Skip to content

ျဖဴေကာင္လည္ျပန္

6 March 2014

အလိုက္သင့္ကေလး ေရးတဲ့စာ

၁၆ ႏွစ္ ေမာင္၊ ေယာင္ေတာင္ေတာင္

အတြက္အခ်က္အတိုင္းသာ ျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ၁၆ ႏွစ္မွာ ဆယ္တန္း ေအာင္ရမွာပါ။ သို႔ေပမင့္ ဘဝဆိုတာ ျဖစ္ခ်င္ေပမယ့္လည္း မျဖစ္၊ မျဖစ္ခ်င္လည္း ျဖစ္ခ်င္သလိုေတြ စြတ္ျဖစ္ကုန္တတ္တာမ်ိဳးမို႔ ၁၆ ႏွစ္မွာ ကြ်န္ေတာ္ ဆယ္တန္း မေအာင္ခဲ့ပါဘူး။ ဆယ္တန္းကို ေရာက္ပင္ ေရာက္ခဲ့ေပမယ့္လည္း အဲဒီ့ႏွစ္က မေအာင္ဘူးခင္ဗ်။

Self-portraitမေအာင္လို႔ က်သလားဆိုေတာ့လည္း မက်ဘူး။ အေတာ္ေတာ့ အူလည္လည္ႏိုင္ပါတယ္။ စာေမးပြဲ မေအာင္ဘူးဆိုတာဟာ က်တာ မဟုတ္တာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ က်တယ္ ဆိုတာ ေအာက္ကို ေရာက္သြားတာ မဟုတ္လား။ အဲေတာ့ ဆယ္တန္းက်တယ္ဆိုရင္ ဆယ္တန္းရဲ႕ ေအာက္ျဖစ္တဲ့ ကိုးတန္းတို႔၊ ရွစ္တန္းတို႔ဆီ “က်ဆင္း”သြားတာမွ မဟုတ္တာ။ မေအာင္တာဟာ က်တာ ဘယ္ဟုတ္ပါေတာ့မလဲေနာ္။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ေခတ္တုန္းကေတာ့ အေတာ့္ကို အူလည္လည္ႏိုင္တဲ့ မေအာင္နည္း တစ္မ်ိဳး ရွိပါေသးတယ္။ ေအာင္ေတာ့ ေအာင္တယ္၊ ဒါေပမယ့္ မေအာင္ဘူးဆိုတဲ့ နည္းေပါ့။ ဆယ္တန္းေအာင္ရင္ တကၠသိုလ္ တက္လို႔ ရတယ္ေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္ ေအာင္တဲ့နည္းက တကၠသိုလ္တက္လို႔ မရတဲ့နည္းနဲ႔ ေအာင္တဲ့ ေအာင္နည္းပါ ခင္ဗ်။ “ခ”စာရင္းက ေအာင္တာတဲ့။

ဘာႀကီးမွန္းလဲ မသိဘူး။ တကၠသိုလ္မွ တက္လို႔ မရေတာ့ တက္ခ်င္ရင္ ေနာက္တစ္ႏွစ္ ျပန္ေနရတာပဗ်ာ။

ျဖစ္ပံုက အဲဒီ့ ၁၉၇၃-၇၄ ပညာသင္ႏွစ္က ထူးျခားသဗ်။ စာေမးပြဲ ေမးခြန္းက ဘယ္လိုျဖစ္တယ္ မသိဘူး၊ မတရား လြယ္သြားၿပီး ေအာင္တဲ့သူေတြ ဗံုးေပါလေအာ ျဖစ္ကုန္တာနဲ႔ တစ္ဘာသာ အမွတ္ ၄၀၊ စုစုေပါင္း ၆ ဘာသာ အမွတ္ေပါင္း ၂၄၀ ရရင္ ေအာင္ရမယ့္ဟာကို သတ္မွတ္ခ်က္ ျပင္ထည့္လိုက္ၾကၿပီးသကာလ အဲဒီ့ႏွစ္မွာ တစ္ဘာသာႀကိတ္ႏႈန္း ၆၀၊ စုစုေပါင္း အမွတ္ ၃၆၀ ရမွ အေအာင္ေပးတဲ့ ႏွစ္ႀကီး ျဖစ္သြားပါေရာလား။ အဲေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ ခမ်ာေလးမွာ တစ္ဘာသာမွ ၄၀ ေအာက္ မေရာက္ရွာဘဲ စုစုေပါင္း အမွတ္ ၃၆၀ ကို မမီတဲ့အတြက္ “က”အဆင့္ကို မမီေတာ့ဘဲ “ခ”အဆင့္မွာ ဟတ္ေကာ့ (half-cocked)ႀကီး ျဖစ္ေနေတာ့တာေပါ့။

(ဟတ္ေကာ့ဆိုတဲ့ သိုးေဆာင္းစကားက ေသနတ္ေမာင္းက က်ည္ဆံရဲ႕ ဖင္ကို အျပည့္မ႐ိုက္မိဘဲ တစ္ဝက္ပဲ ႐ိုက္မိသြားတာမို႔ က်ည္မထြက္ဘဲ တို႔လို႔ တန္းလန္းႀကီးျဖစ္ေနတာကို ဆိုလိုသတဲ့။)

အမွန္ေတာ့ စာလည္း မညံ့လွတဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေဝေလေလအဖြဲ႕သား အေတာ္မ်ားမ်ား အဲဒီ့ႏွစ္က အဲသလို ဟတ္ေကာ့ႀကီးနဲ႔သာ ေအာင္ခဲ့ၾကၿပီး ဆယ္တန္းကို ေနာက္တစ္ႏွစ္ ထပ္ေနခဲ့ၾကရပါတယ္။

ကာလ သဘာဝ
ခုေတာ့လည္း ပါးစပ္ရာဇဝင္ေလးတစ္ခု ျဖစ္ခဲ့ၿပီေပါ့ေလ။ အဲတုန္းကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို အေရးႀကီးခဲ့တာပ။ ကြ်န္ေတာ့္မိဘေတြကေတာ့ သိပ္ ဆူလား ပူလား မလုပ္ၾကပါဘူး။ ေနာက္တစ္ႏွစ္ ေသခ်ာ ျပန္ႀကိဳးစားဖို႔ေလာက္ပဲ ေျပာခဲ့ရွာၾကပါတယ္။ သို႔ေသာ္ သူတို႔ မဆူေပမယ့္ ကိုယ့္ဘာသာ အေနရေတာ့ အနည္းအပါး ခက္ေနခဲ့တာေပါ့ေလ။ ဒါလည္း ေအာင္စာရင္း ထြက္ၿပီးခါစေလာက္သာပါ။ ေနာက္က်ေတာ့လည္း သူ႔ဟာနဲ႔သူ ပံုမွန္အတိုင္း ျဖစ္သြားတာပါပဲ။

ႏွစ္နည္းနည္း ၾကာလာတဲ့အခါမွာေတာ့ ဆယ္တန္းကို တစ္ႏွစ္နဲ႔ ေအာင္ခဲ့သလား၊ ႏွစ္ႏွစ္ေျဖယူရသလား၊ သံုးႏွစ္ေျဖခဲ့ရတာမ်ိဳးလားက သိပ္ အေရးမႀကီးေတာ့ပါဘူး။ ဆယ္တန္းေအာင္၊ မေအာင္ကသာ အေရးႀကီးခ်င္ သလို ျဖစ္လာခဲ့ပါေတာ့တယ္။ အဲဒီ့ကမွ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာတဲ့ အခါမွာေတာ့ အဲဒါေတြက ဘာမွ အေရးမႀကီးေတာ့သလိုပဲ။ ဆယ္တန္း ေအာင္ျခင္း၊ မေအာင္ျခင္း၊ ဘြဲ႕ရျခင္း၊ မရျခင္းက ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ျဖစ္တည္မႈ၊ လူေတာတိုးမႈမွာ ဘာမွ သိပ္အေရးမပါေတာ့ဘူး။

တျခားႏိုင္ငံေတြမွာဆိုရင္ေတာ့ အဲလို ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္မယ္၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံမွာေတာ့ အဲဒီ့အတိုင္းႀကီးကို အတိအက် ျဖစ္ေနေတာ့တာပါပဲ။
ေလာေလာဆယ္မွာ ႏိုင္ငံျခားက ပညာရွင္ေတြနဲ႔ လက္ပြန္းတတီး ဆက္ဆံေနရပါတယ္။ သူတို႔ရဲ႕  အသိပညာေတြနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ ဘြဲ႕ေတြ၊ သူတို႔ရဲ႕ ဖတ္အား မွတ္အားေတြကို သေဘာက်မိတယ္၊ အားက်မိတယ္။ စာဖတ္တဲ့ ေနရာမွာေတာ့ သူတို႔ကို ကြ်န္ေတာ္ ယွဥ္ႏိုင္ေနတယ္။ အသိပညာ အရာမွာလည္း သိပ္ေတာ့ အကြာႀကီး မဟုတ္ဘူး။ သို႔ေသာ္ ဘြဲ႕အရာမွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္အေနအထားက သူတို႔ကို ဘယ္လိုမွ မယွဥ္ႏိုင္တဲ့ အေနအထား။ အလားတူပဲ အဲဒီ့ဘြဲ႕ကို အေျခခံၿပီး ရရွိထားတဲ့ ရာထူးဂုဏ္သိရ္၊ ရပ္တည္မႈေတြအရလည္း သူတို႔က သာေနၾကတယ္။ ရေနတဲ့ ဝင္ေငြခ်င္းေတာ့ သိပ္ကြာလွမယ္ မထင္ဘူး။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ေစ သူတို႔ႏိုင္ငံေတြမွာက ပညာကို တန္ဖိုး ထားတာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ဆီမွာေတာ့ ပညာက ပြဲလယ္ သိပ္မတင့္ခ်င္သလိုႀကီးပဲ။ ပိုက္ဆံက တယ္စကားေျပာေနတာကိုး။ အဲေတာ့ ပိုက္ဆံရွိရင္ လူရာဝင္ လူေတာတိုးေနေတာ့တာေပါ့။

ထားပါေလ… အဲဒီ့ကေန ေနာက္ထပ္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာအၾကာ ေသခါနီးက်ရင္ေတာ့ ပညာလည္း အေရးမႀကီး၊ ရာထူးဂုဏ္သိရ္လည္း အေရးမပါ၊ ပိုက္ဆံလည္း ကယ္ႏိုင္ေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ရွင္ေနတုန္းသာ တစ္နည္းမဟုတ္ တစ္နည္းနဲ႔ ပြဲလယ္ တင့္ခ်င္ခဲ့ၾက၊ တင့္ေအာင္ နည္းေပါင္းစံုနဲ႔ ႀကိဳးစားခဲ့ၾကရင္း ေသခါနီးက်မွ အေမာေဖာက္ၿပီး ငါ့ႏွယ္၊ ဟိုဟာေလးမွ မလုပ္ခဲ့ရ၊ သည္ဟာေလးမွ မျပဳခဲ့ရနဲ႔ ေႏွာင္းေနာင္တမ်ား တစ္ေပြ႕တစ္ပိုက္နဲ႔ ဂိုက္မက် ျဖစ္သြားရသူေတြလည္း သည္ေလာကထဲမွာ နည္းမယ္ မထင္ပါဘူး။

ရွင္ေနတုန္းနဲ႔ ျဖတ္သန္းဆဲ အခိုက္အတံ့မွာ အေရးႀကီးသလို ထင္ေယာင္ မွားခဲ့သမွ်ဟာ ကာလေတာင္တာ ရွည္ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် ဘာဆိုဘာမွ မႈေလာက္စရာ မေကာင္းေတာ့တာကိုက ေလာကတံထြာ ဓမၼတာလို႔သာ ဆိုရ မယ္ ထင္ပါရဲ႕။

စံျပရဲ႕ ေက်းဇူး

၁၆ ႏွစ္အရြယ္တုန္းက ကြ်န္ေတာ္ ဘာျဖစ္ခ်င္ခဲ့သလဲ။

ေသခ်ာတာကေတာ့ဗ်ာ၊ အဲတုန္းက ကြ်န္ေတာ္ ဓာတ္ရွင္မင္းသား၊ အဆိုေက်ာ္၊ စာေရးဆရာ၊ ဓာတ္ရွင္ဒါ႐ိုက္တာ သိပ္ျဖစ္ခ်င္ခဲ့သေပါ့။ အမ်ား သိေတာ္မူတဲ့အတိုင္း ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ စံျပပုဂၢိဳလ္က မင္းသားႀကီး ဝင္းဦးပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေခတ္မွာ ကံေကာင္းတာက အထင္ႀကီး ေလးစား အားက် အတုယူစရာ စံျပပုဂၢိဳလ္ေတြ ရွိေနတာပဲ။ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ဝင္းဦးေပါ့။

ဝင္းဦးကို အားက်မိတဲ့အတြက္ ဓာတ္ရွင္နယ္မွာ ကြ်န္ေတာ္ ဘာေကာင္မွ ျဖစ္မလာခဲ့ေပမယ့္ အျမတ္ထြက္ခဲ့တာေတြ ရွိပါတယ္။ အဲဒီ့ထဲက အဓိက အက်ဆံုး အျမတ္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ အထင္ႀကီး ေလးစား အားက်တဲ့ သူ႔ရဲ႕ အဂၤလိပ္စာ စြမ္းရည္ကို တုပ ႀကိဳးစားခဲ့မိလို႔ ကေန႔အခါမွာ ကြ်န္ေတာ္ဟာ အဲဒီ့ အဂၤလိပ္စာေလး ေသစာရွင္စာတတ္မႈတစ္ခု အေၾကာင္းျပဳၿပီး ပိုက္ဆံ ေကာင္းေကာင္း ရွာစားႏိုင္ေနတာပါပဲ။ အဲဒါဟာ ကြ်န္ေတာ့္ဖခင္ႀကီးရဲ႕ အဂၤလိပ္စာ တတ္ေစခ်င္လြန္းမႈ ေက်းဇူးနဲ႔အတူ သြားေလသူ ႏိုင္ငံေက်ာ္ မင္းသားႀကီး (ဦး)ဝင္းဦး ေက်းဇူးကလည္း တစ္စိတ္တစ္ပိုင္း ပါေနပါလိမ့္မယ္။

ဒုတိယ အျမတ္ကေတာ့ လက္ႏွိပ္စက္နဲ႔ စာေရးတာပါ။ သူစာေရးရင္ လက္ႏွိပ္စက္နဲ႔ စာေရးတယ္လို႔ သိထားရတဲ့အတြက္ ကြ်န္ေတာ္သည္လည္း စာေပနယ္ကို တိုးဝင္စမွာကတည္းက လက္ႏွိပ္စက္နဲ႔သာ စာေရးပါေတာ့တယ္။ အဲဒီ့အတြက္ လက္ႏွိပ္စက္ကို ကြ်မ္းကြ်မ္းက်င္က်င္ မ်က္ႏွာလႊဲစနစ္နဲ႔ သြက္သြက္ႀကီး ႐ိုက္ႏိုင္လာခဲ့သလို ကြန္ပ်ဴတာေခတ္ ေရာက္ေတာ့လည္း စာ႐ိုက္ရတာ ဘာအခက္အခဲမွ မရွိေတာ့ပါဘူး။

အဲဒီ့ အျမတ္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္းအတြက္ေတာင္ မဟုတ္ဘူး။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ တစ္မိသားစုလံုးအတြက္ပါ ထြက္တဲ့ အျမတ္လို႔ ေတာင္ ဆိုႏိုင္တယ္။

တကယ္က ကြ်န္ေတာ့္ ဖခင္ႀကီးက လက္ႏွိပ္စက္စာေရးအျဖစ္ အမႈထမ္းၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ကို လူလားေျမာက္ေအာင္ ပ်ိဳးေထာင္ခဲ့သူပါ။ သို႔ေသာ္ သူက ေအာက္က်လွတဲ့ သူ႔အလုပ္ကို ကြ်န္ေတာ္ မဆက္ခံေစခ်င္ရွာပါဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ လက္ႏွိပ္စက္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို သင္ၾကားျပသျခင္း မရွိသလို အားလည္း မေပးပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ လက္ႏွိပ္စက္ သင္ခ်ိန္မွာ သူသာ ရွိေနဦးမယ္ဆိုရင္ အျပင္းအထန္ ကန္႔ကြက္မွာကိုေတာင္ ေတြးမိပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ လက္ႏွိပ္စက္သင္တာက အသက္ အစိတ္ေလာက္က်မွပါ။ အေဖ မရွိေတာ့ခ်ိန္ေပါ့။ အေမကေတာ့ မကန္႔ကြက္ခဲ့ရွာပါဘူး။ မကန္႔ကြက္ဆို ေမေမက ကြ်န္ေတာ္ ဘာလုပ္ေနေန ၾကည္ျဖဴတတ္သူမို႔ပါပဲ။ အဟဲ… မိန္းမ ယူတာက လြဲရင္ေပါ့ ခင္ဗ်ာ။

အဲလိုနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ အိမ္ေထာင္က်၊ ကေလးသားေျမးရခ်ိန္မွာ ကြန္ပ်ဴတာက ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြရဲ႕ ဘဝထဲကို တိုးဝင္လာခဲ့ပါေတာ့တယ္။ သည္အခါ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူကိုလည္း လက္ႏွိပ္စက္ သင္ခိုင္းခဲ့သလို ကြ်န္ေတာ့္သားသမီး ေလးေတြလည္း စာတတ္ခ်ိန္ကတည္းက လက္ႏွိပ္စက္ လက္ကြက္ေတြကို မ်က္ႏွာလြဲ ႐ိုက္တတ္ေအာင္ ကိုယ္တိုင္ သင္ၾကား ေလ့က်င့္ေပးခဲ့ပါေတာ့တယ္။ သည္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မိသားစုဝင္ ေလးဦးစလံုးဟာ ကြန္ပ်ဴတာ လက္ကြက္ကို မ်က္ႏွာလႊဲစနစ္နဲ႔ ေဂ်ာင္းေဂ်ာင္းေျပး ႐ိုက္ႏိုင္ေနၾကပါေတာ့တယ္။ ဝင္းဦးရဲ႕ အက်ိဳးေပးပံုကေတာ့ ေနာက္ထပ္ မ်ိဳးဆက္အထိေတာင္ ပါသြားတယ္လို႔ ဆိုရမယ္ ထင္ပါတယ္။

ဝင္းဦးကို အထင္ႀကီး ေလးစား အားက် အတုခိုးခဲ့တဲ့အတြက္ ထြက္လာတဲ့ အျမတ္ေတြထဲမွာ ေနာက္ဆံုး တစ္ခုကေတာ့ စာေရးရာမွာ သြက္သြက္လက္လက္နဲ႔ ရႊင္ရႊင္ေသာေသာေလး ေရးတတ္တာကလည္း သူ႔ေရးဟန္ကို အတုခိုးရာက ရတဲ့ အက်ိဳးေက်းဇူးပါပဲ။

ဒူးေလာက္တင္ေတာ့…

ကြ်န္ေတာ့္အသက္ ၁၆ ႏွစ္ဆိုတာ ႏွစ္ေပါင္း ၄၀ ေတာင္ ၾကာခဲ့ပါၿပီ။

ႏွစ္ ၄၀ ဆိုတာ မနည္းမေနာႀကီးပါပဲ။ အခုေနရာကေန ျပန္ေျပာင္း ငဲ့ေစာင္းၾကည့္တာေတာင္ အေတာ္ေလး ကြာလွမ္းသြားပါၿပီ။ မေန႔တစ္ေန႔ကလိုပဲလို႔ ေျပာလို႔ မရေတာ့ပါဘူး။

သည္ႏွစ္ေပါင္း ၄၀ အတြင္းမွာ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ ခရီးေတြ၊ ရင္ဆိုင္ခဲ့ရတဲ့ အခက္အခဲေတြ၊ ရယ္ခဲ့ရတာေတြ၊ ေမာခဲ့ရတာေတြကို တစ္စစီ တစ္ဆစ္စီ ျပန္ၾကည့္ဖို႔ေတာင္ ခပ္ခက္ခက္ပါပဲ။

ကြ်န္ေတာ့္ဘဝက ကြ်န္ေတာ္ေရးတဲ့ စာေတြလိုပဲ၊ လိုရင္းကို ဘယ္ေတာ့ ေရာက္မယ္မွန္း မသိတတ္ႏိုင္ဘဲ ေတာေရာက္ ေတာင္ေရာက္ ေလွ်ာက္ျဖစ္ေနခဲ့ေတာ့ ပိုဆိုးပါတယ္။ အခုထက္ထိလည္း လူသာ ဆက္လုပ္ေနရတယ္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဘာေကာင္မွန္းကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ မသိသလိုႀကီးပဲ။

ျဖစ္ခ်င္တာေတြ ျဖစ္မလာခဲ့တာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ ၁၆ ႏွစ္တုန္းက ကြ်န္ေတာ္ျဖစ္ခ်င္တာေတြကို ေျပာခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ ႏွစ္ေလးဆယ္အၾကာမွာ အဲဒီ့ ကြ်န္ေတာ္ ျဖစ္ခ်င္တဲ့အထဲက စာေရးဆရာဆိုတာေလး ကတ္ကတ္သတ္သတ္ က်န္ေနေသးတဲ့အတြက္ မဆိုးဘူးလို႔ ဆိုရမယ္ ထင္ပါတယ္။

ျဖစ္ခ်င္တာေတြ အကုန္ ျဖစ္မလာဘူးလို႔သာ ေျပာရတာပါ။ တကယ္က အဲလို ျဖစ္မလာတဲ့ အတြက္ သိပ္ေတာ့ ထိထိခိုက္ခိုက္ မခံစားရပါဘူး။

တကယ္ခ်ေရးၾကစတမ္းဆို ကြ်န္ေတာ္ ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၄၀ ခရီးကို သည္လိုစာတိုေလး တစ္ပုဒ္တစ္ေလမွ်နဲ႔ ဘယ္လိုမွ အာသာေျပႏိုင္စရာ မရွိပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္ ေတာေရာက္ေတာင္ေရာက္ ေလွ်ာက္ေရးတတ္ပံုမ်ိဳးနဲ႔ဆို စာအုပ္အထူႀကီး တစ္အုပ္စာ ေရးျပႏိုင္ပါမွ တန္ကာက်ပါမယ္။

၁၆ ႏွစ္ မတိုင္ခင္

အတိုေတြ ခ်ဳပ္ၾကည့္လိုက္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ၁၆ ႏွစ္အထိ ကိုယ္ေရးရာဇဝင္ သံခိပ္ကို သည္လို ရလာပါတယ္။

ေမြးတယ္ဗ်ာ။ မန္းေရႊၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးမွာ။ ေမြး႐ံုသာ ေမြးလိုက္ရတယ္။ အခါလယ္သားျပည့္ဖို႔ ေဝးစြ၊ လူ႔ေလာကထဲ ေရာက္လို႔မွ ရက္ေပါင္း ၅၀ မျပည့္တတ္ႏိုင္ေသးခင္မွာ ကယားျပည္နယ္က ေလာပိတရဲ႕ ဟိုးဘက္ ေလာဓေလ့ဆိုတဲ့ ရြာကေလးကို ေရာက္သြားတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ပထမဆံုး ေရအားလွ်ပ္စစ္စက္႐ံု တည္ေဆာက္ဖို႔ ျပင္ဆင္ေနဆဲ ဒိုင္းနမိုက္ခြဲသံ တအံုး အံုးၾကားမွာ လူကေလး ျဖစ္လာခဲ့တယ္။

အဲဒီ့ကေန လူမွန္း မသိတသိက်ေတာ့ မန္းေရႊၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးက အေမ့ရဲ႕ ခန္ဗွင့္(န္)(ထ္) (ကြန္ဗင့္) ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးမွာ ေက်ာင္းေနဘဝ စတယ္။

အဲဒီ့ကေန လြိဳင္ေကာ္ စိန္႔ဂ်ိဳးဇက္ေက်ာင္းကို ေရာက္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ သာသနာျပဳေက်ာင္းေတြကို ျပည္သူပိုင္သိမ္းတာက ဆက္တိုက္။ ေလာဓေလ့ အလယ္တန္းေက်ာင္းမွာ သံုးတန္းအထိ ေနရတယ္။ ေလးတန္းက်ေတာ့ ေတာင္ႀကီးက အမွတ္ ၃ အမ်ိဳးသမီးအစိုးရ အထက္တန္းေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစား ေနရတယ္။ တ႐ုတ္-ဗမာ အေရးအခင္းဆိုတာႀကီးကို စၾကံဳရတယ္။ ဘာမွန္းလည္း မသိဘူး။ လူကမွ ကိုးႏွစ္သာသာ ရွိေသးတဲ့ အရြယ္။ ပုန္း၊ ပုန္းဆိုတာနဲ႔ ေက်ာင္း ေျမတိုက္ခန္းထဲ ဝင္ပုန္းေနခဲ့ရတာပဲ မွတ္မိတယ္။

ထူးျခားခ်က္က အဲဒီ့ ေလးတန္းေက်ာင္းသားဘဝမွာ ဇေတြ ျပလာခဲ့တာပါပဲ။ ေက်ာင္းျပဇာတ္မွာ ဇာတ္လိုက္ ဝင္လုပ္တယ္။ ကဗ်ာရြတ္ၿပိဳင္ပြဲမွာ ဆုရတယ္။ ေက်ာင္းနံရံကပ္စာေစာင္မွာ ကဗ်ာဝင္ေရးတယ္။ ေက်ာင္းသူႀကီးေတြ က ေန႔လယ္ခဏနားခ်ိန္မွာ ေခၚေခၚၿပီး သီခ်င္းဆိုခိုင္းရင္ လူပံုအလယ္မွာ မရွက္မေၾကာက္ သီခ်င္းတေၾကာ္ေၾကာ္ ဆိုတတ္တယ္။

တစ္ဆက္တည္းမွာ ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ေပၚက ဆူးေတြလည္း စတင္ေပါက္လာခဲ့ပါတယ္။

ငါးတန္းႏွစ္ေရာက္ေတာ့ မႏၲေလးက အမွတ္ ၉ အစိုးရ အထက္တန္း ေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစား ေနရျပန္တယ္။ အတတ္ေပါင္း စံုလာခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းသားႀကီးေတြ ႀကီးစိုးရာမွာ အရြယ္မတိုင္ခင္ မသိသင့္တာေတြ သိလာခဲ့၊ မတတ္သင့္တာေတြ တတ္လာခဲ့တယ္။ ေဆးလိပ္ေသာက္တတ္ျခင္းရဲ အစက အဲဒီ့ ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစားဘဝမွာ ျဖစ္ေနတယ္။ ညဘက္ ေက်ာင္း အုတ္တံတိုင္းကို ေက်ာ္ၿပီး ညေဈးတန္းလည္း သြားတတ္လာတယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္ ႏွစ္တစ္ဝက္နဲ႔ ေဘာ္ဒါက အထုတ္ခံလိုက္ရတယ္။ အဲဒါက ဘဝမွာ အမွတ္တရေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္ ဆိုး၏ေပါ့။

ေကာင္းတာကေတာ့ ေက်ာင္းဘင္ခရာဝိုင္းမွာ ပုေလြ ဝင္မႈတ္ရင္း ဒို၊ ေရ၊ မီ၊ ဖွာနဲ႔ ရင္းႏွီးလာခဲ့တာပါပဲ။ ပုေလြဟာ ကြ်န္ေတာ့္ငယ္ဘဝရဲ႕ တစ္ခုတည္းေသာ တူရိယာ။ စႏၵယား သိပ္တီးတတ္ခ်င္တယ္၊ အခြင့္အေရး မရွိဘူး။ အေကာ္ဒီယံ သိပ္တီးတတ္ခ်င္တယ္၊ အိမ္က ဝယ္မေပးႏိုင္ဘူး။ အေကာ္ဒီယံ ေဝးစြ၊ ဘာဂ်ာေလးတစ္လက္ေတာင္ အိမ္က ဝယ္မေပးႏိုင္ခဲ့တဲ့ဘဝ။

ေျခာက္တန္းႏွစ္မွာ ရန္ကုန္ေရႊၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးမွာ မိသားစုလိုက္ အေျခခ် ေနထိုင္ခဲ့တယ္။ အထက ၆ ဗိုလ္တေထာင္ဆိုတဲ့ စိန္ေပါ(လ္) ေက်ာင္းေဟာင္းႀကီးမွာ ဗိုလ္ႀကီးဗဟိန္းဆိုတဲ့ တပ္က ပုဂၢိဳလ္ႀကီးကို ေက်ာင္းအုပ္ႀကီး လုပ္ေနခ်ိန္ ေရာက္သြားတာဆိုေတာ့ တစ္ေက်ာင္းလံုး ဆရာျမင္ရင္ အေလးျပဳတဲ့ အက်င့္ဆိုးႀကီး ကိုယ္ထဲမွာ စြဲသြားခဲ့ရတယ္။

အဲဒီ့ ၆ တန္းကတည္းက ေနလာလိုက္တာ ၁၆ ႏွစ္မွာ ဆယ္တန္းကို ေရာက္လာခဲ့ပါၿပီ။

ေတာေက်ာင္းတုန္းက ဇ ျပခြင့္ ရခဲ့ေပမယ့္ ၿမိဳ႕ေက်ာင္းက်ေတာ့ ဇျပခြင့္ သိပ္မရဘူး။ ဒါေတာင္ ေႏြရာသီ လုပ္အားေပး၊ ဘာ၊ ညာမွာ ကြ်န္ေတာ္က သီခ်င္းေတြ ဘာေတြ ေရးလိုက္ေသးတယ္။ ဆိုလိုက္ေသးတယ္။ ပုေလြကလည္း မႈတ္လို႔ ေကာင္းဆဲ။ အိမ္ေအာက္ထပ္က တ႐ုတ္တစ္ေယာက္ဆီကေန ဂစ္တာတီး သင္လို႔ ဂစ္တာေလးလည္း အနည္းအပါး တဗ်န္းဗ်န္းေခါက္ တတ္လာခဲ့ၿပီ။ သို႔ေသာ္ အိမ္က ဂစ္တာ ဝယ္မေပးေသး။

စာေတြကေတာ့ ငါးတန္းကတည္းက စေရးေနပါၿပီ။ ေရးလိုက္ရတဲ့ ကဗ်ာ၊ ေရးလိုက္ရတဲ့ ဝတၳဳ။ မနားတမ္းကို ေရးေနတာပါ။ ဘယ္မွေတာ့လည္း မပို႔ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ကိုယ့္ဘာသာ ေရးေနခဲ့တာပါ။

အဲဒါ ၁၆ ႏွစ္သားအထိ ကြ်န္ေတာ့္ဘဝ သံခိပ္။

ေနာက္ပိုင္း ခရီးရွည္

အဲဒီ့ကေန ႏွစ္ေပါင္း ၄၀ ကို သံခိပ္ရျပန္ဦးမယ္ဆိုရင္ေတာ့…

ေနာက္တစ္ႏွစ္မွာ ဆယ္တန္းေအာင္၊ တကၠသိုလ္ေရာက္လို႔ ေျပာရမွာေပမယ့္ ၾကားထဲမွာ အျဖစ္အပ်က္ေတြက ရွိေသးတယ္။ ဦးသန္႔ အေရးအခင္း ျဖစ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ကိုးတန္း။ အဲဒီ့မတိုင္ခင္က တကၠသိုလ္ ေရႊရတု အေရးအခင္း၊ သူ႔ေရွ႕က ကြ်န္းဆြယ္ အေရးအခင္းဆိုတာေတြကိုေတာ့ သိပ္ေျပာပေလာက္ဖြယ္ မမွတ္မိ။ ေနာက္ ဆယ္တန္း ဒုတိယႏွစ္ ျပန္ေနေနခ်ိန္မွာ အလုပ္သမား အေရးအခင္း။

ေမေမက အစိုးရကို ထိုင္ဆဲတဲ့ သူ။ ေဖေဖက ႏိုင္ငံေရးကို သိပ္ စိတ္ မဝင္စား။ သူ႔ဘဝ၊ သူ႔အလုပ္၊ သူ႔မိသားစုထဲမွာ ႏွစ္ထားခဲ့သူ။ ကြ်န္ေတာ္က အိေယာင္ဝါး။

အဲလိုနဲ႔ ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီး တကၠသိုလ္ေရာက္လာေတာ့ မိႈင္းရာျပည့္နဲ႔ တန္းတိုးၿပီး ေက်ာင္းေတာင္ ဖင္ပူေအာင္မွ မတက္ရေသးခင္ ေက်ာင္းေတြ ပိတ္သြား။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ရွည္ႀကီးၾကားမွာ ကြ်န္ေတာ့္အေဖ ေပ်ာက္ကြယ္သြား။ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘဝကေန အရွင္လတ္လတ္ အငွားယာဥ္ ေမာင္းသမား ဘဝကို ေရာက္။

အဲ… က်န္ျပန္ၿပီ။ ၉ တန္း၊ ၁၀ တန္းေတြမွာ စာေတြ တအား ဖတ္ေနပါၿပီ။ အမွန္ေတာ့ အေမက စာအုပ္သိပ္ဖတ္သူမို႔ စာဖတ္ ဝါသနာက ကိုယ္ထဲမွာ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက၊ ေလာပိတမွာကတည္းက စြဲၿပီးသား။ သို႔ေသာ္ အရွိန္ တအားတက္လာတာက ကိုးတန္း၊ ဆယ္တန္းမွာ။ ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ဆို တစ္အုပ္ၿပီး တစ္အုပ္ကို မနားတမ္း ဖတ္ေတာ့တာ။

ေနာက္ေတာ့ ေက်ာင္းေတြ ျပန္ဖြင့္၊ ပထမႏွစ္ေအာင္၊ ဒုတိယႏွစ္အထိ ေက်ာင္းကို သြားလိုက္၊ ကားေမာင္းလိုက္နဲ႔၊ ဘဝက ဟုတ္တုတ္တုတ္။ တတိယႏွစ္ကစၿပီး ေက်ာင္းဆိုတာ ဘယ္လိုေနမွန္း မသိေတာ့ဘူး။ လမ္းေပၚက အငွားယာဥ္ေမာင္းဘဝမွာပဲ အခ်ိန္ျပည့္နီးပါး ျဖစ္ေနခဲ့ပါေတာ့တယ္။

အခု ျပန္စဥ္းစားရင္ တတိယႏွစ္နဲ႔ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ေတြမွာ ဘယ္ ေက်ာင္းခန္းထဲ ေက်ာင္းတက္ရမွန္းေတာင္ ေကာင္းေကာင္း မသိခ်င္ေတာ့ဘူး။ အဲသေလာက္ ေက်ာင္းနဲ႔ အဆက္ျပတ္ခဲ့တာပါ။ သို႔ေသာ္ နီးမွ ကပ္တြန္း၊ တစ္ပုဒ္ေျဖ၊ ႏွစ္ပုဒ္ေျဖေပမယ့္လည္း ဘြဲ႕ရေတြ စက္နဲ႔ ထုတ္သလို အေရအတြက္ မ်ားမ်ား ထုတ္ေပးေနတဲ့ စနစ္ႀကီးေအာက္မွာ တစ္ႏွစ္တစ္တန္း မွန္မွန္ေအာင္ၿပီးသကာလ ကြ်န္ေတာ္ ဘြဲ႕ရလာခဲ့ပါေတာ့တယ္။

ေနာက္ဆံုးႏွစ္ စာေမးပြဲ ေျဖခါနီးတန္းလန္းမွာ ကားမေမာင္းဘဲ စာက်က္မယ္ ရည္ရြယ္ၿပီး ကားကို တျခား ယာဥ္ေမာင္းတစ္ေယာက္ကို ခဏေပးထားခ်ိန္၊ မဂၤလာဒံုနားမွာ ကားေမာင္းသင္ေနဆဲ တပ္သားက ေမာင္းေနတဲ့ ေထာက္လွမ္းေရးတပ္ရဲ႕ အေပါ့စား ကုန္တင္ယာဥ္ငယ္က ကားကို စုတ္ျပတ္သတ္သြားေအာင္ တိုက္ထည့္လိုက္တယ္။ အေလ်ာ္လည္း ေကာင္းေကာင္း ကန္းကန္းမရ။ ကားကို ျပန္ျပင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ သားအမိမွာ ေၾကြးတင္။ ေနာက္ဆံုးမွာ ကားေရာင္းၿပီး ကားျပင္႐ံုကို ေၾကြးဆပ္ရတဲ့ဘဝနဲ႔တင္ ကြ်န္ေတာ့္ အငွားယာဥ္ေမာင္းဘဝက ယာယီ နိ႒ိတံသြားတယ္။

ကားေမာင္းေနစဥ္ ေလးႏွစ္မွာ အျမတ္ထြက္ခဲ့ျပန္တာက စာေတြ တအား ဖတ္ျဖစ္တာပါပဲ။ ျမန္မာလိုေတာင္ မဟုတ္ေတာ့ဘူး၊ အဂၤလိပ္လိုေတြပါ ဖတ္ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ေက်ာင္းၿပီးခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အဂၤလိပ္စာ အေတာ္တတ္တယ္လို႔ ထင္ေယာင္မွားလာပါေတာ့တယ္။ ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္တယ္၊ ငါးတန္းႏွစ္မွ အဂၤလိပ္စာ သင္ရတဲ့ ပညာေရးစနစ္ ထဲမွာ လူလားေျမာက္လာတာမို႔ ကြ်န္ေတာ္က စံုလံုးကန္းေတြအလယ္မွာ ေရးေတးေတးေလး ျမင္ႏိုင္စြမ္း ရွိေနေသးတဲ့ တစ္ဖက္လပ္ေပပဲကိုး။

ကားေရာင္းၿပီးတဲ့ေနာက္ ေရႊဝယ္ေရာင္း လုပ္၊ ခြက္ခြက္လန္။ လန္မွာေပါ့၊ ကြ်န္ေတာ္မွ အလုပ္ထဲ စိတ္မဝင္စား၊ မေလ့လာ၊ မစူးစမ္းဘဲ သူမ်ားက ကိုက္တယ္ ေျပာတာနဲ႔ ဝင္ေဆာ့တာမ်ိဳး ျဖစ္ေနတာကိုး။ အဲတုန္းက ေရႊ တစ္က်ပ္သားမွ ေလးေထာင္၊ အမ်ားဆံုး ေလးေထာင့္ ငါးရာေခတ္။

အဲဒီ့ကေန ကားဝယ္ေရာင္း လုပ္ျပန္။ ခြက္ခြက္လန္ျပန္။ လန္မွာေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္က သူေဌးလို ေလွ်ာက္လုပ္ေနတာကိုး။ အေမ့ခမ်ာေတာ့ မခ်ိမဆံ့ေပါ့။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ၾကံရာမရျဖစ္ၿပီး အငွားယာဥ္ေလး ျပန္ေမာင္း။ ေမာင္းရင္းကေန က်ဴရွင္သင္ဖို႔ စဥ္းစား။ က်ဴရွင္ဆရာေလး ျဖစ္လာ။ အနည္းအပါး ဝင္ေငြမွန္လာ။

သူငယ္ခ်င္း အဆြယ္ေကာင္းတာနဲ႔ မွတ္ပံုတင္ေရွ႕ေန ဝင္ခြင့္စာေမးပြဲ ဝင္ေျဖ၊ ဆြယ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းက မေအာင္၊ ကြ်န္ေတာ္က ေအာင္လို႔ ႏွစ္ႏွစ္တာ ဥပေဒပညာ သင္ယူ။ တစ္ႏွစ္တစ္တန္းေအာင္၊ ေရွ႕ေနလုပ္မယ္ၾကံ။ ဆိုရွယ္လစ္ တရားစီရင္ေရးနဲ႔ ေတြ႕ေတာ့ ထိုအၾကံသည္လည္း ခြက္ခြက္လန္။ (ဒါေတြ ေနာက္မွ အေသးစိတ္ေရးျပေတာ့မယ္ဗ်ာ။)

သို႔ေသာ္ ေရွ႕ေနဘဝမွာ ကြ်န္ေတာ့္ဆရာရဲ႕ အမႈသည္ ေက်းဇူးေၾကာင့္ သံတမန္ေလာကထဲက ကျပတဲ့ ျပဇာတ္ဝင္ၾကည့္ရင္ အဂၤလိပ္စာ ေျပာဆို ေလ့က်င့္ႏိုင္တဲ့ အခြင့္အေရးလို႔ ျမင္လာ။ အဲဒီ့ ျပဇာတ္အသင္းကို ဝင္ရင္းက သံတမန္ေလာကနဲ႔ ရင္းႏွီးလာရက အသက္ ၃၁ ႏွစ္မွာ အိမ္ေထာင္က်၊ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး တစ္လေက်ာ္အၾကာ၊ ဥေရာပသမဂၢမွာ ဘာသာျပန္ အလုပ္ကို စရ။ တတိယေျမာက္ ႏွစ္မွာ ေထာက္လွမ္းေရးက ေခါင္းကို အိပ္နက္ႀကီး စြပ္ၿပီး ေခၚသြားတာ ခံရ။ ဘာအျပစ္မွလည္း မရွိပါဘူး။ ဘာႏိုင္ငံေရး လႈပ္ရွား မႈထဲမွလည္း မပါခဲ့ပါဘူး။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ့္႐ံုးက ၿဗိတိန္သံ႐ံုး အေဆာက္အအံုထဲမွာမို႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို အဲဒီ့သံ႐ံုးဝန္ထမ္းမွတ္ၿပီး သတင္းမယူေအာင္ ေခၚ ေျခာက္တာပါ။ ကြ်န္ေတာ္ေျပာျပေတာ့မွ ကြ်န္ေတာ္က ၿဗိတိန္သံ႐ံုး ဝန္ထမ္းမဟုတ္ဘဲ ဥေရာပသမဂၢ ဝန္ထမ္းမွန္း သူတို႔ သိသြားတယ္။ သို႔ေသာ္ အဲဒီ့ေခတ္က ဥပေဒဆိုတာ မရွိဘူး။ ေထာက္လွမ္းေရးေတြ သိပ္တန္ခိုးထြားလို႔ ေကာင္းေနခ်ိန္မို႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေတာ္ေတာ္ စိတ္ပ်က္ေအာင္ ေအာင္ျမင္စြာ လုပ္ႏိုင္ခဲ့ၾကတယ္လို႔ ဆိုရမယ္။

သူတို႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို ၄၈ နာရီ စိတ္ဒုကၡေပးၿပီး ၁၁ လအၾကာမွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း ဩစေၾတးလ် သံ႐ံုးကို ေျပာင္းၿပီး အလုပ္ေလွ်ာက္တာ အလုပ္ ရလာတယ္။ အဲဒီ့မွာ ကြ်န္ေတာ့္ ဇာတာ စန္းလဂ္ေလးအေတာ္ျပန္ တက္လာခဲ့ၿပီး ႏိုင္ငံျခားေတြ ဘာေတြ နည္းနည္းပါးပါး ေရာက္ဖူးသြားတယ္။ အဲဒီ့မွာ ၁၂ ႏွစ္ေက်ာ္လုပ္ၿပီးခ်ိန္မွာေတာ့ စာေရးသူအေနနဲ႔လည္း ကြ်န္ေတာ့္ အေျခအေနက အေတာ္ခိုင္လာတယ္။

စာေရးသူအျဖစ္ လက္သံအေျပာင္ေကာင္းလိုက္တာမ်ား အလုပ္ကေတာင္ အထုတ္ခံရျပန္တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ အထက္ အရာရွိေတြက ျမန္မာႏိုင္ငံ ႏိုင္ငံျခား သတင္းေထာက္မ်ား အသင္းက ျမန္မာသတင္းေထာက္ေတြကို လူလို မဆက္ဆံတဲ့ ျဖစ္ရပ္တစ္ခုက ၂၀ဝ၂ ခုႏွစ္ ႏွစ္ကုန္ပိုင္းေလာက္မွာ ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အဲဒါကို ဂ်ာနယ္ထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္ ေရးလိုက္တယ္။ ထံုးစံအတိုင္း ကြ်န္ေတာ့္လက္က ျပင္းသြားေတာ့ မခံမရပ္ႏိုင္ ျဖစ္တဲ့သူက ျဖစ္၊ ကြ်န္ေတာ့္႐ံုး ကို ခြ်န္တြန္းလုပ္၊ ကြ်န္ေတာ့္႐ံုးက လူေတြ ေဆြ႕ေဆြ႕ခုန္၊ နဂိုကတည္းက ေျမာက္ၾကြ ေျမာက္ၾကြနဲ႔ ႐ံုးမွာ လူဝါးသိပ္ဝလြန္းေသာ ကြ်န္ေတာ့္ကို တြယ္ခ်င္ေနတာက ၾကာၿပီ၊ အခုမွ အကြက္ေတြ႕တယ္ဆိုၿပီး ကိုင္ထည့္လိုက္ၾကတာ ေန႔ခ်င္း ညခ်င္းပဲ အလုပ္ျပဳတ္ပါေရာလား။

ဒါေပမယ့္ အတိုက္အခိုက္ အထုအေထာင္းမ်ားေလ၊ ငါးဖယ္လို မာလာေလမ်ား ျဖစ္သလားေတာ့ မေျပာတတ္ဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္ဘဝက ေအာက္ဆံုး အထိ နစ္မသြားဘူး။ သို႔ေသာ္ လူေတြရဲ႕ မေနာကိုေတာ့ သိလာရပါတယ္။

သနားသလိုလိုနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို ဝါးကူထိုးခ်င္တဲ့သူေတြလည္း ေတြ႕ရတယ္။ ေလာကတံထြာမို႔ ဘယ္သူ႔မွ မဥပါဒ္မိေပမယ့္ သင္ခန္းစာေတြကေတာ့ ရၿပီးရင္း ရရင္းေပါ့။ အလားတူပဲ ကြ်န္ေတာ့္ကို တကယ့္ စိတ္သေဘာအမွန္နဲ႔ ကူညီခ်င္သူေတြကိုလည္း သိလာရပါတယ္။

၂၀ဝ၃ ခုႏွစ္ကေန ကံေတြက လွိမ့္ဆိုးလာလိုက္တာမ်ား ၂၀ဝ၆ ေလာက္ အထိ ေကာ့ေနေအာင္ ခံရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မိသားစုေလး စည္းလံုးေနခဲ့တယ္။ ဘယ္သူ႔ဘယ္သူမွ အျပစ္မတင္ၾကဘူး။ ေဖးမတယ္။ စာအုပ္လုပ္ငန္းကို ဖိလုပ္ေတာ့ လံုးခ်င္းနယ္ပယ္မွာလည္း သူ႔ဟာနဲ႔သူ ေနရာ ရလာတယ္။ စာေရးျခင္း အလုပ္နဲ႔ပဲ အသက္ေမြးေတာ့မယ္လို႔ေတာင္ စိတ္ကူးေပမယ့္ ဘဝက ၾကံစီတိုင္း မျဖစ္ျပန္ဘူး။

အဲသလိုနဲ႔ တျဖည္းျဖည္း ျပန္နာလံထူခဲ့ပါတယ္။

မေကာင္းသူထိပ္ ေကာင္းသူထိပ္

ေျပာရင္ေတာ့ အေသးစိတ္ေတြက အထက္မွာ ဆိုခဲ့သလို တစ္ပံုတစ္မပါ။

ေသခ်ာတာကေတာ့ အေဖတို႔ အေမတို႔ ေက်းဇူးေၾကာင့္ ပညာကို တန္ဖိုးထားရေကာင္းမွန္း သိခဲ့တယ္။ စာေတြ နင္းကန္ ဖတ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီ့ အသီးအပြင့္ေတြကို ကြ်န္ေတာ္ ကေန႔ ခံစားေနရပါတယ္။

႐ံုးမွာ လုပ္ခဲ့တုန္းက တစ္လ ဝင္ေငြမ်ိဳးကို အခုအခါမွာ ကြ်န္ေတာ္ မႈစရာ မလိုေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီ့ဝင္ေငြကို ကြ်န္ေတာ္ မေျပာနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ၂၄ ႏွစ္ အရြယ္ သမီးေတာင္ ပညာနဲ႔ ရွာေဖြႏိုင္ေနပါၿပီ။ အေတာ္ ၾကည္ႏူးစရာ ေကာင္းလို႔ ေနပါတယ္။

မိသားစု ဘဝမွာလည္း ေအးခ်မ္းစြာ ေနေနရပါတယ္။ ေၾကာင့္ၾကမဲ့လို႔ ေတာ့ ေျပာလို႔ မရပါဘူး။ သို႔ေသာ္ သိပ္ေၾကာင့္ၾကစရာ မလိုဘဲ ေနႏိုင္ေနပါတယ္။ အဲဒီ့အတြက္ ဂုဏ္ယူစရာလည္း မရွိပါဘူး။ နိမ့္ျမင့္ က်တက္ဆိုတဲ့ ေလာကဓံရဲ႕ သေဘာကို သည္အရြယ္မွာေတာ့ ေကာင္းေကာင္း ေနာေက်ေနၿပီမို႔ တက္ေန ျမင့္ေနလည္း ဘဝင္မျမင့္အားေတာ့ပါဘူး။ နိမ့္တုန္း၊ က်တုန္းကလည္း အီေနေအာင္ ခံခဲ့ဖူးၿပီမို႔ လာသမွ် ေလာကဓံ သတိေလးနဲ႔ ခံဖို႔ပဲ အားခဲေနရပါၿပီ။

ကမၻာ့က်န္းမာေရးအဖြဲ႕ႀကီးရဲ႕ အလိုအရ ျမန္မာႏိုင္ငံက အမ်ိဳးသား တစ္ေယာက္ရဲ႕ ပ်မ္းမွ် အသက္ရွင္ႏိုင္တဲ့ အသက္ဟာ ၄၈ ႏွစ္ပဲ ရွိပါတယ္။ အဲဒီ့အသက္ထက္ ရွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ ပိုေနၿပီးၿပီမို႔ အခုေန ေသရမယ္ဆိုလည္း ေအးေအး ေသလိုက္႐ံု ရွိတာပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ေခတ္ၿပိဳင္ေတြ၊ ရြယ္တူေတြထဲမွာလည္း ေသတဲ့သူေတြ ေသကုန္ၿပီပဲေလ။

ကြ်န္ေတာ္လည္း ယာဥ္တိုက္မႈေၾကာင့္ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္ေလာက္ကတည္းက ေသမလို ခံခဲ့ရဖူးပါၿပီ။

မေသခင္ စပ္ၾကားမွာ ကိုယ္လုပ္ႏိုင္တာေလး လုပ္သြာရင္ မိသားစု အက်ိဳး၊ ပတ္ဝန္းက်င္အက်ိဳးေလး ႏိုင္သေလာက္ လုပ္သြား။ ေသစရာရွိေတာ့လည္း ေသျခင္းကို ရႊင္ရႊင္ပ်ပ် လက္ခံႏိုင္ေအာင္သာ အတတ္ႏိုင္ဆံုး အားထုတ္ရေတာ့မွာပါ။

ေရးဆိုလို႔သာ ေရးလိုက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္စာက ဘယ္ကို ဦးတည္ေနမွန္းလည္း ကိုယ့္ဘာသာ မသိဘူးခင္ဗ်။

၁၆ ႏွစ္ကေန အခုအခ်ိန္အထိ ျဖတ္သန္းခဲ့သမွ်ကို အတိုခ်ဳပ္ စာရင္းခ် ၾကည့္လိုက္တာ ျဖစ္လင့္ကစား လိုရင္းကို ေရာက္ပါ့မလားလို႔ ပူမိရပါတယ္။
မေရာက္လည္း မတတ္ႏိုင္ဘူးခင္ဗ်။ ကြ်န္ေတာ္ ေရးတတ္သလို ေလွ်ာက္ေရးၾကည့္လိုက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္ဘဝမွာ ျဖစ္ခ်င္တာေတြ သိပ္မျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ သူျဖစ္ခ်င္သလိုေတြ ေလွ်ာက္ျဖစ္ေနတာခ်ည္းပါ။ အဲဒီ့မွာ ကြ်န္ေတာ္က အလိုက္သင့္ေမွ်ာ ေနရင္းက သည္ဘဝကို ေရာက္လာတာပါပဲ။

အခုလည္း အတူတူပါ။ ကြ်န္ေတာ္ ေရးခ်င္တဲ့စာကို ေရးခ်လိုက္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ မဂၢဇင္းက ပူဆာလို႔ အားနာၿပီး ေရးေပးလိုက္တဲ့စာသာ ျဖစ္ပါတယ္။ သည္ေတာ့ သည္စာသည္လည္း အလိုက္သင့္ ေရးလိုက္တဲ့စာလို႔ သာ သတ္မွတ္ရပါလိမ့္မယ္။ သည္အထိေတာ့ ေရာက္လာၿပီမို႔ သည္ေနရာမွာပဲ နိဂံုးကမၸတ္ အဆံုးသတ္လိုက္ပါတယ္။

သည္ၾကားထဲကမွ သည္စာေလးက တစ္စံုတစ္ရာ အက်ိဳးရွိတယ္ဆိုရင္ ေရးတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ သာဓုေခၚေပးၾကပါခင္ဗ်ာ။ ဘာမွလည္း မဟုတ္ဘဲ စာညံ့တစ္ပုဒ္ျဖစ္ေနရင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ မေရးခ်င္တာကို ဇြတ္ေရးခိုင္းတဲ့ မဂၢဇင္းကိုသာ ကေလာ္ၾကပါေတာ့ခင္ဗ်ား။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(ေနျပည္ေတာ္ – ၁၁၀၁၁၄)

၂၀၁၄ ခုႏွစ္ မတ္လထုတ္ Fashion Image မဂၢဇင္းမွာ ေဖာ္ျပထားတာျဖစ္ပါတယ္။
Advertisements
No comments yet

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: