက္သန္႔စင္မႈနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ သိကၡာပုဒ္မ်ားမွာလည္း အေတာ္ေလး အတြင္းက်က်နဲ႔ အေသးစိတ္ ပညတ္ထားခ်က္ေတြ ပါပါတယ္။ ဒါကို အ႒ကထာဆရာေတာ္က “မဟာက႐ုဏာရွင္”မို႔သာ “မၾကားဝံ့ တရား သူႀကီး” ဆိုသလို ေမးျမန္း ပညတ္ေတာ္မူႏိုင္ပါေပတယ္လို႔ ခ်ီးက်ဴးၾကည္ညိဳထားပါတယ္။

ဟုတ္တာေပါ့။ “ ေပါက္ဆိန္နဲ႔ ထြင္းခံရမယ့္အေရးကို ေတြးၿပီး က႐ုဏာသက္လို႔ အပ္နဲ႔ ႀကိဳၿပီး ထြင္းေပးတဲ့ သေဘာပဲ”ဆိုတာ အခုမွ တေရးေရး သေဘာေပါက္လာတယ္။

ဆရာအတၱေက်ာ္ကို ဘုရားနဲ႔ ယွဥ္ၿပီး မတန္မရာ ခ်ီးက်ဴးေနတာမဟုတ္ပါဘူး။

ဘုရားလည္း ဘုရားအတိုင္းအတာနဲ႔ က႐ုဏာထားသလို မိဘလည္း မိဘအတိုင္းအတာနဲ႔ က႐ုဏာထားသင့္တာမို႔ “ဆရာအတၱေက်ာ္ မိဘပီသပါေပတယ္”လို႔ (သိပ္ၿပီး အတၱ လြန္မသြားဘူးဆိုရင္) လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲပဲ ခ်ီးက်ဴးလိုက္ပါရေစ။

“ေနာင္လာေနာက္သားေတြ ကိုယ္လို မညံ့ေစခ်င္ရင္ ကိုယ္သိထားသမွ် မကြယ္မဝွက္ လက္ဆင့္ကမ္းခဲ့၊ အဲဒါ သက္ႀကီးတို႔ရဲ႕ က႐ုဏာပဲ”လို႔ သေဘာရပါတယ္။

က႐ုဏာတရားမ်ား ဆက္လက္တိုးပြားႏိုင္ပါေစ…

ဓမၼေဘရီ အရွင္ဝီရိယ (ေတာင္စြန္း)
တစ္ဆင့္ – ကံဦးေက်ာင္း၊ မဟာေညာင္ကုန္းတိုက္
ဗိုလ္တေထာင္ဘုရားလမ္းႏွင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္းေထာင့္၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕

စာခ် နာယက ဆရာေတာ္ တစ္ပါးရဲ႕ မွတ္ခ်က္

၂၅-၄-ဝ၅

ဒကာ အတၱေက်ာ္

အေတြးသစ္ဂ်ာနယ္မွာ ဒကာရဲ႕ေဆာင္းပါးမ်ား စတင္ဖတ္မိကတည္းက ႀကိဳက္သြားတာ။ ဒါနဲ႔ အပတ္စဥ္ မလြတ္တမ္း ေစာင့္ဖတ္ရတဲ့အထိပါပဲ။ စာခ် တာဝန္ကိစၥေတြနဲ႔ စာအုပ္ဆိုင္ေတြဘက္ မေရာက္ျဖစ္ပါ။ တစ္ေန႔ေတာ့ ေဈးပြဲေတာ္ ေလ့လာရင္း ၁၀-၁-၂၀ဝ၅ ေန႔က ဆရာစံပလာဇာေရွ႕မွာ ေတြ႕တာနဲ႔ ဝယ္ဖတ္ျဖစ္တာပါ။

စာအုပ္ေတြ အစံုေတြ႕ေသာ္လည္း အေတြးသစ္ စာအုပ္အၫႊန္းက႑ကို ဖတ္႐ႈထားၿပီးမို႔ “သားငယ္တို႔ နားလည္ဖို႔” ကို ေရြးခ်ယ္ဝယ္ယူေတာ့တာပါပဲ။

ဖတ္ရင္းနဲ႔ ေနာက္ဆံုးက အထူးအစီအစဥ္ကို ေတြ႕ကတည္းက ပို႔ဖို႔ရာပါပဲ။ သို႔ေသာ္ သာသနာေရးကိစၥမ်ားေၾကာင့္ ေစာစီးစြာ မပို႔ျဖစ္ခဲ့ပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္ အခုမွ သတ္မွတ္ရက္ နီးကပ္ေသာ္လည္း ပို႔ျဖစ္ေအာင္ ပို႔မယ္ဆိုၿပီး ပို႔လိုက္ရျခင္းပါ။

သည္ရက္အတြင္းမွာပဲ ေမာဟေျပ ၁-၂-၃၊ ေျဖေတြး – ေလးအုပ္ ထပ္ဝယ္လိုက္ပါတယ္။

“ေနေပ်ာ္တဲ့ဘဝ”ကို သံုးလပိုင္းက ဝယ္ဖတ္ၿပီး မိမိေနရပ္ အျပန္မွာ ဖတ္႐ႈသူတို႔ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္လို႔ ထားခဲ့ရပါတယ္။ ဒါနဲ႔ အခု ထပ္ဝယ္ရတာပါ။

“သားငယ္တို႔ နားလည္ဖို႔”စာအုပ္ကိုလည္း အစအဆံုးၾကည့္ၿပီး သေဘာက်လြန္းလို႔ ေရွ႕ဆံုးစာမ်က္ႏွာမွာ အခုလိုေတာင္ ေရးေပးထားလိုက္ပါတယ္။

“သားတို႔အရြယ္
လူငယ္ လူႀကီး
သမီးလည္းပါ
ဆရာ မိဘ
သုတ ရွာလိုသူတို႔အတြက္
မရွိမျဖစ္ ပညာေပးလမ္းၫႊန္” ဟူ၍…

“ေအာင္ျမင္တိုးတက္ပါေစ”
ဒါပါပဲ

ဆက္လက္အားေပးဖတ္႐ႈေနဦးမည့္
ဦးနာရဒ (စာခ် နာယက)
ေအာင္မဂၤလာတိုက္သစ္၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕
(သက္ေတာ္ ၄၅ ႏွစ္၊ ဓမၼာစရိယ၊ ဝိနယဓရ)