A Lesson for the Day

အတၱေက်ာ္ရဲ႕ တတိယ စာမူ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၂ ႏွစ္ (တစ္ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္) ေက်ာ္ အထက္ကာရီက...

တစ္ေန႔တြက္တာ သင္ခန္းစာ

တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ့ လူေတြဟာ ကိုယ့္ဘဝထဲကို ဖ်ိဳးခနဲ ဖ်တ္ခနဲ ဝင္ေရာက္လာတတ္တယ္။ အဲသလို ေရာက္လာတဲ့အခါမွာ ကိုယ္ကလည္း တစ္ခါတည္းကို တန္းသိလိုက္တယ္။ သည္လူဟာျဖင့္ ကိုယ့္အတြက္ လိုအပ္လို႔ ေရာက္လာတဲ့သူပဲ၊ ဒါမွမဟုတ္လည္း ကိုယ့္အတြက္ တစ္စံုတစ္ရာ ေဆာင္ရြက္ေပးဖို႔ ေရာက္လာတာပဲ၊ ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ့္ကို သင္ခန္းစာ ေပးဖို႔ ေရာက္လာေပတာပဲ၊ အဲသလိုေတြမွ မဟုတ္လည္း ကိုယ္ဟာ ဘယ္လိုလူ ဆိုတာ၊ ဘယ္လိုဘဝကို ေရာက္ခ်င္တယ္ဆိုတာ ကိုယ့္ဘာသာ သိသြားဖို႔ အေရးမွာ ေစာင္မေပးဖို႔ ေရာက္လာတာမ်ိဳးလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနႏိုင္ပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ အဲသလို ကိုယ့္အတြက္ သက္သက္ ေရာက္လာမယ့္သူဟာ ဘယ္သူဆိုတာေတာ့ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က ဘယ္ေတာ့မွ တင္တင္ႀကိဳႀကိဳ သိမထားႏိုင္ျပန္ဘူး။ အဲဒီ့လူဟာ ကိုယ့္အခန္းေဖာ္ရင္လည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္၊ အိမ္နီးနားခ်င္းရင္လည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္၊ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္လည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္၊ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကြဲကြာေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းရင္လည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္၊ ကိုယ့္ခ်စ္သူလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္၊ ယုတ္စြအဆံုး သူစိမ္းတရံဆံလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနႏိုင္ပါတယ္။

ဘယ္လိုလူမ်ိဳးပဲ ျဖစ္ေနပါေစ၊ သူ႔ကို ေစ့ေစ့ၾကည့္လိုက္မိတာနဲ႔ တစ္ၿပိဳင္နက္ သည္လူဟာျဖင့္ ကိုယ့္ဘဝကို အႀကီးအက်ယ္ လႊမ္းမိုးသြား်တာ့မယ္ဆိုတာ ခ်က္ခ်င္း တန္းသိႏိုင္ပါတယ္။

တစ္ခါတစ္ခါမ်ားဆိုရင္ ကိုယ့္မွာမွ ေရြး ျဖစ္ေနတဲ့အျဖစ္ေတြဟာ တုန္လႈပ္စရာ၊ နာက်င္ ထိခိုက္စရာေတြ ျဖစ္ေနတဲ့အျပင္ အစအဦးမွာေတာ့ ေလာကႀကီးဟာ မတရားဘူးလို႔ ေတြးခ်င္စရာ ေကာင္းေနေလာက္ေအာင္ ဆိုးရြားေနတတ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲသလို အေမွာင့္ ပေယာဂေတြသာ မရွိဘူးဆိုရင္ ကိုယ့္အရည္အေသြး၊ ကိုယ့္အစြမ္းအစ၊ ကိုယ့္စိတ္ဓာတ္နဲ႔ ကိုယ့္ႏွလံုးသားကို ဘယ္လိုမွ ကိုယ့္ဘာသာ ေဝခြဲႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။

အမွန္ကေတာ့ ဘဝမွာ အရာတိုင္း၊ အျဖစ္တိုင္းဟာ သူ႔အေၾကာင္းနဲ႔ သူ ျဖစ္သင့္လို႔ ျဖစ္ေနတာခ်ည္းပါပဲ။ ဘယ္အရာကမွ အလကားေနရင္း ထ ျဖစ္ေနတာ မဟုတ္သလို ကံေကာင္းလို႔၊ ကံစြပ္လို႔ ျဖစ္ေနတာမ်ိဳးလည္း မဟုတ္ဘူး။ ဖ်ားနာတာ၊ ထိခိုက္ဒဏ္ရာရတာ၊ ခ်စ္ခင္စံုမက္တာ၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ဆိတ္သုဥ္းကုန္တာ၊ ညံ့ဖ်င္း ေသးသိမ္တာ အစရွိတဲ့ အရာအားလံုးဟာ ကိုယ့္လိပ္ျပာရဲ႕အစြမ္းအစေတြကို စမ္းသပ္ စစ္ေဆးဖို႔ ေပၚေပါက္ေနတဲ့ အရာေတြပါပဲ။ အဲလို အစမ္း စာေမးပြဲေလးေတြသာ မရွိဘူးဆိုရင္ ဘဝဆိုတာႀကီးက ေခ်ာေမြ႔၊ ေျဖာင့္တန္း၊ ညီညာတဲ့ လမ္းမႀကီး ျဖစ္ေနၿပီး ဦးတည္ခ်က္ေတြ ကင္းမဲ့ကုန္ေတာ့မွာေပါ့။ စိတ္လက္ခ်မ္းသာစြာနဲ႔ စိတ္ခ်လက္ခ် ေလွ်ာက္လွမ္းရတဲ့ ဘဝမ်ိဳးႀကီးျဖစ္ေနမွာေတာ့ မွန္တယ္၊ ဒါေပမဲ့ ပ်င္းစရာ၊ ၿငီးေငြ႕စရာ ပိုေကာင္းေနေတာ့မွာလည္း အမွန္ပဲ။

ကိုယ့္ဘဝကို ေျပာင္းလဲေစတဲ့သူေတြ၊ ကိုယ့္ကို ေအာင္ျမင္ေအာင္ ပံ့ပိုးေပးတဲ့သူေတြနဲ႔ ကိုယ့္ကိုက်ဆံုးေအာင္ အဆင္းမွာ ဘီးတပ္ေပးတဲ့သူေတြ အပါအဝင္ အားလံုး အားလံုးေသာ လူမ်ားဟာ ကိုယ့္ကို ကူညီတဲ့သူေတြခ်ည္းပါပဲ။

ဘယ္လို ကူညီတာလဲ၊

ကိုယ့္ကို ဘဝမွာ အခုလို အလိုက္အထိုက္ ေနတတ္လာေအာင္၊ တစ္နည္းမဟုတ္ တစ္နည္း ကူညီေနတဲ့သူခ်ည္းပါပဲ။

အဆိုးရြားဆံုး အေတြ႔အၾကံဳမ်ားထဲကေတာင္မွ ယူတတ္ရင္ မွတ္စရာ ခ်ည္းပါပဲ။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီ့အဆိုးဆံုး အေတြ႕အၾကံဳေတြဟာ ဘဝမွာ အေရးအႀကီးဆံုးနဲ႔ အနက္နဲဆံုးလည္း ျဖစ္ပါတယ္။

တစ္ေယာက္ေယာက္က ကိုယ့္ကို နာက်င္ေအာင္ လုပ္လိုက္တယ္၊ ဒါမွမဟုတ္ သစၥာေဖာက္သြားတယ္၊ ဒါမွမဟုတ္ အသည္းကြဲေအာင္ လုပ္လိုက္တယ္ဆိုရင္ အဲဒီ့လူကို ခြင့္လႊတ္လိုက္စမ္းပါ။ ေက်းဇူးလည္း တင္လိုက္စမ္းပါ။ သူသင္ေပးလို႔ “ယံုၾကည္မႈ”ဆိုတာရဲ႕ အခန္းက႑ကို ကိုယ္ နားလည္လိုက္ရတယ္။ ဒါတင္မကေသးဘဲ ကိုယ့္ရဲ႕ စိတ္ေရာ ကိုယ္ပါ ႏွစ္ၿပီး ယံုမွတ္ ေပါင္းသင္းတတ္တဲ့ အက်င့္စ႐ိုက္ကို ေနာင္လြဲ ေနာင္ခါမွာ သတိေလးနဲ႔ ဆင္ဆင္ျခင္ျခင္ ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္း ထုတ္သံုးတတ္ေအာင္ သင္ေပးရာ ေရာက္ခဲ့တယ္ မဟုတ္လား။

တကယ္လို႔ တစ္ေယာက္ေယာက္က ကိုယ့္ကို ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ခ်စ္ခင္တယ္ဆိုရင္ ကိုယ္ကလည္း သူ႔ကို အၾကြင္းမဲ့ ျပန္ခ်စ္လိုက္စမ္းပါ။ ကိုယ့္ကို ခ်စ္ေဖာ္ရလို႔ ျပန္ခ်စ္တာ မဟုတ္ဘူးေနာ္။ သူက ကိုယ့္ကို ခ်စ္တတ္ေအာင္ သင္ေပးလို႔၊ အရာရာကို ခ်စ္ခင္စိတ္ေလးနဲ႔ ႏွလံုးသြင္းႏိုင္ေအာင္ ကိုယ့္ႏွလံုးသားနဲ႔ ကိုယ့္မ်က္လံုးေတြကို ဖြင့္ေပးလို႔ ျပန္ခ်စ္ပါလို႔ ေျပာရတာပါပဲ။

ေန႔တိုင္းေန႔တိုင္းကိုလည္း တန္ဖိုးထားသင့္ပါတယ္။ အခ်ိန္တိုင္းကိုလည္း တန္ဖိုးထားပါ။ အခ်ိန္တိုင္းမွာ ရလာသမွ် အေတြ႕အၾကံဳကိုလည္း အမိအရ ယူသင့္တယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ အခု ၾကံဳလိုက္ရတဲ့ အေတြ႕အၾကံဳကို ေနာက္ဆယ္မိနစ္မွာ ထပ္ၾကံဳခ်င္လို႔ မရေတာ့ဘူးေလ။

အရင္က တစ္ခါမွ အဖက္လုပ္ စကားမေျပာခဲ့ဖူးတဲ့သူေတြနဲ႔ စကား ေျပာၾကည့္ပါဦး။ ၿပီးရင္ သူတို႔ ေျပာသမွ်ကိုလည္း စိတ္ပါလက္ပါ နားေထာင္ၾကည့္လိုက္ပါဦး။

တစ္ဖက္သားကို ပံုၿပီးခ်စ္လိုက္ပါ။ စိတ္ကိုလည္း လႊတ္ေပးလိုက္ပါ။ ေနာက္ၿပီး ကိုယ့္အျမင္ေတြကိုလည္း ျမင့္ျမင့္ေလး ထားလိုက္စမ္းပါ။ ေခါင္းေထာင္ၿပီး ေနလိုက္စမ္းပါ။ အဲလိုေနဖို႔ ပိုက္ဆံေပးရတာမွ မဟုတ္တာ၊ ခပ္ေမာ္ေမာ္၊ ခပ္ေမာ့ေမာ့ေလး ေနလိုက္ပါ။

ပိုက္ဆံမေပးရတဲ့အတူတူ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လည္း “ငါဟာ အင္မတန္ ေတာ္တဲ့ လူသားတစ္ေယာက္ပဲ”လို႔ေျပာၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ယံုၾကည္တဲ့ စိတ္ေတြ ေမြးလိုက္ပါဦး။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္မွ မယံုဘူးဆိုရင္ တျခားလူေတြက ယံုၾကည္လာဖို႔ အင္မတန္ ခဲယဥ္းေနတတ္တာကို သတိခ်ပ္ေစခ်င္ပါတယ္။

အဲလိုသာ ေနမယ္ဆိုရင္ ဘဝမွာ အလိုရွိသမွ်၊ ေတာင့္တသမွ် အစစ ျပည့္စံုလာေတာ့မွာ မလြဲဧကန္ပါပဲ။

လူဆိုတာ ကိုယ့္ဘဝ ကိုယ္ဖန္တီးၾကစျမဲမို႔ ကိုယ့္ဘဝကို ကိုယ္တိုင္ ဖန္တီးလိုက္စမ္းပါ။ ကိုယ္ ဖန္တီး ထူေထာင္လိုက္တဲ့ ဘဝထဲကို ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် သြားေရာက္ ေနထိုင္စမ္းပါ။ ေနာင္တဆိုတာကို ဘဝအဘိဓာန္ထဲက အၿပီးတိုင္ ေမာင္းထုတ္လိုက္ဖို႔ကိုလည္း မေမ့နဲ႔ဦးေနာ္။

အေရးႀကီးဆံုးကေတာ့ တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ခင္မင္တယ္၊ ခ်စ္ေနတယ္၊ ေမတၱာရွိေနတယ္ဆိုရင္ အခုခ်က္ခ်င္းသာ သြားေျပာလိုက္ပါ။ မနက္ျဖန္ ဘာျဖစ္မယ္ဆိုတာ ကိုယ္မွ မေသခ်ာတဲ့ အတူတူ အခုလက္ငင္း စာရင္းရွင္းထားလိုက္ဖို႔ လိုတယ္ေနာ္။

နိဂံုးခ်ဳပ္အေနနဲ႔ ေျပာခ်င္တာကေတာ့ အသက္ရွင္လ်က္ ရွိေနေသးသမွ် ကိုယ္ေနခြင့္ရလိုက္တဲ့ တစ္ေန႔စီ၊ တစ္ေန႔စီမွာ သင္ခန္းစာတစ္ခုစီ တစ္ခုစီ ရေအာင္ယူတတ္ဖို႔ပါပဲ။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္
အလင္းတန္းဂ်ာနယ္၊ ၁၄-ဝ၂-ဝ၀

Copy & Paste နဲ႔ ကူးယူ လက္ဆင့္ကမ္းလိုသူမ်ား [အတၱေက်ာ္ရဲ႕ “ေနေပ်ာ္တဲ့ဘ၀ ၾကည္ျမတဲ့ဘ၀င္၊ ရႊင္လန္းတဲ့စိတ္”စာအုပ္မွ] လို႔ 
တစ္ဆိတ္ ထည့္သြင္းေပးပါရန္ ေလးစားစြာ ပန္ၾကားပါရေစ။