Beauty is in the eye of the beholder.

အတၱေက်ာ္ရဲ႕ ဒုတိယ စာမူ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၂ ႏွစ္ေက်ာ္က...

ဘယ္လို ျမင္ပါသလဲ

တကယ္ေတာ့ အရာတိုင္းဟာ ကိုယ္ဘယ္လိုၾကည့္သလဲဆိုတာေပၚမွာပဲ မူတည္ေနတာပါေနာ္။

တစ္ေန႔မွာ ၾကြယ္ပိုးၾကြယ္ဝ ဖခင္တစ္ဦးဟာ သူ႔သားေလးကို ေတာအရပ္ေဒသတစ္ခုဆီ ေခၚသြားၿပီး လယ္ယာလုပ္ငန္းခြင္ေတြကို ျပသတဲ့။ ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ ဆင္းရဲခ်ိဳ႕ငဲ့မႈ အေနအထားကို သားငယ္ေလး ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် ေတြ႔ျမင္ ခံစားရေအာင္ဆိုတဲ့ ေစတနာေပါ့။

အဲသလို ေတာလက္ေဒသကို သြားၾကည့္ၾကၿပီး အိမ္ျပန္အေရာက္မွာ ဖေအလုပ္သူက စကားစတယ္။

“ဘယ့္ႏွယ့္လဲ ငါ့သား၊ တို႔သြားခဲ့တဲ့ ေတာကို မင္း ဘယ္လို ျမင္လဲ”

“သိပ္နိပ္တာပဲအေဖ…”

“ေအး… ဒါဆိုရင္ ဆင္းရဲသားေတြ ဘယ္လိုေနရထိုင္ရတယ္ဆိုတာ သား မ်က္ဝါးထင္ထင္ ျမင္ခဲ့ရမွာေပါ့…”

“ဟုတ္ကဲ့ပါ အေဖ”

“ဒါဆို သား ဘာေတြ မွတ္သားမိသလဲကြ၊ ေဖေဖ့ကို ျပန္ေျပာျပစမ္းပါဦး…”

“ကြ်န္ေတာ္ ေတြ႔ခဲ့တာလား။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အိမ္မွာ ေခြးတစ္ေကာင္ပဲ ေမြးထားႏိုင္တယ္၊ သူတို႔ဆီမွာ ေလးေကာင္ေတာင္ ရွိတယ္ အေဖရ။ ၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အိမ္မွာ ေရကူးကန္ ေပါက္စေလးပဲ ရွိတယ္၊ ေရကူးလို႔ ျဖစ္တယ္ ဆို႐ံုရယ္၊ သူတို႔မွာက်ေတာ့ဗ်ာ… အဆံုးအစ မရွိတဲ့ စမ္းေခ်ာင္းႀကီးနဲ႔၊ ကူးပါေလ့၊ စိတ္တိုင္းက်။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျခံထဲမွာဆိုလည္း ႏိုင္ငံျခားက လာတဲ့ မီးဆိုင္းပန္းဆြဲေတြကို ေဈးႀကီးေပးၿပီး ဝယ္တပ္ထားရတယ္၊ သူတို႔က်ေတာ့ ၾကယ္ေတြ တစ္ပံုႀကီးနဲ႔။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အိမ္ေရွ႕က ပန္းျခံနဲ႔ ျမက္ခင္းကိုလည္း က်ယ္လွၿပီ မွတ္ေနတာ၊ သူတို႔အိမ္ေရွ႕က လြင္ျပင္က်ေတာ့ ဟိုးမိုးကုပ္စက္ဝိုင္းအထိေတာင္ အဆံုး မရွိဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ျဖင့္ သူတို႔ဘဝကို အားက်လိုက္တာ…”

သားလုပ္တဲ့သူက အဲသလိုလည္း ေျပာလိုက္ေရာ ဖေအ့မွာ ပါးစပ္ အေဟာင္းသားနဲ႔ စကားစ ရွာမရေတာ့ေအာင္ ျဖစ္သြားသတဲ့။ သားေတာ္ေမာင္က ဆက္ေျပာေနတယ္။ “ေဖေဖ႔ကို သိပ္ေက်းဇူးတင္တာပဲ၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဘဝ ဘယ္ေလာက္ ဆင္းရဲတယ္၊ ဘယ္ေလာက္ ခ်ိဳ႕ငဲ့ႏံုခ်ာလွတယ္ ဆိုတာကို လိုက္ျပေပးတဲ့အတြက္ ေဖေဖ႔ကို ကြ်န္ေတာ္ ေက်းဇူးတင္ ပါတယ္…”တဲ့။

ပံုျပင္ေလးကေတာ့ ဒါပါပဲ။

အရာတိုင္းဟာ ကိုယ္ဘယ္လိုၾကည့္သလဲဆိုတာေပၚမွာပဲ မူတည္ေနတယ္ဆိုတာ မမွန္ဘူးလားဗ်ာ။

ကိုယ့္မွာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာတရားေတြ ရွိေနမယ္၊ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းေတြ ရွိေနမယ္၊ မိသားစုရွိမယ္၊ က်န္းမာေနမယ္၊ ဟာသဓာတ္ခံေလးရွိမယ္၊ ၿပီးေတာ့ ဘဝကို အေကာင္းျမင္တတ္မယ္ဆိုရင္ အရာရာ ျပည့္စံုေနမွာပါပဲ။

အဲဒီ့ခ်စ္ျခင္းေမတၲာေတြ၊ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းေတြ၊ ေႏြးေထြးတဲ့ မိသားစုေတြ၊ က်န္းမာေရးေတြ၊ ဟာသဓာတ္ခံေတြ၊ အေကာင္းျမင္ႏိုင္စြမ္းေတြကို ပိုက္ဆံနဲ႔ ခ်ိန္စက္ တြက္ခ်က္ ပံုေပးၿပီး ဝယ္ယူလို႔ မရႏိုင္ပါဘူး။

ပိုက္ဆံတတ္ႏိုင္ရင္ ႐ုပ္ဝတၳဳပစၥည္းေတြထဲက ႀကိဳက္သေလာက္၊ စိတ္ကူးေပါက္ရင္ေပါက္သေလာက္ ဝယ္ယူႏိုင္ပါတယ္။ အခုလက္ငင္း သံုးဖို႔တင္ မကဘူး၊ ေနာင္ အနာဂတ္အတြက္ပါ ႐ုပ္ဝတၳဳပစၥည္း အေျမာက္အျမားကို ဝယ္ယူသံုးစြဲႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ “စိတ္”ဆိုတဲ့အရာေလးသာ ဆင္းရဲေနမယ္ဆိုရင္ ေငြေၾကးဥစၥာေတြ အဘယ္မွ်ခ်မ္းသာေနပါေစ၊ ဘဝမွာ ခ်ိဳ႕ငဲ့လို႔ေနေတာ့မွာ မလြဲဧကန္ပါပဲ။

မူရင္းစာက သည္အထိသာ ျဖစ္ပါတယ္။ အတတ္ႏိုင္ဆံုး မူရင္းမပ်က္ေအာင္ ျပန္ဆိုတင္ျပလိုက္တာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။

တစ္ဆက္တည္းမွာ ကြ်န္ေတာ့္တပည့္ေလးတစ္ေယာက္က မၾကာေသးခင္က သူစိတ္ကူးမိသမွ် ေမးခြန္းထုတ္သြားတာေလးနဲ႔ ဆက္စပ္ ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။

သူက ကေလးႏွစ္ေယာက္ဖခင္ပါ။ သူကိုယ္တိုင္က တရား ဘာဝနာဘက္ကို စိတ္နည္းနည္းၫြတ္လာလို႔ ကိုယ္တိုင္ အားထုတ္ၾကည့္ခ်င္စိတ္ကေလး ေဖးေဖး ထေနတဲ့ အခ်ိန္ပါ။ သည္အခ်ိန္မွာ ရာသက္ပန္ ရဟန္းဝတ္ ဘဝကိုလည္း စိတ္ကူးၾကည့္လိုက္ပံုရပါတယ္။ ခက္တာက ရဟန္းဝတ္လိုက္မယ္ဆိုရင္ သူ႔ဇနီးမယား၊ သမီးသားမ်ားအတြက္ တာဝန္ေက်တဲ့သူ ျဖစ္ပါ့မလားဆိုၿပီး ေလာကီ႐ႈေထာင့္က သူေတြးလိုက္မိၿပီး အဲဒီ့ေမးခြန္းကို ေမးတာပါ။

မိဘတစ္ပါးအေနနဲ႔ မိမိရဲ႕ရင္ေသြးေတြအတြက္ ပညာေတြ သင္ေပး၊ လိုေလေသးမရွိ ျဖည့္စြမ္းေပးခ်င္တာဟာ မိဘေမတၲာ၊ မိဘေစတနာမို႔ ဘယ္လိုမွ ဥပါဒ္စရာ အေၾကာင္း မရွိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ တစ္ဖက္က ျပန္ စဥ္းစားၾကည့္တဲ့အခါ မိမိရဲ႕ရင္ေသြးကိုျဖစ္ေစ၊ မိမိခ်စ္တဲ့သားခ်င္း၊ သူငယ္ခ်င္းကိုျဖစ္ေစ ေပးႏိုင္တဲ့ အေကာင္းဆံုး အေမြ၊ အေကာင္းဆံုး လက္ေဆာင္ဟာ ဘာလဲလို႔ဆိုတာ က်နေသခ်ာ ဆန္းစစ္ၾကည့္သင့္ပါတယ္။

ဗုဒၶဘာသာကို ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ သက္ဝင္ယံုၾကည္သူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ေျပာရရင္ေတာ့ ေလာကမွာ အေကာင္းဆံုးအရာဆိုတာ နိဗၺာန္ခ်မ္းသာသာ ျဖစ္ပါတယ္။ မိမိခ်စ္တဲ့ မိဘကိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ သားသမီးကိုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းကိုပဲျဖစ္ျဖစ္ အေကာင္းဆံုး၊ အမြန္ျမတ္ဆံုးကို ေပးခ်င္ရင္ ေလာကီ ခ်မ္းသာထက္ ေလာကုတၱရာ ခ်မ္းသာဆီကို လက္တြဲေခၚသင့္လွပါ တယ္။ ေလာကီ စည္းစိမ္ခ်မ္းသာေတြကိုသာ ဖိေပးေနျခင္းဟာ မိမိခ်စ္တဲ့သူမ်ားကို ဘဝတဏွာ ပိုမႀကီးႀကီးေအာင္၊ သံသရာ ဝဋ္ဆင္းရဲမွာ ၾကာသည္ထက္ ၾကာၾကာေနျဖစ္ေအာင္ တစ္ဖက္လွည့္နဲ႔ ေစာင္မေပးရာ ေရာက္ေနပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္မိတ္ေဆြ ဖိလစ္ပိုင္သူေလး ပို႔ေပးလိုက္တဲ့ စာေလးထဲမွာလည္း ပါပါတယ္။ “စိတ္”ဆိုတဲ့အရာ ခ်မ္းသာမွ၊ စိတ္ကေလး ၿငိမ္းခ်မ္းမွ ဘဝရဲ႕သုခကို ခံစားရတာပါ။ အဲဒီ့စိတ္ကို ခ်မ္းသာေအာင္၊ ဘဝဆိုတဲ့သုခကို ခံစားတတ္ေအာင္ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းေတြ၊ ေသြးရင္းသားခ်င္းေတြ၊ မိမိရဲ႕ အရင္းအခ်ာေတြကို မွ်ေဝေပးသင့္တယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ယံုပါတယ္။ ဒါမွလည္း မွန္မွန္ကန္ကန္ ခ်စ္ရာေရာက္မွာပါ။

ကြ်န္ေတာ့္ဆီေရာက္လာတဲ့ စာေလးတစ္ေစာင္ရယ္၊ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေမးသြားတဲ့ ေမးခြန္းတစ္ခြန္းရယ္ကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး စာဖတ္သူအမ်ား စဥ္းစားၾကည့္ႏိုင္ေအာင္ ခ်ျပလိုက္တာပဲျဖစ္ပါတယ္။

ဘယ္လိုျမင္သလဲ ဆိုတာကေတာ့ စာဖတ္သူတစ္ဦးခ်င္းစီရဲ႕ ႏွလံုးနဲ႔ သက္ဆိုင္ပါလိမ့္မယ္။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္
အလင္းတန္းဂ်ာနယ္၊ ဝ၇-ဝ၂-ဝ၀

(Copy & Paste ျဖင့္ ကူးယူေဖာ္ျပလိုသူမ်ား  [အတၱေက်ာ္ရဲ႕ “ေနေပ်ာ္တဲ့ဘ၀၊ ၾကည္ျမတဲ့ဘ၀င္၊ ရႊင္လန္းတဲ့စိတ္”စာအုပ္မွ] လို႔
တစ္ဆိတ္ ေဖာ္ျပေပးၾကပါရန္ ေမတၱာရပ္ခံအပ္ပါတယ္ ခင္ဗ်ား။)