The Apple Tree

လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၂ ႏွစ္နီးပါးက အတၱေက်ာ္ရဲ႕ ေတရသမျမာက္ (၁၃ ပုဒ္ေျမာက္) စာ...

ပန္းသီးပင္

ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက ပန္းသီးပင္ႀကီးတစ္ပင္ ရွိသတဲ့။

အဲဒီ့ ပန္းသီးပင္ႀကီးဆီကို ေကာင္ကေလးတစ္ေယာက္က ေန႔စဥ္ လာလာ ကစားေနက်ေပါ့။ အပင္ေပၚတက္၊ ပန္းသီးေတြကို ဆြတ္ခူး စားaသာက္၊ သစ္ပင္ရိပ္မွာ တစ္ေမွးအိပ္၊ ေကာင္ကေလးအတြက္ သစ္ပင္ႀကီးဟာ အေဖာ္ေကာင္းလို႔ပဲ ဆိုၾကပါစို႔ရဲ႕။ ေကာင္ကေလးဟာ သစ္ပင္ႀကီးကို သိပ္ခ်စ္သလို ပန္းသီးပင္ႀကီးကလည္း ေကာင္ေလးကို အေဖာ္လုပ္ေပးေနရတာ သိပ္သေဘာက်သေပါ့။

အဲလိုနဲ႔ အခ်ိန္ေတြလည္း တေရြ႕ေရြ႕ကုန္သြားေရာဆိုပါစို႔။

ေကာင္ကေလးကလည္း အရြယ္ေလး မသိမသာ ေရာက္လာတာနဲ႔အတူ ပန္းသီးပင္ႀကီးဆီကိုလည္း ခါတိုင္းလို ေန႔စဥ္ မေရာက္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။

တစ္ေန႔က်ေတာ့ ေကာင္ကေလးဟာ ပန္းသီးပင္ႀကီးဆီကို မသာယာလွတဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႔ ေရာက္လာတယ္။

“လာေလ… ေကာင္ေလး၊ ငါနဲ႔ ကစားရေအာင္ကြာ…”

ပန္းသီးပင္ႀကီးက ေကာင္ကေလးကို ေခၚလိုက္ပါတယ္။

“ကြ်န္ေတာ္ ကေလးမဟုတ္ေတာ့ဘူးဗ်။ သစ္ပင္ေတြနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ မေဆာ့တတ္ေတာ့ဘူး။ ကြ်န္ေတာ္က အ႐ုပ္ေတြ၊ ကစားစရာေတြနဲ႔ပဲ ေဆာ့ခ်င္၊ ကစားခ်င္ေနတယ္ဗ်ာ။ ခက္တာက ကြ်န္ေတာ့္မွာကလည္း အ႐ုပ္ေတြ၊ ကစားစရာေတြ ဝယ္ဖို႔ ပိုက္ဆံ မရွိဘူး”

“ေအး… ငါ့မွာလည္း ပိုက္ဆံေတာ့ မရွိဘူး ေကာင္ေလးရဲ႕။ ဒါေပမယ့္ ငါ့အသီးေတြ အားလံုးကို ခူးၿပီး ျပန္ေရာင္းမယ္ဆိုရင္ မင္းလိုတဲ့ ပိုက္ဆံရမွာေပါ့ ေမာင္…”

သည္စကားလည္း ၾကားရေရာ ေကာင္ကေလးလည္း ေပ်ာ္သြားတယ္။ ဟုတ္သားပဲ၊ ပန္းသီးေတြ ခူးၿပီး ေရာင္းလိုက္လို႔ကေတာ့ ပိုက္ဆံေတြ ျဖစ္လာမွာ ေသခ်ာတာေပါ့။ ဒါနဲ႔ သူလည္း ပန္းသီးပင္ႀကီးေပၚမွာ သီးေနတဲ့ ပန္းသီးေတြအားလံုးကို ခူးဆြတ္ ထြက္ခြာသြားပါေတာ့တယ္။

အဲဒီ့ေနာက္မွာေတာ့ ေကာင္ကေလးဟာ ပန္းသီးပင္ႀကီးဆီကို ေတာ္ေတာ္နဲ႔ ေရာက္မလာျပန္ေတာ့ဘူး။ ပန္းသီးပင္ႀကီးကေတာ့ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနေတာ့တာေပါ့ေလ။

အဲလိုနဲ႔ အၾကာႀကီးၾကာခါမွ တစ္ေန႔မွာ ေကာင္ကေလးဟာ ပန္းသီးပင္ႀကီးဆီကို ျပန္ေရာက္လာတယ္။ ပန္းသီးပင္ႀကီးကလည္း ေကာင္ကေလးကို ေတြ႕ရေရာ ေပ်ာ္သြားေတာ့တာေပါ့။

“လာကြာ၊ မင္းနဲ႔ မကစားရတာၾကာၿပီ၊ ကစားၾကရေအာင္…” ပန္းသီးပင္ႀကီးက ဝမ္းသာအားရ ေခၚလိုက္ပါတယ္။

“ကြ်န္ေတာ့္မွာ ကစားဖို႔ အခ်ိန္မရွိဘူးဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ့္ မိသားစုအတြက္ အလုပ္လုပ္ရဦးမယ္ဗ်ိဳ႕။ မိသားစုေနဖို႔အတြက္ အိမ္တစ္လံုး လိုေနလို႔ စိတ္ညစ္ေနတာဗ်။ မကူညီႏိုင္ဘူးလား”

“အင္း… ငါ့မွာ အိမ္ေတာ့ ဘယ္ရွိမလဲ ေကာင္ကေလးရဲ႕။ ဒါေပမယ့္ မင္း ငါ့သစ္ကိုင္းေတြ ခုတ္ၿပီး အိမ္ေဆာက္မယ္ဆိုရင္ မျဖစ္ဘူးလားကြဲ႕။ ခုတ္ယူပါလား…”

ဒါနဲ႔ ေကာင္ကေလးကလည္း ပန္းသီးပင္ႀကီးရဲ႕သစ္ကိုင္းေတြကို အားရ ပါးရခုတ္ယူၿပီး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ထြက္သြားျပန္ပါေရာ။ ပန္းသီးပင္ႀကီးကလည္း ေကာင္ကေလး ေပ်ာ္ေနတာျမင္ေတာ့ သူပါ ေပ်ာ္သြားေတာ့တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ထံုးစံအတိုင္းပါပဲ၊ ေကာင္ကေလး ေပ်ာက္သြားျပန္ပါေတာ့တယ္။ ပန္းသီးပင္ႀကီးကေတာ့ အထီးက်န္ဘဝမွာ ထိခိုက္ေၾကကြဲေနရျပန္ေတာ့တာေပါ့။

အဲလိုနဲ႔ ပူျပင္းလွတဲ့ ေႏြတစ္ရက္မွာ ေကာင္ကေလး ျပန္ေပၚလာျပန္တယ္။ အပင္ႀကီးကလည္း ဝမ္းသာအားရပဲေပါ့။

“လာကြာ၊ မင္းနဲ႔ ငါနဲ႔ ကစားၾကရေအာင္…”

“မကစားႏိုင္ပါဘူး ပန္းသီးပင္ႀကီးရယ္၊ ကြ်န္ေတာ္ စိတ္ညစ္ေနတယ္ဗ်။ အသက္ကလည္း ႀကီးလာၿပီေလ။ နားနားေနေနေလး ေနခ်င္လိုက္တာဗ်ာ။ ေလွကေလးတစ္စီးနဲ႔ ရြက္လႊင့္ရင္း ေအးေအးလူလူ နားခ်င္လိုက္တာ။ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ေလွတစ္စီးေလာက္ ရွာမေပးႏိုင္ဘူးလား”

“ငါ့ပင္စည္ကို ခုတ္လွဲၿပီး ေလွလုပ္လိုက္ပါလား ေကာင္ကေလးရယ္၊ ဒါပဲ ငါတတ္ႏိုင္တယ္ေလ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ မင္းႀကိဳက္တဲ့ေနရာကို ေလွာ္ခတ္သြားၿပီး ေပ်ာ္ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္ကြာ…”

ဒါနဲ႔ ေကာင္ကေလးလည္း ပန္းသီးပင္ႀကီးရဲ႕ပင္စည္ကို ခုတ္ၿပီး ေလွတစ္စီး လုပ္လိုက္ေတာ့တာေပါ့။

ေလွလည္းရေရာ ေကာင္ကေလးကလည္း ပင္လယ္ျပင္က်ယ္ႀကီးထဲကို ရြက္လႊင့္သြားလိုက္ေတာ့တာ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ကို ျပန္ေရာက္မလာေတာ့ျပန္ဘူး။

အဲဒီကေန ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာတဲ့အခါမွာေတာ့ ေကာင္ကေလး ျပန္ေရာက္လာျပန္ပါေတာ့တယ္။

“သည္တစ္ခါေတာ့ ငါ့မွာ မင္းကို ေပးစရာ ဘာမွမရွိေတာ့ဘူး ေကာင္ကေလးရဲ႕။ ပန္းသီးေတြလည္း ကုန္ၿပီ…”

“ကြ်န္ေတာ့္မွာလည္း ပန္းသီးကိုက္ႏိုင္တဲ့သြားေတြ မရွိေတာ့ပါဘူးဗ်ာ…”

“မင္းတြယ္တက္ဖို႔ သစ္ကိုင္းေတြလည္း ငါ့မွာ မရွိေတာ့ဘူး”

“ကြ်န္ေတာ္လည္း သစ္ပင္မတက္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး၊ အိုပါၿပီဗ်ာ”

“မင္းကိုေပးစရာ ငါ့မွာ ဘာဆို ဘာမွမက်န္ေတာ့ဘူး ေကာင္ကေလး။ ငါ့ဆီမွာ က်န္တာဆိုလို႔ ေသေတာ့မယ့္ အျမစ္ေတြပဲ ရွိေတာ့တယ္ေနာ္”

ပန္းသီးပင္ႀကီးက ေျပာရင္းနဲ႔ မ်က္ရည္လည္လာတယ္။

ေကာင္ကေလးက ျပန္ေျပာတယ္။

“ကြ်န္ေတာ္လည္း ဘာမွ မလိုခ်င္ေတာ့ပါဘူး ပန္းသီးပင္ႀကီးရယ္။ ကြ်န္ေတာ္လိုခ်င္တာက နားခိုစရာေနရာေလး တစ္ေနရာပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ့္ ဘဝမွာ သိပ္ကို ပင္ပန္းလွပါၿပီ”

“ဒါဆို အေတာ္ပဲေပါ့၊ ေကာင္ကေလးရဲ႕။ သစ္ပင္အိုႀကီးေတြရဲ႕ အျမစ္ ဆိုတာ မွီလို႔အံုးလို႔ေကာင္းတဲ့ နားစရာေနရာအစစ္ပဲေလ။ ထိုင္ကြာ၊ ထိုင္၊ ထိုင္၊ ငါနဲ႔အတူ ထိုင္ၿပီး မင့္စိတ္တိုင္းက် နားလိုက္စမ္းကြာ…”

ေကာင္ေလးလည္း ပန္းသီးပင္ရဲ႕အျမစ္ေတြေဘးမွာ ထိုင္ခ်လိုက္ပါ တယ္။ ပန္းသီးပင္ႀကီးကလည္း မ်က္ရည္ေတြၾကားကပဲ ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူး ျုပံးလိုက္ပါေတာ့တယ္။

ပံုျပင္ေလးကေတာ့ ဒါပါပဲ။

သည္ပံုျပင္ေလးဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြ အားလံုးအတြက္ပါ။

ပန္းသီးပင္ႀကီးဆိုတာက နိမိတ္ပံုေလ။

ပန္းသီးပင္ႀကီးဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ေမေမ၊ ေဖေဖပါ။ ငယ္တုန္းက ေမေမတို႔၊ ေဖေဖတို႔နဲ႔ကစားခဲ့ရတာကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြ ဘယ့္ကေလာက္ ေပ်ာ္ခဲ့ၾကသလဲ။

အဲ… အရြယ္ေလးလည္းေရာက္လာေရာ ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း ေမေမနဲ႔ ေဖေဖကို ထားရစ္ခဲ့ၾကတာပါ။ ကိုယ္လိုခ်င္တာေလးရွိမွ၊ ကိုယ့္မွာ ဒုကၡနဲ႔ ၾကံဳရခါမ်ိဳးက်ေတာ့မွ ေမေမတို႔၊ ေဖေဖတို႔ဆီ ျပန္ေရာက္ရေတာ့တာပါပဲ။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ မိဘဆိုတာကလည္း သူတို႔မွာ ရွိရွိသမွ်ေတြကို ေပးရင္း ကိုယ့္သားသမီးေလးေတြ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပးၾကတဲ့သူခ်ည္းပါပဲ။

စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္းမ်ားအေနနဲ႔ ပံုျပင္ထဲက ေကာင္ေလးဟာ ပန္းသီးပင္ႀကီးအေပၚမွာ ေတာ္ေတာ့္ကိုရက္စက္အားတယ္လို႔ ထင္မိပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔အားလံုးကေရာ၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕အမိနဲ႔အဘအေပၚမွာ အဲသလိုပဲ ဆက္ဆံျဖစ္ခဲ့၊ ရသမွ် အကုန္ယူျဖစ္ခဲ့ၾကတာခ်ည္းပဲ မဟုတ္ပါ လား။

စာဖတ္သူလူႀကီးမင္းရဲ႕မိတ္ေဆြေတြကို သည္ပံုျပင္ေလးကို လက္ဆင့္ကမ္း ေျပာျပၾကပါ။

ၿပီးရင္ ကိုယ့္မိကိုယ့္ဘကို ႐ိုေသ ေခ်ငံစြာ၊ ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးစြာ ဆက္ဆံႏိုင္ၾကေအာင္ ႀကိဳးစားၾကပါေတာ့…

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

အလင္းတန္းဂ်ာနယ္၊ ၂၃-၁၀-ဝ၀

သည္စာကို ေရးတဲ့အတြက္ ကြ်န္ေတာ့္ေမေမက ကြ်န္ေတာ့္ကို ရယ္ပြဲဖြဲ႕ေကာင္း ဖြဲ႕ပါလိမ့္မယ္။ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ေမေမ့အေပၚမွာ ဘယ္တုန္းကမွ မေကာင္းခဲ့တဲ့ သားမိုက္တစ္ဦးသာ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္သက္လံုး ထင္ရာစိုင္း၊ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာပဲ ကိုယ္ၾကည့္၊ ေဘးဘီကို လံုးလံုးမငဲ့တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ဉာဥ္ဟာ ေမေမအပါအဝင္ ကြ်န္ေတာ့္ပတ္ဝန္းက်င္ တစ္ခုလံုးကို ထိခိုက္နာက်င္ေစခဲ့မွာ အေသအခ်ာပါပဲ။

ကေန႔အခါမွာ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း ပန္းသီးပင္ႀကီး တစ္ပင္ ျဖစ္လာခဲ့ပါၿပီ။ ႀကီးေကာင္ေလးဝင္ခါစ သမီးက ဇေလးေတြ ျပလာတဲ့အခါ ကြ်န္ေတာ့္ရင္မွာ ရွတတ ျဖစ္ရပါတယ္။ သားေလးကေတာ့ ငယ္ေသး၊ ႏုေသးတဲ့အတြက္ ပန္းသီးပင္ႀကီးနဲ႔ ကစားလို႔ ေကာင္းတုန္းပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူလည္း ေနာင္မ်ား မၾကာခင္ႏွစ္မ်ား အတြင္းမွာ ပန္းသီးပင္ႀကီးကို စြန္႔ခြာသြားဦးမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ့အခါက် ကြ်န္ေတာ့္ရင္မွာ ရွတတျဖစ္ရဦးမွာပါ။ ဒါကိုပဲ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ဝဋ္လည္တယ္လို႔ ေျပာေကာင္းေျပာပါလိမ့္မယ္။ ကြ်န္ေတာ့္အျမင္မွာေတာ့ ဒါဟာ ေရွာင္လႊဲလို႔ မရတတ္ႏိုင္တဲ့ သဘာဝတရားပါပဲ။

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘယ္တုန္းကမွ၊ ဘယ္သူ႔အေပၚမွာမွ သိပ္မေကာင္းခဲ့တဲ့ကြ်န္ေတာ္ဟာ စာဖတ္သူလူႀကီးမင္းမ်ားအတြက္ ဆင္ျခင္စရာ စာေကာင္းေလးတစ္ပုဒ္ကို တင္ျပႏိုင္ခဲ့တယ္ဆိုရင္ျဖင့္ အထိုက္အေလ်ာက္ ေက်နပ္စရာေကာင္းသြားပါလိမ့္မယ္။

တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ၊ ကြ်န္ေတာ္ စာေရးသူျဖစ္လာရာမွာ အဓိက လက္ဦးဆရာျဖစ္ခဲ့သူ ေမေမ့ကို သည္စာေလးနဲ႔ ေလးျမတ္ ႐ိုက်ိဳးစြာ ရွိခိုးကန္ေတာ့လိုက္ပါရေစ ခင္ဗ်ား။

———————————————————————

ဘေလာ့(ဂ္)အတြက္ မွတ္ခ်က္

စာမူရဲ႕ အဆံုးက အထက္ပါ မွတ္ခ်က္ကို စာအုပ္အျဖစ္ ပံုႏွိပ္ေဖာ္ျပရာမွာ “ေနေပ်ာ္တဲ့ဘ၀ ၾကည္ျမတဲ့ဘ၀င္ ရႊင္လန္းတဲ့စိတ္” စာအုပ္ရဲ႕ ပထမအႀကိမ္မွာေရာ ဒုတိယအႀကိမ္မွာပါ ေဖာ္ျပခဲ့ပါတယ္။ ခုေတာ့ သတ္သတ္စီ ခြဲလိုက္ရပါတယ္။

သည္စာမူေလးေၾကာင့္ “ေနေပ်ာ္တဲ့ ဘ၀…” တစ္အုပ္လုံးကို အင္တာနက္မွာ ျပန္တင္ဖို႔ အေၾကာင္းဖန္လာတာပါ။ အလင္းတန္းဂ်ာနယ္မွာ ၂၀၀၀ ျပည့္ႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလ ၂၃ ရက္က စတင္ေဖာ္ျပခဲ့ပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၂ ႏွစ္နီးပါးကေပါ့။ ေနာက္ ၂၀၀၂ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာမွာ လံုးခ်င္းထြက္ေတာ့ သည္စာမူ ပါတယ္။  ၂၀၀၆ ေအာက္တိုဘာမွာ အဲဒီ့ လံုးခ်င္းပဲ ဒုတိယအႀကိမ္အျဖစ္ ျပန္ထြက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ထုတ္ထားသမွ် စာအုပ္တကာ အနက္မွာ ေရာင္းအေကာင္းဆံုး စာအုပ္ျဖစ္သလို သည္တစ္အုပ္တည္းနဲ႔ လံုးခ်င္းေလာကမွာလည္း “အတၱေက်ာ္”ရယ္လို႔ ရပ္တည္လာႏို္င္ခဲ့ပါတယ္။

သို႔ေပမယ့္ ဆယ္ႏွစ္ၾကာရင္ေတာ့ လစ္ၿပီ အမွတ္နဲ႔ပဲလား၊ ႐ိုးသားစြာ မွားတာပဲလား မသိဘူး။ သည္တစ္ပုဒ္အပါအ၀င္ အဲဒီ့စာအုပ္ထဲက စာေတြကို ဆင္တူ႐ိုးမွားလိုလို၊ ဘာလိုလိုနဲ႔ နာမည္လွလွ သံုးထားသူတစ္ေယာက္က အင္တာနက္ေပၚမွာတင္ေနတာ ေတြ႕လာရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ႀကီး သက္ရိွထင္ရွား ရိွေနဆဲ၊ အင္တာနက္ေပၚမွာလည္း ကၽြန္ေတာ္ အထင္အရွား ရိွေနဆဲေပမယ့္ အေတာင့္လိုက္ ခံေနရပါတယ္။ တစ္ပုဒ္တေလ၊ ႏွစ္ပုဒ္ ႏွေလဆိုရင္ေတာ့လည္း မသိလို႔ မွားတာလို႔ နားလည္ေပးႏုိင္ပါတယ္။ အပုဒ္ေရ နည္းနည္း မ်ားလာေတာ့ သံသယပြားစရာ ျဖစ္လာတာလည္း အမွန္ပါ။

ပိုဆိုးတာက သည္တစ္ပုဒ္ကို မိတ္ေဆြ “စာေရးဆရာ တစ္ေယာက္ရဲ႕ သမီး”က စာတည္းခ်ဳပ္အျဖစ္ ႀကီးၾကပ္ စီစဥ္ ထုတ္ေ၀ေနတဲ့ အပတ္စဥ္ဂ်ာနယ္မွာ ေဖာ္ျပထားတာပါပဲ။

သည္အျဖစ္ေတြေၾကာင့္ သည္စာမူေတြကို အင္တာနက္ေပၚ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ႀကိဳးစား ပမ္းစား ျပန္တင္ေနရေတာ့တာပါပဲ။

The Law of the Jungle and the Modernised Urban Life

ေတာ႐ိုင္း ဥပေဒနဲ႔ ေခတ္မီၿမိဳ႕ျပ

အေဖနဲ႔ပတ္သက္လို႔ကေတာ့ အေဖ့ အေဖနာမည္ ဘယ္သူ၊ အေဖ့အေမ နာမည္ ဘယ္သူ၊ ဘယ္ၿမိဳ႕က ဆိုတာေလာက္ပဲ သိရေပမယ့္ အတူေနခြင့္ရတာ ပိုမ်ားတဲ့ အေမနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေနာက္ေၾကာင္းကိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ ေဘး (အေမ့အဘိုး) အဆင့္အထိ သိခြင့္ရပါတယ္။ အေမ့ရဲ႕ အေဖဘက္က အဘိုးက မႏၲေလးနယ္၊ ကပိုင္ရြာဘက္ဆီက ျမန္မာစစ္စစ္ႀကီး ျဖစ္ေပမယ့္ အေမ့ရဲ႕ အေမဘက္က အဘိုးကက်ေတာ့ တ႐ုတ္စစ္စစ္ႀကီးပါတဲ့။ အဲဒီ့ တ႐ုတ္စစ္စစ္ႀကီးက ဗန္းေမာ္သူ အေမ့ အဘြားနဲ႔ ညားရာက အေမ့ အေမကို ဖြားျမင္ခဲ့တာပါပဲ။ အဲေတာ့ အေမ့ အေမ ကြ်န္ေတာ့္ အဘြားမွာ  တ႐ုတ္ေသြးက ငါးမူးဖိုးပါေနတာေပါ့။ သို႔ေသာ္ ဗန္းေမာ္ကေန ငယ္ငယ္ကတည္းက မႏၲေလးကို ေျပာင္းေရႊ႕ အေျခခ်လာတဲ့အခါ တ႐ုတ္ထံုးစံေတြလည္း လိုက္နာက်င့္သံုးမႈ မရွိေတာ့ဘဲ ပကတိ ဗမာစစ္စစ္ႀကီးမ်ားလိုသာ ေနသြားခဲ့ပါတယ္။ အဘြားက ကၽြန္ေတာ္ ရွစ္တန္းက်ေတာ့မွ တိမ္းပါးသြားခဲ့တာမို႔ ကၽြန္ေတာ္ ျမင္ဖူးလိုက္ပါတယ္။ အသားျဖဴဆြတ္လြန္းၿပီး တ႐ုတ္ေသြးပါမွန္း သိသာတဲ့ မ်က္ႏွာေပါက္ကို မွတ္မိေနပါတယ္။

အမယ္… ဘာမဆိုင္ ညာမဆိုင္ ေျပာရရင္ လက္ရွိ ထိုင္းဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ယင္လပ္(ခ္)နဲ႔ သူ႔အစ္ကို ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း သာ့(ခ္)ဆင္တို႔ရဲ႕ ေဘးေတာ္ႀကီးကလည္း ထိုင္းကို ၁၈၆၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္ေတြမွာ လာေရာက္ အေျခခ်တဲ့ ဂြမ္ေဒါင္းျပည္နယ္သား တ႐ုတ္ႀကီးပဲတဲ့ခင္ဗ်။ အဲဒီ့ ေဘးေတာ္ႀကီးရဲ႕ သားအႀကီးဆံုးက ထိုင္းအမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္နဲ႔ အိမ္ေထာင္က်တယ္။ သူက ေမြးတဲ့ သားအႀကီးက တ႐ုတ္နာမည္ကို စြန္႔လိုက္ၿပီး ရွင္နာ ဝါထရာဆိုတဲ့ ထိုင္းနာမည္ကို ခံယူခဲ့တယ္လို႔ သိရပါတယ္။ သာ့(ခ္)ဆင္(န္)တို႔၊ ယင္လပ္(ခ္)တို႔ရဲ႕ အေဖကလည္း အဲဒီ့ တ႐ုတ္နဲ႔ ထိုင္းတို႔ အိမ္ေထာင္က်ရာက ေပါက္ဖြားလာခဲ့တာပါပဲ။

သူတို႔ကက်ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္လို အေမဘက္က မဟုတ္ဘဲ အေဖ့ဘက္က အစဥ္အဆက္ ဆင္းသက္ခဲ့လို႔လားေတာ့ မသိဘူး၊ သူတို႔ရဲ႕ မ်က္ႏွာေပါက္နဲ႔ အသားအေရမွာ တ႐ုတ္ေသြးပါမွန္း ေကာင္းေကာင္းႀကီး သိသာ ေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကက်ေတာ့ ျမန္မာ႐ုပ္ ပိုထြက္ေနသေပါ့ဗ်ာ။

ေျပာခ်င္တာက လူအမ်ိဳးမ်ိဳး အရပ္ရပ္ကို က်ဲျပန္႔ လြင့္စင္ေနပံုကိုပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အေရွ႕ေတာင္အာရွေဒသမွာ အက်ဲျပန္႔ဆံုးလူမ်ိဳးကေတာ့ တ႐ုတ္လူမ်ိဳးေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉ ရာစုမွာ တ႐ုတ္ျပည္ႀကီးရဲ႕ လူဦးေရ ေပါက္ကြဲမႈနဲ႔တကြ အဲဒီ့အက်ိဳးဆက္အျဖစ္ စားေရးေနေရး ခက္ခဲၾကပ္တည္းလာမႈမ်ားက တ႐ုတ္ႏိုင္ငံသားေတြကို ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာ ရွာျဖစ္ေအာင္ တြန္းအားေပးခဲ့ပါတယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္ တ႐ုတ္ေတြဟာ အာရွတစ္ခြင္လံုးကို လြင့္စင္ကုန္ပါေတာ့တယ္။ အင္ဒိုနီးရွားလို ႏိုင္ငံက အိမ္ေျခ ဆယ္ဂဏန္းမွ်သာ ရွိတဲ့ ကၽြန္းငယ္ေလးမ်ားဆီအထိကို လြင့္စင္ကုန္ၾကတာပါ။

ရာစုတစ္ခုအတြင္းမွာ သူတို႔ေတြဟာ အလုပ္ကို ႀကိဳးႀကိဳးစားစား လုပ္ၾကတယ္။ လူ႔ေအာက္က်ိဳ႕ၿပီး သူတို႔ မက္ေမာတန္ဖိုးထားတဲ့ ေငြကိုသာ က်ားကုပ္က်ားခဲ ရွာေဖြခဲ့ၾကပါတယ္။ သည္လိုနဲ႔ ႏွစ္ဆယ္ရာစု အေႏွာင္းပိုင္းမွာေတာ့ သူတို႔က ေပါက္ဖြားလာသူမ်ားဟာ ေရာက္ရွိေနရာ ႏိုင္ငံအသီးသီးရဲ႕ စီးပြားေရးမွာ အဓိက ခ်ဳပ္ကိုင္ထားသူမ်ား ျဖစ္လာပါေတာ့တယ္။ မေလးရွားရဲ႕ စီးပြားေရးကိုပဲ ၾကည့္ၾကည့္၊ အင္ဒိုနီးရွားနဲ႔ ထိုင္းကိုပဲ ၾကည့္ၾကည့္ ေဒသခံ မေလးေတြ၊ အင္ဒိုနီးရွန္းေတြ၊ ထိုင္းေတြက ေက်ာမြဲေနရာမွာသာ ရွိေနၿပီး သူတို႔ဆီကို လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း တစ္ရာေက်ာ္၊ ႏွစ္ရာအတြင္းက အဝတ္တစ္ထည္ ကိုယ္တစ္ခုနဲ႔ ေရာက္လာသူမ်ားက အသက အသက ေပါက္ဖြားလာသူမ်ားကသာ ၾကြယ္ဝခ်မ္းသာေနၾက၊ စီးပြားေရးနယ္ပယ္ကို ျခယ္လွယ္ေနၾကတာ အထင္အရွား ျမင္ေတြ႕ရႏိုင္ပါတယ္။

ေနာက္ထပ္ လြင့္စင္ပံု တစ္မ်ိဳးကေတာ့ ကေန႔ အေမရိကန္ႏိုင္ငံလို႔ ေခၚဆိုေနတဲ့ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုပါပဲ။ အဲဒီ့ကိုလည္း ေရၾကည္ရာ၊ ျမက္ႏုရာလို႔ ယူဆၿပီး ေျပာင္းေရႊ႕လာၾကတဲ့ ႏိုင္ငံေပါင္းစံုက ဥေရာပတိုက္သားမ်ားက ေရႊ႕ေျပာင္းအေျခခ်ေနထိုင္လာၾကရင္း အေမရိကန္ႏိုင္ငံႀကီး ျဖစ္ေပၚလာတာပါပဲ။ ေနရင္း ဇာတိခံ လူနီေတြကိုေတာင္ ေက်ာ္လႊားၿပီး အဲဒီ့ ဥေရာပတိုက္သားမ်ားက ဦးေဆာင္ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ ျပည္ေထာင္စုတစ္ခု ျဖစ္လာခဲ့တာပါ။

အေမရိကန္ႏိုင္ငံမွာ စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းတာတစ္ခုက အဲဒီ့ လူျဖဴဥေရာပသားေတြက ကၽြန္ေတြအျဖစ္ ေခၚေဆာင္လာခဲ့ၾကတဲ့ အာဖရိကႏြယ္ဖြား လူမည္းမ်ားရဲ႕ အခန္းက႑ပါပဲ။ ကြ်န္ေတြဘဝကေန  အခုအခါမွာ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတရာထူးအထိ တက္လွမ္းႏိုင္ခဲ့တဲ့ လူမည္းေတြရဲ႕ စြမ္းပကားက အေမရိကန္သမိုင္းစာမ်က္ႏွာေပၚမွာ အင္မတန္ ထင္ရွား ရႊန္းလက္လို႔ ေနပါတယ္။

အေမရိကန္နဲ႔ ဆင္တဲ့ အာရွ-ပစိဖိတ္ေဒသထဲက ႏိုင္ငံကေတာ့ ဩစေၾတးလ် ျဖစ္ပါတယ္။ ပညာရွင္မ်ားရဲ႕ အလိုအရ ဥေရာပတိုက္သား အေျခခ်သူေတြ ေရာက္မလာခင္ ႏွစ္ေပါင္း ေျခာက္ေသာင္းေလာက္ ေစာၿပီးေတာ့ အာရွတိုက္က စူးစမ္းရွာေဖြသူေတြဟာ ဩစေၾတးလ်တိုက္ကို ေရာက္ရွိ အေျခခ်ေနထိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ဥေရာပတိုက္သားေတြ ေရာက္လာခ်ိန္မွာ သူတို႔က ေဒသခံ ကြ်န္းသူကြ်န္းသား (aborigines)ေတြအျဖစ္ အသတ္မွတ္ခံခဲ့ရပါတယ္။

ေနာက္ထင္ရွားတဲ့ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံက ေတာင္အာဖရိကပါ။ အဲဒီ့ကိုက်ေတာ့ ဒတ္(ခ်္)နယ္ခ်ဲ႕ေတြ၊ ေနာက္ပိုင္းမွာ ၿဗိတိသွ် နယ္ခ်ဲ႕ေတြ ေရာက္ရွိ နယ္ခ်ဲ႕ လာရင္းကေန ေနာက္ဆံုးမွာ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ အာဖရိခႏၷားဆိုတဲ့ အာဖရိကက လူျဖဴလူမ်ိဳးတစ္မ်ိဳးအျဖစ္ေတာင္ တီထြင္ ဖန္တီးခဲ့ၾကတဲ့အျပင္ ကိုယ္ပိုင္ ဘာသာစကား အသစ္တစ္ခုေတာင္ ေပၚေပါက္လာခဲ့ဖူး ပါတယ္။ သည္မွာလည္းပဲ လူမည္းေတြက ၂၁ ရာစု စခါစ ကာလမွာ အသားအေရာင္ခြဲျခားမႈကို တိုက္ဖ်က္ၿပီး ေနရာ ျပန္ယူႏိုင္ခဲ့ၾကတာက စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းပါတယ္။

စကၤာပူႏိုင္ငံဆိုတာလည္း တကယ္ေတာ့ မေလးကြ်န္းဆြယ္ရဲ႕ ေတာင္ပိုင္း အစြန္အဖ်ားေလးမွ်သာ ျဖစ္ပါတယ္။ မူလက မေလးႏြယ္ေတြရဲ႕ ေျမေပါ့ခင္ဗ်ာ။ သို႔ေသာ္ အထက္မွာ ဆိုခဲ့တဲ့အတိုင္း ဖူးက်န္႔နဲ႔ ကြမ္းတံု ေဒသက တ႐ုတ္ေတြ၊ အိႏၵိယက ေရာက္လာသူေတြနဲ႔ ျဖည့္တင္းလိုက္တဲ့အတြက္ ယေန႔အခါမွာေတာ့ တ႐ုတ္ေတြက စကၤာပူ လူဦးေရရဲ႕ ေလးပံု သံုးပံုေက်ာ္ကို လႊမ္းမိုးထားပါတယ္။ စကၤာပူသားတစ္ရာမွာ ခုနစ္ဆယ့္ ငါးေယာက္က တ႐ုတ္မ်က္ႏွာေတြနဲ႔ ျဖစ္ေနတာ အထင္အရွားပါပဲ။ သူကေတာ့ တတိယေျမာက္ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံလို႔ တင္စား ေခၚေဝၚယူရတဲ့အထိကို တ႐ုတ္တို႔က စီးပြားေရးမွာသာမက ႏိုင္ငံေရးမွာပါ ခ်ဳပ္ကိုင္ထားတာကို ေတြ႕ရႏိုင္ပါတယ္။

ဒုတိယေျမာက္ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံေတာ္ကေတာ့ ထိုင္ဝမ္ပါ။ ထိုင္ဝမ္ကက်ေတာ့ ေရွးအစဥ္အဆက္ကတည္းက တ႐ုတ္ပိုင္နက္ နယ္ေျမျဖစ္ခဲ့ၿပီး တ႐ုတ္ေတာ္လွန္ေရးမွာ အေရးနိမ့္ခဲ့တဲ့ အမ်ိဳးသားေရးဝါဒီ တ႐ုတ္မ်ား (တ႐ုတ္ျဖဴမ်ား)က အဲဒီ့ ကၽြန္းကေလးကို ရယူ လႊမ္းမိုးခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနရင္း ကၽြန္းသားေတြကို စစ္႐ံႈးလို႔ ေျပးလာရတဲ့ တ႐ုပ္ျဖဴမ်ားက လႊမ္းမိုး အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့တာလည္း ထင္ရွားပါတယ္။

ဒါေတြကို ေျပာေနရတာက လူမ်ိဳးတစ္မ်ိဳး၊ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံ၊ ယဥ္ေက်းမႈတစ္ခုရဲ႕ အဓြန္႔ရွည္ တည္တံ့မႈဟာ သက္ဆိုင္ရာ လူမ်ိဳး၊ ႏိုင္ငံသားမ်ား၊ လူမ်ိဳးစုမ်ားအေပၚမွာသာ မူတည္ေနတယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ကို မီးေမာင္းထိုး ျပခ်င္လို႔ျဖစ္ပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ေတာ႐ိုင္း ဥပေဒကသာ နယ္ပယ္တိုင္းအတြက္ အဓိကက်လွတယ္လို႔ ျမင္မိပါတယ္။ အဲဒီ့ ဥပေဒက “အၾကံ႕ခိုင္ဆံုး (ဝါ) သက္လံုအေကာင္းဆံုး သူသာလွ်င္ ရပ္တည္ရွင္သန္ က်န္ရစ္ႏိုင္တယ္”ဆိုတာပါပဲ။

သတၱဝါေတြထဲမွာလည္း မ်ိဳးတံုးေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့ရတဲ့ သတၱဝါေတြဟာ ေလာကဓံအထုအေထာင္းကို ၾကံ႕ၾကံ႕မခံႏိုင္ခဲ့ၾကလို႔၊ သက္လံု မေကာင္းၾကလို႔သာ ျဖစ္ပါတယ္။  

သမိုင္းစဥ္နဲ႔ ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ေရာမ၊ ေခါမ အင္ပါယာႀကီးေတြ ေနဝင္ ခဲ့တာ၊ တ႐ုတ္ရဲ႕ ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ေထာင္ေက်ာ္ ယဥ္ေက်းမႈႀကီး ကြယ္ေပ်ာက္ခဲ့ရကာ ဥေရာပက ဒုကၡပင္လယ္ေဝေနခိုက္ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ဝ၀ ေက်ာ္တုန္းက ကမၻာကို ဦးေဆာင္ေနခဲ့တဲ့ တ႐ုတ္နဲ႔ အာရွက ေနာက္တန္းကို ေရာက္သြားခဲ့ရတာ၊ ဥေရာပသားေတြကသာ ကမၻာကို လႊမ္းမိုးလာတာမ်ားဟာ အဲဒီ့ ေတာႀကီးမ်က္မည္းရဲ႕ အေျခခံ ဥပေဒသအတြက္ ခိုင္လံုတဲ့ သင္ခန္းစာေတြအျဖစ္ ျမင္ၾကရမွာပါ။

ကမၻာတစ္လႊားမွာ တန္ခိုးထြားေနတဲ့ တ႐ုတ္ေတြနဲ႔ပဲ ျပန္ၾကည့္ရင္ေတာ့ သည္အခ်က္က ပိုထင္ရွားပါတယ္။ ဘယ္ႏိုင္ငံမွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ သူတို႔ေတြ ေနရာ ရေနတာဟာ ေတာ္ေတာ္ ဆင္ျခင္စရာ ေကာင္းလွပါတယ္။ တ႐ုတ္တန္းေတြက အိမ္နီးခ်င္း အေရွ႕ေတာင္ အာရွႏိုင္ငံေတြမွာသာ မကဘဲ အာဖရိက၊  အေရွ႕အာရွ၊ အေမရိကတိုက္က ႏိုင္ငံေတြ၊ ဩစေၾတး လ်နဲ႔ ဥေရာပတိုက္က ႏိုင္ငံေတြအပါအဝင္ တစ္ကမၻာလံုး အႏွံ႔မွာ ရွိေနတာပါပဲ။ ဖိလစ္ပိုင္ႏိုင္ငံ မနီလာၿမိဳ႕က ဘီႏိုဒို တ႐ုတ္တန္းဆိုရင္ တ႐ုတ္တန္းတကာအနက္မွာ အေစာဆံုးလို႔ေတာင္ အဆိုရွိတယ္။ ၁၅၉၄ ခုႏွစ္မွာ စတင္ေပၚေပါက္လာတာတဲ့။ ႏွစ္ေပါင္း ငါးရာေက်ာ္ၿပီေပါ့။

သူတို႔ေတြဟာ မိခင္ႏိုင္ငံကို စြန္႔ခြာခဲ့ၾကၿပီး ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာကို ေရႊ႕ေျပာင္း အေျခခ်ခဲ့ၾကတာ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ငါးရာေက်ာ္ကတည္းကပဲ။ ဒါေပမယ့္ အရွိန္အဟုန္ ျမင့္သြားတာက ပီကင္း သေဘာတူစာခ်ဳပ္ကို ခ်ဳပ္ဆိုအၿပီး ၁၈၆၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္ေတြမွာပါပဲ။ အဲဒီ့ စာခ်ဳပ္က နယ္စပ္ကို ဖြင့္ေပးၿပီး တ႐ုတ္ေတြကို လြတ္လပ္စြာ သြားလာခြင့္ေပးခဲ့ၾကတယ္။ သည္မွာတင္ ကမၻာတစ္လႊားကို တ႐ုတ္ေတြ အံုနဲ႔က်င္းနဲ႔ လြင့္ထြက္ကုန္ေတာ့တာပါပဲ။

အဲဒီ့ ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာ ေဒသေတြမွာ သူတို႔ စီးပြားျဖစ္ၾကတယ္။ ဒါနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ ဘာသာျပန္ေနတဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ထဲက  အင္ဒိုနီးရွားမွာ အေနၾကာေနတဲ့ ဒတ္(ခ်္)လူမ်ိဳး ခရစ္ယာန္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးတစ္ပါးက တ႐ုတ္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေျပာတဲ့ မွတ္ခ်က္က စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းပါတယ္။ “ကၽြန္းတိုင္းမွာ တ႐ုတ္ေတြက လူနည္းစု၊ သို႔ေသာ္ ကြ်န္းတိုင္းမွာ အလုပ္အလုပ္ဆံုး၊ အလႈပ္ရွားဆံုးနဲ႔ အခ်မ္းသာဆံုးေတြကလည္း သူတို႔ပဲ။

“သူတို႔ေတြနဲ႔ ေဒသခံေတြၾကားမွာ ျခားနားေနတာက ႐ိုး႐ိုးစင္းစင္းေလးပဲ။ အင္ဒိုနီးရွန္းတစ္ေယာက္ ငါးဖမ္းထြက္တယ္၊ ငါးရၿပီဆို ေပ်ာ္ၿပီး အိမ္ျပန္တယ္။ ငါးေရာင္းလို႔ ရတဲ့ ပိုက္ဆံကိုသံုးမယ္။ ဇိမ္နဲ႔ ႏွပ္မယ္။ တ႐ုတ္တစ္ေယာက္ဆိုရင္ေတာ့ အဲလိုမဟုတ္ဘူး။ ငါးဖမ္းထြက္ရင္း ငါးရရင္ သူေတြးတာက ဟာ… သည္ရာသီက တယ္ ဟုတ္ပါလား။ ငါးေပါတဲ့ ေနရာလည္း ငါေတြ႕ပါေပါ့လားေပါ့။ ၿပီးတာနဲ႔ သူ႔ေလွထဲမွာ ဖမ္းမိလာသမွ် ငါးေတြကို အျပတ္ရွင္း၊ ၿပီးတာနဲ႔ ငါးဖမ္းျပန္ထြက္၊ ငါးေတြ ထပ္ရ။ ဒါပဲ။
ဒါဟာ လူမ်ိဳးအလိုက္ ကြာျခားမႈျဖစ္ၿပီး ဘယ္လိုမွကို လုပ္လို႔ မရဘူး”တဲ့။

ဟုတ္ေလာက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း မ်က္ျမင္ေတြ႕ဖူးပါ တယ္။ နာဂစ္မုန္တိုင္းအၿပီး တစ္ႏွစ္ေက်ာ္အၾကာမွာ မုန္တိုင္းသင့္ ေဒသေတြရဲ႕ ျပန္လည္ထူေထာင္ေရး လုပ္ငန္းမွာ စြမ္းရည္တည္ေဆာက္ေရးအတြက္ တစ္ရြာမွာ ဆယ္ရက္ႏႈန္းနဲ႔ သြားေနခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ေတြ႕ရတာက ထူထူေထာင္ေထာင္ ျဖစ္႐ံုမက အဲဒီ့ ရြာေလးေတြရဲ႕ စီးပြားေရးမွာ တြင္က်ယ္ေနသူေတြက တ႐ုတ္ေသြးမကင္းတဲ့ မိသားစုေတြ ျဖစ္ေန တာပါပဲ။ က်န္တဲ့သူေတြကေတာ့ ဗွီဒီယို႐ံု၊ အရက္ဆိုင္၊ ဘိလိယက္ခံုေတြကို လုပ္ေကၽြးရင္း ေက်ာမြဲဘဝက တက္မလာၾကဘူး။

ေရရွည္မွာ ဘယ္သူက ဘယ္သူ႔ကို ဝါးမ်ိဳသြားမွာလဲ။ အေျဖက ေပၚေနပါၿပီ။ နာဂစ္က အားလံုးကို လူတန္းစား ညႇိပစ္လိုက္တယ္။ အားလံုး ျပဳတ္ျပဳတ္ျပဳန္းကုန္ေစတယ္။ သူလည္း လက္မဲ့၊ ကိုယ္လည္း လက္မဲ့သာ က်န္ရစ္တယ္။ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ ၾကာသြားတယ္၊ ကိုယ္က လက္မဲ့၊ သူက လက္ရွိျဖစ္လာရင္ သူက ကံေကာင္းလို႔လား၊ ကိုယ္က ကံဆိုးလို႔လား။ အဲဒီ့ ကံက ဘာလဲဆိုတာ စဥ္းစားဖို႔ သိပ္လိုပါတယ္။

ေရႊ႕ေျပာင္း အေခ်ျခေနၾကသူေတြ၊ တစ္ရြာေျပာင္းရင္း သူေကာင္း ျဖစ္ေနသူေတြကို ေတြ႕တိုင္း ယူသင့္တဲ့ သင္ခန္းစာေတြက အမ်ားႀကီးပါ။ မ်က္စိေရွ႕တင္ ျဖစ္ေန ပ်က္ေနတာပါ။

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေတာ႐ိုင္းဥပေဒကိုပဲ ျပန္သတိရေနမိပါတယ္။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

(၂၃၀၇၁၂)

The Thanlwin Times ဂ်ာနယ္၊ အတြဲ ၁ ၊ အမွတ္ ၄ ။ ၂၀၁၂ ဩဂုတ္လ။

Cut and paste လုပ္ၿပီး ကူးယူေဖာ္ျပလိုက္ရမွ အားရ ေက်နပ္မယ္ဆိုရင္ ဂ်ာနယ္အမည္နဲ႔ ထုတ္ေ၀တဲ့ လအထိ 
အျပည့္အစံု ကူးၿပီးမွ လက္ဆင့္ကမ္းေတာ္မူၾကပါခင္ဗ်ား။
     

Shots in the Arm

လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၂ ႏွစ္ေက်ာ္က အတၱေက်ာ္ရဲ႕ ဒြါဒႆမေျမာက္ လက္ရာ…

ေကာင္းကြက္ေလးေတြ

ကြ်န္မ ဆရာမလုပ္ေနတဲ့ “မင္းန္” ျပည္နယ္၊ ေမာရစ္(စ္)ၿမိဳ႕ စိန္႔ေမရီ ေက်ာင္းက တတိယတန္း ေက်ာင္းသားေလးအျဖစ္ သူ႔ကို စသိခဲ့တာပါ။

သူ႔ကို ေတြ႕လိုက္ရင္ အျမဲတန္းသပ္သပ္ရပ္ရပ္ကေလး ရွိေနတတ္ပါတယ္။ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးေနတတ္တဲ့ သူ႔စ႐ိုက္ေလးက တစ္ခါတစ္ခါ သူ ဆိုးတာေလးေတြကိုေတာင္ ခ်စ္စရာေကာင္းေနေအာင္ လုပ္ေပးထားသလိုပါပဲ။

ကြ်န္မအတန္းထဲက ေက်ာင္းသား ၃၄ ေယာက္စလံုးက ကြ်န္မကို ခ်စ္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ့အထဲမွာ “မာ့ခ္”ကေတာ့ တစ္သန္းမွာ တစ္ေယာက္ ေတြ႕ရခဲတဲ့ ကေလးေလးပဲလို႔ ေျပာလိုက္ရင္ လြန္မ်ားသြားမလား မသိဘူး။

အဲဒီ့“မာ့ခ္”ေလးဟာ စကားကို မရပ္မနား ေျပာတတ္တယ္။ အင္မတန္ ေလေပါတဲ့ ကေလးပါ။ ကြ်န္မအေနနဲ႔ အတန္းထဲမွာ ဆရာ့ခြင့္ျပဳခ်က္ မရဘဲ စကားမေျပာရဘူးလို႔ သူ႔ကို ေျပာရေပါင္းလည္း မ်ားလွပါၿပီ။ အဲသလို သူ႔ကို ျပဳျပင္ ဆံုးမရတဲ့အခါမ်ိဳးေလးေတြမွာ သူ႔ရဲ႕ ႐ိုးသားတဲ့ တံု႔ျပန္ပံုေလးကေတာ့ ကြ်န္မအသည္းကို စြဲေနေစပါတယ္။

သူ႔ကို အဲလိုဆံုးမလမ္းၫႊန္လိုက္တဲ့အခါမွာ သူျပန္ေျပာတတ္တာက “ကြ်န္ေတာ့္ကို ဆံုးမတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဆရာမရယ္…”တဲ့ေလ။

သူ႔ဆီက အဲလိုတံု႔ျပန္စကားကို ၾကားရစတုန္းက ကြ်န္မ ဘာျပန္ေျပာရမယ္မွန္း၊ ဘာလုပ္ရမယ္မွန္းေတာင္ မသိေအာင္ ျဖစ္သြားခဲ့ရဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မၾကာခင္မွာပဲ ကြ်န္မဟာ သူ႔ဆီက အဲသလို တံု႔ျပန္သံေလးကို တစ္ေန႔မွာ ေလးငါးခါေလာက္ ၾကားလာရေတာ့ နားယဥ္သြားပါေတာ့တယ္။

တစ္မနက္မွာေတာ့ ကြ်န္မလည္း သူ႔ကို စိတ္မရွည္ႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္သြားရတယ္။ မာ့ခ္က သူ႔ထံုးစံအတိုင္း ေလေတြ လႊတ္ေပါေနတာကိုး။ သည္မွာတင္ ကြ်န္မလည္း မႏူးမနပ္ ဆရာမတစ္ေယာက္ က်ဴးလြန္ေနက်အမွားကို က်ဴးလြန္မိပါတယ္။

အဲဒါကေတာ့ မာ့ခ္ကို တည့္တည့္ၾကည့္ၿပီး ေျပာလိုက္မိတာပါ။

“မင္းဆီက ေနာက္ထပ္ အသံၾကားရလို႔ကေတာ့ မင္း ပါးစပ္ကို တိတ္(ပ္)နဲ႔ကပ္ၿပီး ပိတ္ရလိမ့္မယ္ေဟ့…”

မၾကာပါဘူး။ ကြ်န္မ အဲသလို ေျပာလိုက္ၿပီး ဆယ္စကၠန္႔ေတာင္ မၾကာလိုက္ဘူးထင္တယ္။ ခ်ပ္(ခ္)ဆိုတဲ့ကေလးဆီက အသံထြက္လာတယ္။

“ဆရာမေရ… ေဟာဒီ့မွာ မာ့ခ္ စကားေျပာေနျပန္ၿပီ”တဲ့။

ကြ်န္မအေနနဲ႔ မာ့ခ္ကို ေစာင့္ၾကည့္ေပးဖို႔ ဘယ္ေက်ာင္းသားကိုမွ ခိုင္းမထားပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူ ေနာက္တစ္ခါ စကားေျပာရင္ ဘယ္လို ျပစ္ဒဏ္မ်ိဳးနဲ႔ အေရးယူမယ္လို႔ အတန္းေရွ႕မွာ အတိအလင္း ေျပာမိထားမွေတာ့ ေျပာတဲ့အတိုင္း လုပ္လိုက္ရပါေတာ့တယ္။

အဲဒီ့ေန႔က ျမင္ကြင္းဟာ မေန႔တစ္ေန႔က ျဖစ္ပ်က္ခဲ့သလို ကြ်န္မ မ်က္စိထဲမွာ အခုထက္ထိ ထင္းထင္းႀကီး စြဲေနပါေသးတယ္။ ကြ်န္မက ကြ်န္မရဲ႕စားပြဲဆီ သြားလိုက္တယ္၊ အံဆြဲကိုဖြင့္တယ္၊ ၿပီးေတာ့ အံဆြဲထဲက အထုပ္အပိုးထုပ္တဲ့အခါမွာ ကပ္တဲ့ စကၠဴတိပ္ေခြကို ယူတယ္။ ဘာတစ္ခြန္းမွ ေျပာမေနေတာ့ဘဲ မာ့ခ္ရဲ႕ စားပြဲကို သြားတယ္။ တိပ္ေခြထဲက အစ ႏွစ္စ ဆြဲျဖတ္ထုတ္လိုက္ၿပီး မာ့ခ္ရဲ႕ပါးစပ္ေပၚမွာ ၾကက္ေျခခတ္အႀကီးႀကီး ခတ္ၿပီး ပိတ္လိုက္တယ္။ ၿပီးတာနဲ႔ ကြ်န္မလည္း အတန္းေရွ႕ကို ျပန္ထြက္ခဲ့ပါတယ္။

မာ့ခ္ ဘာလုပ္သလဲလို႔ ကြ်န္မ အသာ လွမ္းၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ ကိုေရႊမာ့ခ္က မ်က္ေတာင္ေလး ေပကလပ္ ေပကလပ္နဲ႔ ကြ်န္မကို ျပန္ၾကည့္ေနတယ္။ ကြ်န္မလည္း ဘယ္လိုမွ မေနႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ခ်က္ခ်င္းပဲ ရယ္ခ်လိုက္မိပါေတာ့တယ္။ အတန္းကလည္း အဲေတာ့ တအုန္းအုန္း ရယ္ေတာ့တာေပါ့။

ကြ်န္မလည္း မာ့ခ္ဆီကို ျပန္သြားၿပီး သူ႔ပါးစပ္ကို ပိတ္ကပ္ထားတဲ့ တိပ္ကို ခြာေပးလိုက္မိပါေတာ့တယ္။

ပါးစပ္က တိပ္လည္း ကြာသြားေရာ သူေျပာတဲ့စကားက…

“ကြ်န္ေတာ့္ကို အခုလို ဆံုးမေပးတာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဆရာမ ရယ္…”တဲ့။

စာသင္ႏွစ္ကုန္ခါနီးေတာ့ ကြ်န္မဟာ အလယ္တန္းအတြက္ အဆင့္ျမင့္ သခ်ၤာဘာသာရပ္ကို သင္ဖို႔ တာဝန္အေပးခံရျပန္တယ္။ ဒါနဲ႔ ကြ်န္မလည္း မာ့ခ္တို႔အတန္းကို မသင္ရေတာ့ဘူးေပါ့။ ဒါေပမယ့္လည္း ႏွစ္ေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ၾကာသြားသလဲဆိုတာ ကြ်န္မ သတိမထားလိုက္မိခင္မွာဘဲ မာ့ခ္ကလည္း တစ္တန္းၿပီး တစ္တန္း တက္လာရင္းက ကြ်န္မရဲ႕ အတန္းထဲကို ေရာက္လာပါေတာ့တယ္။

ႀကီးေကာင္ေလးဝင္လာတဲ့မာ့ခ္ဟာ ပိုေခ်ာလာသလို အရင္အတိုင္း ရည္မြန္ယဥ္ေက်းေနဆဲပါပဲ။ “သခ်ၤာသစ္”အတြက္ ကြ်န္မရဲ႕သင္ၾကားမႈေတြကို ဂ႐ုတစိုက္ နားေထာင္ေနရတဲ့အတြက္ သူဟာ သံုးတန္းတုန္းကလို ေလမေပါႏိုင္ရွာေတာ့ပါဘူး။

ေသာၾကာေန႔တစ္ေန႔မွာေတာ့ တစ္တန္းလံုး စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ျဖစ္ေနၾကပါတယ္။ တစ္ပတ္လံုး သခ်ၤာသေဘာတရားသစ္ တစ္ခုကို ခဲခဲယဥ္းယဥ္း သင္ယူၿပီး ေက်ညက္ေအာင္ တြက္ခ်က္ေနခဲ့ရတဲ့အတြက္  ေက်ာင္းသားေတြ စိတ္ပင္ပန္းေနၾကၿပီ၊ အကဲဆတ္ေနၾကၿပီဆိုတာ ကြ်န္မသတိထားမိေနပါတယ္။

ကြ်န္မအေနနဲ႔ အဲသလို အကဲဆတ္ေနတဲ့ အေနအထားကို ဘာျပႆနာမွ မတက္ခင္ ရွင္းသြားေအာင္ တစ္ခုခု လုပ္မွ ျဖစ္ေတာ့မယ္ဆိုတာလည္း သိေနတယ္။

ဒါနဲ႔ ကြ်န္မလည္း တစ္ေယာက္စီကို တစ္တန္းလံုးရဲ႕နာမည္ေတြ စာရြက္လြတ္ေပၚမွာ ခ်ေရးခိုင္းရပါတယ္။ ဘယ္ဘက္မွာ နာမည္ေတြ ခ်ေရးၿပီး အဲဒီ့နာမည္နဲ႔ တစ္တန္းတည္း ညာဘက္မွာ အဲဒီ့အတန္းေဖာ္ရဲ႕ ေကာင္းကြက္ေလးေတြကို စဥ္းစားၿပီး ခ်ေရးဖို႔ ခိုင္းလိုက္တာပါ။ အဲလိုနဲ႔ က်န္တဲ့အတန္းခ်ိန္ တစ္ခ်ိန္လံုးမွာ သည္အလုပ္နဲ႔ပဲ ၿပီးသြားပါေတာ့တယ္။ ေက်ာင္းလည္း ဆင္းေရာ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္စီက ကြ်န္မကို သူတို႔ ေရးထားတဲ့ စာရြက္ေလးေတြ လာအပ္သြားၾကပါတယ္။

မာ့ခ္ကေတာ့ “ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို စာသင္ေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဆရာမ…“လို႔ ေျပာရင္းနဲ႔ သူ႔စာရြက္ေလး ထိုးေပးသြားပါတယ္။

စေနေန႔က်ေတာ့ ကြ်န္မလည္း စာရြက္တစ္ရြက္စီေပၚမွာ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္စီရဲ႕ နာမည္ကိုေရး၊ ၿပီးေတာ့ အဲဒီ့ေက်ာင္းသားနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ တစ္တန္းလံုးက မွတ္ခ်က္ေပးထားသမွ်ကို ကူးေရးလိုက္ပါတယ္။

တနလၤာေန႔ ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္တဲ့အခါက်ေတာ့ သက္ဆိုင္ရာေက်ာင္းသား တစ္ဦးစီကို အဲဒီ့စာရြက္ေလးေတြ ေဝေပးလိုက္ပါတယ္။ မၾကာပါဘူး။ တစ္တန္းလံုး ျပံဳးေနတာကို ကြ်န္မ ျမင္ရပါေတာ့တယ္။

ခပ္တိုးတိုးေျပာတဲ့ အသံေတြကိုလည္း ၾကားရတယ္။

“အံ့ဩစရာပဲေနာ္…”

“ဟယ္… ငါလုပ္လိုက္တုန္းကေတာ့ အမွတ္မထင္ပါဟယ္…”

“ငါ့ကို သည္ေလာက္ ခင္ၾကမွန္း ငါမသိဘူးဟဲ့…”ဆိုတဲ့ အသံေတြပါ။

ဒါေပမယ့္ အဲဒီ့ စာရြက္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဘယ္သူကမွ ေနာက္ ပိုင္းမွာ စကားမစပ္မိၾကေတာ့ပါဘူး။ သူတို႔ခ်င္း ျပန္ေျပာျဖစ္ၾကေသးလား၊ ဒါမွမဟုတ္လည္း သူတို႔ မိဘေတြကို သည္အေၾကာင္းေတြ ေျပာျဖစ္သလား ဆိုတာေတာ့ ကြ်န္မ ဘယ္လိုမွ မသိႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။

ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ ကြ်န္မ ေပးလိုက္တဲ့ေလ့က်င့္ခန္းေလးဟာ ေတာ္ေတာ္ ထိေရာက္သြားပါတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြဟာ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ အေတာ္ ေက်နပ္သြားၾကသလို အခ်င္းခ်င္းလည္း ပိုလို႔ ခင္မင္နားလည္လာၾကတယ္ေလ။

အဲလိုနဲ႔ အဲဒီ့အတန္းကလည္း ေနာက္အတန္းကို ဆက္တက္သြားၿပီးတဲ့ ေနာက္ ကြ်န္မလည္း ေနာက္က တက္လာတဲ့အတန္းေတြကို ဆက္ သင္ေပးေနခဲ့ပါတယ္။ ေလးငါးေျခာက္ႏွစ္ေလာက္ ၾကာသြားၿပီးတဲ့ေနာက္ ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္တစ္ခုမွာ အနားယူအပန္းေျဖခရီးက ကြ်န္မျပန္လာတဲ့အခါ ကြ်န္မ မိဘေတြက ကြ်န္မကို ေလဆိပ္မွာ လာႀကိဳၾကတယ္။

ေလဆိပ္ကေန အိမ္အျပန္ကားေပၚမွာ အေမက ကြ်န္မကို ကြ်န္မ ေရာက္ခဲ့တဲ့အရပ္ေဒသအေၾကာင္း၊ ခရီးစဥ္အေၾကာင္း ေမးေနက် ေမးခြန္းေတြကို ေမးေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေမဟာ တစ္ခုခုကို ေျပာခ်င္လို႔ စကား စေနမွန္းလည္း ကြ်န္မ သတိထားလိုက္မိတယ္။

ကြ်န္မ ထင္တဲ့အတိုင္းပါပဲ။ ခရီးစဥ္အေၾကာင္းေျပာလို႔ဆိုလို႔ ၿပီးသြားတဲ့အခါ အေမက သူ႔ေဘးမွာထိုင္ေနတဲ့အေဖ့ကို တစ္ခ်က္ လွမ္းၾကည့္ၿပီး “ကဲ… အေဖႀကီးေရ…” လို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။

အေဖကလည္း အေရးတႀကီး ေျပာစရာတစ္ခုခုရွိရင္ သူ လုပ္ေနက် အတိုင္းပါပဲ။ ေခ်ာင္းတစ္ခ်က္ဟန္႔ၿပီး လည္ေခ်ာင္း ရွင္းလိုက္ျပန္ပါတယ္။

“အက္ခ္လန္ဒ္ မိသားစုက မေန႔ညက ဖုန္းဆက္တယ္…”

“ဟုတ္လားေဖေဖ၊ သူတို႔နဲ႔ မေတြ႕တာ ဘယ္ႏွႏွစ္ေတာင္ ရွိၿပီလဲ မသိဘူးေနာ္။ မာ့ခ္တစ္ေယာက္ေရာ ေနထိုင္ေကာင္းရဲ႕လား မသိဘူး”

အေဖက ညင္ညင္သာသာပဲ ျပန္ေျပာပါတယ္။

“မာ့ခ္ ဗီယက္နမ္မွာ က်ဆံုးသြားၿပီသမီး။ မနက္ျဖန္ မနက္က်ရင္ ဈာပနရွိတယ္။ မာ့ခ္မိဘေတြက သမီးကို အသုဘ႐ႈ လာေစခ်င္သတဲ့”

အေဖက မာ့ခ္သတင္းကို ေျပာလိုက္တဲ့ ေလဆိပ္ကေန ၿမိဳ႕ထဲအလာ လမ္းတစ္ေနရာကို ကြ်န္မ ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့ႏိုင္ေတာ့မယ္ မထင္ပါဘူး။

ကြ်န္မ ဘဝမွာ စစ္အခမ္းအနားနဲ႔ အသုဘခ်တာကို တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးခဲ့ဘူး။ အခုျမင္ရတဲ့ ေခါင္းတလားထဲက မာ့ခ္ရဲ႕ ႐ုပ္အေလာင္းဟာ တင့္တယ္လွပါတယ္။ မာ့ခ္ဟာ အင္မတန္ကို ေခ်ာေမာၿပီး ရင့္က်က္တဲ့ မာ့ခ္ျဖစ္ေနပါၿပီ။ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ကြ်န္မရင္ထဲမွာ ျဖစ္ေနတာကေတာ့ ကမၻာပၚမွာ ရွိရွိသမွ် ထုပ္ပိုးရာမွာ ကပ္ဖို႔သံုးတဲ့ တိပ္ေခြေတြ အားလံုးကို ကြ်န္မ ရွာေဖြႏိုင္ဦးေတာင္မွ မာ့ခ္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ကြ်န္မကို စကားတစ္ခြန္းမွ ေျပာႏိုင္ေတာ့မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူးဆိုတဲ့အသိနဲ႔ ေၾကကြဲေနတာပါ။

ဝတ္ျပဳရာ ဘုရားေက်ာင္းထဲမွာေတာ့ မာ့ခ္ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္လို႔ ေနပါတယ္။ ဈာပနေန႔မွာမွ ကြက္ရြာေနတဲ့ မိုးကိုလည္း ကြ်န္မ မေက်နပ္ႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ေနတယ္။ မိုးေၾကာင့္ မာ့ခ္အေလာင္း ျမႇဳပ္ႏွံမယ့္ေနရာကို ကြ်န္မတို႔ ေတာ္ေတာ့္ကို ခဲခဲယဥ္းယဥ္း သြားယူရတယ္။ ခရစ္ယာန္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးကလည္း ရြတ္ေနက် သက္ေပ်ာက္ ဂါထာေတြ ရြတ္လို႔၊ စစ္တီးဝိုင္းက ခရာသံေတြကလည္း တြတ္လို႔။

မာ့ခ္ကိုခ်စ္ၾကသူေတြအားလံုး တစ္ေယာက္စီ၊ တစ္ေယာက္စီက မာ့ခ္ရဲ႕အေခါင္းဆီကို သြားၾကၿပီး ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ ၾကည့္ၾကပါတယ္။ ကြ်န္မကေတာ့ အဲဒီ့အထဲမွာ ေနာက္ဆံုးပါပဲ။

အေခါင္းေဘးမွာ ကြ်န္မ ရပ္လိုက္မိခ်ိန္မွာ စစ္သားတစ္ေယာက္က ကြ်န္မအနားကို ကပ္လာၿပီး ေမးပါတယ္။

“ဆရာမက မာ့ခ္ရဲ႕ သခ်ၤာဆရာမပါလားခင္ဗ်ာ…”

ကြ်န္မဟာ မာ့ခ္ရဲ႕႐ုပ္ကလာပ္စံျမန္းရာ အေခါင္းကို မမွိတ္မသုန္ ၾကည့္ေနမိရင္းကပဲ သူ႔ကို ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္ပါတယ္။ သူက ဆက္ေျပာေနေသးရဲ႕။

“မာ့ခ္က ဆရာမအေၾကာင္း ေျပာျပပါတယ္”

ဈာပနအၿပီးမွာေတာ့ မာ့ခ္ရဲ႕ေက်ာင္းေနဖက္ေတြဟာ ခ်ပ္(ခ္)ရဲ႕အိမ္ေလးဆီကို သြားၾကၿပီး ေန႔လယ္စာ စားၾကတယ္။ မာ့ခ္ရဲ႕ အေမနဲ႔အေဖကလည္း အဲဒီ့ ေန႔လယ္စာဝိုင္းေလးကို တက္ေရာက္ၾကတယ္။ သူတို႔ကို ျမင္ရတဲ့အခါ သူတို႔ ကြ်န္မကို ေစာင့္ေနမွန္း တန္းသိလိုက္တယ္။

“ဆရာမကို ျပစရာရွိတယ္”လို႔ မာ့ခ္အေဖက ေျပာၿပီး သူ႔ အက်ႌ အိတ္ေထာင္ထဲက ပိုက္ဆံအိတ္ေလးတစ္လံုးကို ဆြဲထုတ္လိုက္ပါတယ္။

“သူက်ဆံုးသြားခ်ိန္မွာ ဒါေလးကို သူ႔ကိုယ္ေပၚက ရလိုက္တာလို႔ ေျပာတယ္ ဆရာမ။ ဆရာမ မွတ္မိလား မသိဘူး”တဲ့။

ဗလာစာအုပ္ထဲက ဆြဲျုဖတ္ထားတဲ့ စကၠဴႏွစ္ရြက္တြဲေလးကို မာ့(ခ္)ရဲ႕ အေဖက ပိုက္ဆံအိတ္ထဲက ဂ႐ုတစိုက္ ဆြဲထုတ္လိုက္ပါတယ္။ အဲဒီ့ စာရြက္ေလးက ေခါက္႐ိုးေတြ က်ိဳးေနပါၿပီ။ ခဏခဏ ျဖန္႔လိုက္ ေခါက္လိုက္ လုပ္ထားလို႔ စုတ္ေတာင္ စုတ္ေနၿပီမို႔ တိပ္နဲ႔ေတာင္ ကပ္ထားတာ ေတြ႕ရပါတယ္။

စာရြက္ကို ယူမၾကည့္ဘဲနဲ႔ အဲဒီ့စာရြက္ဟာ ဘာစာရြက္လဲဆိုတာ ကြ်န္မ ခ်က္ခ်င္းသိလိုက္ပါတယ္။ သည္စာရြက္ေလးဟာ မာ့ခ္ရဲ႕အတန္းေဖာ္ေတြက ေရးထားသမွ် မာ့ခ္ရဲ႕ေကာင္းကြက္ေလးေတြကို  ကြ်န္မလက္နဲ႔ ျပန္ကူးေပးခဲ့ဖူးတဲ့ စာရြက္ေလးပါပဲ။

“ဒါေလးကို လုပ္ေပးခဲ့တဲ့အတြက္ ဆရာမကို သိပ္ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဆရာမရယ္…”လို႔ မာ့ခ္ရဲ႕ မိခင္က ေျပာပါတယ္။ “ဆရာမ ျမင္တဲ့အတိုင္းပဲ။ သည္စာရြက္ေလးကို မာ့ခ္က အရမ္းကို တန္ဖိုးထားရွာတာ…”လို႔လည္း ဆက္ေျပာလိုက္ပါေသးတယ္။

သည္အခ်ိန္မွာ မာ့ခ္အတန္းေဖာ္ေတြကလည္း ကြ်န္မတို႔ရဲ႕ အနားမွာ ဝိုင္းေနပါၿပီ။

ခ်ာလီက ျပံဳးၿပီး ေျပာတယ္။

“ကြ်န္ေတာ့္မွာလည္း သည္လိုစာရြက္မ်ိဳးေလး အခုထက္ထိရွိေသးတယ္ ဆရာမ။ ကြ်န္ေတာ့္စာေရးစာပြဲရဲ႕ အေပၚဆံုးအံဆြဲထဲမွာ သိမ္းထားတယ္…”

ခ်ပ္(ခ္)ရဲ႕ဇနီးက က်ျပန္ေတာ့ “ခ်ပ္(ခ္)က အဲဒီ့စာရြက္ကို ကြ်န္မတို႔ လက္ထပ္ပြဲ ဓာတ္ပံုစာအုပ္ထဲမွာ ထည့္ေပးပါလို႔ ေျပာထားတယ္ ဆရာမရဲ႕…”တဲ့။

မာရီလင္(န္)ကလည္း “ကြ်န္မမွာလည္း သည္စာရြက္မ်ိဳးေလး ရွိေသးတယ္ ဆရာမ။ ေန႔စဥ္ မွတ္တမ္းထဲမွာ ညႇပ္ထားတယ္”လို႔ ေျပာလာသလို ဗွစ္ခီဆိုတဲ့ မာ့ခ္ရဲ႕အတန္းေဖာ္ ေနာက္တစ္ေယာက္ကလည္း သူ႔အိတ္ထဲက မွတ္စုစာအုပ္ကေလးကို ဆြဲထုတ္လိုက္ၿပီး စာအုပ္ေလးၾကားမွာ ညႇပ္ထားတဲ့ စကၠဴစေလးကို ဆြဲထုတ္လိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူက ေျပာတယ္။

“ကြ်န္မလည္း သည္စာရြက္ကေလးကို သြားေလရာ သယ္သြားတယ္ ဆရာမ။ ကြ်န္မစိတ္ထင္ ကြ်န္မတို႔တစ္တန္းလံုးဟာ အဲဒီ့ စာရြက္ေလးေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာသိမ္းထားၾကပါတယ္ ဆရာမရယ္”တဲ့။

အဲဒီ့ စကားလည္းဆံုးေရာ ကြ်န္မလည္း ငိုခ်လိုက္မိေတာ့တာပါပဲ။ ကြ်န္မ ငိုတာက မာ့ခ္နဲ႔ သူ႔ကို ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္ေတြ႕ခြင့္မရေတာ့မယ့္ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္ရယ္ပါ။

ဇာတ္လမ္းေလးကေတာ့ သည္ေလာက္ပါပဲ။

သည္ဇာတ္လမ္းကိုေျပာျပရျခင္းအေၾကာင္းကေတာ့ ကိုယ္ခ်စ္သူ၊ ကိုယ္ခင္သူေတြကို သူတို႔ကို ဘာအတြက္ ခ်စ္ေၾကာင္း၊ ခင္ေၾကာင္း ေျပာျဖစ္ေအာင္ ႏိႈးေဆာ္လိုက္ခ်င္လို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္တို႔ လူသားမ်ားဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ခ်စ္ခင္မႈ၊ ေလးစားမႈကို ထုတ္ေဖာ္ျပသဖို႔ တစ္ခါတစ္ရံမ်ားမွာ ေမ့ေလ်ာ့ေနတတ္ၾကပါတယ္။

ဘဝမွာ ကိုယ္ျပဳလိုက္တာက ေသးေသးမႊားမႊားေလးေပမယ့္ တစ္ဖက္သားအတြက္ အမ်ားႀကီး တာသြားေနတတ္တယ္။ စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္းမ်ားအေနနဲ႔ မိမိခ်စ္တဲ့သူ၊ ခင္တဲ့သူေတြကို သူဟာ ကိုယ့္အတြက္ ဘယ္ေလာက္ အေရးႀကီးတဲ့အေၾကာင္း၊ သူ႔ေကာင္းကြက္ေတြက ဘာေတြျဖစ္တဲ့ အေၾကာင္း မေႏွာင္းခင္ ေျပာျပလိုက္ေစခ်င္တဲ့ ေစတနာေလးနဲ႔ သည္ဇာတ္လမ္းေလးကို ေျပာျပလိုက္ရျပန္တာပါပဲ။

အားလံုး ေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

အလင္းတန္းဂ်ာနယ္၊ ၂၆-ဝ၆-ဝ၀

(Cut & Paste လုပ္ၿပီး ကူးယူဆင့္ပြားလိုသူမ်ားအေနနဲ႔ အတၱေက်ာ္ရဲ႕ “ေနေပ်ာ္တဲ့ဘ၀၊ ၾကည္ျမတဲ့ဘ၀င္၊ ရႊင္လန္းတဲ့စိတ္”စာအုပ္မွ
ဆိုတာေလးကို ထည့္သြင္းရည္ၫႊန္းေဖာ္ျပေပးၾကပါမယ့္အေၾကာင္း ေတာင္းပန္အပ္ပါတယ္။)

In Hospital

အတၱေက်ာ္ရဲ႕ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၂ ႏွစ္ေက်ာ္က ဧကဒႆမေျမာက္လက္ရာ...

ေဆး႐ံုမွာ

အသည္းအသန္ျဖစ္ေနတဲ့ လူမမာႏွစ္ေယာက္ဟာ ေဆး႐ံုတစ္႐ံုမွာ တစ္ခန္းတည္း သြားက်ေနတယ္။

လူမမာတစ္ေယာက္က တစ္ေန႔ကို တစ္နာရီေလာက္ ခုတင္ေပၚမွာ ထိုင္ခြင့္ရတယ္။ ဒါမွလည္း သူ႔အဆုတ္ထဲက အရည္ေတြကို စစ္သလို ျဖစ္မွာကိုး။ အဲသလို ထထိုင္ခြင့္ ရတဲ့သူရဲ႕ခုတင္က အဲဒီ့အခန္းေလးရဲ႕ တစ္ခုတည္းေသာ ျပတင္းေပါက္ ေဘးမွာ ရွိေနပါတယ္။
နာက္တစ္ေယာက္ခမ်ာမွာေတာ့ တစ္ခ်ိန္လံုး ေက်ာခင္းေနရတဲ့ အေနအထားပါ။

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ လူမမာႏွစ္ေယာက္ဟာ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ အေဖာ္လုပ္ေနၾကရတယ္။ ဇနီးမယား သမီးသားေတြအေၾကာင္း၊ အိမ္အေၾကာင္း၊ အလုပ္ အေၾကာင္း၊ ေတာအေၾကာင္း ေတာင္အေၾကာင္း ေရာက္တတ္ရာရာ ေျပာရင္းနဲ႔ ၿငီးေငြ႕ဖြယ္ရာ သူတို႔ရဲ႕ ေန႔တာမ်ားကို ေက်ာ္လြန္ျဖတ္သန္းေနၾကပါတယ္။

အဲသလိုနဲ႔ ေန႔ခင္းခ်ိန္ခါကို ေရာက္လို႔ ျပတင္းေပါက္ေဘး ခုတင္ေပၚက လူမမာ ထထိုင္ၿပီဆိုတာနဲ႔ သူဟာ ပက္လက္လဲေနတဲ့ လူမမာကို ျပတင္းက တစ္ဆင့္ သူျမင္ရသမွ်ကို ေျပာျပေလ့ရွိတယ္။

ခုတင္ေပၚမွာ ပက္လက္လဲေနရွာတဲ့ လူမမာခမ်ာမွာလည္း အဲေတာ့မွပဲ အျပင္ေလာကႀကီးရဲ႕အေရာင္ေတြ၊ အရိပ္ေတြကို နားနဲ႔ ခံစားရင္း အသက္ ဆက္ေနႏိုင္ေတာ့တယ္။

ျပတင္းေပါက္က လွမ္းျမင္ေနရတာကေတာ့ သာယာတဲ့ ေရကန္ေလးနဲ႔ ပန္းျခံေလး တစ္ခုပါပဲ။ ဘဲေတြ၊ ငန္းေတြဟာ ေရကူး ျမဴးတူးေနၾကသလို ကေလးငယ္ေတြကလည္း သူတို႔ရဲ႕ စကၠဴေလွေလးေတြကို ကန္ထဲမွာ လႊတ္ေနၾကတယ္။

ငယ္ရြယ္တဲ့ ခ်စ္သူစံုတြဲေတြကေတာ့ လက္ခ်င္းခ်ိတ္လို႔၊ ေရာင္စံုပန္းျခံ ႀကီးထဲမွာ လမ္းေလွ်ာက္ေနတာကိုလည္း ေတြ႕ႏိုင္တယ္။ ဟိုးအေဝးဆီမွာေတာ့ မိုးကုပ္စက္ဝိုင္းပါ။
ျပတင္းေဘးက လူမမာဟာ သူျမင္ရသမွ်ကို အဲသလို အေသးစိတ္ ေျပာျပတတ္သလို ပက္လက္လဲေနတဲ့ လူမမာကလည္း ေျပာသမွ်ကို မ်က္စိစံုမွိတ္ နားေထာင္ရင္း စိတ္ကူးထဲမွာ အျပင္ဘက္က ကမၻာေလးကို ပံုေဖာ္ ၾကည့္ေနတတ္တယ္။

တစ္ေန႔ခင္းမွာေတာ့ ျပတင္းနားကလူက သူျမင္ရတဲ့ ရွင္ေလာင္းပြဲတစ္ပြဲကို ေျပာျပျပန္ပါတယ္။ ရွင္ေလာင္းလွည့္တဲ့အခါ ၾကားရျမဲျဖစ္တဲ့ ဆိုင္းသံေတြကို မၾကားရေပမယ့္ ျပတင္းနားက လူရဲ႕ ေျပာင္ေျမာက္တဲ့ အေျပာအဆိုေၾကာင့္ ပက္လက္လဲေနသူရဲ႕စိတ္အာ႐ံုမွာ ရွင္ေလာင္းလွည့္ေနတာကို ထင္ထင္ရွားရွားႀကီးကို ျမင္လိုက္ရသလိုပါပဲ။

အဲဒီ့အခ်ိန္မွာပဲ စိတ္႐ိုင္းက ပက္လက္လဲေနသူရဲ႕ ရင္ထဲကို ဖ်တ္ခနဲ ဝင္လာတယ္။ လူမမာခ်င္းအတူတူ၊ သူက်ေတာ့ အျပင္ကို ျမင္ခြင့္ရေနၿပီး ကိုယ့္က်မွ အကန္း တစ္ေယာက္လို ျဖစ္ေနပါလားလို႔ ေတြးမိလာတာပါ။ ပထမေတာ့ ကိုယ့္အေတြးနဲ႔ကိုယ္ ေတာ္ေတာ္ ရွက္သြားတယ္။ သည္လို ေတြးမိစရာလား၊ မနာလိုစိတ္ ေပၚစရာလားေပါ့။

ဒါေပမယ့္ ရက္ေတြၾကာလာၿပီး မျမင္လိုက္ရတာေတြက မ်ားလာတဲ့ အခါမွာေတာ့ သူ႔ရဲ႕မနာလိုစိတ္ဟာ မစၦရိယစိတ္အျဖစ္ကို အလိုလို ေျပာင္းလဲသြားၿပီး ခါးသီးလာေတာ့တယ္။ အဲဒီ့ခံစားခ်က္က ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ျပင္းလာသလဲဆိုရင္ သူကေတာ့ ျမင္ခြင့္ရေနၿပီး၊ ကိုယ့္က်မွ အေျခအေန မေပးေလျခင္းဆိုတဲ့အေတြးက သူ႔ကို တစ္ခ်ိန္လံုး ႏွိပ္စက္ေန ေတာ့တယ္။ ညဆို အိပ္လို႔ေတာင္ မေပ်ာ္ေတာ့ဘူး။

ပက္လက္လဲေနသူဟာ ျပတင္းေဘးက ခုတင္ကို လိုခ်င္တဲ့စိတ္ေတြနဲ႔ လံုးခ်ာလိုက္လာၿပီ။ သူ႔ဘဝမွာ ျပတင္းေဘးက ခုတင္ေလာက္ မက္ေမာစရာ ေကာင္းတာ မရွိေတာ့သလိုႀကီးကို ျဖစ္လာတယ္။

တစ္ညမွာေတာ့ ပက္လက္လဲေနတဲ့သူဟာ မ်က္ႏွာၾကက္ကို မမွိတ္မသုန္ၾကည့္ရင္းနဲ႔ အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ညကို ျဖတ္သန္းေနခ်ိန္မွာပဲ တစ္ဖက္ ခုတင္က လူဟာ ေခ်ာင္းေတြ တအား ဆိုးလာေတာ့တယ္။ သူ႔အဆုတ္က အေတာ္ ဒုကၡေပးေနတာမို႔ ေခ်ာင္းအဆိုးလိုက္မွာ အဆုတ္ထဲက အရည္ေတြက အသက္႐ႉလမ္းေၾကာင္းကို ပိတ္ဆို႔ေနတယ္။
တစ္ဖက္ခုတင္က ပက္လက္လဲေနသူဟာ သူ႔အခန္းေဖာ္ကို အသာေလး ၾကည့္ေနလိုက္တယ္။ ေခ်ာင္းဆိုးရင္း အသက္ရွဴေတြ တအားၾကပ္ေနတဲ့ ျပတင္းေဘးက လူမမာဟာ အေရးေပၚ လူေခၚေခါင္းေလာင္းဆီကို လက္လွမ္းေနတာလည္း ေတြ႔ေနရတယ္။ ပက္လက္လဲေနတဲ့ လူမမာဟာ တစ္ဖက္ခုတင္က လူရဲ႕ ေခ်ာင္းသံ၊ ေမာဟိုက္သံေတြကို နာခံရင္းနဲ႔ပဲ မလႈပ္မယွက္ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးေနလိုက္တယ္။ အမွန္ဆို သူ႔ခုတင္ေဘးက အေရးေပၚ လွ်ပ္စစ္ေခါင္းေလာင္း ခလုတ္ကေလးကို လွမ္းႏွိပ္ေပးလိုက္မယ္ဆိုရင္ သူနာျုပတစ္ေယာက္ေယာက္ျဖစ္ျဖစ္၊ ဆရာဝန္တစ္ေယာက္ေယာက္ ျဖစ္ျဖစ္ အခ်ိန္မီေရာက္လာႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ မလုပ္မိဘူး။

ငါးမိနစ္ေတာင္ မၾကာလိုက္ပါဘူး။
ျပတင္းနားက လူဆီက ေခ်ာင္းဆိုးသံလည္း မၾကားရေတာ့ဘူး။ ေမာဟိုက္သံလည္း မၾကားရေတာ့ဘူး။ တစ္ခန္းလံုးဟာ ဘာသံမွ မၾကားရေတာ့ေအာင္ကို တစျပင္လို တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္က်သြားေတာ့တယ္။
နာက္တစ္ရက္ မနက္မိုးလင္းတဲ့အခါမွာေတာ့ တာဝန္က် သူနာျပဳဟာ အသက္ဝိညာဥ္ကင္းမဲ့သြားၿပီျဖစ္တဲ့ ျပတင္းေပါက္နားက လူမမာရဲ႕ ႐ုပ္ကလာပ္ကို ေတြ႕လိုက္ရပါတယ္။ သူနာျပဳဟာ သက္ဆိုင္ရာကို ေခၚယူၿပီး အေလာင္းကို အခန္းထဲက ထုတ္သြားဖို႔ စီစဥ္လိုက္တယ္။

အားလံုး ေနသားက်သြားၿပီး အခန္းထဲမွာလည္း တစ္ေယာက္တည္း က်န္ခဲ့ေရာ ပက္လက္လဲေနတဲ့ လူမမာဟာ တာဝန္က်သူနာျုပကို ေတာင္းပန္ပါေတာ့တယ္။ ဟိုလူ မရွိေတာ့တဲ့ေနာက္ ျပတင္းေဘးက ခုတင္ေပၚ သူ႔ကို ေျပာင္းေပးဖို႔ေပါ့။

သူနာျပဳဆရာမကလည္း သေဘာမေနာေကာင္းစြာပဲ၊ ပက္လက္လဲေနတဲ့ လူမမာကို ျပတင္းနားက ခုတင္ေပၚကို ေသခ်ာဂ႐ုစိုက္ၿပီး ေျပာင္းေပးလိုက္ပါတယ္။ လူမမာ ေနသားတက်နဲ႔ သက္သက္သာသာ ရွိတဲ့အထိ သူကိုယ္တိုင္ ႀကီးၾကပ္ၿပီး ေျပာင္းေပးလိုက္တာပါ။

အားလံုးေနရာက်ၿပီဆိုမွ သူနာျပဳဆရာမလည္း ထြက္ခြာသြားပါတယ္။ အခန္းထဲမွာေတာ့ လူမမာတစ္ေယာက္တည္း က်န္ရစ္ေတာ့တယ္။

သည္အခါမွာေတာ့ ပက္လက္လဲေနတဲ့ လူမမာဟာ တံေတာင္ဆစ္ကို အားျပဳလို႔ ျဖည္းျဖည္းခ်င္းအားယူၿပီး ကိုယ္တစ္ပိုင္း ၾကြလိုက္ပါတယ္။ ပက္လက္လဲေနတဲ့ လူမမာ တစ္ေယာက္အဖို႔ အဲသလို ကိုယ္တစ္ပိုင္းေလး ၾကြရတာ သက္ေတာ့ မသက္သာလွပါဘူး။

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အနာခံၿပီး ထႏိုင္သေလာက္ ထလိုက္ပါတယ္။ ျပတင္းေပါက္ကေန အျပင္ဘက္ေလာကကို ၾကည့္ခ်င္လွၿပီေလ။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ အျပင္ေလာကႀကီးကို ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် မ်က္ဝါးထင္ထင္ ျမင္ခြင့္ရေတာ့မွာ မဟုတ္လား။

ကိုယ္လည္းေသခ်ာၾကြသြားေရာ ျပတင္းကေန အျပင္ဘက္ကို အေလာ သံုးဆယ္ လွမ္းၾကည့္လိုက္တယ္။

လားလား…
ျမင္လိုက္ရတာက ဘာဆိုဘာမွ မရွိတဲ့ ေဆး႐ံုနံရံႀကီးပါ။

ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ။

သြားေလသူႀကီးက ေျပာေတာ့ ေရကန္သာယာနဲ႔ ပန္းျခံလွပဆို။

ဒါနဲ႔ ပက္လက္လဲေနသူဟာလည္း စိတ္ပ်က္ပ်က္နဲ႔ ခုတင္ေပၚ ျပန္လွဲရင္း ဟိုလူ ဘာေၾကာင့္ သူ႔ကို အဲသလိုေတြ ေျပာသြားတာလဲဆိုတာ တႏံု႔ႏံု႔ေတြးေနမိတယ္။

မေနႏိုင္ေတာ့ျပန္တဲ့အဆံုးမွာေတာ့ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ သူ႔ကို ေဆးတိုက္ဖို႔ ဝင္လာတဲ့ သူနာျပဳဆရာမကို ေမးမိတယ္။ ေသသြားတဲ့ ကိုယ့္အခန္းေဖာ္က ျပတင္းေပါက္က ၾကည့္ၿပီး ဘာလို႔ လုပ္ဇာတ္ေတြ ခင္းသြားတာလဲဗ်ာေပါ့။

သူနာျပဳဆရာမက ျပန္ေျဖပါတယ္။

သြားေလသူဟာ မ်က္မျမင္တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့အတြက္ ျပတင္းေပါက္ ကၾကည့္ရင္ ေဆး႐ံုတံတိုင္းကိုေတာင္မွ မျမင္ႏိုင္ရွာပါဘူးတဲ့။

သူနာျပဳဆရာမက ဆက္ေျပာပါတယ္။

“အင္း… သူက ရွင့္ကို အားေပးခ်င္တဲ့ စိတ္နဲ႔ အဲသလို ေျပာျပသြားတာ ေနမွာေပါ့ရွင္…”တဲ့။

ပံုျပင္ေလးကေတာ့ ဒါပါပဲ။

စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္းအေနနဲ႔ သည္ပံုျပင္ကို ႏွစ္သက္သလို အနက္ဖြင့္ ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာတာ တစ္ခုေတာ့ ရွိပါတယ္။

ကိုယ့္အေျခအေနက ဘယ္ေလာက္ ဆိုးေနေန တစ္ဖက္သားကို စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ လုပ္ေပးရင္ ကိုယ္လည္း အမ်ားႀကီး စိတ္ခ်မ္းသာႏိုင္တယ္ ဆိုတာပါ။ ဒါတင္မကေသးပါဘူး။ ေၾကကြဲမႈ၊ ပူေဆြးမႈကို တစ္ဖက္သားနဲ႔ မွ်ေဝခံစားလိုက္မယ္ဆိုရင္ ႏွစ္ဆတိုးၿပီး ေပ်ာ္ႏိုင္ပါတယ္။ ေလာကမွာ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ ေနခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေငြနဲ႔ ခ်ိန္စက္ၿပီး တန္ဖိုးျဖတ္လို႔ မရတဲ့အရာေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားသလဲဆိုတာကို ေန႔စဥ္ ပိုင္းျခား ေရတြက္ေနသင့္ပါတယ္။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

အလင္းတန္းဂ်ာနယ္၊ ဝ၅-ဝ၆-ဝ၀

ဒုတိယအႀကိမ္ ျပန္လည္ထုတ္ေဝဖို႔အတြက္ စာျပန္စစ္တာ၊ စာမ်က္ႏွာ ဖြဲ႕စည္းပံုေတြ ျပန္ျပင္တာကို စာေရးသူ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ လုပ္တာပါ။

သည္ “ေဆး႐ံုမွာ”ကို အေရာက္မွာေတာ့ သည္အပုဒ္ရဲ႕အဆံုးမွာ ေနာက္က ကြ်န္ေတာ္ ဝင္ေျပာထားတဲ့စကားကို ဘဝင္မက်မိေတာ့ဘူး။ ငါးႏွစ္ခြဲေလာက္အၾကာမွာ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ေတြ ေျပာင္းသြားတာလားေတာ့ မသိဘူး။

ဟိုမ်က္မျမင္ ေစတနာရွင္ဟာ ႏႈတ္ေၾကာင့္ ေသရတာ မဟုတ္ဘူးလားဆိုတဲ့ေမးခြန္းက စာမူကို ျပန္စစ္ေနခ်ိန္မွာ ေပၚလာပါတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ “ေစတနာသည္ လူတိုင္းႏွင့္ မတန္”ဆိုတဲ့စကားက ေသြးထြက္ေအာင္ မွန္ေနတာေရာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလားလို႔ ေတြးမိရျပန္တယ္။

တစ္ဖက္မွာလည္း ပက္လက္လဲေနတဲ့ဘဝကို ေရာက္ေနေပမယ့္ အင္မတန္ ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ့ စိတ္ဓာတ္ေတြ ကိုယ္တြင္းမွာ ေအာင္းေနေသးတာ၊ အဲသလို စိတ္႐ိုင္း စိတ္ယုတ္ေတြ ကြ်န္ေတာ့္မွာလည္း အခါခပ္သိမ္းမဟုတ္ေတာင္ ႐ုတ္ခနဲ ႐ုတ္ခနဲ လစ္ရင္ လစ္သလို ေပၚလာတတ္ေသးတာမ်ားကို ဆက္လက္ ဆင္ျခင္မိရျပန္တဲ့ အခါမွာေတာ့ သည္ပံုျပင္ေလးကို ျပန္ဖတ္မိသြားတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ ကြ်န္ေတာ္ ေက်းဇူးတင္မိသြားရျပန္တယ္။

စိတ္႐ိုင္းေတြ ေပၚလာတိုင္း ျပန္ဖတ္ဖို႔ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ ေခါင္းထဲမွာ သည္ပံုျပင္ေလးကို စာရင္းတို႔လိုက္မိရပါၿပီ။

လြန္ခဲ့တဲ့ ငါးႏွစ္ခြဲ ကြ်န္ေတာ္ သည္ပံုျပင္ကို ေရးခဲ့စဥ္က စကားအတိုင္းပဲ စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္း အေနနဲ႔ေတာ့ သည္ပံုျပင္ကို ႏွစ္သက္သလို အနက္ဖြင့္ႏိုင္ပါတယ္။
ကြ်န္ေတာ္ ေတြးမိတာေလးေတြသာ ျဖည့္ေျပာလိုက္တာပါ။ စာဖတ္သူလူႀကီးမင္းရဲ႕အေတြးကိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ဝင္စြက္ဖက္ပိုင္ခြင့္ မရွိတာ အေသအခ်ာပဲ မဟုတ္ပါလား ခင္ဗ်ာ။

[အတၱေက်ာ္ရဲ႕ “ေနေပ်ာ္တဲ့ဘ၀ ၾကည္ျမတဲ့ဘ၀င္ ရႊင္လန္းတဲ့စိတ္” (ဒုတိယအႀကိမ္) စာ ၅၉-၆၅ မွ]

၂၀၀၀ ျပည့္ႏွစ္ ဇြန္လရဲ႕ ေနာက္ဆံုးပတ္မွာ သည္တစ္ပုဒ္ အလင္းတန္းဂ်ာနယ္ထဲ ပါလာေတာ့ စာဖတ္သူတစ္ဦးက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာပါတယ္။ သည္တစ္ပုဒ္ဟာ ဆရာ ေဖျမင့္ရဲ႕ “ႏွလံုးသား အာဟာရ”ဆိုတဲ့ စာအုပ္ေတြထဲမွာ ဆရာေဖျမင့္ ေရးခဲ့ၿပီးသား ျဖစ္ေနပါတယ္တဲ့။ ဆရာေဖျမင့္ရဲ႕ ပင္ကိုေရး ၀တၳဳတို/ရွည္နဲ႔ လူနာေဆာင္ အမွတ္ ၆ လို ဘာသာျပန္စာအုပ္မ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ငယ္စဥ္က တ႐ိႈက္မက္မက္ ဖတ္ဖူးခဲ့ေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းမွာ အဂၤလိပ္လို ေရးတာေတြကို အဖတ္မ်ားသြားၿပီး ဘာသာျပန္ေတြကို လံုးလံုးမဖတ္မိေတာ့တာမို႔ ဆရာေဖျမင့္ စာေတြကို မဖတ္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ အဲေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မသိလုိက္ဘူးေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္က ထံုးစံအတိုင္း ကၽြန္ေတာ့္ဆီ ဖွစ္လစ္ပီႏို မိတ္ေဆြအမ်ိဳးသမီး မာလင္(န္) ပါရာ့(စ္) ပို႔ေပးတဲ့ ဓာတ္ေခ်ာစာကို ဘာသာျပန္ၿပီး ေဖာ္ျပလိုက္တာပါ။ အဲဒီ့ စာဖတ္သူက ေရေရရာရာ ေျပာျပေတာ့မွ ဒါေတြက Chicken Soup for the Soul ဆိုတဲ့ စာအုပ္ေတြထဲမွာ ပါတဲ့ စာေတြမွန္း ပထမဆံုးအႀကိမ္ သိခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ့အထိလည္း အဲဒီ့ ၾကက္စြပ္ျပဳတ္ စာအုပ္ေတြကို ျမင္ကို မျမင္ဖူးေသးပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေမာဟေျပ ပံုတိုပတ္စမ်ား ဒုတိယတြဲျဖစ္တဲ့ “ဘ၀တူရိယာ” ထြက္ၿပီးတဲ့ ေနာက္ပိုင္းမွသာ ၾကက္စြပ္ျပဳတ္ စာအုပ္ေတြက မိတ္ေဆြသစ္တစ္ဦးရဲ႕ ေက်းဇူးနဲ႔ သူ႔အလိုလို အိမ္ေပၚေရာက္ခ်လာတာမို႔ စ ဖတ္ဖူးသြားတာပါပဲ။

ထားပါေတာ့ဗ်ာ… ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်စ္ခ်င္တဲ့ စာဖတ္သူ မိတ္ေဆြတစ္ဦးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေရးတာကို ဖတ္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်ီးက်ဴးပါတယ္။ ရွင္ေလာင္းပြဲကို ထည့္ေရးထားတာေလးကို ၾကံဖန္ ခ်ီးက်ဴးတာပါ။ စာရဲ႕ ႐ုပ္လံုးပိုၾကြသြားၿပီး ျမန္မာဆန္သြားေအာင္ မူရင္းမွာ မပါတဲ့ အကြက္ေလးကို တမင္ကလာ ျဖည့္စြက္ခဲ့တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သည္ပံုတို ပတ္စေတြကို ဘာသာျပန္စဥ္ တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာေရာ၊ တျခား ကၽြန္ေတာ့္ ဘာသာျပန္လက္ရာေတြမွာပါ ျမန္မာ့နားထဲ ေလွ်ာခနဲ ၀င္ေအာင္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး အားထုတ္မိေနတာခ်ည္းပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ ေရာဂါလို႔ပဲ ဆိုၾကပါစို႔ရဲ႕ ခင္ဗ်ာ။

Enjoying Responsibly

တာဝန္သိစြာ အရသာခံတာ

နိဒါန္း

မေန႔ညက တစ္ေယာက္တည္း အေဖာ္မပါဘဲ အရက္ပုလင္းသစ္တစ္လံုး ဖြင့္လိုက္တယ္။ ေသာက္ေနက် အမ်ိဳးအစား မဟုတ္ဘူး။ တစ္ေလာဆီက ႏိုင္ငံျခားသားတစ္ေယာက္က လက္ေဆာင္ေပးသြားလို႔ တစ္ခါေသာက္ဖူး သြာၿပီး လွ်ာစြဲသြားလို႔ ဘန္ေကာက္က အျပန္မွာ ဝယ္လာတဲ့ပုလင္းပါ။

ေသာက္ေနက် ပုလင္းမဟုတ္တာမို႔ ပုလင္းဖြင့္၊ ဖန္ခြက္ထဲက ေရခဲတံုးေတြေပၚ ေလာင္းခ်ကာ အနံ႔ရဲ႕ အရသာကို အရင္ခံစား၊ ၿပီးေတာ့မွ တစ္က်ိဳက္ က်ိဳက္လိုက္မိပါတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ ေသခ်ာ မေစ့ငုမိတဲ့ ပုလင္းကို လွည့္ပတ္ၾကည့္မိသြားရပါတယ္။ ပထမတစ္ခါ လက္ေဆာင္ရတဲ့ ပုလင္းတုန္းက မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ အတူ ေသာက္ခဲ့တာျဖစ္ၿပီး တစ္ထိုင္တည္းနဲ႔ တစ္ပုလင္းလံုး အျပတ္ျဖတ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ပုလင္းခြံကိုေတာ့ မိတ္ေဆြေတြထဲက ဒီဇိုင္းဆရာေလးတစ္ေယာက္က ယူမယ္လို႔ ေျပာလို႔ ေခါင္းညိတ္ခဲ့ပါတယ္။ သူက ပုလင္း၊ ဘူးခြံ အဆန္းေတြကို စုထားတတ္ပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ ဒီဇိုင္းမ်ားအတြက္ အသံုးတည့္ပံုပါပဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ပထမတစ္ခါတုန္းက သည္ပုလင္းကို ျမင္႐ံုသာ ျမင္၊ ပုလင္းထဲက အရည္ကိုလည္း ေသာက္႐ံုသာ ေသာက္ခဲ့ရကာ လွ်ာစြဲေလာက္ေအာင္ ေကာင္းတယ္လို႔သာ ေခါင္းထဲမွတ္ထားခဲ့မိပါတယ္။

အခုက်ေတာ့ ပုလင္းကို စဝယ္လိုက္ခ်ိန္ကတည္းက မူလ ရည္ရြယ္ရင္းစြဲရွိတဲ့အတိုင္း ကိုယ့္ဘာသာ တစ္ေယာက္တည္း ေအးေအးေဆးေဆး ေသာက္ဖို႔ စိတ္ကူးနဲ႔ ပုလင္းကို ဖြင့္လိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ အထက္မွာ အစီရင္ခံခဲ့တဲ့အတိုင္း ပုလင္းကို က်က်နန လွည့္ပတ္ၾကည့္မိသြားတယ္။

အဲလို ၾကည့္ရင္းနဲ႔ တစ္ေနရာမွာ ေတြ႕လိုက္ရတာကေတာ့ Enjoy Responsibly. (“တာဝန္သိသိ အရသာခံပါ”)တဲ့။

ဟား… အေတာ္သေဘာက်သြားတယ္။ အဲဒီ့စာတန္းေလးကို ၾကည့္ေနရင္း အေတြးေတြလည္း တစ္သီတစ္တန္းႀကီး ေပၚလာပါတယ္။

မွန္ပါတယ္။

ဘယ္ေနရာမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ တာဝန္သိဖို႔ လိုတယ္။ ကိုယ့္တာဝန္ကို ကိုယ္ နားလည္ဖို႔ လိုတယ္။ ထိန္းသိမ္းဖို႔ လိုတယ္။ ဒါဟာ အရြယ္ေရာက္ေနသူ လူသားတိုင္း သတိထားရမယ့္ အရာပဲ။

တာဝန္သိစြာ ေသာက္သံုးတာ

အရက္ကို ကိုယ္ႀကိဳက္လို႔ ေသာက္တာေပမယ့္ သူတစ္ပါးကို ထိခိုက္ရင္ အဲဒါ တာဝန္သိသိ အရက္ေသာက္သူ၊ အရသာခံသူ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ကိုယ့္ရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ၊ ကိုယ့္ရဲ႕ စိတ္ခ်မ္းသာမႈအတြက္ သူတစ္ပါးကို စေတးေနတဲ့သူဟာ တာဝန္မသိတဲ့သူ၊ တာဝန္မဲ့တဲ့သူေပါ့။

ခက္ေတာ့လည္း အခက္သားခင္ဗ်။ အရက္ဆိုတာ လူကို ယစ္မူးေစတတ္တဲ့ အရာျဖစ္ေနတာကိုး။ အာ႐ံုေၾကာေတြကို တစ္မ်ိဳးတစ္ဖံု ေျပာင္းလဲသြားေစတဲ့ အစြမ္းသတၱိနဲ႔ဆိုေတာ့ အရက္ေသာက္ၿပီးတဲ့ေနာက္ အမွားေတြလည္း က်ဴးလြန္ျဖစ္တတ္ၾကပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ဆို ငယ္ငယ္က အေတာ္ဆိုးတယ္။ အရက္နဲ႔ မွားခဲ့တဲ့ အမွားေတြမွ တစ္ပံုတစ္ပင္ပါ။ ကြ်န္ေတာ့္ ဘယ္မ်က္ခံုးနဲ႔ ဘယ္လက္ဖမိုးတို႔မွာ ေသရာပါ ဒဏ္ရာတစ္ခုစီေတာင္မွ က်န္ေနပါေသးတယ္။ တာဝန္သိစြာ မေသာက္တတ္ခဲ့ပံုမ်ား ေျပာပါတယ္။

ခက္တာက ကြ်န္ေတာ္က အေတာ္ အရက္ႀကိဳက္တယ္ခင္ဗ်။ ႀကိဳက္ေတာ့ လူလည္ေသာက္နည္း ေသာက္တယ္။ အရက္က ကြ်န္ေတာ့္ကို ႏိုင္သြားမယ့္ အေျခအေနကို သည္ေလာက္ အရက္ႀကိဳက္တဲ့ၾကားက ဘယ္ေတာ့မွ အေရာက္မခံခဲ့ဖူးဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ကသာ အရက္ကို ႏိုင္ႏိုင္နင္းနင္း ေသာက္ခ်င္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ လူလည္ေသာက္နည္းက ေသာက္ခ်င္ရင္လည္း ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ ငါးရက္၊ တစ္ပတ္ ေသာက္တယ္။ ၿပီးရင္ မေသာက္ဘဲ တစ္လ ကိုးသီတင္း ေနတယ္။ တစ္ခါ တစ္လမ်ားဆို ေလး-ငါးလ ၾကာသည့္တိုင္ ေသာက္ျဖစ္ခ်င္မွ ေသာက္ျဖစ္တယ္။ ျဖတ္သလားဆိုေတာ့ မျဖတ္ဘူး။ အျပတ္ ျဖတ္ဖို႔ေတာ့ ႀကိဳးစားဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စိတ္က သိပ္ႏိုင္တာ မဟုတ္ဘူး။ အရက္ကို ေသြးထဲ၊ သားထဲကကို ႏွစ္ၿခိဳက္တဲ့စိတ္က အေတာ္ဆိုးတယ္။

အဲေတာ့ အဲလို ေသာက္တစ္လွည့္ မေသာက္တစ္လွည့္ ေနတဲ့နည္းနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ ထိန္းပါတယ္။ ေနာက္တစ္နည္းက တစ္ေယာက္တည္း ေသာက္တဲ့နည္းပါ။ အဲဒီ့နည္းကေတာ့ အေကာင္းဆံုးပါပဲ။ တစ္ေယာက္တည္း အေဖာ္မပါဘဲ ေသာက္တဲ့အခါက်ေတာ့ သိပ္မ်ားမ်ား မေသာက္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ေသာက္ခ်င္သေလာက္ ဝေအာင္ ေသာက္ၿပီး အလုပ္လုပ္ခ်င္ ဆက္လုပ္၊ မလုပ္ခ်င္ အိပ္ေနလိုက္တဲ့ နည္းက အခုေနာက္ပိုင္းမွာ အေတာ္ အလုပ္ျဖစ္တဲ့နည္းပါ။

ထားပါေတာ့။ ေျပာခ်င္တာက ကြ်န္ေတာ္ မူးရင္း ေသာင္းက်န္းတတ္ခဲ့ပံုမ်ားပါ။ မူးရင္ ငိုတဲ့အထဲမွာလည္း တစ္ခါတရံ ပါခဲ့ဖူးတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဂ်ီက်တတ္တယ္။ အဲ… အဆိုးဆံုးကေတာ့ မိသားစုကို ျပႆနာရွာတာပါ။ မိသားစုအေပၚ မေက်နပ္ခဲ့သမွ်ေတြ စုထားၿပီး မူးေတာ့မွ အထုပ္ျဖည္တတ္တဲ့ အက်င့္ဆိုးပါ။

အဲဒီ့ အက်င့္ဆိုးကို ကြ်န္ေတာ့္ဇနီးက ပညာသားပါပါ ေဖ်ာက္ေပးခဲ့ပါတယ္။ တစ္ခါလည္း အဲဒါကို ေရးျပခဲ့ဖူးပါတယ္။ သူက ကြ်န္ေတာ္ မူးၿပီး ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္ ဆဲဆို ေသာင္းက်န္းေနတုန္းမွာ ကြ်န္ေတာ္ မသိေအာင္ အသံဖမ္းထားလိုက္တာပါ။ ေနာက္တစ္ရက္ ကြ်န္ေတာ္ ေအးေအးေဆးေဆး ၾကည္ၾကည္လင္လင္ ရွိခ်ိန္က်မွ ျပန္ဖြင့္ျပပါတယ္။ အဲဒီ့မွာ ကြ်န္ေတာ္ အေတာ္ ရွက္သြားပါတယ္။ အဲဒီ့ေန႔ကစၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ ကြ်န္ေတာ္ မူးရင္ ေအာ္ဟစ္ဆဲဆိုတတ္တဲ့ အက်င့္က လံုးလံုး ေပ်ာက္သြားပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္ သားသမီးေတြကလည္း ကြ်န္ေတာ္ အရက္ေသာက္ေနရင္ မူးၿပီအမွတ္နဲ႔ စကားအတည္ သိပ္အေျပာမခံၾကျပန္ဘူး။ အဲဒါကလည္း ကြ်န္ေတာ့္ကို စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ အႀကီးအက်ယ္ ျဖစ္ေစပါတယ္။ သည္မွာတင္ တာဝန္သိသိ အရက္ေသာက္တဲ့ အက်င့္တစ္ခုကို ကြ်န္ေတာ္ ပ်ိဳးယူခဲ့ပါေတာ့တယ္။

တာဝန္သိသိဆိုတာက ကိုယ္ေသာက္တာေၾကာင့္ တစ္ဖက္သားမွာ အေႏွာင့္အယွက္ မျဖစ္ရေအာင္ ဆင္ျခင္တဲ့နည္းပါပဲ။ သို႔ေသာ္ တရားလြန္ မူးသြားတဲ့အခါမ်ိဳးေတြမွာ အဲဒါကို ဆင္ျခင္ရ ခက္တတ္တယ္ဆိုတာ အရက္ေသာက္ဖူးသူတိုင္း သိပါတယ္။ အဲေတာ့ တရားလြန္မမူးေအာင္ ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္းနဲ႔ ေသာက္ျခင္းဟာ တာဝန္သိသိ ေသာက္သံုးျခင္းလို႔  တစ္ဖက္က ေျပာမယ္ဆို ေျပာႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။

တာဝန္မဲ့စြာ အရသာခံတတ္ပံု နမူနာ

အရက္ေသာက္တာကို ဖယ္ထားလိုက္ပါဦး။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လူသားေတြ တျခားကိစၥေတြမွာ အရသာခံတတ္ပံုေတြကလည္း မနည္းမေနာပါပဲ။

အဲဒီ့ကိစၥကို ကိုယ္ေတြ႕ နမူနာေလးတစ္ရပ္နဲ႔ ေဆြးေႏြးပါရေစ။

ကြ်န္ေတာ္ ငယ္ငယ္တုန္းက ၾကံဳခဲ့ဖူးတာေလးပါ။ တာဝန္သိသိ အရသာ မခံတတ္တဲ့ မိခင္တစ္ေယာက္ေၾကာင့္ စိတ္ႏွလံုး ညႇိဳးျခံဳးခဲ့ရဖူးတာေလး ျဖစ္ပါတယ္။

မွတ္မွတ္ရရ ၁၉၇၄ ခုႏွစ္ ဆယ္တန္းေအာင္စာရင္း ထြက္တဲ့ေန႔မွာပါ။

အဲဒီ့ႏွစ္မွ ကြ်န္ေတာ္ စာေမးပြဲ မက်ေပမယ့္ မေအာင္ပါဘူး။ “ခ“ စာရင္းဆိုတဲ့ အူေၾကာင္က်ားနဲ႔သာ ေအာင္တာပါ။ အဲေတာ့ တကၠသိုလ္ တက္ခြင့္မရဘူး။ စာေမးပြဲ က်တယ္လို႔ အျပတ္ေျပာလို႔ရလားဆိုေတာ့လည္း မဟုတ္ျပန္ဘူး။ ဘာႀကီးမွန္း မသိဘူးခင္ဗ်။ တကၠသိုလ္ တက္ခ်င္ရင္ေတာ့ ႏွစ္က်မ်ားနည္းတူ ေနာက္တစ္ႏွစ္ ျပန္ေန၊ စာေမးပြဲ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ျပန္ေျဖရမွာေပါ့။

အဲ… အဲဒီ့ႏွစ္က ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ တစ္တန္းတည္း သူငယ္ခ်င္းေတြ အကုန္လံုးေလာက္နီးနီး ကြင္းလံုးကြ်တ္ ေအာင္ၾကပါတယ္။ စာေတာ္တဲ့သူေတြခ်ည္း စုထားတဲ့ အတန္းမို႔လို႔လည္း ေအာင္သူေတြ အားလံုးကလည္း ဂုဏ္ထူးေတြ ကိုယ္စီနဲ႔ပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အတန္းက အဲဒီ့ေခတ္တုန္းက အင္မတန္မွ ရွားပါးလွတဲ့ ေျခာက္ဘာသာ ဂုဏ္ထူးရွင္ ထြက္ပါတယ္။ အင္မတန္ ရွားပါးဆို တစ္ျပည္လံုးမွ အဲလို ေျခာက္ဘာသာ ဂုဏ္ထူးထြက္သူက တစ္ေယာက္၊ ႏွစ္ေယာက္ထက္ မပိုလို႔ပါပဲ။

ကြ်န္ေတာ္ မက်ေသာ္လည္း လြတ္လြတ္ကြ်တ္ကြ်တ္ေအာင္တာ မဟုတ္တဲ့အတြက္ ေနာက္တစ္ႏွစ္ ျပန္ေနရပါေတာ့မယ္။ အဲဒီ့အတြက္ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ သိပ္ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ ႀကိဳးစားလ်က္ကနဲ႔ ေျခေခ်ာ္လက္ေခ်ာ္ ျဖစ္သြားတာမွ မဟုတ္တာေလ။ ေလလို႔ ေကာင္းေနတာနဲ႔ အခုလိုျဖစ္တာပဲ။ အမွန္က လံုးလံုးေတာင္ က်ရဦးမွာ။ သည္ေလာက္ေလလို႔ ေကာင္းေနတဲ့ ၾကားက “ခ“စာရင္းနဲ႔ ေအာင္တာကိုက ကြ်န္ေတာ္ သိပ္မေခလို႔ေပါ့။ ဟဲ… ဟဲ…

ျဖစ္ပံုကလည္း ရယ္ရတယ္။ အမွန္ေတာ့ ဘာသာစံု ေအာင္ပါတယ္။ အဲဒီ့ႏွစ္က ျမန္မာႏိုင္ငံ ဆယ္တန္းစာေမးပြဲ သမိုင္းမွာ တစ္ႀကိမ္သာ ထူးထူးကဲကဲ ျဖစ္သြားတဲ့ႏွစ္ ခင္ဗ်။ တစ္ခုခုေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ ရမွတ္ေတြ တရားလြန္ ေဖာင္းပြသြားတဲ့အတြက္ တကၠသိုလ္ မဆံ့မွာ စိုးလို႔လားေတာ့ မသိဘူး။ အဲဒီ့ႏွစ္မွာ ဘာသာစံုေအာင္သူေတြ ျဖစ္လင့္ကစား စုစုေပါင္း အမွတ္ ၃၆၀ မျပည့္ရင္ အေအာင္မေပးတဲ့ ႏွစ္ပါပဲ။ အဲေတာ့ ဘာသာစံု ေအာင္တဲ့ ကြ်န္ေတာ္ဟာ အမွတ္ေပါင္း ၃၆၀ မျပည့္ရွာတဲ့အတြက္ “ခ”စာရင္း ဝင္သြားခဲ့ပါတယ္။ (သနားစရာေလးေနာ္…)

ကြ်န္ေတာ္က ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာ လုပ္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ျဖစ္လာတဲ့ အက်ိဳးဆက္ကို ေက်ေက်နပ္နပ္ လက္ခံတတ္တဲ့အက်င့္က အဲဒီ့ကတည္းက ရွိေနၿပီးသားပါ။ အိမ္က ဆူရင္လည္း ဆူေပါ့။ ႐ိုက္ရင္လည္း ႐ိုက္ေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္ အေလလိုက္လို႔ ေကာင္းေနလို႔ အခုလို ျဖစ္ေနတာကို သိပ္ ထိခိုက္ ခံစားမေနပါဘူး။ အဲေတာ့ ေအာင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီ ေလွ်ာက္သြားၿပီး ေဟးလားဝါးလား လုပ္တာေပါ့ခင္ဗ်ာ။

အဲဒီ့ထဲကမွ ေလးဘာသာဂုဏ္ထူးနဲ႔ ေအာင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ အိမ္ကို သြားေတာ့ ေက်းဇူးရွင္က မရွိဘူး။ အျပင္သြားေနသတဲ့။ သူ႔အိမ္ကို အဝင္အထြက္မ်ားလို႔ ခင္မင္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ သူ႔အေမက ျပန္လာေတာ့မွာပါ၊ ေစာင့္လိုက္ပါဦးဆိုတာနဲ႔ သူတို႔ ဧည့္ခန္းမွာ ထိုင္ ေစာင့္ေနရပါတယ္။

သည္အခါမွာ သူ႔အေမက သူ႔သား ေလးဘာသာ ဂုဏ္ထူးနဲ႔ ေအာင္တဲ့ အေပၚမွာ အားရပါးရ အရသာခံပါေတာ့တယ္။ သူ႔သား ဘယ္လို ေတာ္ေၾကာင္း၊ ဘယ္ပံု ထက္ျမက္ေၾကာင္း၊ ဘယ္သို႔ ထူးခြ်န္ေၾကာင္းမ်ားကို တရစပ္ ေျပာပါေတာ့တယ္။

ကြ်န္ေတာ္က ေနာက္တစ္ႏွစ္ျပန္ေနရမယ့္သူဆိုတာကို သူ႔အေမလည္း သိတယ္။ သည္ၾကားထဲကပဲ သူ႔အေမရဲ႕ စကား အခြန္းတိုင္းက ကြ်န္ေတာ့္ကို ဖိနင္းေနသလို ခံစားလာရတယ္။ စကားေတြ စိပ္လာေလ ခါးသီးလာေလ ျဖစ္ေနတယ္။ သူ႔သား ေတာ္တယ္၊ အရမ္းေတာ္တယ္။ သူ ေျပာတယ္။ တစ္နည္းေျပာရင္ ျပန္ေနရမယ့္ မင္းက ခ်ာတယ္၊ အသံုး မက်ဘူး၊ အလကားေကာင္ပဲလို႔ ေျပာသလို ျဖစ္ေနပါတယ္။

ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ သြားစရာ ရွိေနေသးလို႔ပါဆိုတဲ့ အေၾကာင္းျပနဲ႔ ဟိုေကာင့္ကို မေစာင့္ေတာ့ဘဲ လစ္ထြက္လာခဲ့ရပါေတာ့တယ္။ ေနာက္လည္း အဲဒီ့အိမ္ကို ဘယ္ေတာ့မွ မသြားေတာ့ပါဘူး။

တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို မခံခ်င္စိတ္ျဖစ္လာၿပီး ေနာက္ႏွစ္မွာ အစြမ္းကုန္ ႀကိဳးစားေအာင္ သူ႔အေမက တစ္ဖက္လွည့္နဲ႔ ပညာေပးလိုက္တာလို႔ ေတြးေကာင္း ေတြးပါလိမ့္မယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ အဲလို လုပ္တယ္ဆိုလည္း ဉာဏ္နည္းတဲ့ လုပ္ရပ္အျဖစ္သာ အဲဒီ့ကတည္းက ျမင္ခဲ့ပါတယ္။ လုပ္ေပါက္က ကြ်န္ေတာ့္အေမ ေျပာေနက် စကားနဲ႔ ေျပာရရင္၊ ကန္ေတာ့ပါရဲ႕ဗ်ာ၊ ငါ့ပန္းေတာ့ ဘုရားတင္၊ နင့္ပန္းေတာ့ မစင္တြင္းထဲ ပစ္ခ်ဆိုတဲ့ အေပါက္မ်ိဳးပါ။

ကြ်န္ေတာ္ဆိုတဲ့ေကာင္ကလည္း စာေတာ္သူေတြ စုထားတဲ့အတန္းကို မ်က္စိလည္ လမ္းမွားၿပီးသာ ေရာက္သြားတာ။ ကိုးတန္းႏွစ္ကစၿပီး ေက်ာင္းစာကို သိပ္ ႀကိဳးႀကိဳးစားစား မရွိေတာ့တာ တစ္တန္းလံုးအသိပါ။  စာေတာ္မွ ဘဝမွာ ေအာင္ျမင္တာ မဟုတ္ဘူးဆိုတဲ့ အျမင္ကလည္း ခိုင္စျပဳလာတဲ့အခ်ိန္ပါ။ ကြ်န္ေတာ္ ျဖစ္ခ်င္တာက အႏုပညာသည္။ ကြ်န္ေတာ့္ အိပ္မက္ေတြက အႏုပညာသည္ျဖစ္လာဖို႔။ အဲေတာ့ ေက်ာင္းစာကို အေျခခံပညာတစ္ရပ္အေနနဲ႔ပဲ သင္ယူပါေတာ့တယ္။ ၿပီးရင္ အႏုပညာ လုပ္ေတြ လုပ္မယ္ေပါ့။ အဲဒီ့စိတ္ ရွိေနတဲ့သူကို ဘယ္ေလာက္ မခံခ်င္ေအာင္ ေျပာေျပာ ဘာမွ အေၾကာင္းထူးမွာ မဟုတ္တာကို အဲဒီ့သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ မိခင္ မသိပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္သာ အားငယ္တတ္သူဆိုရင္ ငါ အသံုးမက်ပါလားဆိုတဲ့အေတြးနဲ႔ သိမ္ငယ္ၿပီး အႀကီးအက်ယ္ စိတ္ဒဏ္ရာ ရသြားေစႏိုင္တာမ်ိဳးပါ။ သည္အထိ မေတြးတတ္တဲ့အတြက္ အဲဒီ့မိခင္ကို ဉာဏ္နည္းတဲ့ အလုပ္ေတြ လုပ္လိုက္တာပဲလို႔ ဆိုခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။

သားလုပ္သူရဲ႕ ေအာင္ျမင္သူအတြက္ အေမတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ၿမိန္ရည္ယွက္ရည္ အရသာခံတာဟာ တကယ္ေတာ့  သဘာဝက်လွပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တာဝန္သိစြာ အရသာမခံတတ္ေတာ့ သူ႔ရဲ႕ အရသာခံမႈက တစ္ဖက္သားကို လူလူခ်င္း မေထာက္ထား၊ မညႇာတာရာ ေရာက္သြားခဲ့ပါေတာ့တယ္။

နိဂံုး

ကြၽန္ေတာ္တို႔ ကိုယ္တိုင္လည္း ဘဝမွာ အရသာခံမိတာေတြ အမ်ားအျပားပါ။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ရဲ႕ ေအာင္ျမင္မႈအတြက္ျဖစ္ေစ၊ ကိုယ့္သားခ်င္းရဲ႕ ေအာင္ျမင္မႈအတြက္ ျဖစ္ေစ၊ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့ခင္တဲ့သူရဲ႕ ေအာင္ျမင္မႈအတြက္ ျဖစ္ေစ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အားလံုးဟာ ၿမိန္ရည္ ယွက္ရည္ အရသာခံတတ္ ၾကသူခ်ည္းပါပဲ။ ဟုတ္ကဲ့လား မသိဘူးေနာ္။

ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြ တကယ္ေရာ တာဝန္သိစြာ အရသာ ခံတတ္ပါရဲ႕လား။

အင္မတန္ စဥ္းစားစရာ ေကာင္းလွတဲ့ ေမးခြန္းျဖစ္ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ အိမ္မွာ အဲဒီ့အရက္ပုလင္းက စာတမ္းေလး ကူးၿပီး ေရးကပ္ထားရင္ ေကာင္းမလားလို႔ေတာင္ စဥ္းစားမိလာပါတယ္။ ဘာတဲ့။ “Enjoy Responsibly”တဲ့။ “တာဝန္သိစြာ အရသာခံပါ”တဲ့။

ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ ေျပာရင္ေတာ့ အခု လူေျပာသူေျပာမ်ားလွတဲ့ ဒီမိုကေရစီနဲ႔လည္း သက္ဆိုင္ပါတယ္။ ဒီမိုကေရစီရဲ႕ အႏွစ္သာရထဲက အေရးႀကီးတဲ့ တစ္ခ်က္က ၿပိဳင္ဖက္ေတြ၊ အတိုက္အခံေတြ၊ တျခားသူေတြ၊ ကိုယ္နဲ႔ အယူအဆ အေတြးအျမင္ မတူသူေတြ၊ လူနည္းစုေတြ၊ အားနည္းသူေတြကိုလည္း ေလးစားဖို႔၊ ေနရာေပးဖို႔၊ အသိအမွတ္ျပဳဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ့္လုပ္ရပ္ေၾကာင့္ တစ္ဖက္သား မထိခိုက္ေအာင္ ထိန္းသိမ္းႏိုင္မွ ဒီမိုကေရစီနဲ႔ ထိုက္တန္တဲ့ ႏိုင္ငံသားေတြ ျဖစ္လာမွာပါ။ အဲေတာ့ကာ သည္ “တာဝန္သိစြာ အရသာခံတတ္တာ”ေလးကလည္း ဒီမိုက္ေရစီနဲ႔ ထိုက္တန္တဲ့ ႏိုင္ငံသားမ်ား ျဖစ္လာေရးမွာ ေလးနက္တဲ့ အခ်က္တစ္ခ်က္လို႔ ဆင့္ပြား ေတြးေနမိရပါတယ္ခင္ဗ်ား။

အားလံုး ေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(ရန္ကုန္ – ဝ၇၀၇၁၂)
 

(၂၀၁၂ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လထုတ္ သရဖူမဂၢဇင္း။ သ႐ုပ္ေဖာ္ပံုမ်ားမွာ မဂၢဇင္းပါ ဆရာ ေဇာ္ေမာင့္ လက္ရာမ်ားျဖစ္ပါတယ္။)