The Law of the Jungle and the Modernised Urban Life

ေတာ႐ိုင္း ဥပေဒနဲ႔ ေခတ္မီၿမိဳ႕ျပ

အေဖနဲ႔ပတ္သက္လို႔ကေတာ့ အေဖ့ အေဖနာမည္ ဘယ္သူ၊ အေဖ့အေမ နာမည္ ဘယ္သူ၊ ဘယ္ၿမိဳ႕က ဆိုတာေလာက္ပဲ သိရေပမယ့္ အတူေနခြင့္ရတာ ပိုမ်ားတဲ့ အေမနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေနာက္ေၾကာင္းကိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ ေဘး (အေမ့အဘိုး) အဆင့္အထိ သိခြင့္ရပါတယ္။ အေမ့ရဲ႕ အေဖဘက္က အဘိုးက မႏၲေလးနယ္၊ ကပိုင္ရြာဘက္ဆီက ျမန္မာစစ္စစ္ႀကီး ျဖစ္ေပမယ့္ အေမ့ရဲ႕ အေမဘက္က အဘိုးကက်ေတာ့ တ႐ုတ္စစ္စစ္ႀကီးပါတဲ့။ အဲဒီ့ တ႐ုတ္စစ္စစ္ႀကီးက ဗန္းေမာ္သူ အေမ့ အဘြားနဲ႔ ညားရာက အေမ့ အေမကို ဖြားျမင္ခဲ့တာပါပဲ။ အဲေတာ့ အေမ့ အေမ ကြ်န္ေတာ့္ အဘြားမွာ  တ႐ုတ္ေသြးက ငါးမူးဖိုးပါေနတာေပါ့။ သို႔ေသာ္ ဗန္းေမာ္ကေန ငယ္ငယ္ကတည္းက မႏၲေလးကို ေျပာင္းေရႊ႕ အေျခခ်လာတဲ့အခါ တ႐ုတ္ထံုးစံေတြလည္း လိုက္နာက်င့္သံုးမႈ မရွိေတာ့ဘဲ ပကတိ ဗမာစစ္စစ္ႀကီးမ်ားလိုသာ ေနသြားခဲ့ပါတယ္။ အဘြားက ကၽြန္ေတာ္ ရွစ္တန္းက်ေတာ့မွ တိမ္းပါးသြားခဲ့တာမို႔ ကၽြန္ေတာ္ ျမင္ဖူးလိုက္ပါတယ္။ အသားျဖဴဆြတ္လြန္းၿပီး တ႐ုတ္ေသြးပါမွန္း သိသာတဲ့ မ်က္ႏွာေပါက္ကို မွတ္မိေနပါတယ္။

အမယ္… ဘာမဆိုင္ ညာမဆိုင္ ေျပာရရင္ လက္ရွိ ထိုင္းဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ယင္လပ္(ခ္)နဲ႔ သူ႔အစ္ကို ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း သာ့(ခ္)ဆင္တို႔ရဲ႕ ေဘးေတာ္ႀကီးကလည္း ထိုင္းကို ၁၈၆၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္ေတြမွာ လာေရာက္ အေျခခ်တဲ့ ဂြမ္ေဒါင္းျပည္နယ္သား တ႐ုတ္ႀကီးပဲတဲ့ခင္ဗ်။ အဲဒီ့ ေဘးေတာ္ႀကီးရဲ႕ သားအႀကီးဆံုးက ထိုင္းအမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္နဲ႔ အိမ္ေထာင္က်တယ္။ သူက ေမြးတဲ့ သားအႀကီးက တ႐ုတ္နာမည္ကို စြန္႔လိုက္ၿပီး ရွင္နာ ဝါထရာဆိုတဲ့ ထိုင္းနာမည္ကို ခံယူခဲ့တယ္လို႔ သိရပါတယ္။ သာ့(ခ္)ဆင္(န္)တို႔၊ ယင္လပ္(ခ္)တို႔ရဲ႕ အေဖကလည္း အဲဒီ့ တ႐ုတ္နဲ႔ ထိုင္းတို႔ အိမ္ေထာင္က်ရာက ေပါက္ဖြားလာခဲ့တာပါပဲ။

သူတို႔ကက်ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္လို အေမဘက္က မဟုတ္ဘဲ အေဖ့ဘက္က အစဥ္အဆက္ ဆင္းသက္ခဲ့လို႔လားေတာ့ မသိဘူး၊ သူတို႔ရဲ႕ မ်က္ႏွာေပါက္နဲ႔ အသားအေရမွာ တ႐ုတ္ေသြးပါမွန္း ေကာင္းေကာင္းႀကီး သိသာ ေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကက်ေတာ့ ျမန္မာ႐ုပ္ ပိုထြက္ေနသေပါ့ဗ်ာ။

ေျပာခ်င္တာက လူအမ်ိဳးမ်ိဳး အရပ္ရပ္ကို က်ဲျပန္႔ လြင့္စင္ေနပံုကိုပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အေရွ႕ေတာင္အာရွေဒသမွာ အက်ဲျပန္႔ဆံုးလူမ်ိဳးကေတာ့ တ႐ုတ္လူမ်ိဳးေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉ ရာစုမွာ တ႐ုတ္ျပည္ႀကီးရဲ႕ လူဦးေရ ေပါက္ကြဲမႈနဲ႔တကြ အဲဒီ့အက်ိဳးဆက္အျဖစ္ စားေရးေနေရး ခက္ခဲၾကပ္တည္းလာမႈမ်ားက တ႐ုတ္ႏိုင္ငံသားေတြကို ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာ ရွာျဖစ္ေအာင္ တြန္းအားေပးခဲ့ပါတယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္ တ႐ုတ္ေတြဟာ အာရွတစ္ခြင္လံုးကို လြင့္စင္ကုန္ပါေတာ့တယ္။ အင္ဒိုနီးရွားလို ႏိုင္ငံက အိမ္ေျခ ဆယ္ဂဏန္းမွ်သာ ရွိတဲ့ ကၽြန္းငယ္ေလးမ်ားဆီအထိကို လြင့္စင္ကုန္ၾကတာပါ။

ရာစုတစ္ခုအတြင္းမွာ သူတို႔ေတြဟာ အလုပ္ကို ႀကိဳးႀကိဳးစားစား လုပ္ၾကတယ္။ လူ႔ေအာက္က်ိဳ႕ၿပီး သူတို႔ မက္ေမာတန္ဖိုးထားတဲ့ ေငြကိုသာ က်ားကုပ္က်ားခဲ ရွာေဖြခဲ့ၾကပါတယ္။ သည္လိုနဲ႔ ႏွစ္ဆယ္ရာစု အေႏွာင္းပိုင္းမွာေတာ့ သူတို႔က ေပါက္ဖြားလာသူမ်ားဟာ ေရာက္ရွိေနရာ ႏိုင္ငံအသီးသီးရဲ႕ စီးပြားေရးမွာ အဓိက ခ်ဳပ္ကိုင္ထားသူမ်ား ျဖစ္လာပါေတာ့တယ္။ မေလးရွားရဲ႕ စီးပြားေရးကိုပဲ ၾကည့္ၾကည့္၊ အင္ဒိုနီးရွားနဲ႔ ထိုင္းကိုပဲ ၾကည့္ၾကည့္ ေဒသခံ မေလးေတြ၊ အင္ဒိုနီးရွန္းေတြ၊ ထိုင္းေတြက ေက်ာမြဲေနရာမွာသာ ရွိေနၿပီး သူတို႔ဆီကို လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း တစ္ရာေက်ာ္၊ ႏွစ္ရာအတြင္းက အဝတ္တစ္ထည္ ကိုယ္တစ္ခုနဲ႔ ေရာက္လာသူမ်ားက အသက အသက ေပါက္ဖြားလာသူမ်ားကသာ ၾကြယ္ဝခ်မ္းသာေနၾက၊ စီးပြားေရးနယ္ပယ္ကို ျခယ္လွယ္ေနၾကတာ အထင္အရွား ျမင္ေတြ႕ရႏိုင္ပါတယ္။

ေနာက္ထပ္ လြင့္စင္ပံု တစ္မ်ိဳးကေတာ့ ကေန႔ အေမရိကန္ႏိုင္ငံလို႔ ေခၚဆိုေနတဲ့ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုပါပဲ။ အဲဒီ့ကိုလည္း ေရၾကည္ရာ၊ ျမက္ႏုရာလို႔ ယူဆၿပီး ေျပာင္းေရႊ႕လာၾကတဲ့ ႏိုင္ငံေပါင္းစံုက ဥေရာပတိုက္သားမ်ားက ေရႊ႕ေျပာင္းအေျခခ်ေနထိုင္လာၾကရင္း အေမရိကန္ႏိုင္ငံႀကီး ျဖစ္ေပၚလာတာပါပဲ။ ေနရင္း ဇာတိခံ လူနီေတြကိုေတာင္ ေက်ာ္လႊားၿပီး အဲဒီ့ ဥေရာပတိုက္သားမ်ားက ဦးေဆာင္ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ ျပည္ေထာင္စုတစ္ခု ျဖစ္လာခဲ့တာပါ။

အေမရိကန္ႏိုင္ငံမွာ စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းတာတစ္ခုက အဲဒီ့ လူျဖဴဥေရာပသားေတြက ကၽြန္ေတြအျဖစ္ ေခၚေဆာင္လာခဲ့ၾကတဲ့ အာဖရိကႏြယ္ဖြား လူမည္းမ်ားရဲ႕ အခန္းက႑ပါပဲ။ ကြ်န္ေတြဘဝကေန  အခုအခါမွာ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတရာထူးအထိ တက္လွမ္းႏိုင္ခဲ့တဲ့ လူမည္းေတြရဲ႕ စြမ္းပကားက အေမရိကန္သမိုင္းစာမ်က္ႏွာေပၚမွာ အင္မတန္ ထင္ရွား ရႊန္းလက္လို႔ ေနပါတယ္။

အေမရိကန္နဲ႔ ဆင္တဲ့ အာရွ-ပစိဖိတ္ေဒသထဲက ႏိုင္ငံကေတာ့ ဩစေၾတးလ် ျဖစ္ပါတယ္။ ပညာရွင္မ်ားရဲ႕ အလိုအရ ဥေရာပတိုက္သား အေျခခ်သူေတြ ေရာက္မလာခင္ ႏွစ္ေပါင္း ေျခာက္ေသာင္းေလာက္ ေစာၿပီးေတာ့ အာရွတိုက္က စူးစမ္းရွာေဖြသူေတြဟာ ဩစေၾတးလ်တိုက္ကို ေရာက္ရွိ အေျခခ်ေနထိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ဥေရာပတိုက္သားေတြ ေရာက္လာခ်ိန္မွာ သူတို႔က ေဒသခံ ကြ်န္းသူကြ်န္းသား (aborigines)ေတြအျဖစ္ အသတ္မွတ္ခံခဲ့ရပါတယ္။

ေနာက္ထင္ရွားတဲ့ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံက ေတာင္အာဖရိကပါ။ အဲဒီ့ကိုက်ေတာ့ ဒတ္(ခ်္)နယ္ခ်ဲ႕ေတြ၊ ေနာက္ပိုင္းမွာ ၿဗိတိသွ် နယ္ခ်ဲ႕ေတြ ေရာက္ရွိ နယ္ခ်ဲ႕ လာရင္းကေန ေနာက္ဆံုးမွာ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ အာဖရိခႏၷားဆိုတဲ့ အာဖရိကက လူျဖဴလူမ်ိဳးတစ္မ်ိဳးအျဖစ္ေတာင္ တီထြင္ ဖန္တီးခဲ့ၾကတဲ့အျပင္ ကိုယ္ပိုင္ ဘာသာစကား အသစ္တစ္ခုေတာင္ ေပၚေပါက္လာခဲ့ဖူး ပါတယ္။ သည္မွာလည္းပဲ လူမည္းေတြက ၂၁ ရာစု စခါစ ကာလမွာ အသားအေရာင္ခြဲျခားမႈကို တိုက္ဖ်က္ၿပီး ေနရာ ျပန္ယူႏိုင္ခဲ့ၾကတာက စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းပါတယ္။

စကၤာပူႏိုင္ငံဆိုတာလည္း တကယ္ေတာ့ မေလးကြ်န္းဆြယ္ရဲ႕ ေတာင္ပိုင္း အစြန္အဖ်ားေလးမွ်သာ ျဖစ္ပါတယ္။ မူလက မေလးႏြယ္ေတြရဲ႕ ေျမေပါ့ခင္ဗ်ာ။ သို႔ေသာ္ အထက္မွာ ဆိုခဲ့တဲ့အတိုင္း ဖူးက်န္႔နဲ႔ ကြမ္းတံု ေဒသက တ႐ုတ္ေတြ၊ အိႏၵိယက ေရာက္လာသူေတြနဲ႔ ျဖည့္တင္းလိုက္တဲ့အတြက္ ယေန႔အခါမွာေတာ့ တ႐ုတ္ေတြက စကၤာပူ လူဦးေရရဲ႕ ေလးပံု သံုးပံုေက်ာ္ကို လႊမ္းမိုးထားပါတယ္။ စကၤာပူသားတစ္ရာမွာ ခုနစ္ဆယ့္ ငါးေယာက္က တ႐ုတ္မ်က္ႏွာေတြနဲ႔ ျဖစ္ေနတာ အထင္အရွားပါပဲ။ သူကေတာ့ တတိယေျမာက္ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံလို႔ တင္စား ေခၚေဝၚယူရတဲ့အထိကို တ႐ုတ္တို႔က စီးပြားေရးမွာသာမက ႏိုင္ငံေရးမွာပါ ခ်ဳပ္ကိုင္ထားတာကို ေတြ႕ရႏိုင္ပါတယ္။

ဒုတိယေျမာက္ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံေတာ္ကေတာ့ ထိုင္ဝမ္ပါ။ ထိုင္ဝမ္ကက်ေတာ့ ေရွးအစဥ္အဆက္ကတည္းက တ႐ုတ္ပိုင္နက္ နယ္ေျမျဖစ္ခဲ့ၿပီး တ႐ုတ္ေတာ္လွန္ေရးမွာ အေရးနိမ့္ခဲ့တဲ့ အမ်ိဳးသားေရးဝါဒီ တ႐ုတ္မ်ား (တ႐ုတ္ျဖဴမ်ား)က အဲဒီ့ ကၽြန္းကေလးကို ရယူ လႊမ္းမိုးခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနရင္း ကၽြန္းသားေတြကို စစ္႐ံႈးလို႔ ေျပးလာရတဲ့ တ႐ုပ္ျဖဴမ်ားက လႊမ္းမိုး အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့တာလည္း ထင္ရွားပါတယ္။

ဒါေတြကို ေျပာေနရတာက လူမ်ိဳးတစ္မ်ိဳး၊ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံ၊ ယဥ္ေက်းမႈတစ္ခုရဲ႕ အဓြန္႔ရွည္ တည္တံ့မႈဟာ သက္ဆိုင္ရာ လူမ်ိဳး၊ ႏိုင္ငံသားမ်ား၊ လူမ်ိဳးစုမ်ားအေပၚမွာသာ မူတည္ေနတယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ကို မီးေမာင္းထိုး ျပခ်င္လို႔ျဖစ္ပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ေတာ႐ိုင္း ဥပေဒကသာ နယ္ပယ္တိုင္းအတြက္ အဓိကက်လွတယ္လို႔ ျမင္မိပါတယ္။ အဲဒီ့ ဥပေဒက “အၾကံ႕ခိုင္ဆံုး (ဝါ) သက္လံုအေကာင္းဆံုး သူသာလွ်င္ ရပ္တည္ရွင္သန္ က်န္ရစ္ႏိုင္တယ္”ဆိုတာပါပဲ။

သတၱဝါေတြထဲမွာလည္း မ်ိဳးတံုးေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့ရတဲ့ သတၱဝါေတြဟာ ေလာကဓံအထုအေထာင္းကို ၾကံ႕ၾကံ႕မခံႏိုင္ခဲ့ၾကလို႔၊ သက္လံု မေကာင္းၾကလို႔သာ ျဖစ္ပါတယ္။  

သမိုင္းစဥ္နဲ႔ ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ေရာမ၊ ေခါမ အင္ပါယာႀကီးေတြ ေနဝင္ ခဲ့တာ၊ တ႐ုတ္ရဲ႕ ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ေထာင္ေက်ာ္ ယဥ္ေက်းမႈႀကီး ကြယ္ေပ်ာက္ခဲ့ရကာ ဥေရာပက ဒုကၡပင္လယ္ေဝေနခိုက္ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ဝ၀ ေက်ာ္တုန္းက ကမၻာကို ဦးေဆာင္ေနခဲ့တဲ့ တ႐ုတ္နဲ႔ အာရွက ေနာက္တန္းကို ေရာက္သြားခဲ့ရတာ၊ ဥေရာပသားေတြကသာ ကမၻာကို လႊမ္းမိုးလာတာမ်ားဟာ အဲဒီ့ ေတာႀကီးမ်က္မည္းရဲ႕ အေျခခံ ဥပေဒသအတြက္ ခိုင္လံုတဲ့ သင္ခန္းစာေတြအျဖစ္ ျမင္ၾကရမွာပါ။

ကမၻာတစ္လႊားမွာ တန္ခိုးထြားေနတဲ့ တ႐ုတ္ေတြနဲ႔ပဲ ျပန္ၾကည့္ရင္ေတာ့ သည္အခ်က္က ပိုထင္ရွားပါတယ္။ ဘယ္ႏိုင္ငံမွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ သူတို႔ေတြ ေနရာ ရေနတာဟာ ေတာ္ေတာ္ ဆင္ျခင္စရာ ေကာင္းလွပါတယ္။ တ႐ုတ္တန္းေတြက အိမ္နီးခ်င္း အေရွ႕ေတာင္ အာရွႏိုင္ငံေတြမွာသာ မကဘဲ အာဖရိက၊  အေရွ႕အာရွ၊ အေမရိကတိုက္က ႏိုင္ငံေတြ၊ ဩစေၾတး လ်နဲ႔ ဥေရာပတိုက္က ႏိုင္ငံေတြအပါအဝင္ တစ္ကမၻာလံုး အႏွံ႔မွာ ရွိေနတာပါပဲ။ ဖိလစ္ပိုင္ႏိုင္ငံ မနီလာၿမိဳ႕က ဘီႏိုဒို တ႐ုတ္တန္းဆိုရင္ တ႐ုတ္တန္းတကာအနက္မွာ အေစာဆံုးလို႔ေတာင္ အဆိုရွိတယ္။ ၁၅၉၄ ခုႏွစ္မွာ စတင္ေပၚေပါက္လာတာတဲ့။ ႏွစ္ေပါင္း ငါးရာေက်ာ္ၿပီေပါ့။

သူတို႔ေတြဟာ မိခင္ႏိုင္ငံကို စြန္႔ခြာခဲ့ၾကၿပီး ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာကို ေရႊ႕ေျပာင္း အေျခခ်ခဲ့ၾကတာ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ငါးရာေက်ာ္ကတည္းကပဲ။ ဒါေပမယ့္ အရွိန္အဟုန္ ျမင့္သြားတာက ပီကင္း သေဘာတူစာခ်ဳပ္ကို ခ်ဳပ္ဆိုအၿပီး ၁၈၆၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္ေတြမွာပါပဲ။ အဲဒီ့ စာခ်ဳပ္က နယ္စပ္ကို ဖြင့္ေပးၿပီး တ႐ုတ္ေတြကို လြတ္လပ္စြာ သြားလာခြင့္ေပးခဲ့ၾကတယ္။ သည္မွာတင္ ကမၻာတစ္လႊားကို တ႐ုတ္ေတြ အံုနဲ႔က်င္းနဲ႔ လြင့္ထြက္ကုန္ေတာ့တာပါပဲ။

အဲဒီ့ ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာ ေဒသေတြမွာ သူတို႔ စီးပြားျဖစ္ၾကတယ္။ ဒါနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ ဘာသာျပန္ေနတဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ထဲက  အင္ဒိုနီးရွားမွာ အေနၾကာေနတဲ့ ဒတ္(ခ်္)လူမ်ိဳး ခရစ္ယာန္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးတစ္ပါးက တ႐ုတ္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေျပာတဲ့ မွတ္ခ်က္က စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းပါတယ္။ “ကၽြန္းတိုင္းမွာ တ႐ုတ္ေတြက လူနည္းစု၊ သို႔ေသာ္ ကြ်န္းတိုင္းမွာ အလုပ္အလုပ္ဆံုး၊ အလႈပ္ရွားဆံုးနဲ႔ အခ်မ္းသာဆံုးေတြကလည္း သူတို႔ပဲ။

“သူတို႔ေတြနဲ႔ ေဒသခံေတြၾကားမွာ ျခားနားေနတာက ႐ိုး႐ိုးစင္းစင္းေလးပဲ။ အင္ဒိုနီးရွန္းတစ္ေယာက္ ငါးဖမ္းထြက္တယ္၊ ငါးရၿပီဆို ေပ်ာ္ၿပီး အိမ္ျပန္တယ္။ ငါးေရာင္းလို႔ ရတဲ့ ပိုက္ဆံကိုသံုးမယ္။ ဇိမ္နဲ႔ ႏွပ္မယ္။ တ႐ုတ္တစ္ေယာက္ဆိုရင္ေတာ့ အဲလိုမဟုတ္ဘူး။ ငါးဖမ္းထြက္ရင္း ငါးရရင္ သူေတြးတာက ဟာ… သည္ရာသီက တယ္ ဟုတ္ပါလား။ ငါးေပါတဲ့ ေနရာလည္း ငါေတြ႕ပါေပါ့လားေပါ့။ ၿပီးတာနဲ႔ သူ႔ေလွထဲမွာ ဖမ္းမိလာသမွ် ငါးေတြကို အျပတ္ရွင္း၊ ၿပီးတာနဲ႔ ငါးဖမ္းျပန္ထြက္၊ ငါးေတြ ထပ္ရ။ ဒါပဲ။
ဒါဟာ လူမ်ိဳးအလိုက္ ကြာျခားမႈျဖစ္ၿပီး ဘယ္လိုမွကို လုပ္လို႔ မရဘူး”တဲ့။

ဟုတ္ေလာက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း မ်က္ျမင္ေတြ႕ဖူးပါ တယ္။ နာဂစ္မုန္တိုင္းအၿပီး တစ္ႏွစ္ေက်ာ္အၾကာမွာ မုန္တိုင္းသင့္ ေဒသေတြရဲ႕ ျပန္လည္ထူေထာင္ေရး လုပ္ငန္းမွာ စြမ္းရည္တည္ေဆာက္ေရးအတြက္ တစ္ရြာမွာ ဆယ္ရက္ႏႈန္းနဲ႔ သြားေနခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ေတြ႕ရတာက ထူထူေထာင္ေထာင္ ျဖစ္႐ံုမက အဲဒီ့ ရြာေလးေတြရဲ႕ စီးပြားေရးမွာ တြင္က်ယ္ေနသူေတြက တ႐ုတ္ေသြးမကင္းတဲ့ မိသားစုေတြ ျဖစ္ေန တာပါပဲ။ က်န္တဲ့သူေတြကေတာ့ ဗွီဒီယို႐ံု၊ အရက္ဆိုင္၊ ဘိလိယက္ခံုေတြကို လုပ္ေကၽြးရင္း ေက်ာမြဲဘဝက တက္မလာၾကဘူး။

ေရရွည္မွာ ဘယ္သူက ဘယ္သူ႔ကို ဝါးမ်ိဳသြားမွာလဲ။ အေျဖက ေပၚေနပါၿပီ။ နာဂစ္က အားလံုးကို လူတန္းစား ညႇိပစ္လိုက္တယ္။ အားလံုး ျပဳတ္ျပဳတ္ျပဳန္းကုန္ေစတယ္။ သူလည္း လက္မဲ့၊ ကိုယ္လည္း လက္မဲ့သာ က်န္ရစ္တယ္။ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ ၾကာသြားတယ္၊ ကိုယ္က လက္မဲ့၊ သူက လက္ရွိျဖစ္လာရင္ သူက ကံေကာင္းလို႔လား၊ ကိုယ္က ကံဆိုးလို႔လား။ အဲဒီ့ ကံက ဘာလဲဆိုတာ စဥ္းစားဖို႔ သိပ္လိုပါတယ္။

ေရႊ႕ေျပာင္း အေခ်ျခေနၾကသူေတြ၊ တစ္ရြာေျပာင္းရင္း သူေကာင္း ျဖစ္ေနသူေတြကို ေတြ႕တိုင္း ယူသင့္တဲ့ သင္ခန္းစာေတြက အမ်ားႀကီးပါ။ မ်က္စိေရွ႕တင္ ျဖစ္ေန ပ်က္ေနတာပါ။

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေတာ႐ိုင္းဥပေဒကိုပဲ ျပန္သတိရေနမိပါတယ္။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

(၂၃၀၇၁၂)

The Thanlwin Times ဂ်ာနယ္၊ အတြဲ ၁ ၊ အမွတ္ ၄ ။ ၂၀၁၂ ဩဂုတ္လ။

Cut and paste လုပ္ၿပီး ကူးယူေဖာ္ျပလိုက္ရမွ အားရ ေက်နပ္မယ္ဆိုရင္ ဂ်ာနယ္အမည္နဲ႔ ထုတ္ေ၀တဲ့ လအထိ 
အျပည့္အစံု ကူးၿပီးမွ လက္ဆင့္ကမ္းေတာ္မူၾကပါခင္ဗ်ား။
     

Shots in the Arm

လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၂ ႏွစ္ေက်ာ္က အတၱေက်ာ္ရဲ႕ ဒြါဒႆမေျမာက္ လက္ရာ…

ေကာင္းကြက္ေလးေတြ

ကြ်န္မ ဆရာမလုပ္ေနတဲ့ “မင္းန္” ျပည္နယ္၊ ေမာရစ္(စ္)ၿမိဳ႕ စိန္႔ေမရီ ေက်ာင္းက တတိယတန္း ေက်ာင္းသားေလးအျဖစ္ သူ႔ကို စသိခဲ့တာပါ။

သူ႔ကို ေတြ႕လိုက္ရင္ အျမဲတန္းသပ္သပ္ရပ္ရပ္ကေလး ရွိေနတတ္ပါတယ္။ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးေနတတ္တဲ့ သူ႔စ႐ိုက္ေလးက တစ္ခါတစ္ခါ သူ ဆိုးတာေလးေတြကိုေတာင္ ခ်စ္စရာေကာင္းေနေအာင္ လုပ္ေပးထားသလိုပါပဲ။

ကြ်န္မအတန္းထဲက ေက်ာင္းသား ၃၄ ေယာက္စလံုးက ကြ်န္မကို ခ်စ္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ့အထဲမွာ “မာ့ခ္”ကေတာ့ တစ္သန္းမွာ တစ္ေယာက္ ေတြ႕ရခဲတဲ့ ကေလးေလးပဲလို႔ ေျပာလိုက္ရင္ လြန္မ်ားသြားမလား မသိဘူး။

အဲဒီ့“မာ့ခ္”ေလးဟာ စကားကို မရပ္မနား ေျပာတတ္တယ္။ အင္မတန္ ေလေပါတဲ့ ကေလးပါ။ ကြ်န္မအေနနဲ႔ အတန္းထဲမွာ ဆရာ့ခြင့္ျပဳခ်က္ မရဘဲ စကားမေျပာရဘူးလို႔ သူ႔ကို ေျပာရေပါင္းလည္း မ်ားလွပါၿပီ။ အဲသလို သူ႔ကို ျပဳျပင္ ဆံုးမရတဲ့အခါမ်ိဳးေလးေတြမွာ သူ႔ရဲ႕ ႐ိုးသားတဲ့ တံု႔ျပန္ပံုေလးကေတာ့ ကြ်န္မအသည္းကို စြဲေနေစပါတယ္။

သူ႔ကို အဲလိုဆံုးမလမ္းၫႊန္လိုက္တဲ့အခါမွာ သူျပန္ေျပာတတ္တာက “ကြ်န္ေတာ့္ကို ဆံုးမတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဆရာမရယ္…”တဲ့ေလ။

သူ႔ဆီက အဲလိုတံု႔ျပန္စကားကို ၾကားရစတုန္းက ကြ်န္မ ဘာျပန္ေျပာရမယ္မွန္း၊ ဘာလုပ္ရမယ္မွန္းေတာင္ မသိေအာင္ ျဖစ္သြားခဲ့ရဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မၾကာခင္မွာပဲ ကြ်န္မဟာ သူ႔ဆီက အဲသလို တံု႔ျပန္သံေလးကို တစ္ေန႔မွာ ေလးငါးခါေလာက္ ၾကားလာရေတာ့ နားယဥ္သြားပါေတာ့တယ္။

တစ္မနက္မွာေတာ့ ကြ်န္မလည္း သူ႔ကို စိတ္မရွည္ႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္သြားရတယ္။ မာ့ခ္က သူ႔ထံုးစံအတိုင္း ေလေတြ လႊတ္ေပါေနတာကိုး။ သည္မွာတင္ ကြ်န္မလည္း မႏူးမနပ္ ဆရာမတစ္ေယာက္ က်ဴးလြန္ေနက်အမွားကို က်ဴးလြန္မိပါတယ္။

အဲဒါကေတာ့ မာ့ခ္ကို တည့္တည့္ၾကည့္ၿပီး ေျပာလိုက္မိတာပါ။

“မင္းဆီက ေနာက္ထပ္ အသံၾကားရလို႔ကေတာ့ မင္း ပါးစပ္ကို တိတ္(ပ္)နဲ႔ကပ္ၿပီး ပိတ္ရလိမ့္မယ္ေဟ့…”

မၾကာပါဘူး။ ကြ်န္မ အဲသလို ေျပာလိုက္ၿပီး ဆယ္စကၠန္႔ေတာင္ မၾကာလိုက္ဘူးထင္တယ္။ ခ်ပ္(ခ္)ဆိုတဲ့ကေလးဆီက အသံထြက္လာတယ္။

“ဆရာမေရ… ေဟာဒီ့မွာ မာ့ခ္ စကားေျပာေနျပန္ၿပီ”တဲ့။

ကြ်န္မအေနနဲ႔ မာ့ခ္ကို ေစာင့္ၾကည့္ေပးဖို႔ ဘယ္ေက်ာင္းသားကိုမွ ခိုင္းမထားပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူ ေနာက္တစ္ခါ စကားေျပာရင္ ဘယ္လို ျပစ္ဒဏ္မ်ိဳးနဲ႔ အေရးယူမယ္လို႔ အတန္းေရွ႕မွာ အတိအလင္း ေျပာမိထားမွေတာ့ ေျပာတဲ့အတိုင္း လုပ္လိုက္ရပါေတာ့တယ္။

အဲဒီ့ေန႔က ျမင္ကြင္းဟာ မေန႔တစ္ေန႔က ျဖစ္ပ်က္ခဲ့သလို ကြ်န္မ မ်က္စိထဲမွာ အခုထက္ထိ ထင္းထင္းႀကီး စြဲေနပါေသးတယ္။ ကြ်န္မက ကြ်န္မရဲ႕စားပြဲဆီ သြားလိုက္တယ္၊ အံဆြဲကိုဖြင့္တယ္၊ ၿပီးေတာ့ အံဆြဲထဲက အထုပ္အပိုးထုပ္တဲ့အခါမွာ ကပ္တဲ့ စကၠဴတိပ္ေခြကို ယူတယ္။ ဘာတစ္ခြန္းမွ ေျပာမေနေတာ့ဘဲ မာ့ခ္ရဲ႕ စားပြဲကို သြားတယ္။ တိပ္ေခြထဲက အစ ႏွစ္စ ဆြဲျဖတ္ထုတ္လိုက္ၿပီး မာ့ခ္ရဲ႕ပါးစပ္ေပၚမွာ ၾကက္ေျခခတ္အႀကီးႀကီး ခတ္ၿပီး ပိတ္လိုက္တယ္။ ၿပီးတာနဲ႔ ကြ်န္မလည္း အတန္းေရွ႕ကို ျပန္ထြက္ခဲ့ပါတယ္။

မာ့ခ္ ဘာလုပ္သလဲလို႔ ကြ်န္မ အသာ လွမ္းၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ ကိုေရႊမာ့ခ္က မ်က္ေတာင္ေလး ေပကလပ္ ေပကလပ္နဲ႔ ကြ်န္မကို ျပန္ၾကည့္ေနတယ္။ ကြ်န္မလည္း ဘယ္လိုမွ မေနႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ခ်က္ခ်င္းပဲ ရယ္ခ်လိုက္မိပါေတာ့တယ္။ အတန္းကလည္း အဲေတာ့ တအုန္းအုန္း ရယ္ေတာ့တာေပါ့။

ကြ်န္မလည္း မာ့ခ္ဆီကို ျပန္သြားၿပီး သူ႔ပါးစပ္ကို ပိတ္ကပ္ထားတဲ့ တိပ္ကို ခြာေပးလိုက္မိပါေတာ့တယ္။

ပါးစပ္က တိပ္လည္း ကြာသြားေရာ သူေျပာတဲ့စကားက…

“ကြ်န္ေတာ့္ကို အခုလို ဆံုးမေပးတာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဆရာမ ရယ္…”တဲ့။

စာသင္ႏွစ္ကုန္ခါနီးေတာ့ ကြ်န္မဟာ အလယ္တန္းအတြက္ အဆင့္ျမင့္ သခ်ၤာဘာသာရပ္ကို သင္ဖို႔ တာဝန္အေပးခံရျပန္တယ္။ ဒါနဲ႔ ကြ်န္မလည္း မာ့ခ္တို႔အတန္းကို မသင္ရေတာ့ဘူးေပါ့။ ဒါေပမယ့္လည္း ႏွစ္ေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ၾကာသြားသလဲဆိုတာ ကြ်န္မ သတိမထားလိုက္မိခင္မွာဘဲ မာ့ခ္ကလည္း တစ္တန္းၿပီး တစ္တန္း တက္လာရင္းက ကြ်န္မရဲ႕ အတန္းထဲကို ေရာက္လာပါေတာ့တယ္။

ႀကီးေကာင္ေလးဝင္လာတဲ့မာ့ခ္ဟာ ပိုေခ်ာလာသလို အရင္အတိုင္း ရည္မြန္ယဥ္ေက်းေနဆဲပါပဲ။ “သခ်ၤာသစ္”အတြက္ ကြ်န္မရဲ႕သင္ၾကားမႈေတြကို ဂ႐ုတစိုက္ နားေထာင္ေနရတဲ့အတြက္ သူဟာ သံုးတန္းတုန္းကလို ေလမေပါႏိုင္ရွာေတာ့ပါဘူး။

ေသာၾကာေန႔တစ္ေန႔မွာေတာ့ တစ္တန္းလံုး စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ျဖစ္ေနၾကပါတယ္။ တစ္ပတ္လံုး သခ်ၤာသေဘာတရားသစ္ တစ္ခုကို ခဲခဲယဥ္းယဥ္း သင္ယူၿပီး ေက်ညက္ေအာင္ တြက္ခ်က္ေနခဲ့ရတဲ့အတြက္  ေက်ာင္းသားေတြ စိတ္ပင္ပန္းေနၾကၿပီ၊ အကဲဆတ္ေနၾကၿပီဆိုတာ ကြ်န္မသတိထားမိေနပါတယ္။

ကြ်န္မအေနနဲ႔ အဲသလို အကဲဆတ္ေနတဲ့ အေနအထားကို ဘာျပႆနာမွ မတက္ခင္ ရွင္းသြားေအာင္ တစ္ခုခု လုပ္မွ ျဖစ္ေတာ့မယ္ဆိုတာလည္း သိေနတယ္။

ဒါနဲ႔ ကြ်န္မလည္း တစ္ေယာက္စီကို တစ္တန္းလံုးရဲ႕နာမည္ေတြ စာရြက္လြတ္ေပၚမွာ ခ်ေရးခိုင္းရပါတယ္။ ဘယ္ဘက္မွာ နာမည္ေတြ ခ်ေရးၿပီး အဲဒီ့နာမည္နဲ႔ တစ္တန္းတည္း ညာဘက္မွာ အဲဒီ့အတန္းေဖာ္ရဲ႕ ေကာင္းကြက္ေလးေတြကို စဥ္းစားၿပီး ခ်ေရးဖို႔ ခိုင္းလိုက္တာပါ။ အဲလိုနဲ႔ က်န္တဲ့အတန္းခ်ိန္ တစ္ခ်ိန္လံုးမွာ သည္အလုပ္နဲ႔ပဲ ၿပီးသြားပါေတာ့တယ္။ ေက်ာင္းလည္း ဆင္းေရာ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္စီက ကြ်န္မကို သူတို႔ ေရးထားတဲ့ စာရြက္ေလးေတြ လာအပ္သြားၾကပါတယ္။

မာ့ခ္ကေတာ့ “ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို စာသင္ေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဆရာမ…“လို႔ ေျပာရင္းနဲ႔ သူ႔စာရြက္ေလး ထိုးေပးသြားပါတယ္။

စေနေန႔က်ေတာ့ ကြ်န္မလည္း စာရြက္တစ္ရြက္စီေပၚမွာ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္စီရဲ႕ နာမည္ကိုေရး၊ ၿပီးေတာ့ အဲဒီ့ေက်ာင္းသားနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ တစ္တန္းလံုးက မွတ္ခ်က္ေပးထားသမွ်ကို ကူးေရးလိုက္ပါတယ္။

တနလၤာေန႔ ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္တဲ့အခါက်ေတာ့ သက္ဆိုင္ရာေက်ာင္းသား တစ္ဦးစီကို အဲဒီ့စာရြက္ေလးေတြ ေဝေပးလိုက္ပါတယ္။ မၾကာပါဘူး။ တစ္တန္းလံုး ျပံဳးေနတာကို ကြ်န္မ ျမင္ရပါေတာ့တယ္။

ခပ္တိုးတိုးေျပာတဲ့ အသံေတြကိုလည္း ၾကားရတယ္။

“အံ့ဩစရာပဲေနာ္…”

“ဟယ္… ငါလုပ္လိုက္တုန္းကေတာ့ အမွတ္မထင္ပါဟယ္…”

“ငါ့ကို သည္ေလာက္ ခင္ၾကမွန္း ငါမသိဘူးဟဲ့…”ဆိုတဲ့ အသံေတြပါ။

ဒါေပမယ့္ အဲဒီ့ စာရြက္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဘယ္သူကမွ ေနာက္ ပိုင္းမွာ စကားမစပ္မိၾကေတာ့ပါဘူး။ သူတို႔ခ်င္း ျပန္ေျပာျဖစ္ၾကေသးလား၊ ဒါမွမဟုတ္လည္း သူတို႔ မိဘေတြကို သည္အေၾကာင္းေတြ ေျပာျဖစ္သလား ဆိုတာေတာ့ ကြ်န္မ ဘယ္လိုမွ မသိႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။

ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ ကြ်န္မ ေပးလိုက္တဲ့ေလ့က်င့္ခန္းေလးဟာ ေတာ္ေတာ္ ထိေရာက္သြားပါတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြဟာ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ အေတာ္ ေက်နပ္သြားၾကသလို အခ်င္းခ်င္းလည္း ပိုလို႔ ခင္မင္နားလည္လာၾကတယ္ေလ။

အဲလိုနဲ႔ အဲဒီ့အတန္းကလည္း ေနာက္အတန္းကို ဆက္တက္သြားၿပီးတဲ့ ေနာက္ ကြ်န္မလည္း ေနာက္က တက္လာတဲ့အတန္းေတြကို ဆက္ သင္ေပးေနခဲ့ပါတယ္။ ေလးငါးေျခာက္ႏွစ္ေလာက္ ၾကာသြားၿပီးတဲ့ေနာက္ ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္တစ္ခုမွာ အနားယူအပန္းေျဖခရီးက ကြ်န္မျပန္လာတဲ့အခါ ကြ်န္မ မိဘေတြက ကြ်န္မကို ေလဆိပ္မွာ လာႀကိဳၾကတယ္။

ေလဆိပ္ကေန အိမ္အျပန္ကားေပၚမွာ အေမက ကြ်န္မကို ကြ်န္မ ေရာက္ခဲ့တဲ့အရပ္ေဒသအေၾကာင္း၊ ခရီးစဥ္အေၾကာင္း ေမးေနက် ေမးခြန္းေတြကို ေမးေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေမဟာ တစ္ခုခုကို ေျပာခ်င္လို႔ စကား စေနမွန္းလည္း ကြ်န္မ သတိထားလိုက္မိတယ္။

ကြ်န္မ ထင္တဲ့အတိုင္းပါပဲ။ ခရီးစဥ္အေၾကာင္းေျပာလို႔ဆိုလို႔ ၿပီးသြားတဲ့အခါ အေမက သူ႔ေဘးမွာထိုင္ေနတဲ့အေဖ့ကို တစ္ခ်က္ လွမ္းၾကည့္ၿပီး “ကဲ… အေဖႀကီးေရ…” လို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။

အေဖကလည္း အေရးတႀကီး ေျပာစရာတစ္ခုခုရွိရင္ သူ လုပ္ေနက် အတိုင္းပါပဲ။ ေခ်ာင္းတစ္ခ်က္ဟန္႔ၿပီး လည္ေခ်ာင္း ရွင္းလိုက္ျပန္ပါတယ္။

“အက္ခ္လန္ဒ္ မိသားစုက မေန႔ညက ဖုန္းဆက္တယ္…”

“ဟုတ္လားေဖေဖ၊ သူတို႔နဲ႔ မေတြ႕တာ ဘယ္ႏွႏွစ္ေတာင္ ရွိၿပီလဲ မသိဘူးေနာ္။ မာ့ခ္တစ္ေယာက္ေရာ ေနထိုင္ေကာင္းရဲ႕လား မသိဘူး”

အေဖက ညင္ညင္သာသာပဲ ျပန္ေျပာပါတယ္။

“မာ့ခ္ ဗီယက္နမ္မွာ က်ဆံုးသြားၿပီသမီး။ မနက္ျဖန္ မနက္က်ရင္ ဈာပနရွိတယ္။ မာ့ခ္မိဘေတြက သမီးကို အသုဘ႐ႈ လာေစခ်င္သတဲ့”

အေဖက မာ့ခ္သတင္းကို ေျပာလိုက္တဲ့ ေလဆိပ္ကေန ၿမိဳ႕ထဲအလာ လမ္းတစ္ေနရာကို ကြ်န္မ ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့ႏိုင္ေတာ့မယ္ မထင္ပါဘူး။

ကြ်န္မ ဘဝမွာ စစ္အခမ္းအနားနဲ႔ အသုဘခ်တာကို တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးခဲ့ဘူး။ အခုျမင္ရတဲ့ ေခါင္းတလားထဲက မာ့ခ္ရဲ႕ ႐ုပ္အေလာင္းဟာ တင့္တယ္လွပါတယ္။ မာ့ခ္ဟာ အင္မတန္ကို ေခ်ာေမာၿပီး ရင့္က်က္တဲ့ မာ့ခ္ျဖစ္ေနပါၿပီ။ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ကြ်န္မရင္ထဲမွာ ျဖစ္ေနတာကေတာ့ ကမၻာပၚမွာ ရွိရွိသမွ် ထုပ္ပိုးရာမွာ ကပ္ဖို႔သံုးတဲ့ တိပ္ေခြေတြ အားလံုးကို ကြ်န္မ ရွာေဖြႏိုင္ဦးေတာင္မွ မာ့ခ္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ကြ်န္မကို စကားတစ္ခြန္းမွ ေျပာႏိုင္ေတာ့မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူးဆိုတဲ့အသိနဲ႔ ေၾကကြဲေနတာပါ။

ဝတ္ျပဳရာ ဘုရားေက်ာင္းထဲမွာေတာ့ မာ့ခ္ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္လို႔ ေနပါတယ္။ ဈာပနေန႔မွာမွ ကြက္ရြာေနတဲ့ မိုးကိုလည္း ကြ်န္မ မေက်နပ္ႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ေနတယ္။ မိုးေၾကာင့္ မာ့ခ္အေလာင္း ျမႇဳပ္ႏွံမယ့္ေနရာကို ကြ်န္မတို႔ ေတာ္ေတာ့္ကို ခဲခဲယဥ္းယဥ္း သြားယူရတယ္။ ခရစ္ယာန္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးကလည္း ရြတ္ေနက် သက္ေပ်ာက္ ဂါထာေတြ ရြတ္လို႔၊ စစ္တီးဝိုင္းက ခရာသံေတြကလည္း တြတ္လို႔။

မာ့ခ္ကိုခ်စ္ၾကသူေတြအားလံုး တစ္ေယာက္စီ၊ တစ္ေယာက္စီက မာ့ခ္ရဲ႕အေခါင္းဆီကို သြားၾကၿပီး ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ ၾကည့္ၾကပါတယ္။ ကြ်န္မကေတာ့ အဲဒီ့အထဲမွာ ေနာက္ဆံုးပါပဲ။

အေခါင္းေဘးမွာ ကြ်န္မ ရပ္လိုက္မိခ်ိန္မွာ စစ္သားတစ္ေယာက္က ကြ်န္မအနားကို ကပ္လာၿပီး ေမးပါတယ္။

“ဆရာမက မာ့ခ္ရဲ႕ သခ်ၤာဆရာမပါလားခင္ဗ်ာ…”

ကြ်န္မဟာ မာ့ခ္ရဲ႕႐ုပ္ကလာပ္စံျမန္းရာ အေခါင္းကို မမွိတ္မသုန္ ၾကည့္ေနမိရင္းကပဲ သူ႔ကို ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္ပါတယ္။ သူက ဆက္ေျပာေနေသးရဲ႕။

“မာ့ခ္က ဆရာမအေၾကာင္း ေျပာျပပါတယ္”

ဈာပနအၿပီးမွာေတာ့ မာ့ခ္ရဲ႕ေက်ာင္းေနဖက္ေတြဟာ ခ်ပ္(ခ္)ရဲ႕အိမ္ေလးဆီကို သြားၾကၿပီး ေန႔လယ္စာ စားၾကတယ္။ မာ့ခ္ရဲ႕ အေမနဲ႔အေဖကလည္း အဲဒီ့ ေန႔လယ္စာဝိုင္းေလးကို တက္ေရာက္ၾကတယ္။ သူတို႔ကို ျမင္ရတဲ့အခါ သူတို႔ ကြ်န္မကို ေစာင့္ေနမွန္း တန္းသိလိုက္တယ္။

“ဆရာမကို ျပစရာရွိတယ္”လို႔ မာ့ခ္အေဖက ေျပာၿပီး သူ႔ အက်ႌ အိတ္ေထာင္ထဲက ပိုက္ဆံအိတ္ေလးတစ္လံုးကို ဆြဲထုတ္လိုက္ပါတယ္။

“သူက်ဆံုးသြားခ်ိန္မွာ ဒါေလးကို သူ႔ကိုယ္ေပၚက ရလိုက္တာလို႔ ေျပာတယ္ ဆရာမ။ ဆရာမ မွတ္မိလား မသိဘူး”တဲ့။

ဗလာစာအုပ္ထဲက ဆြဲျုဖတ္ထားတဲ့ စကၠဴႏွစ္ရြက္တြဲေလးကို မာ့(ခ္)ရဲ႕ အေဖက ပိုက္ဆံအိတ္ထဲက ဂ႐ုတစိုက္ ဆြဲထုတ္လိုက္ပါတယ္။ အဲဒီ့ စာရြက္ေလးက ေခါက္႐ိုးေတြ က်ိဳးေနပါၿပီ။ ခဏခဏ ျဖန္႔လိုက္ ေခါက္လိုက္ လုပ္ထားလို႔ စုတ္ေတာင္ စုတ္ေနၿပီမို႔ တိပ္နဲ႔ေတာင္ ကပ္ထားတာ ေတြ႕ရပါတယ္။

စာရြက္ကို ယူမၾကည့္ဘဲနဲ႔ အဲဒီ့စာရြက္ဟာ ဘာစာရြက္လဲဆိုတာ ကြ်န္မ ခ်က္ခ်င္းသိလိုက္ပါတယ္။ သည္စာရြက္ေလးဟာ မာ့ခ္ရဲ႕အတန္းေဖာ္ေတြက ေရးထားသမွ် မာ့ခ္ရဲ႕ေကာင္းကြက္ေလးေတြကို  ကြ်န္မလက္နဲ႔ ျပန္ကူးေပးခဲ့ဖူးတဲ့ စာရြက္ေလးပါပဲ။

“ဒါေလးကို လုပ္ေပးခဲ့တဲ့အတြက္ ဆရာမကို သိပ္ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဆရာမရယ္…”လို႔ မာ့ခ္ရဲ႕ မိခင္က ေျပာပါတယ္။ “ဆရာမ ျမင္တဲ့အတိုင္းပဲ။ သည္စာရြက္ေလးကို မာ့ခ္က အရမ္းကို တန္ဖိုးထားရွာတာ…”လို႔လည္း ဆက္ေျပာလိုက္ပါေသးတယ္။

သည္အခ်ိန္မွာ မာ့ခ္အတန္းေဖာ္ေတြကလည္း ကြ်န္မတို႔ရဲ႕ အနားမွာ ဝိုင္းေနပါၿပီ။

ခ်ာလီက ျပံဳးၿပီး ေျပာတယ္။

“ကြ်န္ေတာ့္မွာလည္း သည္လိုစာရြက္မ်ိဳးေလး အခုထက္ထိရွိေသးတယ္ ဆရာမ။ ကြ်န္ေတာ့္စာေရးစာပြဲရဲ႕ အေပၚဆံုးအံဆြဲထဲမွာ သိမ္းထားတယ္…”

ခ်ပ္(ခ္)ရဲ႕ဇနီးက က်ျပန္ေတာ့ “ခ်ပ္(ခ္)က အဲဒီ့စာရြက္ကို ကြ်န္မတို႔ လက္ထပ္ပြဲ ဓာတ္ပံုစာအုပ္ထဲမွာ ထည့္ေပးပါလို႔ ေျပာထားတယ္ ဆရာမရဲ႕…”တဲ့။

မာရီလင္(န္)ကလည္း “ကြ်န္မမွာလည္း သည္စာရြက္မ်ိဳးေလး ရွိေသးတယ္ ဆရာမ။ ေန႔စဥ္ မွတ္တမ္းထဲမွာ ညႇပ္ထားတယ္”လို႔ ေျပာလာသလို ဗွစ္ခီဆိုတဲ့ မာ့ခ္ရဲ႕အတန္းေဖာ္ ေနာက္တစ္ေယာက္ကလည္း သူ႔အိတ္ထဲက မွတ္စုစာအုပ္ကေလးကို ဆြဲထုတ္လိုက္ၿပီး စာအုပ္ေလးၾကားမွာ ညႇပ္ထားတဲ့ စကၠဴစေလးကို ဆြဲထုတ္လိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူက ေျပာတယ္။

“ကြ်န္မလည္း သည္စာရြက္ကေလးကို သြားေလရာ သယ္သြားတယ္ ဆရာမ။ ကြ်န္မစိတ္ထင္ ကြ်န္မတို႔တစ္တန္းလံုးဟာ အဲဒီ့ စာရြက္ေလးေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာသိမ္းထားၾကပါတယ္ ဆရာမရယ္”တဲ့။

အဲဒီ့ စကားလည္းဆံုးေရာ ကြ်န္မလည္း ငိုခ်လိုက္မိေတာ့တာပါပဲ။ ကြ်န္မ ငိုတာက မာ့ခ္နဲ႔ သူ႔ကို ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္ေတြ႕ခြင့္မရေတာ့မယ့္ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္ရယ္ပါ။

ဇာတ္လမ္းေလးကေတာ့ သည္ေလာက္ပါပဲ။

သည္ဇာတ္လမ္းကိုေျပာျပရျခင္းအေၾကာင္းကေတာ့ ကိုယ္ခ်စ္သူ၊ ကိုယ္ခင္သူေတြကို သူတို႔ကို ဘာအတြက္ ခ်စ္ေၾကာင္း၊ ခင္ေၾကာင္း ေျပာျဖစ္ေအာင္ ႏိႈးေဆာ္လိုက္ခ်င္လို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္တို႔ လူသားမ်ားဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ခ်စ္ခင္မႈ၊ ေလးစားမႈကို ထုတ္ေဖာ္ျပသဖို႔ တစ္ခါတစ္ရံမ်ားမွာ ေမ့ေလ်ာ့ေနတတ္ၾကပါတယ္။

ဘဝမွာ ကိုယ္ျပဳလိုက္တာက ေသးေသးမႊားမႊားေလးေပမယ့္ တစ္ဖက္သားအတြက္ အမ်ားႀကီး တာသြားေနတတ္တယ္။ စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္းမ်ားအေနနဲ႔ မိမိခ်စ္တဲ့သူ၊ ခင္တဲ့သူေတြကို သူဟာ ကိုယ့္အတြက္ ဘယ္ေလာက္ အေရးႀကီးတဲ့အေၾကာင္း၊ သူ႔ေကာင္းကြက္ေတြက ဘာေတြျဖစ္တဲ့ အေၾကာင္း မေႏွာင္းခင္ ေျပာျပလိုက္ေစခ်င္တဲ့ ေစတနာေလးနဲ႔ သည္ဇာတ္လမ္းေလးကို ေျပာျပလိုက္ရျပန္တာပါပဲ။

အားလံုး ေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

အလင္းတန္းဂ်ာနယ္၊ ၂၆-ဝ၆-ဝ၀

(Cut & Paste လုပ္ၿပီး ကူးယူဆင့္ပြားလိုသူမ်ားအေနနဲ႔ အတၱေက်ာ္ရဲ႕ “ေနေပ်ာ္တဲ့ဘ၀၊ ၾကည္ျမတဲ့ဘ၀င္၊ ရႊင္လန္းတဲ့စိတ္”စာအုပ္မွ
ဆိုတာေလးကို ထည့္သြင္းရည္ၫႊန္းေဖာ္ျပေပးၾကပါမယ့္အေၾကာင္း ေတာင္းပန္အပ္ပါတယ္။)