IDAHO in Yangon (Rangoon)

လႏွစ္ေခ်ာင္းငင္မ်ားသာ

၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္ ေမလ ၁၇ ရက္ေန႔တုန္းက ထိုင္းႏိုင္ငံ ဇင္းမယ္ၿမိဳ႕မွာ ျမန္မာလူငယ္ေတြ စုေဝး က်င္းပတဲ့ “လိင္တူတပ္မက္သူမ်ားအား မုန္းတီး စက္ဆုပ္မႈ ဆန္႔က်င္ေရး ႏိုင္ငံတကာေန႔” (International Day Against Homophobia)အခမ္းအနားကို တက္ေရာက္ၿပီး အမွတ္တရ စကားေျပာေပးဖို႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို လွမ္းဖိတ္တာနဲ႔ သြားခဲ့ဖူးပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ “သားငယ္တို႔ နားလည္ဖို႔”စာအုပ္နဲ႔ “ေယာက်္ားသားခ်င္း ပြင့္ပြင့္လင္း”ဆိုတဲ့ စာအုပ္မ်ားမွာ လိင္တူခ်င္း တပ္မက္မႈဟာ ျပဳျပင္ တားဆီးလို႔ မရတဲ့ ေမြးရာပါ စိတ္ကိုင္းၫြတ္မႈသာ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဘယ္သန္၊ ညာသန္မ်ားလိုပဲ သန္ရာသာ ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္းနဲ႔ လိင္တူခ်င္းတပ္မက္သူမ်ားထဲမွာလည္း ထူးခြ်န္ထက္ျမက္သူေတြ အမ်ားအျပား ရွိတဲ့အေၾကာင္းကို ေဆြးေႏြးခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲဒီ့စာေတြထဲက တခ်ိဳ႕ကို ထိုင္းႏိုင္ငံ ဇင္းမယ္ၿမိဳ႕မွာ ေနထိုင္ေနၾကတဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံသား လိင္တူတပ္မက္သူမ်ား အသိုင္းအဝိုင္းအတြက္ ထုတ္ေဝတဲ့ စာေစာင္ထဲမွာ ထည့္သြင္းေဖာ္ျပဖို႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို လွမ္းခြင့္ေတာင္းခဲ့ဖူးရာက သူတို႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို ဆက္သြယ္လာၾကတာပါ။

လိင္တူခ်င္းတပ္မက္မႈနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ကြ်န္ေတာ့္သေဘာထားက ရွင္းပါတယ္။ လူပဲ၊ သူႀကိဳက္ခ်င္တာ ႀကိဳက္ေပါ့။ သူ စြဲလန္းခ်င္တာ စြဲလန္းေပါ့။ ကိုယ္ႀကိဳက္တာ၊ ကိုယ္စြဲလန္းတာနဲ႔ မတူတိုင္း  သူမွားတယ္၊ ကိုယ္ မွန္တယ္ ေျပာေနရမွာမ်ိဳးမွ မဟုတ္တာ။ အဲသလိုပဲ နားလည္ပါတယ္။

ပိုဆိုးတာက ကြ်န္ေတာ့္မွာ ဘယ္ဘဝက ေရစက္လဲေတာ့မသိဘူး။  ကြ်န္ေတာ္ လူမွန္း သိကတည္းက စတင္ ေတြ႕ဆံုခဲ့ဖူးတာက ေဆြမ်ိဳးလို ေနေနတဲ့ ေယာက်ာ္းလ်ာတစ္ဦးျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔ကို ကြ်န္ေတာ္က ေဒၚေဒၚလို႔ မေခၚရပါဘူး။ “ေလးေလး”လို႔သာ ေခၚခဲ့ရပါတယ္။ သူက အသား ျဖဴျဖဴ၊ မ်က္ႏွာေခ်ာေခ်ာနဲ႔ေပမယ့္ ေဒါင္းတိေမာင္းတိပါပဲ။ စီးရင္လည္း ေယာက်္ားစီး၊ အလယ္က ဘားတန္းပါ စက္ဘီးကိုပဲ စီးပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ သူ႔ကို စတင္ျမင္ဖူးခ်ိန္က ကြ်န္ေတာ့္အသက္က ငါးႏွစ္ မျပည့္ေသး။ သူ႔ အသက္က ၃၀ ေက်ာ္ေလာက္ ရွိပါၿပီ။

အဲလိုနဲ႔ ေနလာလိုက္တာ ကြ်န္ေတာ့္မ်က္စိေအာက္မွာ ေယာက်္ားလ်ာ၊ မိန္းမလ်ာ ေပါင္းစံုနဲ႔ ဆံုဖူးခဲ့ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ဆို ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို စာသင္တဲ့ ဆရာ၊ ဆရာမေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ၊ ကြ်န္ေတာ့္ ဘဝမွာ လိင္တူခ်င္းတပ္မက္တဲ့ ဆရာ သံုးဦးနဲ႔ ဆံုဖူးတယ္။ သံုးဦးစလံုးဟာ စာေတာ္သူေတြ ျဖစ္ၾကသလို အင္မတန္လည္း အသင္အျပေကာင္းၾကပါတယ္။ သူတို႔ဟာ လိင္တူခ်င္း တပ္မက္သူေတြ ျဖစ္တာမို႔ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ “သင္ဆရာ”စာရင္းထဲက ပယ္ဖ်က္ပစ္စရာမွ မလိုတာပဲေလ။ အဲေတာ့လည္း ေခတ္စကားနဲ႔ ေျပာရင္ “ေအးေဆး”ေပါ့။

အဲေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ လိင္တူခ်င္း တပ္မက္သူေတြကို ဘယ္တုန္းကမွ အေျခာက္တိုက္ မုန္းတီးစက္ဆုပ္တဲ့ စိတ္မေပၚခဲ့ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္လည္း လူသားတစ္ေယာက္သာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ခ်စ္စိတ္၊ မုန္းစိတ္ေတြ ရွိတာ အမွန္ပါ။ ဒါေပမယ့္ ဝါးလံုးရွည္နဲ႔ သိမ္းၾကံဳးၿပီး မုန္းတဲ့စိတ္မ်ိဳးေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္မွာ မရွိဘူး။ ေျခမ မေကာင္း ေျခမ၊ လက္မ မေကာင္း လက္မကိုသာ မုန္းတဲ့ စိတ္မ်ိဳးသာ ရွိပါတယ္။ မိန္းမတစ္ေယာက္က ကိုယ့္ကို အသည္းခြဲသြားတာနဲ႔ပဲ မိန္းမေတြ မေကာင္းဘူးလို႔ ကုန္းေအာ္တတ္တဲ့ ဉာဥ္က ငယ္ငယ္ကတည္းက ကြ်န္ေတာ့္မွာ မရွိပါဘူး။ (သည္တစ္ေယာက္ မေကာင္းဘူးထင္ရင္ ေနာက္တစ္ေယာက္ဆီ ေျပာင္းသြားလိုက္ရင္းနဲ႔ ရည္းစားေတြ မ်ားကုန္တာကေတာ့ အဟဲ… ဝါသနာ ဘာဂီ ဆက္တိုင္းမီလို႔သာ ေအာက္ေမ့ၾကပါေတာ့ေနာ္။)

ေနာက္ပိုင္းမွာ စိတ္ပညာကို ဖတ္႐ႈေလ့လာရင္းနဲ႔ လူတို႔ရဲ႕ လိင္စိတ္ သေဘာကို အျမြက္ေလာက္ နားလည္သေဘာေပါက္လာပါတယ္။ သည္အခါမွာ လိင္တူခ်င္း တပ္မက္မႈရဲ႕ သဘာဝကိုလည္း ျမင္လာမိရတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ ျမင္တဲ့အတိုင္း၊ ယံုၾကည္တဲ့အတိုင္း စာေတြ ေရးမိရာက သူတို႔အသိုင္းအဝိုင္းက ကြ်န္ေတာ့္ကို အသိအမွတ္ျပဳလာၾကၿပီး ဆိုခဲ့တဲ့အတိုင္း ဇင္းမယ္မွာ က်င္းပတဲ့ သူတို႔ပြဲကို တက္ေရာက္ေပးဖို႔ ဖိတ္ၾကားလာေတာ့တာပါပဲ။

အမွန္ကို ဝန္ခံရရင္ အဲဒီ့ အထိမ္းအမွတ္ေန႔ကို ၾကားေတာင္ မၾကား ဖူးခဲ့ပါဘူး။ ၁၉၉၁ ခုႏွစ္ ေမလ ၁၇ ရက္ေန႔မွာ ကမၻာ့ က်န္းမာေရးအဖြဲ႕ႀကီးက လိင္တူခ်င္းတပ္မက္မႈကို စိတ္စံလြဲမႈ (ဝါ) စိတ္က်န္းမာေရး ခ်ိဳ႕ယြင္းမႈ (စိတ္ေရာဂါ) စာရင္းက ပယ္ဖ်က္ေပးခဲ့တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ အဲဒီ့ေန႔ကို အစြဲျပဳၿပီး လိင္တူတပ္မက္သူမ်ားအား မုန္းတီးစက္ဆုပ္မႈ ဆန္႔က်င္ေရး ႏိုင္ငံတကာေန႔အျဖစ္ ကမၻာ့ႏိုင္ငံတခ်ိဳ႕မွာ က်င္းပေနၾကတယ္ဆိုတာ အဲေတာ့မွ သိေတာ့တယ္။

ဇင္းမယ္က ပြဲကို ေရာက္သြားတဲ့အခါ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာလည္း သည္လို ပြဲမ်ိဳးေတြ က်င္းပႏိုင္ရင္ ေကာင္းမယ္လို႔ စိတ္ထဲမွာ ေတြးမိသြားခဲ့ရေသးတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ… ကြ်န္ေတာ္တို႔ဆီမွာလည္း လိင္တူခ်င္း တပ္မက္သူေတြ ေခတ္အဆက္ဆက္မွာ ရွိခဲ့ဖူးသလို လက္ရွိအခ်ိန္မွာလည္း ရွိေနတာပဲ မဟုတ္လား။ သူတို႔ကို လူတခ်ိဳ႕က ဖယ္ၾကဥ္ခ်င္ၾကတယ္၊ လူရာ မသြင္းခ်င္ၾကဘူး၊ ေမးေငါ့ခ်င္ၾကတယ္၊ ယုတ္စြအဆံုး ကေလးေလးေတြကအစ သူတို႔ကိုမ်ားဆို ေျပာင္ခ်င္ ေလွာင္ခ်င္ၾကပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ သူတို႔လည္း ပခံုးႏွစ္ဖက္ၾကား ေခါင္းေပါက္ေနတဲ့ လူသားစစ္စစ္ေတြပါပဲ။ ပယ္တာ၊ ႏွိမ္တာ၊ သေရာ္တာ၊ ကဲ့ရဲ႕တာ၊ ေျပာင္ေလွာင္တာကို မလႊဲသာလို႔သာ ခံၾကမွာပါ။ သူသူကိုယ္ကိုယ္ ဘယ္လူသားမွ မခံခ်င္ၾကပါဘူး။ အဲေတာ့ သူတို႔ လူနည္းစုမ်ားခမ်ာမွာ လူမ်ားစု ပတ္ဝန္းက်င္ရဲ႕ ေမးေငါ့မႈ ဒဏ္ကို အလူးအလဲ ခံခဲ့ရတာလည္း ႏိုင္ငံအသီးသီး ေခတ္ အဆက္ဆက္မွာပါ။

အခုေတာ့ ေခတ္ေရစီးက ေျပာင္းလဲလာသလို လူ႔စိတ္နဲ႔ လူ႔အျပဳအမူကို ေလ့လာတဲ့ စိတ္ပညာကလည္း တစ္ေန႔ထက္ တစ္ေန႔ ပို မိုတိုးတက္လာတဲ့အတြက္ လိင္တူခ်င္း တပ္မက္သူေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕ လူသားတစ္ေယာက္အျဖစ္ ေလာကအလယ္မွာ တျခားသူမ်ားနည္းတူ ဝင္ဆန္႔ရပ္တည္ႏိုင္ေရးအတြက္ ႀကိဳးပမ္းမႈေတြကို ႏိုင္ငံေတြက တျဖည္းျဖည္းခ်င္း လက္ခံလာခဲ့ၾကပါတယ္။ ထိုင္းမွာ အဲဒါကို ျမင္လိုက္ရေတာ့ ၾကည္ႏူးသြားမိရပါတယ္။ တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာလည္း အဲလို အခမ္းအနားမ်ိဳးေတြ က်င္းပႏိုင္မယ္ဆိုရင္ လူအမ်ားရဲ႕ သိရွိနားလည္ထားမႈ အလြဲေတြကိုလည္း လမ္းေၾကာင္း မွန္ေပၚ ျပန္တင္ေပးသြားႏိုင္မွာ ျဖစ္သလို ျမန္မာႏိုင္ငံက အႏွိမ္ခံ၊ အပယ္ခံ ပုထုဇဥ္လူသားမ်ားအတြက္ အားတက္စရာ ပိုေကာင္း လာလိမ့္မယ္လို႔ ေတြးမိရင္းက အဲဒီ့ပြဲကို တက္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။

ဘာမွေတာင္ မၾကာလိုက္ဘူး။ ၾကားထဲမွာ ႏွစ္ႏွစ္ပဲ ျခားတယ္။ ပထမဆံုး စသိရတာက သည္ပြဲကို သည္ႏွစ္ မႏၲေလးမွာ က်င္းပမယ့္ အေၾကာင္း အင္တာနက္ထဲမွာ ဖတ္လိုက္ရပါတယ္။ သူတို႔ေတြအတြက္ မုဒိတာ ပြားမိရတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ ျဖစ္ေစခ်င္ခဲ့မိတာေလးတစ္ခု ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ ျဖစ္ေတာ့မွာဆိုတဲ့အသိနဲ႔ မုဒိတာ ပြားမိသြားရပါတယ္။ ရန္ကုန္မွာ ဘာလို႔မ်ား မက်င္းပၾကတာပါလိမ့္လို႔လည္း ေတြးေနမိခဲ့ရပါေသးတယ္။

မၾကာပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္ကို သူတို႔အဖြဲ႕က ဆက္သြယ္လာပါတယ္။ ဖိတ္စာ လာပို႔တယ္။ ၿပီးေတာ့ သူတို႔ပြဲမွာ စကားေျပာေပးဖို႔လည္း ဆိုပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ဝမ္းသာၾကည္ႏူးစြာပဲ ေခါင္းညိတ္လိုက္ပါတယ္။

၂၀၁၂ ခုႏွစ္ ေမလ ၁၇ ရက္ေန႔ ည ၇ နာရီအခ်ိန္၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ကမၻာေအးဘုရားလမ္းေပၚ၊ ေရႊဂံုတိုင္ လမ္းဆံုအနီးက အိပ္ခဆဲ(လ္) ေမွ်ာ္စင္ဟိုတယ္ရဲ႕ ဆယ္ထပ္မွာ ရွိတဲ့ မဂၤလာခန္းမမွာ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ ပထမဆံုး “လိင္တူခ်င္းတပ္မက္သူမ်ားအား မုန္းတီးစက္ဆုပ္မႈ ဆန္႔က်င္ေရး ႏိုင္ငံတကာေန႔”အခမ္းအနားကို က်င္းပခဲ့ပါတယ္။ အစိုးရမဟုတ္တဲ့ အဖြဲ႕အစည္းေတြ၊ ကုလသမဂၢ လက္ေအာက္ခံ အဖြဲ႕အစည္းေတြက တာဝန္ရွိသူေတြ၊ တျခား ဖိတ္ၾကားထားတဲ့ ဧည့္သည္ေတာ္ေတြအပါအဝင္ စုစုေပါင္း လူ ၄၀ဝ ေလာက္ တက္ေရာက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ အဆိုအက သ႐ုပ္ေဖာ္ေတြနဲ႔ က်က်နန စီစဥ္ တင္ဆက္သြားတာပါ။ အမ်ိဳးသား လိင္တူခ်င္း တပ္မက္သူ (သည္းခံပါ ခင္ဗ်ာ၊ သည္ေနရာမွာ အမ်ား နားလည္ေအာင္ မိန္းမလ်ာလို႔ပဲ သံုးပါရေစ) မ်ားသာမကဘဲ အမ်ိဳးသမီး လိင္တူခ်င္း တပ္မက္သူ (ေယာက်ာ္းလ်ာ)မ်ားပါ သည္ပြဲမွာ ပါဝင္ေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကပါတယ္။

ဇင္းမယ္မွာ ရွိတဲ့ ျမန္မာ အဖြဲ႕အစည္းက ေယာက်ာ္းလ်ာမ်ား၊ မိန္းမလ်ာမ်ား၊ လိင္စိတ္ႏွစ္မ်ိဳး ရွိသူမ်ား၊ ဆန္႔က်င္ဘက္လိင္ကဲ့သို႔ ဝတ္ စားဆင္ယင္သူ/ဆန္႔က်င္ဘက္လိင္အျဖစ္ ခြဲစိတ္ေျပာင္းလဲထားသူမ်ားရဲ႕ အသင္း(Lesbians, Gays, Bisexuals, and Transsexuals Soceity) (အတိုေကာက္ LGBT Society)လို႔ ေခၚေပတာမို႔ ဇင္းမယ္မွာ တုန္းကလည္း မိန္းမလ်ာမ်ားအျပင္ ေယာက်္ားလ်ာမ်ားပါ တက္တက္ၾကြၾကြ ပါဝင္လႈပ္ရွားေနတာ ေတြ႕ခဲ့ရဖူးပါတယ္။ အခု ရန္ကုန္မွာ က်င္းပေတာ့လည္း သူတို႔ေတြပါ ပါေနတာ ေတြ႕ရတဲ့အတြက္ အားရစရာႀကီးပါပဲ။

သည္ပြဲမွာ ဇင္းမယ္ထက္ ထူးျခားသြားတာကေတာ့ လိင္တူခ်င္း တပ္မက္သူ သက္ႀကီးရြယ္အိုမ်ား ပါဝင္ေနတာပါပဲ။ အဲဒီ့ သက္ႀကီးရြယ္အိုမ်ားကို ကန္ေတာ့တဲ့ အစီအစဥ္လည္းပါတာမို႔ သိခြင့္ရလိုက္တာပါ။ တစ္ေယာက္ဆို အသက္ ၁၀၅ ႏွစ္နဲ႔ ေျခာက္လေတာင္ ရွိပါၿပီတဲ့။ ေနာက္တစ္ေယာက္ကက်ေတာ့ ဘီးတပ္ကုလားထိုင္နဲ႔ သည္ပြဲကို တက္လာတာပါ။ သူကက်ေတာ့ ၈၅ ႏွစ္ရွိၿပီတဲ့။ ေနာက္ ၇၈ ႏွစ္အရြယ္မွသည္ ၇၀ ေက်ာ္အရြယ္ေတြလည္း ပါပါတယ္။

အသက္ ၈၀ ေက်ာ္ တစ္ရာမ်ားျဖစ္သြားေပမယ့္ သူတို႔ရဲ႕ လိင္စိတ္ ကိုင္းၫႊတ္မႈကေတာ့ ေျပာင္းလဲလို႔ မရပါဘူးဆိုတာကို သက္ရွိ ထင္ရွားရွိေနဆဲ သူတို႔ရဲ႕ အေျခအေနေတြက သက္ေသထူလို႔ေနပါတယ္။ သည္ အရြယ္ႀကီးေတြ ေရာက္ေတာ့မွ လိင္ကိစၥမွာ ေလာ္လည္ေဖာက္ျပားခ်င္လို႔  သည္ဘဝကို ဆက္လက္ခံယူထားၾကမွာ မဟုတ္တာလည္း အင္မတန္မွ ေသခ်ာပါတယ္။ သူတို႔ကို ျမင္ၿပီးေတာ့ သံေဝဂ ရမိပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ အစဥ္တစိုက္ ေရးသား၊ ေဟာေျပာျဖစ္ေနခဲ့တဲ့၊ လိင္စိတ္ဆိုတာ သူမ်ားက ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲယူလို႔ မရသလို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ကလည္း ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲ ယူလို႔ မရဘူးဆိုၿပီး စိတ္ပညာရွင္အမ်ားစု လက္ခံထားတဲ့ အခ်က္က သည္ပုဂၢိဳလ္မ်ားနဲ႔ ပို ခိုင္လံုေသခ်ာသြားပါတယ္။

၁၉၅၄ ခုႏွစ္မွာ ထုတ္ေဝခဲ့တဲ့ ဆရာႀကီးသခင္ဘေသာင္းရဲ႕ “ဒီမိုကေရစီဆိုတာ”ဆိုတဲ့ စာအုပ္ငယ္ေလးထဲမွာ ဆရာႀကီးက ေရးခဲ့ပါတယ္။

“လူသားအားလံုးရဲ႕ ဘဝေတြကို ေလးစားတာဟာ ဒီမိုကေရစီဝါဒရဲ႕ ေရေသာက္ျမစ္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေလာကမွာ အဖိုးမတန္တဲ့၊ အသံုးမက်တဲ့ လူရယ္လို႔ မရွိပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ လူတိုင္း မိမိကိုယ္ကို ႐ိုေသေလးစားၾကရပါမယ္။ ၿပီးေတာ့ သူမ်ားေတြကိုလည္း မိမိကိုယ္မိမိ ေလးစားတန္ဖိုးထားတဲ့အတိုင္း ေလးစားတန္ဖိုးထားရပါမယ္”တဲ့။

ဆရာႀကီးရဲ႕ စကားက တရားမွ်တတဲ့စကား၊ ဘုရားရွင္ရဲ႕ တရားေတာ္နဲ႔ ညီၫြတ္တဲ့စကားပါ။ အဲဒီ့ “လူသားအားလံုး”မွာ ဟိုလူမပါရ၊ သည္လူ မပါရဆိုတဲ့ ျခြင္းခ်က္ မရွိပါဘူး။

ဆိုခဲ့တဲ့အတိုင္း လိင္တူခ်င္း တပ္မက္သူေတြထဲမွာလည္း လူေတာ္ေတြ အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္။ သူမတူေအာင္ ထူးခြ်န္တဲ့ လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္ မ်ားေတာင္ပါဝင္ေနပါေသးတယ္။ ပတ္ဝန္းက်င္က ႏွာေခါင္း႐ံႈ႕မွာ စိုးလို႔ သြားေလသူမ်ားေရာ၊ သက္ရွိထင္ရွား ရွိေနသူမ်ားပါ သူတို႔ရဲ႕ ဘဝမွန္ကို ဖြင့္အန္မသြား၊ ဖြင့္အန္မထားတာမို႔ နာမည္နာမနဲ႔ တပ္ၿပီး မေျပာေကာင္းလို႔သာပါ။ နယ္ပယ္ အသီးသီးမွာ ထူးခြ်န္ထင္ရွားၾကသူေတြထဲမွာ အဲလို လိင္တူခ်င္း တပ္မက္သူေတြ ရွိၾကပါတယ္။

အႏၲရာယ္ကင္း ေဘးရွင္းမယ့္ ဥပမာအေနနဲ႔ကေတာ့ လူသိရွင္ၾကား ဝန္ခံသြားတဲ့ ကမၻာေက်ာ္ ေဟာလီးဝု(ထ္) မင္းသားႀကီး ေရာ့(ခ္) ဟဒ္ဆင္(န္)၊ ဆာဘြဲ႕ရ ေခတ္ေပၚ အဆိုေတာ္ ဂီတပညာရွင္ အယ္လထန္ ေဂ်ာ္(န္)တို႔ပါပဲ။ နာမည္ေက်ာ္ သန္းၾကြယ္သူေဌး ျဖစ္ေနတဲ့ အစီအစဥ္ တင္ဆက္သူ အယ္လင္(န္) ဒç ေဂ်ာ္(န္)(ရ္) ဆိုရင္လည္းပဲ ေယာက်္ားလ်ာပါ လို႔ သူ႔ကိုယ္သူ ဝန္ခံထားတာ ရွိပါတယ္။

သည္ၾကားထဲမွာ ၂၀ဝ၉ ခုႏွစ္က ထြက္လာတဲ့ စိတ္ပညာရွင္တစ္ဦးရဲ႕ စာအုပ္မွာ အေမရိကန္သမိုင္းရဲ႕ အထက္ျမက္ဆံုး သမၼတအျဖစ္ ေခတ္အဆက္ဆက္ သတ္မွတ္ခဲ့ၾကတဲ့၊ လင္ကြန္းလို႔ ျမန္မာေတြ အသိမ်ားတဲ့ ေအဘရာဟင္(မ္) လင္းကား(န္) ေတာင္ လိင္တူခ်င္း တပ္မက္သူျဖစ္ဖို႔ ၉၀ % ေသခ်ာပါသတဲ့။

ဘာျဖစ္လဲဗ်ာ။ လိင္စိတ္ကေတာ့ သူသူကိုယ္ကိုယ္ တစ္မ်ိဳးစီ ရွိၾကတာပဲ။ ဘယ္လိင္စိတ္ပဲ ရွိရွိ၊ လူ႔ေဘာင္ကို ဒုကၡေပးသူလား၊ အက်ိဳးျပဳသူလားဆိုတာကသာ ပိုၿပီး အခရာက်တာပါ။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ အဲသလိုပဲ ခံယူနားလည္ထားပါတယ္။ လိင္ကြဲကို ႀကိဳက္တတ္တဲ့ စိတ္ႀကီးနဲ႔ေပမယ့္ အရပ္ကို ဒုကၡေပးေနသူနဲ႔ လိင္တူခ်င္း တပ္မက္စိတ္နဲ႔ေပမယ့္ အရပ္ကို အက်ိဳးျပဳေနသူမွာ ဘယ္သူက ပိုျမတ္တယ္လို႔ ျမင္မိၾကပါသလဲခင္ဗ်ား။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

(ရန္ကုန္ – ၁၉၀၅၁၂)

 

ယေန႔ (၃၁-၀၅-၁၂) ထုတ္ Bi Weekly Eleven Journal ပါ ေဆာင္းပါးကို ျပန္လည္တင္ဆက္ထားတာပါ။ 

The History of Scotch Whiskey

ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ လာေရာင္းတဲ့ စေကာ့(ခ်္)၀စၥကီ ကုမၸဏီတစ္ခုက အပ္လာလို႔ ၂၀၀၆ ႏွစ္ဆန္းစမွာ ေရးေပးခဲ့ဖူးတဲ့ စေကာ့(ခ်္) ၀စၥကီရာဇ၀င္ေလးပါ။ ေသရည္ ေသရက္ဟာ မေကာင္းပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ပုထုဇဥ္ လူ႔အႏၶ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ အရက္ႀကိဳက္ပါတယ္။ ၁၈ ႏွစ္သားကတည္းက ေသာက္လာခဲ့တာ ယေန႔ ၅၅ ႏွစ္အထိလည္း ေသာက္ဆဲပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အရက္သမားဘ၀ကို တစ္ခါမွ အေရာက္မခံခဲ့ဖူးဘူး။ အရက္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ႏိုင္သြားတဲ့ အထိလည္း တစ္ခါဆို တစ္ခါမွ မျဖစ္ခဲ့ဖူးဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ေသာက္တယ္ဆိုတာက (၁) အရက္ေကာင္းေကာင္းကို ေသာက္ပါတယ္။ (၂) ေကာင္းေကာင္း ေသာက္တဲ့အတြက္ အျမဲ မေသာက္ႏိုင္ပါဘူး။ သည္ေတာ့ ႀကိဳးၾကားေသာက္ပါတယ္။ (၃) မေသာက္ဘဲလည္း ရက္ေပါင္း လေပါင္းမ်ားစြာ ေနတတ္သလို ေသာက္ခ်င္ရင္လည္း နင္းကန္ေသာက္ပါတယ္။ (၄) အရက္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ႏိုင္ေတာ့မယ္လို႔ ယူဆရတဲ့အခါ၊ တစ္နည္းေျပာရရင္ လူက မေသာက္ခ်င္ေပမယ့္ ေသြးက ေတာင္းလာတဲ့အခါ လံုး၀ ရပ္ခ်ပစ္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္နည္းကို မွန္လွေခ်ရဲ႕၊ ေကာင္းလွေခ်ရဲ႕လို႔ မဆို၀ံ့ပါဘူးခင္ဗ်ာ။ ဒါေတြနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ ကၽြန္ေတာ့္ ခံယူခ်က္ကေတာ့ တစ္ခုတည္းသာ ရိွပါတယ္။ လူတို႔ရဲ႕ ဘ၀မွာ ေတာ္ခ်ိန္မွာ ေတာ္တတ္ေနသမွ် အရာအားလံုးနဲ႔ ေပ်ာ္လို႔ ရတယ္ ဆိုတာပါပဲ။

အခုလည္း စေကာ့(ခ်္)၀စၥကီ ရာဇ၀င္ကို တင္ဆက္လိုက္ပါတယ္။ ေခတ္အဆက္ဆက္ ရိွခဲ့တဲ့ သည္ ေသရည္ေတြဟာ မေသာက္သံုးအပ္တဲ့ အရာေတြလို႔ ဘာသာတရားအသီးသီးက ပညတ္ထားပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ေသာက္ေနတဲ့သူေတြလည္း ရိွတာပါပဲ။ မေသာက္တတ္တဲ့သူေတြ ေသာက္လာေအာင္ အားေပးတာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ေသာက္ေနတဲ့သူေတြထဲက အရသာခံၿပီး ေသာက္သူေတြ အပ်င္းေျပ ဖတ္ရေအာင္ တင္ေပးလိုက္တယ္လို႔ပဲ နားလည္ေပးေတာ္မူၾကပါခင္ဗ်ား။

စေကာ့(ခ္်) ၀စၥကီရဲ႕ ရာဇ၀င္

ခ်ဥ္ခ်ဥ္ တူးတူး မူးရင္ၿပီးေရာဆိုၿပီး ေသာက္တဲ့သူရယ္၊ အရက္ရဲ႕ အရသာကို ဇိမ္ခံၿပီး ေသာက္တဲ့သူရယ္ဆိုၿပီး အရက္ေသာက္သူ ႏွစ္မ်ိဳးႏွစ္စားရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ့ေသာက္သံုးသူ ႏွစ္မ်ိဳးစလံုးရဲ႕ ဦးတည္ခ်က္ကေတာ့ အတူတူပဲ။ မူးယစ္ရီေဝတဲ့ အရသာကို ခံစားဖို႔ေပါ့။ ပထမအမ်ိဳးအစား ခ်ဥ္ခ်ဥ္တူးတူးသမားကေတာ့ ေလာကႀကီးကို ေမ့ပစ္ေလာက္ေအာင္ကို မူးခ်င္တာမ်ိဳး ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ အဲ… ဒုတိယအမ်ိဳးအစား ဇိမ္သမားကေတာ့ ေလာကႀကီးကို ေမ့ခ်င္စိတ္မရွိဘူး။ အရက္က ေပးလာတဲ့ ရီေဝေဝ အရသာေလးကို ခံစားခ်င္တာ။ အဲဒီ့ေနာက္မွာမွ ဆက္ရက္မင္း စည္းစိမ္၊ နဂါးမင္း စည္းစိမ္မ်ားကို ဆင့္ပြားခံစားခ်င္ေသးတယ္။

အဲသလို ဇိမ္ယူခ်င္တတ္တဲ့ ေသာက္သံုးသူမ်ားရဲ႕ အသည္းစြဲကေတာ့ “ဝစၥကီ”ပါပဲ။ “ဝစၥကီ”လို႔ ေျပာလိုက္တာနဲ႔ တစ္ကမၻာလံုးမွာ ရွိရွိသမွ် အမ်ိဳးေကာင္းသားမ်ားရဲ႕ မ်က္လံုးထဲမွာ၊ နားထဲမွာ “စေကာ့(ခ်္)”ဆိုတာကို ခ်က္ခ်င္း တန္းျမင္၊ တန္းၾကားမိတတ္ၾကပါတယ္။ ဟုတ္တယ္၊ ဝစၥကီနဲ႔ စေကာ့(ခ်္)၊ စေကာ့(ခ်္)နဲ႔ ဝစၥကီက ဒဂၤါးတစ္ျပားရဲ႕ ေခါင္းနဲ႔ပန္းလိုပဲ၊ အျမဲတန္း တြဲလ်က္ကေလး ရွိေနတယ္။

တကယ္ အရသာခံ ေသာက္တတ္တဲ့ အမ်ိဳးေကာင္းသားေတြ ယမကာဆိုင္ကို ေရာက္သြားတဲ့အခါျဖစ္ျဖစ္၊ သူမ်ားအိမ္ကို ေရာက္လို႔ အိမ္ရွင္က ဘာသံုးေဆာင္ခ်င္ပါသလဲလို႔ ေမးလာရင္ျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္ေတာ့မွ ဝစၥကီေသာက္မယ္လို႔ တံုးတိတိမေျပာဘူး။ “စေကာ့(ခ်္)”လို႔ ကိုယ္ေသာက္ခ်င္တဲ့ ဝစၥကီအမ်ိဳးအစားကို တိတိက်က် နာမည္တပ္ၿပီးမွ ေျပာတတ္ၾကတယ္။ ေျပာရတာလည္း ေစးေစးပိုင္ပိုင္ရွိသလို ကိုယ့္ရဲ႕ ေသာက္သံုးမႈ သမၻာ၊ ကိုယ့္ရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈ အဆင့္အတန္းကိုပါ အဲသလို ေျပာလိုက္ႏိုင္ျခင္းအားျဖင့္ ခန္႔ညားသြားေစပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ တကယ့္ အမ်ိဳးေကာင္းသားမ်ားရဲ႕ ပါးစပ္ဖ်ားမွာ “စေကာ့(ခ်္)”ဆိုတဲ့ ေဝါဟာရဟာ စြဲလို႔ေနပါတယ္။

ဘာျဖစ္လို႔ အဲဒီ့လို စြဲေနတာလဲ၊ ဘာျဖစ္လို႔ သည္ေဝါဟာရက ခန္႔ညားေနတာလဲ၊ ဘာျဖစ္လို႔ သည္ေဝါဟာရကို ေျပာရတာ ေစးေစးပိုင္ပိုင္နဲ႔ အရသာရွိေနတာလဲဆိုတာ လူႀကီးမင္းမ်ား သိၾကပါသလား။

အဓိကကေတာ့ ယမကာေတြထဲမွာ အဲဒီ့ “စေကာ့(ခ်္)”ဟာ အင္မတန္ အစဥ္အလာႀကီးမားလွတဲ့ ယမကာျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ။ “စေကာ့(ခ်္)” ဝစၥကီရယ္လို႔ ေပၚေပါက္လာခဲ့တာဟာျဖင့္ ငါးရာစု ေက်ာ္ခဲ့ပါၿပီ။ ႏွစ္အားျဖင့္ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ႏွစ္ေပါင္း ငါးရာကို ေကာင္းေကာင္းႀကီး ေက်ာ္ခဲ့ပါၿပီ။

သမိုင္းေၾကာင္းနဲ႔ ခ်ီၿပီး အတိအက် ေျပာရင္ အဲဒီ့ “စေကာ့(ခ်္)”ကို ေဆးဝါးအျဖစ္ အသံုးျပဳဖို႔အတြက္ စေကာ့တလန္ႏိုင္ငံက ဘုရင္ဂ်ီ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းေတြမွာ ၁၅ ရာစုႏွစ္ကတည္းက စတင္ ခ်က္လုပ္ခဲ့ၾကတာပါ။ အဲဒီ့ကမွ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ပ်ံ႕ႏွံ႔လာၿပီး စေကာ့တလန္ျပည္နယ္ရဲ႕ ေက်းလက္ေဒသေတြမွာ အိမ္တြင္းမႈ လုပ္ငန္း အငယ္စားေလးေတြအျဖစ္နဲ႔ စတင္ စည္ပင္လာခဲ့ပါေတာ့တယ္။ ၁၇ ရာစုကိုေရာက္လာတဲ့အခါမွာေတာ့ စီးပြားျဖစ္ ခ်က္လုပ္တာေတြ စတင္ေပၚေပါက္လာခဲ့ပါၿပီ။ ၁၈၂၃ ခုႏွစ္မွာ ယမကာအက္ဥပေဒကို အတိအလင္း ျပ႒ာန္းလိုက္တဲ့အခါမွာေတာ့ “စေကာ့(ခ်္)”ထုတ္လုပ္မႈကို တကယ့္စီးပြားျဖစ္ လုပ္ငန္း မဟာႀကီးမ်ားအျဖစ္ တရားဝင္ ထူေထာင္ လုပ္ကိုင္လာၾကပါေတာ့တယ္။

ဝိတိုရိယေခတ္လို႔ေခၚတဲ့ ၁၈၃၇ ခုႏွစ္မွသည္ ၁၉၀၁ ခုႏွစ္ကာလအတြင္းမွာေတာ့ လူအေတာ္မ်ားမ်ားဟာ စေကာ့တလန္က ထြက္သမွ် အရာအားလံုးကို တျမတ္တႏိုး၊ တမက္တေမာ ရွိလာခဲ့ၾကတာမို႔ “စေကာ့(ခ်္)”ကိုလည္း တစ္ကမၻာလံုးက မက္ေမာလာၾက၊ စြဲလန္း လာၾက၊ ႏွစ္သက္လာၾကပါေတာ့တယ္။ အဲဒီ့ ၁၉ ရာစုအတြင္းမွာပဲ ကေန႔ နာမည္ႀကီး “စေကာ့(ခ်္)”အမွတ္တံဆိပ္ အမ်ိဳးမ်ိဳး စတင္ ေပၚေပါက္လာခဲ့တာပါ။

ကမၻာမွာ ဝစၥကီထုတ္လုပ္ေနတာ စေကာ့တလန္ တစ္ႏိုင္ငံတည္းမဟုတ္ပါဘူး။ တျခားႏိုင္ငံေတြ အမ်ားအျပားလည္း ဝစၥကီေတြ ထုတ္ၾကတာပါပဲ။ ယုတ္စြအဆံုး အေရွ႕တိုင္းႏိုင္ငံျဖစ္တဲ့ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံက ထြက္တဲ့ ဝစၥကီဆိုတာေတာင္ ရွိပါေသးတယ္။ သို႔ေပမယ့္ စေကာ့တလန္ႏိုင္ငံက ထြက္တဲ့ဝစၥကီကိုမွ “စေကာ့(ခ်္)”စစ္စစ္လို႔ ေခၚလို႔ရတယ္။ စေကာ့တလန္က ထြက္တာမဟုတ္ရင္ အဲဒါ စေကာ့(ခ်္)အတုပဲ။

တကယ့္ “စေကာ့(ခ်္)”စစ္စစ္ရဲ႕ အရသာက တျခားဝစၥကီေတြနဲ႔ ဘယ္လိုမွကို မတူဘူး။ “စေကာ့(ခ်္)”ရဲ႕ အရသာက သိပ္ကို သိမ္ေမြ႕တယ္၊ နက္နဲတယ္၊ က်ယ္ျပန္႔နက္႐ိႈင္းလြန္းလွပါတယ္။

စေကာ့တလန္ႏိုင္ငံလို႔သာ ေျပာေနရတယ္။ တကယ့္တကယ္က သိပ္ႀကီးလွတဲ့ ႏိုင္ငံမဟုတ္ပါဘူး။ အဓိက ကြ်န္းႀကီးေပၚက ျပည္နယ္ ေလးခုရယ္ ကြ်န္းစု ႏွစ္စုရယ္သာ ပါရွိတဲ့ ႏိုင္ငံငယ္ေလးပါပဲ။ ႏိုင္ငံေလး ေသးငယ္ေပမယ့္ စေကာ့(ခ်္)ခ်က္လုပ္တဲ့ လုပ္ငန္းေပါင္းက တစ္ရာေက်ာ္ရွိပါတယ္။ အဲဒီ့ တစ္ရာေက်ာ္က ခ်က္လုပ္သမွ် စေကာ့(ခ်္) အမ်ိဳးေပါင္း တစ္ရာေက်ာ္ရဲ႕ အရသာကလည္း တစ္ခုနဲ႔တစ္ခု မတူပါဘူး။ တစ္ခုစီဟာ သူ႔ဟာနဲ႔သူ တစ္မ်ိဳးတစ္ဘာသာ ထူးကဲတဲ့အရသာကို ေပးစြမ္းႏိုင္ၾကတာခ်ည္းပဲ။

ဝစၥကီတစ္မ်ိဳးစီမွာ သူ႔ဟာနဲ႔သူ ထူးျခားတဲ့အရသာေလးေတြ ေပၚလာေစတဲ့အခ်က္ကေတာ့ ေလးခ်က္ရွိပါတယ္။ ပထမတစ္ခ်က္က ထုတ္လုပ္တဲ့ အရပ္ေဒသပါ။ တစ္နည္းေျပာရင္ေတာ့ ေရခံေျမခံေပါ့။ ျမင္သာတဲ့ ဥပမာ ေပးရရင္ေတာ့ လက္ဖက္ခ်င္းအတူတူ ပင္ေလာင္း လက္ဖက္နဲ႔ ေက်ာက္မဲ လက္ဖက္တို႔မွာ သူ႔ဟာနဲ႔သူ အရသာ တစ္မ်ိဳးစီကြာေနတာကို လက္ဖက္ရည္ၾကမ္းသမားတိုင္း ေကာင္းေကာင္း သတိထားမိတတ္ၾကတာနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္ပါပဲ။ ဝစၥကီမွာလည္း ခ်က္လုပ္ရာ ေဒသရဲ႕ ေရခံေျမခံနဲ႔ ရာသီဥတုက သိပ္ကို စကားေျပာပါတယ္။

ဒုတိယတစ္ခ်က္ကေတာ့ ခ်က္လုပ္ရာမွာ ထည့္သြင္းသံုးစြဲတဲ့ သဘာဝပစၥည္း အမ်ိဳးအမယ္ေတြပါပဲ။ ေရရယ္၊ ႏွံစားပင္ အမ်ိဳးမ်ိဳးက အႏွံေလးေတြ (grain)ရယ္နဲ႔ ခ်က္လုပ္တယ္လို႔ အၾကမ္း ေျပာလို႔ရတယ္။  သို႔ေပမယ့္ အဲဒီ့ ႏွံစားပင္ေတြမွာက်ေတာ့ အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိတယ္။ မုေယာစပါး(barley)၊ ႐ိုင္းဂ်ံဳ (rye)ရယ္၊ ေျပာင္းဖူးရယ္၊ ႐ိုး႐ိုးဂ်ံဳေစ့ (wheat)ရယ္စသျဖင့္ေပါ့။ အခုေနာက္ပိုင္းဆို ျမန္မာလို အုတ္ဂ်ံဳ၊ ဒါမွမဟုတ္ ျမင္းစားဂ်ံဳ လို႔ေခၚတဲ့ oats ကိုေတာင္မွ ဝစၥကီခ်က္လုပ္ရာမွာ သံုးလာၾကပါၿပီ။ ေရဆိုေပမယ့္ စမ္းေရနဲ႔ မိုးေရ၊ တြင္းေရနဲ႔ ကန္ေရေတာင္ အရသာခ်င္း ကြာသလိုပဲ၊ သည္ႏွံစားပင္အသီးသီးကလည္း တစ္မ်ိဳးနဲ႔ တစ္မ်ိဳး ကြာတာမို႔ ခ်က္လုပ္တဲ့ ဝစၥကီရဲ႕ အရသာ ထူးကဲမႈအေထြေထြဟာလည္း သည္ပစၥည္း အမယ္အမ်ိဳးမ်ိဳးအေပၚမွာ လိုက္ၿပီး အဖံုဖံု ကြဲျပားေနေတာ့တာပါပဲ။

တတိယတစ္ခ်က္ကေတာ့ ခ်က္လုပ္ပံု ခ်က္လုပ္နည္းပါပဲ။ ဝစၥကီတိုင္းကို ေပါင္းခံၿပီးမွ ခ်က္လုပ္ၾကတာ မွန္ေပမယ့္ ေပါင္းခံပံုခ်င္းက်ေတာ့ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး၊ တံဆိပ္တစ္ခုနဲ႔တစ္ခု (ဝါ) ထုတ္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းတစ္ခုနဲ႔တစ္ခု မတူၾကျပန္ဘူး။ သည္မွာတင္ ဝစၥကီ ေပါင္းစံုရဲ႕ အရသာေတြလည္း ကြဲကုန္ျပန္ပါေရာ။

ေနာက္ဆံုးတစ္ခ်က္ကေတာ့ ဝစၥကီထုတ္လုပ္ၾကတဲ့ လုပ္သားအင္အားစုရဲ႕ လက္မႈပညာအစဥ္အလာပါပဲ။ ဒါလည္း အင္မတန္ စကားေျပာတယ္။ ျမန္မာစကားမွာ ရွိပါတယ္။ ငါးပိဖုတ္တာေတာင္မွ ဆရာမျပရင္ နည္းမက်ဘူးတဲ့။ ဝစၥကီခ်က္တာဆိုရင္ေတာ့ မေျပာပါနဲ႔ေတာ့။ တကယ့္ကို နည္းလမ္းက်တဲ့ အစဥ္အလာကို လက္ကိုင္ထားတဲ့ လုပ္သားမ်ားက ခ်က္လုပ္မွသာလွ်င္ ဝစၥကီေကာင္း ထြက္မယ္ဆိုတာ အထူးဆိုဖြယ္ရာ မရွိပါဘူး။

အဲဒီ့ထဲမွာမွ ဝစၥကီ့တကာ့ ဝစၥကီမွာ သက္တမ္းအရင့္ဆံုးျဖစ္တဲ့ “စေကာ့(ခ်္)”စစ္စစ္ကို ခ်က္လုပ္ရာမွာေတာ့ အစဥ္အလာကို ပိုၿပီး ထိန္းသိမ္းၾကရပါတယ္။

ဒါဆိုရင္ တကယ့္အမ်ိဳးေကာင္းသားမ်ားရဲ႕ ႏႈတ္ဖ်ားမွာ “စေကာ့(ခ်္)”ဆိုတဲ့ ေဝါဟာရဟာ ဘာ့ေၾကာင့္ ေရပန္းစားေနတယ္၊ စြဲေနတယ္၊ ခန္႔ညားေနတယ္၊ ေျပာရတာလည္း ေစးေစးပိုင္ပိုင္ ရွိေနတယ္ဆိုတာ လူႀကီးမင္းမ်ား ရိပ္စားမိႏိုင္ေလာက္ပါၿပီ။

ဤခ်င္ဤ ကြ်ဲခ်င္ကြ်ဲ ကိုယ္လည္း လိုက္ဤဆဲ

ဆူဒိုနင္

“ဒီမိုကေရစီ”ဆိုတဲ့ ေဝါဟာရက ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ေနာက္ပိုင္းမွာ အေတာ္ႀကီး တြင္က်ယ္လာတဲ့ စကားလံုးပါပဲ။ အခုဆို ပိုလို႔ေတာင္ တြင္က်ယ္ေနေတာ့တာမ်ား၊ အဲဒီ့စကားလံုးမွ စကားထဲ ထည့္မသံုးရင္ ေခတ္ပဲ မမီေတာ့သလို ျဖစ္ေနတယ္။

အသက္ကလည္း ငါးဆယ္ေက်ာ္၊ စာေလးေပေလးလည္း ငယ္ငယ္ကတည္းက မေတာက္တေခါက္ ဖတ္ထားမိတဲ့လူတစ္ေယာက္အတြက္ေတာ့ ကိုယ့္မ်က္စိေအာက္မွာ တအိအိ တရိပ္ရိပ္ျဖတ္သြားတဲ့ ေခတ္ရထားႀကီးကို ၾကည့္ရင္း စကားလံုးေတြရဲ႕ သဘာဝကို ဆင္ျခင္ေနမိတယ္။ ပါလီမန္ ဒီမိုကေရစီလို႔ ေခၚတဲ့ လြတ္လပ္ေရးရၿပီးစ ၁၄ ႏွစ္တာ ကာလကို ကြ်န္ေတာ္ မမီလိုက္ပါဘူး။ လြတ္လပ္ရၿပီး ၁၀ ႏွစ္နီးပါး ၾကာေတာင့္ ၾကာခါ မွ ေမြးလာတာကိုးဗ်ာ။ အဲေတာ့လည္း ၁၄ ႏွစ္ (အႏုတ္ ၂) ခံ ပါလီမန္ ဒီမိုကေရစီထဲမွာ ကိုယ္က ၂ ႏွစ္ေလာက္ပဲ လူျဖစ္ခြင့္ရလိုက္တာ။ ဘာမွန္း ညာမွန္း ေကာင္းေကာင္းကန္းကန္း မသိေသးတဲ့အရြယ္ေပါ့။

ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီတက္ေတာ့ပဲ ကြ်န္ေတာ့္အသက္က ေလးႏွစ္နဲ႔ သံုးလ ရိွေသးတာ။ သည္ေတာ့ဗ်ာ… ဘုရားစူးရပါေစရဲ႕… တစ္ဘဝလံုးမွာ တစ္ခါမွ ဒီမိုကေရစီဆိုတာနဲ႔ မၾကံဳဖူးခဲ့ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္တို႔သိတာ ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီ၊ ျမန္မာ့ ဆိုရွယ္လစ္ လမ္းစဥ္ရဲ႕ ျပည္သူ႔ဆႏၵ ခံယူပြဲ၊ ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ရဲ႕ တစ္ပါတီ ေရြးေကာက္ပြဲေတြနဲ႔ ဆိုရွယ္လစ္ ဒီမိုကေရစီ။ အဲ… အသက္ကေလး ၃၀ ေက်ာ္လာေတာ့ တပ္မေတာ္ အစိုးရ။ အဲလိုနဲ႔ ေနလာလိုက္တာ အခု ကြ်န္ေတာ့္ခမ်ာ ငါးဆယ္ေတာင္ ေက်ာ္လာေပါ့။

တပ္မေတာ္ အစိုးရကေန ၂၀ဝ၈ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ၊ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲမ်ားကတစ္ဆင့္ အခုေတာ့ အရပ္သားအစိုးရျဖစ္လာခဲ့ၿပီ။ ဒါလည္း တကယ့္ တကယ္ေတာ့ တစ္ႏွစ္သာသာ၊ ႏွစ္ႏွစ္အတြင္းပဲ ရွိေသး။

အဲေတာ့လည္း တကယ္ပါဗ်ာ၊ မယံုမရွိပါနဲ႔။ ဒီမိုကေရစီဆိုတာ လံုးသလား၊ ျပားသလား၊ ကိုယ္ေတြ႕ မခံစားဖူးေသးတာ အမွန္ပါ။ ဒါ အသက္ ၅၀ ေက်ာ္ေနာ္။ ဘဝအေတြ႕အၾကံဳေတြ အမ်ားႀကီး ရွိခဲ့ဖူးၿပီလို႔ အသတ္မွတ္ခံရတတ္တဲ့ အရြယ္ေနာ္။ အဲလို ၅၀ ေက်ာ္ အဘိုးႀကီးက ဒီမိုကေရစီကို လံုးသလား၊ ျပားသလား မသိေပမယ့္ ေခတ္ထဲေနတာပဲဗ်ာ။ သူမ်ားစီေတာ့ ကိုယ္လည္း လိုက္စီလိုက္ရတာ ဘာပင္ပန္းတာ မွတ္လို႔။ ကိုယ္လည္း ခပ္တည္တည္နဲ႔ စီလိုက္ေတာ့တာမ်ား ႏွစ္ ၂၀ ေတာင္ ေက်ာ္လာၿပီ။ အိမ္း… သူ႔အရပ္နဲ႔ သူ႔ဇာတ္ကေတာ့ ဟုတ္သြားၿပီ မဟုတ္လား။

ဘာ သြားသတိရသလဲဆိုေတာ့ ေခတ္ရထားႀကီးပဲ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ငယ္ငယ္တုန္းက လူမမာဆို ႏြားႏို႔နဲ႔ ၾကက္ဥက ဓာတ္စာ။ ဘယ္လူမမာ ျဖစ္ျဖစ္၊ ႏြားႏို႔ရယ္၊ ၾကက္ဥရယ္က လူမမာ သြားေမးရင္ မပါမျဖစ္လိုပဲ။ ဆရာဝန္ေတြကလည္း အဲဒီ့ေခတ္က ႏြားႏို႔၊ ၾကက္ဥကို မပါမျဖစ္ ေပးခဲ့ၾကတယ္။ ေနမေကာင္း ထိုင္မသာ ျဖစ္တာနဲ႔ အဖတ္မစားေတာ့ဘဲ အစာေပ်ာ့ေပ်ာ့၊ အရည္ေတြပဲ လွိမ့္တိုက္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ ဝမ္းသြားရင္ လည္း ဝမ္းပိတ္ေဆးေတြ တိုက္ေကြ်းခဲ့ၾကတယ္။

ေဟာ… အခုေတာ့ ႏြားႏို႔၊ ၾကက္ဥက လူနဲ႔ပဲ မတည့္သလိုလိုေတြ ျဖစ္ကုန္ျပန္ေရာ။ လူ႔ခႏၵာအတြက္ မေကာင္းတဲ့ အဆီဓာတ္ေတြပါတယ္ ဆိုလားပဲ။ ေၾသာ္… လူေတြ၊ လူေတြ… သူတို႔ပဲ အမ်ိဳးမ်ိဳး။ လူသားရဲ႕ သမိုင္းနဲ႔ ေျပာရင္ေတာ့ ခုစာကေလး၊ ခုဆီထမင္း သေဘာႀကီးပဲ။

ေနမေကာင္းျဖစ္ရင္ အစာျဖတ္စရာ မလိုေတာ့ဘူး။ အူနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ေရာဂါမဟုတ္ရင္ ေနမေကာင္းတဲ့သူလည္း ပံုမွန္အတိုင္း အစာစားလို႔ ရသြားတယ္။ ဟိုး လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၃-၄၀ ေလာက္ကနဲ႔ တျခားစီ ျဖစ္ကုန္ၿပီ။ ဝမ္းသြားရင္လည္း အတူတူ။ ဟိုတုန္းက ဝမ္းသြားရင္လည္း အစာ ျဖတ္တယ္။ ဝမ္းပိတ္ေဆး တိုက္ခ်လိုက္တယ္။

အခုေတာ့ ဝမ္းသြားလည္း စား၊ မ်ားမ်ားစား၊ အရည္မ်ားမ်ား ေသာက္၊ ဓာတ္ဆားရည္ ေသာက္၊ ဝမ္းပိတ္ေဆးက ေတာ္ေတာ္တန္တန္ဆို မလိုျပန္ဘူးတဲ့။

အဲလိုပဲ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ငယ္ငယ္က ကြန္ျမဴနစ္ဝါဒမွ မယံုၾကည္ရင္ ႏိုင္ငံေရးမွာ လူရာ မဝင္ျပန္ဘူးခင္ဗ်။ အခုကာလ ႏိုင္ငံေရး စိတ္ဝင္စားသူ မွန္ရင္ ဒီမိုကေရစီကို ပါးစပ္က အျမႇဳပ္ထြက္ေအာင္ ေျပာတာမ်ိဳး၊ ဟိုး လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ ေက်ာ္ အထက္ကာရီတုန္းကလည္း ကြန္ျမဴမွ မနစ္ဘူးဆိုရင္ အဲ့လူက “ေဖာက္ျပန္ေရးသမား၊” “ပညာတတ္လူတန္းစား ဉာဥ္ရွိတဲ့သူ” “အရင္းရွင္ေပါက္စ”စတဲ့ တံဆိပ္လွလွႀကီးေတြေတာင္ အကပ္ ခံခဲ့ရေသးဗ်ား။

အမယ္… အခုက်ေတာ့လည္း ဟုတ္လို႔။ ကြန္ျမဴနစ္ ျပဌာန္း စာအုပ္ “အရင္းက်မ္း”ကို အာဂံုေဆာင္ခဲ့တဲ့ လူႀကီးသူမေတြကလည္း ခပ္ တည္တည္ပဲ၊ ဒီမိုကေရစီက တစ္ျပားသားမွ မေလွ်ာ့ဘူး။ သူတို႔ထက္ ဒီမိုကေရစီအေၾကာင္း ေျပာႏိုင္တဲ့သူေတာင္ မရွိေတာ့သေလာက္။ ဒီမိုကေရစီ ျပဌာန္းစာအုပ္ျဖစ္တဲ့ “ႏိုင္ငံေတာ္မ်ားရဲ႕ ၾကြယ္ဝမႈ” စာအုပ္ႀကီးကို သူတို႔ေလာက္ ေက်တဲ့သူေတာင္ တစ္ေယာက္မွ မရွိတဲ့ အခ်ိဳးေလးေတြနဲ႔ လွလွပပ ကျပေနေတာ့… အင္း… ဒီမိုးက ေရစီး တယ္ၾကမ္းပါလားေပါ့။

ရယ္ေတာ့လည္း အရယ္ရသား။ ေခတ္လူေတြက စာဖတ္အား နည္းကုန္ၾကတယ္။ စာဖတ္အားနည္းေတာ့ သမိုင္းကို မသိဘူး။ စာမဖတ္၊ သမိုင္း မသိေတာ့ အရင္းက်မ္းကို အရည္က်ိဳေသာက္ထားခဲ့သူေတြက ဒီမိုကေရစီဆိုၿပီး တစ္စီတည္း စီျပေနတာလည္း တစ္စက္ကေလးမွ မရိပ္စားမိၾကေတာ့ဘူး။ သူတို႔ စီျပေနတာကိုပဲ အဟုတ္ႀကီးေတြ မွတ္ၿပီး သူတို႔ေနာက္ တစ္သီႀကီး တန္းစီလိုက္ေနၾကျပန္ပါေရာလား

ေျပာပါပေကာ… သူ႔အရပ္နဲ႔ သူ႔ဇာတ္ကေတာ့ ဂြပ္ခနဲကို အံေတြ ဝင္လို႔။

ဗ်ာ… ကြ်န္ေတာ္လား… ကြ်န္ေတာ္လည္း ငယ္ငယ္တုန္းက အရင္းက်မ္းတို႔၊ အႏုပဋိေလာမတို႔၊ ပစၥည္းမဲ့ေဒါသဆိုတဲ့ စကားလံုးေတြေတာ့ ၾကားဖူးနားဝနဲ႔ ပါးစပ္က အျမႇဳပ္ထြက္ေအာင္ ေျပာခဲ့ဖူးတာပဗ်ာ။ တကယ္ သိလို႔ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒါေတြလည္း မဖတ္ဖူးပါဘူး။ အဲဒါေတြ ဖတ္ရတာထက္ တကၠသိုလ္တင္ျမင့္ရဲ႕ ေလးေလးျမင့္ ဖတ္ရတာကမွ စိတ္ကူးထဲမွာ ေလးေလးျမင့္တစ္ေယာက္ ဖန္ဆင္းရင္း သာယာလို႔ ေကာင္းေသးတယ္။ ဟိုဟာေတြက ပ်င္းစရာ။ ဒါေပမယ့္ ေခတ္လူငယ္ပီပီ၊ အဲတုန္းက လူၾကားထဲမွာ အူတူအတႀကီး မျဖစ္ရေအာင္ အဲဒီ့ ေဝါဟာရေတြေတာ့ အလြတ္က်က္ထားရတာပဗ်ာ။

အခုလည္း လာျပန္ၿပီ ဒီမိုကေရစီ။ အဲေတာ့လည္း လူၾကားထဲ အံမဝင္မွာစိုးလို႔ ကြ်န္ေတာ္လည္း အူေၾကာင္က်ားနဲ႔ နည္းနည္းပါးပါးေတာ့ စီတတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တကယ္သိလို႔ စီေနတာေတာ့ မဟုတ္ဘူးခင္ဗ်။ ေျပာပါပေကာ… အဲဒီ့ ဒီမိုကေရစီဆိုတာႀကီးနဲ႔ တစ္ခါဆို တစ္ခါမွ မၾကံဳဖူးေတာ့ကာ အဲဒါႀကီး လံုးသလား ျပားသလား ကြ်န္ေတာ္မွ မသိတာကို။ အဲေတာ့ တကယ့္စိတ္ရင္းအမွန္ ေျပာရင္ အဲဒါႀကီး ေကာင္းသလားလည္း ကြ်န္ေတာ္ မသိ၊ ဆိုးသလားလည္း မမွန္းတတ္။

ဒါေပမယ့္ ေခတ္က ရွိေသးမဟုတ္လား။ အဲေတာ့လည္း ကြ်န္ေတာ္လည္း အမ်ားနဲ႔ ညီေအာင္ လိုက္စီမွ လူေတာတိုးမွာပေနာ္။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

ဆူဒိုနင္

(ရန္ကုန္ ဝ၁၀၃၁၂)

(၂၀၁၂ ဧၿပီလမွာ ထြက္လာတဲ့ The Future မဂၢဇင္း အမွတ္ ၈  မွာ ေဖာ္ျပထားတာေလးကို ထပ္ဆင့္ ေဖာ္ျပလိုက္တာပါ။)

An Index Finger and the Other Three

လက္ညိႇဳးနဲ႔ က်န္သံုးေခ်ာင္း

စိတ္ခံစားမႈရဲ႕ သဘာဝ

“ေဒါသေရွ႕ထားရင္ မွားတတ္တယ္”ဆိုတဲ့စကားကို လူတိုင္း ၾကားဖူး၊ ေျပာဖူးၾကမယ္ ထင္ပါတယ္။ သိပ္မွန္တဲ့ စကားေပါ့။ ေဒါသစိတ္နဲ႔ ေျပာဆို၊ ဆံုးျဖတ္၊ လုပ္ကိုင္တဲ့အခါမွာ အမွားေတြနဲ႔ ၾကံဳေတြ႕ၾကမွာ မလြဲပါဘူး။ တခ်ိဳ႕မ်ားဆို တစ္ဘဝစာ ျပင္မရတဲ့ အမွားကိုေတာင္မွ ေဒါသေၾကာင့္ က်ဴးလြန္မိသြားတတ္ၾကတာ အက်ဥ္းေထာင္ေတြ၊ ႀကိဳးစင္ေတြက သက္ေသထူေနၿပီးသားပါ။

ဒါေပမယ့္ အဲဒီ့စကားေလးကို ဆန္႔ထုတ္ စဥ္းစားလိုက္မယ္ဆိုရင္ ေဒါသတစ္ခုတည္းသာ မဟုတ္ဘဲ က်န္တဲ့ “စိတ္ခံစားမႈ”ေတြကပါ အမွားေတြ ျဖစ္ေစႏိုင္ေၾကာင္း သတိထားမိလာႏိုင္ၾကမယ္ ထင္ပါတယ္။ ခ်စ္လွ်င္ အက်ိဳး၊ ျမတ္ႏိုးေတာ့ သဒၶါဆိုတာမ်ိဳးဟာ ၾကားရတာ ေကာင္းသလိုလို ရွိေပမယ့္ ခ်စ္ျခင္း၊ ျမတ္ႏိုးျခင္းဆိုတဲ့ စိတ္ခံစားမႈမ်ားေၾကာင့္ ေပၚေပါက္လာရတဲ့ အသိမွား၊ အျမင္မွား၊ အေတြးမွားမ်ားမွတစ္ဆင့္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ အမွားေတြ၊ လုပ္ရပ္အမွားေတြကို ျဖစ္လာေစႏိုင္တာကို သတိထားမိၾကဖို႔ လိုမယ္ထင္ပါတယ္။

စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္း မ်က္ေမွာင္မ်ား ကုပ္သြားမိပါသလား။

နမူနာေလးတစ္ခု ေျပာလိုက္ရင္ ျမင္သြားမယ္ထင္ပါတယ္။ သားသမီး ေတြအေပၚမွာ “ခ်စ္ရာ မေရာက္ ႏွစ္ရာ ေရာက္သြားေစတယ္”ဆိုတဲ့ စကားကိုလည္း ၾကားဖူးၾကမွာပါေနာ္။ ဒါဟာ “ခ်စ္ျခင္း”ဆိုတဲ့ “စိတ္ခံစားမႈ”ေၾကာင့္ သားသမီးအေပၚမွာ အလိုလိုက္ရင္းကေန သားသမီးရဲ႕ အက်င့္ စ႐ိုက္ ပ်က္စီးရာ ပ်က္စီးေၾကာင္းကို အမွတ္တမဲ့၊ မရည္ရြယ္ဘဲ အားေပးမိသလို ျဖစ္သြားတာပါ။ “ခ်စ္စိတ္”ကို သိပ္ေရွ႕တန္းတင္လိုက္မိတဲ့အခ်ိန္မွာ ဆင္ျခင္ဉာဏ္ဆိုတဲ့ ဦးေႏွာက္ရဲ႕ အခန္းက႑က အလိုလို ေပ်ာက္ကြယ္ သြားတတ္ျမဲ သဘာဝပါပဲ။

အလားတူပဲ မုန္းတဲ့ စိတ္ေၾကာင့္လည္း အမွန္ကို မျမင္ႏိုင္၊ ေကာင္းကြက္ကို မငဲ့ႏိုင္၊ ယထာဘူတက်က်၊ ဓမၼဓိ႒ာန္က်က် မစဥ္းစားႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္သြားရတတ္ပါတယ္။ “ပုဂၢိဳလ္ခင္မွ တရားမင္ႏိုင္မယ္ေဟ့”ဆိုတာမ်ိဳးဟာ “မႏွစ္သက္ျခင္း၊ မုန္းျခင္း”ဆိုတဲ့ “စိတ္ခံစားခ်က္သက္သက္“အေပၚမွာ အရင္းခံၿပီး သံုးသပ္ဆံုးျဖတ္တာေတြ ျဖစ္ေနတာ ေသခ်ာစဥ္းစားၾကည့္ရင္ ျမင္လာပါလိမ့္မယ္။ သည္အတြက္ေတာ့ အၾကမ္းစား ဥပမာတစ္ခု ေပးၾကည့္လိုက္ခ်င္ပါတယ္။

ဆိုၾကပါစို႔… တစ္စက္ကေလးမွ ေမတၱာမရွိတဲ့သူတစ္ေယာက္၊ ကိုယ္ ၾကည့္လို႔မရသူတစ္ေယာက္၊ ကိုယ္ မုန္းသူတစ္ေယာက္က “ေရွ႕ကို ဆက္မသြားနဲ႔ေနာ္… ေရွ႕မွာ ေခ်ာက္အနက္ႀကီးရွိတယ္”လို႔ တကယ့္ ေစတနာအမွန္နဲ႔ လာေျပာတာမ်ိဳးမွာ ပုဂၢိဳလ္ကို မုန္းတဲ့စိတ္နဲ႔ “သူက ငါ့ကို သက္သက္မဲ့ လာအေႏွာင့္အယွက္ေပးေနတာ၊ ခရီးဖင့္ေအာင္ လုပ္ေနတာ”ဆိုၿပီး ဆင္ကန္းေတာတိုးမိတတ္ၾကပါတယ္။ အဲလိုနဲ႔ တကယ္တမ္းက်ေတာ့မွ ကိုယ္ၾကည့္မရတဲ့ ဟိုလူက ကိုယ့္ကို တကယ္ ေစတနာနဲ႔ လာေျပာမွန္း အခ်ိန္ေႏွာင္းမွ သိရတာမ်ိဳးလည္း ရွိတတ္တယ္။

အၾကမ္းစား ဥပမာေပမယ့္ လူတိုင္းရဲ႕ဘဝမွာ ဒါမ်ိဳး ခပ္ဆင္ဆင္လည္း ၾကံဳဖူးၾကမွာမို႔ “မုန္းျခင္း”ဆိုတဲ့ စိတ္ခံစားမႈဟာလည္းပဲ “ေဒါသ”နည္းတူ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ လုပ္ရပ္ေတြ၊ ေတြးျမင္ပံုေတြကို လမ္းလြဲသြားေအာင္ ဖန္တီး ေပးႏိုင္စြမ္းရွိတာကို လက္ခံႏိုင္ၾကေလာက္ၿပီ ထင္ပါတယ္။

စိတ္ခံစားမႈနဲ႔ အက်င့္

အဲလို ေျပာလိုက္တဲ့အခါ စာဖတ္သူလူႀကီးမင္းအတြက္ စဥ္းစားစရာတစ္စ ေပၚထြက္လာပါၿပီ။

“ေဒါသကေတာ့ ထားပါေတာ့။ ဝမ္းနည္းတာ၊ ခ်စ္တာ၊ မုန္းတာေတြက ႏွလံုးသားနဲ႔ လူသားေတြမို႔လို႔ ဘယ္ ေရွာင္လႊဲလို႔ ရမွာလဲ။ ခံစားရမွာေပါ့၊ မခံစားလို႔ျဖစ္ပါ့မလား”လို႔ ေမးေကာင္း ေမးခ်င္ပါလိမ့္မယ္။

အေျဖကလည္း ရွိပါတယ္။ ခံစားတတ္တဲ့ စိတ္ႏွလံုးကို တားဆီးလို႔ မရတာ မွန္ပါတယ္။ လူမွန္မွေတာ့ ခံစားမွာေပါ့ဗ်ာ။ ဒါ သဘာဝပါပဲ။ သို႔ေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ ေဆြးေႏြးတင္ျပခ်င္တာကေတာ့ ခံစားေနခိုက္မွာ ဘာကို မွ သံုးသပ္၊ ဆံုးျဖတ္တာေတြ၊ ေဝဖန္သတ္မွတ္တာေတြ မလုပ္မိေအာင္ မိမိကိုယ္မိမိ ထိန္းႏိုင္ဖို႔ပါပဲ။ အဲသလို ခံစားတာကို မိမိဘာသာ တားဆီးလို႔ မရေပမယ့္ ခံစားမႈေၾကာင့္ ပြင့္အန္ထြက္လာေလမယ့္ အေျပာေတြ၊ အမူအရာေတြ၊ လုပ္ရပ္ေတြကိုက်ေတာ့ မိမိဘာသာ တားဆီးထားႏိုင္ပါတယ္။ အလိုအပ္ဆံုးက အေလ့အက်င့္ပါပဲ။

ဟုတ္လို႔လားလို႔ ေမးရင္ေတာ့ အလုပ္အကိုင္ နမူနာေတြနဲ႔ ျပလိုက္ရင္ ရွင္းပါလိမ့္မယ္။ ဆရာဝန္တစ္ေယာက္ဟာ စိတ္ခံစားမႈကို ဦးစားေပးေနလို႔ မရပါဘူး။ အလားတူပဲ ေရွ႕ေနတစ္ေယာက္၊ စစ္သည္တစ္ေယာက္ဟာလည္း စိတ္ခံစားမႈကို ဦးစားေပးလိုက္လို႔ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ သူတို႔ရဲ႕ အလုပ္သဘာဝေတြကိုယ္၌က ဦးေႏွာက္နဲ႔ ဆင္ျခင္၊ ပိုင္းျဖတ္ လုပ္ကိုင္ၾကရတာပါ။ လူအမ်ား သံုးေနက်စကားလံုးနဲ႔ဆိုရင္ေတာ့ ေသြးေအးေအးနဲ႔ လုပ္ရတဲ့ အလုပ္ေတြပါ။ သည္အလုပ္ေတြမွာ လံုးဝ ေသြးပူလို႔ မရပါဘူး။

ဆရာဝန္တစ္ဦးဟာ လူနာကို ေဒါသတႀကီးနဲ႔ျဖစ္ေစ၊ အေလာသံုးဆယ္ ျဖစ္ေစ ခြဲစိတ္ ကုသလို႔ မျဖစ္သလို တရားသူႀကီးတစ္ဦး၊ ေရွ႕ေနတစ္ဦးကလည္းပဲ ေဒါသနဲ႔၊ စိတ္ေလာစြာနဲ႔ အမႈအခင္းတစ္ခုကို ဆံုးျဖတ္လို႔၊ ေလွ်ာက္လဲလို႔ မရႏိုင္တာကို အမ်ား သေဘာတူႏိုင္ၾကမယ္ ထင္ပါတယ္။ ထိုနည္းတူပဲ စစ္သည္တစ္ဦးဟာလည္းပဲ ရန္သူနဲ႔ ရင္ဆိုင္ေတြ႕ရခ်ိန္မွာ ထိတ္လန္႔စိတ္နဲ႔ျဖစ္ေစ၊ ေၾကာက္စိတ္နဲ႔ျဖစ္ေစ မည္းမည္းျမင္တိုင္း စြတ္ပစ္ခတ္ေနလို႔ မရပါဘူး။ ကိုယ့္မွာ ရွိတဲ့ က်ည္အင္အား၊ ရန္သူရဲ႕အေနအထားစတာေတြကို “ဦးေႏွာက္နဲ႔ ဆင္ျခင္ တြက္ခ်က္ၿပီး” “အေကာင္းဆံုးျဖစ္ႏိုင္မယ့္”ထိုးစစ္ ဒါမွမဟုတ္ ခံစစ္တစ္ရပ္ကို ဆံုးျဖတ္ရမွာသာ ျဖစ္ပါတယ္။

ခ်စ္တဲ့၊ မုန္းတဲ့ စိတ္ခံစားမႈေတြနဲ႔လည္း သည္အလုပ္ေတြကို လုပ္လို႔ မရပါဘူး။ ကိုယ္မုန္းတဲ့သူက ကိုယ့္ေဆးခန္းလာျပလို႔ ေသေဆး မဟုတ္ေတာင္ ေရာဂါ ပိုသည္းေစမယ့္ ေဆးမ်ိဳးေပးလိုက္တဲ့ ဆရာဝန္ရယ္လို႔ ရွိမွာ မဟုတ္သလို ကိုယ္မုန္းတဲ့သူ ကိုယ့္ဆီ အမႈလာအပ္လို႔ အဲဒီ့အမႈသည္ကို အမႈ႐ံႈးေအာင္ လိုက္ေပးမယ့္ ေရွ႕ေနလည္း ရွိမွာမဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္မုန္းတဲ့ သူမို႔ သူ႔ေရာဂါကို စစ္ေဆးမေပး၊ သူ႔အမႈကို လိုက္မေပးေတာ့ဘဲ တျခား တစ္ေယာက္ေယာက္ဆီကို သြားဖို႔ ၫႊန္တာမ်ိဳးေလာက္သာ လုပ္ၾကမွာပါ။ သူတို႔ရဲ႕ အလုပ္သဘာဝအရ ေစာင့္သိသင့္တဲ့ က်င့္ဝတ္မ်ားအရ ခံစား ခ်က္ကို ေရွ႕တန္းမတင္ထိုက္သလို အဲသလို စိတ္ခံစားခ်က္ကို ေရွ႕တန္းတင္ၿပီး လုပ္ကိုင္ဆံုးျဖတ္ၾကတာမ်ိဳးကလည္း အင္မတန္ နည္းပါးၾကပါလိမ့္ မယ္။ (အရာတိုင္းမွာ ျခြင္းခ်က္ဆိုတာ ရွိတတ္စျမဲမို႔ စကားကို ထိန္းၿပီး “နည္းပါးၾကပါလိမ့္မယ္”လို႔ သံုးလိုက္ျခင္းပါ။)

အလားတူပဲ၊ စစ္သည္ေတာ္ဟာလည္း ရန္သူကို မုန္းတဲ့စိတ္နဲ႔ ရက္ရက္စက္စက္၊ ႐ုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္၊ ညႇဥ္းပမ္းႏွိပ္စက္တာမ်ိဳး၊ အညိဳးတႀကီး လုပ္တာမ်ိဳးေတြ မလုပ္ႏိုင္ပါဘူး။ စစ္သည္ေတာ္ေတြမွာလည္း စစ္သည္ေတာ္က်င့္ဝတ္ေတြက အဲဒါေတြကို ထိန္းကြပ္ေပးထားသလို တပ္တြင္း ခံု႐ံုးေတြ၊ စစ္ခံု႐ံုးေတြကလည္း အဲဒါေတြကို ၾကပ္မတ္စံုစမ္း စစ္ေဆးဖို႔ ႏိုင္ငံတိုင္းမွာ ရွိေနတတ္ၾကပါတယ္။

ဆိုေတာ့ကာ အဲသလို အလုပ္ေတြမွာ လုပ္သက္ရင့္လာတဲ့သူေတြဟာ အလိုလိုေနရင္းကို အက်င့္ပါၿပီး ေသြးေအးလာတတ္ၾကပါတယ္။ တစ္နည္းေျပာရင္ စိတ္ခံစားခ်က္ကို ေရွ႕တန္းမတင္မိေတာ့ဘဲ ဆင္ျခင္တံုတရားကို လက္ကိုင္ထားတတ္လာတာ ထင္ရွားပါတယ္။

သည္လိုဆိုရင္ စိတ္လိုက္မာန္ပါ လုပ္တတ္တဲ့အက်င့္ကို သတိေလး ထားၿပီး အက်င့္ေလး ပါေအာင္ ျပင္သြားရင္ ရပါတယ္။ အက်င့္ဆိုးကို အက်င့္ေကာင္းနဲ႔ “အက်င့္ပါေအာင္”လုပ္ယူရင္း ဖလွယ္သြားတာေပါ့။

အဲလို လုပ္လို႔ ရလို႔လားလို႔ ေစာဒက တက္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ ရပါတယ္လို႔ပဲ ရွင္းရွင္းေလး ေျဖေပးပါရေစ။

အမ်ားသိေတာ္မူတဲ့အတိုင္း စိတ္လိုက္မာန္ပါ လုပ္တတ္တဲ့ေနရာမွာ ကြ်န္ေတာ္ ထိပ္ဆံုးကပါ။ ေဒါသလည္း အင္မတန္ႀကီးပါတယ္။ စိတ္လည္း အင္မတန္ ျမန္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မုဆိုးကို စိုင္သင္ဆိုသလို ေဒါသႀကီးလို႔ မရတဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးေတြမွာ စိတ္ကို ထိန္းၿပီး ေသြးေအးေအးနဲ႔ တံု႔ျပန္ရင္းက ျပန္လွန္ သံုးသပ္မိတဲ့အခါမ်ားမွာ ေဒါသ မႀကီးဘဲ ထိန္းထားႏိုင္ခဲ့တဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အားရေက်နပ္မိတာေတြ ရွိလာတယ္။ ဒါဆိုရင္ ဘာျပဳလို႔ ေနရာတကာမွာ ေဒါသႀကီးေနရမွာလဲ၊ စိတ္ထိန္းၿပီး ေသြးေအးေအးနဲ႔ လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္လို႔ ရတာပါပဲဆိုတဲ့ အသိက ဝင္လာခဲ့ပါတယ္။ သည္လိုနဲ႔ပဲ အမွန္တကယ္ ေဒါသထြက္ထိုက္တဲ့ အေျခအေနေတြမွာ ေဒါသကို ေရွ႕တန္း မတင္ေတာ့ဘဲ ဆင္ျခင္တတ္လာခဲ့ပါတယ္။

တခ်ိဳ႕အေျခအေနေတြမွာဆိုရင္ ေဒါသထြက္ေနတယ္၊ သို႔ေပမယ့္ အဲဒီ့ အေျခအေနကို ရင္မဆိုင္ဘဲ ေရွာင္ထြက္သြားလို႔လည္း ရေနတယ္၊ အဲလို ေရွာင္ထြက္သြားလို႔လည္း ကိုယ့္အတြက္ ဘာမွ နစ္နာစရာ မရွိတဲ့ၾကားက အဲဒီ့အေျခအေနကို ထိပ္တိုက္ ရင္ဆိုင္ေျဖရွင္းၾကည့္ေနခဲ့မိပါတယ္။ ကိုယ့္ရဲ႕ ခ်ဳပ္တီး ထိန္းသိမ္းႏိုင္စြမ္းကို စမ္းသပ္ၾကည့္တာပါ။ ေအာင္ျမင္ပါတယ္။

အထက္မွာ ေျပာခဲ့သလို အက်င့္ပါေနတာကို အက်င့္သစ္တစ္ခုနဲ႔ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ဖလွယ္ေနတာပါ။

စိတ္ခံစားမႈနဲ႔ အက်င့္

ဘာ့ေၾကာင့္ ဒါကို ေဆြးေႏြးတင္ျပမိရတာလဲဆိုရင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ပတ္ ဝန္းက်င္မွာ စိတ္လိုက္မာန္ပါေတြကို အေတြ႕ရ မ်ားေနလို႔ပါ။

မိဘေတြကလည္း စိတ္လိုက္မာန္ပါ၊ ဘိုးေဘးဘီဘင္ အစဥ္အဆက္မွာလည္း စိတ္ခံစားမႈကို ဦးထိပ္ထားခဲ့ၾကတာမို႔ စိတ္ခံစားခ်က္ကို ေရွ႕တန္း မတင္ဘဲ ဆင္ျခင္တံုတရားကို ဦးထိပ္ထားတဲ့သူက နည္းသထက္ နည္းပါးလာတာကို တစ္ေန႔ထက္ တစ္ေန႔ ပိုေတြ႕လာေနရလို႔ပါပဲ။ သားသမီးအေပၚမွာလည္း မိဘက စိတ္ခံစားခ်က္နဲ႔ပဲ ဆက္ဆံျပဳမူေနမိတတ္ၾကတာက မ်ားတယ္။ စိတ္ၾကည္ေနရင္ လႊတ္ ပစားေပးထား၊ စိတ္မထိန္းႏိုင္တဲ့အခါ မွ ထ ႐ိုက္ေနတတ္တဲ့သူေတြ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ အမ်ားအျပားပါ။ အိမ္ေထာင္ဖက္မ်ားၾကား၊ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြမ်ားၾကားမွာလည္း အတူတူပါပဲ။ စိတ္လိုက္မာန္ပါ ေျပာျဖစ္ ဆိုျဖစ္ၾကရင္းကေန လမ္းခြဲလိုက္ရသူေတြလည္း မနည္းပါဘူး။ အလုပ္ခြင္ဆက္ဆံေရးေတြမွာလည္း အတူတူ၊ ခ်စ္တဲ့စိတ္၊ မုန္းတဲ့စိတ္ေတြကို ေရွ႕တန္းတင္မိၾကရာက အလုပ္ခြင္မွာ အဆင္မေျပမႈမ်ားနဲ႔အတူ လုပ္ငန္းတစ္ခုလံုးပါ အဆင္မေျပျဖစ္ၾကရ၊ ဗံုးဗံုး လဲသြားၾကရသူေတြလည္း ဒုနဲ႔ ေဒးပါပဲ။

အားလံုးကို ျခံဳေျပာလိုက္ရင္ လူေတြနဲ႔ ပါဝင္ဖြဲ႕စည္းထားတဲ့ မိသားစုဘဝ၊ လူမႈေရးဘဝ၊ စီးပြားေရးဘဝ၊ ႏိုင္ငံေရးဘဝေတြမွာ ဆင္ျခင္တံုတရားထက္ စိတ္ခံစားခ်က္ကို ေရွ႕တန္းတင္မိေနတတ္ၾကတဲ့အတြက္သာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြရဲ႕ လက္ရွိအေျခအေနေတြ ျဖစ္တည္ေနတာလို႔ ျမင္ေနမိရပါတယ္။ စိတ္ခံစားမႈထက္ ဆင္ျခင္တံုတရားကို ေရွ႕တန္းတင္တတ္ၾကတဲ့ လူ႔ေဘာင္ေတြသာ ကမၻာမွာ ေအာင္ျမင္ထြန္းေပါက္ေနတာ သတိထားၾကည့္ ရင္ ျမင္လာႏိုင္ၾကပါလိမ့္မယ္။

တျခားမၾကည့္ပါနဲ႔၊ ကမၻာ့ စီးပြားေရးမွာ ဒုတိယေနရာကို ယူထားတဲ့ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံနဲ႔ တ႐ုတ္လူမ်ိဳးေတြကိုပဲ ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ သည္အခ်က္က ထင္ရွားပါတယ္။ တ႐ုတ္ေတြလည္း လူသားေတြသာျဖစ္တာမို႔ သူတို႔မွာ လည္း စိတ္ခံစားမႈေတြ ရွိေနၾကတာ မလြဲပါဘူး။ သူတို႔လည္း ငိုၾက၊ ရယ္ၾက၊ ခ်စ္ၾက၊ မုန္းၾကတဲ့ “လူသားစင္စစ္”ေတြပါ။

သို႔ေပမယ့္ သူတို႔ေတြဟာ ဘယ္ေတာ့မွ အဲဒီ့ ခံစားခ်က္ေတြကို ေရွ႕ တန္းတင္ေလ့ မရွိပါဘူး။ အလုပ္နဲ႔ ပတ္သက္လာရင္ အဲဒီ့စိတ္ထားေတြက ပိုလို႔ေတာင္ ရွင္းပါေသးတယ္။ လုပ္စရာရွိတာကို ခံစားခ်က္ မပါဘဲ ဆင္ျခင္တံုတရားနဲ႔ ဆံုးျဖတ္လုပ္ကိုင္သြားတတ္တဲ့ အက်င့္က တ႐ုတ္လူမ်ိဳးမ်ား အားလံုးရဲ႕ ေသြးထဲသားထဲမွာ စြဲေနတဲ့ အမူအက်င့္ပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္ တ႐ုတ္ ႏိုင္ငံမွာသာမကဘဲ ကမၻာအရပ္ရပ္က ႏိုင္ငံေပါင္းစံုမွာ တ႐ုတ္လူမ်ိဳးေတြဟာ ေကာင္းစြာ ရပ္တည္ႏိုင္၊ စီးပြားရွာႏိုင္၊ စီးပြားေရးကို ျခယ္လွယ္ႏိုင္ေနၾကတာပါပဲ။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ လူ႔ေဘာင္ကေရာ ကေန႔ ဘယ္ေနရာမွာလဲ။ ဒါကို စဥ္းစားဖို႔ လိုမယ္ ထင္ပါတယ္။ သည္အတြက္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဘယ္သူ႔ကို သြား အျပစ္တင္သင့္သလဲ။ ေခတ္ကိုလား၊ စနစ္ကိုလား။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ေခတ္စနစ္ဆိုတာ လူက လုပ္ထားတာလို႔သာ ျမင္မိပါတယ္။ အဓိက ျပင္ရမွာက လူေတြပါ။ ဘယ္လူေတြ ျပင္ရမွာလဲဆိုရင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ အပါအဝင္ တစ္ဦးခ်င္းစီရဲ႕ စိတ္ေတြကို ျပင္ဖို႔ လိုတယ္လို႔သာ ႐ိုး႐ိုးသားသား ျမင္မိပါတယ္။ ဟိုလူ႔ လက္ညႇိဳးထိုး၊ သည္လူ႔ အျပစ္ပံုရတာ လြယ္ပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဆန္းစစ္ဖို႔က်ေတာ့ ခက္ခ်င္ေနတတ္တယ္။

ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ရင္ ႐ိုးအီေနတဲ့ ျမန္မာစကားက ကြ်န္ေတာ္တို႔အတြက္ လမ္းၫႊန္ျဖစ္လာပါလိမ့္မယ္။ “သူမ်ားကို လက္တစ္ေခ်ာင္းထိုးရင္ ကိုယ့္ကို လက္သံုးေခ်ာင္း ျပန္ထိုးေနတယ္”ဆိုတဲ့ စကားပါ။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ သူမ်ားကို သိပ္လက္ညႇိဳးမထိုးမိတာၾကာၿပီ။

စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္းကေရာ… သူမ်ားတကာကိုပဲ လက္ညႇိဳးထိုးရင္း ဘဝကို ဆက္လက္ ျဖတ္သန္းသြားမွာလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ့္ဘက္ကို ထိုးေနတဲ့ လက္သံုးေခ်ာင္းကို ပိုအေလးထားမွာလား။

ဘာကိုပဲ ဆံုးျဖတ္ဆံုးျဖတ္ စာဖတ္သူလူႀကီးမင္းရဲ႕ သေဘာေတာ္ျမတ္ အတိုင္းပါပဲခင္ဗ်ား။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

(ရန္ကုန္ ၁၀ဝ၃၁၂)

(၂၀၁၂ ခုႏွစ္ ဧၿပီလ ၁၂ ရက္ေန႔ထုတ္ Bi Weekly Eleven မွာပါတဲ့ စာမူေလးကို ျပန္လည္တင္ဆက္ထားတာပါ။)

Book review on one of my books

စာအုပ္ ဖတ္ၫႊန္းပါ ကၽြန္ေတာ့္ စာတစ္အုပ္အေၾကာင္း


အတၱေက်ာ္
မိုးထိေအာင္ ေလွကားေထာင္နည္း

ဆရာအတၱေက်ာ္ဆိုတာ သူ႔စာအုပ္ေတြသာမက လူကိုယ္တိုင္ကပါ စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းတဲ့သူတစ္ေယာက္ပါပဲ။ ႐ူပေဗဒနဲ႔ ဘြဲ႕ရတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ ဒီဘြဲ႕နဲ႔ ဘယ္လိုမွ ဆက္စပ္မႈ မရိွတဲ့ ေရွ႕ေနသင္တန္း တက္ျပန္တယ္။ ျပင္သစ္ဘာသာဘြဲ႕လည္း ရေသးတယ္။ အဲဒီေနာက္ အသံုးခ် စိတ္ပညာ ဒီပလိုမာ တက္ျပန္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ျပည္တြင္း ျပည္ပမွာ လူမႈေရး၊ က်န္းမာေရး၊ စီမံခန္႔ခြဲေရး သင္တန္းမ်ဳိးစံု တက္ျပန္ေရာ။

အလုပ္လည္း မ်ဳိးစံု လုပ္ဖူးတယ္။ တက္စီသမား၊ ေရွ႕ေန၊ ႏိုင္ငံျခား သံ႐ံုးမွာ ေဒၚလာစား ၀န္ထမ္း။ ဒါေတြကုိ စြန္႔လႊတ္ခဲ့ၿပီးေတာ့မွ စာေရးဆရာျဖစ္လာတာ။ ေရးေတာ့လည္း လိုင္းကစံုတယ္။ ၀တၳဳေတြ ေရးေနရာကေန စာေပ ေ၀ဖန္ေရးဘက္ ေရာက္သြားတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဘာသာျပန္ဘက္ ကူးသြားျပန္ေရာ။ ခု ေလာေလာဆယ္မွာေတာ့ တက္က်မ္းေတြနဲ႔ ေျခၿငိမ္ေနတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ ဘယ္လိုင္းေျပာင္းဦးမလဲ မသိ။

ဒါလည္း သဘာ၀ေတာ့ က်လွပါတယ္။ ဆရာအတၱေက်ာ္ဟာ ပညာမ်ဳိးစံု သင္ဖူးတယ္။ အလုပ္မ်ဳိးစံု လုပ္ဖူးတယ္။ ဘ၀မ်ဳိးစံုမွာ က်င္လည္ဖူးတယ္။ လူမ်ဳိးစံုနဲ႔ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံဖူးတယ္။ ေကာင္းမႈကုသိုလ္လည္း လုပ္ဖူးတယ္။ မေကာင္းတာေတြလည္း လုပ္ဖူးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူဟာ ေတာ္႐ံုလူကို အထင္ မႀကီးတတ္ေတာ့ဘူး။ ထို႔အတူ အထင္လည္း မေသးရဲေတာ့ဘူး။ သူဟာ ဘယ္သူ႔ အကူအညီကိုမွ မယူဘဲ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးၿပီး က်ားကုတ္ က်ားခဲ ႀကိဳးစားခဲ့လို႔ ဒီအေျခအေန ေရာက္လာရတာပါ။

ဒီအေၾကာင္းရာေတြကို မွ်ေ၀ေပးခ်င္တဲ့အတြက္ စာေတြေရးျဖစ္လာပံု ရပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ႏိုင္ငံျခားက စာအုပ္စာတမ္းေတြကို ဘာသာျပန္စရာ၊ ကိုးကားေနစရာေတာင္ မလိုပါဘူး။ မ်ားျပား စံုလင္လွတဲ့ သူ႔ရဲ႕အေတြ႕ အၾကံဳေတြကို ျပန္ၿပီး ေဖာက္သည္ခ်႐ံုနဲ႔တင္ လံုေလာက္ေနၿပီ။ သူကိုယ္တိုင္က သက္ရိွတက္က်မ္း ျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ။

မိုးထိေအာင္ ေလွကားေထာင္နည္း စာအုပ္ထဲမွာ တဒဂၤခ်င္းစီ ဦးေဆာင္မႈ၊ လူရည္လည္ ေအာင္ေနထိုင္နည္း၊ လိမ္လည္ျခင္း၊ အလြဲသံုးစား ျပဳလုပ္ျခင္း၊ က်င့္၀တ္ ပ်က္ျပားျခင္းမ်ားဆိုသည္မွာ၊ မုသားရဲ႕ အျခားတစ္ဖက္၊ သိမ္းစြန္ငွက္နဲ႔ ေက်ာပိုးအိတ္၊ အေ၀ဖန္ခံနည္း နိႆရည္း၊ ရင္၀ကို ထိုးေဆာင့္တဲ့ ဓာတ္ေခ်ာစာတစ္ေစာင္ ဆိုၿပီးအခန္းေတြ ခြဲျပထားပါတယ္။

လူငယ္ေတြ စဥ္းစားစရာ၊ ဆင္ျခင္စရာ၊ စမ္းသပ္ ေလ့က်င့္စရာ အခ်က္အလက္ေတြ ပါ၀င္ပါတယ္။

လူငယ္ေတြဟာ တစ္ေန႔ေန႔မွာ ေခါင္းေဆာင္ေတြ ျဖစ္လာမွာပါ။ အဲဒီအခါ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းတို႔ရဲ႕ အရည္အေသြးေတြကို သိထားဖို႔လိုပါတယ္။ ေခါင္းေဆာင္ မျဖစ္ရင္ေတာင္ ေနာက္လိုက္ေတာ့ ေသခ်ာေပါက္ျဖစ္ရမွာပဲ။ အဲဒီ အခါမွာလည္း ဒီအရည္အေသြးေတြကိုသိမွ ဘယ္သူ႕ေနာက္ လိုက္ရေကာင္းမလဲဆိုတာ မွန္မွန္ကန္ကန္ ဆံုးျဖတ္ႏိုင္မွာေပ့ါ။

သူမ်ားကို ေ၀ဖန္ဖို႔ဆိုတာ လြယ္တယ္။ အေ၀ဖန္ ခံႏိုင္ဖို႔က်ေတာ့ ထင္သေလာက္ မလြယ္ဘူး။ လူဆိုတာ တစ္ခ်ိန္မဟုတ္တစ္ခ်ိန္ေတာ့ ေ၀ဖန္ခံရမႈနဲ႔ ထိပ္တိုက္ ေတြ႕ရမွာပဲ။ အဲဒီအခါ ဘယ္လိုတံု႔ျပန္မလဲ။ ထံုေပေပနဲ႔ ခံေနမလား။ အျပင္းအထန္ ခုခံမလား၊ ဟားတိုက္ ရယ္ေမာပစ္လိုက္မလား၊ ခြင့္လႊတ္စိတ္နဲ႔ နားလည္ေပးမလား၊ ကိုယ္မဟုတ္သလို လ်စ္လ်ဴ႐ႈလိုက္မလား။ ဒီစာ အုပ္ထဲမွာ အေ၀ဖန္ခံနည္းပါ ပါတယ္။

ဆရာအတၱေက်ာ္ရဲ႕ စကားေျပေရးဟန္က ရွင္းလင္း ျပတ္သားပါတယ္။ ဆိုလိုရင္းကို ထင္းခနဲ ျမင္ေအာင္ ေရးႏိုင္ပါတယ္။ ဆြဲေဆာင္မႈရိွေအာင္ လိုအပ္တဲ့ေနရာေတြမွာ ဥပမာေလးေတြ ထည့္ေပးတတ္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ဇင္ ဗုဒၶ၀ါဒထဲက ပံုျပင္ေလးေတြဟာ အလြန္ထိမိပါ တယ္။ ဥပမာတစ္ခု တင္ျပပါမယ္။

တစ္ခါက ဂ်ပန္ ဇင္ဘုန္းေတာ္ႀကီး ႏွစ္ပါး အတူတကြ ခရီးသြားၾကရင္း ေရစီးသန္တဲ့ ေခ်ာက္ကမ္းပါးကို ေရာက္ေတာ့ ဂါ၀န္လွလွေလး ၀တ္ထားတဲ့ မိန္းမပ်ဳိ ေခ်ာေခ်ာေလး တစ္ေယာက္ကို ေတြ႕ရပါတယ္။ မိန္းကေလးက ေခ်ာင္းကို ျဖတ္မကူးရဲပဲ ျဖစ္ေနတယ္။

ဒီအခါမွာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးတစ္ပါးးက မိန္းကေလးကို ေစြ႕ခနဲ ေပြ႕ခ်ီလိုက္ၿပီး ေခ်ာင္းကို ျဖတ္ကူးလာခဲ့တယ္။ တစ္ဖက္ကမ္း ေရာက္ေတာ့မွ မိန္းကေလးကို ေျမေပၚ ျပန္ခ်ေပးၿပီး ဆက္ေလွ်ာက္လာတယ္။ ဒီအျပဳအမူကို က်န္တဲ့ ဘုန္းေတာ္ႀကီးတစ္ပါးက အေတာ္ မေက်မခ်မ္း ျဖစ္ေနတယ္။ ေက်ာင္းကို ျပန္ေရာက္တဲ့အခါမွာေတာ့  မေအာင့္အည္းႏိုင္ေတာ့ဘဲ ေ၀ဖန္ ျပစ္တင္ပါေတာ့တယ္။

“ဘုန္းႀကီးဆိုတာ မာတုဂါမေတြနဲ႔ မထိစပ္ မပတ္သက္ရပါဘူး။ အထူးသျဖင့္ ေန႔လယ္က ကေလးမလုိ လွတပတေလးေတြနဲ႔ဆို သာေတာင္ ဆိုးေသးတယ္။ အရွင္ဘုရားကေတာ့ အာပတ္ သင့္ေတာ့မွာပဲ ဘုရား”

ဒီအခါမွာ အေျပာခံရတဲ့ ဘုန္းေတာ္ႀကီးက

“ငါ့ရွင္၊ ငါက ဟိုမိန္းကေလးကို စမ္းေခ်ာင္း နံေဘးမွာ ေန႔လယ္ကတည္းက ထားရစ္ခဲ့ၿပီ၊ ငါ့ရွင္ကေတာ့ အခုထက္ထိ သူ႔ကို ဒီေက်ာင္းေပၚ ေရာက္ေအာင္ ေပြ႕ခ်ီလာတုန္းပဲကိုး”

ဒီပံုျပင္ေလးဟာ ခုကာလနဲ႔ အေတာ္ပဲ လိုက္ဖက္ပါတယ္။ ဒီေခတ္မွာ လူေတြဟာ တစ္ခုခုကိုေတာ့ ေပြ႕ခ်ီထားမိၾကတာပါပဲ။ ကိုယ္ ဘာကို ေပြ႕ခ်ီထားသလဲ ဆိုတာ သိတဲ့လူနဲ႔ မရိပ္မိ တဲ့လူပဲ ကြာမယ္ ထင္ပါတယ္။

မင္းကိုဉာဏ္
(“ဖတ္ၾကည့္ပါ” Teen မဂၢဇင္း၊ မတ္လ ၂၀၁၂)

(မွတ္ခ်က္ – “မင္းကိုဉာဏ္”ဆိုတာ နာမည္ေက်ာ္ စာေရးဆရာ “မင္းလူ”ရဲ႕ ကေလာင္ခြဲျဖစ္ပါတယ္။)

On Cars

လူ႔ေလာက နယ္ပယ္ လူ႔အသိုင္းအဝိုင္းမွာ ေနရတယ္ဆိုတာလည္း ခက္ေတာ့ အခက္သားလား။ တစ္ေယာက္စ႐ိုက္ တစ္ေယာက္ သိပ္ခံတြင္း မေတြ႕ေပမယ့္ ခင္ခင္မင္မင္ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေနရတဲ့သူေတြလည္း အမ်ားသား။

အင္းေလ၊ ကေလးမွ မဟုတ္ၾကေတာ့လည္း စိတ္ထဲ ရွိတဲ့အတိုင္း ေနလို႔မွ မျဖစ္ေတာ့တာ။ လူဆိုတာ အထီးတည္း ေနလို႔ရတဲ့ အမ်ိဳးမွ မဟုတ္ေတာ့လည္း၊ အသိုင္းေလး အဝိုင္းေလးနဲ႔ ေနရတဲ့ အမ်ိဳးဆိုေတာ့လည္း သည္လိုပဲ ေအာင့္အည္း သည္းခံ မ်ိဳသိပ္ ႀကိတ္မွိတ္ေနရတာေတြ လူတိုင္းမွာ ရွိၾကမွာပါပဲ။

ကြယ္လြန္သြားတဲ့ အစ္ကိုႀကီးတစ္ေယာက္ကေတာ့ မကြယ္လြန္ခင္ ႏွစ္ပိုင္းအတြင္းမွာ စိတ္က်ေရာဂါ ေဝဒနာကို အျပင္းအထန္ ခံစားသြားခဲ့ရဖူးတယ္။ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ သူ႔ကို သြားေတြ႕ေတာ့ သူက ဝမ္းသာအားရ၊ ဖက္လွဲတကင္း ရွိေနတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူ႔ဆီကို မၾကာမၾကာလာေပးပါ၊ စကားေျပာလို႔ ေကာင္းလြန္းလို႔လည္း ဆိုပါတယ္။ သည္လိုနဲ႔ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ သူ႔ဆီကို ဝတၲရားတစ္ခုလို သေဘာထားၿပီးကို သြားေပးျဖစ္ခဲ့တယ္။ သြားရင္းနဲ႔ သတိထားမိလာတာက သူ သိပ္အထီးက်န္ေနတယ္ဆိုတာပါပဲ။ သူက သေဘာမေနာ ေကာင္းသူမို႔ အင္မတန္ အသိအကြ်မ္းေပါတယ္။ မိတ္သဂၤဟ ေပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔မွာ အထီးက်န္ေနတယ္။

အဓိကက သူနဲ႔ စိတ္တူကိုယ္တူ စကားေျပာလို႔ ရတဲ့သူ မရွိသေလာက္ျဖစ္ေနတာ။ သူက စာအလြန္ဖတ္တဲ့သူ၊ ျဖန္႔ထြက္ေတြးေတာတဲ့ အပိုင္း၊ ဆင္ျခင္တံုတရားပိုင္းမွာ သူက အင္မတန္ ျမင့္မားတယ္။ အဲေတာ့ ေတာ္ေတာ္တန္တန္လူနဲ႔ သူ စကားေျပာလို႔ မရေတာ့ဘူး။ အထူးသျဖင့္ တစ္ခုခုကို တရားေသ ကိုင္စြဲ ယံုၾကည္ လက္ခံထားတဲ့သူေတြနဲ႔ စကားေျပာရတာ အေပါက္အလမ္း မတည့္ေတာ့ဘူး။

ကြ်န္ေတာ္ကက်ေတာ့ သူ႔ေလာက္လည္း ဖတ္အား မေကာင္းပါဘူး။ ဆင္ျခင္တံုတရားလည္း သူ႔လို မျမင့္မားပါဘူး။ ဒါေပသည့္ ကြ်န္ေတာ့္မွာက ဘာကိုမဆို တရားေသ လက္ခံတဲ့ သေဘာထား မရွိဘူး။ သင္ယူ ေလ့လာ ဆည္းပူးခ်င္စိတ္က ျပင္းတယ္။ ဘက္ေပါင္းစံုက ႐ႈျမင္သံုးသပ္ရတာကိုလည္း သေဘာက်တယ္။ သည္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ငေမ်ာက္ငေခ်ာက္နဲ႔ စကားေျပာရတာကို သူ ခံတြင္းလိုက္ေနပါေတာ့တယ္။

ကြ်န္ေတာ့္ကို အေဝးျမင္ပဲ ျမင္ထားၿပီး အတြင္းက်က် မသိတဲ့သူေတြက သူနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ တြဲေနခဲ့တာကို အံ့အားသင့္ေနခဲ့ၾကဖူးတယ္။ ကြ်န္ေတာ္လို ခြတီးခြက်ေကာင္ကို သူ ဘာ့ေၾကာင့္ ခင္တာလဲေပါ့။ တကယ္ေတာ့ စကားေျပာလို႔ အေပါက္အလမ္းတည့္ျခင္းက ပဓာနပါ။ သူနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ တိုင္းေရး ျပည္ေရးေတြလည္း ေျပာလို႔ရတယ္၊ ဘာသာေရးေတြလည္း ေျပာလို႔ရတယ္၊ အႏုသုခုမ ဂီတ သဘင္အေၾကာင္း ေျပာလို႔ ရတယ္၊ ဒႆန အယူအဆေတြလည္း ေျပာလို႔ရတယ္။ ကြ်န္ေတာ္က မေျပာတတ္သည့္တိုင္ သူေျပာတာကို စိတ္ဝင္တစားေတာ့ နားေထာင္တတ္ေသးသလို တစ္ခါတေလ ေထာ္ေလာ္ကန္႔လန္႔ေတြလည္း ေလွ်ာက္ေျပာတတ္ေသးတာကိုး။

သူ မကြယ္လြန္ခင္ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ ႏွစ္ႏွစ္အလိုမွာ သူက သူ႔ရဲ႕ ငယ္ေပါင္းတစ္ေယာက္နဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို မိတ္ဆက္ေပးတယ္။ အဲဒီ့ အစ္ကို ႀကီးကလည္း ကြ်န္ေတာ့္လိုပဲ လူႀကိဳက္နည္းတဲ့ ဘုခြကန္႔လန္႔သမားပဲ။ အဲေတာ့ ခ်ိတ္ခ်ိတ္ခ်င္း ခ်ိတ္မိၾကတာေပါ့။

သူကြယ္လြန္သြားခ်ိန္မွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ သူ မိတ္ဆက္ေပးခဲ့တဲ့ အစ္ကိုႀကီးတို႔ဟာ တအားကို ရင္းႏွီးေနၾကၿပီ။ စကားေျပာေဖာ္ေတြ ျဖစ္ေနၾကၿပီ။ က်န္ရစ္သူ သူ႔ဇနီးကေတာင္ ေျပာတယ္။ “အစ္ကိုက သူ သြားရေတာ့မွာ သိလို႔ ရွင့္ကို ဟိုလူနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးၿပီး သူ႔ကိုယ္စား စကားေျပာ ေဖာ္ရေအာင္ ဖန္တီးေပးခဲ့တဲ့အတိုင္းပဲေနာ္”တဲ့။

ဟုတ္ပါရဲ႕။ ေျပာလည္း ေျပာစရာပါ။

ထားပါေတာ့ဗ်ာ။ သြားေလသူကို သတိရၿပီး ေတာင္စဥ္ေရမရေတြ ေလွ်ာက္ေရးေနတာပါ။ ေျပာခ်င္တာက လူ႔ဘဝမွာ အဲသလို မိတ္ေဆြမ်ိဳး ရဖို႔က အေတာ္မ်ား ရွားပါးသလားလို႔ပါပဲ။ အထူးသျဖင့္ ဖြင့္ထားတဲ့ စိတ္နဲ႔၊ ဩကာသ ေလာကႀကီးတစ္ခုလံုးကို ျဖန္႔ျမင္ခ်င္တဲ့ စိတ္နဲ႔ လူက ဘုရား ေခ်းေလာက္မ်ား ရွားသလားလို႔ေတာင္ ေတြးမိရေလာက္ေအာင္ နည္းပါးေနသလိုႀကီးပဲ။

အဲေတာ့လည္း ကိုယ္ေပါင္းစိတ္ခြာ မိတ္ေဆြတစ္ရာၾကားမွာပဲ ေတာ္သလို ၾကည့္ေနရတာေပါ့။ စိတ္တိုင္းဆိုတာကေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ေတာင္မွ အခါခပ္သိမ္း က်ခ်င္မွ က်တတ္တဲ့ အမ်ိဳးဆိုေတာ့လည္း တျခား တစ္ပါးသူဆိုတာေတာ့ ဘယ္ ကိုယ့္စိတ္နဲ႔ တစ္ထပ္တည္း ျဖစ္ပါ့မလဲေလ လို႔ ေျဖသိမ့္လိုက္ရတာေတြလည္း ရွိတာေပါ့။

§§§§§§§§§§

အဲ… တစ္ေန႔က အဲ့လို မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္နဲ႔ ၾကံဳလိုက္ရတာေလးကို ေျပာခ်င္တာပါ။

အဲဒီ့မိတ္ေဆြက ေက်ာင္းသင္ပညာအေျခခံေတာ့ နည္းရွာတယ္။  ဒါေပမယ့္ စီးပြားေရးေတာ့ တအား ေအာင္ျမင္ေနတဲ့သူေပါ့။ ေအာင္ျမင္တာမွ လက္ဖဝါး၊ ေျခဖဝါး၊ စားရမဲ့၊ ေသာက္ရမဲ့ ဘဝကေန ကေန႔အခါမွာ သိန္းေပါင္း ေထာင္ခ်ီေအာင္ ခ်မ္းသာေနပါၿပီ။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ စတင္သိစဥ္အခ်ိန္က သူဟာ သူမ်ားဆီက အခစား အလုပ္သမား။ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ေက်ာ္အၾကာ ကေန႔အခါမွာေတာ့ တိုက္နဲ႔ ကားနဲ႔ ၾကြားၾကြားရြားရြား။

ဝမ္းသာၾကည္ႏူးခ်င္စရာ၊ မုဒိတာ ပြားခ်င္စရာ ေကာင္းလွပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈ၊ လူရည္လည္မႈ၊ လူ႔အေၾကာသိမႈေတြကလည္း အသိအမွတ္ မျပဳဘဲ မေနႏိုင္ေလာက္ေအာင္ကို ထူးခြ်န္လွပါတယ္။ ေငြေရး ေၾကးေရးနဲ႔ မပတ္သက္ဘဲ လူခ်င္း ေပါင္းမယ္ဆိုရင္ စိတ္ရင္း သေဘာရင္းကလည္း အင္မတန္မွ ေကာင္းပါတယ္။ အဲ… ေငြေရး၊ ေၾကးေရး၊ အထူးသျဖင့္ သိန္းဆယ္ဂဏန္း၊ ရာဂဏန္းေလာက္နဲ႔ ပတ္သက္လာၿပီဆိုရင္ေတာ့ သူ႔စိတ္က တစ္မ်ိဳးေျပာင္းသြားတာလည္း ကြ်န္ေတာ့္ မ်က္စိနဲ႔ တပ္အပ္ အႀကိမ္ႀကိမ္ ျမင္ဖူးတယ္။ ေၾကာက္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ကို သူ႔ေလာဘေဇာက သူ႔ကို အေရာင္ေျပာင္းသြားေစပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္လည္း အေကာင္းႀကိဳက္တတ္သူ လူပီပီ ေငြမက္ေပမယ့္  ေငြက ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ အဓိက မဟုတ္ဘူး။ စိတ္ခ်မ္းသာမႈကိုသာ ေရွ႕တန္းတင္တဲ့သူ။ ကြ်န္ေတာ္ တတ္ထားတဲ့ မျဖစ္ညစ္က်ယ္ ပညာေလးနဲ႔ ပိုက္ဆံ ရွာစားေနတဲ့သူ။ အဲေတာ့ သူနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔က ေငြေရးေၾကးေရး၊ စီးပြားေရး သေဘာအရ ပတ္သက္စရာ မရွိဘူး။ အဲလို မပတ္သက္တဲ့ အတြက္ သူနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ခင္မင္ရင္းႏွီးမႈက ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ေက်ာ္ ၾကာသည့္တိုင္ ပ်က္ယြင္းမသြားခဲ့ပဲ ခိုင္မာလာခဲ့ပါတယ္။

ဒါေပသည့္ သည္ ႏွစ္ ၂၀ အတြင္းမွာ သူ႔ဘက္ကလည္း ကြ်န္ေတာ့္ကို အားမရတာေတြ၊ ဘဝင္မက်တာေတြ ရွိမွာျဖစ္သလို ကြ်န္ေတာ့္ဘက္ကလည္း သူ႔ကို သေဘာမေတြ႕လွတာေတြ ရွိပါတယ္။ မည္သို႔ပင္ဆိုေစကာမူ သည္အရြယ္ေရာက္လာမွေတာ့လည္း လူနဲ႔ လူခ်င္း ေပါင္းသင္းရာမွာ ျဖည့္ေပါင္းရတာ၊ ေျဖေပါင္းၾကရတာေတြနဲ႔ အထိုက္အေလ်ာက္ေတာ့ အသားက်ေနၿပီမို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ၾကားမွာ ဘာျပႆနာမွမရွိခဲ့ပါဘူး။

အဲ… မၾကာေသးခင္က သူနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ဆံုရာမွာေတာ့ သူ႔ကို ကြ်န္ေတာ္ ေက်းဇူးတင္စရာ ေကာင္းသြားတယ္။ သူကေတာ့ သိလိုက္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ့္ကို ေက်းဇူး တင္စရာ ေကာင္းသြားတဲ့အျဖစ္ပါ။

သူေရာ ကြ်န္ေတာ္ပါ အေကာင္းႀကိဳက္သူ ပုထုဇဥ္ေတြျဖစ္လင့္ကစား သူက ကြ်န္ေတာ့္ထက္ အဆမ်ားစြာ ၾကြယ္ဝသူမို႔ ကြ်န္ေတာ့္ထက္ အမ်ားႀကီး ပိုသံုးႏိုင္ပါတယ္။ သံုးႏိုင္ေတာ့ ထယ္ဝါတာေပါ့ဗ်ာ။

အခုတစ္ေခါက္မွာ သူက ေနာက္ဆံုးေပၚ အပ်ံစား ကားႀကီးနဲ႔ ေရာက္လာတယ္။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔အတူ ဆိုင္တစ္ဆိုင္ သြားၾကတယ္။ ဆိုင္ကို ေရာက္ေတာ့ သူ႔ဖုန္းနဲ႔ ႐ိုက္ထားတဲ့ ဓာတ္ပံုေတြ ထုတ္ျပျပန္ပါတယ္။ အဲဒါကလည္း ေနာက္ဆံုးေပၚ အပ်ံစား ကားပံုေတြပါ။ သူ ဝယ္ထားတဲ့ ေနာက္ထပ္ ကားႏွစ္စီးရဲ႕ ပံုေတြ ျဖစ္ေနပါတယ္။

သူနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ မေတြ႕ျဖစ္တဲ့ သံုး-ေလးလ အတြင္းမွာ သူဝယ္ထားတဲ့ ကားေတြတဲ့။ မိုက္ပါတယ္။ ေခတ္စကားနဲ႔ ေျပာရင္ လန္ထြက္ေနတဲ့ ယာဥ္အမ်ိဳးအစားေတြေပါ့။ ကားေဟာင္းေတြေနရာမွာ ကားသစ္ေတြ အစားထိုးႏိုင္ေအာင္ ႏိုင္ငံေတာ္က စီစဥ္ေပးလိုက္တဲ့အခါ ကားေဈးေတြ သိသိသာသာ ထိုးက်သြားတယ္။ အရင္က သိန္းေပါင္း ၄-၅-၈၀ဝ၊ တစ္ေထာင္ ေပးရတဲ့ ကားေတြက အခု သိန္းေပါင္း ၃၀ဝ ဝန္းက်င္ ျဖစ္ကုန္ၿပီမို႔ ေငြလြယ္သူေတြဟာ သူ႔ထက္ငါ ကားသစ္ႀကီးေတြ စီးေနၾကတဲ့ ကာလႀကီးေပကိုး။

အဟဲ… ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ စက္မႈဇုန္ထုတ္ ဒဂံုဂ်စ္ကေလးနဲ႔ ခင္ဗ်။ ကြ်န္ေတာ့္လက္ထဲ ေရာက္ေနတာ ကိုးႏွစ္ေတာင္ ရွိေနၿပီ။ လက္ထဲ ေငြမွ အဲေလာက္ မလြယ္တာ။ ကားေဈးေတြကလည္း တရိပ္ရိပ္ ထိုးတက္သြားေတာ့ မလိုက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္ ေငြနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ ပထမဆံုး စီးတဲ့ ကားက သံုးသိန္းခြဲေပးရတယ္။ အေဝးေျပးလမ္းမွာ အဲဒီ့ ကားတစ္စီးလံုး ကုန္ကားေအာက္ တိုးဝင္ေအာင္ တိုက္ခ်လိုက္တာမို႔ အပံုလိုက္ ျပန္ေရာင္းေတာ့ ငါးေသာင္းပဲ ရလိုက္တယ္။

ေနာက္ဝယ္တဲ့ ကားက ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ပံုစံ ခ႐ိုလာ ဗွယ္(န္)ကား။ သံုးသိန္း တစ္ေသာင္းေပးရတယ္။ အဲဒါကို ျပန္ေရာင္းတာ သံုးသိန္း သံုးေသာင္း ရတယ္။ ၁၉၈၃ ပံုစံ ခ႐ိုနာ တစ္စီး ျပန္ဝယ္ေတာ့ ႏွစ္သိန္း သံုးေသာင္း။ အဲဒီ့ကားကို အၾကာႀကီး စီးၿပီး ျပန္ေရာင္းေတာ့ ၃၁ သိန္း ရတယ္။ ေလးသိန္းစိုက္ၿပီး နစ္ဆန္ ငွက္ျပာတစ္စီးဝယ္တယ္။ ျပင္ရ ခက္လို႔ စိတ္ညစ္လာတာနဲ႔ ျပန္ေရာင္းေတာ့ သိန္း ၁၂၀ ရတယ္။ အခု ဒဂံုဂ်စ္ကို သိန္းတစ္ရာနဲ႔ ဝယ္လိုက္တယ္။ အခုေန ျပန္ေရာင္းလို႔ သိန္း ၄၀ ျပန္ရ ကံေကာင္း။

အဲေတာ့လည္း ကြ်န္ေတာ့္ ဒဂံုဂ်စ္ေလးပဲ ယုယုယယ စီးေနရေတာ့ တာေပါ့။ သူ႔က်ေတာ့ ဘယ္သူကမွ ကားေဟာင္းလို႔ သတ္မွတ္ၿပီး ႏိုင္ငံျခားက ကားတင္သြင္းခြင့္ ပါမစ္ ထုတ္ေပးမယ့္ ပံုမေပၚေသးဘူး။ အဲေတာ့လည္း ပိန္လိမ္ၿပီး ဒါေလးပဲ ေျခေထာက္ လုပ္ေပါ့။

အခု ကိုယ့္ဆရာက သူ႔ကားသစ္ႀကီးနဲ႔ လာေခၚတဲ့အျပင္ သူ႔အိမ္က ကားသစ္ႏွစ္စီးရဲ႕ ဓာတ္ပံုေတြ ျပလာေတာ့ ထူးထူးျခားျခား သြားရည္ မယိုမိဘူးခင္ဗ်။ အရင္ကဆိုရင္ေတာ့ သြားရည္ယိုမိေကာင္း ယိုမိမွာပါ။  ကြ်န္ေတာ္လည္း ကားဝါသနာေတာ့ အေတာ္ႀကီးတာပဲဟာ။

မယိုမိဆို သူ႔လိုမ်ိဳး သံုးစီး မဝယ္ႏိုင္ေပမယ့္ တစ္စီးေလာက္ေတာ့ ဝယ္မယ္ဆို ဝယ္ႏိုင္တဲ့ ဘ႑ာေရး အေျခအေနက ကြ်န္ေတာ့္မွာ  ရွိေနပါတယ္။ တခ်ိဳ႕မိတ္ေဆြေတြကဆို ျပည္တြင္းျဖစ္ ဂ်စ္စုတ္ေလး စီးေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို အားမရလို႔ ကားသစ္ ဝယ္ပါလားလို႔ တိုက္တြန္းတတ္ၾကေသးတယ္။ သူတို႔ တိုက္တြန္းေတာ့ ေယာင္ေတာင္ ေပါင္ေတာင္ စိတ္ကူးမိခဲ့ေသးတာကိုး။

သို႔ေပမယ့္ မဝယ္ထိုက္ဘူးလို႔ ကြ်န္ေတာ့္ အသိဉာဏ္က သတိေပးတယ္။ က်ိက်ိတက္ေနတာမွ မဟုတ္တာ။ ကားေကာင္းစီးၿပီး ေမာ္ရမယ့္ အရြယ္လည္း မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ တစ္ခုပို တစ္ခု စိတ္ဆင္းရဲရမယ့္ ဒုကၡကိုလည္း သိၿပီးသား။ အခု ဒဂံုဂ်စ္ကေတာ့ ခရီးလည္း တြင္တယ္။ လမ္းေဘး ရပ္ထားလည္း ဘယ္သူကမွ မ်က္ေစာင္းထိုးၾကည့္မွာမ်ိဳး မဟုတ္ေတာ့ ဥစၥာလည္း သိပ္ေျခာက္ေနစရာ မလိုဘူး။ တိုက္မိ ခိုက္မိလည္း ကိုယ္က ဒဂံုဂ်စ္ဆိုေတာ့ ပူစရာ မလိုလွသလို မြမ္းမံ ျပင္ဆင္ရတာလည္း လြယ္ကူတယ္။ ၿပီးေရာေပါ့လို႔ ေတြးၿပီး ႐ူးေၾကာင္ မူးေၾကာင္ေပၚလာတဲ့ ကားသစ္ဝယ္ဖို႔ စိတ္ကူးကို အၿပီးတိုင္ ပယ္ဖ်က္ထားလိုက္ပါတယ္။

သူ႔ဟာသူ သိန္းသံုးရာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ၁၆၀ ပဲျဖစ္ျဖစ္ သည္ေဈးက ျမင့္ေသးတယ္လို႔ ေတြးမိတာလည္းပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ တစ္စီးကို သံုးသိန္း ခြဲေပးခဲ့ခ်ိန္ ၁၉၉၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္ေတြတုန္းက၊ ျမန္မာျပည္မွာ တစ္ပတ္ရစ္ကားေတြ သြင္းၿပီး ျပန္ေရာင္းတဲ့ ဖက္စပ္လုပ္ငန္းေတြ ရွိတုန္းက ေဒၚလာ ငါးေထာင္ေလာက္ေပးရင္ (အခု သိန္းသံုးရာေလာက္ တန္တဲ့) အပ်ံစား တစ္ပတ္ရစ္ ကားတစ္စီး ေကာင္းေကာင္း စီးလို႔ရတယ္။ အဲတုန္းက ေဒၚလာေဈးက က်ပ္ ေလး-ငါးရာေလာက္ေတာင္ အႏိုင္ႏိုင္ပဲ ရွိတဲ့အခ်ိန္။

အခုေပါက္ေဈးနဲ႔က ေဒၚလာ ၅၀ဝ၀ ဆို ေသေရာေက်ေရာမွ သိန္း ၄၀ ေက်ာ္ေလးရယ္။ အဲေလာက္နဲ႔ တစ္ပတ္ရစ္ကား ေကာင္းေကာင္း စီးလို႔ မရေသးဘူး။ သည္ေတာ့ သည္ေဈးက ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ သဘာဝက်တဲ့ ေဈးမဟုတ္ဘူး။ မတန္တဆ ေဈးႀကီးျဖစ္ေနဆဲပဲ။ မတန္တဆေတာ့ မလုပ္ဘူးကြာဆိုၿပီး ေပေနလိုက္မိပါေတာ့တယ္။

သည္ေတာ့လည္း မိတ္ေဆြက သူ႔ကားသစ္ေပၚ တက္စီးခိုင္း႐ံုမက သူ႔အိမ္က ကားေတြရဲ႕ ဓာတ္ပံုေတြ ထုတ္ျပလာေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္ စိတ္ထဲ ဘယ္လိုဆို ဘယ္လိုမွ မေနဘူး။ သူ႔ကိုသာ ျပံဳးၾကည့္ေနမိတယ္။

ျပံဳးၾကည့္ေနရင္းနဲ႔ သူ ေတာ္ေတာ္ အိုသြားတာကိုလည္း သတိထားလိုက္မိတယ္။ ဆံပင္ေတြက တစ္ေခါင္းလံုး ေျပာင္ေနၿပီ။ ေဆးဆိုးထားလို႔သာ မဲနက္ေနဆဲ ျဖစ္ေနတာ။ အသားအေရကလည္း ေလ်ာ့ရဲေနၿပီ။ သူတင္လားဆိုေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ကြ်န္ေတာ္လည္း အိုစနာေနပါၿပီ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အသိဆံုးေပါ့။

ေနရမယ့္ သက္တမ္းက ဘာမွ သိပ္မက်န္ေတာ့ဘူး။ အလြန္ဆံုးမွ ၁၄-၅ ႏွစ္ေပါ့။ အဲဒီ့ထက္လည္း ေလ်ာ့ႏိုင္တာပဲ။ ကိုယ္နဲ႔ ရြယ္တူေတြလည္း တျဖဳတ္ျဖဳတ္ ေသမဆံုးျဖစ္ေနၾကတာ ေန႔စဥ္ျမင္ေတြ႕ေနရတာပဲဟာ။

ျပံဳးေနရင္းနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ ဆတ္ခနဲျဖစ္သြားတယ္။

ဆိုင္က ျပန္ထြက္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ အင္မတန္မွ ဇိမ္က်လွတဲ့ သူ႔ရဲ႕ ကားသစ္ႀကီးေပၚ တက္ထိုင္လိုက္မိတယ္။ သူ႔ကားေပၚက ဆင္းလိုက္တဲ့အခါ အဲဒီ့ဇိမ္ကလည္း ကြယ္ေပ်ာက္သြားမွာပါ။ ခဏ ရတဲ့ ဇိမ္ကေလးပါပဲ။

သူ ေမာင္းထြက္သြားတာကို ၾကည့္ေနမိတယ္။ သြားေပဦး မိတ္ေဆြႀကီးလို႔ စိတ္ထဲက ေရရြတ္မိတယ္။ ဆတ္ခနဲ ျဖစ္သြားျပန္တယ္။

သူ႔ေနာက္ဆံုး ခရီးကို သြားတဲ့အခါက်ရင္ေရာ သူ သည္ကားသစ္ႀကီးနဲ႔ သြားမွာတဲ့လား။ ဘယ္ ဟုတ္ပါ့မလဲေနာ္။ အလြန္ဆံုးမွ နာေရး ကူညီမႈအသင္းရဲ႕ အေလာင္းတကာ သယ္ထားတဲ့ ကားသစ္ႀကီးနဲ႔ သြားရမွာလည္း မလြဲပါဘူး။ အဲဒီ့အခါက်ေတာ့လည္း ကိုယ္ ဘယ္ကား စီးတယ္ဆိုတာ သိႏိုင္ေတာ့မွာလည္း မဟုတ္၊ ကိုယ့္အိမ္က ကားေတြရဲ႕ဓာတ္ပံုေတြ ထုတ္ျပႏိုင္ေတာ့မွာလည္း မဟုတ္တာလည္း အင္မတန္မွ ေသခ်ာပါတယ္။

အားလံုးေသာ အရာေတြဟာ ရွင္တုန္းခဏေလးမွာသာ အေရးပါေနတာ။ သည္ခႏၶာ၊ သည္႐ုပ္၊ သည္နာမ္ကအစ သည္ပညာ၊ သည္ဩဇာ၊ သည္ရာထူး၊ သည္ဂုဏ္သိရ္၊ သည္စည္းစိမ္၊ သည္ၾကြယ္ဝမႈအဆံုး အားလံုးဟာ သည္တစ္ဘဝစာ ခဏတာသာ အငွား ရထားတာ၊ ခဏတစ္ျဖဳတ္ပဲ အေရးပါေနတာ၊ အဲဒါကိုပဲ သူနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္အပါအဝင္ လူမွန္သမွ်ဟာ မာန္တက္လို႔ ေကာင္းေနတာကို ေတြးမိသြားတဲ့အခါ ကြ်န္ေတာ့္ စိတ္က ၿငိမ္က်သြားပါတယ္။

သည္အတြက္ သူ႔ကို ကြ်န္ေတာ္ ေက်းဇူးတင္စရာ ေကာင္းသြားပါတယ္။ သူကေတာ့ သိလိုက္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ့္ကို ေက်းဇူးတင္စရာ ေကာင္းသြားတဲ့အျဖစ္ပါ။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

(ရန္ကုန္ – ဝ၂၀၄၁၂)

(၂၀၁၂ ခုႏွစ္ ေမလထုတ္ သရဖူမဂၢဇင္း)
သ႐ုပ္ေဖာ္ပံုေတြက မဂၢဇင္းပါ ဆရာ ေဇာ္ေမာင္ရဲ႕ လက္ရာေတြျဖစ္ပါတယ္။