On Resilience

လူမုန္လာဥ၊ လူၾကက္ဥနဲ႔ လူလက္ဖက္ေၿခာက္

တစ္ခါက ဤမဟာဘဒၵကမာၻရဲ့ တစ္ေနရာမွာ သားအဖႏွစ္ေယာက္ ရွိေလသတဲ့။

တစ္ေန႕မွာ သမီးလုပ္တဲ့သူက ဖေအကို တုိင္တည္တယ္။ သူ႔ဘ၀မွာ အဆင္မေျပတာေတြက မ်ားေနတယ္ေပါ့။ ဘာလုပ္လုပ္ အဆင္မေျပတာေတြခ်ည္းမို႔ အားက ပ်က္ေနၿပီ၊ အရာရာကို လက္ေလွ်ာ့လုိက္ခ်င္စိတ္က ေပါက္ေနၿပီ ေဖေဖရယ္။ တိုက္ရ ခိုက္ရတာ၊ ႐ုန္းရ ကန္ရတာလည္း သမီးမွာ ေမာလွပါၿပီ၊ ပန္းလွပါၿပီရွင္၊ ျပႆနာတစ္ခု ေျပလည္သြားလုိ႔မွ မနားရေသးဘူး၊ ေနာက္ထပ္ ျပႆနာ တစ္ခုက ထပ္တက္လာနဲ႔၊ ဘ၀ဆိုတာ ဒုကၡတြင္းႀကီးထဲ ေစာက္ထုိး ဆင္းေနရသလုိပါပဲ ေဖေဖရယ္၊ သမီးေတာ့ စိတ္ညစ္တယ္၊ လူေတာင္ ဆက္မလုပ္ခ်င္ေတာ့ဘူး ဘာညာစသျဖင့္ ဖေအကို တုိင္တည္ရင္း ညည္းရွာတယ္။

ဖေအလုပ္တဲ့သူက စားဖုိးမွဴးႀကီးပါ။ သမီးကလည္း အဲသလုိ ညည္းညဴ တုိင္တည္လာရာ ဖေအက ဘာမေျပာ ညာမေျပာနဲ႔ သမီးကို လက္ဆြဲၿပီး မီးဖုိေခ်ာင္ထဲ ေခၚသြားတယ္။ ၿပီးေတာ့ အိုးသုံးလုံးထဲကို ေရေတြျဖည့္ၿပီး မီးျပင္းျပင္းနဲ႔ ဖိုသုံးဖိုေပၚမွာ တည္လုိက္တယ္။

မၾကာပါဘူး၊ မီးေတြက ျပင္းေတာ့ သုံးအိုးစလံုးထဲက ေရေတြ ပြက္ပြက္ဆူလာေတာ့တာေပါ့။ ေရေႏြးလည္း ဆူေရာ ဖေအလုပ္တဲ့သူက တစ္အိုးထဲကို မုန္လာဥေတြ ထည့္၊ ေနာက္တစ္အိုးထဲကို ၾကက္ဥေတြ ထည့္၊ ေနာက္တစ္အိုးထဲကိ က်ေတာ့ လက္ဖက္ေျခာက္ေတြ ထည့္လုိက္ပါတယ္။

သမီးလုပ္တဲ့သူက ေဖေဖ့ႏွယ္ ဘာေတြမ်ာ လုပ္ေနျပန္တာလဲလုိ႔ ေတြးရင္း စိတ္က တယ္မရွည္ခ်င္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဘာကိုမဆို အေၾကာင္းမဲ့ မလုပ္တတ္တဲ့ ဖေအ့အေၾကာင္းကို သိထားေတာ့ အံကေလး တင္းရင္း စိတ္မရွည္စြာနဲ႔ပဲ ေစာင့္ေနရပါေတာ့တယ္။

ဆယ္မိနစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ ဖေအလုပ္တဲ့သူက မီးသုံးဖိုစလုံးကို သတ္လုိက္ၿပီး ပထမအိုးထဲက မုန္လာဥေတြကို ဆယ္၊ ပန္းကန္တစ္ခ်ပ္ထဲ ထည့္တယ္။ ေနာက္တစ္အိုးထဲက ၾကည္ဥေတြကိုလည္း ဆယ္ၿပီး တျခားပန္းကန္တစ္လုံးထဲ ထည့္တယ္။ ေနာက္ဆုံးအိုးထဲက လက္ဖက္ရည္ၾကမ္းေတြကိုလည္း ပန္းကန္တစ္လုံးထဲ ထည့္တယ္။ ၿပီးေတာ့မွ သမီးဘက္ကို လွည့္ၿပီး ေမးလုိက္တယ္။

“ကဲ… သမီးေရ၊ ဒါေတြက ဘာေတြလဲ…”

“မုန္လာဥျပဳတ္ရယ္၊ ၾကက္ဥျပဳတ္ရယ္၊ ေရေႏြးၾကမ္းရယ္ပါ ေဖေဖ”

သမီးက အဲလုိေျဖလုိက္ေတာ့ ဖေအက သမီးကို သူ႔နား လာခိုင္းၿပီး မုန္လာဥေတြကို စမ္းခိုင္းတယ္။ သမီးက ဖေအခိုင္းတဲ့အတိုင္း မုန္လာဥျပဳတ္ေတြကို ဇြန္းနဲ႔ ထုိးၾကည့္လုိက္ၿပီးတဲ့ေနာက္ “ေဖေဖ့ မုန္လာဥေတြကလည္း ေပ်ာ့ျပဲေနၿပီ…”လုိ႔ ေျပာလုိက္ပါတယ္။

ဖေအက သမီးစကားကို အမႈမထားဘဲ ၾကက္ဥျပဳတ္တစ္လုံးကို ယူၿပီး သမီးကို ခြဲခိုင္းျပန္တယ္။

အေပၚက အကာကို ခြာလုိက္တဲ့အခါမွာေတာ့ ေကာင္းေကာင္းၾကီး က်က္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ ၾကက္ဥျပဳတ္ေပါ့။

ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ ေရေႏြးၾကမ္းကို ျမည္းၾကည့္ဖို႔ ဖေအက ခုိင္းလုိက္ၿပန္တယ္။ သမီးလုပ္တဲ့သူက ျပံဳးလုိက္မိရင္းကေန ဖေအခိုင္းတဲ့အတိုင္း အေငြ႕တေထာင္းေထာင္းထေနတဲ့ ေရေႏြးၾကမ္းပူပူကို တဖူးဖူးမႈတ္လုိ႔ ျမည္းလုိက္ရပါတယ္။ အင္မတန္ ေမႊးပ်ံ႕ၿပီး အရသာရွိတဲ့ လက္ဖက္ရည္ၾကမ္း ျဖစ္ေနတာကိုလည္း သတိထားလုိက္မိတယ္။

“ေဖေဖ ဘာကို ေျပာခ်င္တာလဲဟင္…”

လက္ဖက္ရည္ၾကမ္းကို အရသာခံရင္း သမီးက မေအာင့္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ ေမးလုိက္မိရပါေတာ့တယ္။

“မုန္လာဥရယ္၊ ၾကက္ဥရယ္၊ လက္ဖက္ေျခာက္ရယ္ဆိုတဲ့ မတူတဲ့ အရာသုံးမိ်ဴးဟာ တူညီတဲ့ ဒုကၡျဖစ္တဲ့ ေရေႏြးပူပူထဲမွာ တစ္ၿပိဳင္တည္း၊ တစ္ညီတည္း ထည့္ အျပဳတ္ခံခဲ့ရတာခ်င္း အတူတူ တုံ႔ျပန္ပုံခ်င္းက်ေတာ့ မတူဘူးေလ သမီးရဲ႕… မုန္လာဥဟာ ေရေႏြးပူထဲ မေရာက္ခင္တုန္းကေတာ့ သန္သန္မာမာ၊ ေတာင့္ေတာင့္တင္းတင္းၾကီးရယ္။ အဲ… ဒါေပမယ့္ ေရေႏြးနဲ႔လည္း အျပဳတ္ခံလုိက္ရေရာ တစ္ခါတည္းကို ေပ်ာ့ဖတ္ၿပီး ခ်ိနဲ႔သြားေတာ့တာပဲ။ ၾကက္ဥကက်ေတာ့ ေရေႏြးထဲေရာက္ခင္က အထိမခံဘူး၊ ထိလုိက္တာနဲ႔ ဖတ္ခနဲ ကြဲမွာ အေသအခ်ာေနာ္။ အေပၚခြံပါးပါးေလးက အထဲက အရည္ၾကည္ ေပ်ာ့ဖတ္ဖတ္ေလးေတြကို ကာရံထားရတဲ့ အေနအထားေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ေရေႏြးဆူဆူထဲမွာလည္း ၾကာၾကာေလးလည္း ေနလုိက္ရေရာ အဲဒီ့ ေပ်ာ့အိအိအတြင္းသားေတြ အားလုံး မာကုန္တာပဲ မဟုတ္လား သမီးရဲ့။ ေအး… လက္ဖက္ေျခာက္ကေတာ့ တစ္ဘာသာပဲ။ ေရေႏြးပြက္ပြက္ထဲလည္း ေရာက္သြားေရာ အဲဒီ့ပြက္ပြက္ဆူေနတဲ့ ေရကိုပါ လက္ဖက္ရည္အျဖစ္ ေျပာင္းလဲပစ္လုိက္တယ္။ ကဲ… အေဖ့သမီးကေရာ ဘာလဲ၊ မုန္လာဥလား၊ ၾကက္ဥလား၊ လက္ဖက္ေျခာက္လား။ ေလာကဓံဆိုတာေတာ့ လူတိုင္း ရင္ဆိုင္ၾကရတာပဲ သမီး။ အဲဒီ့ ေလာကဓံနဲ႕ နဖူးေတြ႕၊ ဒူးေတြ႕ ရင္ဆိုင္ရတဲ့အခါမွာ သမီးက ဘယ္လုိ တုံ႔ျပန္လုိက္ခ်င္သလဲ။ မုန္လာဥလုိ တုံ႔ျပန္မလား၊ ၾကက္ဥလုိ တုံ႔ျပန္မလား၊ လက္ဖက္ေျခာက္လုိ တုံ႔ျပန္မလား၊ သမီးဘာသာ စဥ္းစားေပေတာ့ကြယ္။

ပုံျပင္ေလးကေတာ့ ဒါပါပဲ။ စာဖတ္သူလူႀကီးမင္းကေရာ ဘယ္လုိပါလဲ။

အျပင္ပန္းအၿမင္းမွာေတာ့ မုန္လာဥလုိ မာမာခ်ာခ်ာ ေတာင့္ေတာင့္တင္းတင္းႀကီးနဲ႔၊ ေလာကဓံနဲ႔ တကယ္တမ္း ရင္ဆိုင္ရတဲ့အခါက်ရင္ေတာ့ ေပ်ာ့ေခြ ႏြမ္းရိၿပီး အားကုန္သြားမယ့္ လူစားမ်ိဳးပါလား။

ဒါမွမဟုတ္ ၾကက္ဥလုိ လူစားလား။ အစတုန္းကေတာ့ ထိလြယ္၊ ရွလြယ္တယ္၊ စိတ္ကလည္း ေပ်ာ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေသျခင္းတရားလုိ၊ ရွင္ကြဲကြဲတာလုိ၊ ခြ်တ္ၿခံဳက်တာလုိ ၾကမၼာဆိုးတစ္ခုခုကို အျပင္းအထန္ ခံစားရၿပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ နင္လားဟဲ့… ေလာကဓံဆိုတဲ့ စိတ္ဓာတ္၊ ထီမထင္တဲ့စိတ္ဓာတ္နဲ႔ မာေက်ာေက်ာ၊ ေတာင့္တင္းတင္းႀကီး ျဖစ္သြားမယ့္ လူစားမ်ိဳးလား။ မျပဳတ္ခင္ၾကက္ဥနဲ႔ ျပဳတ္ၿပီးသားၾကက္ဥလုိပဲ၊ အျပင္ပန္းအၿမင္မွာ သိပ္မကြာလွေပမယ့္ အတြင္းမွာ ခါးသီးမာေက်ာေနတဲ့ ႏွလုံးသားနဲ႔လူမ်ား ၿဖစ္ေနမွာလားး။

ဒါမွမဟုတ္ စာဖတ္သူလူႀကီးမင္းဟာ လက္ဖက္ေျခာက္လုိ လူမ်ိဳးလား။ ေရပူကိုေပမယ့္ အသြင္ေျပာင္းေပးႏိုင္စြမ္းရွိတာမ်ိဳးေလ။ လက္ဖက္ေျခာက္ဆိုတာက ေရေႏြးဆူေလေလ၊ ပြက္ေလေလ လက္ဖက္ရည္ အရသာ ေကာင္းေလေလေပါ့။ လက္ဖက္ေျခာက္လုိလူဆိုတာကလည္း ဒုကၡသုကၡေတြ အရွိန္တက္ေလ၊ အရည္အခ်င္းေတြ ပိုရွိလာေလျဖစ္ၿပီး ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္အတြက္ ပိုေကာင္းတဲ့အေျခအေနကို ဖန္တီးေပးႏိုင္သူ ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။

ကဲ… စာဖတ္သူလူႀကီးမင္း၊ ေလာကဓံကို ဘယ္လုိ ရင္ဆိုင္မယ္ စိတ္ကူးပါသလဲ။ စာဖတ္သူဟာ လူမုန္လာဥလား၊ လူၾကက္ဥလား၊ လူလက္ဖက္ေၿခာက္လား?

ကိုယ့္ဘာသာ ဆင္ျခင္ပိုင္းျဖတ္လုိက္ၾက႐ံုပါပဲ။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္ (အေတြးသစ္ဂ်ာနယ္ ၀၅-၀၆-၀၁)

(၂၀၀၂ စက္တင္ဘာလမွာ ပထမအႀကိမ္၊ ၂၀၀၆ ေအာက္တိုဘာလမွာ ဒုတိယအႀကိမ္ အျဖစ္ ပံုႏွိပ္ထုတ္ေ၀ထားတဲ့ အတၱေက်ာ္ရဲ႕ “ေနေပ်ာ္တဲ့ဘ၀၊ ၾကည္ျမတဲ့ဘ၀င္၊ ရႊင္လန္းတဲ့စိတ္” စာအုပ္မွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့ စာတို တစ္ပုဒ္ပါ။)

Blog မွာ ျပန္တင္ျခင္းအတြက္ မွတ္ခ်က္

Facebook မွာ ကၽြန္ေတာ့္မိတ္ေဆြစာရင္းထဲက တစ္ေယာက္က သည္စာေလးကို သေဘာက်လို႔ဆုိၿပီး ကၽြန္ေတာ့္စာအုပ္ကို ကိုးကားၿပီး အစအဆံုး ကူးယူ ေဖာ္ျပထားတာေတြ႕လိုက္ရလို႔ ျပန္လည္ တင္ဆက္ျဖစ္သြားပါတယ္။

သည္စာေလးကို စေရးျဖစ္ခဲ့တဲ့အခ်ိန္က ၁၁ ႏွစ္ေတာင္ ရိွခဲ့ပါၿပီ။ သည္စာပါတဲ့ အတၱေက်ာ္ရဲ႕ ပထမဆံုး ပြဲဦးထြက္စာအုပ္ကို ထုတ္ေ၀ခဲ့တာလည္း ၁၀ ႏွစ္ေတာင္ ျပည့္ပါေတာ့မယ္။ သည္စာစုရဲ႕ ပထမဆံုး စာ၊ အတၱေက်ာ္ ကေလာင္အမည္နဲ႔ ပြဲဦးထြက္ေရးတဲ့စာကို အလင္းတန္း ဂ်ာနယ္မွာ ေဖာ္ျပခဲ့တာ ၂၀၀၀ ျပည့္ႏွစ္ ဇႏၷ၀ါရီ ၃၁ ရက္ေန႔မွာ ျဖစ္တာမို႔ အတၱေက်ာ္ရဲ႕ ကေလာင္သက္ဟာလည္း ၁၂ ႏွစ္ေတာင္ ရိွသြားပါၿပီ။

အဲဒီ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၂ ႏွစ္တုန္းက ျမန္မာျပည္မွာ အင္တာနက္ ဆိုင္ေတြ မေပၚေသးသလို အမ်ားျပည္သူ အင္တာနက္သံုးႏိုင္တဲ့ အေျခအေနမွာ မရိွေသးပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အေနာက္ႏိုင္ငံ သံ႐ံုးတစ္႐ံုးမွာ အလုပ္လုပ္ေနခိုက္မို႔ ၿဂိဳဟ္တုနဲ႔ တိုက္႐ိုက္ခ်ိိတ္ဆက္ထားတဲ့ အင္တာနက္ကို ကံအားေလ်ာ္စြာ သံုးခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၉၉ ခုႏွစ္၊ ႏွစ္ကုန္ပိုင္းက တိုင္းတစ္ပါးမွာ သင္တန္းတက္ရင္း သိကၽြမ္းခင္မင္ခြင့္ရခဲ့တဲ့ (အခုေတာ့ ကေနဒါႏိုင္ငံသူျဖစ္ေနတဲ့) ဖိလစ္ပိုင္ႏိုင္ငံသူ Malen Pares က ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြဆီ လက္ဆင့္ကမ္းေပးပို႔ခဲ့တဲ့ ဓာတ္ေခ်ာစာေလးေတြကို ဖတ္ရင္း ႏွစ္သက္လြန္းမက ႏွစ္သက္တာနဲ႔ ဘာသာျပန္ျပန္ၿပီး တင္ဆက္ရာကေန အတၱေက်ာ္ရယ္လို႔ ျဖစ္လာတာပါ။ အဲဒီ့ စာအုပ္တစ္အုပ္လံုးမွာ သံုးပုဒ္သာ ကိုယ္တိုင္ ဖတ္မိရာက ဆင့္ပြားေပၚလာတဲ့အေတြးေတြကို ေဖာ္ျပထားတာ ျဖစ္ၿပီး က်န္တဲ့ ၂၇ ပုဒ္ကေတာ့ ဘာသာျပန္ထားတာခ်ည္း ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။

ဘာသာျပန္တာေတြ ျဖစ္လင့္ကစား မူရင္းက ဘယ္သူေရးမွန္းလည္း မသိ၊ ဘယ္ထဲမွာ ပထမဆံုး စတင္ေဖာ္ျပခဲ့မွန္းလည္း မသိဘဲ ကၽြန္ေတာ့္ဆီ ေရာက္လာတဲ့ ဓာတ္ေခ်ာစာေတြကသာ ျဖစ္တာမို႔ အကိုးအကား မထည့္ႏိုင္ခဲ့ေသာ္လည္း (ဒုတိယအႀကိမ္မွာလည္း ျပန္လည္ေဖာ္ျပထားတဲ့) ပထမအႀကိမ္ထုတ္ စာအုပ္ရဲ႕ အမွာစာမွာေတာ့ ဓာတ္ေခ်ာစာေတြကို ဘာသာျပန္ထားေၾကာင္း ေဖာ္ျပထားခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီ့ “ေနေပ်ာ္တဲ့ဘ၀၊ ၾကည္ျမတဲ့ဘ၀င္၊ ရႊင္လန္းတဲ့စိတ္” တစ္အုပ္လုံးကို ebook အျဖစ္ ဖတ္ခ်င္ရင္ သည္စာေၾကာင္းထဲက စာအုပ္ ေခါင္းစဥ္ကိုျဖစ္ေစ၊ အေပၚက စာအုပ္မ်က္ႏွာဖံုးပံုကိုျဖစ္ေစ ႏွိပ္လိုက္ႏိုင္ပါတယ္။