ယထာဘူတ

ေခြးတို႔ဘာဝ

ေဟာင္မွ ပီျပင္မွာ
တစ္ကမၻာလံုး သိပါတယ္ေလ။

ေခြးေလ ေခြးလြင့္ ေခြး၀ဲစား ေခြးအေကာင္းစား
လမ္းေဘးနားပဲ ေရာက္ေရာက္
အိမ္ေအာက္မွာပဲ ေနေန
ဧည့္ခန္းထဲပဲ ေခြေခြ
ျပည္ပမွာပဲ ေလေလ
ေတာေနေခြးပဲျဖစ္ျဖစ္
တင္သြင္းေခြးပဲျဖစ္ျဖစ္
ေခြးရယ္လို႔ ျဖစ္ေနမွ
ေဟာင္ျပရမွာလည္း ဓမၼတာ။

ေဟာင္လိုက္တိုင္းသာ ရြံ႕ရေၾကးဆို
ေခြးတို႔သာ မင္းမူ
လူဆိုတာ ေခြးသခင္
ျဖစ္စရာပင္ အေၾကာင္း မရိွ။

ေဟာင္လိုက္တိုင္းသာ ထၾကည့္ေၾကးဆို
ညဆိုလည္း မအိပ္
ေန႔ဆိုလည္း မရႊင္
စားခ်င္စိတ္လည္း ေပ်ာက္
ေသာက္ခ်င္စိတ္လည္း ခမ္း
လမ္းေတြလည္း ေပ်ာက္ကုန္ၾကမွာပ။

ေဟာင္တတ္တာ သူတို႔ဘာဝ
ထၾကည့္ရင္ အလုပ္ပ်က္
အိပ္ေရးမပ်က္ခ်င္တာလည္း အဟုတ္
ဝုတ္ခ်င္ ဝုတ္ ေ၀ါင္းခ်င္ ေ၀ါင္း
ေခါင္းေမာ့ၿပီး အူခ်င္အူ
လူဆိုတာ ေခြးတို႔ သခင္
ျမင္ျမင္ကရာ ေဟာင္တဲ့ေခြး
ဘယ္သူကမွ မေလးဘူးေလ။

တကယ္ေတာ့လည္း…
ေခြးတို႔ဘာဝ
ေဟာင္မွ ပီျပင္မွာ
တစ္ကမၻာလံုး သိပါတယ္ေလ။

အတၱေက်ာ္
(ရန္ကုန္ – ၀၉၀၈၁၄)

ခုတစ္ေလာ ကဗ်ာဘက္ကို ဓာတ္က်ေနတယ္။ ဆက္တိုက္ေရးျဖစ္ေနတာပဲ သံုးေလးပုဒ္ ရိွေနပါၿပီ။

ကဗ်ာဆိုတာ စာေရးသူေတြရဲ႕ ငယ္ခ်စ္ ျဖစ္မယ္ ထင္ပါတယ္။ ဘာစကားေျပမွ စမေရးခင္ ကဗ်ာေတြနဲ႔ စခဲ့ၾကတာကလား။

ကၽြန္ေတာ္လည္း ေလးတန္းကတည္းက ေရးလိုက္တဲ့ကဗ်ာ၊ နည္းမွ မနည္းတာ။ ဗလာစာအုပ္တစ္အုပ္ သတ္သတ္ ထားၿပီး ေရးခဲ့တာ။ စုစုေပါင္း ႏွစ္အုပ္ရိွခဲ့ဖူးတယ္။ အခုေတာ့ ဘယ္ေတြ ေရာက္ကုန္မွန္း မသိေတာ့ပါဘူး။

ငယ္ခ်စ္ကို သည္အရြယ္က်မွ ျပန္ခ်စ္ရတာလည္း တစ္မ်ိဳးေတာ့ အရသာရိွသားပဲေလ။