The History of Scotch Whiskey

ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ လာေရာင္းတဲ့ စေကာ့(ခ်္)၀စၥကီ ကုမၸဏီတစ္ခုက အပ္လာလို႔ ၂၀၀၆ ႏွစ္ဆန္းစမွာ ေရးေပးခဲ့ဖူးတဲ့ စေကာ့(ခ်္) ၀စၥကီရာဇ၀င္ေလးပါ။ ေသရည္ ေသရက္ဟာ မေကာင္းပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ပုထုဇဥ္ လူ႔အႏၶ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ အရက္ႀကိဳက္ပါတယ္။ ၁၈ ႏွစ္သားကတည္းက ေသာက္လာခဲ့တာ ယေန႔ ၅၅ ႏွစ္အထိလည္း ေသာက္ဆဲပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အရက္သမားဘ၀ကို တစ္ခါမွ အေရာက္မခံခဲ့ဖူးဘူး။ အရက္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ႏိုင္သြားတဲ့ အထိလည္း တစ္ခါဆို တစ္ခါမွ မျဖစ္ခဲ့ဖူးဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ေသာက္တယ္ဆိုတာက (၁) အရက္ေကာင္းေကာင္းကို ေသာက္ပါတယ္။ (၂) ေကာင္းေကာင္း ေသာက္တဲ့အတြက္ အျမဲ မေသာက္ႏိုင္ပါဘူး။ သည္ေတာ့ ႀကိဳးၾကားေသာက္ပါတယ္။ (၃) မေသာက္ဘဲလည္း ရက္ေပါင္း လေပါင္းမ်ားစြာ ေနတတ္သလို ေသာက္ခ်င္ရင္လည္း နင္းကန္ေသာက္ပါတယ္။ (၄) အရက္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ႏိုင္ေတာ့မယ္လို႔ ယူဆရတဲ့အခါ၊ တစ္နည္းေျပာရရင္ လူက မေသာက္ခ်င္ေပမယ့္ ေသြးက ေတာင္းလာတဲ့အခါ လံုး၀ ရပ္ခ်ပစ္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္နည္းကို မွန္လွေခ်ရဲ႕၊ ေကာင္းလွေခ်ရဲ႕လို႔ မဆို၀ံ့ပါဘူးခင္ဗ်ာ။ ဒါေတြနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ ကၽြန္ေတာ့္ ခံယူခ်က္ကေတာ့ တစ္ခုတည္းသာ ရိွပါတယ္။ လူတို႔ရဲ႕ ဘ၀မွာ ေတာ္ခ်ိန္မွာ ေတာ္တတ္ေနသမွ် အရာအားလံုးနဲ႔ ေပ်ာ္လို႔ ရတယ္ ဆိုတာပါပဲ။

အခုလည္း စေကာ့(ခ်္)၀စၥကီ ရာဇ၀င္ကို တင္ဆက္လိုက္ပါတယ္။ ေခတ္အဆက္ဆက္ ရိွခဲ့တဲ့ သည္ ေသရည္ေတြဟာ မေသာက္သံုးအပ္တဲ့ အရာေတြလို႔ ဘာသာတရားအသီးသီးက ပညတ္ထားပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ေသာက္ေနတဲ့သူေတြလည္း ရိွတာပါပဲ။ မေသာက္တတ္တဲ့သူေတြ ေသာက္လာေအာင္ အားေပးတာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ေသာက္ေနတဲ့သူေတြထဲက အရသာခံၿပီး ေသာက္သူေတြ အပ်င္းေျပ ဖတ္ရေအာင္ တင္ေပးလိုက္တယ္လို႔ပဲ နားလည္ေပးေတာ္မူၾကပါခင္ဗ်ား။

စေကာ့(ခ္်) ၀စၥကီရဲ႕ ရာဇ၀င္

ခ်ဥ္ခ်ဥ္ တူးတူး မူးရင္ၿပီးေရာဆိုၿပီး ေသာက္တဲ့သူရယ္၊ အရက္ရဲ႕ အရသာကို ဇိမ္ခံၿပီး ေသာက္တဲ့သူရယ္ဆိုၿပီး အရက္ေသာက္သူ ႏွစ္မ်ိဳးႏွစ္စားရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ့ေသာက္သံုးသူ ႏွစ္မ်ိဳးစလံုးရဲ႕ ဦးတည္ခ်က္ကေတာ့ အတူတူပဲ။ မူးယစ္ရီေဝတဲ့ အရသာကို ခံစားဖို႔ေပါ့။ ပထမအမ်ိဳးအစား ခ်ဥ္ခ်ဥ္တူးတူးသမားကေတာ့ ေလာကႀကီးကို ေမ့ပစ္ေလာက္ေအာင္ကို မူးခ်င္တာမ်ိဳး ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ အဲ… ဒုတိယအမ်ိဳးအစား ဇိမ္သမားကေတာ့ ေလာကႀကီးကို ေမ့ခ်င္စိတ္မရွိဘူး။ အရက္က ေပးလာတဲ့ ရီေဝေဝ အရသာေလးကို ခံစားခ်င္တာ။ အဲဒီ့ေနာက္မွာမွ ဆက္ရက္မင္း စည္းစိမ္၊ နဂါးမင္း စည္းစိမ္မ်ားကို ဆင့္ပြားခံစားခ်င္ေသးတယ္။

အဲသလို ဇိမ္ယူခ်င္တတ္တဲ့ ေသာက္သံုးသူမ်ားရဲ႕ အသည္းစြဲကေတာ့ “ဝစၥကီ”ပါပဲ။ “ဝစၥကီ”လို႔ ေျပာလိုက္တာနဲ႔ တစ္ကမၻာလံုးမွာ ရွိရွိသမွ် အမ်ိဳးေကာင္းသားမ်ားရဲ႕ မ်က္လံုးထဲမွာ၊ နားထဲမွာ “စေကာ့(ခ်္)”ဆိုတာကို ခ်က္ခ်င္း တန္းျမင္၊ တန္းၾကားမိတတ္ၾကပါတယ္။ ဟုတ္တယ္၊ ဝစၥကီနဲ႔ စေကာ့(ခ်္)၊ စေကာ့(ခ်္)နဲ႔ ဝစၥကီက ဒဂၤါးတစ္ျပားရဲ႕ ေခါင္းနဲ႔ပန္းလိုပဲ၊ အျမဲတန္း တြဲလ်က္ကေလး ရွိေနတယ္။

တကယ္ အရသာခံ ေသာက္တတ္တဲ့ အမ်ိဳးေကာင္းသားေတြ ယမကာဆိုင္ကို ေရာက္သြားတဲ့အခါျဖစ္ျဖစ္၊ သူမ်ားအိမ္ကို ေရာက္လို႔ အိမ္ရွင္က ဘာသံုးေဆာင္ခ်င္ပါသလဲလို႔ ေမးလာရင္ျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္ေတာ့မွ ဝစၥကီေသာက္မယ္လို႔ တံုးတိတိမေျပာဘူး။ “စေကာ့(ခ်္)”လို႔ ကိုယ္ေသာက္ခ်င္တဲ့ ဝစၥကီအမ်ိဳးအစားကို တိတိက်က် နာမည္တပ္ၿပီးမွ ေျပာတတ္ၾကတယ္။ ေျပာရတာလည္း ေစးေစးပိုင္ပိုင္ရွိသလို ကိုယ့္ရဲ႕ ေသာက္သံုးမႈ သမၻာ၊ ကိုယ့္ရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈ အဆင့္အတန္းကိုပါ အဲသလို ေျပာလိုက္ႏိုင္ျခင္းအားျဖင့္ ခန္႔ညားသြားေစပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ တကယ့္ အမ်ိဳးေကာင္းသားမ်ားရဲ႕ ပါးစပ္ဖ်ားမွာ “စေကာ့(ခ်္)”ဆိုတဲ့ ေဝါဟာရဟာ စြဲလို႔ေနပါတယ္။

ဘာျဖစ္လို႔ အဲဒီ့လို စြဲေနတာလဲ၊ ဘာျဖစ္လို႔ သည္ေဝါဟာရက ခန္႔ညားေနတာလဲ၊ ဘာျဖစ္လို႔ သည္ေဝါဟာရကို ေျပာရတာ ေစးေစးပိုင္ပိုင္နဲ႔ အရသာရွိေနတာလဲဆိုတာ လူႀကီးမင္းမ်ား သိၾကပါသလား။

အဓိကကေတာ့ ယမကာေတြထဲမွာ အဲဒီ့ “စေကာ့(ခ်္)”ဟာ အင္မတန္ အစဥ္အလာႀကီးမားလွတဲ့ ယမကာျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ။ “စေကာ့(ခ်္)” ဝစၥကီရယ္လို႔ ေပၚေပါက္လာခဲ့တာဟာျဖင့္ ငါးရာစု ေက်ာ္ခဲ့ပါၿပီ။ ႏွစ္အားျဖင့္ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ႏွစ္ေပါင္း ငါးရာကို ေကာင္းေကာင္းႀကီး ေက်ာ္ခဲ့ပါၿပီ။

သမိုင္းေၾကာင္းနဲ႔ ခ်ီၿပီး အတိအက် ေျပာရင္ အဲဒီ့ “စေကာ့(ခ်္)”ကို ေဆးဝါးအျဖစ္ အသံုးျပဳဖို႔အတြက္ စေကာ့တလန္ႏိုင္ငံက ဘုရင္ဂ်ီ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းေတြမွာ ၁၅ ရာစုႏွစ္ကတည္းက စတင္ ခ်က္လုပ္ခဲ့ၾကတာပါ။ အဲဒီ့ကမွ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ပ်ံ႕ႏွံ႔လာၿပီး စေကာ့တလန္ျပည္နယ္ရဲ႕ ေက်းလက္ေဒသေတြမွာ အိမ္တြင္းမႈ လုပ္ငန္း အငယ္စားေလးေတြအျဖစ္နဲ႔ စတင္ စည္ပင္လာခဲ့ပါေတာ့တယ္။ ၁၇ ရာစုကိုေရာက္လာတဲ့အခါမွာေတာ့ စီးပြားျဖစ္ ခ်က္လုပ္တာေတြ စတင္ေပၚေပါက္လာခဲ့ပါၿပီ။ ၁၈၂၃ ခုႏွစ္မွာ ယမကာအက္ဥပေဒကို အတိအလင္း ျပ႒ာန္းလိုက္တဲ့အခါမွာေတာ့ “စေကာ့(ခ်္)”ထုတ္လုပ္မႈကို တကယ့္စီးပြားျဖစ္ လုပ္ငန္း မဟာႀကီးမ်ားအျဖစ္ တရားဝင္ ထူေထာင္ လုပ္ကိုင္လာၾကပါေတာ့တယ္။

ဝိတိုရိယေခတ္လို႔ေခၚတဲ့ ၁၈၃၇ ခုႏွစ္မွသည္ ၁၉၀၁ ခုႏွစ္ကာလအတြင္းမွာေတာ့ လူအေတာ္မ်ားမ်ားဟာ စေကာ့တလန္က ထြက္သမွ် အရာအားလံုးကို တျမတ္တႏိုး၊ တမက္တေမာ ရွိလာခဲ့ၾကတာမို႔ “စေကာ့(ခ်္)”ကိုလည္း တစ္ကမၻာလံုးက မက္ေမာလာၾက၊ စြဲလန္း လာၾက၊ ႏွစ္သက္လာၾကပါေတာ့တယ္။ အဲဒီ့ ၁၉ ရာစုအတြင္းမွာပဲ ကေန႔ နာမည္ႀကီး “စေကာ့(ခ်္)”အမွတ္တံဆိပ္ အမ်ိဳးမ်ိဳး စတင္ ေပၚေပါက္လာခဲ့တာပါ။

ကမၻာမွာ ဝစၥကီထုတ္လုပ္ေနတာ စေကာ့တလန္ တစ္ႏိုင္ငံတည္းမဟုတ္ပါဘူး။ တျခားႏိုင္ငံေတြ အမ်ားအျပားလည္း ဝစၥကီေတြ ထုတ္ၾကတာပါပဲ။ ယုတ္စြအဆံုး အေရွ႕တိုင္းႏိုင္ငံျဖစ္တဲ့ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံက ထြက္တဲ့ ဝစၥကီဆိုတာေတာင္ ရွိပါေသးတယ္။ သို႔ေပမယ့္ စေကာ့တလန္ႏိုင္ငံက ထြက္တဲ့ဝစၥကီကိုမွ “စေကာ့(ခ်္)”စစ္စစ္လို႔ ေခၚလို႔ရတယ္။ စေကာ့တလန္က ထြက္တာမဟုတ္ရင္ အဲဒါ စေကာ့(ခ်္)အတုပဲ။

တကယ့္ “စေကာ့(ခ်္)”စစ္စစ္ရဲ႕ အရသာက တျခားဝစၥကီေတြနဲ႔ ဘယ္လိုမွကို မတူဘူး။ “စေကာ့(ခ်္)”ရဲ႕ အရသာက သိပ္ကို သိမ္ေမြ႕တယ္၊ နက္နဲတယ္၊ က်ယ္ျပန္႔နက္႐ိႈင္းလြန္းလွပါတယ္။

စေကာ့တလန္ႏိုင္ငံလို႔သာ ေျပာေနရတယ္။ တကယ့္တကယ္က သိပ္ႀကီးလွတဲ့ ႏိုင္ငံမဟုတ္ပါဘူး။ အဓိက ကြ်န္းႀကီးေပၚက ျပည္နယ္ ေလးခုရယ္ ကြ်န္းစု ႏွစ္စုရယ္သာ ပါရွိတဲ့ ႏိုင္ငံငယ္ေလးပါပဲ။ ႏိုင္ငံေလး ေသးငယ္ေပမယ့္ စေကာ့(ခ်္)ခ်က္လုပ္တဲ့ လုပ္ငန္းေပါင္းက တစ္ရာေက်ာ္ရွိပါတယ္။ အဲဒီ့ တစ္ရာေက်ာ္က ခ်က္လုပ္သမွ် စေကာ့(ခ်္) အမ်ိဳးေပါင္း တစ္ရာေက်ာ္ရဲ႕ အရသာကလည္း တစ္ခုနဲ႔တစ္ခု မတူပါဘူး။ တစ္ခုစီဟာ သူ႔ဟာနဲ႔သူ တစ္မ်ိဳးတစ္ဘာသာ ထူးကဲတဲ့အရသာကို ေပးစြမ္းႏိုင္ၾကတာခ်ည္းပဲ။

ဝစၥကီတစ္မ်ိဳးစီမွာ သူ႔ဟာနဲ႔သူ ထူးျခားတဲ့အရသာေလးေတြ ေပၚလာေစတဲ့အခ်က္ကေတာ့ ေလးခ်က္ရွိပါတယ္။ ပထမတစ္ခ်က္က ထုတ္လုပ္တဲ့ အရပ္ေဒသပါ။ တစ္နည္းေျပာရင္ေတာ့ ေရခံေျမခံေပါ့။ ျမင္သာတဲ့ ဥပမာ ေပးရရင္ေတာ့ လက္ဖက္ခ်င္းအတူတူ ပင္ေလာင္း လက္ဖက္နဲ႔ ေက်ာက္မဲ လက္ဖက္တို႔မွာ သူ႔ဟာနဲ႔သူ အရသာ တစ္မ်ိဳးစီကြာေနတာကို လက္ဖက္ရည္ၾကမ္းသမားတိုင္း ေကာင္းေကာင္း သတိထားမိတတ္ၾကတာနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္ပါပဲ။ ဝစၥကီမွာလည္း ခ်က္လုပ္ရာ ေဒသရဲ႕ ေရခံေျမခံနဲ႔ ရာသီဥတုက သိပ္ကို စကားေျပာပါတယ္။

ဒုတိယတစ္ခ်က္ကေတာ့ ခ်က္လုပ္ရာမွာ ထည့္သြင္းသံုးစြဲတဲ့ သဘာဝပစၥည္း အမ်ိဳးအမယ္ေတြပါပဲ။ ေရရယ္၊ ႏွံစားပင္ အမ်ိဳးမ်ိဳးက အႏွံေလးေတြ (grain)ရယ္နဲ႔ ခ်က္လုပ္တယ္လို႔ အၾကမ္း ေျပာလို႔ရတယ္။  သို႔ေပမယ့္ အဲဒီ့ ႏွံစားပင္ေတြမွာက်ေတာ့ အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိတယ္။ မုေယာစပါး(barley)၊ ႐ိုင္းဂ်ံဳ (rye)ရယ္၊ ေျပာင္းဖူးရယ္၊ ႐ိုး႐ိုးဂ်ံဳေစ့ (wheat)ရယ္စသျဖင့္ေပါ့။ အခုေနာက္ပိုင္းဆို ျမန္မာလို အုတ္ဂ်ံဳ၊ ဒါမွမဟုတ္ ျမင္းစားဂ်ံဳ လို႔ေခၚတဲ့ oats ကိုေတာင္မွ ဝစၥကီခ်က္လုပ္ရာမွာ သံုးလာၾကပါၿပီ။ ေရဆိုေပမယ့္ စမ္းေရနဲ႔ မိုးေရ၊ တြင္းေရနဲ႔ ကန္ေရေတာင္ အရသာခ်င္း ကြာသလိုပဲ၊ သည္ႏွံစားပင္အသီးသီးကလည္း တစ္မ်ိဳးနဲ႔ တစ္မ်ိဳး ကြာတာမို႔ ခ်က္လုပ္တဲ့ ဝစၥကီရဲ႕ အရသာ ထူးကဲမႈအေထြေထြဟာလည္း သည္ပစၥည္း အမယ္အမ်ိဳးမ်ိဳးအေပၚမွာ လိုက္ၿပီး အဖံုဖံု ကြဲျပားေနေတာ့တာပါပဲ။

တတိယတစ္ခ်က္ကေတာ့ ခ်က္လုပ္ပံု ခ်က္လုပ္နည္းပါပဲ။ ဝစၥကီတိုင္းကို ေပါင္းခံၿပီးမွ ခ်က္လုပ္ၾကတာ မွန္ေပမယ့္ ေပါင္းခံပံုခ်င္းက်ေတာ့ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး၊ တံဆိပ္တစ္ခုနဲ႔တစ္ခု (ဝါ) ထုတ္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းတစ္ခုနဲ႔တစ္ခု မတူၾကျပန္ဘူး။ သည္မွာတင္ ဝစၥကီ ေပါင္းစံုရဲ႕ အရသာေတြလည္း ကြဲကုန္ျပန္ပါေရာ။

ေနာက္ဆံုးတစ္ခ်က္ကေတာ့ ဝစၥကီထုတ္လုပ္ၾကတဲ့ လုပ္သားအင္အားစုရဲ႕ လက္မႈပညာအစဥ္အလာပါပဲ။ ဒါလည္း အင္မတန္ စကားေျပာတယ္။ ျမန္မာစကားမွာ ရွိပါတယ္။ ငါးပိဖုတ္တာေတာင္မွ ဆရာမျပရင္ နည္းမက်ဘူးတဲ့။ ဝစၥကီခ်က္တာဆိုရင္ေတာ့ မေျပာပါနဲ႔ေတာ့။ တကယ့္ကို နည္းလမ္းက်တဲ့ အစဥ္အလာကို လက္ကိုင္ထားတဲ့ လုပ္သားမ်ားက ခ်က္လုပ္မွသာလွ်င္ ဝစၥကီေကာင္း ထြက္မယ္ဆိုတာ အထူးဆိုဖြယ္ရာ မရွိပါဘူး။

အဲဒီ့ထဲမွာမွ ဝစၥကီ့တကာ့ ဝစၥကီမွာ သက္တမ္းအရင့္ဆံုးျဖစ္တဲ့ “စေကာ့(ခ်္)”စစ္စစ္ကို ခ်က္လုပ္ရာမွာေတာ့ အစဥ္အလာကို ပိုၿပီး ထိန္းသိမ္းၾကရပါတယ္။

ဒါဆိုရင္ တကယ့္အမ်ိဳးေကာင္းသားမ်ားရဲ႕ ႏႈတ္ဖ်ားမွာ “စေကာ့(ခ်္)”ဆိုတဲ့ ေဝါဟာရဟာ ဘာ့ေၾကာင့္ ေရပန္းစားေနတယ္၊ စြဲေနတယ္၊ ခန္႔ညားေနတယ္၊ ေျပာရတာလည္း ေစးေစးပိုင္ပိုင္ ရွိေနတယ္ဆိုတာ လူႀကီးမင္းမ်ား ရိပ္စားမိႏိုင္ေလာက္ပါၿပီ။