Skip to content

The Origin of Ignorance

30 April 2012

ေမာဟရဲ႕ မူလ ဘူတ

၁၉၆၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္ေတြ မတိုင္ခင္အခ်ိန္ဆိုတာ လူ႔သက္တမ္းနဲ႔တြက္ရင္ေတာင္မွ သိပ္အၾကာႀကီးလို႔ ေျပာလို႔ မရတန္ေကာင္းဘူး ထင္ပါတယ္။ အခုကေန လွမ္းတြက္ရင္ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၄၀ ေက်ာ္၊ ၅၀ နီးပါးေပါ့။

အဲဒီ့အခ်ိန္တုန္းက အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုက လူမည္းေတြရဲ႕ဘဝက အေတာ့္ကို ဆိုးရြားလြန္းလွပါတယ္။ သူတို႔ကို “နစ္ဂါ”လို႔ ႏွိမ္ၿပီးေခၚတယ္။ ျမန္မာလိုဆိုရင္ “ကပၸလီ”လို႔ ေျပာရမလားပဲ။ အမွန္က အဲဒီ့ နစ္ဂါဆိုတဲ့စကားလံုးဟာ “ငမည္းေကာင္”လို႔ ဆိုရာေရာက္တဲ့အထိ အေတာ့္ကို ပ်စ္ႏွစ္ ႐ိုင္းစိုင္းလွတဲ့ စကားလံုးပါပဲ။

အဲဒီ့ေခတ္က လူမည္းေတြကို မသတီစရာ၊ ရြံစရာ လူေတြလို ဆက္ဆံခဲ့ၾကတယ္။ ႐ုပ္ဆိုးဆိုးလူေတြလိုပဲ ျမင္ၾကတယ္။ လူျဖဴေတြက လူမည္းေတြရဲ႕ မ်က္လံုး၊ မ်က္ခံုး၊ ပါးစပ္၊ နားရြက္စတာေတြကို သေရာ္ကဲ့ရဲ႕ၾကတယ္။ ၿပီးေတာ့ ခပ္တံုးတံုး လူေတြ၊ လူညံ့ေတြ၊ လူ႔အႏၶေတြရယ္လို႔လည္း သတ္မွတ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ လူမည္းဆိုရင္ကို သည္အခ်ိဳးပဲျဖစ္မယ္၊ သည္အက်င့္အတိုင္းပဲျဖစ္မယ္လို႔ ပံုေသကားခ် ေတြးခဲ့တဲ့အခ်ိန္ပါ။ ငပ်င္းေတြ၊ သစၥာမရွိတဲ့ ကလိန္ကက်စ္ေတြ၊ လိင္မႈကိစၥမွာ ဘာစည္းမွ မရွိတဲ့သူေတြစသျဖင့္ တရားေသ အထင္ခံခဲ့ရပါတယ္။

အဲဒီ့အခ်ိန္က လူမည္းေတြကို ေက်ာင္းေတြမွာလည္း ေနရာမေပး၊ အိုးအိမ္ ေနရာခ်ထားရင္လည္း စာရင္းထဲ မထည့္၊ အလုပ္အကိုင္ဆိုလည္း မခန္႔ခ်င္၊ ဟိုတယ္ေတြ၊ စားေသာက္ဆိုင္ေတြထဲဆိုလည္း မဝင္ရ၊ ယုတ္စြအဆံုး ေရကူးကန္ထဲေတာင္ ဆင္းကူးခြင့္ မေပးခဲ့ၾကဘူး။ အေမရိကန္ႏိုင္ငံရဲ႕ တခ်ိဳ႕ျပည္နယ္ေတြမွာဆိုရင္ အဲသလို လူျဖဴ လူမည္းခြဲျခားမႈအေၾကာင္းကို လူမည္းတစ္ေယာက္က ေဟာင္ဖြာ ေဟာင္ဖြာ ေျပာမိလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဒါမွမဟုတ္ လူျဖဴတစ္ေယာက္ကို မထီမဲ့ျမင္ၾကည့္မိလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဒါမွမဟုတ္ လူျဖဴေတြ႕မ်က္စိထဲမယ္ သည္လူမည္းဟာ ျဖင့္ရင္ ၾကြေစာင္းေစာင္းႏိုင္တယ္လို႔ ျမင္သြားရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အဲဒီ့လူမည္းကို လူျဖဴေတြကို ဝိုင္း႐ိုက္သတ္တဲ့အထိေတာင္ ခံခဲ့ၾကရဖူးတဲ့ သာဓကေတြ ရွိခဲ့ပါတယ္။

သည္သမိုင္းေၾကာင္းကို ျပန္ေျပာျပေနတာက အဲဒီ့ လူျဖဴလူမည္းခြဲျခားမႈကို ရင္ဆိုင္ခဲ့တဲ့ သာမန္လူမည္းတစ္ေယာက္အေၾကာင္းကို ေျပာခ်င္လို႔ပါ။ သူ႔နာမည္က အက္ဒဝါ့(ထ္) ဘြိဳက္(ထ္)တဲ့။ မစၥတာဘြိဳက္(ထ္)လို႔ပဲ ေခၚလိုက္ၾကရေအာင္ပါဗ်ာ။

သူက အေမရိကန္ျပည္ေပါက္ လူမည္းပါ။ လူျဖဴအေမရိကန္ေတြမွာ မသိသားဆိုးရြားမႈေၾကာင့္ ျဖစ္လာရတဲ့ စိတ္ဆိုးစိတ္ယုတ္ေတြကို ျပဳျပင္ဖယ္ရွားႏိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့သူပါ။ တစ္နည္းေျပာရရင္ လူျဖဴအေမရိကန္ေတြကို သံတမန္နည္းနဲ႔ ပညာေပးခဲ့သူလို႔ ဆိုရပါလိမ့္မယ္။

မစၥတာဘြိဳက္(ထ္)ကို ၁၉၁၄ခုႏွစ္က ခယ္လဖိႈးနစ္ယားျပည္နယ္၊ ကမ္းနားၿမိဳ႕မွာေမြးပါတယ္။ သူ႔အေဖက ဆတၱာသည္ပါ။ ေလာ့ဆန္းဂ်လိ(စ္)ၿမိဳ႕က ခယ္လဖိႈးနစ္ယားတကၠသိုလ္ [ယူစီအယ္(လ္)ေအ]ကေန ဘြဲ႕ရၿပီးတဲ့ေနာက္ သူဟာ ေဟာလီးဝု(ထ္)မွာ သ႐ုပ္ေဆာင္ ဝင္လုပ္လိုက္ပါေသးတယ္။ သို႔ေပမယ့္ အဲဒီ့အခ်ိန္ေတြက လူမည္းေတြကို ဇာတ္႐ုပ္ေကာင္းေကာင္းမွာ ေနရာေပးေလ့ မရွိဘူး။ အေစခံလိုေနရာ၊ ကုန္း႐ုပ္လိုေနရာေတြမွာေတာင္မွ မထင္မရွားပါခြင့္ ရတာပါ။ သို႔ေပမယ့္ မစၥတာဘြိဳက္(ထ္)က မေလွ်ာ့ပါဘူး။ အဲသလို မထင္မရွား အခန္းကသာ ပါဝင္ခြင့္ရတဲ့သူေတြရဲ႕အေျခအေနကို တိုးတက္လာေစဖို႔အတြက္ ပိတ္ကားထက္မွ သ႐ုပ္ေဆာင္မ်ား အစည္းအ႐ံုးကတစ္ဆင့္ ႀကိဳးပမ္းခဲ့ပါေသးတယ္။

ဒုတိယကမၻာစစ္ျဖစ္ခ်ိန္မွာေတာ့ မစၥတာဘြိဳက္(ထ္)က ခယ္လဖိႈးနစ္ယား ျပည္နယ္က ျပည္ေထာင္စု စစ္သည္မ်ား အိမ္ရာစီမံကိန္းမွာအလုပ္လုပ္ခဲ့ျပန္တယ္။ အဲဒီ့ေနာက္ ဆန္ဖရန္ဆစၥခိုၿမိဳ႕ရဲ႕ ဝန္ထမ္းေရြးခ်ယ္ေရးအဖြဲ႕မွာ အလုပ္ဝင္ခဲ့ၿပီး အဲဒီ့ၿမိဳ႕က ကြ်မ္းက်င္သူ ပညာရွင္အဆင့္ ဝန္ထမ္းေနရာမွာ ပထမဆံုး တာဝန္ယူခဲ့သူ အာဖရိကႏြယ္ဝင္ အေမရိကန္ လူမ်ိဳး (လူမည္း)ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ ဒါတင္မကေသးဘူး၊ သူဟာ အဲဒီ့ရာထူးနဲ႔ တြဲၿပီး လူမ်ိဳးအခ်င္းခ်င္းၾကား ေပၚေပါက္တဲ့ ေရးရာကိစၥမ်ားကို ေျဖရွင္းတဲ့ ေရးရာေကာ္မီတီတစ္ရပ္ရဲ႕ ဦးေဆာင္သူလည္း ျဖစ္လာခဲ့ျပန္တယ္။

သည္အလုပ္ေတြလုပ္ရင္းနဲ႔ မစၥတာဘြိဳက္(ထ္)ဟာ အလုပ္နဲ႔ အိုးအိမ္ေနရာခ်ထားမႈေတြမွာ လူမည္းေတြကို ေနရာမေပးခဲ့တဲ့ အစဥ္အလာႀကီးကို ထိထိေရာက္ ေရာက္ခိုင္ခိုင္မာမာ ဆန္႔က်င္ေဆာင္ရြက္ခဲ့ပါတယ္။ စစ္အၿပီးမွာေတာ့ နယူးေယာ့(ခ္)ၿမိဳ႕ကို ေျပာင္းေရႊ႕ေနထိုင္ၿပီး ႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ ၿမိဳ႕ျပအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ကို ဝင္ေရာက္ခဲ့ျပန္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ေရာ့ခဖွဲလား ေဖွာင္ေဒးရွင္းမွာ ဝင္အလုပ္လုပ္ျပန္ပါတယ္။ သည္အဖြဲ႕ႏွစ္ဖြဲ႕ကေနၿပီးေတာ့လည္း အိုးအိမ္ေနရာခ်ထားမႈမွာ လူမည္းေတြအတြက္ ေနရာမေပးမႈကို ရင္ဆိုင္ေျဖရွင္းခဲ့ျပန္ေလတယ္။

၁၉၄၇ ခုႏွစ္မွာေတာ့ ထူးျခားတဲ့ျဖစ္ရပ္တစ္ခု ေပၚလာတယ္။ အေမရိကန္ ေဘ့(စ္)ေဘာ(လ္)ေလာကမွာ တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ႀကီး ရွိေနခဲ့တဲ့ လူျဖဴလူမည္း ခြဲျခားမႈကို ေဒါ့ဂ်ာအသင္းဥကၠဌက ေက်ာ္လႊားၿပီး ဂ်က္ခီေရာဘင္ဆင္(န္) ဆိုတဲ့ လူမည္း အားကစားသမားကို ေဘ့(စ္) ေဘာ(လ္)အသင္းမွာ ေနရာေပးလာခဲ့တာပါပဲ။ အလားတူ ထူးျခားေပမယ့္ လူသိပ္မသိတဲ့ ျဖစ္ရပ္တစ္ခုလည္း ရွိေသး တယ္။

အဲဒီ့ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္မွာပဲ ပက္ပစီကိုလာဥကၠဌက မစၥတာဘြိဳက္(ထ္)ကို လက္ေထာက္ အေရာင္း မန္ေနဂ်ာအျဖစ္ ခန္႔လိုက္တာပါ။ ပက္ပစီကိုလာလို အင္မတန္ ႀကီးမားလွတဲ့ ကုမၸဏီမ်ိဳးမွာ အဲလိုရာထူးမ်ိဳးကို ဘယ္လူမည္းကိုမွ အဲဒီ့ေခတ္က ေနရာေပးေလ့မရွိဘူး။

ပက္ပစီဥကၠဌက အေမရိကန္လုပ္ငန္းႀကီးေတြ မ်က္ကြယ္ျပဳထားရာ “နီဂ႐ိုးေဈးကြက္”ကို ထိုးေဖာက္ခ်င္တယ္။ သည္မွာတင္ မစၥတာ ဘြိဳက္(ထ္)ကို အေရာင္းျမႇင့္တင္ေရး လႈပ္ရွားမႈတစ္ရပ္ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔လုပ္ဖို႔ ေငြေၾကးအလံုအေလာက္ထုတ္ေပးလိုက္တဲ့အျပင္ လုပ္ပိုင္ခြင့္လည္း အျပည့္ ေပးလိုက္ပါေတာ့တယ္။ မစၥတာဘြိဳက္(ထ္)ကလည္း ပညာေကာင္းေကာင္းတတ္တဲ့ လူမည္း ၁၁ေယာက္ကို အေရာင္းကိုယ္စားလွယ္ေတြအျဖစ္ ခန္႔ၿပီး အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုတစ္ခြင္မွာ ပက္ပစီကိုလာကို လူမည္းေတြ ေသာက္သံုးလာေအာင္ လွည့္လည္ ေၾကာ္ျငာစည္း႐ံုးပါေတာ့တယ္။

မစၥတာဘြိဳက္(ထ္)နဲ႔သူ႔ အေရာင္းကိုယ္စားလွယ္ေတြဟာ လူမည္းေတြ စု႐ံုးရာ ေနရာမွန္သမွ်ကို သြားၾကတယ္။ ကုန္စံုဆိုင္ေတြ၊ ညီလာခံေတြ၊ ကလပ္ေတြ၊ ဆံသဆိုင္နဲ႔ အလွျပင္ဆိုင္ေတြ၊ လူမည္းေတြကို လက္ခံတဲ့ ဟိုတယ္ေတြသာမကဘဲ ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းေတြ၊ စာသင္ေက်ာင္းေတြဆီအထိ ပါးပါးနပ္နပ္နဲ႔ ထိုးေဖာက္ခဲ့ၾကပါတယ္။

အဲသလို တစ္ႏိုင္ငံလံုးအႏွံ႔သြားတဲ့အခါမွာ ၾကံဳရတဲ့ျပႆနာတစ္ရပ္က သူတို႔အုပ္စုအတြက္ ဟိုတယ္ေတြမွာ တည္းခိုဖို႔ အခက္အခဲၾကံဳရတာပါပဲ။ ဟိုတယ္ အေတာ္မ်ားမ်ားက လူမည္းဆိုရင္ လက္မွ မခံဘဲကိုး။ အဲေတာ့လည္း မစၥတာဘြိဳက္(ထ္)က ရထားအိပ္စင္တြဲကို တစ္တြဲလံုး ငွားလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ရထားေပၚမွာပဲ စိတ္ခ်လက္ခ်အိပ္၊ ရထားေပၚမွာပဲ စားတယ္။ စားေသာက္ဆိုင္ေတြကလည္း လူမည္းဆိုရင္ အဝင္မွ မခံၾကတဲ့ေခတ္ေလ။

အဲဒီ့ထဲမွာမွ မစၥတာဘြိဳက္(ထ္)လုပ္ခဲ့တဲ့ ေၾကာ္ျငာလႈပ္ရွားမႈက အင္မတန္႔ကို ထူးျခားလွပါတယ္။ “သက္ဆိုင္ရာ နယ္ပယ္အသီးသီးက ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ား” ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ သူက စည္း႐ံုးလႈပ္ရွားမႈ လုပ္ေတာ့တာပါ။ အဲဒီ့မွာ အင္မတိအင္မတန္ ေအာင္ျမင္ထြန္းေပါက္ေနတဲ့ လူမည္း ႏွစ္ဒါဇင္နီးပါးရဲ႕ အေၾကာင္းကို စုစည္း တင္ျပထားတာမို႔ လူမည္းေတြအတြက္ အားက်စရာ၊ အတုယူစရာ ဘဝတူလူမည္းေတြအေၾကာင္းကို သိရွိခြင့္ရလာပါေတာ့တယ္။ အဲဒီ့ေခတ္က လူမည္းဆိုရင္ ႏွိမ္ထားတာမို႔ ဘယ္ေလာက္ ေအာင္ျမင္ေအာင္ျမင္၊ ဘယ္ေလာက္ ၾကြယ္ဝ၊ ၾကြယ္ဝ လူမည္းျဖစ္ေနတာနဲ႔ကို ဘယ္စာနယ္ဇင္းမွာမွ ထည့္သြင္း ေဖာ္ျပတာ၊ ေနရာေပးတာ မရွိခဲ့တာမို႔ က်န္တဲ့လူမည္းေတြအေနနဲ႔ သူတို႔နဲ႔ဘဝတူ လူမည္းေတြထဲက ထြန္းေပါက္ေနသူတို႔အေၾကာင္းကို သိရဖို႔ အင္မတန္  ခဲယဥ္းလွပါတယ္။

မစၥတာဘြိဳက္(ထ္)က အဲဒါေတြကို စုစည္းၿပီး သူ႔ေၾကာ္ျငာလႈပ္ရွားမႈမွာ ထည့္ေတာ့လည္း မီဒီယာေတြက သည္သတင္းကို မေဖာ္ျပၾကသေလာက္ပဲ။ အဲေတာ့ မစၥတာဘြိဳက္(ထ္)ကလည္း အမႈမထားပါဘူး။ တစ္ႏိုင္ငံလံုး အႏွံ႔ထုတ္ ေဝေနတဲ့ လူမည္းစာနယ္ဇင္းေတြ ရွိသားပဲဟာ။ အဲဒီ့စာနယ္ဇင္းေတြကတစ္ဆင့္ အမ်ားသိေအာင္ ခ်ျပခဲ့ပါတယ္။ စာဖတ္ပရိသတ္ကလည္း ဝက္ဝက္ကြဲအားေပးၾကတယ္။ စာေစာင္ေတြဆိုတာ အထပ္ထပ္ျပန္႐ိုက္ယူရတဲ့အထိပဲ။ လူမည္းတို႔ ရဲ႕ ဇာတိပုညဂုဏ္မာနကို ဝင့္ထယ္လာခဲ့ေစတဲ့ ျဖစ္ရပ္ပါ။

တစ္ဖက္ကလည္း ပက္ပစီကိုလာဟာ “နီဂ႐ိုးေဈးကြက္”ကို ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ကို ထိုးေဖာက္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ သို႔ေပမယ့္ ျပႆနာကတက္လာတယ္။ ၁၉၅၀ ျပည့္ႏွစ္မွာ ႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ ပက္ပစီကိုလာ စီမံခန္႔ခြဲေရး အစည္းအေဝးကို နယူးေယာ့(ခ္)ၿမိဳ႕က ဝါးလဒါ့(ဖွ္)-အက္စထိုးရစ္ယား ဟိုတယ္ႀကီးမွာ က်င္းပတယ္။ ပက္ပစီဥကၠဌက အဲဒီ့ပြဲမွာ ေျပာခ်လိုက္တယ္။ “ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ပက္ပစီ ကိုလာကို ငမည္းေကာင္ေတြ စြဲေသာက္တဲ့ ယမကာရယ္လို႔ မျဖစ္ေစခ်င္တာ အမွန္ပါ”တဲ့။ အဲဒီ့ပြဲကို တက္ေရာက္ေနခဲ့တဲ့ မစၥတာဘြိဳက္(ထ္)မွာ သည္စကားေၾကာင့္ အေတာ့္ကို စိတ္ထိခိုက္သြားတယ္။ ဒါနဲ႔ သူက အဲဒီ့ပြဲကို ဆံုးေအာင္ မတက္ေတာ့ဘဲ ခန္းမထဲက ထြက္သြားခဲ့ပါေတာ့တယ္။

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ပက္ပစီကိုလာရဲ႕ ေရာင္းအားကေတာ့ တအားကို ေထာင္တက္ေနဆဲပါ။ သို႔ေပမယ့္ ေနာက္တစ္ႏွစ္မွာ အသစ္တက္လာတဲ့ ပက္ပစီ ဥကၠဌက မစၥတာဘြိဳက္(ထ္)ကို အလုပ္က ထုတ္လိုက္တဲ့အျပင္ မစၥတာဘြိဳက္(ထ္)ရဲ႕ ေရာင္းအားျမႇင့္တင္ေရးအဖြဲ႕ကိုလည္း ဖ်က္သိမ္းလိုက္ပါေတာ့တယ္။ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ပက္ပစီကိုလာရဲ႕ သည္စမ္းသပ္မႈဟာ အႀကီးအက်ယ္ ေအာင္ျမင္ခဲ့သလို လူမည္းစားသံုးသူရဲ႕ ဝယ္အားကိုလည္း အေမရိကန္ကုမၸဏီႀကီးေတြက ေကာင္းေကာင္း သေဘာေပါက္သြားေစခဲ့တဲ့ျဖစ္ရပ္ပါပဲ။

၁၉၆၂ ခုႏွစ္မွာေတာ့ မစၥတာဘြိဳက္(ထ္)ရဲ႕ေရာင္းအားျမႇင့္တင္ေရးအဖြဲ႕ထဲမွာ ဝင္ေရာက္အမႈထမ္းခဲ့တဲ့ လူမည္းအေရာင္းကိုယ္စားလွယ္ “ဟာေဗွး ရပ္ ဆဲ(လ္)”ဟာ ပက္ပစီကိုလာရဲ႕ ဒုတိယဥကၠဌျဖစ္လာပါေတာ့တယ္။ အဲေလာက္ ႀကီးတဲ့ ရာထူးကို အေမရိကန္သမိုင္းမွာ လူမည္းတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ပထမဆံုး ရယူႏိုင္ခဲ့တာပါပဲ။

မစၥတာဘြိဳက္(ထ္)ကေတာ့ အဲဒီ့ေနာက္ပိုင္း ႏွစ္ေတြမွာ တျခား အလုပ္ေတြကို လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ နယူးေယာ့(ခ္)က က်င့္ဝတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ယဥ္ေက်းမႈအသင္းအတြက္ အီဂ်စ္နဲ႔ ဂါဇာကမ္းေျမာင္ေဒသမွာ အစားအစာေထာက္ပံ့ေရးလုပ္ငန္းကို သူ ဝင္လုပ္ခဲ့သလို ခဲ(CARE)ဆိုတဲ့ တစ္ကမၻာလံုး ကူညီေထာက္ပံ့မႈေပးေရး အဖြဲ႕အစည္းႀကီးမွာလည္း သူက ဦးေဆာင္ခဲ့ျပန္တယ္။ အဲဒီ့အဖြဲ႕မွာလုပ္ရင္းကေန အာဖရိကတိုက္က ကေလးငယ္မ်ားအတြက္ ႏို႔မႈန္႔ထုတ္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းမွာလည္း သူက ပံ့ပိုးေဆာင္ရြက္ေပးခဲ့ျပန္တယ္။ ဒါ့အျပင္ သူပိုင္ ေဈးကြက္ သုေတသန ကုမၸဏီတစ္ရပ္ကိုလည္း ထူေထာင္ခဲ့ပါတယ္။

မႏွစ္ကေတာ့ မစၥတာဘြိဳက္(ထ္) ကြယ္လြန္သြားခဲ့ပါၿပီ။ အသက္ ၉၂ ႏွစ္ အရြယ္မွာ ကြယ္လြန္တာပါ။ ၆၃ ႏွစ္အရြယ္ ဇနီးနဲ႔ သားသမီး ေလးေယာက္ က်န္ရစ္ပါတယ္။ ဂ်က္ခီ ေရာ္ဘင္(န္)ဆင္(န္)ဆိုတဲ့ လူမည္းေၾကာင့္ အားကစာ နယ္မွာ လူမည္းတို႔ ေနရာ ရလာခဲ့သလိုပဲ မစၥတာဘြိဳက္(ထ္)ေၾကာင့္လည္း အေမရိကန္ ကုမၸဏီ လုပ္ငန္းႀကီးေတြမွာ လူမည္းေတြ ေနရာရခဲ့တဲ့အျပင္ ကမၻာအရပ္ရပ္က ဆင္းရဲႏြမ္းပါးသူ ကေလးငယ္အမ်ားအျပားရဲ႕ အသက္ကိုလည္း ကယ္ဆယ္ႏိုင္ခဲ့တာအမွန္ပါပဲ။

♠♠♠♠♠♠♠♠♠♠♠♠♠♠

သည္ဇာတ္ေၾကာင္းေလးကို စာဖတ္သူမ်ားကို ျပန္ေဖာက္သည္ခ်ျဖစ္တာက အေၾကာင္းရွိပါတယ္။ လူမည္းေတြဟာ အႏွိမ္ခံရတဲ့ဘဝကေန ယေန႔ကာလမွာ တြင္က်ယ္ ေနရာရလာေတာ့တာမ်ား၊ မႏွစ္က ႐ုပ္ရွင္ေအာ္စကာဆုေပးပြဲနဲ႔ ဂီတ ဂရမၼီဆုေပးပြဲေတြမွာ လူမည္းေတြကသာ ႀကီးစိုးႏိုင္တဲ့အထိ ျဖစ္လာပါၿပီ။ ဒါတင္ မကေသးပါဘူး၊ မၾကာခင္ က်င္းပေတာ့မယ့္ အေမရိကန္ေရြးေကာက္ပြဲမွာေတာင္ လူမည္းကိုယ္စားလွယ္က အေမရိကန္သမၼတေနရာကို ဝင္အေရြးခံဖို႔ မဲဆြယ္ေနတဲ့အဆင့္ကို ေရာက္ေနပါၿပီ။ (သည္စာကို ေရးစဥ္အခ်ိန္က အိုဘားမား သမၼတ ျဖစ္မလာေသးပါဘူး၊ မဲဆြဲေနခိုက္သာ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အခုေတာ့ လူမည္း သမၼတေတာင္ ျဖစ္လာခဲ့ပါၿပီ။ ဒါ ဘေလာ့(ဂ္)ေပၚ တင္မွ ထည့္လိုက္တဲ့ ျဖည့္စြက္ခ်က္ပါ။)

အခုလို လူမည္းေတြ နယ္ပယ္အသီးသီးမွာ ဝန္ဆန္႔လာႏိုင္ေအာင္ မစၥတာ ဘြိဳက္(ထ္)လို က်ရာေနရာက စြမ္းသမွ် လုပ္ေဆာင္ခဲ့ၾကသူေတြလည္း အမ်ားအျပားရွိေနမွာ အမွန္ပါပဲ။ အဲဒါေလးကို တင္ျပခ်င္လို႔ ေရးလိုက္တာလို႔ ထင္စရာအေၾကာင္း ရွိပါတယ္။

မဟုတ္ပါဘူး။

သည္အေၾကာင္းေတြ အေျခခံရာ ၁၉၉၇ ခုႏွစ္ထုတ္ ေဝါလစႀထိ(ထ္)ဂ်ာနယ္ထဲမွာ မစၥတာဘြိဳက္(ထ္)ေျပာခဲ့တဲ့ စကားေလးေၾကာင့္သာ သည္အေၾကာင္းကို ျပန္ေဖာက္သည္ခ်ျဖစ္သြားတာပါ။

သူက ေျပာခဲ့ပါတယ္။

“ကြ်န္ေတာ့္ဘဝမွာ က်ားကုပ္က်ားခဲနဲ႔ မနည္း တြန္းလွန္ခဲ့ရတာက တစ္ခုပဲ ရွိသဗ်။ အဲဒါကေတာ့ ခါးသီးနာၾကည္းမႈပဲ။ ခါးသီးနာၾကည္းလာတာနဲ႔တစ္ၿပိဳင္နက္ ရည္ရြယ္ခ်က္လည္း ေပ်ာက္သြားတယ္၊ လမ္းစလည္း ေပ်ာက္သြားတယ္၊ ဘာမွလည္း မလုပ္တတ္ မကိုင္တတ္ေတာ့သလို အျဖစ္မရွိေတာ့တဲ့ ဘဝကိုလည္း ေရာက္သြားတတ္မွန္း ကြ်န္ေတာ္ အျမဲတမ္း သတိထားမိလို႔ပဲဗ်”တဲ့။

အဲဒီ့စကားက အင္မတန္ တာသြားလွပါတယ္။ လူတိုင္းလူတိုင္းမွာ ရည္မွန္းခ်က္ပန္းတိုင္ ကိုယ္စီ ရွိစျမဲပါ။ စာသင္သားလည္း စာသင္သားအေလ်ာက္၊ ဝန္ထမ္းလည္း ဝန္ထမ္းအေလ်ာက္၊ အိမ္ေထာင္ရွင္လည္း အိမ္ေထာင္ရွင္ အေလ်ာက္၊ စီးပြားေရးသမားလည္း စီးပြားေရးသမားအေလ်ာက္ ကိုယ့္ရည္ရြယ္ခ်က္၊ ကိုယ့္ဦးတည္ခ်က္နဲ႔ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာေတြ အသကအသက ရွိၾကသူခ်ည္းပါ။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ သြားမယ့္ လမ္းေၾကာင္းကို ဖ်က္ဆီးေနတာက ဘာလဲ။ သူတစ္ပါး မဟုတ္ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကိုယ္တိုင္ရဲ႕ ရင္ထဲက အဲဒီ့ “ခါးသီးနာၾကည္းစိတ္”ကေလး ျဖစ္ေနပါလားဆိုတာကို အဲဒီ့စာေလးဖတ္ရင္းနဲ႔ ဖ်တ္ကနဲ ေတြ႕လိုက္မိသလိုပါပဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္ မစၥတာဘြိဳက္(ထ္)ရဲ႕ ဘဝထုပၸတ္ကို အက်ဥ္းမွ် ျပန္လည္ တင္ျပလိုက္မိရတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

သည္ေဆာင္းပါးစဥ္တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ သူ႔ကို “မစၥတာ”တပ္ၿပီး ရည္ၫႊန္းခဲ့တာ စာဖတ္သူလူႀကီးမင္းမ်ား သတိထားမိၾကမွာပါ။ အမွန္က ခရစ္ယာန္ နာမည္ေတြနဲ႔ စာေရးတဲ့အခါ အဲဒါ မလိုအပ္ပါဘူး။ သို႔ေပမယ့္ သူနဲ႔ မရင္းႏွီးသူေတြက သူ႔ကိုေခၚတဲ့အခါ သူ႔နာမည္ကို တံုးတိတိ မေခၚဘဲ အဲလို မစၥတာေလး တပ္ၿပီး ေျပာေစခ်င္တယ္လို႔ သူကိုယ္တိုင္က ေျပာခဲ့ဖူးလို႔ပါ။ သူတို႔ လူမည္းေတြကို က်န္တဲ့ အသားအေရာင္မတူသူမ်ားက ခ်ိဳးႏွိမ္ဆက္ဆံၿပီး လူလူခ်င္း ေလးစားမႈ မရွိတာကို သူ႔တစ္သက္စာ ခံစားခဲ့ရတာမို႔ သူ႔႕ကို ရည္ၫႊန္းတဲ့အခါ မစၥတာေလးေတာ့ တပ္ေစခ်င္တယ္လို႔ သူက ေျပာခဲ့ဖူးပါတယ္။

ထားပါေတာ့။ သူေျပာခဲ့တဲ့ “ခါးသီးနာၾကည္းစိတ္”ဆိုတာက တိုက္႐ိုက္ ဘာသာျပန္လိုက္လို႔ပါ။

အဲဒီ့ထဲမွာ ေလာဘ၊ ေဒါသေတြ ပါေနပါတယ္။ ေလာဘ ေဒါသေတြမ်ားလာတဲ့အခါ လူမွာ ေမာဟျဖစ္လာပါတယ္။ သည္အခါ ကိုယ္သြားမယ့္ လမ္းေၾကာင္း ေပ်ာက္ေပ်ာက္သြားေတာ့တာကို ကြ်န္ေတာ္လည္း မၾကာေသးခင္ကမွ သတိထားမိသြားတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္ဆီကို စာေပါင္းစံုလာေနတဲ့အထဲက တစ္ခ်ီသားမွာ ရွားရွားပါးပါး ပစ္ပစ္ႏွစ္ႏွစ္ ဆဲစာတစ္ေစာင္ ေရာက္လာတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး။ စာအေစာင္ ငါးရာေက်ာ္မွာမွ တစ္ေစာင္ေလာက္က ဆဲတာ ျဖစ္ေနေတာ့ နဂိုကတည္းက ဘာကိုမွ သိပ္အမႈ မထားတတ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ဘာဆို ဘာမွ မျဖစ္တာလည္း အမွန္ပါ။

သို႔ေပမယ့္ အဲဒီ့လူရဲ႕ စာထဲမွာ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေတာ္ေတာ့္ကို မုန္းတီးစြာ၊ ရန္လိုစြာနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ မနာနာေအာင္ ထိုးႏွက္ထားတဲ့ ေဝါဟာရေတြ၊ ဝါက်ေတြ ေတြ႕ရတယ္။ စာကလည္း အရွည္ႀကီးခင္ဗ်။

ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထဲ ဘာျဖစ္သြားတယ္ မွတ္သလဲ။

ဪ… ကိုယ့္လူႏွယ္၊ လြဲလိုက္တာ။ အဲသေလာက္ အခ်ိန္ကုန္ခံ၊ စိတ္အင္အား အကုန္ခံၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ကို ထိုးႏွက္တိုက္ခိုက္ဆဲေရးေနမယ့္အစား အဲဒီ့အခ်ိန္ေတြ ခြန္အားေတြကို သံုးၿပီး သူ႔ေဘးနားမွာရွိတဲ့ သူ႔မိသားစု၊ သူ႔ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္း၊ သူ႔ပတ္ဝန္းက်င္အက်ိဳးအတြက္ တစ္ခုခုမ်ား ထလုပ္လိုက္ပါေတာ့လားဆိုတဲ့ မခ်ိတင္ကဲ ခံစားမႈက ျဖစ္လာပါတယ္။

အဲသလို စိတ္ကေလး ျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ မစၥတာဘြိဳက္(ထ္)အေၾကာင္းေလးကို ဖတ္လိုက္ရတာမို႔ ခ်စ္စြာေသာ စာဖတ္သူမ်ားကို လက္ဆင့္ကမ္းေဝမွ် လိုက္ရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္းမ်ားအတြက္ ေတြးစရာတစ္ခုခုေတာ့ က်န္လိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္မိေၾကာင္းပါခင္ဗ်ား။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(ဝ၉၀၈၀၇)

Ref: The Wall Street Journal, “Remembrances” [5/5-5/6/07]

Advertisements
No comments yet

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: