Enjoying Responsibly

တာဝန္သိစြာ အရသာခံတာ

နိဒါန္း

မေန႔ညက တစ္ေယာက္တည္း အေဖာ္မပါဘဲ အရက္ပုလင္းသစ္တစ္လံုး ဖြင့္လိုက္တယ္။ ေသာက္ေနက် အမ်ိဳးအစား မဟုတ္ဘူး။ တစ္ေလာဆီက ႏိုင္ငံျခားသားတစ္ေယာက္က လက္ေဆာင္ေပးသြားလို႔ တစ္ခါေသာက္ဖူး သြာၿပီး လွ်ာစြဲသြားလို႔ ဘန္ေကာက္က အျပန္မွာ ဝယ္လာတဲ့ပုလင္းပါ။

ေသာက္ေနက် ပုလင္းမဟုတ္တာမို႔ ပုလင္းဖြင့္၊ ဖန္ခြက္ထဲက ေရခဲတံုးေတြေပၚ ေလာင္းခ်ကာ အနံ႔ရဲ႕ အရသာကို အရင္ခံစား၊ ၿပီးေတာ့မွ တစ္က်ိဳက္ က်ိဳက္လိုက္မိပါတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ ေသခ်ာ မေစ့ငုမိတဲ့ ပုလင္းကို လွည့္ပတ္ၾကည့္မိသြားရပါတယ္။ ပထမတစ္ခါ လက္ေဆာင္ရတဲ့ ပုလင္းတုန္းက မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ အတူ ေသာက္ခဲ့တာျဖစ္ၿပီး တစ္ထိုင္တည္းနဲ႔ တစ္ပုလင္းလံုး အျပတ္ျဖတ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ပုလင္းခြံကိုေတာ့ မိတ္ေဆြေတြထဲက ဒီဇိုင္းဆရာေလးတစ္ေယာက္က ယူမယ္လို႔ ေျပာလို႔ ေခါင္းညိတ္ခဲ့ပါတယ္။ သူက ပုလင္း၊ ဘူးခြံ အဆန္းေတြကို စုထားတတ္ပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ ဒီဇိုင္းမ်ားအတြက္ အသံုးတည့္ပံုပါပဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ပထမတစ္ခါတုန္းက သည္ပုလင္းကို ျမင္႐ံုသာ ျမင္၊ ပုလင္းထဲက အရည္ကိုလည္း ေသာက္႐ံုသာ ေသာက္ခဲ့ရကာ လွ်ာစြဲေလာက္ေအာင္ ေကာင္းတယ္လို႔သာ ေခါင္းထဲမွတ္ထားခဲ့မိပါတယ္။

အခုက်ေတာ့ ပုလင္းကို စဝယ္လိုက္ခ်ိန္ကတည္းက မူလ ရည္ရြယ္ရင္းစြဲရွိတဲ့အတိုင္း ကိုယ့္ဘာသာ တစ္ေယာက္တည္း ေအးေအးေဆးေဆး ေသာက္ဖို႔ စိတ္ကူးနဲ႔ ပုလင္းကို ဖြင့္လိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ အထက္မွာ အစီရင္ခံခဲ့တဲ့အတိုင္း ပုလင္းကို က်က်နန လွည့္ပတ္ၾကည့္မိသြားတယ္။

အဲလို ၾကည့္ရင္းနဲ႔ တစ္ေနရာမွာ ေတြ႕လိုက္ရတာကေတာ့ Enjoy Responsibly. (“တာဝန္သိသိ အရသာခံပါ”)တဲ့။

ဟား… အေတာ္သေဘာက်သြားတယ္။ အဲဒီ့စာတန္းေလးကို ၾကည့္ေနရင္း အေတြးေတြလည္း တစ္သီတစ္တန္းႀကီး ေပၚလာပါတယ္။

မွန္ပါတယ္။

ဘယ္ေနရာမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ တာဝန္သိဖို႔ လိုတယ္။ ကိုယ့္တာဝန္ကို ကိုယ္ နားလည္ဖို႔ လိုတယ္။ ထိန္းသိမ္းဖို႔ လိုတယ္။ ဒါဟာ အရြယ္ေရာက္ေနသူ လူသားတိုင္း သတိထားရမယ့္ အရာပဲ။

တာဝန္သိစြာ ေသာက္သံုးတာ

အရက္ကို ကိုယ္ႀကိဳက္လို႔ ေသာက္တာေပမယ့္ သူတစ္ပါးကို ထိခိုက္ရင္ အဲဒါ တာဝန္သိသိ အရက္ေသာက္သူ၊ အရသာခံသူ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ကိုယ့္ရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ၊ ကိုယ့္ရဲ႕ စိတ္ခ်မ္းသာမႈအတြက္ သူတစ္ပါးကို စေတးေနတဲ့သူဟာ တာဝန္မသိတဲ့သူ၊ တာဝန္မဲ့တဲ့သူေပါ့။

ခက္ေတာ့လည္း အခက္သားခင္ဗ်။ အရက္ဆိုတာ လူကို ယစ္မူးေစတတ္တဲ့ အရာျဖစ္ေနတာကိုး။ အာ႐ံုေၾကာေတြကို တစ္မ်ိဳးတစ္ဖံု ေျပာင္းလဲသြားေစတဲ့ အစြမ္းသတၱိနဲ႔ဆိုေတာ့ အရက္ေသာက္ၿပီးတဲ့ေနာက္ အမွားေတြလည္း က်ဴးလြန္ျဖစ္တတ္ၾကပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ဆို ငယ္ငယ္က အေတာ္ဆိုးတယ္။ အရက္နဲ႔ မွားခဲ့တဲ့ အမွားေတြမွ တစ္ပံုတစ္ပင္ပါ။ ကြ်န္ေတာ့္ ဘယ္မ်က္ခံုးနဲ႔ ဘယ္လက္ဖမိုးတို႔မွာ ေသရာပါ ဒဏ္ရာတစ္ခုစီေတာင္မွ က်န္ေနပါေသးတယ္။ တာဝန္သိစြာ မေသာက္တတ္ခဲ့ပံုမ်ား ေျပာပါတယ္။

ခက္တာက ကြ်န္ေတာ္က အေတာ္ အရက္ႀကိဳက္တယ္ခင္ဗ်။ ႀကိဳက္ေတာ့ လူလည္ေသာက္နည္း ေသာက္တယ္။ အရက္က ကြ်န္ေတာ့္ကို ႏိုင္သြားမယ့္ အေျခအေနကို သည္ေလာက္ အရက္ႀကိဳက္တဲ့ၾကားက ဘယ္ေတာ့မွ အေရာက္မခံခဲ့ဖူးဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ကသာ အရက္ကို ႏိုင္ႏိုင္နင္းနင္း ေသာက္ခ်င္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ လူလည္ေသာက္နည္းက ေသာက္ခ်င္ရင္လည္း ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ ငါးရက္၊ တစ္ပတ္ ေသာက္တယ္။ ၿပီးရင္ မေသာက္ဘဲ တစ္လ ကိုးသီတင္း ေနတယ္။ တစ္ခါ တစ္လမ်ားဆို ေလး-ငါးလ ၾကာသည့္တိုင္ ေသာက္ျဖစ္ခ်င္မွ ေသာက္ျဖစ္တယ္။ ျဖတ္သလားဆိုေတာ့ မျဖတ္ဘူး။ အျပတ္ ျဖတ္ဖို႔ေတာ့ ႀကိဳးစားဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စိတ္က သိပ္ႏိုင္တာ မဟုတ္ဘူး။ အရက္ကို ေသြးထဲ၊ သားထဲကကို ႏွစ္ၿခိဳက္တဲ့စိတ္က အေတာ္ဆိုးတယ္။

အဲေတာ့ အဲလို ေသာက္တစ္လွည့္ မေသာက္တစ္လွည့္ ေနတဲ့နည္းနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ ထိန္းပါတယ္။ ေနာက္တစ္နည္းက တစ္ေယာက္တည္း ေသာက္တဲ့နည္းပါ။ အဲဒီ့နည္းကေတာ့ အေကာင္းဆံုးပါပဲ။ တစ္ေယာက္တည္း အေဖာ္မပါဘဲ ေသာက္တဲ့အခါက်ေတာ့ သိပ္မ်ားမ်ား မေသာက္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ေသာက္ခ်င္သေလာက္ ဝေအာင္ ေသာက္ၿပီး အလုပ္လုပ္ခ်င္ ဆက္လုပ္၊ မလုပ္ခ်င္ အိပ္ေနလိုက္တဲ့ နည္းက အခုေနာက္ပိုင္းမွာ အေတာ္ အလုပ္ျဖစ္တဲ့နည္းပါ။

ထားပါေတာ့။ ေျပာခ်င္တာက ကြ်န္ေတာ္ မူးရင္း ေသာင္းက်န္းတတ္ခဲ့ပံုမ်ားပါ။ မူးရင္ ငိုတဲ့အထဲမွာလည္း တစ္ခါတရံ ပါခဲ့ဖူးတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဂ်ီက်တတ္တယ္။ အဲ… အဆိုးဆံုးကေတာ့ မိသားစုကို ျပႆနာရွာတာပါ။ မိသားစုအေပၚ မေက်နပ္ခဲ့သမွ်ေတြ စုထားၿပီး မူးေတာ့မွ အထုပ္ျဖည္တတ္တဲ့ အက်င့္ဆိုးပါ။

အဲဒီ့ အက်င့္ဆိုးကို ကြ်န္ေတာ့္ဇနီးက ပညာသားပါပါ ေဖ်ာက္ေပးခဲ့ပါတယ္။ တစ္ခါလည္း အဲဒါကို ေရးျပခဲ့ဖူးပါတယ္။ သူက ကြ်န္ေတာ္ မူးၿပီး ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္ ဆဲဆို ေသာင္းက်န္းေနတုန္းမွာ ကြ်န္ေတာ္ မသိေအာင္ အသံဖမ္းထားလိုက္တာပါ။ ေနာက္တစ္ရက္ ကြ်န္ေတာ္ ေအးေအးေဆးေဆး ၾကည္ၾကည္လင္လင္ ရွိခ်ိန္က်မွ ျပန္ဖြင့္ျပပါတယ္။ အဲဒီ့မွာ ကြ်န္ေတာ္ အေတာ္ ရွက္သြားပါတယ္။ အဲဒီ့ေန႔ကစၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ ကြ်န္ေတာ္ မူးရင္ ေအာ္ဟစ္ဆဲဆိုတတ္တဲ့ အက်င့္က လံုးလံုး ေပ်ာက္သြားပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္ သားသမီးေတြကလည္း ကြ်န္ေတာ္ အရက္ေသာက္ေနရင္ မူးၿပီအမွတ္နဲ႔ စကားအတည္ သိပ္အေျပာမခံၾကျပန္ဘူး။ အဲဒါကလည္း ကြ်န္ေတာ့္ကို စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ အႀကီးအက်ယ္ ျဖစ္ေစပါတယ္။ သည္မွာတင္ တာဝန္သိသိ အရက္ေသာက္တဲ့ အက်င့္တစ္ခုကို ကြ်န္ေတာ္ ပ်ိဳးယူခဲ့ပါေတာ့တယ္။

တာဝန္သိသိဆိုတာက ကိုယ္ေသာက္တာေၾကာင့္ တစ္ဖက္သားမွာ အေႏွာင့္အယွက္ မျဖစ္ရေအာင္ ဆင္ျခင္တဲ့နည္းပါပဲ။ သို႔ေသာ္ တရားလြန္ မူးသြားတဲ့အခါမ်ိဳးေတြမွာ အဲဒါကို ဆင္ျခင္ရ ခက္တတ္တယ္ဆိုတာ အရက္ေသာက္ဖူးသူတိုင္း သိပါတယ္။ အဲေတာ့ တရားလြန္မမူးေအာင္ ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္းနဲ႔ ေသာက္ျခင္းဟာ တာဝန္သိသိ ေသာက္သံုးျခင္းလို႔  တစ္ဖက္က ေျပာမယ္ဆို ေျပာႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။

တာဝန္မဲ့စြာ အရသာခံတတ္ပံု နမူနာ

အရက္ေသာက္တာကို ဖယ္ထားလိုက္ပါဦး။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လူသားေတြ တျခားကိစၥေတြမွာ အရသာခံတတ္ပံုေတြကလည္း မနည္းမေနာပါပဲ။

အဲဒီ့ကိစၥကို ကိုယ္ေတြ႕ နမူနာေလးတစ္ရပ္နဲ႔ ေဆြးေႏြးပါရေစ။

ကြ်န္ေတာ္ ငယ္ငယ္တုန္းက ၾကံဳခဲ့ဖူးတာေလးပါ။ တာဝန္သိသိ အရသာ မခံတတ္တဲ့ မိခင္တစ္ေယာက္ေၾကာင့္ စိတ္ႏွလံုး ညႇိဳးျခံဳးခဲ့ရဖူးတာေလး ျဖစ္ပါတယ္။

မွတ္မွတ္ရရ ၁၉၇၄ ခုႏွစ္ ဆယ္တန္းေအာင္စာရင္း ထြက္တဲ့ေန႔မွာပါ။

အဲဒီ့ႏွစ္မွ ကြ်န္ေတာ္ စာေမးပြဲ မက်ေပမယ့္ မေအာင္ပါဘူး။ “ခ“ စာရင္းဆိုတဲ့ အူေၾကာင္က်ားနဲ႔သာ ေအာင္တာပါ။ အဲေတာ့ တကၠသိုလ္ တက္ခြင့္မရဘူး။ စာေမးပြဲ က်တယ္လို႔ အျပတ္ေျပာလို႔ရလားဆိုေတာ့လည္း မဟုတ္ျပန္ဘူး။ ဘာႀကီးမွန္း မသိဘူးခင္ဗ်။ တကၠသိုလ္ တက္ခ်င္ရင္ေတာ့ ႏွစ္က်မ်ားနည္းတူ ေနာက္တစ္ႏွစ္ ျပန္ေန၊ စာေမးပြဲ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ျပန္ေျဖရမွာေပါ့။

အဲ… အဲဒီ့ႏွစ္က ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ တစ္တန္းတည္း သူငယ္ခ်င္းေတြ အကုန္လံုးေလာက္နီးနီး ကြင္းလံုးကြ်တ္ ေအာင္ၾကပါတယ္။ စာေတာ္တဲ့သူေတြခ်ည္း စုထားတဲ့ အတန္းမို႔လို႔လည္း ေအာင္သူေတြ အားလံုးကလည္း ဂုဏ္ထူးေတြ ကိုယ္စီနဲ႔ပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အတန္းက အဲဒီ့ေခတ္တုန္းက အင္မတန္မွ ရွားပါးလွတဲ့ ေျခာက္ဘာသာ ဂုဏ္ထူးရွင္ ထြက္ပါတယ္။ အင္မတန္ ရွားပါးဆို တစ္ျပည္လံုးမွ အဲလို ေျခာက္ဘာသာ ဂုဏ္ထူးထြက္သူက တစ္ေယာက္၊ ႏွစ္ေယာက္ထက္ မပိုလို႔ပါပဲ။

ကြ်န္ေတာ္ မက်ေသာ္လည္း လြတ္လြတ္ကြ်တ္ကြ်တ္ေအာင္တာ မဟုတ္တဲ့အတြက္ ေနာက္တစ္ႏွစ္ ျပန္ေနရပါေတာ့မယ္။ အဲဒီ့အတြက္ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ သိပ္ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ ႀကိဳးစားလ်က္ကနဲ႔ ေျခေခ်ာ္လက္ေခ်ာ္ ျဖစ္သြားတာမွ မဟုတ္တာေလ။ ေလလို႔ ေကာင္းေနတာနဲ႔ အခုလိုျဖစ္တာပဲ။ အမွန္က လံုးလံုးေတာင္ က်ရဦးမွာ။ သည္ေလာက္ေလလို႔ ေကာင္းေနတဲ့ ၾကားက “ခ“စာရင္းနဲ႔ ေအာင္တာကိုက ကြ်န္ေတာ္ သိပ္မေခလို႔ေပါ့။ ဟဲ… ဟဲ…

ျဖစ္ပံုကလည္း ရယ္ရတယ္။ အမွန္ေတာ့ ဘာသာစံု ေအာင္ပါတယ္။ အဲဒီ့ႏွစ္က ျမန္မာႏိုင္ငံ ဆယ္တန္းစာေမးပြဲ သမိုင္းမွာ တစ္ႀကိမ္သာ ထူးထူးကဲကဲ ျဖစ္သြားတဲ့ႏွစ္ ခင္ဗ်။ တစ္ခုခုေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ ရမွတ္ေတြ တရားလြန္ ေဖာင္းပြသြားတဲ့အတြက္ တကၠသိုလ္ မဆံ့မွာ စိုးလို႔လားေတာ့ မသိဘူး။ အဲဒီ့ႏွစ္မွာ ဘာသာစံုေအာင္သူေတြ ျဖစ္လင့္ကစား စုစုေပါင္း အမွတ္ ၃၆၀ မျပည့္ရင္ အေအာင္မေပးတဲ့ ႏွစ္ပါပဲ။ အဲေတာ့ ဘာသာစံု ေအာင္တဲ့ ကြ်န္ေတာ္ဟာ အမွတ္ေပါင္း ၃၆၀ မျပည့္ရွာတဲ့အတြက္ “ခ”စာရင္း ဝင္သြားခဲ့ပါတယ္။ (သနားစရာေလးေနာ္…)

ကြ်န္ေတာ္က ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာ လုပ္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ျဖစ္လာတဲ့ အက်ိဳးဆက္ကို ေက်ေက်နပ္နပ္ လက္ခံတတ္တဲ့အက်င့္က အဲဒီ့ကတည္းက ရွိေနၿပီးသားပါ။ အိမ္က ဆူရင္လည္း ဆူေပါ့။ ႐ိုက္ရင္လည္း ႐ိုက္ေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္ အေလလိုက္လို႔ ေကာင္းေနလို႔ အခုလို ျဖစ္ေနတာကို သိပ္ ထိခိုက္ ခံစားမေနပါဘူး။ အဲေတာ့ ေအာင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီ ေလွ်ာက္သြားၿပီး ေဟးလားဝါးလား လုပ္တာေပါ့ခင္ဗ်ာ။

အဲဒီ့ထဲကမွ ေလးဘာသာဂုဏ္ထူးနဲ႔ ေအာင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ အိမ္ကို သြားေတာ့ ေက်းဇူးရွင္က မရွိဘူး။ အျပင္သြားေနသတဲ့။ သူ႔အိမ္ကို အဝင္အထြက္မ်ားလို႔ ခင္မင္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ သူ႔အေမက ျပန္လာေတာ့မွာပါ၊ ေစာင့္လိုက္ပါဦးဆိုတာနဲ႔ သူတို႔ ဧည့္ခန္းမွာ ထိုင္ ေစာင့္ေနရပါတယ္။

သည္အခါမွာ သူ႔အေမက သူ႔သား ေလးဘာသာ ဂုဏ္ထူးနဲ႔ ေအာင္တဲ့ အေပၚမွာ အားရပါးရ အရသာခံပါေတာ့တယ္။ သူ႔သား ဘယ္လို ေတာ္ေၾကာင္း၊ ဘယ္ပံု ထက္ျမက္ေၾကာင္း၊ ဘယ္သို႔ ထူးခြ်န္ေၾကာင္းမ်ားကို တရစပ္ ေျပာပါေတာ့တယ္။

ကြ်န္ေတာ္က ေနာက္တစ္ႏွစ္ျပန္ေနရမယ့္သူဆိုတာကို သူ႔အေမလည္း သိတယ္။ သည္ၾကားထဲကပဲ သူ႔အေမရဲ႕ စကား အခြန္းတိုင္းက ကြ်န္ေတာ့္ကို ဖိနင္းေနသလို ခံစားလာရတယ္။ စကားေတြ စိပ္လာေလ ခါးသီးလာေလ ျဖစ္ေနတယ္။ သူ႔သား ေတာ္တယ္၊ အရမ္းေတာ္တယ္။ သူ ေျပာတယ္။ တစ္နည္းေျပာရင္ ျပန္ေနရမယ့္ မင္းက ခ်ာတယ္၊ အသံုး မက်ဘူး၊ အလကားေကာင္ပဲလို႔ ေျပာသလို ျဖစ္ေနပါတယ္။

ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ သြားစရာ ရွိေနေသးလို႔ပါဆိုတဲ့ အေၾကာင္းျပနဲ႔ ဟိုေကာင့္ကို မေစာင့္ေတာ့ဘဲ လစ္ထြက္လာခဲ့ရပါေတာ့တယ္။ ေနာက္လည္း အဲဒီ့အိမ္ကို ဘယ္ေတာ့မွ မသြားေတာ့ပါဘူး။

တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို မခံခ်င္စိတ္ျဖစ္လာၿပီး ေနာက္ႏွစ္မွာ အစြမ္းကုန္ ႀကိဳးစားေအာင္ သူ႔အေမက တစ္ဖက္လွည့္နဲ႔ ပညာေပးလိုက္တာလို႔ ေတြးေကာင္း ေတြးပါလိမ့္မယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ အဲလို လုပ္တယ္ဆိုလည္း ဉာဏ္နည္းတဲ့ လုပ္ရပ္အျဖစ္သာ အဲဒီ့ကတည္းက ျမင္ခဲ့ပါတယ္။ လုပ္ေပါက္က ကြ်န္ေတာ့္အေမ ေျပာေနက် စကားနဲ႔ ေျပာရရင္၊ ကန္ေတာ့ပါရဲ႕ဗ်ာ၊ ငါ့ပန္းေတာ့ ဘုရားတင္၊ နင့္ပန္းေတာ့ မစင္တြင္းထဲ ပစ္ခ်ဆိုတဲ့ အေပါက္မ်ိဳးပါ။

ကြ်န္ေတာ္ဆိုတဲ့ေကာင္ကလည္း စာေတာ္သူေတြ စုထားတဲ့အတန္းကို မ်က္စိလည္ လမ္းမွားၿပီးသာ ေရာက္သြားတာ။ ကိုးတန္းႏွစ္ကစၿပီး ေက်ာင္းစာကို သိပ္ ႀကိဳးႀကိဳးစားစား မရွိေတာ့တာ တစ္တန္းလံုးအသိပါ။  စာေတာ္မွ ဘဝမွာ ေအာင္ျမင္တာ မဟုတ္ဘူးဆိုတဲ့ အျမင္ကလည္း ခိုင္စျပဳလာတဲ့အခ်ိန္ပါ။ ကြ်န္ေတာ္ ျဖစ္ခ်င္တာက အႏုပညာသည္။ ကြ်န္ေတာ့္ အိပ္မက္ေတြက အႏုပညာသည္ျဖစ္လာဖို႔။ အဲေတာ့ ေက်ာင္းစာကို အေျခခံပညာတစ္ရပ္အေနနဲ႔ပဲ သင္ယူပါေတာ့တယ္။ ၿပီးရင္ အႏုပညာ လုပ္ေတြ လုပ္မယ္ေပါ့။ အဲဒီ့စိတ္ ရွိေနတဲ့သူကို ဘယ္ေလာက္ မခံခ်င္ေအာင္ ေျပာေျပာ ဘာမွ အေၾကာင္းထူးမွာ မဟုတ္တာကို အဲဒီ့သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ မိခင္ မသိပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္သာ အားငယ္တတ္သူဆိုရင္ ငါ အသံုးမက်ပါလားဆိုတဲ့အေတြးနဲ႔ သိမ္ငယ္ၿပီး အႀကီးအက်ယ္ စိတ္ဒဏ္ရာ ရသြားေစႏိုင္တာမ်ိဳးပါ။ သည္အထိ မေတြးတတ္တဲ့အတြက္ အဲဒီ့မိခင္ကို ဉာဏ္နည္းတဲ့ အလုပ္ေတြ လုပ္လိုက္တာပဲလို႔ ဆိုခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။

သားလုပ္သူရဲ႕ ေအာင္ျမင္သူအတြက္ အေမတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ၿမိန္ရည္ယွက္ရည္ အရသာခံတာဟာ တကယ္ေတာ့  သဘာဝက်လွပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တာဝန္သိစြာ အရသာမခံတတ္ေတာ့ သူ႔ရဲ႕ အရသာခံမႈက တစ္ဖက္သားကို လူလူခ်င္း မေထာက္ထား၊ မညႇာတာရာ ေရာက္သြားခဲ့ပါေတာ့တယ္။

နိဂံုး

ကြၽန္ေတာ္တို႔ ကိုယ္တိုင္လည္း ဘဝမွာ အရသာခံမိတာေတြ အမ်ားအျပားပါ။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ရဲ႕ ေအာင္ျမင္မႈအတြက္ျဖစ္ေစ၊ ကိုယ့္သားခ်င္းရဲ႕ ေအာင္ျမင္မႈအတြက္ ျဖစ္ေစ၊ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့ခင္တဲ့သူရဲ႕ ေအာင္ျမင္မႈအတြက္ ျဖစ္ေစ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အားလံုးဟာ ၿမိန္ရည္ ယွက္ရည္ အရသာခံတတ္ ၾကသူခ်ည္းပါပဲ။ ဟုတ္ကဲ့လား မသိဘူးေနာ္။

ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြ တကယ္ေရာ တာဝန္သိစြာ အရသာ ခံတတ္ပါရဲ႕လား။

အင္မတန္ စဥ္းစားစရာ ေကာင္းလွတဲ့ ေမးခြန္းျဖစ္ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ အိမ္မွာ အဲဒီ့အရက္ပုလင္းက စာတမ္းေလး ကူးၿပီး ေရးကပ္ထားရင္ ေကာင္းမလားလို႔ေတာင္ စဥ္းစားမိလာပါတယ္။ ဘာတဲ့။ “Enjoy Responsibly”တဲ့။ “တာဝန္သိစြာ အရသာခံပါ”တဲ့။

ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ ေျပာရင္ေတာ့ အခု လူေျပာသူေျပာမ်ားလွတဲ့ ဒီမိုကေရစီနဲ႔လည္း သက္ဆိုင္ပါတယ္။ ဒီမိုကေရစီရဲ႕ အႏွစ္သာရထဲက အေရးႀကီးတဲ့ တစ္ခ်က္က ၿပိဳင္ဖက္ေတြ၊ အတိုက္အခံေတြ၊ တျခားသူေတြ၊ ကိုယ္နဲ႔ အယူအဆ အေတြးအျမင္ မတူသူေတြ၊ လူနည္းစုေတြ၊ အားနည္းသူေတြကိုလည္း ေလးစားဖို႔၊ ေနရာေပးဖို႔၊ အသိအမွတ္ျပဳဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ့္လုပ္ရပ္ေၾကာင့္ တစ္ဖက္သား မထိခိုက္ေအာင္ ထိန္းသိမ္းႏိုင္မွ ဒီမိုကေရစီနဲ႔ ထိုက္တန္တဲ့ ႏိုင္ငံသားေတြ ျဖစ္လာမွာပါ။ အဲေတာ့ကာ သည္ “တာဝန္သိစြာ အရသာခံတတ္တာ”ေလးကလည္း ဒီမိုက္ေရစီနဲ႔ ထိုက္တန္တဲ့ ႏိုင္ငံသားမ်ား ျဖစ္လာေရးမွာ ေလးနက္တဲ့ အခ်က္တစ္ခ်က္လို႔ ဆင့္ပြား ေတြးေနမိရပါတယ္ခင္ဗ်ား။

အားလံုး ေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(ရန္ကုန္ – ဝ၇၀၇၁၂)
 

(၂၀၁၂ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လထုတ္ သရဖူမဂၢဇင္း။ သ႐ုပ္ေဖာ္ပံုမ်ားမွာ မဂၢဇင္းပါ ဆရာ ေဇာ္ေမာင့္ လက္ရာမ်ားျဖစ္ပါတယ္။)

Author: lettwebaw

A prolific Burmese writer whose main work is non-fiction with many articles and books on psycho-social and health issues including sex education for teenagers, proper etiquette, child rearing practices and marriage counselling tips. Another nom de plume is "Pseudonym."

One thought on “Enjoying Responsibly”

  1. ထားပါေတာ့။ ေျပာခ်င္တာက ကြ်န္ေတာ္ မူးရင္း ေသာင္းက်န္းတတ္ခဲ့ပံုမ်ားပါ။ မူးရင္ ငိုတဲ့အထဲမွာလည္း တစ္ခါတရံ ပါခဲ့ဖူးတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဂ်ီက်တတ္တယ္။ အဲ… အဆိုးဆံုးကေတာ့ မိသားစုကို ျပႆနာရွာတာပါ။ မိသားစုအေပၚ မေက်နပ္ခဲ့သမွ်ေတြ စုထားၿပီး မူးေတာ့မွ အထုပ္ျဖည္တတ္တဲ့ အက်င့္ဆိုးပါ။

    Reminds me of myself 😛 .. No wonder i was being recorded too

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s