In Hospital

အတၱေက်ာ္ရဲ႕ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၂ ႏွစ္ေက်ာ္က ဧကဒႆမေျမာက္လက္ရာ...

ေဆး႐ံုမွာ

အသည္းအသန္ျဖစ္ေနတဲ့ လူမမာႏွစ္ေယာက္ဟာ ေဆး႐ံုတစ္႐ံုမွာ တစ္ခန္းတည္း သြားက်ေနတယ္။

လူမမာတစ္ေယာက္က တစ္ေန႔ကို တစ္နာရီေလာက္ ခုတင္ေပၚမွာ ထိုင္ခြင့္ရတယ္။ ဒါမွလည္း သူ႔အဆုတ္ထဲက အရည္ေတြကို စစ္သလို ျဖစ္မွာကိုး။ အဲသလို ထထိုင္ခြင့္ ရတဲ့သူရဲ႕ခုတင္က အဲဒီ့အခန္းေလးရဲ႕ တစ္ခုတည္းေသာ ျပတင္းေပါက္ ေဘးမွာ ရွိေနပါတယ္။
နာက္တစ္ေယာက္ခမ်ာမွာေတာ့ တစ္ခ်ိန္လံုး ေက်ာခင္းေနရတဲ့ အေနအထားပါ။

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ လူမမာႏွစ္ေယာက္ဟာ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ အေဖာ္လုပ္ေနၾကရတယ္။ ဇနီးမယား သမီးသားေတြအေၾကာင္း၊ အိမ္အေၾကာင္း၊ အလုပ္ အေၾကာင္း၊ ေတာအေၾကာင္း ေတာင္အေၾကာင္း ေရာက္တတ္ရာရာ ေျပာရင္းနဲ႔ ၿငီးေငြ႕ဖြယ္ရာ သူတို႔ရဲ႕ ေန႔တာမ်ားကို ေက်ာ္လြန္ျဖတ္သန္းေနၾကပါတယ္။

အဲသလိုနဲ႔ ေန႔ခင္းခ်ိန္ခါကို ေရာက္လို႔ ျပတင္းေပါက္ေဘး ခုတင္ေပၚက လူမမာ ထထိုင္ၿပီဆိုတာနဲ႔ သူဟာ ပက္လက္လဲေနတဲ့ လူမမာကို ျပတင္းက တစ္ဆင့္ သူျမင္ရသမွ်ကို ေျပာျပေလ့ရွိတယ္။

ခုတင္ေပၚမွာ ပက္လက္လဲေနရွာတဲ့ လူမမာခမ်ာမွာလည္း အဲေတာ့မွပဲ အျပင္ေလာကႀကီးရဲ႕အေရာင္ေတြ၊ အရိပ္ေတြကို နားနဲ႔ ခံစားရင္း အသက္ ဆက္ေနႏိုင္ေတာ့တယ္။

ျပတင္းေပါက္က လွမ္းျမင္ေနရတာကေတာ့ သာယာတဲ့ ေရကန္ေလးနဲ႔ ပန္းျခံေလး တစ္ခုပါပဲ။ ဘဲေတြ၊ ငန္းေတြဟာ ေရကူး ျမဴးတူးေနၾကသလို ကေလးငယ္ေတြကလည္း သူတို႔ရဲ႕ စကၠဴေလွေလးေတြကို ကန္ထဲမွာ လႊတ္ေနၾကတယ္။

ငယ္ရြယ္တဲ့ ခ်စ္သူစံုတြဲေတြကေတာ့ လက္ခ်င္းခ်ိတ္လို႔၊ ေရာင္စံုပန္းျခံ ႀကီးထဲမွာ လမ္းေလွ်ာက္ေနတာကိုလည္း ေတြ႕ႏိုင္တယ္။ ဟိုးအေဝးဆီမွာေတာ့ မိုးကုပ္စက္ဝိုင္းပါ။
ျပတင္းေဘးက လူမမာဟာ သူျမင္ရသမွ်ကို အဲသလို အေသးစိတ္ ေျပာျပတတ္သလို ပက္လက္လဲေနတဲ့ လူမမာကလည္း ေျပာသမွ်ကို မ်က္စိစံုမွိတ္ နားေထာင္ရင္း စိတ္ကူးထဲမွာ အျပင္ဘက္က ကမၻာေလးကို ပံုေဖာ္ ၾကည့္ေနတတ္တယ္။

တစ္ေန႔ခင္းမွာေတာ့ ျပတင္းနားကလူက သူျမင္ရတဲ့ ရွင္ေလာင္းပြဲတစ္ပြဲကို ေျပာျပျပန္ပါတယ္။ ရွင္ေလာင္းလွည့္တဲ့အခါ ၾကားရျမဲျဖစ္တဲ့ ဆိုင္းသံေတြကို မၾကားရေပမယ့္ ျပတင္းနားက လူရဲ႕ ေျပာင္ေျမာက္တဲ့ အေျပာအဆိုေၾကာင့္ ပက္လက္လဲေနသူရဲ႕စိတ္အာ႐ံုမွာ ရွင္ေလာင္းလွည့္ေနတာကို ထင္ထင္ရွားရွားႀကီးကို ျမင္လိုက္ရသလိုပါပဲ။

အဲဒီ့အခ်ိန္မွာပဲ စိတ္႐ိုင္းက ပက္လက္လဲေနသူရဲ႕ ရင္ထဲကို ဖ်တ္ခနဲ ဝင္လာတယ္။ လူမမာခ်င္းအတူတူ၊ သူက်ေတာ့ အျပင္ကို ျမင္ခြင့္ရေနၿပီး ကိုယ့္က်မွ အကန္း တစ္ေယာက္လို ျဖစ္ေနပါလားလို႔ ေတြးမိလာတာပါ။ ပထမေတာ့ ကိုယ့္အေတြးနဲ႔ကိုယ္ ေတာ္ေတာ္ ရွက္သြားတယ္။ သည္လို ေတြးမိစရာလား၊ မနာလိုစိတ္ ေပၚစရာလားေပါ့။

ဒါေပမယ့္ ရက္ေတြၾကာလာၿပီး မျမင္လိုက္ရတာေတြက မ်ားလာတဲ့ အခါမွာေတာ့ သူ႔ရဲ႕မနာလိုစိတ္ဟာ မစၦရိယစိတ္အျဖစ္ကို အလိုလို ေျပာင္းလဲသြားၿပီး ခါးသီးလာေတာ့တယ္။ အဲဒီ့ခံစားခ်က္က ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ျပင္းလာသလဲဆိုရင္ သူကေတာ့ ျမင္ခြင့္ရေနၿပီး၊ ကိုယ့္က်မွ အေျခအေန မေပးေလျခင္းဆိုတဲ့အေတြးက သူ႔ကို တစ္ခ်ိန္လံုး ႏွိပ္စက္ေန ေတာ့တယ္။ ညဆို အိပ္လို႔ေတာင္ မေပ်ာ္ေတာ့ဘူး။

ပက္လက္လဲေနသူဟာ ျပတင္းေဘးက ခုတင္ကို လိုခ်င္တဲ့စိတ္ေတြနဲ႔ လံုးခ်ာလိုက္လာၿပီ။ သူ႔ဘဝမွာ ျပတင္းေဘးက ခုတင္ေလာက္ မက္ေမာစရာ ေကာင္းတာ မရွိေတာ့သလိုႀကီးကို ျဖစ္လာတယ္။

တစ္ညမွာေတာ့ ပက္လက္လဲေနတဲ့သူဟာ မ်က္ႏွာၾကက္ကို မမွိတ္မသုန္ၾကည့္ရင္းနဲ႔ အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ညကို ျဖတ္သန္းေနခ်ိန္မွာပဲ တစ္ဖက္ ခုတင္က လူဟာ ေခ်ာင္းေတြ တအား ဆိုးလာေတာ့တယ္။ သူ႔အဆုတ္က အေတာ္ ဒုကၡေပးေနတာမို႔ ေခ်ာင္းအဆိုးလိုက္မွာ အဆုတ္ထဲက အရည္ေတြက အသက္႐ႉလမ္းေၾကာင္းကို ပိတ္ဆို႔ေနတယ္။
တစ္ဖက္ခုတင္က ပက္လက္လဲေနသူဟာ သူ႔အခန္းေဖာ္ကို အသာေလး ၾကည့္ေနလိုက္တယ္။ ေခ်ာင္းဆိုးရင္း အသက္ရွဴေတြ တအားၾကပ္ေနတဲ့ ျပတင္းေဘးက လူမမာဟာ အေရးေပၚ လူေခၚေခါင္းေလာင္းဆီကို လက္လွမ္းေနတာလည္း ေတြ႔ေနရတယ္။ ပက္လက္လဲေနတဲ့ လူမမာဟာ တစ္ဖက္ခုတင္က လူရဲ႕ ေခ်ာင္းသံ၊ ေမာဟိုက္သံေတြကို နာခံရင္းနဲ႔ပဲ မလႈပ္မယွက္ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးေနလိုက္တယ္။ အမွန္ဆို သူ႔ခုတင္ေဘးက အေရးေပၚ လွ်ပ္စစ္ေခါင္းေလာင္း ခလုတ္ကေလးကို လွမ္းႏွိပ္ေပးလိုက္မယ္ဆိုရင္ သူနာျုပတစ္ေယာက္ေယာက္ျဖစ္ျဖစ္၊ ဆရာဝန္တစ္ေယာက္ေယာက္ ျဖစ္ျဖစ္ အခ်ိန္မီေရာက္လာႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ မလုပ္မိဘူး။

ငါးမိနစ္ေတာင္ မၾကာလိုက္ပါဘူး။
ျပတင္းနားက လူဆီက ေခ်ာင္းဆိုးသံလည္း မၾကားရေတာ့ဘူး။ ေမာဟိုက္သံလည္း မၾကားရေတာ့ဘူး။ တစ္ခန္းလံုးဟာ ဘာသံမွ မၾကားရေတာ့ေအာင္ကို တစျပင္လို တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္က်သြားေတာ့တယ္။
နာက္တစ္ရက္ မနက္မိုးလင္းတဲ့အခါမွာေတာ့ တာဝန္က် သူနာျပဳဟာ အသက္ဝိညာဥ္ကင္းမဲ့သြားၿပီျဖစ္တဲ့ ျပတင္းေပါက္နားက လူမမာရဲ႕ ႐ုပ္ကလာပ္ကို ေတြ႕လိုက္ရပါတယ္။ သူနာျပဳဟာ သက္ဆိုင္ရာကို ေခၚယူၿပီး အေလာင္းကို အခန္းထဲက ထုတ္သြားဖို႔ စီစဥ္လိုက္တယ္။

အားလံုး ေနသားက်သြားၿပီး အခန္းထဲမွာလည္း တစ္ေယာက္တည္း က်န္ခဲ့ေရာ ပက္လက္လဲေနတဲ့ လူမမာဟာ တာဝန္က်သူနာျုပကို ေတာင္းပန္ပါေတာ့တယ္။ ဟိုလူ မရွိေတာ့တဲ့ေနာက္ ျပတင္းေဘးက ခုတင္ေပၚ သူ႔ကို ေျပာင္းေပးဖို႔ေပါ့။

သူနာျပဳဆရာမကလည္း သေဘာမေနာေကာင္းစြာပဲ၊ ပက္လက္လဲေနတဲ့ လူမမာကို ျပတင္းနားက ခုတင္ေပၚကို ေသခ်ာဂ႐ုစိုက္ၿပီး ေျပာင္းေပးလိုက္ပါတယ္။ လူမမာ ေနသားတက်နဲ႔ သက္သက္သာသာ ရွိတဲ့အထိ သူကိုယ္တိုင္ ႀကီးၾကပ္ၿပီး ေျပာင္းေပးလိုက္တာပါ။

အားလံုးေနရာက်ၿပီဆိုမွ သူနာျပဳဆရာမလည္း ထြက္ခြာသြားပါတယ္။ အခန္းထဲမွာေတာ့ လူမမာတစ္ေယာက္တည္း က်န္ရစ္ေတာ့တယ္။

သည္အခါမွာေတာ့ ပက္လက္လဲေနတဲ့ လူမမာဟာ တံေတာင္ဆစ္ကို အားျပဳလို႔ ျဖည္းျဖည္းခ်င္းအားယူၿပီး ကိုယ္တစ္ပိုင္း ၾကြလိုက္ပါတယ္။ ပက္လက္လဲေနတဲ့ လူမမာ တစ္ေယာက္အဖို႔ အဲသလို ကိုယ္တစ္ပိုင္းေလး ၾကြရတာ သက္ေတာ့ မသက္သာလွပါဘူး။

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အနာခံၿပီး ထႏိုင္သေလာက္ ထလိုက္ပါတယ္။ ျပတင္းေပါက္ကေန အျပင္ဘက္ေလာကကို ၾကည့္ခ်င္လွၿပီေလ။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ အျပင္ေလာကႀကီးကို ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် မ်က္ဝါးထင္ထင္ ျမင္ခြင့္ရေတာ့မွာ မဟုတ္လား။

ကိုယ္လည္းေသခ်ာၾကြသြားေရာ ျပတင္းကေန အျပင္ဘက္ကို အေလာ သံုးဆယ္ လွမ္းၾကည့္လိုက္တယ္။

လားလား…
ျမင္လိုက္ရတာက ဘာဆိုဘာမွ မရွိတဲ့ ေဆး႐ံုနံရံႀကီးပါ။

ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ။

သြားေလသူႀကီးက ေျပာေတာ့ ေရကန္သာယာနဲ႔ ပန္းျခံလွပဆို။

ဒါနဲ႔ ပက္လက္လဲေနသူဟာလည္း စိတ္ပ်က္ပ်က္နဲ႔ ခုတင္ေပၚ ျပန္လွဲရင္း ဟိုလူ ဘာေၾကာင့္ သူ႔ကို အဲသလိုေတြ ေျပာသြားတာလဲဆိုတာ တႏံု႔ႏံု႔ေတြးေနမိတယ္။

မေနႏိုင္ေတာ့ျပန္တဲ့အဆံုးမွာေတာ့ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ သူ႔ကို ေဆးတိုက္ဖို႔ ဝင္လာတဲ့ သူနာျပဳဆရာမကို ေမးမိတယ္။ ေသသြားတဲ့ ကိုယ့္အခန္းေဖာ္က ျပတင္းေပါက္က ၾကည့္ၿပီး ဘာလို႔ လုပ္ဇာတ္ေတြ ခင္းသြားတာလဲဗ်ာေပါ့။

သူနာျပဳဆရာမက ျပန္ေျဖပါတယ္။

သြားေလသူဟာ မ်က္မျမင္တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့အတြက္ ျပတင္းေပါက္ ကၾကည့္ရင္ ေဆး႐ံုတံတိုင္းကိုေတာင္မွ မျမင္ႏိုင္ရွာပါဘူးတဲ့။

သူနာျပဳဆရာမက ဆက္ေျပာပါတယ္။

“အင္း… သူက ရွင့္ကို အားေပးခ်င္တဲ့ စိတ္နဲ႔ အဲသလို ေျပာျပသြားတာ ေနမွာေပါ့ရွင္…”တဲ့။

ပံုျပင္ေလးကေတာ့ ဒါပါပဲ။

စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္းအေနနဲ႔ သည္ပံုျပင္ကို ႏွစ္သက္သလို အနက္ဖြင့္ ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာတာ တစ္ခုေတာ့ ရွိပါတယ္။

ကိုယ့္အေျခအေနက ဘယ္ေလာက္ ဆိုးေနေန တစ္ဖက္သားကို စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ လုပ္ေပးရင္ ကိုယ္လည္း အမ်ားႀကီး စိတ္ခ်မ္းသာႏိုင္တယ္ ဆိုတာပါ။ ဒါတင္မကေသးပါဘူး။ ေၾကကြဲမႈ၊ ပူေဆြးမႈကို တစ္ဖက္သားနဲ႔ မွ်ေဝခံစားလိုက္မယ္ဆိုရင္ ႏွစ္ဆတိုးၿပီး ေပ်ာ္ႏိုင္ပါတယ္။ ေလာကမွာ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ ေနခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေငြနဲ႔ ခ်ိန္စက္ၿပီး တန္ဖိုးျဖတ္လို႔ မရတဲ့အရာေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားသလဲဆိုတာကို ေန႔စဥ္ ပိုင္းျခား ေရတြက္ေနသင့္ပါတယ္။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

အလင္းတန္းဂ်ာနယ္၊ ဝ၅-ဝ၆-ဝ၀

ဒုတိယအႀကိမ္ ျပန္လည္ထုတ္ေဝဖို႔အတြက္ စာျပန္စစ္တာ၊ စာမ်က္ႏွာ ဖြဲ႕စည္းပံုေတြ ျပန္ျပင္တာကို စာေရးသူ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ လုပ္တာပါ။

သည္ “ေဆး႐ံုမွာ”ကို အေရာက္မွာေတာ့ သည္အပုဒ္ရဲ႕အဆံုးမွာ ေနာက္က ကြ်န္ေတာ္ ဝင္ေျပာထားတဲ့စကားကို ဘဝင္မက်မိေတာ့ဘူး။ ငါးႏွစ္ခြဲေလာက္အၾကာမွာ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ေတြ ေျပာင္းသြားတာလားေတာ့ မသိဘူး။

ဟိုမ်က္မျမင္ ေစတနာရွင္ဟာ ႏႈတ္ေၾကာင့္ ေသရတာ မဟုတ္ဘူးလားဆိုတဲ့ေမးခြန္းက စာမူကို ျပန္စစ္ေနခ်ိန္မွာ ေပၚလာပါတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ “ေစတနာသည္ လူတိုင္းႏွင့္ မတန္”ဆိုတဲ့စကားက ေသြးထြက္ေအာင္ မွန္ေနတာေရာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလားလို႔ ေတြးမိရျပန္တယ္။

တစ္ဖက္မွာလည္း ပက္လက္လဲေနတဲ့ဘဝကို ေရာက္ေနေပမယ့္ အင္မတန္ ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ့ စိတ္ဓာတ္ေတြ ကိုယ္တြင္းမွာ ေအာင္းေနေသးတာ၊ အဲသလို စိတ္႐ိုင္း စိတ္ယုတ္ေတြ ကြ်န္ေတာ့္မွာလည္း အခါခပ္သိမ္းမဟုတ္ေတာင္ ႐ုတ္ခနဲ ႐ုတ္ခနဲ လစ္ရင္ လစ္သလို ေပၚလာတတ္ေသးတာမ်ားကို ဆက္လက္ ဆင္ျခင္မိရျပန္တဲ့ အခါမွာေတာ့ သည္ပံုျပင္ေလးကို ျပန္ဖတ္မိသြားတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ ကြ်န္ေတာ္ ေက်းဇူးတင္မိသြားရျပန္တယ္။

စိတ္႐ိုင္းေတြ ေပၚလာတိုင္း ျပန္ဖတ္ဖို႔ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ ေခါင္းထဲမွာ သည္ပံုျပင္ေလးကို စာရင္းတို႔လိုက္မိရပါၿပီ။

လြန္ခဲ့တဲ့ ငါးႏွစ္ခြဲ ကြ်န္ေတာ္ သည္ပံုျပင္ကို ေရးခဲ့စဥ္က စကားအတိုင္းပဲ စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္း အေနနဲ႔ေတာ့ သည္ပံုျပင္ကို ႏွစ္သက္သလို အနက္ဖြင့္ႏိုင္ပါတယ္။
ကြ်န္ေတာ္ ေတြးမိတာေလးေတြသာ ျဖည့္ေျပာလိုက္တာပါ။ စာဖတ္သူလူႀကီးမင္းရဲ႕အေတြးကိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ဝင္စြက္ဖက္ပိုင္ခြင့္ မရွိတာ အေသအခ်ာပဲ မဟုတ္ပါလား ခင္ဗ်ာ။

[အတၱေက်ာ္ရဲ႕ “ေနေပ်ာ္တဲ့ဘ၀ ၾကည္ျမတဲ့ဘ၀င္ ရႊင္လန္းတဲ့စိတ္” (ဒုတိယအႀကိမ္) စာ ၅၉-၆၅ မွ]

၂၀၀၀ ျပည့္ႏွစ္ ဇြန္လရဲ႕ ေနာက္ဆံုးပတ္မွာ သည္တစ္ပုဒ္ အလင္းတန္းဂ်ာနယ္ထဲ ပါလာေတာ့ စာဖတ္သူတစ္ဦးက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာပါတယ္။ သည္တစ္ပုဒ္ဟာ ဆရာ ေဖျမင့္ရဲ႕ “ႏွလံုးသား အာဟာရ”ဆိုတဲ့ စာအုပ္ေတြထဲမွာ ဆရာေဖျမင့္ ေရးခဲ့ၿပီးသား ျဖစ္ေနပါတယ္တဲ့။ ဆရာေဖျမင့္ရဲ႕ ပင္ကိုေရး ၀တၳဳတို/ရွည္နဲ႔ လူနာေဆာင္ အမွတ္ ၆ လို ဘာသာျပန္စာအုပ္မ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ငယ္စဥ္က တ႐ိႈက္မက္မက္ ဖတ္ဖူးခဲ့ေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းမွာ အဂၤလိပ္လို ေရးတာေတြကို အဖတ္မ်ားသြားၿပီး ဘာသာျပန္ေတြကို လံုးလံုးမဖတ္မိေတာ့တာမို႔ ဆရာေဖျမင့္ စာေတြကို မဖတ္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ အဲေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မသိလုိက္ဘူးေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္က ထံုးစံအတိုင္း ကၽြန္ေတာ့္ဆီ ဖွစ္လစ္ပီႏို မိတ္ေဆြအမ်ိဳးသမီး မာလင္(န္) ပါရာ့(စ္) ပို႔ေပးတဲ့ ဓာတ္ေခ်ာစာကို ဘာသာျပန္ၿပီး ေဖာ္ျပလိုက္တာပါ။ အဲဒီ့ စာဖတ္သူက ေရေရရာရာ ေျပာျပေတာ့မွ ဒါေတြက Chicken Soup for the Soul ဆိုတဲ့ စာအုပ္ေတြထဲမွာ ပါတဲ့ စာေတြမွန္း ပထမဆံုးအႀကိမ္ သိခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ့အထိလည္း အဲဒီ့ ၾကက္စြပ္ျပဳတ္ စာအုပ္ေတြကို ျမင္ကို မျမင္ဖူးေသးပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေမာဟေျပ ပံုတိုပတ္စမ်ား ဒုတိယတြဲျဖစ္တဲ့ “ဘ၀တူရိယာ” ထြက္ၿပီးတဲ့ ေနာက္ပိုင္းမွသာ ၾကက္စြပ္ျပဳတ္ စာအုပ္ေတြက မိတ္ေဆြသစ္တစ္ဦးရဲ႕ ေက်းဇူးနဲ႔ သူ႔အလိုလို အိမ္ေပၚေရာက္ခ်လာတာမို႔ စ ဖတ္ဖူးသြားတာပါပဲ။

ထားပါေတာ့ဗ်ာ… ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်စ္ခ်င္တဲ့ စာဖတ္သူ မိတ္ေဆြတစ္ဦးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေရးတာကို ဖတ္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်ီးက်ဴးပါတယ္။ ရွင္ေလာင္းပြဲကို ထည့္ေရးထားတာေလးကို ၾကံဖန္ ခ်ီးက်ဴးတာပါ။ စာရဲ႕ ႐ုပ္လံုးပိုၾကြသြားၿပီး ျမန္မာဆန္သြားေအာင္ မူရင္းမွာ မပါတဲ့ အကြက္ေလးကို တမင္ကလာ ျဖည့္စြက္ခဲ့တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သည္ပံုတို ပတ္စေတြကို ဘာသာျပန္စဥ္ တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာေရာ၊ တျခား ကၽြန္ေတာ့္ ဘာသာျပန္လက္ရာေတြမွာပါ ျမန္မာ့နားထဲ ေလွ်ာခနဲ ၀င္ေအာင္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး အားထုတ္မိေနတာခ်ည္းပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ ေရာဂါလို႔ပဲ ဆိုၾကပါစို႔ရဲ႕ ခင္ဗ်ာ။