Skip to content

Subconscious of those raising their heads high

11 July 2012

ေခါင္းေမာ့သူမ်ားရဲ႕ အဇၨ်တၱ


ေန႔တိုင္းလည္း ျမင္ေတြ႕ေန၊ ေမြးကတည္းက ကိုယ္ကိုယ္တိုင္လည္း လုပ္ေနမိခဲ့ေပမယ့္ တကယ္တမ္း စ သတိထားမိသြားတာက ၁၉၉၉ ခုႏွစ္ နွစ္ကုန္မွာ စီမံေရးရာသင္တန္းနဲ႔ ပထမဆံုးအႀကိမ္ ၾကံဳလိုက္ရေတာ့မွပါ။ အဲေတာ့မွ ဪ… ဒါေတြက တကယ္အေရးႀကီးပါလားလို႔ စတင္ သတိထားမိခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာလည္း စာေတြ ဖတ္ရင္းနဲ႔ ဒါေတြရဲ႕ အေရးပါပံုကို ပိုလို႔ ပိုလို႔ ဆင္ျခင္မိလာရပါတယ္။

အဲ… “ဒါေတြ”ဆိုတာက “ေဝါဟာရမဲ့ စကား”ေတြပါ။ ေဝါဟာရမဲ့လို႔ ဆိုတဲ့အတြက္ အဲဒီ့စကားေတြဟာ ေဝါဟာရ စကားလံုးအေနနဲ႔ မဟုတ္ေပမယ့္ အနက္ အဓိပၸာယ္ေတာ့ ေကာက္ယူလို႔ ရ၊ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ဆက္သြယ္ အသိေပးလို႔ ရေနတဲ့ စကားေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆိုၾကပါစို႔… “ဟင့္” “အင့္” “ရွဴး” စတာမ်ိဳးလို၊ တက္ေခါက္သံ၊ စုပ္သတ္ သံလိုဟာမ်ိဳးေတြဟာ ေဝါဟာရမဲ့ စကားေတြထဲမွာ ပါဝင္ပါတယ္။

ဒါေတြတင္လားဆိုေတာ့ မဟုတ္ေသးဘူး။ အသံေန အသံထားဟာလည္း ေျပာလိုက္တဲ့ စကားရဲ႕ အနက္ကို တန္ဆာဆင္ေပးပါတယ္။ “လွလိုက္တာ”ဆိုတဲ့စကားကိုပဲ တည္တည္တံ့တံ့ ေလသံ၊ ေလွာင္သံ၊ ခနဲ႔သံ၊ စိတ္မပါလက္မပါသံ အစရွိသျဖင့္ ေလယူေလသိမ္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ေျပာႏိုင္ျပန္တယ္။

ေခါင္းညိတ္ေခါင္းခါတာ၊ မဲ့တာ၊ ရြဲ႕တာ၊ ျပံဳးတာ၊ လွ်ာထုတ္တာ၊ ေမးေငါ့တာ အစရွိတဲ့ မ်က္ႏွာအမူအရာအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔လည္း တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ကိုယ္သိေစခ်င္တာကို ေဖာ္က်ဴးလို႔ ရျပန္ပါတယ္။ လက္ဟန္ ေျခဟန္မ်ားလည္း အတူတူ ျဖစ္သလို လမ္းေလွ်ာက္ပံု၊ ေခါင္းထားပံု၊ ရပ္ပံု၊ ေနပံု အစရွိတဲ့ တစ္ကိုယ္လံုးမွာ ရွိရွိသမွ် ကိုယ္လက္ ဟန္ပန္ အမူအရာမ်ား အားလံုးကလည္း ကိုယ္ေျပာလိုတဲ့ စကားေတြကို ဝါက်မပါ၊ ေဝါဟာရမပါဘဲ ေျပာသြားႏိုင္တာ၊ ကိုယ္ေျပာေနတဲ့ စကားအနက္ အဓိပၸာယ္ေတြကို ပိုမိုေလးနက္ေစ၊ ေပါ့ပ်က္သြားေစႏိုင္တာမ်ိဳးကို ျဖစ္ေစတတ္ပါတယ္။ ယုတ္စြအဆံုး၊ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ပုခံုး၊ လက္ေမာင္းကို ကိုင္ပံု၊ ဆုပ္ပံု၊ အေနာက္တိုင္း ယဥ္ေက်းမႈအရ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ရာမွာ တစ္ဖက္သားရဲ႕ လက္ကို ကိုင္ပံု၊ ဆုပ္ပံုမ်ားကလည္း စကားေတြ အမ်ားႀကီးကို ေျပာလိုက္ႏိုင္ပါတယ္။

အဲဒါေတြအားလံုးကို “ေဝါဟာရမဲ့စကား”ရယ္လို႔ ျခံဳငံုၿပီး ေျပာလိုက္တာျဖစ္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕က အဲဒါကို “ကိုယ္အမူအရာ”ပဲလို႔ ျခံဳလိုက္တတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္အမူအရာသာမကပဲ ႏႈတ္က ထြက္တဲ့ အင္း၊ ဟင့္အင္း၊ ေတာက္၊ အြန္၊ ဟာ၊ ကြ်တ္ကြ်တ္ကြ်တ္ဆိုတဲ့ အသံေတြ၊ သံေန သံထား၊ ေလယူေလသိမ္းေတြလည္း ပါတဲ့အတြက္ အားလံုးျခံဳမယ္ဆိုရင္ “ေဝါဟာရမဲ့စကား”သာ ျဖစ္သြားေတာ့တာပါ။

ထားပါေတာ့ ခင္ဗ်ာ။ သည္ဘာသာရပ္ကို ေျပာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အေတာ္အက်ယ္ခ်ဲ႕ေျပာမွ ျပည့္စံုမွာပါ။ အခု ကြ်န္ေတာ္ အေလးအနက္ တင္ျပခ်င္တာက အဲဒီ့ ေဝါဟာရမဲ့စကားေတြထဲ ေခါင္းအထားအသိုရယ္၊ အဲဒါေတြနဲ႔ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အတြင္းစိတ္အေျခအေနတို႔ ဆက္စပ္မႈရယ္ ကိုပဲျဖစ္ပါတယ္။

ေခါင္းအထားအသိုကို ဦးဆံုး ေျပာမယ္ဆိုရင္ ေခါင္းအထားအသိုမွာ ေယဘုယ်အားျဖင့္ သံုးမ်ိဳး ရွိပါတယ္။ ေခါင္းငံု႔တာ၊ ေခါင္းကို တည့္တည့္ ထားတာနဲ႔ ေမာ့တာတို႔ပါပဲ။ ေခါင္းငံု႔တာဟာ စိတ္ဓာတ္က်ေနတဲ့သေဘာ၊ အ႐ံႈးေပးတဲ့သေဘာ၊ အညံ့ခံတဲ့သေဘာ၊ နာခံတဲ့သေဘာကို ေဆာင္တယ္ဆိုရင္ စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္းမ်ား လက္ခံႏိုင္ၾကလိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္။ တစ္နည္းေျပာရရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ယံုၾကည္မႈ ေလ်ာ့က်ေစ၊ ေလ်ာ့က်ေနတဲ့ ကိုယ္အမူအရာပါပဲ။

သူနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္က ေခါင္းေမာ့တာပါ။ အဲဒါကေတာ့ စိတ္ဓာတ္ တက္ေနတာ၊ မာန္ဝင့္ေနတာ၊ အႏိုင္ယူလိုစိတ္၊ သူမ်ားထက္ ေခါင္းတစ္လံုး သာတယ္၊ အႏိုင္ယူမယ္၊ ဘယ္သူ႔မွ ထီမထင္ဘူးဆိုတဲ့သေဘာကို  ျပဆိုေနတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေခါင္းငံု႔တာရဲ႕ ဆန္႔က်င္ဘက္ ျဖစ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ေခါင္းေမာ့ေနသူဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ယံုၾကည္မႈ ရွိေနတာလို႔ ေျပာလိုက္ ရင္ေတာ့ အမွားႀကီး မွားသြားပါလိမ့္မယ္။

တကယ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ယံုၾကည္မႈ ရွိသူရဲ႕ ေခါင္းဟာ ပံုမွန္အတိုင္းသာ ရွိပါတယ္။ ငံု႔လည္း တစ္လကၼမွ မငံု႔သလို တစ္ဆံခ်ည္စာမွ်လည္း ေမာ့မေနပါဘူး။ ပံုမွန္အတိုင္း ေခါင္းကို တည့္တည့္ထားတတ္ၾကပါတယ္။  အဲဒါကို သတိထားၾကည့္ရင္ ျမင္လာၾကပါလိမ့္မယ္။ ၾကည့္တယ္ဆိုတဲ့ ေနရာမွာ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ေခါင္းထားပံုနဲ႔ ကိုယ့္စိတ္အေျခအေနကို ႏိႈင္းယွဥ္ၾကည့္ႏိုင္သလို ကိုယ့္ပတ္ဝန္းက်င္က လူအမ်ားရဲ႕ ေခါင္းအထားအသိုမ်ားနဲ႔လည္း ႏိႈင္းယွဥ္ႏိုင္ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္တို႔က နည္းနည္းေလး ကံေကာင္းတယ္။ ဆိုရွယ္လစ္ပညာေရး စနစ္ မတိုင္မီ တကယ့္ပညာေရးစနစ္က ေပါက္ဖြား လာခဲ့တဲ့ တကယ့္ အရည္အေသြးမီ ပညာတတ္ ဆရာဆရာမမ်ားနဲ႔ သူငယ္တန္းမွသည္ တကၠသိုလ္ဘြဲ႕လြန္တန္းမ်ားအထိ ၾကံဳဆံုခြင့္ရလို႔ ကံေကာင္းတယ္လို႔ ေျပာလိုက္ရတာပါ။

[သည္ေနရာမွာ ဆိုရွယ္လစ္ပညာေရးစနစ္က ေပါက္ဖြားခဲ့တဲ့ ပညာတတ္ ဆရာဆရာမမ်ားက တကယ့္ပညာတတ္ေတြ မဟုတ္ဘူးလားလို႔ ေမးစရာ ေပၚလာပါတယ္။ ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်ာ… အားနာနာနဲ႔ ေျဖရရင္ မဟုတ္ပါဘူးလို႔ပဲ ေျဖရမွာပါ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ဆိုရွယ္လစ္ပညာေရးက ထုတ္လုပ္လိုက္တဲ့ ပညာတတ္မို႔ အဲဒီ့အထဲမွာ ပါေနတာ အမွန္ပါ။ သည္ စကားကို ရွင္းမွ သင့္မယ္ထင္တဲ့အတြက္ ရွင္းျပပါရေစခင္ဗ်။

၁၉၆၄ ခုႏွစ္က စတင္ခဲ့တဲ့ ဆိုရွယ္လစ္ပညာေရးမွာ (၁) သိပၸံကို ဦးစားေပးခဲ့ၾကပါတယ္။ (၂)  တကၠသိုလ္ေရြးခ်ယ္ခြင့္က ဆယ္တန္း ရမွတ္ အေပၚမွာသာ တည္ပါတယ္။ အဲဒီ့ ႏွစ္ခ်က္ဟာ ဆိုရွယ္လစ္ပညာေရးရဲ႕ အႀကီးမားဆံုး ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ႏွစ္ရပ္ပါပဲ။

အခ်ဳပ္အခ်ာအာဏာပိုင္ လြတ္လပ္တဲ့ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံရဲ႕ အဓိက မ႑ိဳင္သံုးရပ္ဟာ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၊ တရားစီရင္ေရးနဲ႔ တရားဥပေဒျပဳေရးတို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ့ သံုးခုစလံုးဟာ သိပၸံပညာေတြ မဟုတ္ၾကပါဘူး။ ဒါ့အျပင္ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေရးအတြက္ အသက္ေသြးေၾကာျဖစ္တဲ့ စီးပြားေရး (ဝါ) ေဘာဂေဗဒပညာဟာလည္းပဲ သိပၸံမဟုတ္တာ အင္မတန္ ေသခ်ာပါတယ္။ အိုင္းစတိုင္းတို႔လို ပညာရွင္ ဧတဒဂ္ မဟုတ္တဲ့ သာမန္ သိပၸံပညာတတ္ကြ်မ္းသူဟာ သူမ်ား ခိုင္းတာ လုပ္ရတဲ့သူမ်ားသာ ျဖစ္လာတတ္ပါတယ္။ သူမ်ားကို ခိုင္းႏိုင္သူမ်ား ျဖစ္လာေလ့ မရွိၾကပါဘူး။ ဝိဇၨာ ပညာကို တတ္ကြ်မ္းထားသူမ်ားကေတာ့ စီမံခန္႔ခြဲေရး ေနရာကို ေရာက္ရွိၾကၿပီး သူမ်ားကို ခိုင္းႏိုင္သူမ်ား ျဖစ္လာပါတယ္။

ခက္တာက ဆိုရွယ္လစ္ပညာေရးမွာက်ေတာ့ တကၠသိုလ္ေရြးခ်ယ္ခြင့္ ကို ဆယ္တန္း ရမွတ္နဲ႔ ပိုင္းျဖတ္တဲ့ စနစ္ျဖစ္လာတဲ့အခါ တကယ့္ လူေတာ္ေတြနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ မိဘေတြဟာ လူအမ်ားႀကိဳက္တဲ့ သိပၸံလိုင္းကိုသာ ေရြးခ်ယ္ၾကပါေတာ့တယ္။ အမ်ားႀကိဳက္ဆိုရာမွာလည္း အသက္ေမြးမႈအတြက္ ဆူလြယ္နပ္လြယ္ ပညာကိုသာ စဥ္းစားၾကၿပီး ေရရွည္မွာ အက်ိဳးမ်ားမယ့္ ဝိဇၨာပညာကို ပစ္ပယ္လိုက္ၾကေတာ့တာဟာ ဆိုရွယ္လစ္ပညာေရး စတင္လိုက္တဲ့ ၁၉၆၄ ခုႏွစ္ကတည္းက ယေန႔ထက္တိုင္ ျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္။

အဲေတာ့ ဝိဇၨာဘာသာရပ္ေတြမွာက ဆယ္တန္းမွာ ရမွတ္ အလြန္ နည္းသူေတြ စုေဝးရာ ျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္။ တစ္နည္းေျပာရရင္ ထူးခြ်န္ ထက္ျမက္သူေတြဟာ ဝိဇၨာပညာကို လိုက္စားတဲ့ အေလ့က ဆိတ္သုဥ္းသြားပါေတာ့တယ္။ သည္အခါ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံမွာ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး စြမ္း ရည္၊ တရားစီရင္ေရး စြမ္းရည္၊ ဥပေဒျပဳေရး စြမ္းရည္၊ စီးပြားေရး စြမ္းရည္ ျမင့္မားသူမ်ား ပါးရွားလာတာရဲ႕ အက်ိဳးဆက္ကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ အလူးအလဲ ခံစားေနၾကရပါေတာ့တယ္။

ေနာက္ၿပီး ဆယ္တန္းရမွတ္က သိပ္ကို ပဓာနက်လာတဲ့အတြက္ စာသင္သားေတြဟာ စာတကယ္တတ္ဖို႔ထက္ အမွတ္မ်ားဖို႔ကို ပိုၿပီး ဦးစားေပးလာခဲ့ၾကပါေတာ့တယ္။ သည္အခါမွာ က်ဴရွင္ေတြ စတင္ထြန္းကား လာေတာ့တာပါ။ ၁၉၆၄ မွာ ဆိုရွယ္လစ္ ပညာေရး စတင္ၿပီး မေရွး မေႏွာင္းမွာပဲ က်ဴရွင္ေတြရဲ႕ အခန္းက႑က ျမန္မာ့ပညာေရးမွာ တြင္က်ယ္လာလိုက္ေတာ့တာမ်ား၊ အခုအခါမွာေတာ့ တကၠသိုလ္ စာသင္သားေတြေတာင္ က်ဴရွင္နဲ႔ မကင္းေတာ့တဲ့ ဘဝကို ေရာက္သြားျခင္းဟာ အမွတ္ရဲ႕ အေရးပါမႈ အစြဲဆိုးႀကီးနဲ႔တကြ ဘာသာရပ္တစ္ခုခုကို တတ္ပြန္ ကြ်မ္းက်င္မႈထက္ အမွတ္နဲ႔ ေအာင္လက္မွတ္/ဘြဲ႕လက္မွတ္အေပၚ တန္ဖိုး ထားမႈ လြန္ကုန္ၾကတာကို ရွင္းရွင္းႀကီး ျပဆိုေနတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သည္အခါမွာ တကယ့္ပညာတတ္ကလည္း ပါးရွားလာတာ အမွန္ပါ။ မတတ္ဘူးလားဆိုေတာ့ တတ္တယ္။ ၁ + ၁ = ၂ ဆိုတာပဲ တတ္တဲ့ အတတ္မ်ိဳးပါ။ ဒါေပမယ့္ ၃၈၄၉ – ၃၈၄၇ = ၂ ဆိုတဲ့အထိ ေတြးျဖစ္တာမ်ိဳးက ပါးရွားလာတာကို ဆိုလိုပါတယ္။ ၾကက္တူေရြးတတ္ တတ္လာၾကတယ္လို႔ပဲ ေျပာရမွာျဖစ္ၿပီး ဆင္ျခင္တံုတရားပိုင္းမွာ ခ်ိဳ႕ယြင္းလာတာကို ေျပာလိုရင္း ျဖစ္ပါတယ္။]

အဲဒီ့ တကယ့္ပညာေရးစနစ္က မူလတန္းဆရာမ်ားမွသည္ တကၠသိုလ္ ဆရာဆရာမႀကီးမ်ားဟာ တကယ့္ပညာတတ္မ်ားပီပီ သူတို႔ ကိုယ္သူတို႔ ယံုၾကည္မႈ အျပည့္အဝ ရွိပါတယ္။ မာန္မာနလည္း အင္မတန္ နည္းပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္အထိမ်ားလဲဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အေမ အရြယ္၊ အေဖအရြယ္ တကၠသိုလ္ဆရာ၊ ဆရာမႀကီးမ်ားဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ကို “ရွင္၊ ကြ်န္မ၊ ခင္ဗ်ား၊ ကြ်န္ေတာ္”ဆိုတဲ့ အသံုးအႏႈန္းမ်ားနဲ႔ ေခၚေျပာ ဆက္ဆံခဲ့ၾကပါတယ္။ တစ္နည္းေျပာရရင္ တကၠသိုလ္ေရာက္စ ေျမာက္ၾကြၾကြ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လူငယ္ေလးေတြကို လူလူသူသူ ေနရာေပးၿပီး ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ဆက္ဆံခဲ့ၾကတာပါ။

အဲဒီ့ ဆရာဆရာမႀကီးေတြရဲ႕ ေခါင္းက ေမာ့မေနပါဘူး။ ငံု႔လည္း မေနပါဘူး။ ပံုမွန္အတိုင္း ေရျပင္ညီအတိုင္း တည့္တည့္သာ ျဖစ္ပါတယ္။  (သူ႔အေတြးနဲ႔သူ ငိုက္စိုက္ ငိုက္စိုက္ ေလွ်ာက္ေနတဲ့အခါမ်ိဳးေတာ့ ထည့္ မေျပာေၾကးေပါ့ဗ်ာ။) မူလတန္း၊ အလယ္တန္း၊ အထက္တန္း ဆရာမ်ား ဆိုရင္လည္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို ရင္ဝယ္သားလို ၾကင္ၾကင္နာနာ ဆက္ဆံခဲ့ၾကတာက မ်ားပါတယ္။ သူတို႔ေတြရဲ႕ ေခါင္းေတြကလည္း ေမာ့မေနပါဘူး။ ပံုမွန္ပါပဲ။

အဲ… ကြ်န္ေတာ္တို႔ အထက္တန္းေရာက္ခ်ိန္မွာ ဆိုရွယ္လစ္ပညာေရးရဲ႕ ဆိုးေမြျဖစ္တဲ့ က်ဴရွင္ဆိုတာႀကီးက မင္းမူစျပဳေနပါၿပီ။ သည္အခါမွာေတာ့ ေခါင္းေတြ စြတ္ေမာ့ထားတဲ့ က်ဴရွင္ဆရာ တခ်ိဳ႕နဲ႔ ရင္ဆိုင္ရပါေတာ့တယ္။ အဲတုန္းကေတာ့ သူတို႔ ဘာလို႔ ေခါင္းေမာ့ေနတာလည္းဆိုတာ သေဘာမေပါက္တတ္ခဲ့ဘူး။ ကိုယ္က အထက္တန္းေက်ာင္းသား ငေမ်ာက္ ငေျခာက္ဆိုေတာ့လည္း ဘယ္သေဘာေပါက္တတ္ခဲ့ပါ့မလဲေလ။

သည္လိုနဲ႔ ဘဝကို ျဖတ္သန္းလာခဲ့တာမ်ား အခုဆို “ေသခါနီးႀကီး”လို႔ အေျပာခံရမယ့္ အရြယ္ကိုေတာင္ ေရာက္လာခဲ့ပါၿပီ။ သည္အခါက်ေတာ့မွ အစမွာ ဆိုခဲ့သလို သင္တန္းအစုစု၊ ဖတ္႐ႈမႈအေထြေထြကတစ္ဆင့္ ေခါင္းေမာ့ေနသူမ်ားရဲ႕ စိတ္ဓာတ္အခံ အရင္းအမွန္ကို အဖန္ဖန္ ဆင္ျခင္လာမိရပါေတာ့တယ္။

ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်ာ…ေခါင္းေမာ့တာဟာ “မာန္ဝင့္တာ”လို႔ ေရွ႕မွာ မိတ္ဆက္ေပးခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ ဒါကို စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္းမ်ားလည္း အလြယ္တကူ လက္ခံႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ ဘာျပဳလို႔ မာန္ဝင့္တာလဲဆိုတာကို ဆက္စဥ္းစားလိုက္တဲ့အခါ အလြန္စိတ္ဝင္စားဖို႔ ေကာင္းသြားပါတယ္။ တကယ္ ျပည့္ဝသူမ်ားဟာ မာန္မတက္ပါဘူး၊ မာန္မဝင့္ပါဘူး၊ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ ယံုၾကည္မႈ အျပည့္နဲ႔ေပမယ့္ တစ္ဖက္သားကိုလည္း ေလးစားရေကာင္းမွန္း သိတဲ့အျပင္ ႏွိမ့္ခ်ဖို႔လည္း တစ္စက္မွ ဝန္မေလးပါဘူး။ “ျပည့္တဲ့အိုးမ်ား ေဘာင္ဘင္မခတ္ဘူး”ဆိုတဲ့ ျမန္မာစကားလည္း အထင္အရွားမဟုတ္လား။

စိတ္သ႐ုပ္ခြဲပညာမွာေတာ့ လူေတြမွာ “ခုခံမႈယႏၲယား”ေတြ ရွိတယ္ ဆိုတာကို လက္ခံထားၾကပါတယ္။ “ခုခံမႈ ယႏၲယား”ဆိုတာက ပညာရပ္ ဆန္တဲ့ အသံုးအႏႈန္းျဖစ္ပါတယ္။ အလြယ္ေျပာရရင္ေတာ့ ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ ျဖစ္ေနတာကို မသိစိတ္က သူ႔အလိုလို တစ္နည္းနည္းနဲ႔ ေျဖေဖ်ာက္ယူတာပါပဲ။ ဆိုၾကပါစို႔ဗ်ာ၊ ကိုယ့္ အထက္အရာရွိကို မေက်နပ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ အထက္အရာရွိျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ ျပန္လည္း မေျပာရဲဘူး၊ ဘာမွလည္း ျပန္လုပ္လို႔ မရဘူး။ သို႔ေသာ္ အဲဒီ့ အထက္အရာရွိ အေပၚမွာ ေဒါသက တအားထြက္ေနတယ္။ သည္အခါမွာ အဲဒီ့ ေဒါသေတြကို မ်ိဳသိပ္ထားတယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့မွ ကိုယ့္ေၾကာင္ ကိုယ္ေဆာင့္ကန္မိတာမ်ိဳး ဟာလည္း လူ႔မသိစိတ္ရဲ႕ “ခုခံမႈ ယႏၲယား” ပံုစံမ်ားစြာအနက္က ျမင္သာလွတဲ့ ဥပမာ တစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီ့ ခုခံမႈ ယႏၲယားေတြကိုပဲ ခြဲထုတ္လိုက္ရင္ ကိုးမ်ိဳးေလာက္ ထြက္လာပါတယ္။ အေမက ငါ့ႏိုင္၊ ငါက ၾကက္မႀကီးကို ႏိုင္ဆိုတဲ့ အထက္က ကိုယ့္ကို ျပန္မလုပ္ႏိုင္တဲ့၊ ကိုယ္ေမြးထားတဲ့ ေၾကာင္ကို ေဆာင့္ကန္မိတာ မ်ိဳးဟာ “တျခားမွာ ေရႊ႕ၿပီး အထုပ္ျဖည္တဲ့နည္း”ဆိုတဲ့ ခုခံမႈ ယႏၲယားထဲက ပံုစံတစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။ အခု ေခါင္းေမာ့တာနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ခုခံမႈ ယႏၲယား ပံုစံကေတာ့ တစ္ဖက္က ခံစားမႈေတြ ေပၚထြက္လာမွာ စိုးတာနဲ႔ပဲ မသိစိတ္ က အဲဒီ့ခံစားခ်က္ေတြကို ဖိထားရင္း အဲဒါနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ အျပဳအမူ တစ္ခုကို တရားလြန္ျဖစ္လာေစတဲ့ “တံု႔ျပန္ပံု က်င့္ယူထားနည္း” ျဖစ္ပါ တယ္။

သည္ပံုစံအတြက္အေကာင္းဆံုးနမူနာကေတာ့ ဘဝမွာ ရင္နာစရာ၊ နာက်ည္းစရာေတြကို ရင္နဲ႔မဆံ့ေအာင္ ခံစားထားရသူ တစ္ေယာက္ဟာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးနဲ႔ ေဟးလားဝါးလား၊ ရႊတ္ရႊတ္ေနာက္ေနာက္ျဖစ္ေန၊ ဟာသေတြ ေျပာေန၊ လုပ္ေန၊ အျမဲတမ္း ရယ္ေမာေပ်ာ္ရႊင္ေနတာမ်ိဳးပါပဲ။ ဒါမွမဟုတ္လည္း ကိုယ့္ဘာသာဆိုရင္ေတာင္ သတိ မထားမိတဲ့ ရန္လိုမႈေတြ၊ ေဒါသေတြကို မသိစိတ္က အတင္းခ်ိဳးႏွိမ္ထားၿပီး လူတကာအေပၚ သေဘာေတြ စြတ္ေကာင္း၊ ဆက္ဆံေရးမွလည္း တရားလြန္ သိမ္ေမြ႕ ႏူးညံ့ ေခ်ာေမြ႕ေနတတ္တာမ်ိဳးပါ။

သည္ေလာက္ဆိုရင္ သည္ခုခံမႈ ယႏၲယားရဲ႕ သဘာဝကို စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္းမ်ား အျမြက္သေဘာေလာက္ ျမင္ႏိုင္ၾကမယ္ ထင္ပါတယ္။ သည္အခါမွာ မိမိရဲ႕ သိမ္ငယ္စိတ္ေတြ၊ အားငယ္စိတ္ေတြ၊ မိမိရဲ႕ မျပည့္ဝမႈေတြ၊ ညံ့ဖ်င္းအားနည္းခ်က္ေတြကို ကိုယ့္ဘာသာလည္း သတိမထားမိဘဲ လူ႔အတြင္းစိတ္ထဲက ခုခံမႈ ယႏၲယားက ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲၿပီး ဆန္႔က်င္ဘက္နည္းနဲ႔ ထိုးတင္လိုက္တဲ့အခါ သိမ္ငယ္မႈ၊ အားငယ္မႈ၊ မျပည့္ဝမႈ၊ ညံ့ဖ်င္းအားနည္းမႈေတြရဲ႕ ေျပာင္းျပန္ျဖစ္တဲ့ ဝင့္ဝါမႈႀကီးက လိုသည္ထက္ ပိုၿပီး ေငါေငါႀကီး ေပၚထြက္လာပါေတာ့တယ္။

ကိုယ့္ရဲ႕ သိမ္ငယ္စိတ္၊ ကိုယ့္ရဲ႕ အားနည္းခ်က္ေတြက အေတာ့္ကို ဆိုးရြားမွန္း ကိုယ္က မသိေပမယ့္ မသိစိတ္က အရမ္းသိေနတယ္။ ဆိုၾကပါစို႔၊ ကိုယ့္ဖခင္က ကိုယ္ လူမွန္း မသိခင္ကတည္းက ကြယ္လြန္သြားတယ္။ ကိုယ္က ဖတစ္ဆိုးအျဖစ္ ႀကီးျပင္းလာခဲ့ရတယ္။ မိစံုဘစံု ရြယ္တူေတြ ၾကားမွာ သူမ်ားေတြက သူတို႔ဖေအအေၾကာင္း ေျပာၾကတဲ့အခါ ကိုယ့္မွာ လက္ညႇိဳးထိုးျပစရာ ဖေအ မရွိေတာ့တဲ့အတြက္ ကေလးငယ္ေလးဘဝမွာ သိပ္ကို သိမ္ငယ္ခဲ့ရတယ္၊ ရင္ထဲမွာ နာနာက်င္က်င္ ထိထိခိုက္ခိုက္ ခံစားခဲ့ရဖူးတယ္ ဆိုပါစို႔။

အဲဒီ့ကေလး အရြယ္ေရာက္ လူလားေျမာက္လာတဲ့အခါက်ေတာ့ သူက သည္အျဖစ္ကို လက္ခံႏိုင္သြားၿပီ။ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ ဖခင္ တိမ္းပါးသြားလို႔ ဖတစ္ဆိုး ျဖစ္ရသူဟာ သူတစ္ေယာက္တည္း မဟုတ္ဘူး၊ တျခားသူေတြလည္း ရွိေသးတယ္ဆိုတာကို သေဘာေပါက္လာတဲ့အတြက္ ငယ္ငယ္တုန္းကလို နာက်င္ထိခိုက္တာေတြ မရွိေတာ့ဘူးလို႔ သူ႔ကိုယ္သူ ယံုၾကည္နားလည္ထားတယ္။ ဒါေပမယ့္ မသိစိတ္ကက်ေတာ့ ငယ္တုန္းက ထိခိုက္နာက်င္မႈႀကီးက ဒဏ္ျဖစ္ေနတယ္။ သည္အတြက္ သူ႔ရဲ႕ ခုခံမႈ ယႏၲယားက ေက်ာင္းစာမွာ ထူးခြ်န္လာေအာင္ လုပ္ေပးလိုက္တယ္။ ေက်ာင္းစာ ထူးခြ်န္လာတဲ့အခါ သူက တအား မာန္တက္လာတယ္။ ငယ္တုန္းက သိမ္ငယ္စိတ္ကို ဖံုးဖိဖို႔အတြက္ ေက်ာင္းစာကို ရမယ္ရွာတယ္၊ ေက်ာင္းစာမွာ ခြ်န္လာတဲ့အခါ အဲဒီ့အေပၚမွာ မာန္တက္လာတယ္၊ ဟိုသိမ္ငယ္မႈကို ေဖ်ာက္တဲ့အေနနဲ႔ သည္ထူးခြ်န္မႈနဲ႔အတူ ဝင့္ဝါလာပါေတာ့တယ္။ ေက်ာင္းစာနဲ႔ ပတ္သက္လာရင္ ဘယ္သူ႔ကိုမွ တူတယ္၊ တန္တယ္ မထင္ေတာ့ဘူး။ အဲဒီ့ကမွ အလုပ္ခြင္ထဲ ေရာက္တဲ့အခါမွာလည္း သူသာ အေတာ္ဆံုး၊ အတတ္ဆံုးဆိုတဲ့ ဂိုက္နဲ႔ ေခါင္းက အလိုလို ေမာ့ေနပါေတာ့တယ္။

ဒါဆိုရင္ ေခါင္းေမာ့ေနတဲ့သူေတြက မာန္ဝင့္ေနတာဆိုတဲ့ စကားကို ေျပာင္းျပန္အနက္ေကာက္လိုက္မယ္ဆိုရင္ “မျပည့္တဲ့အိုးပီပီ ေဘာင္ဘင္ခတ္”ေနတယ္ဆိုတာ ထင္ရွားလာပါတယ္။ မွန္ပါတယ္။ တကယ္လည္း တကယ္ပါ။ မာန္ဝင့္တယ္ဆိုကတည္းက တကယ္ မျပည့္ေသးလို႔သာ ဝင့္ လို႔ ေကာင္းေနတာပါ။ တကယ္ ဉာဏ္ပညာ အေျမာ္အျမင္နဲ႔ ျပည့္စံုသြားသူမ်ားဟာ အလကားေနရင္း မာန္မဝင့္ေတာ့တာ တိပိဋကဆရာေတာ္ႀကီး အရွင္ ဦးဝိစိတၲသာရာဘိဝံသလို ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးကို စံထားလို႔ ရပါတယ္။

ဘုန္းႀကီးရဟန္းကို နမူနာျပမိေတာ့ ငါတို႔က ပုထုဇဥ္ပဲ ရွိေသးတာ၊ ဝင့္ခ်င္လည္း ဝင့္မွာေပါ့လို႔ ေျပာခ်င္သူေတြ ရွိလာႏိုင္ပါတယ္။ အဲလိုဆို လည္း ဝင့္ပါခင္ဗ်ာ၊ ကန္႔ကြက္ရန္ မရွိေၾကာင္းပါလို႔သာ ျပန္ေျပာမိမယ္ ထင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္သည္စာေလးကို ဖတ္မိလိုက္သူေတြက လည္း အဲသလို ဝင့္ေနတဲ့သူေတြကိုၾကည့္ၿပီး သူတို႔ရင္ထဲမွာ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ေတာင္မွ သတိမထားမိတဲ့ “သိမ္ငယ္စိတ္ အရင့္စားႀကီး”ကို သေဘာ ေပါက္ေနၾကေတာ့မွာပါ။

ကြ်န္ေတာ္လည္း ႏုစဥ္အခါတုန္းကေတာ့ မာန္အျပည့္နဲ႔ေပါ့ခင္ဗ်ာ။ ငါ့ေလာက္ ေတာ္သူတတ္သူမရွိဆိုတဲ့ “ငါ့ျပင္မရွိ”ေရာဂါ အရင့္စားႀကီးနဲ႔ လူလုပ္ခဲ့သူပါ ခင္ဗ်ား။ ကြ်န္ေတာ့္မွာလည္း သိမ္ငယ္စိတ္ အျပင္းစားႀကီး ရွိေနခဲ့တာကိုး။

အခုက်ေတာ့ အဲဒါေတြကို ရွက္ရေကာင္းမွန္း သိလာပါတယ္။ ပိုဆိုးတာက သည္“ေဝါဟာရမဲ့စကားေတြ”အေၾကာင္းကို တျဖည္းျဖည္း ပို နားလည္လာသလို အဲဒီ့ ကိုယ္ႏႈတ္အမူအရာေတြနဲ႔ လူ႔စ႐ိုက္၊ လူ႔စိတ္ရင္း အဇၨၽတၱတို႔ရဲ႕ အဆက္အစပ္ကို နားလည္လာတဲ့အခါမွာေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သတိထားဆင္ျခင္မိလာပါေတာ့တယ္။

အဲဒါေၾကာင့္ ႏုစဥ္အခါက ေမာ့ေတာ့ေမာ့ေတာ့နဲ႔ ဝင့္ဝါေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ေခါင္းလည္း တျဖည္းျဖည္း ေအာက္ကို စိုက္လာတာ၊ အခုေတာ့ ေရျပင္ညီအတိုင္း ျဖစ္လာခဲ့ၿပီ ထင္ပါတယ္။

ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ လူခ်င္းဆံုမိတဲ့အခါက်ေတာ့မွ သတိေလး ထားၿပီး အကဲခတ္ေတာ္မူၾကပါေတာ့ခင္ဗ်ား။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

(ရန္ကုန္ - ဝ၃၀၅၁၂)


(၂၀၁၂ ခုႏွစ္ ဇြန္လထုတ္ သရဖူမဂၢဇင္းမွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့ စာမူျဖစ္ပါတယ္။)
Advertisements
One Comment leave one →
  1. xing permalink
    12 July 2012 4:39 pm

    အရမ္းေကာင္းျပီး…မွတ္သားစရာပညာေတြအမ်ားၾကီးပါပဲ ဆရာ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: