IDAHO in Yangon (Rangoon)

လႏွစ္ေခ်ာင္းငင္မ်ားသာ

၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္ ေမလ ၁၇ ရက္ေန႔တုန္းက ထိုင္းႏိုင္ငံ ဇင္းမယ္ၿမိဳ႕မွာ ျမန္မာလူငယ္ေတြ စုေဝး က်င္းပတဲ့ “လိင္တူတပ္မက္သူမ်ားအား မုန္းတီး စက္ဆုပ္မႈ ဆန္႔က်င္ေရး ႏိုင္ငံတကာေန႔” (International Day Against Homophobia)အခမ္းအနားကို တက္ေရာက္ၿပီး အမွတ္တရ စကားေျပာေပးဖို႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို လွမ္းဖိတ္တာနဲ႔ သြားခဲ့ဖူးပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ “သားငယ္တို႔ နားလည္ဖို႔”စာအုပ္နဲ႔ “ေယာက်္ားသားခ်င္း ပြင့္ပြင့္လင္း”ဆိုတဲ့ စာအုပ္မ်ားမွာ လိင္တူခ်င္း တပ္မက္မႈဟာ ျပဳျပင္ တားဆီးလို႔ မရတဲ့ ေမြးရာပါ စိတ္ကိုင္းၫြတ္မႈသာ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဘယ္သန္၊ ညာသန္မ်ားလိုပဲ သန္ရာသာ ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္းနဲ႔ လိင္တူခ်င္းတပ္မက္သူမ်ားထဲမွာလည္း ထူးခြ်န္ထက္ျမက္သူေတြ အမ်ားအျပား ရွိတဲ့အေၾကာင္းကို ေဆြးေႏြးခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲဒီ့စာေတြထဲက တခ်ိဳ႕ကို ထိုင္းႏိုင္ငံ ဇင္းမယ္ၿမိဳ႕မွာ ေနထိုင္ေနၾကတဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံသား လိင္တူတပ္မက္သူမ်ား အသိုင္းအဝိုင္းအတြက္ ထုတ္ေဝတဲ့ စာေစာင္ထဲမွာ ထည့္သြင္းေဖာ္ျပဖို႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို လွမ္းခြင့္ေတာင္းခဲ့ဖူးရာက သူတို႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို ဆက္သြယ္လာၾကတာပါ။

လိင္တူခ်င္းတပ္မက္မႈနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ကြ်န္ေတာ့္သေဘာထားက ရွင္းပါတယ္။ လူပဲ၊ သူႀကိဳက္ခ်င္တာ ႀကိဳက္ေပါ့။ သူ စြဲလန္းခ်င္တာ စြဲလန္းေပါ့။ ကိုယ္ႀကိဳက္တာ၊ ကိုယ္စြဲလန္းတာနဲ႔ မတူတိုင္း  သူမွားတယ္၊ ကိုယ္ မွန္တယ္ ေျပာေနရမွာမ်ိဳးမွ မဟုတ္တာ။ အဲသလိုပဲ နားလည္ပါတယ္။

ပိုဆိုးတာက ကြ်န္ေတာ့္မွာ ဘယ္ဘဝက ေရစက္လဲေတာ့မသိဘူး။  ကြ်န္ေတာ္ လူမွန္း သိကတည္းက စတင္ ေတြ႕ဆံုခဲ့ဖူးတာက ေဆြမ်ိဳးလို ေနေနတဲ့ ေယာက်ာ္းလ်ာတစ္ဦးျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔ကို ကြ်န္ေတာ္က ေဒၚေဒၚလို႔ မေခၚရပါဘူး။ “ေလးေလး”လို႔သာ ေခၚခဲ့ရပါတယ္။ သူက အသား ျဖဴျဖဴ၊ မ်က္ႏွာေခ်ာေခ်ာနဲ႔ေပမယ့္ ေဒါင္းတိေမာင္းတိပါပဲ။ စီးရင္လည္း ေယာက်္ားစီး၊ အလယ္က ဘားတန္းပါ စက္ဘီးကိုပဲ စီးပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ သူ႔ကို စတင္ျမင္ဖူးခ်ိန္က ကြ်န္ေတာ့္အသက္က ငါးႏွစ္ မျပည့္ေသး။ သူ႔ အသက္က ၃၀ ေက်ာ္ေလာက္ ရွိပါၿပီ။

အဲလိုနဲ႔ ေနလာလိုက္တာ ကြ်န္ေတာ့္မ်က္စိေအာက္မွာ ေယာက်္ားလ်ာ၊ မိန္းမလ်ာ ေပါင္းစံုနဲ႔ ဆံုဖူးခဲ့ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ဆို ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို စာသင္တဲ့ ဆရာ၊ ဆရာမေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ၊ ကြ်န္ေတာ့္ ဘဝမွာ လိင္တူခ်င္းတပ္မက္တဲ့ ဆရာ သံုးဦးနဲ႔ ဆံုဖူးတယ္။ သံုးဦးစလံုးဟာ စာေတာ္သူေတြ ျဖစ္ၾကသလို အင္မတန္လည္း အသင္အျပေကာင္းၾကပါတယ္။ သူတို႔ဟာ လိင္တူခ်င္း တပ္မက္သူေတြ ျဖစ္တာမို႔ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ “သင္ဆရာ”စာရင္းထဲက ပယ္ဖ်က္ပစ္စရာမွ မလိုတာပဲေလ။ အဲေတာ့လည္း ေခတ္စကားနဲ႔ ေျပာရင္ “ေအးေဆး”ေပါ့။

အဲေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ လိင္တူခ်င္း တပ္မက္သူေတြကို ဘယ္တုန္းကမွ အေျခာက္တိုက္ မုန္းတီးစက္ဆုပ္တဲ့ စိတ္မေပၚခဲ့ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္လည္း လူသားတစ္ေယာက္သာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ခ်စ္စိတ္၊ မုန္းစိတ္ေတြ ရွိတာ အမွန္ပါ။ ဒါေပမယ့္ ဝါးလံုးရွည္နဲ႔ သိမ္းၾကံဳးၿပီး မုန္းတဲ့စိတ္မ်ိဳးေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္မွာ မရွိဘူး။ ေျခမ မေကာင္း ေျခမ၊ လက္မ မေကာင္း လက္မကိုသာ မုန္းတဲ့ စိတ္မ်ိဳးသာ ရွိပါတယ္။ မိန္းမတစ္ေယာက္က ကိုယ့္ကို အသည္းခြဲသြားတာနဲ႔ပဲ မိန္းမေတြ မေကာင္းဘူးလို႔ ကုန္းေအာ္တတ္တဲ့ ဉာဥ္က ငယ္ငယ္ကတည္းက ကြ်န္ေတာ့္မွာ မရွိပါဘူး။ (သည္တစ္ေယာက္ မေကာင္းဘူးထင္ရင္ ေနာက္တစ္ေယာက္ဆီ ေျပာင္းသြားလိုက္ရင္းနဲ႔ ရည္းစားေတြ မ်ားကုန္တာကေတာ့ အဟဲ… ဝါသနာ ဘာဂီ ဆက္တိုင္းမီလို႔သာ ေအာက္ေမ့ၾကပါေတာ့ေနာ္။)

ေနာက္ပိုင္းမွာ စိတ္ပညာကို ဖတ္႐ႈေလ့လာရင္းနဲ႔ လူတို႔ရဲ႕ လိင္စိတ္ သေဘာကို အျမြက္ေလာက္ နားလည္သေဘာေပါက္လာပါတယ္။ သည္အခါမွာ လိင္တူခ်င္း တပ္မက္မႈရဲ႕ သဘာဝကိုလည္း ျမင္လာမိရတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ ျမင္တဲ့အတိုင္း၊ ယံုၾကည္တဲ့အတိုင္း စာေတြ ေရးမိရာက သူတို႔အသိုင္းအဝိုင္းက ကြ်န္ေတာ့္ကို အသိအမွတ္ျပဳလာၾကၿပီး ဆိုခဲ့တဲ့အတိုင္း ဇင္းမယ္မွာ က်င္းပတဲ့ သူတို႔ပြဲကို တက္ေရာက္ေပးဖို႔ ဖိတ္ၾကားလာေတာ့တာပါပဲ။

အမွန္ကို ဝန္ခံရရင္ အဲဒီ့ အထိမ္းအမွတ္ေန႔ကို ၾကားေတာင္ မၾကား ဖူးခဲ့ပါဘူး။ ၁၉၉၁ ခုႏွစ္ ေမလ ၁၇ ရက္ေန႔မွာ ကမၻာ့ က်န္းမာေရးအဖြဲ႕ႀကီးက လိင္တူခ်င္းတပ္မက္မႈကို စိတ္စံလြဲမႈ (ဝါ) စိတ္က်န္းမာေရး ခ်ိဳ႕ယြင္းမႈ (စိတ္ေရာဂါ) စာရင္းက ပယ္ဖ်က္ေပးခဲ့တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ အဲဒီ့ေန႔ကို အစြဲျပဳၿပီး လိင္တူတပ္မက္သူမ်ားအား မုန္းတီးစက္ဆုပ္မႈ ဆန္႔က်င္ေရး ႏိုင္ငံတကာေန႔အျဖစ္ ကမၻာ့ႏိုင္ငံတခ်ိဳ႕မွာ က်င္းပေနၾကတယ္ဆိုတာ အဲေတာ့မွ သိေတာ့တယ္။

ဇင္းမယ္က ပြဲကို ေရာက္သြားတဲ့အခါ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာလည္း သည္လို ပြဲမ်ိဳးေတြ က်င္းပႏိုင္ရင္ ေကာင္းမယ္လို႔ စိတ္ထဲမွာ ေတြးမိသြားခဲ့ရေသးတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ… ကြ်န္ေတာ္တို႔ဆီမွာလည္း လိင္တူခ်င္း တပ္မက္သူေတြ ေခတ္အဆက္ဆက္မွာ ရွိခဲ့ဖူးသလို လက္ရွိအခ်ိန္မွာလည္း ရွိေနတာပဲ မဟုတ္လား။ သူတို႔ကို လူတခ်ိဳ႕က ဖယ္ၾကဥ္ခ်င္ၾကတယ္၊ လူရာ မသြင္းခ်င္ၾကဘူး၊ ေမးေငါ့ခ်င္ၾကတယ္၊ ယုတ္စြအဆံုး ကေလးေလးေတြကအစ သူတို႔ကိုမ်ားဆို ေျပာင္ခ်င္ ေလွာင္ခ်င္ၾကပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ သူတို႔လည္း ပခံုးႏွစ္ဖက္ၾကား ေခါင္းေပါက္ေနတဲ့ လူသားစစ္စစ္ေတြပါပဲ။ ပယ္တာ၊ ႏွိမ္တာ၊ သေရာ္တာ၊ ကဲ့ရဲ႕တာ၊ ေျပာင္ေလွာင္တာကို မလႊဲသာလို႔သာ ခံၾကမွာပါ။ သူသူကိုယ္ကိုယ္ ဘယ္လူသားမွ မခံခ်င္ၾကပါဘူး။ အဲေတာ့ သူတို႔ လူနည္းစုမ်ားခမ်ာမွာ လူမ်ားစု ပတ္ဝန္းက်င္ရဲ႕ ေမးေငါ့မႈ ဒဏ္ကို အလူးအလဲ ခံခဲ့ရတာလည္း ႏိုင္ငံအသီးသီး ေခတ္ အဆက္ဆက္မွာပါ။

အခုေတာ့ ေခတ္ေရစီးက ေျပာင္းလဲလာသလို လူ႔စိတ္နဲ႔ လူ႔အျပဳအမူကို ေလ့လာတဲ့ စိတ္ပညာကလည္း တစ္ေန႔ထက္ တစ္ေန႔ ပို မိုတိုးတက္လာတဲ့အတြက္ လိင္တူခ်င္း တပ္မက္သူေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕ လူသားတစ္ေယာက္အျဖစ္ ေလာကအလယ္မွာ တျခားသူမ်ားနည္းတူ ဝင္ဆန္႔ရပ္တည္ႏိုင္ေရးအတြက္ ႀကိဳးပမ္းမႈေတြကို ႏိုင္ငံေတြက တျဖည္းျဖည္းခ်င္း လက္ခံလာခဲ့ၾကပါတယ္။ ထိုင္းမွာ အဲဒါကို ျမင္လိုက္ရေတာ့ ၾကည္ႏူးသြားမိရပါတယ္။ တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာလည္း အဲလို အခမ္းအနားမ်ိဳးေတြ က်င္းပႏိုင္မယ္ဆိုရင္ လူအမ်ားရဲ႕ သိရွိနားလည္ထားမႈ အလြဲေတြကိုလည္း လမ္းေၾကာင္း မွန္ေပၚ ျပန္တင္ေပးသြားႏိုင္မွာ ျဖစ္သလို ျမန္မာႏိုင္ငံက အႏွိမ္ခံ၊ အပယ္ခံ ပုထုဇဥ္လူသားမ်ားအတြက္ အားတက္စရာ ပိုေကာင္း လာလိမ့္မယ္လို႔ ေတြးမိရင္းက အဲဒီ့ပြဲကို တက္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။

ဘာမွေတာင္ မၾကာလိုက္ဘူး။ ၾကားထဲမွာ ႏွစ္ႏွစ္ပဲ ျခားတယ္။ ပထမဆံုး စသိရတာက သည္ပြဲကို သည္ႏွစ္ မႏၲေလးမွာ က်င္းပမယ့္ အေၾကာင္း အင္တာနက္ထဲမွာ ဖတ္လိုက္ရပါတယ္။ သူတို႔ေတြအတြက္ မုဒိတာ ပြားမိရတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ ျဖစ္ေစခ်င္ခဲ့မိတာေလးတစ္ခု ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ ျဖစ္ေတာ့မွာဆိုတဲ့အသိနဲ႔ မုဒိတာ ပြားမိသြားရပါတယ္။ ရန္ကုန္မွာ ဘာလို႔မ်ား မက်င္းပၾကတာပါလိမ့္လို႔လည္း ေတြးေနမိခဲ့ရပါေသးတယ္။

မၾကာပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္ကို သူတို႔အဖြဲ႕က ဆက္သြယ္လာပါတယ္။ ဖိတ္စာ လာပို႔တယ္။ ၿပီးေတာ့ သူတို႔ပြဲမွာ စကားေျပာေပးဖို႔လည္း ဆိုပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ဝမ္းသာၾကည္ႏူးစြာပဲ ေခါင္းညိတ္လိုက္ပါတယ္။

၂၀၁၂ ခုႏွစ္ ေမလ ၁၇ ရက္ေန႔ ည ၇ နာရီအခ်ိန္၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ကမၻာေအးဘုရားလမ္းေပၚ၊ ေရႊဂံုတိုင္ လမ္းဆံုအနီးက အိပ္ခဆဲ(လ္) ေမွ်ာ္စင္ဟိုတယ္ရဲ႕ ဆယ္ထပ္မွာ ရွိတဲ့ မဂၤလာခန္းမမွာ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ ပထမဆံုး “လိင္တူခ်င္းတပ္မက္သူမ်ားအား မုန္းတီးစက္ဆုပ္မႈ ဆန္႔က်င္ေရး ႏိုင္ငံတကာေန႔”အခမ္းအနားကို က်င္းပခဲ့ပါတယ္။ အစိုးရမဟုတ္တဲ့ အဖြဲ႕အစည္းေတြ၊ ကုလသမဂၢ လက္ေအာက္ခံ အဖြဲ႕အစည္းေတြက တာဝန္ရွိသူေတြ၊ တျခား ဖိတ္ၾကားထားတဲ့ ဧည့္သည္ေတာ္ေတြအပါအဝင္ စုစုေပါင္း လူ ၄၀ဝ ေလာက္ တက္ေရာက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ အဆိုအက သ႐ုပ္ေဖာ္ေတြနဲ႔ က်က်နန စီစဥ္ တင္ဆက္သြားတာပါ။ အမ်ိဳးသား လိင္တူခ်င္း တပ္မက္သူ (သည္းခံပါ ခင္ဗ်ာ၊ သည္ေနရာမွာ အမ်ား နားလည္ေအာင္ မိန္းမလ်ာလို႔ပဲ သံုးပါရေစ) မ်ားသာမကဘဲ အမ်ိဳးသမီး လိင္တူခ်င္း တပ္မက္သူ (ေယာက်ာ္းလ်ာ)မ်ားပါ သည္ပြဲမွာ ပါဝင္ေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကပါတယ္။

ဇင္းမယ္မွာ ရွိတဲ့ ျမန္မာ အဖြဲ႕အစည္းက ေယာက်ာ္းလ်ာမ်ား၊ မိန္းမလ်ာမ်ား၊ လိင္စိတ္ႏွစ္မ်ိဳး ရွိသူမ်ား၊ ဆန္႔က်င္ဘက္လိင္ကဲ့သို႔ ဝတ္ စားဆင္ယင္သူ/ဆန္႔က်င္ဘက္လိင္အျဖစ္ ခြဲစိတ္ေျပာင္းလဲထားသူမ်ားရဲ႕ အသင္း(Lesbians, Gays, Bisexuals, and Transsexuals Soceity) (အတိုေကာက္ LGBT Society)လို႔ ေခၚေပတာမို႔ ဇင္းမယ္မွာ တုန္းကလည္း မိန္းမလ်ာမ်ားအျပင္ ေယာက်္ားလ်ာမ်ားပါ တက္တက္ၾကြၾကြ ပါဝင္လႈပ္ရွားေနတာ ေတြ႕ခဲ့ရဖူးပါတယ္။ အခု ရန္ကုန္မွာ က်င္းပေတာ့လည္း သူတို႔ေတြပါ ပါေနတာ ေတြ႕ရတဲ့အတြက္ အားရစရာႀကီးပါပဲ။

သည္ပြဲမွာ ဇင္းမယ္ထက္ ထူးျခားသြားတာကေတာ့ လိင္တူခ်င္း တပ္မက္သူ သက္ႀကီးရြယ္အိုမ်ား ပါဝင္ေနတာပါပဲ။ အဲဒီ့ သက္ႀကီးရြယ္အိုမ်ားကို ကန္ေတာ့တဲ့ အစီအစဥ္လည္းပါတာမို႔ သိခြင့္ရလိုက္တာပါ။ တစ္ေယာက္ဆို အသက္ ၁၀၅ ႏွစ္နဲ႔ ေျခာက္လေတာင္ ရွိပါၿပီတဲ့။ ေနာက္တစ္ေယာက္ကက်ေတာ့ ဘီးတပ္ကုလားထိုင္နဲ႔ သည္ပြဲကို တက္လာတာပါ။ သူကက်ေတာ့ ၈၅ ႏွစ္ရွိၿပီတဲ့။ ေနာက္ ၇၈ ႏွစ္အရြယ္မွသည္ ၇၀ ေက်ာ္အရြယ္ေတြလည္း ပါပါတယ္။

အသက္ ၈၀ ေက်ာ္ တစ္ရာမ်ားျဖစ္သြားေပမယ့္ သူတို႔ရဲ႕ လိင္စိတ္ ကိုင္းၫႊတ္မႈကေတာ့ ေျပာင္းလဲလို႔ မရပါဘူးဆိုတာကို သက္ရွိ ထင္ရွားရွိေနဆဲ သူတို႔ရဲ႕ အေျခအေနေတြက သက္ေသထူလို႔ေနပါတယ္။ သည္ အရြယ္ႀကီးေတြ ေရာက္ေတာ့မွ လိင္ကိစၥမွာ ေလာ္လည္ေဖာက္ျပားခ်င္လို႔  သည္ဘဝကို ဆက္လက္ခံယူထားၾကမွာ မဟုတ္တာလည္း အင္မတန္မွ ေသခ်ာပါတယ္။ သူတို႔ကို ျမင္ၿပီးေတာ့ သံေဝဂ ရမိပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ အစဥ္တစိုက္ ေရးသား၊ ေဟာေျပာျဖစ္ေနခဲ့တဲ့၊ လိင္စိတ္ဆိုတာ သူမ်ားက ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲယူလို႔ မရသလို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ကလည္း ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲ ယူလို႔ မရဘူးဆိုၿပီး စိတ္ပညာရွင္အမ်ားစု လက္ခံထားတဲ့ အခ်က္က သည္ပုဂၢိဳလ္မ်ားနဲ႔ ပို ခိုင္လံုေသခ်ာသြားပါတယ္။

၁၉၅၄ ခုႏွစ္မွာ ထုတ္ေဝခဲ့တဲ့ ဆရာႀကီးသခင္ဘေသာင္းရဲ႕ “ဒီမိုကေရစီဆိုတာ”ဆိုတဲ့ စာအုပ္ငယ္ေလးထဲမွာ ဆရာႀကီးက ေရးခဲ့ပါတယ္။

“လူသားအားလံုးရဲ႕ ဘဝေတြကို ေလးစားတာဟာ ဒီမိုကေရစီဝါဒရဲ႕ ေရေသာက္ျမစ္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေလာကမွာ အဖိုးမတန္တဲ့၊ အသံုးမက်တဲ့ လူရယ္လို႔ မရွိပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ လူတိုင္း မိမိကိုယ္ကို ႐ိုေသေလးစားၾကရပါမယ္။ ၿပီးေတာ့ သူမ်ားေတြကိုလည္း မိမိကိုယ္မိမိ ေလးစားတန္ဖိုးထားတဲ့အတိုင္း ေလးစားတန္ဖိုးထားရပါမယ္”တဲ့။

ဆရာႀကီးရဲ႕ စကားက တရားမွ်တတဲ့စကား၊ ဘုရားရွင္ရဲ႕ တရားေတာ္နဲ႔ ညီၫြတ္တဲ့စကားပါ။ အဲဒီ့ “လူသားအားလံုး”မွာ ဟိုလူမပါရ၊ သည္လူ မပါရဆိုတဲ့ ျခြင္းခ်က္ မရွိပါဘူး။

ဆိုခဲ့တဲ့အတိုင္း လိင္တူခ်င္း တပ္မက္သူေတြထဲမွာလည္း လူေတာ္ေတြ အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္။ သူမတူေအာင္ ထူးခြ်န္တဲ့ လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္ မ်ားေတာင္ပါဝင္ေနပါေသးတယ္။ ပတ္ဝန္းက်င္က ႏွာေခါင္း႐ံႈ႕မွာ စိုးလို႔ သြားေလသူမ်ားေရာ၊ သက္ရွိထင္ရွား ရွိေနသူမ်ားပါ သူတို႔ရဲ႕ ဘဝမွန္ကို ဖြင့္အန္မသြား၊ ဖြင့္အန္မထားတာမို႔ နာမည္နာမနဲ႔ တပ္ၿပီး မေျပာေကာင္းလို႔သာပါ။ နယ္ပယ္ အသီးသီးမွာ ထူးခြ်န္ထင္ရွားၾကသူေတြထဲမွာ အဲလို လိင္တူခ်င္း တပ္မက္သူေတြ ရွိၾကပါတယ္။

အႏၲရာယ္ကင္း ေဘးရွင္းမယ့္ ဥပမာအေနနဲ႔ကေတာ့ လူသိရွင္ၾကား ဝန္ခံသြားတဲ့ ကမၻာေက်ာ္ ေဟာလီးဝု(ထ္) မင္းသားႀကီး ေရာ့(ခ္) ဟဒ္ဆင္(န္)၊ ဆာဘြဲ႕ရ ေခတ္ေပၚ အဆိုေတာ္ ဂီတပညာရွင္ အယ္လထန္ ေဂ်ာ္(န္)တို႔ပါပဲ။ နာမည္ေက်ာ္ သန္းၾကြယ္သူေဌး ျဖစ္ေနတဲ့ အစီအစဥ္ တင္ဆက္သူ အယ္လင္(န္) ဒç ေဂ်ာ္(န္)(ရ္) ဆိုရင္လည္းပဲ ေယာက်္ားလ်ာပါ လို႔ သူ႔ကိုယ္သူ ဝန္ခံထားတာ ရွိပါတယ္။

သည္ၾကားထဲမွာ ၂၀ဝ၉ ခုႏွစ္က ထြက္လာတဲ့ စိတ္ပညာရွင္တစ္ဦးရဲ႕ စာအုပ္မွာ အေမရိကန္သမိုင္းရဲ႕ အထက္ျမက္ဆံုး သမၼတအျဖစ္ ေခတ္အဆက္ဆက္ သတ္မွတ္ခဲ့ၾကတဲ့၊ လင္ကြန္းလို႔ ျမန္မာေတြ အသိမ်ားတဲ့ ေအဘရာဟင္(မ္) လင္းကား(န္) ေတာင္ လိင္တူခ်င္း တပ္မက္သူျဖစ္ဖို႔ ၉၀ % ေသခ်ာပါသတဲ့။

ဘာျဖစ္လဲဗ်ာ။ လိင္စိတ္ကေတာ့ သူသူကိုယ္ကိုယ္ တစ္မ်ိဳးစီ ရွိၾကတာပဲ။ ဘယ္လိင္စိတ္ပဲ ရွိရွိ၊ လူ႔ေဘာင္ကို ဒုကၡေပးသူလား၊ အက်ိဳးျပဳသူလားဆိုတာကသာ ပိုၿပီး အခရာက်တာပါ။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ အဲသလိုပဲ ခံယူနားလည္ထားပါတယ္။ လိင္ကြဲကို ႀကိဳက္တတ္တဲ့ စိတ္ႀကီးနဲ႔ေပမယ့္ အရပ္ကို ဒုကၡေပးေနသူနဲ႔ လိင္တူခ်င္း တပ္မက္စိတ္နဲ႔ေပမယ့္ အရပ္ကို အက်ိဳးျပဳေနသူမွာ ဘယ္သူက ပိုျမတ္တယ္လို႔ ျမင္မိၾကပါသလဲခင္ဗ်ား။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

(ရန္ကုန္ – ၁၉၀၅၁၂)

 

ယေန႔ (၃၁-၀၅-၁၂) ထုတ္ Bi Weekly Eleven Journal ပါ ေဆာင္းပါးကို ျပန္လည္တင္ဆက္ထားတာပါ။