ဘ၀နဲ႔ ႏိုင္ငံေရး

အေရးအခင္းက ျဖစ္လို႔ေကာင္းဆဲ၊ လူ႔ဘ၀မွာလည္း ႏိုင္ငံေရးထက္ အဆမ်ားစြာ ပိုအေရးႀကီးတာေတြ ရိွေနဆဲ

ကိုယ့္မိသားစု၀င္ေတြ၊ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းေတြမွာ ကိုယ္နဲ႔ မတူတဲ့ ႏိုင္ငံေရး အျမင္ေတြ ရိွေနၾကလင့္ကစား လူ႔ဘ၀မွာ ႏိုင္ငံေရးထက္ အဆမ်ားစြာ ပိုအေရးႀကီးတာေတြ ရိွေနေသးတာမို႔ အစြန္းေရာက္အျမင္ေတြေၾကာင့္ ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးမႈေတြ မထိခိုက္ေစသင့္ဘူး။

ႏိုင္ငံေရး ပဋိပကၡေတြက ႏိုင္ငံ့ေရွ႕တန္းမွာ ဆက္လက္တည္ရိွေနခိုက္ အဲသလို အခက္အခဲေတြကို ေအာင္ျမင္စြာ ေက်ာ္လႊားႏိုင္ခဲ့သူ ႏွစ္ဦးဆီက ထြက္လာတဲ့ အၾကံျပဳခ်က္ ျဖစ္ပါတယ္။

ႏိုင္ငံေရးအရ ကြဲျပားမႈေတြဟာ ေဆြမ်ိဳး မိတ္သဂၤဟေတြနဲ႔ အဆက္ျဖတ္ပစ္စရာ အေၾကာင္းရင္းခံ တစ္ရပ္ မျဖစ္သင့္ဘူးလို႔ အစိုးရမဟုတ္တဲ့အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုရဲ႕ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရး လုပ္သားေဟာင္းတစ္ဦးျဖစ္သူ အသက္ ၅၈ ႏွစ္အရြယ္ ဂါ၀င္ ခ်ဴတီမာက ဆိုပါတယ္။

???????????????????????????????

မေဆြးေႏြးသင့္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ 

“သံေယာဇဥ္ေတြက အလြန္အေရးႀကီးပါတယ္။ ကိုယ့္မွာ တစ္ခုခု ျဖစ္လာတဲ့အခါ လာၿပီး ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ေပးေလမယ့္ ႏိုင္ငံေရး ပါတီဆိုတာ ရိွလာမွာတဲ့လား။ ကိုယ့္မိဘေတြကသာ ကိုယ့္ကို ေစာင့္ေရွာက္မွာ။ မိသားစုက အေရးႀကီးပါတယ္”လို႔ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေတြအတြင္း အခ်င္းခ်င္း ရင္ဆိုင္တိုက္ခိုက္ၾကရာကေန အသက္ေတြ ဆံုးခဲ့ရ၊ ဒဏ္ရာေတြ ရခဲ့ရတဲ့ ၀မ္းနည္းစရာ အျဖစ္ေတြကို ရည္ၫႊန္းရင္း သူက ေျပာပါတယ္။   

အေကာင္းဆံုးနည္းကေတာ့ ဘာေျပာမယ္ဆိုတာကို စိစစ္ဖို႔ရယ္၊ ႏိုင္ငံေရးကို ေဆြးေႏြးၾကတဲ့အခါ ဘယ္ေလာက္အထိ ေျပာသင့္တယ္ဆိုတာကို ခ်င့္ခ်ိန္ဖို႔ရယ္ပါပဲလို႔ ဂါ၀င္က ေျပာပါတယ္။

ဓာတုေဗဒ ကထိကလည္းျဖစ္၊ ေတာ္၀င္သိပၸံရဲ႕ အဖြဲ႕၀င္လည္း ျဖစ္ၿပီး အသက္ ၈၇ ႏွစ္အရြယ္ ရိွေနေလၿပီျဖစ္တဲ့ သူ႔မိခင္ႀကီးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေျပာရာမွာ “တခ်ိဳ႕ကိစၥေတြဆို ကၽြန္ေတာ္ လက္ေရွာင္တယ္”လို႔ သူက ဆိုပါတယ္။

သူ႔အေမကို သူ တစ္ခုပဲ ေျပာပါသတဲ့။ အဲဒါကေတာ့ အစိုးရဆန္႔က်င္ေရး ေကာင္းကင္ျပာ ႐ုပ္သံလိုင္းလို သတင္းဌာန တခ်ိဳ႕ဆီက တစ္ဖက္သတ္ သတင္းေတြကိုခ်ည္း မယံုသင့္ေၾကာင္းဆိုတာပါပဲ။

ဒါ့အျပင္ အိမ္ေစာင့္အစိုးရ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ယင္းလပ္(ခ္) ရွင္န၀ါၾထာဟာ အက်င့္ပ်က္ေနတဲ့ မိန္းမဆိုတာမ်ိဳးလို အေျခအျမစ္မရိွတဲ့ စြပ္စြဲခ်က္မ်ိဳးကို ခိုင္လံုတဲ့ အေထာက္အထားမရိွဘဲ ေလွ်ာက္မပြားသင့္ဘူးလို႔လည္း သူ႔အေမကို သူက သတိေပးခဲ့ပါတယ္။

“ကၽြန္ေတာ္သာ အေမ့ေနရာမွာဆိုရင္ အဲလို စကားမ်ိဳးကို ေျပာျဖစ္မွာ မဟုတ္ဘူးဗ်ာလို႔ အေမ့ကို ကၽြန္ေတာ္ ေျပာခဲ့ပါတယ္”တဲ့။

လူထုရဲ႕ ဒီမိုကေရစီနည္းက် ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး ေကာ္မတီ [ပီဒီအာ(ရ္)စီ]က သူတို႔ကို ေထာက္ခံသူေတြအေနနဲ႔ အစိုးရ ေငြစုဘဏ္က ေငြစာရင္းေတြ ပိတ္သိမ္းဖို႔ တိုက္တြန္းလိုက္တဲ့ေနာက္ သူ႔အေမလည္း အဲဒီ့ဘဏ္က သူ႔စာရင္းကို ပိတ္ခ်င္ေနတဲ့အခါ အဲသလိုလုပ္လိုက္ရင္ ထိုင္းစီးပြားေရး တစ္ခုလံုးကို ဘယ္ေလာက္အထိ ႐ိုက္ခတ္သြားမယ္ဆိုတာကို ဂါ၀င္က သူ႔အေမကို ရွင္းျပၿပီး တားခဲ့ပါတယ္။ အဲသလို စာရင္းပိတ္မယ့္အစား အျငင္းပြားဖြယ္ျဖစ္ေနတဲ့ ဆန္စပါး အာမခံ အစီအစဥ္ကို ပံ့ပိုးေပးဖို႔ ပိုက္ဆံေခ်းမယ့္ ဘဏ္ရဲ႕ အစီအစဥ္ေတြကို ႐ံႈ႕ခ်တဲ့ စာတစ္ေစာင္ကို ဘဏ္ဆီေပးပို႔ျဖစ္သြားေအာင္ သူ႔အေမကို စည္း႐ံုးႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ပတ္သက္လာရင္ေတာ့ အခ်င္းမ်ားရေတာ့မယ့္ အေနအထား ေပၚေပါက္လာမယ့္ ကိစၥမ်ိဳးေတြကိုဆို မေဆြးေႏြးေၾကးလို႔ အခ်င္းခ်င္း သေဘာတူထားၾကတယ္လို႔ ဂါ၀င္က ဆိုပါတယ္။ ခိုင္လံုတဲ့ သက္ေသအေထာက္အထား မရိွတဲ့ ကိစၥေတြမွာ အေခ်အတင္ ျငင္းခုန္တာဟာျဖင့္ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွကို အဓိပၸာယ္ မရိွပါဘူးတဲ့။

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ႔ေဆြမ်ိဳးတစ္ေယာက္ကေတာ့ သည္လို သေဘာတူထားၾကတာမ်ိဳးကို လက္မခံႏိုင္တာမို႔ သူနဲ႔ အျမင္မတူသူ သူ႔ဇနီးနဲ႔ ႏိုင္ငံေရး လံုးလံုးမေဆြးေႏြးဖို႔ ဆံုးျဖတ္ထားပါတယ္။

အိမ္မွာဆိုရင္ေတာ့ ဂါ၀င္ဟာ တရားခံေျပး ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း တာ့(ခ္)ဆင္(န္) ရွင္န၀ၾထာရဲ႕ ပရိသတ္ေတြျဖစ္ၾကသူ သူ႔ယာဥ္ေမာင္း၊ သူ႔အိမ္ေဖာ္တို႔နဲ႔ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ လူ႔အခြင့္အေရး ေကာ္မရွင္ တာ၀န္ရိွသူ တစ္ဦးလည္းျဖစ္၊ ပီဒီအာ(ရ္)စီကို ေထာက္ခံသူလည္း ျဖစ္တဲ့ သူ႔ဇနီးနဲ႔ေသာ္လည္းေကာင္း ဘာေတြျဖစ္ပ်က္ေနတယ္ ဆိုတာကို ဂါ၀င္က ဘယ္ေတာ့မွ မေဆြးေႏြးဘဲ ေနပါတယ္။

တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ဘယ္ဘက္ကပဲ ႏိုင္သြားသြား ထိုင္းေတြဟာ ကိုယ္နဲ႔ ေတြးပံု မတူသူ သန္းေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ အတူယွဥ္တြဲ ေနထိုင္သြားရမွာပဲလို႔ ဂါ၀င္က ေထာက္ျပပါတယ္။

“အဲေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘယ္လို အတူယွဥ္တြဲ ေနထိုင္ၾကမွာတံုး”လို႔ ဂါ၀င္က ေမးပါတယ္။ အတိုက္ခံဘက္ကို က်န္တဲ့ တစ္ဘက္က စသတ္ၿပီဆိုတာနဲ႔ ထိုင္းႏိုင္ငံဟာ ျပည္တြင္းစစ္ ႏြံ႕ထဲမွာ နစ္သြားလိမ့္မယ္လို႔ သူက ေျပာပါတယ္။

အသက္ ၄၀ အရြယ္ ႏိုင္ငံေရး သိပၸံပညာရွင္ ဆီ႐ုတ္ ခလာ(မ္)ပိုင္ဘြန္ကေတာ့ သူ႔ထက္ ၁၆ ႏွစ္ႀကီးသူ ဒီမိုကရက္တစ္ ပါတီ အဆင့္ျမင့္အဖြဲ႕၀င္ သူ႔အစ္ကိုႀကီး ေအာ္(န္)ငါ့(ထ္) ခလာ(မ္)ပိုင္ဘြန္နဲ႔ ႏိုင္င့ေရး ေဆြးေႏြးတဲ့အခါမွာ ႏွစ္ဖက္စလံုးက လက္ခံႏိုင္တဲ့  စစ္တပ္အာဏာ မသိမ္းေရး၊ ဆႏၵျပသူေတြကို အင္အားသံုး မၿဖိဳခြင္းေရး ဆိုတာမ်ိဳးေတြကိုသာ အရင္ဆံုး စေျပာတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။

“ကၽြန္ေတာ့္မိသားစုက အစြန္းေရာက္ေတြ မဟုတ္ၾကတာ၊ (ဆန္႔က်င္ဘက္အျမင္ေတြကို) နားမေထာင္ဘဲ ေနၾကမယ့္သူေတြ မဟုတ္တာ ကၽြန္ေတာ္ ကံေကာင္းတယ္”လို႔ သူကေျပာတယ္။ ဘ၀ထဲက ေနရာတကာမွာ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ကိုင္တုပ္တာဟာ “အဓိပၸာယ္မရိွဘူး”လို႔ သူက ဆက္ေျပာလိုက္ပါေသးတယ္။

“ႏိုင္ငံေရးဆိုတာ ဘ၀ရဲ႕ ေထာင့္တစ္ေထာင့္သာ ျဖစ္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကြဲလြဲႏိုင္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စီးပြားေရးကို ဘယ္လို ေဆာင္ရြက္သင့္တယ္ဆိုတာကိုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အားကစားနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သေဘာတူႏိုင္တာေတြလည္း ရိွမွာပါ။ လူေတြမွာက သဘာ၀အမ်ိဳးမ်ိဳး ရိွၾကတယ္။ အဲဒါကို နားလည္ လက္ခံႏိုင္မွ တန္ကာက်လိမ့္မယ္”ဟူလို။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

(ဘာသာျပန္သူ)

၂၃၀၂၁၄

သတင္းတစ္ပုဒ္ကို ဖတ္လိုက္မိၿပီး ဘယ္လိုမွ မေအာင့္ႏိုင္ေတာ့လို႔ ဘာသာျပန္လိုက္တာပါ။
မူရင္း http://www.nationmultimedia.com/politics/As-crisis-continues-people-discover-that-theres-mo-30227516.html

အိမ္ေတာ္ပါရဲ႕ အစ

သည္ေရြးေကာက္ပြဲက ေကာင္းေကာင္းႀကီး အလုပ္အေကြ်းျပဳလိုက္ေလတဲ့ အိမ္ေတာ္ပါ (ဘာသာျပန္)

ယူဂ်ီး(န္) အယ္လင္(န္)ဆိုတဲ့ သတင္းစာေခါင္းႀကီးေတြနဲ႔ အင္မတန္ စိမ္းသူ တစ္ေယာက္ အိမ္ျဖဴေတာ္မွာ အလုပ္လုပ္ခဲ့တာျဖင့္ ဆယ္စုႏွစ္ သံုးစုေက်ာ္ပါ။ အဲဒီ့ ဆယ္စုႏွစ္သံုးစုထဲက ကာလတခ်ိဳ႕မွာ ျပင္းထန္တဲ့ လူမ်ိဳးေရး ခြဲျခားမႈ ဥပေဒေတြဟာ ေဟာဒီ့အေမရိကန္ ေျမေပၚမွာ ႀကီးစိုးေနခဲ့ဖူးပါတယ္။

052313-national-white-house-washington-dc-eugene-allen-butler-ronald-reagan

 

ယူဂ်ီး(န္)ကေတာ့ ညတိုင္က်ရင္ သူ႔အိမ္ဆီ ေျခလ်င္ျပန္ခဲ့ပါတယ္။ သူ႔ဇနီး ဟယ္လီး(န္)ကေတာ့ သူ႔ကို မီးဖိုထဲ အဝင္မခံပါဘူး။ အိမ္ျဖဴမွာေတာ့ သူဟာ ဘဲဥပံု႐ံုးခန္းထဲက စားပြဲႀကီးနဲ႔ထက္ 

သမၼတ ထ႐ူးမဲ(န္)က သူ႔ကို ဂ်ီး(န္)လို႔ ေခၚတယ္။ညစ္ပတ္ေပေရတဲ့ ပန္းကန္ေတြနဲ႔သာ ပိုၿပီး နီးနီးစပ္စပ္ အလုပ္လုပ္ခဲ့ရပါတယ္။ ဟယ္လီး(န္)အတြက္ အဲဒါ အေရးမႀကီး ပါဘူး။ သူ႔မ်က္ႏွာက ဂုဏ္ယူဝမ္းသာမႈနဲ႔ ဝင္းလက္လို႔ ေနခဲ့ပါတယ္။

သမၼတ ဖိႈ႔(ဒ္)ကက်ေတာ့ သူ႔ကို ေဂါက္သီးအေၾကာင္းေတြ ေျပာျပတတ္တယ္။

သမၼတေပါင္း ရွစ္ေယာက္ ေရာက္လာၾက၊ ထြက္သြားၾကတာကို သူျမင္ခဲ့ရတယ္။ သူက တစ္ပတ္မွာ ေျခာက္ရက္ အလုပ္လုပ္တဲ့သူပါ။ “အလုပ္ တစ္ရက္မွ မပ်က္ခဲ့ဖူးဘူး”လို႔ သူက ေျပာပါတယ္။

သူဟာ သမိုင္းရဲ႕ ေနာက္ေက်ာစာမ်က္ႏွာေတြထဲက ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ပါပဲ။ အေသးဆံုး ပံုႏွိပ္စာလံုးနဲ႔ ႐ုပ္ပံုလႊာ၊ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲက လူရယ္ပါ။

အစိုးရေက်ာင္းေတြမွာ လူမည္းနဲ႔ လူျဖဴ ေက်ာင္းသားေတြ သတ္သတ္စီ ခြဲၿပီး တက္ဖို႔ သတ္မွတ္ျခင္းဟာ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံ ဥပေဒနဲ႔ မညီဘူးဆိုတဲ့ ၁၉၅၄ ခုႏွစ္ စီရင္ထံုး၊ ၁၉၅၇ ခုႏွစ္က ေက်ာက္ကေလး ဗဟိုအထက္တန္း ေက်ာင္းမွာ အမွတ္ေကာင္းတဲ့ လူမည္း ကိုးေယာက္ ေက်ာင္းတက္ဖို႔ စာရင္း သြင္းရာမွာ အဲဒီ့ေက်ာင္းတည္ရာ အာခင္ေဆာျပည္နယ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးက လူမ်ိဳးေရး ခြဲျခားၿပီး တက္ခြင့္ မေပးခဲ့လို႔ ျဖစ္ပြားခဲ့ရတဲ့ အေရးအခင္း၊ အဲဒီ့ အခ်ိန္က သမၼတ အိုင္ဆင္(န္)ေဟာင္ဝါ ၾကားဝင္လိုက္ေတာ့မွ အဲဒီ့ ေက်ာင္းသားေတြ ေက်ာင္းတက္ခြင့္ရခဲ့တဲ့ အေရးအခင္း၊ ၁၉၆၃ ခုႏွစ္ ဩဂုတ္လ ၂၇ ရက္နဲ႔ ၂၈ ရက္မ်ားက ၿမိဳ႕ေတာ္ ဝါရွင္တန္ဒီစီက လူေပါင္း ႏွစ္သိန္းနဲ႔ သံုးသိန္းၾကား တက္ေရာက္ၾကတဲ့ အရပ္ဘက္အခြင့္အေရး တိုက္ပြဲ ဆႏၵျပ ခ်ီတက္ပြဲ၊ မီးေလာင္ေနတဲ့ ၿမိဳ႕ေတြ၊ အရပ္ဘက္အခြင့္အေရး ဥပေဒေတြ၊ လုပ္ၾကံသတ္ျဖတ္မႈေတြနဲ႔ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ အေမရိကန္ႏိုင္ငံရဲ႕ လူမ်ိဳးေရး သမိုင္းကို ျပင္ေရးေနခ်ိန္ တစ္ေလွ်ာက္လံုး သူ အိမ္ျဖဴေတာ္မွာ ရွိေနခဲ့ပါတယ္။

၁၉၅၂ ခုႏွစ္ အိမ္ျဖဴေတာ္မွာ သူ အလုပ္စလုပ္ေနခ်ိန္တုန္းကဆိုရင္ သူ႔ ဇာတိ ဗွာဂ်စ္နစ္ယားျပည္နယ္ကို ျပန္သြားတဲ့အခါမ်ားမွာ အမ်ားသံုး အိမ္သာကိုေတာင္ သူ႔မွာ သံုးခြင့္မရတတ္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ “အဲတုန္းက က်ဳပ္တို႔မွာ ဘာဆိုဘာမွ မရခဲ့ဘူး။ အေျခအေနေတြ ေကာင္းလာပါေစလို႔ ေမွ်ာ္လင့္ေန႐ံုပဲ တတ္ႏိုင္ခဲ့ ပါတယ္”လို႔ အခုအခါမွာ အသက္ ၈၉ ႏွစ္အရြယ္ကို ေရာက္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ ယူဂ်ီး(န္)က အတိတ္ကို မွန္းဆရင္း ေျပာျပပါတယ္။

အိမ္ျဖဴေတာ္… ဟုတ္ကဲ့… နာမည္ကိုက အိမ္ျဖဴေတာ္ ျဖစ္ေနတာကို သတိခ်ပ္ေတာ္မူ။

အဲဒီ့ အိမ္ျဖဴေတာ္ရဲ႕ သမိုင္းရွည္ႀကီးမွာလည္း အေမရိကန္ လူမည္းေတြနဲ႔ ႐ႈပ္ေထြးနက္နဲသေလာက္ ဦးေႏွာက္ေျခာက္စရာ ေကာင္းလွတဲ့ ဆက္ဆံေရးေတြ ရွိေနခဲ့ပါတယ္။

“ေအာက္ေျခအဆင့္မွာေတာ့ သမိုင္းက အဲသေလာက္ႀကီး မညီမမွ် မဟုတ္ပါဘူး။ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲက လူေတြအားလံုးကလည္း လူမည္း၊ တံခါးမွဴးေတြအားလံုးေတာင္မွ လူမည္းေတြပါပဲေလ”လို႔ သမၼတ ခယ္နယ္ဒီရဲ႕ အတိုင္ပင္ခံအျဖစ္ အမႈထမ္းခဲ့ဖူးသူ ထက္(ဒ္) ဆိုရင္(န္)ဆင္(န္)က ေျပာပါတယ္။

အိမ္ျဖဴေတာ္ထဲက လူမည္းေတြကိစၥကို ကိုင္တြယ္ဖို႔ သူႀကိဳးစားခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒါေပသည့္ ေနာက္ဆံုးမွေတာ့ ခယ္နယ္ဒီ့လက္ထက္ အိမ္ျဖဴေတာ္ အမႈထမ္းေတြထဲက အရာရွိေနရာမွာ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ဖူးသြားတဲ့ လူမည္းဆိုလို႔ တစ္ေယာက္ဆို တစ္ေယာက္တည္းသာ ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။ “လူမည္းေတြ ရွိသင့္သေလာက္ မ်ားမ်ားစားစား မရွိၾကဘူး။ ျပႆနာက သူတို႔ ရွိသင့္ မရွိသင့္၊ ဒါမွမဟုတ္ ရွိႏိုင္ မရွိႏိုင္ဆိုတာကို မဟုတ္ဘူး”လို႔ ဆိုရင္(န္)ဆင္(န္)က ဆိုပါတယ္။

လူမ်ိဳးေရးခြဲျခားမႈတိုက္ဖ်က္ေရး ဝါဒီ ဖရက္ဒရစ္(ခ္) ဒါ့ဂလာ့(စ္)ဟာ ၁၉၆၆ ခုႏွစ္မွာ လူမည္းေတြ မဲေပးခြင့္ရရွိေရးအတြက္ တင္ျပေလွ်ာက္လဲႏိုင္မယ့္ အခြင့္အေရးကို ျမင္မိတာမို႔ သမၼတ အယ္(န္)ျဒဴး ေဂ်ာ္(န္)ဆင္(န္)ကို ဆြယ္တရား ေဟာဖို႔ အိမ္ျဖဴေတာ္ကို သြားခဲ့ပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ သမၼတက လူမည္းမ်ား မဲေပးခြင့္အခြင့္အေရး လႈပ္ရွားမႈမွာ ပါဝင္ပတ္သက္ဖို႔ ျငင္းဆိုခဲ့ပါတယ္။ ၁၈၇၇ ခုႏွစ္မွာ ဒါ့ဂလာ့(စ္)က အိမ္ျဖဴေတာ္ကို ေနာက္တစ္ေခါက္ ထပ္သြားခဲ့ေသး ေပမယ့္ ဘယ္သူကမွ သူနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးအေၾကာင္း မေျပာခဲ့ၾကပါဘူး။ သူေရာက္ သြားတယ္ဆိုတာကလည္း အဲဒီ့အခ်ိန္က သမၼတ ႐ူသွာဖိႈ႔(ဒ္) ေဟး(ဇ္)က ညေနခင္း ေဖ်ာ္ေျဖပြဲတစ္ပြဲမွာ အခမ္းအနားမွဴး လုပ္ေပးဖို႔ သူ႔ကို တာဝန္ေပးခဲ့လို႔သာ ျဖစ္ပါတယ္။

၁၉၀၁ ခုႏွစ္မွာ ေနာက္ထပ္ အေမရိကန္ လူမည္းတစ္ေယာက္ အိမ္ျဖဴေတာ္ တံခါးဝ ေရာက္လာျပန္တယ္။ သမၼတ သီအိုဒို ႐ုစဗွဲ႔(လ္)(ထ္)က ထပ္စခီးဂီး သိပၸံ ေက်ာင္းအုပ္ ဘြတ္ခါ ထီ ဝါရွင္တန္ကို ဖိတ္ၾကားခဲ့တာပါ။ လူအမ်ား တံု႔ျပန္လာမွာ၊ အထူးသျဖင့္ ေတာင္ပိုင္းသားေတြ တံု႔ျပန္လာမွာကို စိုးရိမ္တာမို႔ သမၼတက အဲသလို ဖိတ္ၾကားတာကို မေၾကညာခဲ့ပါဘူး။ သို႔ေပမယ့္ သတင္းက ေပါက္ၾကားတာ သိပ္ျမန္သြားၿပီး အုတ္ေအာ္ေသာင္းသဲျဖစ္တာက ျမန္လည္းျမန္၊ အသံလည္း က်ယ္လွပါတယ္။ မဲ(မ္)ဖွစ္(စ္) ဆစ္မစ္ထာ သတင္း စာရဲ႕ ေခါင္းႀကီးပိုင္းမွာဆိုရင္ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ အင္မတန္ ႐ုပ္ဆိုးလွတဲ့ အသံုးအႏႈန္းေတြနဲ႔ အခုလို ေရးခဲ့ပါတယ္။

“သူ႔အေမဟာ ေတာင္ပိုင္းသူတစ္ေယာက္ျဖစ္တာမို႔ သူလည္း ေတာင္ပိုင္းသားတစ္ဝက္ပါလို႔ သမၼတ ႐ုစဗွဲ႔(လ္)(ထ္)ၾကြားဝါခဲ့တာ ဘာမွေတာင္ မၾကာလွေသးပါဘူး။ ကပၸလီတစ္ေကာင္ကို သူ႔စားပြဲကို ဖိတ္ၾကားလိုက္ျခင္းအားျဖင့္ သည္သမၼတဟာ သူ႔အေမကို အေကာက္ေတာ္ေလး ေပးလိုက္ပါတယ္”တဲ့။

အဲဒီ့ေနာက္ ႏွစ္ေပါင္း ငါးဆယ္အၾကာမွာလည္းပဲ အိမ္ျဖဴေတာ္ဆီ ဖိတ္ၾကားမႈေတြဟာ လူမ်ိဳးေရးခြဲျခားမႈအတိနဲ႔သာ ၿပီးေနခဲ့ပါတယ္။ အေမရိကန္ ေတာ္လွန္ေရး သမီးပ်ိဳမ်ားအဖြဲ႕က စႏၵယားဆရာမ ေဟဇယ္(လ္) စခါ့(ထ္)ကို သူ႔ရဲ႕ အသားအေရာင္ေၾကာင့္ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ ခန္းမမွာ ေဖ်ာ္ေျဖခြင့္ မေပးဘဲ ေနလိုက္တဲ့အခါ အဲဒီ့ အဖြဲ႕ကို ႐ႈတ္ခ်ေဝဖန္တဲ့ စာေတြဟာ အိမ္ျဖဴေတာ္ထဲကို အလံုးအရင္းနဲ႔ ေရာက္လာပါတယ္။

ပထမဆံုးအမ်ိဳးေကာင္းသမီးလို႔ သိုးေဆာင္းဘာသာနဲ႔ ေခၚေဝၚတဲ့ ဘက္(စ္) ထ႐ူးမယ္(န္)က အဲဒီ့အဖြဲ႕ရဲ႕ အဖြဲ႕ဝင္ျဖစ္ေပမယ့္လည္း အဖြဲ႕ရဲ႕မူဝါဒကို ေျပာင္းလဲသြားေအာင္ နည္းနည္းကမွ အားမထုတ္ခဲ့ပါဘူး။ သည္မွာတင္ စႏၵယားဆရာမရဲ႕ ခင္ပြန္းျဖစ္သူ ဥပေဒျပဳ လႊတ္ေတာ္ အမတ္ အဒယ္(မ္) ခေလထန္(န္) ပါဝယ္(လ္)က သမၼတကေတာ္ကို “အေမရိကန္ ေျမရဲ႕ ေနာက္ဆံုး အမ်ိဳးေကာင္းသမီး”လို႔ ေထ့လိုက္ပါတယ္။

သည္ေထ့လံုးေၾကာင့္ သမၼတ ထ႐ူးမင္း(န္)တစ္ေယာက္ ရာဇမာန္ရွၿပီး သူနဲ႔ တစ္ပါတီတည္းက ျဖစ္ေလတဲ့ သည္လႊတ္ေတာ္အမတ္ကိုျဖင့္ အေရးယူ ႏိုင္မယ့္ နည္းကို ရွာျဖစ္ေအာင္ ရွာမယ္လို႔ သူ႔လက္ေထာက္ေတြကို ေျပာခဲ့သလို သူ႔လက္ထက္ အိမ္ျဖဴေတာ္ အရိပ္ကိုေတာင္ မနင္းရေအာင္ တားျမစ္ထားခဲ့ပါတယ္။

အိမ္ျဖဴေတာ္မွာ မူဝါဒေရးရာ၊ ဒါမွမဟုတ္ ႏိုင္ငံေရး ရာထူးကို ပထမဆံုး စတင္ ရရွိခဲ့သူကေတာ့ စီဘီအက္(စ္)႐ုပ္ျမင္သံၾကားက လူထုဆက္ဆံေရး အမႈေဆာင္ အရာရွိေဟာင္း အီး၊ ဖွရက္ဒရစ္(ခ္) ေမာ္႐ိုးျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉၅၂ ခုႏွစ္ သမၼတေရြးေကာက္ပြဲ မဲဆြယ္လႈပ္ရွားမႈမွာ ေမာ္႐ိုးရဲ႕ လုပ္ရည္ကိုင္ရည္ကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ဒြိဳက္(ထ္) အိုက္ဆင္(န္)ေဟာင္ဝါရဲ႕ ေရြးေကာက္ပြဲ လႈပ္ရွားမႈတာဝန္ခံေတြက သိပ္သေဘာက်လြန္းတာမို႔ အိုက္ဆင္(န္)ေဟာင္ဝါသာ အေရြးခံရလို႔ကေတာ့ အိမ္ျဖဴေတာ္ အမႈေဆာင္အရာရွိ တစ္ေနရာ ေပးမယ္လို႔ ကတိေပးခဲ့ၾကတဲ့အထိပါပဲ။

ေရြးေကာက္ပြဲမွာ အိုက္ဆင္(န္)ေဟာင္ဝါ တကယ္ပဲ အႏိုင္ရသြားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေမာ္႐ိုးကိုေတာ့ ကုန္သြယ္ေရး ဝန္ႀကီးဌာနမွာပဲ ေနရာတစ္ေနရာ ေပးခဲ့တယ္။ သူ႔ကို မ်က္ႏွာလႊဲခဲပစ္လုပ္တယ္လို႔ ခံစားရတာမို႔ ေမာ္႐ိုးလည္း အိမ္ျဖဴေတာ္က ကတိတည္ေအာင္ ဖိအားေပးဖို႔ ႏ်ဴးေယာ့(ခ္)က ရပတ္ဘလစ္ ခယ္(န္)မိတ္ေဆြေတြကို အကူအညီေတာင္းပါေတာ့တယ္။

၁၉၅၅ ခုႏွစ္မွာေတာ့ တယ္လီဖုန္းသံ ျမည္လာၿပီး ေမာ္႐ိုးကို အထူး စီမံခ်က္မ်ားအတြက္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး အရာရွိအျဖစ္ ခန္႔ထားလိုက္ပါတယ္။ ရာထူးအရ သူဟာျဖင့္ အိမ္ျဖဴေတာ္ထဲမွာ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ တာဝန္ယူရေတာ့မယ္လို႔ သူေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ေပမယ့္ တကယ္တမ္းမွာ လူမည္းျပႆနာေတြ၊ အေရးအခင္းေတြနဲ႔ စပ္လ်ဥ္းတဲ့ ကိစၥေတြကိုသာ ကိုင္တြယ္ခဲ့ရပါတယ္။

“သူဟာ အင္မတန္ ျမင့္ျမတ္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ပါ”လို႔ အိုက္ဆင္(န္) ေဟာင္ဝါရဲ႕ မိန္႔ခြန္းကို ေနာက္ကြယ္က ေရးေပးသူအျဖစ္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့တဲ့ ဘရြတ္ခင္း(ဂ္)(ဇ္) အဖြဲ႕ရဲ႕ အႀကီးတန္းဂုဏ္ထူးေဆာင္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးက ဆိုပါတယ္။ ေမာ္႐ိုးဟာ အထီးက်န္ရာထူးနဲ႔ ေနေနခဲ့ရေပမယ့္ “မညည္းညဴခဲ့ပါဘူး။ ညည္းရင္ အဲဒါ ေမာ္႐ိုးမဟုတ္ဘူး”လို႔ သူက ေျပာေလရဲ႕။

အိမ္ျဖဴေတာ္ အလုပ္က ထြက္လာတဲ့အခါ ကုမၸဏီႀကီးေတြမွာ အလုပ္ရလိမ့္မယ္လို႔ ေမာ္႐ိုး ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ျပန္ေသးတယ္။ တကယ္ေတာ့ မရျပန္ဘူး။ “သူ႔ကို ကမ္းလွမ္းတဲ့ အလုပ္ေတြက လူမည္း အသိုင္းအဝိုင္းနဲ႔ ဆက္စပ္ေနတာေတြခ်ည္းပဲ။ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ေလ၊ ေမာ္႐ိုးေနာက္မွာေတာ့ အိမ္ျဖဴေတာ္ ဝန္ထမ္းေတြထဲမွာ လူမည္းတစ္ေယာက္ ရွိလာဖို႔ မခဲယဥ္းေတာ့တာလည္း အမွန္ပါပဲ”လို႔ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးက ေျပာပါတယ္။

“စားဖိုေဆာင္သား”
အိမ္ျဖဴေတာ္မွာ အလုပ္မဝင္ခင္တုန္းက ယူဂ်ီး(န္)ဟာ ဗွာဂ်စ္နစ္ယား ျပည္နယ္ ေရပူစမ္းၿမိဳ႕ကေလးရဲ႕ “ဓားမဦးခ်”အပမ္းေျဖစခန္းမွာ စားပြဲထိုး၊ အဲဒီ့ေနာက္ ဝါရွင္တန္က ေဂါက္ကလပ္မွာ စားပြဲထိုးအျဖစ္ လုပ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။

အခု ၈၆ ႏွစ္အရြယ္ သူ႔ဇနီး ဟယ္လီး(န္)က အေနာက္ေျမာက္ ဝါရွင္တန္ ရိပ္သာရဲ႕ တစ္ဖက္မွာ ရွိတဲ့ သူတို႔အိမ္ကေလးထဲမွာ သူနဲ႔အတူ ထိုင္ေနပါတယ္။ သူ႔ဇနီးရဲ႕ ေပါင္ေပၚမွာေတာ့ တုတ္ေကာက္တစ္ေခ်ာင္း ရွိေနတယ္။ သူ႔ဇနီးရဲ႕ အသံက အဆိုေတာ္တစ္ေယာက္လိုပဲ ဂီတသံ ထြက္ေနေအာင္ သာယာၿပီး သူ႔ ေယာက်ာ္းသူ “အခ်စ္”လို႔ ေခၚပါတယ္။

သူတို႔ႏွစ္ေယာက္က ၁၉၄၂ ခုႏွစ္မွာ ေတြ႕ခဲ့ၾကတာပါ။ ဝါရွင္တန္က ေမြးေန႔ပြဲတစ္ပြဲမွာေပါ့။ သူ႔ခင္ပြန္းေလာင္းက သူ႔ဖုန္းနံပါတ္ကို မေတာင္းရဲခဲ့လို႔ သူကပဲ သူ႔ခင္ပြန္းေလာင္းကို ေျခရာခံခဲ့ရပါသတဲ့။ ေနာက္တစ္ႏွစ္မွာေတာ့ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ လက္ဆက္ခဲ့ၾကပါတယ္။

၁၉၅၂ ခုႏွစ္မွာေတာ့ အိမ္ျဖဴေတာ္မွာ ေနရာတစ္ေနရာ လစ္လပ္ေနေၾကာင္း အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္က ယူဂ်ီး(န္)ကို ေျပာလာပါတယ္။

“က်ဳပ္ အဲတုန္းက အလုပ္ရွာေနတာေတာင္ မဟုတ္ပါဘူးဗ်။ ကြ်န္ေတာ္ လုပ္ေနတဲ့ ေနရာမွာပဲ ေပ်ာ္ေနတာ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ့အမ်ိဳးသမီးက အိမ္ျဖဴေတာ္ကို သြားၿပီး အေလာ္(န္)ဇို ဖွီး(လ္)(ဒ္)(စ္)ဆိုတဲ့သူနဲ႔ ေတြ႕ပါလို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္”

အဲဒီ့ အေလာ္(န္)ဇို ဆိုသူက စားပြဲထိုးခ်ဳပ္ပါ။ သူက ယူဂ်ီး(န္)ကို ခ်က္ခ်င္းပဲ သေဘာက်သြားပါတယ္။

ယူဂ်ီး(န္)ဟာ “စားဖိုေဆာင္သား”အလုပ္ကို ရလာတယ္။ ပန္းကန္ေဆးရတယ္၊ ဘီ႐ိုေတြထဲကို အေျခာက္အျခမ္းေတြ ျဖည့္ရတယ္၊ ေငြထည္ေတြကို ေျပာင္ေအာင္ တိုက္ရတယ္။ သူ႕ ပထမဆံုးလခက တစ္ႏွစ္ကို အေမရိကန္ ေဒၚလာ ႏွစ္ေထာင့္ေလးရာပါ။

မၾကာခင္ပဲ သူ႔ကို အိမ္ေတာ္ပါအျဖစ္ ရာထူးတိုးေပးလိုက္ပါတယ္။ “က်ဳပ္ လုပ္ေပးခဲ့ရသမွ် သမၼတတိုင္းနဲ႔ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ခဲ့ရတာခ်ည္းပါပဲ”လို႔ ယူဂ်ီး(န္)က ေျပာျပပါတယ္။

“ကြ်န္မလည္း ရွိပါတယ္ အခ်စ္ရယ္”လို႔ ဟယ္လီး(န္)က သူ႔ခင္ပြန္းကို သတိေပးလိုက္ပါေသးတယ္။ “ေနာက္ကေနေတာ့ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာေပါ့။ ကြ်န္မ လည္း သူတို႔နဲ႔ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ခဲ့ရပါေသးသေတာ္”တဲ့။

အိမ္ျဖဴေတာ္က မိသားစုပြဲေတြကို ျပန္ေျပာင္းေတြးရင္း ေျပာေနၾကတာပါ။ သူတို႔မွာ ခ်ား(လ္)(ဇ္)ဆိုတဲ့ သားတစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။ အခုေတာ့ သူက ႏိုင္ငံျခားေရး ဝန္ႀကီးဌာနမွာ စံုစမ္းစစ္ေဆးေရးမွဴးအျဖစ္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ေနပါ တယ္။

“သမၼတဖိႈ႔(ဒ္)ေမြးေန႔နဲ႔ က်ဳပ္ေမြးေန႔နဲ႔က တစ္ရက္တည္းပဲ။ သူက အိမ္ျဖဴေတာ္မွာ ေမြးေန႔က်င္းပတယ္။ လူတိုင္းတက္ၾကတဲ့ ပြဲေပါ့။ ၿပီးရင္ မစၦစ္(စ္) ဖိႈ႔(ဒ္)က ေျပာတတ္တယ္။ ကေန႔ေမြးေန႔ရွင္ထဲမွာ ယူဂ်ီး(န္)လည္း ပါတယ္ရွင့္လို႔”

အဲလိုေျပာၿပီးရင္ အိမ္ေတာ္ပါအတြက္ ေမြးေန႔ဆုေတာင္း သီခ်င္းတိုေလး ဆိုတတ္ၾကပါတယ္။ အဲဒီ့အခါက်ရင္ ပြဲတက္ဝတ္စံုကို ေန႔တိုင္းဝတ္ရျမဲ အိမ္ေတာ္ပါခမ်ာ မေနတတ္ မထိုင္တတ္ျဖစ္ျဖစ္သြားရပါတယ္။

“ဂ်က္(ခ္) ခယ္နယ္ဒီက အင္မတန္ သေဘာေကာင္းတယ္။ သူ႔ဇနီးလည္း အတူတူပါပဲ”လို႔ သူက ဆက္ေျပာပါတယ္။ သူ႔မိန္းမက “အင္း အင္း”လို႔ ကိုယ္ကို ယိမ္းထိုးရင္း သံေယာင္လိုက္ပါတယ္။

သမၼတ ခယ္နယ္ဒီ လုပ္ၾကံခံရတဲ့ေန႔က သူဟာ အိမ္ျဖဴေတာ္မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွာ ရွိေနခဲ့ပါတယ္။ ဈာပနကို တက္ေရာက္ဖို႔ သူ႔ကို ဖိတ္ၾကားခဲ့ၾကေပမယ့္ သူက တျခားတာဝန္ကိုသာ ေစတနာ့ဝန္ထမ္း ထမ္းေဆာင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ “ဈာပနက ျပန္လာတဲ့အခါ တည္ခင္းဧည့္ခံဖို႔အတြက္ အိမ္ျဖဴေတာ္မွာ တစ္ေယာက္ေတာ့ ရွိေနမွ ျဖစ္မယ္ေလ”တဲ့။

သမၼတ ဂ်င္မီ ခါထာရဲ႕ မိသားစုတစ္စုလံုးအေၾကာင္းကို ေျပာတဲ့အခါမွာေတာ့ ဟယ္လီး(န္)က တခစ္ခစ္ရယ္ေနပါတယ္။ “သူတို႔က ေတာသူေတာင္သားေတြ ေတာ္ရဲ႕။ လစ္လစ္ယံေရာ၊ ႐ိုဇလင္းေရာ ႏွစ္ေယာက္စလံုးကို ေျပာတာ”လို႔ သူက တကယ့္ကို အူလိႈက္သည္းလိႈက္ အထင္ႀကီး သေဘာက်သံနဲ႔ ေျပာလိုက္ ပါေသးတယ္။

သမၼတကေတာ္ နန္စီ ရီဂင္(န္)က တစ္ရက္မွာ မီးဖိုေခ်ာင္ဆီအထိ ေရာက္လာၿပီး ယူဂ်ီး(န္)ကို လာရွာပါတယ္။ အေနာက္ဂ်ာမဏီ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ဟဲလမြတ္(ထ္) ခိုး(လ္)အတြက္ က်င္းပေပးမယ့္ ညစာစားပြဲကို သတိေပးခ်င္လို႔ ေရာက္လာတာပါ။

သူ ေကာင္းေကာင္းစီစဥ္ထားႏွင့္ၿပီးတဲ့အျပင္ အဲဒီ့ပြဲမွာ သံုးမယ့္ ေၾကြထည္ ေတြေတာင္ ေရြးထားႏွင့္ၿပီး ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း သမၼတကေတာ္ကို သူက ျပန္ ေျပာျပခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သမၼတကေတာ္က အဲဒီ့ညက်ရင္ သူ အလုပ္ ဆင္းစရာ မလိုဘူးလို႔ ျပန္ေျပာပါတယ္။

“ရွင္နဲ႔ ရွင့္ဇနီးနဲ႔က သမၼတ ရီဂင္(န္)နဲ႔ ကြ်န္မကိုယ္တိုင္ရဲ႕ ဧည့္သည္ေတာ္မ်ားအျဖစ္ ႏိုင္ငံေတာ္ ညစာစားပြဲကို တက္ရမွာ”လို႔ သမၼတကေတာ္က ေျပာလွာတာပါ။ “တကယ္ပါပဲဗ်ာ။ ႏိုင္ငံေတာ္ ညစာစားပြဲကို တက္ခြင့္ရတဲ့ အိမ္ေတာ္ပါဆိုလို႔ ကြ်န္ေတာ္ဆို ကြ်န္ေတာ္တစ္ေယာက္ပဲ ရွိပါေသးတယ္”လို႔ ယူဂ်ီး(န္)က ေျပာပါတယ္။

သည္လိုပြဲေတြမွာ ဇနီးေတြ၊ ခင္ပြန္းေတြ အတူ မထိုင္ၾကရပါဘူး။ ကမၻာ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ စကားစျမည္ေျပာရမယ့္အေရးကို ဟယ္လီး(န္)က ေတြးပူ ေနပါတယ္။ “ဒါနဲ႔ ကြ်န္မသားက ေျပာတယ္။ မပူပါနဲ႔ အေမရယ္တဲ့။ အထက္ တန္းေက်ာင္း တက္ခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းသာ ေျပာျပလိုက္။ သူတို႔ ဘာမွေထြေထြ ထူးထူး ေတြးေနၾကမွာ မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာတဲ့”

“လႊတ္ေတာ္အမတ္ေတြအားလံုးက သူတို႔ တက္ခဲ့တဲ့ ေကာလိပ္ေတြ၊ တကၠသိုလ္ေတြအေၾကာင္း ေျပာၾကတာေပါ့။ ကြ်န္မလည္း သူတို႔လိုပဲ ေလွ်ာက္ ေျပာေတာ့တာပဲ”လို႔ ဟယ္လီး(န္)က ေျပာပါတယ္။ “အဲဒီ့ေန႔ညက ရွမ္ပိန္လည္း ေသာက္ခဲ့ရေသးတယ္”လို႔ သူ႔ခင္ပြန္းကို လွမ္းၾကည့္ရင္း ေျပာလိုက္ျပန္တယ္။

သူ႔ခင္ပြန္းက ျပံဳးေနပါတယ္။ အိမ္ျဖဴေတာ္မွာ ရွမ္ပိန္ေတြ စီရတဲ့ အလုပ္ ကို သူပဲ လုပ္ရတာကိုး။

တက္ေတာ့ တက္လာတယ္၊ ဒါေပသည့္ ျဖည္းျဖည္းခ်င္းပဲ

အိုက္ဆင္(န္)ေဟာင္ဝါကို ဆက္ခံသူ သမၼတ ခယ္နယ္ဒီက သူ႔ရဲ႕ အိမ္ျဖဴ ေတာ္ ဝန္ထမ္းေတြထဲမွာ လူမည္းႏွစ္ေယာက္ကို အမႈေဆာင္အရာရွိ ေနရာေပးခဲ့ရင္းနဲ႔ စတင္ခဲ့ပါတယ္။ လက္ေထာက္ စာနယ္ဇင္းအတြင္းဝန္အျဖစ္ အမႈထမ္း သူတစ္ေယာက္သာလွ်င္ ေျခာက္လေနာက္ပိုင္းအထိ တင္က်န္ရစ္တယ္။ အရပ္ဘက္အခြင့္အေရးကိစၥေတြမွာ အာ႐ံုစိုက္သူ ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ႏိုင္ငံေရးအရ အေျပာင္းအေရႊ႕ လုပ္ရာမွာ က်န္ရစ္ခဲ့တယ္။

လူမ်ိဳးေရးျပႆနာဟာ ခယ္နယ္ဒီ့လက္ထက္ သမၼတအိမ္ေတာ္မွာ ေကာင္းတာေတြ လုပ္ေနရင္းနဲ႔ေတာင္ ဒုကၡပင္လယ္ေဝသလို ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။

၁၉၆၃ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္ဝါရီလမွာ လြတ္လပ္ေရး ေၾကညာခ်က္ ရာျပည့္ အခမ္းအနားကို တက္ေရာက္ဖို႔ ခယ္နယ္ဒီက လူမည္း ရွစ္ရာကို ဖိတ္ၾကားခဲ့ ပါတယ္။ သည္အခမ္းအနားကို စီစဥ္ရာမွာ ပါဝင္ကူညီသူ ဒီမိုကရက္တစ္ ဝန္ ထမ္း လူးဝစ္(စ္) မာထင္(န္)က အဆိုေတာ္ ဆယ္မီ ေဒးဗွစ္(စ္) အငယ္နဲ႔ သူ႔ ဇနီး ေမ ဘရစ္(ထ္)တို႔ကို ဧည့္သည္စာရင္းမွာ ထည့္လိုက္ပါတယ္။ အဲဒါကို အိမ္ျဖဴေတာ္က ျခစ္ခ်လိုက္တယ္။ မာထင္(န္)က ျပန္ထည့္တယ္။
မာထင့္(န္)အဆိုအရ အဲဒီ့ လူမည္းနဲ႔ လူျဖဴစံုတြဲလည္း အိမ္ျဖဴေတာ္ထဲကို ဝင္လာတာေတြ႕ေရာ ခယ္နယ္ဒီလည္း မွင္တက္မိသြားေတာ့တာပဲတဲ့။ သူ႔မ်က္ႏွာက ရဲတြတ္သြားၿပီး သည္ မ်ိဳးမတူဇာတ္ျခား ေမာင္ႏွံရဲ႕ ဓာတ္ပံု တစ္ပံုကိုမွ မ႐ိုက္ရဘူးလို႔ ဓာတ္ပံုဆရာေတြကို ၫႊန္ၾကားခဲ့ေသးတယ္ဆိုပဲ။

ဒါေပမယ့္ ဆယ္မီ ေဒးဗွစ္(စ္) အငယ္ဟာ အိမ္ျဖဴေတာ္နဲ႔ ဇာတ္လမ္း မဆံုးဘူး။ နစ္(ခ္)ဆင့္(န္)လက္ထက္က်ေတာ့ ဗီယက္နမ္အေၾကာင္း၊ လူမည္းေတြအတြက္ စီးပြားေရးအခြင့္အလမ္းေတြ အေၾကာင္းကို ေဆြးေႏြးဖို႔ အိမ္ျဖဴ ေတာ္ကို ဖိတ္ၾကားခံရျပန္တယ္။ လင္းခန္း(န္) အိပ္ခန္းထဲမွာေတာင္မွ သူအိပ္သြားလိုက္ရပါေသးတယ္။

၁၉၇၂ ခုႏွစ္က မိုင္ယာမီမွာ က်င္းပတဲ့ ရပတ္ဘလစ္ခယ္(န္)ပါတီညီလာခံမွာ ဆယ္မီ သီခ်င္းဆိုတဲ့အခါ သူဟာ နစ္(ခ္)ဆင့္(န္)ပခံုးကို ဖက္ၿပီးေတာ့ သီဆိုခဲ့တာမို႔ လူမည္းအမ်ားအျပားက သူတို႔ကို ရန္လိုသူအျဖစ္ ျမင္ထားၾကတဲ့ အိမ္ျဖဴေတာ္အတြက္ အမွတ္တံဆိပ္သစ္တစ္ခုကို ခတ္ႏွိပ္လိုက္သလို ျဖစ္သြား ခဲ့ပါေတာ့တယ္။

လင္(န္)ဒန္(န္) ေဂ်ာ္(န္)ဆင္(န္)ကက်ျပန္ေတာ့ အရပ္ဘက္အခြင့္အေရး မ်ား ဥပေဒျပ႒ာန္းေရးအတြက္ အထိုက္အေလ်ာက္ အင္တိုက္အားတိုက္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့႐ံုမွ်မက တရားလႊတ္ေတာ္ခ်ဳပ္မွာေတာင္မွ ပထမဆံုး လူမည္းကို ခန္႔အပ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါဟာ သူ႔အိမ္ျဖဴေတာ္ ဝန္ထမ္းေတြထဲမွာ လိုလားအပ္တဲ့ လူမည္းအေရအတြက္ ရွိလာေစခဲ့တယ္လို႔ေတာ့ မဆိုႏိုင္ဘူး။ ေဂ်ာ္(န္)ဆင့္(န္)လက္ထက္ အိမ္ျဖဴေတာ္မွာ ႏိုင္ငံေတာ္ လံုျခံဳေရးေကာင္စီ အရာရွိအျဖစ္ အရင္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ အိမ္ျဖဴေတာ္ အတိုင္ပင္ခံအဖြဲ႕ထဲ ေရာက္သြားသူ ခလစ္ဖိႈ႕(ဒ္) အလက္(ခ္)ဇႁႏၵားတစ္ဦးသာ လွ်င္ လူမည္း အရာရွိ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

“အသစ္တစ္ခု ျဖစ္လာေအာင္ က်ဳပ္တို႔ တိုက္ေနခဲ့ၾကရတာေပါ့။ ကိုယ့္ အလုပ္က ဘယ္ေလာက္အေရးပါတယ္ဆိုတာ ကိုယ္သာ အသိဆံုးေလ။ အဲလိုပဲ သမၼတေဂ်ာ္(န္)ဆင္(န္)က ကိုယ့္အတြက္ တိုက္ေပးေနတယ္ဆိုတာလည္း ကိုယ္ အသိပဲ”လို႔ အလက္(ခ္)ဇႁႏၵားက ေျပာပါတယ္။

ဟာလင္(မ္)မွာ လူလားေျမာက္ခဲ့ရသူ လူငယ္တစ္ဦးအေနနဲ႔ အလက္(ခ္)ဇႁႏၵားဟာ ေမာ႐ိုးအေၾကာင္းကို ၾကားခဲ့ဖူးပါတယ္။ အေမေတြ၊ အေဖ ေတြက ေမာ႐ိုးရဲ႕ ႀကီးျမတ္တဲ့ ေအာင္ျမင္မႈ ဇာတ္လမ္းကို သူ႔ကို ေထာက္ျပ ခဲ့ၾကပါတယ္။

“ေမာ႐ိုးက ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့လူပါ။ ဒါေပမယ့္ အိုက္ဆင္(န္)ေဟာင္ဝါ့ လက္ထက္ အိမ္ျဖဴေတာ္မွာ သူ႔ကို အေလးမထားခဲ့ၾကပါဘူး”လို႔ အလက္(ခ္)ဇႁႏၵားက ဆိုပါတယ္။

၁၉၈၇ ခုႏွစ္မွာ သမၼတ ရီဂင္(န္)ရဲ႕ ႏိုင္ငံေတာ္ လံုျခံဳေရးအၾကံေပးအျဖစ္ ခန္႔ထားခံရတဲ့ ခါလင္း(န္) ပါဝယ္(လ္)ဟာ ရွိခဲ့သမွ် အိမ္ျဖဴေတာ္အဆက္ဆက္ မွာ အဲဒီ့အခ်ိန္အထိ အျမင့္ဆံုး ရာထူးကို ရခဲ့တဲ့ လူမည္းျဖစ္ပါတယ္။ ေခၚ(န္) ဒိုလီဇာ ႐ိုက္(စ္)ဟာလည္းပဲ သမၼတ ေဂ်ာ့(ခ်္) ဒဗလ်ဴ ဘြတ္(ရွ္)လက္ထက္မွာ အဲဒီ့ ရာထူးကို ရခဲ့ပါတယ္။

ပါဝယ္(လ္)ကိုေရာ ႐ိုက္(စ္)ကိုပါ ဘဲဥပံု႐ံုးခန္းထဲမွာ ျမင္ခဲ့ရတာကို အိမ္ ေတာ္ပါႀကီးက မွတ္မိေနဆဲပါ။ သူက အေအးပြဲေတြ သြားခ်ေပးေနတာပါ။ လူမည္းေတြဟာ အာဏာရဲ႕ ဗဟိုခ်က္နဲ႔ နီးသထက္ နီးလာတာ၊ သူ အိပ္မက္ ေတာင္မွ မမက္မိခဲ့ဖူးတဲ့ ေနရာဆီအထိ ေရာက္လာတာကို သူသတိ မထားမိဘဲ မေနႏိုင္ပါဘူး။ သူဘယ္ေလာက္ ဂုဏ္ယူမိတယ္ဆိုတာကို သူ႔ဇနီးကို ေျပာျဖစ္ေအာင္ ေျပာေတာ့မယ္လို႔ စိတ္ကူးမိပါသတဲ့။

ေျပာင္းဖို႔ အခ်ိန္က်ၿပီ
ယူဂ်ီး(န္)အယ္လင္(န္)ကို စားပြဲထိုးခ်ဳပ္အျဖစ္ ၁၉၈၀ ျပည့္ႏွစ္မွာ ရာထူး တိုးေပးခဲ့ပါတယ္။ ၃၄ ႏွစ္တာ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ၁၉၈၆ ခုႏွစ္မွာေတာ့ အိမ္ျဖဴေတာ္က သူ ခြာခဲ့ပါတယ္။ သမၼတရီဂင္(န္)က သူ႔ကို မွတ္ခ်က္လွလွေလး ေရးေပးခဲ့တယ္။ နန္စီ ရီဂင္(န္)ကလည္း သူ႔ကို ဖက္ပါတယ္။ တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ဖက္တာပါ။

ၿပီးခဲ့တဲ့ အပတ္က သူတို႔အိမ္မွာ ေတြ႕ဆံုေမးျမန္းတဲ့အခါ ဂ်ီး(န္)နဲ႔ ဟယ္လီး(န္) ဇနီးေမာင္ႏွံဟာ လူမည္းတစ္ေယာက္ကိုသာ သမၼတအျဖစ္ အမွန္ တကယ္ ေရြးခ်ယ္လိုက္မယ္ဆိုရင္ ဘယ္လိုေနမယ္ဆိုတာကို ခန္႔မွန္းတြက္ဆ ေနၾကပါတယ္။

“ေတြးၾကည့္စမ္းပါေတာ္”လို႔ ဇနီးသည္က ေျပာတယ္။

“တကယ့္ကို ထူးျခားမွာ ရွင္မရဲ႕”လို႔ သူ႔ခင္ပြန္းက ျပန္ေျပာတယ္။

“စင္ေပၚတက္ဖို႔အတြက္ေတာ့ ကြ်န္မတို႔ေတြ အရြယ္ေတြ လြန္ကုန္ၾကပါ ၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ေျပာလို႔ေတာ့ မရဘူးေလ။ သူသာ အေရြးခံရလို႔ကေတာ့လား၊ အဲဒီ့ကို ေနာက္တစ္ေခါက္ေလာက္ ျပန္သြားရတာ ေကာင္းေနမွာ ေသခ်ာတယ္ေတာ့္”လို႔ ဇနီးသည္က ေျပာလိုက္ပါတယ္။

သူတို႔ဧည့္ခန္းထဲမွာေတာ့ သမၼတရီဂင္နဲ႔ ဇနီးတို႔ရဲ႕ ဓာတ္ပံုေတြ ခ်ိတ္ဆြဲထားပါတယ္။ ေျမတိုက္ထဲက နံရံေပၚမွာေတာ့ ယူဂ်ီး(န္) အလုပ္ လုပ္ေပးခဲ့ဖူး ေလသမွ် သမၼတတိုင္းရဲ႕ ဓာတ္ပံုေတြလည္း ရွိပါတယ္။ သမၼတအိုက္ဆင္(န္) ေဟာင္ဝါက သူ႔ကို ေပးခဲ့ဖူးတဲ့ ပန္းခ်ီကား၊ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ေတြကို ဖြင့္ေနတဲ့ သမၼတဖိႈ႔(ဒ္)ရဲ႕ အနားမွာ ရစ္သီရစ္သီလုပ္ေနတဲ့ ယူဂ်ီး(န္)ရဲ႕ ဓာတ္ပံုေတြလည္း ရွိတယ္။

အိုဘားမားတစ္ေယာက္ အိမ္ျဖဴေတာ္ ေရာက္သြားေရးအတြက္ ပံ့ပိုးတဲ့ အေနနဲ႔ သူတို႔ဆုေတာင္းေနတဲ့အေၾကာင္းလည္း သူက ေျပာတယ္။ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္အတူတူ မဲသြားေပးၾကမွာပါ။

ဇနီးသည္က တုတ္ေကာက္ေလးကို တစ္ဖက္က ေထာက္၊ တစ္ဖက္က ေတာ့ သူ႔ခင္ပြန္းကို အားျပဳရင္း မဲ႐ံုကို သြားၾကမွာတဲ့။ ၿပီးရင္ေတာ့ ညစာစား ၾကမယ္ေပါ့။ ေရြးေကာက္ပြဲေန႔ အစီအစဥ္ကို သူတို႔လင္မယား တစ္ခါမက ညႇိၿပီးၾကပါၿပီ။

“ေတြးၾကည့္စမ္းပါ”လို႔ ဇနီးသည္က ေျပာတယ္။

“ဒါေပါ့”လို႔ သူ႔ခင္ပြန္းက ျပန္ေျပာတယ္။

တနလၤာေန႔က်ရင္ ဟယ္လီး(န္)က ေဆးခန္းျပဖို႔ ခ်ိန္းထားတယ္။ ယူဂ်ီး(န္) ႏိုးလာတယ္။ ဇနီးသည္ကို အသာတို႔လိုက္တယ္။ ထပ္တို႔လိုက္တယ္။ မလႈပ္ဘူး။ ဒါနဲ႔ သူ႔ဇနီးရွိရာ ခုတင္တစ္ဖက္ျခမ္းကို သြားလိုက္တယ္။ ဇနီးသည္ကို လႈပ္ၾကည့္လိုက္ျပန္တယ္။

ခုေတာ့ သူတစ္ေယာက္တည္း။

“က်ဳပ္ႏိုးလာခဲ့ေပမယ့္ က်ဳပ္ဇနီးကေတာ့ ႏိုးမလာေတာ့ပါဘူး”လို႔ သူက ျပန္ေျပာျပပါတယ္။

မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ မိသားစုေတြ အေျပးေရာက္လာၾကတယ္။ သူက ေကာ္ဖီ ေဖ်ာ္တိုက္ခ်င္ေနေသးတာမို႔ အိမ္ေတာ္ပါကို မီးဖိုေခ်ာင္ထဲက ေမာင္းထုတ္လိုက္ၾကရတယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ ၆၅ ႏွစ္က သူလက္ထပ္ခဲ့တဲ့ အမ်ိဳးေကာင္းသမီးႀကီးကို သည္ကေန႔ ေျမျမႇဳပ္သၿဂႋဳဟ္ေတာ့မွာပါ။

အဂၤါေန႔ကေတာ့ အိမ္ေတာ္ပါႀကီးဟာ အိုဘားမားအတြက္ သူ႔မဲကို ထည့္ခဲ့ပါတယ္။

ဘဲဥပံု႐ံုးခန္းဆီ ဦးတည္ေနတဲ့ လူမည္းအေၾကာင္း သူ႔ဇနီးကို ေျပာခ်င္တဲ့ စိတ္အျပည့္နဲ႔ သူ လြမ္းလို႔ေနရွာပါတယ္။

အစ
၂၀ဝ၈ ခုႏွစ္ ႏိုဝင္ဘာ ၇ ရက္ေန႔ထုတ္ ဝါရွင္တန္ပို႔(စ္)(ထ္) သတင္းစာမွာ ဝစ္(လ္) ေဟးဂြတ္(ဒ္) ေရးခဲ့တဲ့ အသားေပးေဖာ္ျပခ်က္ သတင္းေဆာင္းပါးကို လံုးေစ့ ပတ္ေစ့ ဘာသာျပန္ဆို တင္ဆက္လိုက္တာျဖစ္ပါတယ္။
ေခါင္းစဥ္ထဲကအတိုင္း ဒါဟာ “အစ”ပါ။

အဆံုးကိုေတာ့ ေရွ႕လက်မွ ဆက္လက္ဖတ္႐ႈေတာ္မူေပးၾကပါခင္ဗ်ား။

ႏွလံုးစိတ္ဝမ္း ၿငိမ္းခ်မ္းၾကပါေစ
မန္တာခမ္း
(ရန္ကုန္ – ၂၆၀၁၁၄)

(၂၀၁၄ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလထုတ္ စံုနံ႔သာ မဂၢဇင္း)
မူရင္း http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/content/article/2008/11/06/AR2008110603948_pf.html

Attachment to packing paper

ထုပ္ပိုးစကၠဴကို စြဲလန္းျခင္းအား…

ခ်စ္ခင္ေလးစားအပ္တဲ့ စာဖတ္သူမ်ား ခင္ဗ်ား

???????????????????????????????ကြ်န္ေတာ္ မေရးခ်င္ဆံုး အထိမ္းအမွတ္ကို ေရးရပါဦးမယ္။ အားနာလို႔ ေရးမယ့္ စာပါ။
ေဖေဖာ္ဝါရီလကို ေရာက္လာရင္ စီးပြားေရးသမားေတြ ေရာဂါထပါတယ္။ နိမိတ္မရွိ နမာမရွိ၊ ေသခါနီးဆဲဆဲ ခရစ္ယာန္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးက သူက်ိတ္ေၾကြေနတဲ့ ဗွယ္လင္ထိုင္းဆိုသူ မိန္းကေလးဆီ စာတစ္ေစာင္ေရး၊ ၿပီးေတာ့ ေသသြားတာႀကီးကို အထိမ္းအမွတ္ျပဳၿပီးသကာလ ကိုယ္ေတြနဲ႔လည္း ဘာမဆိုင္ ညာမဆိုင္ “ခ်စ္သူမ်ားေန႔”ဆိုၿပီး ဆင္ႏႊဲတဲ့ အေလ့အထက ကမၻာတစ္ခြင္လံုး တစ္သားတည္းလို ျဖစ္လာတဲ့ ကေန႔ ကာလႀကီးမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေရႊျမန္မာမ်ားဆီကို ကူးစက္လာ ခဲ့တာေတာင္ ႏွစ္ ၂၀ နား ကပ္လာခဲ့ၿပီကိုး။

မဂၢဇင္းဆိုတာကလည္း စီးပြားေရး ျဖစ္ေလေတာ့ကာ သည္ကာလေရာက္လာရင္ သူတို႔ကလည္း တစ္စခန္း ထတဲ့ၿပီး ခ်စ္သူမ်ားေန႔ အထိမ္းအမွတ္ကေလး ေရးေပးပါဆိုတာက လာတယ္။ ပိုဆိုးတာက သည္ (ဖက္တုန္းက ဖက္ခိုင္းၿပီး ဖက္လိုက္ေတာ့မွ အင္းဆို သံရွည္ဆြဲကာ ေမ့သြားလို႔) “ဖက္ရွင္… အင္း… ေမ့”လို႔ နာမည္ေပးထားတဲ့ မဂၢဇင္းမွာက စိတ္ကူးယဥ္လို႔ ေကာင္းဆဲအရြယ္ မိန္းမငယ္ေလးေတြ ရွိေနေလေတာ့ကာ သည္နိမိတ္မရွိ နမာမရွိျဖစ္ရပ္ အေၾကာင္းျပဳ စီးပြားေရးသမားႀကိဳက္ေန႔ကို ရည္စူးထုတ္ေဝမယ့္ သည္တစ္လစာအတြက္ ကြ်န္ေတာ့္ကို လာေရးခိုင္းျပန္ပါတယ္။

စာမူ နပ္မွန္ေအာင္ မေရးႏိုင္ျဖစ္ေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္မွာ သူတို႔ကို အားနာ တာနဲ႔ပဲ ရာသီစာတစ္ပုဒ္ကို ေရးရပါေတာ့မယ္။

အခ်စ္အေၾကာင္း ေရးရမွာဆိုေတာ့ အခ်စ္နဲ႔ အခုထက္ထိ မၾကံဳဖူးရွာေသးသူ ကြ်န္ေတာ့္ခမ်ာ ဘာေရးရမွန္း မသိဘူး ျဖစ္ေနတယ္ခင္ဗ်။ (ခ်င့္ယံုေနာ္။) အဲေတာ့ ေရးမယ္ၾကံၿပီး ဟိုသည္ ေလွ်ာက္ဖတ္ရင္းကေန ေခါင္းထဲ တိုးဝင္လာ တဲ့ ပံုျပင္ေလး တစ္ပုဒ္နဲ႔ အရင္ စလိုက္ပါ့မယ္။

မိုဟာေမဒင္ဒ႑ာရီတစ္ပုဒ္
စြႏၷီ အစၥလာ(မ္)ဘာသာရဲ႕ ဂိုဏ္းခြဲတစ္ခုျဖစ္တဲ့ ဆူဖွီဘာဝင္ေတြမွာ အ႐ူး အမူး ခ်စ္တတ္သူ “မာဂ်ႏူး”ရဲ႕ ဒ႑ာရီက ေျပာစမွတ္တစ္ခုပါပဲ။ အခ်စ္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အင္မတန္လည္း လွတဲ့ ဇာတ္လမ္းေလးပါ။
အဲဒီ့ မာဂ်ႏူးက “လိုင္လာ”လို႔ ေခၚတဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္မိသြားပါတယ္။ ခက္တာက မာဂ်ႏူးက ဆင္းရဲၿပီး လိုင္လာက အခ်မ္းသာဆံုး မိသားစုက ဆင္းသက္တာျဖစ္ေနတယ္။ အဲေတာ့လည္း သည္ႏွစ္ဦး ေပါင္းရဖို႔ အေရးက ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးေပါ့။

ၿပီးေတာ့လည္း မိုဟာေမဒင္ဘာသာဝင္ေတြရဲ႕ ႏိုင္ငံမွာျဖစ္ေနေလေတာ့ ကာ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕ မ်က္ႏွာကို ျမင္ရဖို႔ဆိုတာကိုက အင္မတန္ခက္လွ ပါတယ္။ အဲေတာ့ မာဂ်ႏူးခမ်ာမယ္ လိုင္လာနဲ႔ လက္ဆက္ဖို႔ ေနေနသာသာ လိုင္လာ့ကို ေတြ႕ဖို႔၊ လိုင္လာနဲ႔ စကားေျပာဖို႔၊ လိုင္လာနဲ႔ အတူတူ ထိုင္ဖို႔ ဆိုတာေလးေတာင္ ဘယ္လို ျဖစ္ႏိုင္မွာတံုး။

ဒါေပမယ့္ မာဂ်ႏူးခမ်ာ လိုင္လာ့ကို ခ်စ္လြန္းတဲ့ စိတ္နဲ႔ ႐ူးလို႔ ေနပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္မ်ား ႐ူးသလဲဆိုရင္ လိုင္လာ့အလွကို မႊမ္းထားတဲ့သီခ်င္းေတြကို ေန႔ေရာ ညပါ သီက်ဴး မဆံုးျဖစ္ေနတာေပါ့။

သူက လူေကာင္းသူေကာင္းေလး၊ လူလိမၼာေလးျဖစ္ေတာ့ တစ္ၿမိဳ႕လံုးက သူ႔ကို ခ်စ္ၾကတယ္။ သူ အခုလို အခ်စ္႐ူး႐ူးၿပီး ခ်စ္ေတး၊ လြမ္းေတး တေၾကာ္ေၾကာ္နဲ႔ ေမွ်ာ္ေအာ္ တမ္းတေနတာကို ျမင္ၾက ၾကားၾကရျပန္ေတာ့လည္း တစ္ၿမိဳ႕ လံုးက သူ႔အေပၚ က႐ုဏာ သက္မဆံုးေအာင္ ျဖစ္ေနေလေတာ့တာေပါ့။

ထူးဆန္းတာတစ္ခုကေတာ့ တကယ္တမ္းမွာ သူႀကိဳက္ေနတဲ့ လိုင္လာက သိပ္လွတဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ မဟုတ္ရွာတာပါပဲ။ တကယ့္ သာမန္ မိန္းကေလး၊ ရြက္ၾကမ္းေရက်ိဳကေလးမွ်သာပါ။

သို႔ေသာ္လည္း မာဂ်ႏူး ႐ူးေနေအာင္ျဖစ္ေနတာ၊ တစာစာ ေအာ္ျမည္ ငိုေၾကြးေနတာေတြဟာ ျပည့္ရွင္ ဘုရင့္နားအထိ ေပါက္ၾကားသြား႐ံုမက တစ္ခါ တစ္ေလမ်ားမွာ မာဂ်ႏူးတစ္ေယာက္ ဘုရင့္နန္းေတာ္ေဘးက ျဖတ္သြားရင္း “လိုင္လာေရ… ဘယ္မလဲ အခ်စ္ရယ္… မင္းဘယ္မွာလဲ”လို႔ သစ္ပင္ေတြကို ေမးလိုက္၊ ၾကယ္ေတြကို ေမးလိုက္ လုပ္ေနျပန္တဲ့အခါ ဘုရင္မင္းျမတ္မွာလည္း စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ရေလတယ္။ မာဂ်ႏူးလို လူေကာင္း သူေကာင္းေလး အခုလို ခံစားေနရတာကို မၾကည့္ရက္ေတာ္မူရွာဘူးေပါ့။

ဒါနဲ႔ တစ္ရက္က်ေတာ့ ဘုရင္ႀကီးက မာဂ်ႏူးကို သူ႔နန္းေတာ္ဆီ ဆင့္ ေခၚလိုက္တယ္။

“ေမာင္မင္းအတြက္ ငါကိုယ္ေတာ္ တကယ့္ကို စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရတယ္ ေမာင္မင္း။ အဲဒီ့ ကေလးမကိုလည္း ငါကိုယ္ေတာ္ ေကာင္းေကာင္း သိပါတယ္ကြဲ႕။ တကယ္ေတာ့ ေမာင္မင္းရဲ႕ ႐ုပ္ရည္ ႐ူပကာယကေတာင္ အဲဒီ့မိန္းမထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ သာလြန္ တင့္တယ္ပါေသးတယ္ မာဂ်ႏူး။ အဲဒီ့မိန္းမကေတာ့ သာမန္မိန္းမ၊ တကယ့္ကို ဘာမဟုတ္တဲ့ မိန္းမပါကြယ္”လို႔ ဘုရင္ႀကီးက မိန္႔လိုက္ၿပီး သူ႔နန္းေတာ္ထဲက မိန္းကေလး တစ္ဆယ္နဲ႔မွ ႏွစ္ေယာက္ကို မာဂ်ႏူး ေရွ႕ကို ထြက္လာခိုင္းလိုက္ပါတယ္။

ဘုရင္ႀကီးမွာက အမ်ားသိေတာ္မူတဲ့အတိုင္း မိဖုယားေတြ၊ ေမာင္းမေတြ၊ ကိုယ္လုပ္ေတာ္ေတြ တစ္ပံုရယ္နဲ႔မွ တစ္ပင္ဆိုေတာ့ အပ်ံစားမွန္သမွ် သူ႔ထံပါး မွာ ခစာေနရတာကိုး။

“ကိုင္း… ၾကည့္ မာဂ်ႏူး။ သည္ဆယ့္ႏွစ္ေယာက္ထဲက ေမာင္မင္း ႀကိဳက္တဲ့ တစ္ေယာက္သာ ေရြးပါကြယ္။ က်ဳပ္ ေမာင္မင္းကို စြန္႔ပါ့မယ္”

အဲဒီ့ေခတ္ အဲဒီ့အခါက မိုဟာေမဒင္ႏိုင္ငံေတြမွာ မိန္းမေတြကို လူသံုးကုန္လို သေဘာထားတဲ့ ကာလႀကီးေပမို႔ ေပးလို႔ ယူလို႔ ရတယ္ေပါ့ ကေလးတို႔ရယ္၊ အဲ… လူႀကီးတို႔ရယ္။

ဘုရင္က အဲသလိုလည္း မိန္႔လိုက္ေရာ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ၊ မာဂ်ႏူးလည္း သူ႔ေရွ႕က မိန္းမေတြကို တစ္ေယာက္ခ်င္း ၾကည့္ေတာ့တာေပါ့။ သူ အဓိက ၾကည့္တာက အဲဒီ့မိန္းမေတြရဲ႕ မ်က္လံုးေတြကို တည့္တည့္ စိုက္ၾကည့္တာပါ။ တစ္ေယာက္ၾကည့္လိုက္၊ မႀကိဳက္လိုက္၊ တစ္ေယာက္ၾကည့္လိုက္ မႀကိဳက္လိုက္နဲ႔၊ အေယာက္တိုင္းကို သူက ပယ္ခ်ပါတယ္။ ႐ိုး႐ိုး ပယ္တာေတာင္ မဟုတ္ဘူး။ ပါးစပ္ကလည္း ေျပာေသးတယ္။ “ဒါ လိုင္လာ မဟုတ္ဘူး၊ သူလည္း လိုင္လာ မဟုတ္ဘူး၊ ဒါလည္း လိုင္လာ မဟုတ္ဘူး”တဲ့။

ဘုရင္ႀကီးက မိန္႔ျပန္တယ္။

“ေမာင္မင္း ႐ူးေနတာ အမွန္ ေသခ်ာေနၿပီကပဲ။ သည္မိန္းမေတြအားလံုးဟာ ေမာင္မင္းရဲ႕ လိုင္လာ့ထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ပိုလွတဲ့ မိန္းမေတြခ်ည္းပဲ မာဂ်ႏူးရဲ႕။ ေမာင္မင္းရဲ႕ လိုင္လာကို ငါကိုယ္ေတာ္တိုင္ ျမင္ဖူးပါတယ္။ သိလည္း သိပါတယ္။ သူ႔ကိုသာမက သူ႔မိဘေတြကိုလည္း ငါကိုယ္ေတာ္ သိတယ္။ သူ႔ ဘိုးစဥ္ေဘာင္ဆက္ကအစ သိတယ္ကြဲ႕။ သိလို႔ ေျပာေနရတာ။ အဲဒီ့ သာမန္ မိန္းမနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အားလံုး ေမ့ပစ္လိုက္စမ္းပါ မာဂ်ႏူးရယ္။ သည္ထဲက ေမာင္မင္းႀကိဳက္တဲ့ တစ္ေယာက္သာ ေရြးပါကြယ္။ သည္ထဲက ေရြးလို႔မွ အားမရေသးဘူးဆိုရင္လည္း ေနာက္ထပ္ မိန္းမေတြ အမ်ားႀကီး ေခၚျပေပးဦး မယ္။ ငါကိုယ္ေတာ့္ နန္းေတာ္မွာ သည္ႏိုင္ငံက အလွဆံုး မိန္းမေတြခ်ည္း တစ္ပံုႀကီး ရွိပါသကြဲ႕။ ငါ့တိုင္းျပည္ထဲ ဘယ္ေနရာမွာပဲ မိန္းမေခ်ာ၊ မိန္းမလွ ရွိရွိ၊ ငါ့ကိုသာ ဦးဆံုး ဆက္သရတာ ေမာင္မင္း သိမွာပါ။ သည္ေတာ့ ငါ့နန္း ေတာ္ထဲက မိန္းမေတြထက္ ပိုေခ်ာ၊ ပိုလွတဲ့ မိန္းမဆိုတာ ဘယ္ေနရာမွာမွ မရွိဘူး ေမာင္မင္း။ ႏွစ္သက္ရာသာ ေရြးပါေလ”

မာဂ်ႏူးကလည္း မေခဘူး။ ဘုရင္ကို ျပန္ေလွ်ာက္တင္တယ္။

“အရွင္မင္းႀကီး သေဘာမေပါက္တာပါ ဘုရာ့။ အရွင္မင္းႀကီး လိုင္လာ့ကို မျမင္ႏိုင္ပါဘူး။ အရွင္မင္းႀကီးဆီမွာ ကြ်န္ေတာ္မ်ိဳး မာဂ်ႏူးရဲ႕ မ်က္လံုးေတြ မရွိတာမို႔ လိုင္လာ့ကို မျမင္ႏိုင္တာပါ ဘုရား။ အရွင္မင္းႀကီး လိုင္လာ့ကို မျမင္ႏိုင္ပါဘူး၊ ကြ်န္ေတာ္မ်ိဳးသာ သူ႔ကို ျမင္ႏိုင္ပါတယ္ ဘုရား။ သူ႔မိရင္း ဘရင္းေတြေတာင္မွ လိုင္လာ့ကို မျမင္ႏိုင္ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္မ်ိဳးတစ္ေယာက္တည္းသာ လိုင္လာ့ကို ေကာင္းေကာင္း ျမင္ႏိုင္ပါတယ္ ဘုရား။ ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ လိုင္လာ့ကို ကြ်န္ေတာ္မ်ိဳး တစ္ေယာက္တည္းသာ ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ခ်စ္မိရလို႔ အဲသလို ျမင္ႏိုင္စြမ္း ရွိေနရျခင္းပါပဲ ဘုရား”တဲ့။
ေျပာလို႔က အားမရေသးဘူး။ သူက ထပ္ဆင့္ ေျပာလိုက္ပါေသးတယ္။

“လိုင္လာ့ကို ခ်စ္လို႔သာ လိုင္လာ့ကို ကြ်န္ေတာ္မ်ိဳး ေကာင္းေကာင္းျမင္ဖူးသြားတာပါ ဘုရား။ ၿပီးေတာ့လည္း လိုင္လာက လွလို႔ ကြ်န္ေတာ္မ်ိဳး လိုင္လာ့ကို ခ်စ္ခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး ဘုရာ့။ ကြ်န္ေတာ္မ်ိဳး သူ႔ကို ခ်စ္မိတာက အရင္ပါ၊ ၿပီးေတာ့မွ ကြ်န္ေတာ့္မ်က္စိထဲကို အလွအပေတြ ေရာက္လာတာပါဘုရာ့”

ပံုျပင္ေလးကေတာ့ ဒါပါပဲ။

ဟုတ္ကဲ့… တကယ္သာ ခ်စ္သြားရင္ ကိုယ့္ခ်စ္သူသာ အလွဆံုးထင္ သြားတတ္တာလည္း ဓမၼတာပါပဲေလ။

ဇာတ္လမ္းေနာက္မွာ ေတြးစရာ
သည္ဇာတ္လမ္းေလးက နိဒါန္းမွာ ဆိုခဲ့တဲ့အတိုင္း ရာသီစာေလးတစ္ပုဒ္ ေရးထုတ္မယ္ ၾကံရင္းကေန ကြ်န္ေတာ့္ဆီမွာ အလြယ္တကူ ရွိေနတဲ့ ရည္ၫႊန္း စာအုပ္ထဲက “အခ်စ္”ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ ဖတ္ၾကည့္ရင္း ေတြ႕လိုက္တာေလးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ “အို႐ိႈ”ရယ္လို႔ ထင္ရွားတဲ့ “ဘာဂဝန္ ရွရီ ရာဂ်နိ(ရွ္)”လို႔ အမည္ရတဲ့ အိႏၵိယ ဒႆနဆရာႀကီးရဲ႕ အဆိုအမိန္႔ စာအုပ္ထူႀကီး သံုးအုပ္တြဲထဲက ဒ႑ာရီအတိုေလးတစ္ပုဒ္ကို ေကာက္ႏုတ္ၿပီး ဘာသာ ျပန္ဆို တင္ဆက္လိုက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဇာတ္လမ္းေနာက္က ေတြးစရာက လာပါၿပီ။

လွတာေတာ့ လူတိုင္း သေဘာက်ပါတယ္။ ႐ူပါ႐ံုကို မက္ေမာတာ့ လူ႔ သဘာဝပါ။ ဘယ္သူက အနိ႒ာ႐ံုကို မက္ေမာပါ့မလဲေလ။ ဒါ ရွင္းေနတာပါပဲ။
သို႔ေသာ္ အလွအေပၚမွာ အေျခခံတဲ့ ခ်စ္ျခင္းဟာ တည္ျမဲပါ့မလား၊ စစ္မွန္ပါ့မလားဆိုတာကေတာ့ ေမးခြန္းတစ္ခု ျဖစ္လာပါေတာ့တယ္။

ယုတၱိေဗဒနဲ႔ စစ္ခ်လိုက္မယ္ဆိုရင္ လွတာကို သေဘာက်တယ္။ အဲဒါ လူကို သေဘာက်တာ မဟုတ္ဘူးခင္ဗ်။ အဲဒီ့ လူရဲ႕ အျပင္ပန္း ႐ုပ္ပိုင္းကို သေဘာက်တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ပစၥည္းလို ေျပာမယ္ဆိုရင္ အျပင္က ထုပ္ပိုးထားတဲ့ စကၠဴလွလွကို သေဘာက်မက္ေမာတာသာ ျဖစ္ၿပီး အထဲမွာ ဘာပါတယ္ဆို တာ မေတြးထား၊ မတြက္ထားပါဘူး။ အဲဒီ့အလွအေပၚမွာ အ႐ူးအမူးျဖစ္ေနျခင္း သည္လည္းပဲ ထုတ္ပိုးစကၠဴကို ႐ူးမူးေနျခင္း မတၱသာ ျဖစ္ပါတယ္။

တကယ္လို႔ ႏွစ္ေယာက္တစ္ဘဝ ေပါင္းၾကတဲ့ အခ်ိန္က်မွ အေပၚယံ ထုပ္ပိုး စကၠဴလည္း ကြာက်၊ အထဲမွာ ထုပ္ထားတာက တညင္းသီးေတြ၊ ငါးပိ ေတြျဖစ္ေန။ ကိုယ္ကလည္း တညင္းသီးမႀကိဳက္၊ ငါးပိမႀကိဳက္သူသာ ျဖစ္ေနမယ္ဆို ဘယ့္ႏွယ့္လုပ္မတံုး။
ေတာ္ေတာ္ စဥ္းစားစရာ ေကာင္းပါတယ္။ ဒါက ပထမအခ်က္။

ဒုတိအခ်က္က လွတာကို မက္ေမာတာ၊ သေဘာက်တာဟာ တည္ျမဲပါ့မလားဆိုတဲ့ ေမးခြန္းနဲ႔ပဲ ဆက္စဥ္းစားရမွာပါ။ ထုပ္ပိုးစကၠဴေလးကို သေဘာက်တယ္ေပါ့ ခင္ဗ်ာ။ ေနာက္ထပ္ လွတဲ့ ထုပ္ပိုးစကၠဴေလးတစ္ရြက္ကို ထပ္ေတြ႕ရင္လည္း သေဘာက်မိဦးမွာ ေျမႀကီးလက္ခတ္မလြဲ ေသခ်ာလို႔ ေနျပန္ပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ တစ္ရြက္၊ ေနာက္ထပ္တစ္ရြက္နဲ႔၊ တစ္ဘဝလံုး ရြက္မဆံုးေအာင္ ျဖစ္ေနမယ့္ အလားအလာက အေတာ္ မ်ားလွပါတယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္ လွလို႔ ခ်စ္ျခင္းဟာ တာရွည္ခံပါ့မလားဆိုတာဟာ တကယ့္ စဥ္းစားစရာ အခ်က္ျဖစ္လာပါေတာ့တယ္။

မိုဟာေမဒင္ ဒ႑ာရီထဲက “မာဂ်ႏူး”ကေတာ့ ရွင္းတယ္။ “လွလို႔ ခ်စ္တာ မဟုတ္ဘူး၊ ခ်စ္လို႔ လွလာတာ”လို႔ ဘုရင့္ကိုေတာင္ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ျပန္ေလွ်ာက္တင္ပစ္လိုက္တယ္။

ဟုတ္တယ္… ခ်စ္ျခင္းအစစ္မွာ ေတာင္းဆိုမႈ မပါဘူး။ လိုလားမႈ မရွိဘူး။ သူ႔ဟာေလးနဲ႔ သူ ပကတိအတိုင္း ရွိေနတာေလးကို ခ်စ္တာပါ။ အေပၚယံ ထုပ္ပိုး စကၠဴကို ပဓာန မထားဘူး။ အတြင္း အႏွစ္သာရက အဓိက။ တညင္း သီး ႀကိဳက္တဲ့သူက တညင္းသီးမို႔လို႔ကို ႀကိဳက္ေနတာ၊ ငါးပိႀကိဳက္တဲ့သူကလည္း ငါးပိမို႔လို႔ကို ႀကိဳက္ေနတာ။ ပန္းကန္နဲ႔ပဲ ထည့္ထားထား၊ ႏႈတ္ခမ္းပဲ့ ေၾကြရည္သုတ္ ဇလံုနဲ႔ ထည့္ထားထား၊ ယုတ္စြအဆံုး ဖက္နဲ႔ပဲ ထည့္ထားထား၊ ကိုယ္ ႀကိဳက္တာေလးမို႔ကို စားခ်င္တာ၊ မစားရ မေနႏိုင္တာ။

အခ်စ္… အခ်စ္… ဪ… အခ်စ္
ေတာ္ေတာ္ ကဗ်ာဆန္တဲ့သူပဲေနာ္… အခ်စ္ကို တညင္းသီးနဲ႔ ႏိႈင္းလို ႏိႈင္း၊ ငါးပိနဲ႔ ႏိႈင္းလိုႏိႈင္းနဲ႔ဆိုၿပီး စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္း မဲ့မ်ားေနမိသလားဗ်ာ။

ဟုတ္ကဲ့… အခ်စ္ကို အဲသလိုကို ႏိႈင္းလိုက္မွ မ်က္စိထဲ ကြင္းကြင္းျမင္၊ နားထဲ ဆတ္ဆတ္ေရာက္မွာမို႔ အဲဒါေတြနဲ႔ ႏိႈင္းခ်လိုက္ရတာပါ။
ေခတ္အဆက္ဆက္ ခ်စ္ၾက၊ လြမ္းၾကသူေတြမွာက အေပၚယံ စကၠဴတို႔၊ ထည့္ထားတဲ့ ပန္းကန္တို႔အေပၚမွာ သိပ္အာ႐ံုမ်ားတတ္ၾကပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ဘာသားနဲ႔မွ ထုမထားတဲ့ လူသားမို႔ ႏုစဥ္အခါက ခ်စ္ခဲ့ဖူးတာမ်ား နည္းမွတ္လို႔ေလ။ စာတစ္အုပ္ေတာင္ ေရးထုတ္ယူရတဲ့အထိပါပဲ။
သို႔ေသာ္ အဲဒီ့အထဲမွာ အမ်ားစုက အေပၚယံ ထုပ္ပိုးစကၠဴေတြကို မက္မိတာက မ်ားပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ေတာ့ အဟုတ္မွတ္လို႔ေပါ့ဗ်ာ။ တကယ္လည္း ခြာၾကည့္ေတာ့မွ ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္လိုမွ မစားတဲ့ ငါးပိေတြ ျဖစ္လိုျဖစ္ေန၊ ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္လိုမွ မစားတဲ့ အဆိမ့္လံုးဝ မပါေသာ ခ်ိဳရဲရဲ မလိုင္လံုးေတြ ျဖစ္ေနတာနဲ႔ ၾကံဳရတာလည္း ခဏ ခဏပါ။

သို႔ေသာ္ ကံေကာင္း အေၾကာင္းလွတဲ့အတြက္ ကြ်န္ေတာ့္ဘဝမွာ အခ်စ္နဲ႔ ေတြ႕ရပါတယ္။ အဲဒီ့ အခ်စ္ႀကီး ကိုယ့္ဆီမွာ ရွိေနမွန္း သိတာ အသက္ ၄၀ နားေရာက္ေတာ့မွပါ။ အဲ… ေနဦးဗ်။ စကားျပင္ေျပာမွ ျဖစ္လိမ့္မယ္။ ကိုယ္ ခ်စ္လို႔ ရယူထားမွန္း ကိုယ့္ဘာသာ သိေတာ့တာ အသက္ ၄၀ နား ေရာက္ေတာ့ မွျဖစ္ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္က ထုပ္ပိုးစကၠဴေတြ၊ ပန္းကန္ေတြေနာက္ကို ေကာက္ေကာက္ ပါေအာင္ လိုက္ခဲ့သူျဖစ္လင့္ကစား ကြ်န္ေတာ့္ခ်စ္သူ “လိုင္လာ”ကေတာ့ သာမန္ ရြက္ၾကမ္းေရက်ိဳမွ်သာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူက ကြ်န္ေတာ့္မ်က္စိထဲမွာ သိပ္လွေနခဲ့ပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ သူနဲ႔ လက္ဆက္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပသိ အဲဒါက မသိစိတ္နဲ႔ပါ။

တကယ့္ အသိစိတ္နဲ႔ သူ တအားလွမွန္း ကြ်န္ေတာ္ သိခြင့္ၾကံဳတာကေတာ့ ၄၀ နားကပ္ေတာ့မွသာျဖစ္ပါတယ္။

နိဂံုး
ေယာက်္ားေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ မိန္းကေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ အခ်စ္ဆိုတိုင္း မယံုေစခ်င္ေသးပါဘူး။ တပ္မက္စြဲလန္းစိတ္ဟာလည္း မာဂ်ႏူး ႐ူးသလို ႐ူးသြားေစႏိုင္ပါ ေသးတယ္။

တကယ့္အခ်စ္အတြက္က အေၾကာင္းသိဖို႔ လိုပါတယ္။ သည္အတြက္ ေပါင္းၾကည့္ရမွာပါ။ ေပါင္းၾကည့္တယ္ဆိုတာကို တလြဲ မေတြးေစခ်င္ပါဘူး။ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းေတြလို တရင္းတႏွီး လံုးလားေထြးလားေနၾကည့္ၿပီးမွ အတြင္း အႏွစ္သာရကို ျမင္သိႏိုင္ ခံစားႏိုင္မွာပါ။ အဲဒီ့အခ်ိန္က်ေတာ့မွ အေပၚယံု ထုပ္ပိုးစကၠဴေတြ ေျပသြားမွာပါ။

အဲေတာ့ တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ခ်စ္မိၿပီဆိုရင္ ငါခ်စ္တာ အႏွစ္လား၊ အကာလားဆိုတာ ဦးေႏွာက္ေလးနဲ႔ ခ်င့္ခ်ိန္ၾကည့္ေတာ္မူၾကေစခ်င္ပါတယ္။ အကာကို ခ်စ္ေနမိတာမွန္း သတိထားမိရင္ မခ်စ္နဲ႔လို႔ မတားပါဘူး။ ခ်စ္ႏိုင္ပါတယ္။ သို႔ေသာ္ အေၾကာင္းဆက္ ေပါင္းဖက္ဖို႔အထိ အေလာတႀကီး မစဥ္းစားေသးဘဲ အႏွစ္ကို ျမင္လာရေအာင္ ထဲထဲဝင္ဝင္ ေပါင္းသင္း ဆက္ဆံၾကည့္ ေစခ်င္ပါတယ္။

အဲသလို ေပါင္းၾကည့္ေနခိုက္မွာ စကားလည္း မလြန္၊ လူလည္း မကြ်ံ ေအာင္ ကိုယ္ရွိန္သတ္တတ္ဖို႔လည္း အေရးႀကီးပါတယ္။

အခ်ိန္ေလးတစ္ခ်ိန္ ေရာက္လာ၊ သာမန္အားျဖင့္ သံုးႏွစ္ေလာက္ အခ်ိန္ ယူၿပီးသြားတဲ့အခါ အကာကိုလည္း သေဘာက်၊ အႏွစ္ကိုလည္း ကိုယ့္ဘက္က လက္ခံႏိုင္ၿပီဆိုတာ ေသခ်ာတဲ့အခါက်ေတာ့မွ က်န္တာေတြ ဆံုးျဖတ္ရင္ အမွား နည္းၿပီး စိတ္ခ်မ္းသာစရာ ဘဝလမ္းကို ေလွ်ာက္လွမ္းႏိုင္ၾကမွာပါ။

ဒါ ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ေတြ႕နဲ႔ ေျပာတဲ့ စကားပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အိမ္ေထာင္သက္ဆိုရင္ ႏွစ္အစိတ္ကို ေကာင္းစြာ ေက်ာ္လြန္လာခဲ့ပါၿပီ။ ေအာင္ျမင္တဲ့ အိမ္ေထာင္ေရး၊ ခ်မ္းေျမ႕တဲ့ အိမ္ေထာင္ေရးဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ့္အေၾကာင္းသိေတြ က အံ့ဩၾကပါလိမ့္မယ္။ သည္ေလာက္ေတာင္မွ ဣေႁႏၵမရတဲ့ ေကာင္စားမ်ိဳးက ဘယ့္ႏွယ္က ဘယ့္ႏွယ္ ဣေႁႏၵရတဲ့ အိမ္ေထာင္ေရးကို ရသြားတာလဲလို႔ ေတြးေနၾကမွာပါ။

အမွန္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္က ဦးေႏွာက္ကို သံုးၿပီး အိမ္ေထာင္ေရးကို တည္ေဆာက္ခဲ့တာပါ။ ေျပာလက္စနဲ႔ ျပန္ခ်ိတ္ရရင္ေတာ့ အကာထက္ အႏွစ္၊ ထုပ္ပိုး စကၠဴထက္ အတြင္းသားကို ပိုၿပီး အေလးထား ေရြးခ်ယ္ခဲ့လို႔ အခုလို ေျပာႏိုင္လာရတာလည္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

သည္ေတာ့ကာ အိမ္ေထာင္မရွိေသးသူမ်ား၊ အိမ္ေထာင္ျပဳဖို႔ တာစူေနသူမ်ားကို သည္တစ္လအထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ စကားလက္ေဆာင္ေလး ေပးလိုက္ ခ်င္ပါတယ္။

ထုပ္ပိုးစကၠဴနဲ႔ အတြင္းသား၊ ကြဲျပားေအာင္ ခြဲၿပီး ခ်စ္တတ္ပါေလမွ တစ္ဘဝစာ စိတ္ခ်မ္းသာရမယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း…

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္
(ရန္ကုန္ – ၂၀၁၂၁၃)

(၂၀၁၄ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလထုတ္ Fashion Image မဂၢဇင္း)