Carrots, Eggs, and Coffee

“အတၱေက်ာ္”ဆိုတဲ့ ကေလာင္တစ္ေခ်ာင္းကို စတင္ေမြးဖြားခဲ့တာ ၂၀၀၀ ျပည့္ႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလ ၃၁ ရက္ေန႔ အလင္းတန္းဂ်ာနယ္ပါ “ခင္မင္မႈ သံမႈိမ်ား” စာမူနဲ႔ပါ။ အဲဒီ့စာမူက ဖိလစ္ပိုင္ႏိုင္ငံသူ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ မိတ္ေဆြတစ္ဦး ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို လွမ္းပို႔မွ်ေ၀တဲ့ အီးေမး(လ္) ဓာတ္ေခ်ာစာထဲက အေၾကာင္းအရာေလး ေကာင္းလြန္းလို႔ ဘာသာျပန္လိုက္တဲ့ စာမူပါပဲ။ အဲဒီ့ကေလာင္နဲ႔ အဲလို ဘာသာျပန္ေလးေတြ မျပတ္ေရးျဖစ္ရင္းက အတၱေက်ာ္ရယ္လို႔ ျဖစ္လာပါတယ္။ အဲဒီ့ဘာသာျပန္ေလးေတြ အပုဒ္ ၃၀ ျပည့္တဲ့အခါမွာေတာ့ “ေနေပ်ာ္တဲ့ဘ၀ ၾကည္ျမတဲ့ဘ၀င္ ရႊင္လန္းတဲ့စိတ္ (ေမာဟေျပပံုတိုပတ္စမ်ား)”ဆိုတဲ့ အမည္နဲ႔ ၂၀၀၂ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလမွာ ထုတ္ေ၀လိုက္ရင္း “လက္တြဲေဖာ္”စာအုပ္တုိက္ကိုလည္း စတင္ ထူေထာင္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အခုဆို အတၱေက်ာ္ရဲ႕ ကေလာင္သက္က တစ္ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ တစ္ဆယ့္သံုးႏွစ္ထဲကို ၀င္လာၿပီျဖစ္သလို လက္တြဲေဖာ္ စာအုပ္တိုက္ရဲ႕ သက္တမ္းဟာ ဆယ္ႏွစ္ တင္းတင္းျပည့္ေတာ့မွာေပါ့။ အဲဒီ့စာအုပ္က ထြက္ထြက္ခ်င္းပဲ ၀က္၀က္ကြဲ ေအာင္ျမင္သြားခဲ့ပါတယ္။ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလမွာ ဒုတိယအႀကိမ္ ထပ္ထုတ္ျဖစ္တဲ့ အထိပါပဲ။ (အဲဒီ့ စာအုပ္တစ္အုပ္လံုးကို ebook အေနနဲ႔ ဖတ္႐ႈလိုပါရင္ Naybyaw Ebook မွာ ရရိွႏိုင္ပါတယ္။)

အခုေတာ့ အဲဒီ့ စာမူေတြရဲ႕ သက္တမ္းက ၁၂ ႏွစ္ထဲကို ခ်င္းနင္း ၀င္ေရာက္ခဲ့ၿပီျဖစ္သလို စာအုပ္ရဲ႕ သက္တမ္းကလည္း ၁၀ ႏွစ္ရိွခဲ့ၿပီမို႔ ပရိသတ္က ေမ့ေလ်ာ့ကုန္ၾကပံုပါပဲ။ သည္စာမူေတြကိုပဲ အင္တာနက္ေပၚမွာ တျခားပံုစံေတြနဲ႔ ဘာသာျပန္ၿပီး တင္လာတာ ေတြ႕ရတဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ့္ စာမူေလးေတြကို ျပန္သတိရသြားမိပါတယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္ အေတြးသစ္ဂ်ာနယ္မွာ ၂၀၀၁ ခုႏွစ္ ဇြန္လ ၁၅ ရက္ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၁ ႏွစ္နဲ႔ တစ္လ ေက်ာ္က ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ စာမူေလးကို ျပန္အစေဖာ္လိုက္ရေၾကာင္းပါ ခင္ဗ်ား။

လူမုန္လာဥ၊ လူၾကက္ဥနဲ႔ လူလက္ဖက္ေျခာက္

တစ္ခါက ဤမဟာဘဒၵကမၻာရဲ႕တစ္ေနရာမွာ သားအဖႏွစ္ေယာက္ ရွိေလသတဲ့…

တစ္ေန႔မွာ သမီးလုပ္တဲ့သူက ဖေအကိုတိုင္တည္တယ္။ သူ႔ဘဝမွာ အဆင္မေျပတာေတြက မ်ားေနတယ္ေပါ့။ ဘာလုပ္လုပ္ အဆင္မေျပတာေတြခ်ည္းမို႔ အားက ပ်က္ေနၿပီး အရာရာကို လက္ေလွ်ာ့လိုက္ခ်င္စိတ္က ေပါက္ေနၿပီ ေဖေဖရယ္၊ တိုက္ရ ခိုက္ရတာ၊ ႐ုန္းရ ကန္ရတာလည္း သမီးမွာ ေမာလွပါၿပီ၊ ပန္းလွပါၿပီရွင္။ ျပႆနာတစ္ခု ေျပလည္သြားလို႔မွ မနားရေသးဘူး၊ ေနာက္ထပ္ ျပႆနာတစ္ခုက ထပ္တက္လာနဲ႔၊ ဘဝဆိုတာ ဒုကၡတြင္းႀကီးထဲ ေစာက္ထိုး ဆင္းေနရသလိုပါပဲ ေဖေဖရယ္၊ သမီးေတာ့ စိတ္ညစ္တယ္၊ လူေတာင္ ဆက္မလုပ္ခ်င္ေတာ့ဘူး ဘာညာစသျဖင့္ ဖေအကို တိုင္တည္ရင္း ညည္းရွာတယ္။

ဖေအလုပ္တဲ့သူက စားဖိုမႉးႀကီးပါ။

သမီးကလည္း အဲသလို ညည္းညဴတို င္တည္လာေရာ ဖေအက ဘာမေျပာ ညာမေျပာနဲ႔ သမီးကို လက္ဆြဲၿပီး မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ ေခၚသြားတယ္။ ၿပီးေတာ့ အိုးသံုးလံုးထဲကို ေရေတြ ျဖည့္ၿပီး မီးျပင္းျပင္းနဲ႔ ဖိုသံုးဖိုေပၚမွာ တည္လိုက္တယ္။ မၾကာပါဘူး၊ မီးေတြက ျပင္းေတာ့ သံုးအိုးစလံုးထဲက ေရေတြ ပြက္ပြက္ဆူလာေတာ့တာေပါ့။

ေရေႏြးလည္းဆူေရာ ဖေအလုပ္တဲ့သူက တစ္အိုးထဲကို မုန္လာဥေတြ ထည့္၊ ေနာက္တစ္အိုးထဲကို ၾကက္ဥေတြထည့္၊ ေနာက္တစ္အိုးထဲကို က်ေတာ့ လက္ဖက္ေျခာက္ေတြ ထည့္လိုက္ပါတယ္။

ၿပီးေတာ့ အိုးေတြကို သည္တိုင္း ဆက္တည္ထားလိုက္တယ္။ စကားေတာ့ တစ္လံုးမွမေျပာဘူး။

သမီးလုပ္တဲ့သူက ေဖေဖ့ႏွယ္ ဘာေတြမ်ား လုပ္ေနျပန္တာလဲလို႔ ေတြးရင္း စိတ္က တယ္မရွည္ခ်င္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဘာကိုမဆို အေၾကာင္းမဲ့ မလုပ္တတ္တဲ့ ဖေအ့အေၾကာင္းကို သိထားေတာ့ အံကေလး တင္းရင္း စိတ္မရွည္စြာနဲ႔ပဲ ေစာင့္ေနရပါေတာ့တယ္။

ဆယ္မိနစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ ဖေအလုပ္တဲ့သူက မီးသံုးဖိုစလံုးကို သတ္လိုက္ၿပီး ပထမအိုးထဲက မုန္လာဥေတြကို ဆယ္၊ ပန္းကန္တစ္ခ်ပ္ထဲ ထည့္တယ္။ ေနာက္တစ္အိုးထဲက ၾကက္ဥေတြကိုလည္း ဆယ္ၿပီး တျခား ပန္းကန္တစ္လံုးထဲ ထည့္တယ္။ ေနာက္ဆံုးအိုးထဲက လက္ဖက္ရည္ၾကမ္းေတြကိုလည္း ပန္းကန္တစ္လံုးထဲ ထည့္တယ္။ ၿပီးေတာ့မွ သမီးဘက္ လွည့္တဲ့ၿပီး ေမးလိုက္တယ္။

“ကဲ… သမီးေလးေရ၊ ဒါေတြက ဘာေတြလဲ…”

“မုန္လာဥျုပတ္ရယ္၊ ၾကက္ဥျပဳတ္ရယ္၊ ေရေႏြးၾကမ္းရယ္ပါ ေဖေဖ”

သမီးက အဲလိုေျဖလိုက္ေတာ့ ဖေအက သမီးကို သူ႔နား လာခိုင္းၿပီး မုန္လာဥေတြကို စမ္းခိုင္းတယ္။ သမီးက ဖေအခိုင္းတဲ့အတိုင္း မုန္လာဥျပဳတ္ေတြကို ဇြန္းနဲ႔ ထိုးၾကည့္လိုက္ၿပီးတဲ့ေနာက္ “ေဖေဖ့ မုန္လာဥေတြကလည္း ေပ်ာ့ျပဲေနၿပီ…”လို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။

ဖေအက သမီးစကားကို အမႈမထားဘဲ ၾကက္ဥျပဳတ္တစ္လံုးကို ယူၿပီး သမီးကို ခြဲခိုင္းျပန္တယ္။ အေပၚက အကာကို ခြာလိုက္တဲ့အခါမွာေတာ့ ေကာင္းေကာင္းႀကီး က်က္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ ၾကက္ဥျပဳတ္ေပါ့။

ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ေရေႏြးၾကမ္းကို ျမည္းၾကည့္ဖို႔ ဖေအက ခိုင္းလိုက္ျပန္တယ္။ သမီးလုပ္တဲ့သူက ျပံဳးလိုက္မိရင္းကေန ဖေအခိုင္းတဲ့ အတိုင္း အေငြ႕ တေထာင္းေထာင္း ထေနတဲ့ ေရေႏြးၾကမ္းပူပူကို တဖူးဖူး မႈတ္လို႔ ျမည္းလိုက္ရပါတယ္။ အင္မတန္ ေမႊးပ်ံ႕ၿပီး အရသာရွိတဲ့ လက္ဖက္ရည္ၾကမ္း ျဖစ္ေနတာကိုလည္း သတိထားလိုက္မိတယ္။

“ေဖေဖ ဘာကို ေျပာခ်င္တာလဲဟင္…”

လက္ဖက္ရည္ၾကမ္းကို အရသာခံရင္း သမီးက မေအာင့္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ ေမးလိုက္မိရပါေတာ့တယ္။

ဖေအက ရွင္းျပတယ္။

“မုန္လာဥရယ္၊ ၾကက္ဥရယ္၊ လက္ဖက္ေျခာက္ရယ္ဆိုတဲ့ မတူတဲ့ အရာသံုးမ်ိဳးဟာ တူညီတဲ့ ဒုကၡျဖစ္တဲ့ ေရေႏြးပူပူထဲမွာ တစ္ၿပိဳင္တည္း၊ တစ္ညီတည္း ထည့္ အျပဳတ္ခံခဲ့ရတာခ်င္းအတူတူ တံု႔ျပန္ပံုခ်င္းက်ေတာ့ မတူဘူးေလ သမီးရဲ႕။

“မုန္လာဥဟာ ေရေႏြးပူထဲ မေရာက္ခင္တုန္းကေတာ့ သန္သန္မာမာ၊ ေတာင့္ေတာင့္တင္းတင္းႀကီးရယ္။ အဲ… ဒါေပမယ့္ ေရေႏြးနဲ႔လည္း အျပဳတ္ခံလိုက္ရေရာ တစ္ခါတည္းကို ေပ်ာ့ဖတ္ၿပီး ခ်ိနဲ႔သြားေတာ့တာပဲ…

“ၾကက္ဥကက်ေတာ့ ေရေႏြးထဲမေရာက္ခင္က အထိမခံဘူး၊ ထိလိုက္တာနဲ႔ ဖတ္ခနဲကြဲမွာ အေသအခ်ာေနာ္။ အေပၚခြံပါးပါးေလးက အထဲက အရည္ၾကည္ ေပ်ာ့ဖတ္ဖတ္ေလးေတြကို ကာရံထားရတဲ့ အေနအထားေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ေရေႏြးဆူဆူထဲမွာလည္း ၾကာၾကာေလးလည္း ေနလိုက္ရေရာ အဲဒီ့ ေပ်ာ့အိအိအတြင္းသားေတြ အားလံုး မာကုန္တာပဲ မဟုတ္လား သမီးရဲ႕…

“ေအး… လက္ဖက္ေျခာက္ကေတာ့ တစ္ဘာသာပဲ။ ေရေႏြးပြက္ပြက္ထဲလည္း ေရာက္သြားေရာ အဲဒီ့ပြက္ပြက္ဆူေနတဲ့ ေရကိုပါ လက္ဖက္ရည္ အျဖစ္ ေျပာင္းလဲပစ္လိုက္တယ္…

“ကဲ… အေဖ့သမီးကေရာ ဘာလဲ၊ မုန္လာဥလား၊ ၾကက္ဥလား၊  လက္ဖက္ေျခာက္လား။ ေလာကဓံဆိုတာေတာ့ လူတိုင္း ရင္ဆိုင္ၾကရတာပဲ သမီး။ အဲဒီ့ ေလာကဓံနဲ႔ နဖူးေတြ႕၊ ဒူးေတြ႕ ရင္ဆိုင္ရတဲ့အခါမွာ သမီးက ဘယ္လို တံု႔ျပန္လိုက္ခ်င္သလဲ။ မုန္လာဥလို တံု႔ျပန္မလား၊ ၾကက္ဥလို တံု႔ျပန္မလား၊ လက္ဖက္ေျခာက္လို တံု႔ျပန္မလား၊ သမီးဘာသာ စဥ္းစား ေပေတာ့ကြယ္…”

ပံုျပင္ေလးကေတာ့ ဒါပါပဲ။

စာဖတ္သူလူႀကီးမင္းကေရာ ဘယ္လိုပါလဲ။

အျပင္ပန္းအျမင္မွာေတာ့ မုန္လာဥလို မာမာခ်ာခ်ာ ေတာင့္ေတာင့္ တင္းတင္းႀကီးနဲ႔၊ ေလာကဓံနဲ႔ တကယ္တမ္းရ င္ဆိုင္ရတဲ့အခါက်ရင္ေတာ့ ေပ်ာ့ေခြ ႏြမ္းရိၿပီး အားကုန္သြားမယ့္ လူစားမ်ိဳးပါလား။

ဒါမွမဟုတ္ ၾကက္ဥလို လူစားလား။ အစတုန္းကေတာ့ ထိလြယ္၊ ရွလြယ္တယ္၊ စိတ္ကလည္း ေပ်ာ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေသျခင္းတရားလို၊ ရွင္ကြဲကြဲတာလို၊ ခြ်တ္ျုခံက်တာလို ၾကမၼာဆိုးတစ္ခုခုကို အျပင္းအထန္ ခံစားရၿပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ နင္လားဟဲ့… ေလာကဓံဆိုတဲ့ စိတ္ဓာတ္၊ ထီမထင္တဲ့ စိတ္ဓာတ္နဲ႔ မာေက်ာေက်ာ၊ ေတာင့္တင္းတင္းႀကီးျဖစ္သြားမယ့္ လူစားမ်ိဳးလား။ မျပဳတ္ခင္ ၾကက္ဥနဲ႔  ျပဳတ္ၿပီးသား ၾကက္ဥလိုပဲ၊ အျပင္ပန္း အျမင္မွာ သိပ္မကြာလွေပမယ့္ အတြင္းမွာ ခါးသီး မာေက်ာေနတဲ့ ႏွလံုးသားနဲ႔ လူမ်ား ျဖစ္ေနမွာလား။

ဒါမွမဟုတ္ စာဖတ္သူလူႀကီးမင္းဟာ လက္ဖက္ေျခာက္လို လူမ်ိဳးလား။ ေရပူကိုေပမယ့္ အသြင္ေျပာင္းေပးႏိုင္စြမ္းရွိတာမ်ိဳးေလ။ လက္ဖက္ေျခာက္ ဆိုတာက ေရေႏြးဆူေလေလ၊ ပြက္ေလေလ လက္ဖက္ရည္ အရသာ ေကာင္းေလေလေပါ့။ လက္ဖက္ေျခာက္လိုလူဆိုတာကလည္း ဒုကၡသုကၡေတြ အရွိန္တက္ေလ၊ အရည္အခ်င္းေတြ ပိုရွိလာေလျဖစ္ၿပီး ကိုယ့္ပတ္ဝန္းက်င္အတြက္ ပိုေကာင္းတဲ့အေျခေနကို ဖန္တီးေပးႏိုင္သူ ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။

ကဲ… စာဖတ္သူလူႀကီးမင္း၊ ေလာကဓံကို ဘယ္လို ရင္ဆိုင္မယ္ စိတ္ကူးပါသလဲ။

စာဖတ္သူဟာ လူမုန္လာဥလား၊ လူၾကက္ဥလား၊ လူလက္ဖက္ေျခာက္ လား?

ကိုယ့္ဘာသာ ဆင္ျခင္ပိုင္းျဖတ္လိုက္ၾက႐ံုပါပဲ။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

(အေတြးသစ္ဂ်ာနယ္၊ ဝ၅-ဝ၆-ဝ၁)

(မွတ္ခ်က္ – မူရင္း အဂၤလိပ္ဘာသာနဲ႔ စာတိုေလးမွာ လက္ဖက္ေျခာက္ေနရာမွာ ေကာ္ဖီ ျဖစ္ေပမယ့္ ျမန္မာအမ်ားစု မ်က္စိထဲ တန္းခနဲ ျမင္လြယ္မယ့္ ေရေႏြးၾကမ္းအျဖစ္ ေျပာင္းလဲ ျပန္ဆိုခဲ့ပါတယ္။)