မိႈင္းမိ ႏႈတ္က်ိဳးေနတာမ်ားရဲ႕ ေနာက္ကြယ္မွာ

10584029_649347675184158_4959805731051738918_nျမန္မာစာ ျမန္မာစကား ခၽြတ္ျခံဳက်ေနတဲ့ ကာလႀကီးမွာ ဒါကို ေျပာရင္ ေျပာတဲ့သူက ႐ူးရာက်ပါလိမ့္မယ္။

ဒါေပမယ့္ မေျပာဘဲလည္း မေနႏိုင္လို႔ ႐ူးေၾကာင္မူးေၾကာင္နဲ႔ ထေျပာလိုက္ပါတယ္။

စကားလံုးေတြရဲ႕ အလ်ားအတာကို တြက္ဆသင့္တဲ့အေၾကာင္းပါ။

အဖြဲ႕အစည္းေတြ၊ အမ်ားနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေကာင္းရာ မြန္ရာ လုပ္ေနသူေတြက စကားလံုးေတြကို သိပ္ဂ႐ုစိုက္ၾကပါတယ္။

အထင္ရွားဆံုးက ျပည့္တန္ဆာဆိုတဲ့ အသံုးအႏႈန္းကိုပါ။ ဖာ၊ ဖာသည္အစရိွသျဖင့္လည္း အနက္ဖြင့္ႏိုင္တဲ့ prostitute ဆိုတဲ့ စကားလံုးကို အေစာပိုင္းမွာ Commercial Sex Worker (အတိုေကာက္ CSW) လို႔ ေခၚခဲ့ၾကပါတယ္။ စီးပြားျဖစ္ လိင္လုပ္သားေပါ့။ သို႔ေသာ္ အဂၤလိပ္စကားမွာ အဲဒီ့ စီးပြားျဖစ္ဆိုတဲ့ ေဝါဟာရက ႐ိုင္းတဲ့ အနက္နဲ႔လည္း သံုးပါတယ္။ သိပ္စီးပြားေရးဆန္တာပဲ၊ အၿမီးက်က္ အၿမီးစား၊ ေခါင္းက်က္ေခါင္းစားဆိုတဲ့ သေဘာဘက္ ႏြယ္ေနတတ္တယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္ အခုေနာက္ပိုင္းမွာ စီးပြားျဖစ္ကို ျဖဳတ္လိုက္ၾကၿပီး လိင္လုပ္သား (Sex Worker) လို႔ ေျပာင္းလဲ ေခၚေဝၚ သံုးႏႈန္းလာၾကပါတယ္။

ေနာက္ထပ္ ထင္ရွားတဲ့ ဥပမာတစ္ခုကေတာ့ အိပ္(ခ်္)အိုင္ဗွီ ပိုးရိွသူမ်ားပါပဲ။ အိပ္(ခ်္)အိုင္ဗွီ ပိုးရိွသူ (HIV-positive people) လို႔ အရင္က ေခၚခဲ့ၾကေပမယ့္ အခုအခါမွာေတာ့ အိပ္(ခ်္)အိုင္ဗွီ/ေအအိုင္ဒီအက္(စ္)ျဖင့္ ေနထိုင္လ်က္ရိွသူမ်ား (People Living with HIV/AIDS အတိုေကာက္ PLHA) လို႔ ေျပာင္းလဲ ေခၚေဝၚ သံုးႏႈန္းလာခဲ့ၾကပါတယ္။

အလားတူပဲ လူကုန္ကူးခံလိုက္ရသူ သားေကာင္မ်ား (trafficked victims) လို႔ မသံုးေတာ့ဘဲ လူကုန္ကူးခံလိုက္ရသူမ်ား (trafficked persons) လို႔ ေျပာင္းသံုးလာတာေတြလည္း ေတြ႕ရတယ္။

ဘာျဖစ္လို႔ အဲသလို စကားလံုးေတြကို အေလးထားေနတာလဲလို႔ ေမးစရာ ရိွပါတယ္။

ေရွးက လူျပက္ေတြ ျပက္ခဲ့တဲ့ ျပက္လံုးကိုပဲ ျပန္ကိုးကားပါရေစ။ အေမအရြယ္ မိန္းမႀကီး တစ္ေယာက္ကို “အေဒၚႀကီးက ကၽြန္ေတာ့္ အေမနဲ႔ တူလိုက္တာဗ်ာ”လို႔ ေျပာရင္ ဟိုအမယ္ႀကီး သေဘာေတြက်ေနမွာ ျဖစ္ေပမယ့္ “အေဒၚႀကီးက ကၽြန္ေတာ့္အေဖ့ မယားႀကီးနဲ႔ တူလိုက္တာဗ်ာ”လို႔ ေျပာရင္ ပါး ထခ်မွာေပါ့။

သေဘာသြား ဘယ္ေလာက္တူတူ၊ သံုးတဲ့ အသံုးအႏႈန္း လြဲသြားရင္ အျမင္နဲ႔ အယူအေကာက္ေတြ လြဲကုန္ႏိုင္တာမ်ိဳးမို႔ တစ္ဖက္သားကို ငဲ့ညႇာတဲ့အေနနဲ႔ စကားလံုးေတြကို သတိထားၾကရတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

အခုေခတ္လူမ်ားမ်ားက စာဖတ္လည္း မနာ၊ စာလံုးေပါင္းေတာင္ မွန္ေအာင္ မေပါင္းႏိုင္တဲ့အျပင္ ကိုယ္ပိုင္ဉာဏ္နဲ႔ ဆင္ျခင္တံုတရားဆိုတာလည္း ေခါင္းပါးလြန္းေနရွာၾကေတာ့ တခ်ိဳ႕စကားလံုးေတြကို အလြယ္တကူ ယူသံုးေနၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔စကားလံုးေတြက ဘယ္ေရာက္လို႔ ဘယ္ေပါက္မွန္း မသိရွာၾကဘူး။

ကၽြန္ေတာ့္နားထဲမွာ အျမဲတန္း ေထာ္ေလာ္ကန္႔လန္႔ျဖစ္ေနတဲ့ စကားလံုးက “ျပည္သူ”ဆိုတဲ့ စကားလံုးပါ။ အဲဒီ့ စကားလံုးဟာ အင္မတန္မွ ကြန္ျမဴနစ္ေစာ္၊ ဆိုရွယ္လစ္ေစာ္ နံလွပါတယ္။ “လုပ္သား ျပည္သူ႔ ေန႔စဥ္” သတင္းစာႀကီးကို ေျပးျမင္လိုက္မိေစသလို တစ္ခ်ိန္က ကြန္ျမဴနစ္ႏိုင္ငံေတြ ျဖစ္တဲ့ ယူဂိုဆလားဗွီးယား၊ ပိုလန္၊ ခ်က္ကိုစလိုဗွက္ခီးယားတို႔ရယ္၊ ယေန႔ထက္တိုင္ ရိွေနဆဲျဖစ္တဲ့ ဗီွယက္နမ္၊ ေျမာက္ကိုရီးယားတို႔ရယ္က ျပည္သူ႔တပ္မေတာ္ (People’s Army) ဆိုတာႀကီးေတြကိုလည္း သတိရသြားေစပါတယ္။

အဲဒါကို “ျပည္သူ”လို႔ မသံုးဘဲ  “လူထု”လို႔ ျဖစ္ေစ “လူအမ်ား”လို႔ျဖစ္ေစ ေျပာင္းသံုးလိုက္မယ္ဆိုရင္ ကြန္ျမဴနစ္ေစာ္ သိပ္နံေတာ့မယ္ မထင္ဘူး။

သည္ေနရာမွာ “မိဘျပည္သူမ်ားခင္ဗ်ား”လို႔ လစဥ္ အစခ်ီတတ္တဲ့ သမၼတေတာ့ နည္းနည္း ကသိကေအာက္ ျဖစ္သြားမယ္ ထင္တယ္။ “တိုင္းသူျပည္သား လူအမ်ားတို႔ ခင္ဗ်ား”ဆိုရင္လည္း သက္ဦးဆံပိုင္ ရွင္ဘုရင့္ေလ ျဖစ္ေနႏိုင္တယ္။ “မိဘ လူထု ခင္ဗ်ား” “မိဘ လူအမ်ားခင္ဗ်ား”ဆိုလည္း အာေတြ႕စရာ အေၾကာင္း မရိွဘူး။ “မိဘ”ႀကီး မထည့္ဘဲ “ႏိုင္ငံသူ ႏိုင္ငံသားအေပါင္းတို႔ ခင္ဗ်ား”ဆိုရင္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး အဆင္ေခ်ာသြားမယ္ ထင္တယ္။

ေျပာရတာေတာ့ ခက္တယ္။ သမၼတႀကီးအပါအဝင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အရြယ္တန္းေတြက စၿပီး ေနာက္ပိုင္း လူငယ္ လူရြယ္ေတြအထိ သည္ ေရႊဆိုရွယ္လစ္ေခတ္ႀကီးမွာ လူျဖစ္လာရေတာ့ ဆိုရွယ္လစ္အသံုးအႏႈန္း ျဖစ္ေနတဲ့ “ျပည္သူ” ဆိုတာႀကီးကို “ႏႈတ္က်ိဳး”ေနၾကတယ္။ သို႔ေသာ္ သည္စကားလံုးကို စိုက္လိုက္မတ္တတ္ သံုးေနျခင္းအားျဖင့္ သမၼတႀကီးသည္လည္း “ဆိုရွယ္လစ္အေငြ႕အသက္”ကို ဖက္တြယ္ထားဆဲ ျဖစ္ေနေလဘိသကဲ့သို႔ သေဘာသြား သက္ေနေစတာကို သတိခ်ပ္သင့္မယ္ ထင္ပါတယ္။

ေနာက္ထပ္ဆိုးရြားတဲ့ ေဝါဟာရတစ္လံုးက ဟိုတစ္ရက္က ၾကားလိုက္တာပါ။  “ဆူပူအၾကမ္းဖက္မႈ”တဲ့ ခင္ဗ်။

ဟား… ဆိုးလိုက္တာ။ “ဆူပူတာ”နဲ႔ “အၾကမ္းဖက္တာ”ကို “လံုးခ်”လိုက္တဲ့အခါ လူစုလူေဝးနဲ႔ ဆႏၵေဖာ္ထုတ္တဲ့အခါ၊ ေၾကြးေၾကာ္သံေတြ ဟစ္ေၾကြးတဲ့အခါ “ႏွိပ္ကြပ္ခ်င္စရာ” “အၾကမ္းဖက္မႈမဟာ”အျဖစ္ တာဝန္ရိွသူေတြက ခံယူကုန္ၾကပါေတာ့မယ္။

ဒီမိုကေရစီ အေျခခံမူမွာ လြတ္လပ္ေသာ သေဘာဆႏၵမ်ားက လူတိုင္းမွာ ရိွေနႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒါဟာ အေျခခံ လူ႔အခြင့္အေရးပါ။ သူနဲ႔ ဆက္ေနတာက “လြတ္လပ္စြာ ထုတ္ေဖာ္ခြင့္”ပါပဲ။ လြတ္လပ္စြာ ထုတ္ေဖာ္ရာမွာ ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ျဖစ္ေနႏိုင္ပါတယ္။ စုေဝးႏိုင္တယ္၊ လွည့္လည္ႏိုင္တယ္၊ ကန္႔ကြက္ ဆႏၵျပႏိုင္တယ္၊ ေၾကြးေၾကာ္သံေတြ၊ ေတာင္းဆုိခ်က္ေတြ၊ သံခ်ပ္ေတြ ဟစ္ေအာ္ႏိုင္ပါတယ္။

အဲသလို မိမိတို႔ရဲ႕ သေဘာဆႏၵကို လြတ္လပ္စြာ ဟစ္ေၾကြးျခင္းဟာ “ဆူပူတာ”ထဲမွာ အၾကံဳးဝင္ေနႏိုင္ေပမယ့္ “အၾကမ္းဖက္တာ”နဲ႔ေတာ့ လားလားမွ် မသက္ဆိုင္ပါဘူး။

ရဲအရာရိွ တစ္ဦးရဲ႕ ႏႈတ္ထြက္စကားလံုးအျဖစ္ အဲဒီ့စကားလံုး ႏွစ္လံုးကို ေပါင္းစပ္ၿပီး သံုးလိုက္တာကို အမွတ္မထင္ ၾကားလိုက္ရတာပါ။ ၾကားလိုက္ရတဲ့ ေနရာက ရဲအရာရိွႀကီးမ်ားအတြက္ ရပ္ရြာအတြင္း ရဲလုပ္ငန္း ေဆာင္ရြက္ျခင္းနဲ႔ လူစုလူေဝးစီမံခန္႔ခြဲမႈ သင္တန္းမွာျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီ့သင္တန္းမွာ အဓိက အခ်က္က ဆႏၵျပတာေတြ၊ စီတန္းလွည့္လည္တာေတြ၊ ဆန္႔က်င္ကန္႔ကြက္ပြဲေတြဟာ ဘယ္ႏိုင္ငံမွာမွ ေရွာင္လႊဲလို႔ မရႏိုင္တဲ့ ျဖစ္ရပ္ေတြ ျဖစ္တယ္။ ရဲတပ္ဖြဲ႕ရဲ႕ တာဝန္က လူ႔အခြင့္အေရးကို ခ်ိဳးေဖာက္ျခင္း မရိွဘဲ တရားဥပေဒစိုးမိုးေရးကို ေဖာ္ေဆာင္သြားရမွာ ျဖစ္တယ္။ တစ္နည္းေျပာရရင္ ဆႏၵျပသူေတြလည္း လြတ္လပ္စြာ ဆႏၵျပႏိုင္၊ မသက္ဆိုင္တဲ့ လူအမ်ားမွာလည္း ေဘးအႏၲရာယ္ ကင္းရွင္းစြာ သြားလာလႈပ္ရွားႏိုင္ေအာင္ စီမံၾကပ္မတ္ ေပးရမွာသာျဖစ္ပါတယ္။

သင္တန္းဆရာတစ္ဦး ေပးသြားတဲ့ ဥပမာက ေကာင္းတယ္။ စီတန္းလွည့္လည္ ဆႏၵျပမွာမို႔ လမ္းမႀကီးတစ္ခု ပိတ္သြားႏိုင္တယ္။ အခ်ိန္က တကယ့္ အခ်ိန္ေကာင္း၊ ႐ံုးဆင္းခ်ိန္ လူသြားလူလာ မ်ားတဲ့အခ်ိန္။ အဲလိုဆိုရင္ ဆႏၵျပ ေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ ညိႇႏိႈင္းၿပီး လမ္းကို ၁၅ မိနစ္တစ္ႀကိမ္ ဖြင့္ေပးသြားႏိုင္ဖို႔အတြက္ ဆႏၵျပ စီတန္း လွည့္လည္တာကို ၁၅ မိနစ္တစ္ႀကိမ္ ဆိုင္းေပးတာ၊ ဒါမွမဟုတ္ လမ္းတစ္ျခမ္းကိုပဲ ဆႏၵျပသူေတြက စည္းကမ္း ေသဝပ္စြာ အသံုးျပဳၿပီး က်န္တစ္ျခမ္းကို ယာဥ္ေၾကာအတြက္ ဖြင့္ေပးတာမ်ိဳးမ်ားနဲ႔ ရွဥ့္လည္း ေလွ်ာက္ႏိုင္၊ ပ်ားလည္း စြဲႏိုင္မယ့္ နည္းမ်ိဳးကို ၾကံဆတာဟာ လူ႔အခြင့္အေရးကို မထိခိုက္ေစဘဲ တရားဥပေဒစိုးမိုးေရးကို ေဖာ္ေဆာင္တာ ျဖစ္ပါတယ္။

အဲသလို လူအုပ္ထဲမွာ အၾကမ္းဖက္ဖို႔ လံႈ႔ေဆာ္သူေတြလည္း ပါလာႏိုင္တယ္။ ဒါကို မူလကတည္းက ႀကိဳတင္ ျပင္ဆင္ထားဖို႔ လိုတယ္။ ဆႏၵျပပြဲကို ကမကထျပဳသူေတြနဲ႔ အရင္ညိႇႏိႈင္းထားမယ္ဆိုရင္ ဒါကို ေျဖရွင္းႏိုင္တယ္။ လူစုလူေဝးထဲမွာ ျဖစ္ေစ၊ စီတန္းလွည့္လည္ေနရာမွာျဖစ္ေစ အၾကမ္းဖက္ဖို႔ လံႈ႔ေဆာ္ေနသူေတြ ေတြ႕လာၿပီဆိုတာနဲ႔ တစ္ၿပိဳင္နက္ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ဆႏၵျပေနသူေတြက အဲဒီ့လူေတြနဲ႔ ခြာလိုက္တာပါပဲ။ ဒါဆိုရင္ အၾကမ္းဖက္လိုသူေတြကို ရဲက ေစာေစာစီးစီး ခြဲျခားႏိုင္ၿပီး အလ်င္အျမန္ ဖယ္ရွားလိုက္ျခင္းအားျဖင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ဆႏၵျပေနသူေတြကို ပံ့ပိုးေပးႏိုင္ပါတယ္။

အေတာ္ေကာင္းတဲ့ အစီအမံေတြပါပဲ။

ထားပါ။ ေျပာခဲ့သလိုပဲ အဲဒီ့ေဆြးေႏြးပြဲမွာ တစ္ဦးက “ဆူပူအၾကမ္းဖက္မႈ”ဆိုတဲ့ စကားလံုးႀကီးကို ခ်သံုးလိုက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ ပ်ာခနဲ ျဖစ္သြားတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ စိတ္အခံမွာကိုက ဆႏၵျပတယ္ဆိုတာကို အေကာင္းမျမင္ႏိုင္ေသးမွန္း သည္စကားလံုး အသံုးအႏႈန္းက ထင္ရွားသြားေစပါတယ္။

အျပစ္မျမင္မိပါဘူး။ ဆိုခဲ့သလိုပဲ ခမ်ာမ်ားမွာလည္း ေရႊဆိုရွယ္လစ္နဲ႔ တစ္ပါတီအာဏာရွင္စနစ္ေအာက္မွာ လူလားေျမာက္ခဲ့ရ၊ ႀကီးျပင္းခဲ့ရ၊ ပညာရင္ႏို႔ ေသာက္စို႔ခဲ့ရ၊ လူလားေျမာက္လာခဲ့ရေလေတာ့ကာ ေရွးက မိႈင္းေတြ မစင္ရွာၾကေသးတာ ခမ်ာမ်ားရဲ႕ အျပစ္မွ မဟုတ္ဘဲေလ။

သို႔ေသာ္ ေခတ္ႀကီးက အရိွန္အဟုန္ ျပင္းျပင္းနဲ႔ ေျပာင္းေနပါၿပီ။ အရင္မိႈင္းေတြထဲမွာ ပိတ္မိေနလို႔ မရေတာ့ဘူး။ ဆႏၵျပတာကို အရင္လို ထင္သလို ႏွိပ္ကြပ္လို႔ ႏွိမ္နင္းလို႔ ရႏိုင္တဲ့ ေခတ္မ်ိဳး မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ထင္သလို ႏွိမ္နင္း ႏွိပ္ကြပ္တာကိုလည္း ဖံုးထား ဖိထားလို႔ ရတဲ့ ေခတ္မဟုတ္ေတာ့ဘူး။

သည္အခါမွာ ႏွစ္ဘက္စလံုးအတြက္ ေျပလည္မယ့္ နည္းလမ္းကို ႏိုင္ငံတုိင္း ရွာေဖြေနၾကရပါတယ္။ သူလည္း မႏိုင္၊ ကိုယ္လည္း မ႐ံႈး၊ ကိုယ္လည္း မသာ၊ သူလည္း မနာမယ့္ နည္း၊ တစ္နည္းေျပာရင္ ႏွစ္ဖက္စလံုးအတြက္ အဆင္ေျပမယ့္ နည္းကို က်ားကုပ္က်ားခဲ ရွာေဖြေနၾကရပါၿပီ။

သည္အေနအထားမွာ မိႈင္းမိေနတဲ့ စကားလံုးျဖစ္တဲ့ “ဆူပူအၾကမ္းဖက္မႈ”ဆိုတဲ့ ေဝါဟာရႀကီးကို အၿပီးတိုင္ သုတ္သင္ၿပီး “ဆူပူတာ”ကို ဆူပူတာသက္သက္အျဖစ္ သတ္သတ္ ခြဲျမင္ဖို႔ လိုသလို “အၾကမ္းဖက္တာ”ကိုလည္း သတ္သတ္ခြဲျမင္ဖို႔ လိုလာပါလိမ့္မယ္။

အိမ္က မိန္းမႀကီးနဲ႔ပဲ ေျပာရေအာင္လား။

“သည္မိန္းမက ေတာ္ေတာ္ ဆူဆူပူပူလုပ္တာပဲ၊ ပူညံပူညံ တယ္လုပ္ပဲ”လို႔ ေျပာရင္ အဲဒါ “အၾကမ္းဖက္တာ”နဲ႔ ဘယ္လိုမွ မပတ္သက္မွန္း လူတိုင္း သိၾကပါတယ္ေနာ္။

“အၾကမ္းဖက္တယ္”ဆိုတာက ကာယအင္အားကိုျဖစ္ေစ၊ ေဘးျဖစ္ေစႏိုင္တဲ့ ကိရိယာတန္ဆာပလာတစ္ခုခုကို ျဖစ္ေစ အသံုးျပဳၿပီး လူ၊ ပစၥည္းေတြကို ရန္ျပဳတာပါ။ ဆူပူတိုင္း အၾကမ္းမဖက္၊ အၾကမ္းဖက္သူေတြ မဆူပူဆိုတာကို နားလည္ တတ္မွ စကားလံုး အသံုးအႏႈန္းလည္း မွန္သြားပါလိမ့္မယ္။

ေျပာမယ့္သာ ေျပာရတယ္။ ႐ိုးတြင္းျခင္ဆီထဲေတာင္ စြဲေနၿပီျဖစ္တဲ့ ေခတ္ေဟာင္းမိႈင္းဆိုေသာ ဗိႈင္းရပ္(စ္)ပိုးကို သတ္ႏိုင္တဲ့ ေဆးဝါးကလည္း မေပၚတတ္ႏိုင္ေသးေတာ့ကာ ႏႈတ္က်ိဳးေနတဲ့ စကားလံုးမ်ားၾကားမွာပဲ ပိတ္မိေနရင္းက အေတြးအေခၚ ေဟာင္း၊ အျမင္ေဟာင္း၊ အက်င့္ေဟာင္းေတြ အစြန္႔ရ ခက္ေနၾကမွာကိုလည္း စာနာရင္းနဲ႔ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ႀကီးသာ ျဖစ္ေနမိရပါေတာ့တယ္။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

(ရန္ကုန္ – ၀၅၀၉၁၄)

၂၀၁၄ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလထုတ္ စံုနံ႔သာ မဂၢဇင္း အတြဲ ၁ အမွတ္ ၁၀

Is it your mind or whose?

ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္တကယ္ပိုင္ရဲ႕လား (၂)

မနက္တိုင္း ရွစ္နာရီမထိုးခင္မွာ အဝတ္အစား အျပည့္အစံု ဝတ္၊ ေခါင္းကိုလည္း က်က်နန ဖီး၊ မုတ္ဆိတ္ က်င္စြယ္ေတြကိုလည္း စင္ေအာင္ ရိတ္ေနက် ၉၂ ႏွစ္ အရြယ္၊ အလံုးအဖန္ေသးေသး၊ တည္ၿငိမ္ေအးေဆးသလို ဝင့္ဝင့္ထည္ထည္ရိွတဲ့ လူႀကီးတစ္ေယာက္ဟာ ကေန႔အခါမွာေတာ့ လူအိုေစာင့္ေရွာက္ေရး ေဂဟာကို ေျပာင္းေရႊ႕သြားခဲ့ပါတယ္။ သူက မ်က္မျမင္တစ္ဦးရယ္ပါ။

သူ ႏွစ္ေပါင္း ၇၀ ေပါင္းခဲ့တဲ့ ဇနီးက ကြယ္လြန္သြားခဲ့ၿပီမို႔ သူ႔မွာ လူအိုေဂဟာကို မေျပာင္းမျဖစ္ ေျပာင္းလိုက္ရေတာ့တာပါပဲ။

IMG_0187လူအိုေဂဟာရဲ႕ ဧည့္ခန္းမွာ နာရီေပါင္းမ်ားစြာ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ထုိင္ေစာင့္ေနခဲ့ရၿပီးတဲ့ေနာက္ သူေနရမယ့္အခန္း အဆင္သင့္ျဖစ္ၿပီလို႔ သူ႔ကို ေျပာလိုက္တဲ့အခါ သူက ေက်ေက်နပ္နပ္ ျပံဳးလိုက္ပါတယ္။

ေလးေခ်ာင္းေထာက္ လမ္းေလွ်ာက္ခံုေလး ေထာက္ကာ ေထာက္ကာနဲ႔ ဓာတ္ေလွကား ရိွရာကို သူသြားေနစဥ္မွာ သူေနရမယ့္ အခန္း ေသးေသးေလးရဲ႕ အေနအထားကို ႐ုပ္လံုးေပၚေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို ေျပာျပလိုက္ပါတယ္။ ျပတင္းေပါက္က ဇာပန္းထိုး ခန္းဆီးပါမက်န္ေပါ့။

“သေဘာက်တယ္ဗ်ာ”

ေခြးတစ္ေကာင္ လက္ေဆာင္ရသြားတဲ့ ရွစ္ႏွစ္သားေလးရဲ႕ ထက္သန္မႈမ်ိဳးနဲ႔ သူက ေျပာပါတယ္။

“အဘေနရမယ့္ အခန္းကို မေတြ႕ရေသးဘူးေလ… တကယ္ သေဘာက်မက် သိရေအာင္ ခဏေလး ေစာင့္ပါဦးလား ”

“ေတြ႕ရဖို႔ မလိုပါဘူးေလ”လို႔ သူက ျပန္ေျပာပါတယ္။

“စိတ္ခ်မ္းသာမႈဆိုတာ ႀကိဳၿပီး ဆံုးျဖတ္ရတာမ်ိဳးဗ်။ အခန္းကို က်ဳပ္ ႀကိဳက္တယ္၊ မႀကိဳက္ဘူးဆိုတာဟာ အဲဒီ့ အခန္းထဲမွာ ပရိေဘာဂေတြ ဘယ္လို စီစဥ္ထားသလဲဆိုတဲ့ အေပၚမွာ မတည္ပါဘူး၊ က်ဳပ္စိတ္ကို ဘယ္လို စီစဥ္ထားသလဲဆိုတဲ့ အေပၚမွာသာ မူတည္ပါတယ္။ အခန္းကို သေဘာက်တယ္လို႔ က်ဳပ္က ဆံုးျဖတ္ၿပီးသြားၿပီ။

“မနက္မိုးလင္းလာတဲ့အခါတိုင္း က်ဳပ္ ခ်ေနက် ဆံုးျဖတ္ခ်က္ပဲ။ က်ဳပ္မွာ ေရြးစရာ ရိွပါတယ္။

“က်ဳပ္ကိုယ္ခႏၶာေပၚက ယိုယြင္းလာတဲ့ အစိတ္အပိုင္းေတြေၾကာင့္ ရင္ဆိုင္ေနရတဲ့ အခက္အခဲကို ေတြးၿပီး အိပ္ရာထဲမွာပဲ ေခြေနမယ္ဆိုလည္း ေနလုိ႔ရတယ္။ ဒါမွမဟုတ္လည္း လႈပ္ႏိုင္ရွားႏိုင္ေသးတဲ့ အစိတ္အပိုင္းေတြကို ေက်းဇူးတင္ၿပီး အိပ္ရာက ထမယ္ဆိုလည္း ထလို႔ ရတယ္။

“ေန႔တိုင္းဟာ ဆုလာဘ္ပဲ။ က်ဳပ္မ်က္စိေတြ ပြင့္ေနေသးသမွ် ေန႔သစ္အေပၚရယ္၊ က်ဳပ္စုေဆာင္းထားတဲ့ စိတ္ခ်မ္းသာစရာ အျဖစ္အပ်က္ေတြရယ္ကိုပဲ အာ႐ံုစိုက္ေနမွာ… က်ဳပ္ဘဝရဲ႕ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ေလးမွာ အဲဒါေတြကိုပဲ အာ႐ံုစိုက္ေတာ့မယ္။

“အိုမင္းလာတယ္ဆိုတာဟာ ဘဏ္စာရင္းလိုပါပဲ။ ကိုယ္ထည့္ထားတာ ကိုယ္ျပန္ထုတ္သံုးရတာေပပဲေပါ့။

“အဲေတာ့ ကိုရင့္ကို အၾကံေပးခ်င္တာက အမွတ္ရစရာေတြ စုေဆာင္းထားတဲ့ ဘဏ္စာရင္းထဲမွာ စိတ္ခ်မ္းသာမႈေတြ အမ်ားအျပားသာ ျဖည့္ထားလိုက္စမ္းပါလို႔ပဲ။ က်ဳပ္ရဲ႕ အမွတ္ရစရာမ်ား ဘဏ္စာရင္းမွာ ကိုရင္ေလး အခုလို ျဖည့္သြင္းေပးခဲ့တဲ့အတြက္လည္း ကိုရင္ေလးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

“က်ဳပ္ကေတာ့ ျဖည့္ေနတံုးပဲဗ်ိဳ”တဲ့။
—————————————

ဖတ္လိုက္ရတဲ့ မူရင္းမွာ အၾကံျပဳခ်က္ ၅ ခ်က္ ပါပါေသးတယ္။ အမုန္းကင္း၊ အပူကင္းေအာင္ေန၊ ႐ိုး႐ိုးက်င့္၊ မ်ားမ်ား ေပး၊ နည္းနည္းပဲ ေမွ်ာ္လင့္ ဆိုတာေတြပါ။ Matilda Fone’s ရဲ႕ Post ကေန ကူးယူတာလို႔ ေရးထားပါတယ္။

ဒါေလးကို ဘာသာျပန္ေနရင္းနဲ႔ အေနာက္တိုင္းက လူေတြရဲ႕ ကုသိုလ္စိတ္ကို ေတြးေနမိပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြလို စုေတစိတ္အတြက္ သရဏဂံုေတြ၊ ဘာဝနာပြားတာေတြ၊ ေဝဒနာ႐ႈမွတ္တာေတြ၊ ငါနဲ႔ ေဝဒနာ ခြာၿပီး သတိကပ္ထားတာေတြကို သူတို႔ မသိပါဘူး။

အခုဇာတ္လမ္းထဲက အဘိုးႀကီးက ႐ိုး႐ိုးေလးပဲ ေတြးတယ္။

စိတ္ခ်မ္းသာမႈဆိုတာ အေျခအေနေပၚမွာ မတည္ဘူး၊ ကိုယ့္အေပၚမွာပဲ တည္တယ္ဆုိတဲ့ သူ႔စကားက ကၽြန္ေတာ့္ကို သည္စာတိုေလး ဘာသာျပန္ျဖစ္သြားေအာင္ တြန္းပို႔လိုက္ပါတယ္။

ဟုတ္ပါရဲ႕။

စိတ္ခ်မ္းသာျခင္း ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း၊ ၿငိမ္းခ်မ္းျခင္း၊ ညစ္ညဴးျခင္း၊ ပူေလာင္ျခင္း၊ မုန္းတီးျခင္း၊ နာက်ည္းျခင္း၊ တပ္မက္ျခင္းတို႔ရဲ႕ မူလဘူတဟာ ကိုယ့္ဆီက စတာပါ။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ မျမင္မိဘဲ ေဘးပန္းက သက္ရိွ သက္မဲ့ေတြကိုသာ သြားသြား အတာခ်ေနမိတယ္။ သူ႔ေၾကာင့္ ညစ္ညဴးရတာ၊ သည္လိုေၾကာင့္ တပ္မက္တာ၊ သဟာေၾကာင့္ ေပ်ာ္တာေတြ လုပ္မိေနၾကတယ္။

အဲဒီ့ ခံစားခ်က္ေတြက ဘယ္သူ႔စိတ္မွာ ျဖစ္ေပၚေနတာလဲ။

ကိုယ့္စိတ္မွာ ျဖစ္ေနတာေလ။

ေဘးပန္းက သက္ရိွ သက္မဲ့ေတြေၾကာင့္ ကိုယ့္စိတ္က လိုက္လႈပ္ေနတယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္ပိုင္ပါတယ္လို႔ ဘယ္လိုလုပ္ ေျပာႏိုင္မွာလဲ။

ေရြးခ်ယ္မႈ…

ဟုတ္တယ္။ စိတ္ခ်မ္းသာမႈနဲ႔ စိတ္ညစ္ညဴးမႈကို ဘယ္သူ ေရြးႏိုင္သလဲ။

ကိုယ္ပဲ ေရြးႏိုင္တယ္။

ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ခ်မ္းသာခ်င္တယ္ဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားတို႔ လုပ္ေပးၾကပါဆိုၿပီး လူတကာဆီက စိတ္ခ်မ္းသာမႈကို လည္ၿပီး အလွဴခံေနလို႔မွ မရတာေနာ္…

စိတ္ခ်မ္းသာခ်င္သလား၊ စိတ္ညစ္ခ်င္သလား။

ေရြးခ်ယ္ခြင့္နဲ႔ ခ်မ္းသာခြင့္၊ ညစ္ညဴးခြင့္က ကိုယ့္ဆီမွာပဲ ရိွပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ စိတ္ခ်မ္းသာခ်င္ပါတယ္။

စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္းကေရာ…

ႏွစ္သက္ရာ ေရြးခ်ယ္ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္ (ဘာသာျပန္သူ)
(ရန္ကုန္ – ၁၁၀၉၁၄)

ဘာသာျပန္သူ႔ နာမည္ မထည့္ဘဲ ကိုယ့္ဟာလိုလို ကူးၿပီး ဆက္လက္ျဖန္႔ေဝသူမ်ား နာမည္ေဖာ္လို႔ မရတဲ့ ေရာဂါဆိုးဝင္ၿပီး ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မေသႏိုင္ဘဲ မခ်ိမဆံ့ ေဝဒနာကို ၾကာရွည္ၾကာေမ်ာ ခံစားၾကရပါေစသားလို႔ ပက္ပက္စက္စက္ က်ိန္ဖို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေရြးခ်ယ္မလို႔ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အထက္က ဘာသာျပန္ထားတဲ့စာနဲ႔ ဖီလာ ကန္႔လန္႔ျဖစ္ေနလို႔ အဲသလို မက်ိန္ေတာ့ဘဲ လူူလူခ်င္း ေလးစားစိတ္ေလး ေမြးေတာ္မူၾကၿပီး လက္ဆင့္ကမ္းတဲ့အခါမွာလည္း ဘာသာျပန္သူနာမည္ကို မခ်န္လွပ္ဘဲ သည္လင့္(ခ္)ကိုသာ ကူးၿပီး လက္ဆင့္ကမ္းေတာ္မူၾကပါလို႔ ေမတၱာရပ္ခံလိုက္ပါတယ္။

ေျပာမယ့္သာ ေျပာလိုက္ရတယ္၊ ပလာတာမ်ား ေကၽြးမိျပန္ပလားလို႔လည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သံသယ ျဖစ္မိပါေသးရဲ႕။

သည္ပို႔(စ္)ကို လက္ဆင့္ကမ္းခဲ့တဲ့ Daw Baby Shwe ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ခင္ဗ်ား။

A Friend on the Line

လက္ေဆာင္မြန္

ဖုန္းနံပါတ္ကို လွည့္ၿပီးၿပီးခ်င္းမွာပဲ နံပါတ္မွားၿပီး လွည့္လိုက္မီၿပီဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္သိလိုက္သလိုပါပဲ။

ဖုန္းကျမည္တယ္။ တစ္ႀကိမ္…၊ ႏွစ္ႀကိမ္၊ ႏွစ္ႀကိမ္ ျမည္ၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ တစ္ဖက္က ေကာက္ကိုင္လိုက္တယ္။

“ဖုန္းမွားေနတယ္ကြ”ဆိုတဲ့ ေယာက်ာ္းသံႀကီး ေပၚလာၿပီးတဲ့ေနာက္ ဖုန္းကို ဂြပ္ခနဲ ခ်လိုက္သံကို ၾကားလိုက္ရပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္ဘက္က ဘာမွေတာင္ မေျပာရေသးဘူး၊ “ဖုန္းမွားေနတယ္ကြ”လို႔ အသားလြတ္ အေငါက္ခံလိုက္ရတဲ့အတြက္ သို႔ေလာ သို႔ေလာ ျဖစ္သြားပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း မူလက မွားလွည့္မိတဲ့ နံပါတ္ကိုပဲ ခ်က္ခ်င္း ျပန္လွည့္လိုက္မိရျပန္တယ္။

ခ်က္ခ်င္းလိုလိုပဲ တစ္ဖက္က ကိုင္လိုက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ဘာမွ မေျပာႏိုင္ခင္ “ဖုန္းမွားေနတယ္လို႔ ဘယ္ႏွခါေျပာရမလဲကြ”လို႔ ေျပာတဲ့ ေယာက်ာ္းသံႀကီးကို ၾကားလိုက္ရၿပီး ဖုန္းခ်လိုက္သံပါ ၾကားလိုက္ရျပန္ပါတယ္။

သည္ပုဂၢိဳလ္ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ဖုန္းမွားေနမွန္း အလိုလို သိေနရတာလဲ။

အဲဒီ့အခ်ိန္က ကၽြန္ေတာ္ဟာ ႏ်ဴးေယာ့(ခ္)ၿမိဳ႕ေတာ္ ရဲဌာနမွာ အလုပ္ လုပ္ေနခိုက္ပါ။ ရဲတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ စူးစမ္းတတ္က်င့္ကလည္း ရွိ၊ တစ္ခုခုဆို သကၤာမကင္း ျဖစ္တတ္တဲ့ အေလ့အက်င့္က ရေနၿပီ။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း အဲသည့္နံပါတ္ကို တတိယအႀကိမ္ ထပ္လွည့္လိုက္တယ္။

“ဟ… ဘယ္လိုလဲကြ၊ ေစာေစာက ဆက္တဲ့လူပဲ မွတ္တယ္…”လို႔ သည္တစ္ခါက်ေတာ့ တစ္ဖက္က ေျပာပါတယ္။ ေစာေစာက အသံရွင္ပါပဲ။

“ဟုတ္ပါတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ ထပ္ဆက္တာပါ။ သည္လိုပါဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ့္ဘက္က ဘာမွေတာင္ မေျပာရေသးဘဲနဲ႔ ဖုန္းမွားေနမွန္း လူႀကီးမင္းက ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး တန္းသိေနတာလဲဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္ စဥ္းစားလို႔ မရလို႔ပါ ခင္ဗ်…”

“ေသခ်ာစဥ္းစားၾကည့္ေပါ့ကြ…”လို႔ ေအာ္လိုက္ၿပီး သူက ဖုန္းခ်သြားျပန္တယ္။

ကၽြန္ေတာ္လည္း တယ္လီဖုန္းကို ကိုင္ၿပီး ခဏေတာ့ ငိုင္ေနမိတယ္။ ခဏေနေတာ့ အဲဒီ့နံပါတ္ကို ကၽြန္ေတာ္ ထပ္လွည့္မိရျပန္တယ္။ တစ္ဖက္က ခ်က္ခ်င္းလိုပဲ ေကာက္ကိုင္လိုက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို “ဘယ့္ႏွယ့္လဲ စဥ္းစားလို႔ ရသြားၿပီလားကြ”လို႔ ေျပာပါတယ္။

“ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားလို႔ ရသမွ်ကေတာ့ လူႀကီးမင္းဆီကို ဖုန္းဆက္မယ့္သူ တစ္ေယာက္မွ မရွိလို႔သာ ျဖစ္မယ္ဆိုတာပါပဲ”

“ေအး… အဲဒီ့အတိုင္းပဲ”လို႔ ေျပာၿပီး ဖုန္းကို စတုတၳအႀကိမ္ ဂြပ္ခနဲ ခ်သြားျပန္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ျပံဳးလိုက္မိရင္းက အဲဒီ့နံပါတ္ကို ထပ္လွည့္လိုက္ပါတယ္။

တစ္ဖက္က ေစာေစာကလိုပဲ ခ်က္ခ်င္းေကာက္ကိုင္လိုက္ၿပီး “ကဲ… ဆို၊ အခုက်ေတာ့ ဘာေျပာခ်င္လို႔လဲ”လို႔ ေမးပါတယ္။

“ဘာရယ္ မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ လူႀကီးမင္းကို မဂၤလာပါလို႔ ႏႈတ္ခြန္းဆက္ခ်င္လို႔ပါခင္ဗ်ာ…”

“ဘာကြ၊ ႏႈတ္ခြန္းဆက္ခ်င္လို႔၊ ဟုတ္လား၊ ဘာလို႔ဆက္ခ်င္ရတာတုန္းကြ…”

“သည္လိုပါခင္ဗ်ာ။ လူႀကီးမင္းကို ဖုန္းဆက္မယ့္သူတစ္ေယာက္မွ မရွိဘူးဆိုတဲ့အေနအထားမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ ဆက္သင့္တယ္ ထင္လို႔ပါ…”

“ဟုတ္ၿပီေလ။ မင္းကိုလည္း က်ဳပ္က ျပန္ၿပီး ႏႈတ္ခြန္းဆက္ရမွာေပါ့၊ မဂၤလာပါ ေမာင္ရင္။ ဒါနဲ႔ ေနစမ္းပါဦး၊ မင္းက ဘယ္သူတုန္း”

ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ အဲဒီ့ပုဂၢိဳလ္ စကားျပန္ေျပာခ်င္စိတ္ ေပါက္လာေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ လုပ္ႏိုင္ခဲ့ၿပီ ထင္ပါတယ္။ ခုဆို သူလည္း ကၽြန္ေတာ့္ အေၾကာင္းသိခ်င္လာၿပီေပါ့။

ကၽြန္ေတာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္သူဘယ္ဝါဆိုတာ အတိုခ်ဳပ္ေျပာျပလိုက္ၿပီး သူ႔အေၾကာင္းကိုလည္း ျပန္ေမးလိုက္ပါတယ္။

“က်ဳပ္နာမယ္က ေအာင္ျမတ္။ က်ဳပ္အသက္က ၈၈ ႏွစ္ထဲမွာ။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ တစ္ေန႔တည္းမွာ သည္ေန႔ေလာက္ ဖုန္းမွားၿပီး ဝင္တာမ်ိဳး က်ဳပ္တစ္သက္လံုးတစ္ခါမွ မၾကံဳဖူးေသးဘူး…”လို႔ သူက ရယ္ၿပီး ေျပာတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ရယ္မိရပါတယ္။

အဲဒီ့ေန႔က ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆယ္မိနစ္ေလာက္ စကားေျပာျဖစ္ၾကပါတယ္။ ဦးေအာင္ျမတ္မွာ မိသားစုလည္း မရွိေတာ့၊ မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းတြလည္း မရွိေတာ့ပါဘူး။ သူနဲ႔ ရင္းႏွီးတဲ့သူေတြအားလံုး ကြယ္လြန္တိမ္းပါးကုန္ၾကပါၿပီ။

ေျပာရင္းနဲ႔ သူနဲ႔ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ၾကားမွာ တူတာေလးတစ္ခုကို သြားေတြ႕ပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ဦးေအာင္ျမတ္ကလည္း ႏ်ဴးေယာ့(ခ္)ၿမိဳ႕ေတာ္ရဲဌာနမွာ ႏွစ္ေပါင္း ၄၀ နီးပါး တာဝန္ထမ္းေဆာင္သြားခဲ့ဖူးတယ္ဆိုတာပါ။ သူက အဲတုန္းက ဓာတ္ေလွကားေမာင္းသူအျဖစ္ ဌာနာမွာ လုပ္ခဲ့တာပါ။

ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ဦးေအာင္ျမတ္က စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းေနသလို ေသခ်ာစကားေျပာၾကည့္ေတာ့ ခင္မင္ခ်င္စရာ အဖိုးႀကီးတစ္ေယာက္ပါပဲ။ ဒါနဲ႔ ေနာက္တစ္ခါ ကြ်န္ေတာ္ ဦးေလးဆီ ဖုန္းဆက္လို႔ ရပါမလားလို႔ ေမးလိုက္မိတယ္။

“ဘာျဖစ္လို႔ ေမာင္က က်ဳပ္ဆီ ထပ္ဆက္ခ်င္ရတာလဲ…”

“တယ္လီဖုန္းထဲက မိတ္ေဆြအျဖစ္ေပါ့ ဦးေလးရယ္…”

သူ ခဏေတာ့ ၿငိမ္ေနတယ္။ ခဏေနေတာ့မွ “”ေအးကြ… မိတ္သစ္ ေဆြသစ္ တိုးတယ္ဆိုေတာ့လည္း မဂၤလာရွိတာေပါ့ေလ”လို႔ ေျပာပါတယ္။

ေနာက္တစ္ရက္က်ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ သူ႔ဆီဖုန္းဆက္သလို အဲသည့္ ေနာက္ပိုင္းမွာလည္း ေလး၊ ငါးရက္ ဆက္တိုက္ ဆက္ျဖစ္ပါတယ္။

ဦးေအာင္ျမတ္က သူရင္ဆိုင္ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ ပထမကမၻာစစ္နဲ႔ ဒုတိယ ကမၻာစစ္အတြင္းက အေတြ႕အၾကံဳေတြအပါအဝင္ သမိုင္းဝင္ျဖစ္ရပ္ေတြ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာျပပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္လည္း ကြ်န္ေတာ့္အိမ္ ဖုန္းနံပါတ္ကိုေရာ၊ ႐ံုးဖုန္းနံပါတ္ကိုပါ သူ႔ကို ေပးထားလိုက္တယ္။ သူကၽြန္ေတာ့္ဆီ ဆက္ခ်င္ ဆက္လို႔ ရေအာင္လို႔ပါ။ တကယ္လည္း ဦးေအာင္ျမတ္က ကၽြန္ေတာ့္ဆီ ျပန္ဆက္ပါတယ္။ ဆက္တာမွ ေန႔တိုင္းပါ။

ကၽြန္ေတာ္ဟာ သက္ႀကီးရြယ္အို တစ္ေယာက္အေပၚမွာ စာနာစိတ္ တစ္ခုတည္းနဲ႔ သည္အလုပ္ကို လုပ္ျဖစ္သြားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ သည္ဦးေလးႀကီးနဲ႔ စကားေျပာေနရတာဟာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္လည္း တန္ဖိုး ရွိလွပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္၌က မိဘမဲ့ေက်ာင္းကေန လူလားေျမာက္ခဲ့ရတာပါ။ မိဘမဲ့ေဂဟာကေန လူငယ္သင္တန္းေက်ာင္းကို ေရာက္ခဲ့ရတဲ့ မိဘမဲ့ တစ္ဦးပီပီ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အေဖအေမ မရွိပါဘူး။ သည္ေတာ့ကာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ဦးေအာင္ျမတ္ဆိုတဲ့ဦးေလးႀကီးဟာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ဖေအလို ျဖစ္လာပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ အလုပ္အကိုင္အေၾကာင္း၊ ညပိုင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္ တက္ေနတဲ့ သက္ႀကီး တကၠသိုလ္အေၾကာင္းေတြပါ ဦးေလးဦးေအာင္ျမတ္ကို ေျပာျပပါတယ္။

ဦးေလးဦးေအာင္ျမတ္ဟာ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ပုဏၰားတိုင္လည္း ျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ အထက္အရာရွိနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ သေဘာထား ကြဲလြဲၿပီး ၿငိကုန္တဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ္က ဦးေလးဦးေအာင္ျမတ္ကို တိုင္တည္မိတယ္။

“ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ အဲဒီ့ပုဂၢိဳလ္နဲ႔ စာရင္းရွင္းမွျဖစ္ေတာ့မယ္ ဦးေလးရာ…”

“ဘာလို႔ အေလာသံုးဆယ္ လုပ္ခ်င္ရတာလဲ သူငယ္ရဲ႕။ စိတ္ကို ေအးေအးထားၿပီး အေျခအေနကို ေစာင့္ၾကည့္ပါဦးလား။ ေမာင္ရင္ေလး က်ဳပ္အရြယ္ေလာက္ ေရာက္တဲ့အခါက်ရင္ အခ်ိန္ယူတယ္ဆိုတာဟာ ေတာ္ေတာ့္ကို အက်ိဳးရွိမွန္းသိလာပါလိမ့္မယ္။ ခဏ ဆိုင္းထားပါဦးေလ။ သည္ၾကားထဲကမွ သူ႔ဘက္က အေျခအေနဆိုးလာတယ္ဆိုရင္ေတာ့လည္း တစ္မ်ိဳးစဥ္းစားၾကတာေပါ့…”လို႔ ဦးေလးဦးေအာင္ျမတ္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ေဖ်ာင့္ဖ်ပါတယ္။

ၿပီးေတာ့ အၾကာႀကီး ၿငိမ္ေနတယ္။ ခဏေနေတာ့မွ သိသိသာသာ ႏူးညံ့ညင္သာေနတဲ့အသံနဲ႔ စကားဆက္တယ္။

“က်ဳပ္ ေမာင္ရင္ေလးကို ကိုယ့္သားလို သေဘာထားၿပီး ေျပာေနမိတယ္။ က်ဳပ္ေလ သားနဲ႔ သမီးနဲ႔၊ မိသားစုနဲ႔ သိုက္သိုက္ဝန္းဝန္း သိပ္ေနခ်င္ခဲ့တာကေလား။ ေမာင္ရင္ေလးက ငယ္ေသးေတာ့ ဒါေတြကို နားလည္ႏိုင္ ဦးမွာ မဟုတ္ေသးပါဘူးေလ…”

မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ သိပ္နားလည္တာေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္လည္း မိသားစုဘဝကို အငမ္းမရ ေတာင့္တ လိုခ်င္ခဲ့ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ အေဖဆိုတဲ့ အရိပ္အာဝါသကို မရႏိုင္မွန္းသိလ်က္နဲ႔ တမ္းမက္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဦးေလးဦးေအာင္ျမတ္ကိုေတာ့ ဒါေတြေျပာေနေတာ့ပါဘူး။ တစ္သက္တာ ခံစားခဲ့ရသမွ်ဟာ ေျပာရင္းနဲ႔ အသစ္ျဖစ္ၿပီး ရင္ဆို႔ရဦးမွာကို မခံႏိုင္တာမို႔ မေျပာခ်င္တာပါ။

တစ္ညေနမွာေတာ့ ဦးေလးဦးေအာင္ျမတ္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာပါ တယ္။ သူ႔ရဲက ၈၉ ႏွစ္ေျမာက္ေမြးေန႔ကို ေရာက္ေတာ့မယ့္အေၾကာင္းပါ။

ဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္လည္း ဖိႈင္ဘာသားနဲ႔ လုပ္ထားတဲ့ ခ်ပ္ျပားတစ္ျပား ဝယ္ၿပီး ငါးေပ၊ ႏွစ္ေပအရြယ္ရွိတဲ့ ေမြးေန႔ ကတ္ျပားတစ္ခု လုပ္လိုက္ပါတယ္။ အဲဒီ့ ကတ္ျပားေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဌာနက ရဲမႉးႀကီးအပါအဝင္ ရဲေတြ အားလံုးကို လက္မွတ္ေတြကို လိုက္ထိုးခိုင္းလိုက္တဲ့အခါ ထိုးျမဲလက္မွတ္ေပါင္း တစ္ရာနီးပါး ရလာပါတယ္။ အဲဒီ့ကတ္ျပားနဲ႔ ဖေယာင္းတိုင္ ၈၉ တိုင္ ေထာင္ထားတဲ့ ေမြးေန႔ကိတ္မုန္႔ႀကီးတစ္လံုးကိုယူၿပီး ဦးေလး ဦးေအာင္ျမတ္ကို ေပးဖို႔ ၾကံလိုက္ပါတယ္။ သူ အလုပ္လုပ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရဲဌာနက ရဲေတြရဲ႕ထိုးျမဲလက္မွတ္ေတြ စံုစံုလင္လင္ ပါဝင္ေနတဲ့ ေမြးေန႔ကတ္ျပားကို ရတဲ့အခါ ဦးေလးဦးေအာင္ျမတ္တစ္ေယာက္ အေတာ့္ကို စိတ္ခ်မ္းသာသြားမွာပဲလို႔ ကြ်န္ေတာ္ အတတ္ ေျပာရဲပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္နဲ႔သူနဲ႔ ဖုန္းေျပာလာခဲ့တာလည္း ေလးလေတာင္ ေက်ာ္လာခဲ့ပါၿပီ။ သည္အခ်ိန္ဟာ သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ျမင္ဖူး ေတြ႕ဖူးသင့္ၾကပါၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ ဦးေလးဦးေအာင္ျမတ္အတြက္ ေမြးေန႔ကတ္ျပားကို ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ သြားေပးဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ လာမယ့္အေၾကာင္း ဦးေလးဦးေအာင္ျမတ္ကို ႀကိဳေျပာမထားပါဘူး။ ဦးေလးတစ္ေယာက္ အံ့ဩဝမ္းသာသြားေအာင္လို႔ပါ။

တစ္မနက္မွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ဟာ လိပ္စာအတိုင္း သြားလိုက္ၿပီး ဦးေလးဦးေအာင္ျမတ္ရဲ႕တိုက္ခန္းရွိရာ အေဆာက္အအံုေရွ႕ လမ္းမေပၚမွာ ကားရပ္လိုက္ပါတယ္။

တိုက္ထဲကိုဝင္သြားေတာ့ စာပို႔လုလင္ေလးက ေလွကားရင္းက စာတိုက္ပံုးေတြထဲကို စာေတြ ထည့္ေနတယ္။ စာတိုက္ပံုးေတြထဲမွာ ဦးေအာင္ျမတ္ဆိုတဲ့ နာမည္ကို ရွာၾကည့္လိုက္ေတာ့ အခန္းအမွတ္ ၁-ည မွာ ဆိုတာ သိလိုက္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ရပ္ေနတဲ့ ေနရာရဲ႕အေပၚ ေပ ၂၀ အကြာအေဝးမွာ ဦးေအာင္ျမတ္ ရွိေနတယ္ဆိုတဲ့ သေဘာပါ။

စိတ္လႈပ္ရွားမႈေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ရင္ခုန္လာရတယ္။ ဖုန္းထဲက အတိုင္းပဲ ဦးေလးဦးေအာင္ျမတ္ဟာ ကၽြန္ေတာ့္ကို လိုလိုလားလား ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြမွ ရွိပါ့မလား။ အဲဒီ့အေတြးနဲ႔တင္ကို ရင္ဘတ္ထဲမွာ ေအာင့္လာသလိုပဲ။ ဦးေလးဦးေအာင္ျမတ္ကေရာ၊ ကၽြန္ေတာ့္အေဖအရင္းက ကၽြန္ေတာ့္ကို စြန္႔ပစ္ခဲ့သလို ခါးခါးသီးသီး စြန္႔ပယ္ေလဦးမွာလား။

ကၽြန္ေတာ္ဟာ စိုးတထိတ္ထတ္နဲ႔ပဲ ဦးေအာင္ျမတ္ေနထိုင္ရာ တိုက္ခန္းတံခါးကို အသာေခါက္လိုက္ပါတယ္။ ဘာသံမွ မၾကားရတာနဲ႔ ေနာက္တစ္ခါ ထပ္အေခါက္မွာ ပထမအႀကိမ္ထက္ ပိုက်ယ္က်ယ္ ေခါက္လိုက္ပါတယ္။

“အဲဒီ့အခန္းမွာ ဘယ္သူမွ မရွိဘူးဗ်…”

ေအာက္က စာပို႔လုလင္ေလးက ကၽြန္ေတာ့္ကို လွမ္းေျပာပါတယ္။

“ေအးဗ်ာ။ သည္ဦးေလးႀကီးက တယ္လီဖုန္း ကိုင္တဲ့အခါ ဘုက်သလိုပဲ၊ သူ႔အခန္းတံခါးကို ေခါက္တဲ့အခါမွာလည္း ဘုက်တတ္တယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ တစ္ေနကုန္ ေခါက္ေနရမယ္ ထင္ပါရဲ႕…”

“အစ္ကိုႀကီးက အဲသည့္ဦးေလးႀကီးနဲ႔ ဘာေတာ္လို႔လဲ…”

“ဘာမွမေတာ္ပါဘူး။ မိတ္ေဆြလို႔ပဲ ဆိုၾကပါစို႔ရဲ႕ဗ်ာ…”

“စိတ္မေကာင္းပါဘူး အစ္ကိုႀကီးရယ္။ အဲဒီ့အခန္းက ဦးေအာင္ျမတ္ တျမန္မေန႔ကပဲ ဆံုးသြားတယ္”

ဆံုးသြားၿပီ… ဦးေလးဦးေအာင္ျမတ္ ဆံုးသြားၿပီတဲ့။

ကၽြန္ေတာ္ ၾကက္ေသေသသြားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဦးေအာင္ျမတ္ ေနထိုင္ခဲ့ဖူးရာ အခန္းရဲ႕ တံခါးဝမွာ တုန္လႈပ္စြာ ဆက္ရပ္ေနမိပါတယ္။ နားၾကားလြဲစရာ ဘာအေၾကာင္းမွ မရွိေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ မယံုႏိုင္စရာပါ။

ကႊန္ေတာ့္ကိုယ္ကၽြန္ေတာ္ မနည္း သတိေပးၿပီး၊ တည္ၿငိမ္ေအာင္ ႀကိဳးစားၿပီးမွ အက်ိဳးအေၾကာင္း ေျပာျပတဲ့ စာပို႔လုလင္ေလးကို ေက်းဇူးတင္စကား ေျပာလိုက္ရပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း အေဆာက္အအံုထဲက ထြက္လာခဲ့မိပါတယ္။

အျပင္မွာေတာ့ မြန္းတည့္လုနီး ေနက ျခစ္ျခစ္ကို ေတာက္လို႔ပါ။ ကားဆီကို ေလွ်ာက္လွမ္းေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕မ်က္ဝန္းေတြထဲမွာေတာ့ မ်က္ရည္စေတြ ေဝ့ဝဲလို႔။

ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းထဲမွာ ဖတ္ဖူးတဲ့ စာေၾကာင္းတစ္ေၾကာင္းက ေပၚလာပါတယ္။ “မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းဟူသည္ကား ထာဝရသာျဖစ္ေတာ့သည္။ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းမွန္က ေသသည္အထိပင္ စြဲျမဲ ခင္မင္ေနစျမဲသာျဖစ္ေလ၏”တဲ့။

သည္စာေၾကာင္းကို သတိရလိုက္တဲ့အခါမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း အားလံုးကို ျပန္သတိရလာပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ ထင္မွတ္မထားတဲ့ ေၾကကြဲ ဝမ္းနည္းဖြယ္ရာ အလွည့္အေျပာင္းေတြကပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြရဲ႕ ဘဝတာတိုတိုထဲက အရသာ ခ်ိဳခ်ိဳေလးေတြကို ၾကံဖန္ ရွာေဖြ ေဖာ္ထုတ္ေပးေနတာပါကလား။

ပထမဆံုးအႀကိမ္အေနနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဦးေလးဦးေအာင္ျမတ္တို႔ ဘယ့္ ကေလာက္ ခင္မင္ရင္းႏွီးခဲ့ၾကတယ္ဆိုတာကို ကြ်န္ေတာ္ သတိထားမိသြားပါတယ္။

ေၾသာ္… တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ခင္မင္ရင္းႏွီးဖို႔ဆိုတာ တကယ္ေတာ့ သိပ္မခက္လွပါလား။ ေနာက္တစ္ခါ တျခားမိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္နဲ႔ အခုလို ခင္မင္ရင္းႏွီးဖို႔ ဆိုတာေရာ၊ ပိုလို႔ေတာင္ လြယ္ကူေနဦးမွာဆိုတာကို သတိထားမိလာပါတယ္။

ျဖည္းျဖည္းခ်င္းနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ အလိုလို ေႏြးေထြးလာတယ္။ နားထဲမွာေတာ့ “ဖုန္းမွားေနတယ္ကြ”ဆိုတဲ့ ဦးေလးဦးေအာင္ျမတ္ရဲ႕အသံကို ၾကားေယာင္လိုက္မိတယ္။ တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ၊ “မင္းက က်ဳပ္ဆီ ဘာလို႔ ဖုန္းဆက္ခ်င္ရတာတုန္း”လို႔ သူေမးလိုက္တာကိုပါ ျပန္ၾကားေယာင္မိရျပန္တယ္။

“ဦးေလးဦးေအာင္ျမတ္ရယ္၊ ဦးေလးက ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အေရးပါတဲ့ သူမိုလို႔ ဆက္ခ်င္ရတာေပါ့ဗ်ာ။ ၿပီးေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္က ဦးေလးရဲ႕ မိတ္ေဆြေလ…”

ကၽြန္ေတာ္ဟာ သည္စကားေတြကို ကြ်န္ေတာ့္ဘာသာ တစ္ေယာက္တည္း ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္ ေျပာေနမိပါတယ္။

ၿပီးေတာ့ မဖြင့္ရေသးတဲ့ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ကပ္ျပားကို ကားေနာက္ခန္းထဲမွာ ေသခ်ာထည့္လိုက္ၿပီး ေမာင္းသူေနရာမွာ ဝင္ထိုင္လိုက္ပါတယ္။

ကားစက္ကိုမႏိႈးခင္မွာ ဦးေလးဦးေအာင္ျမတ္ ေနထိုင္ခဲ့တဲ့ တိုက္ခန္းရွိရာ အေဆာက္အအံုဘက္လွည့္ၿပီး ခပ္တိုးတိုး ေရရြတ္မိပါတယ္။

“ကြ်န္ေတာ္ ဖုန္းမမွားခဲ့ပါဘူး ဦးေလးရယ္…”

(A Friend on the Line by Jennings Michael Burch)

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

(အေတြးသစ္ဂ်ာနယ္ ၂၀ဝ၂ ခုႏွစ္ မတ္ ၂၅ – အတြဲ ၂၊ အမွတ္ ၇၅)

လက္တြဲေဖာ္စာအုပ္တိုက္ထုတ္ ဘဝတူရိယာ (ေမာဟေျပ ပံုတိုပတ္စမ်ား – ၂ မွာလည္း ေဖာ္ျပထားပါတယ္။

သည္စာေလးကို ျပန္ေဖာ္ျပျဖစ္သြားတာက ကေန႔ Facebook မွာ အေမရိကန္ႏိုင္ငံမွာ ေနထိုင္တဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံသား မိတ္ေဆြေလး တစ္ဦးက ေအာက္ပါအတိုင္း ေရးထားလို႔ပါ။

Thank you to ATK for sharing this story about 5 years ago.I read your version long long time ago and it really touched my heart.I never thought that it would happen to me in real life as similar to this story. I am lost, deeply sorry and regret that i don’t have a chance to see him or say goodbye to him. If only i could turn back time i would call you just one time.This is dedicated to Mr.Jerry A. Walker who died in April 2014.Rest in peace.You are in a better place now.

ကၽြန္ေတာ္ဘာသာျပန္ခဲ့တဲ့ သည္ဇာတ္လမ္းေလးကို အဲဒီ့ မိတ္ေဆြေလးက ေတာ္ေတာ္စြဲပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ သူနဲ႔ စတင္သိကၽြမ္းစ ၂၀၀၃ ခုႏွစ္ေလာက္မွာ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို “ကြ်န္ေတာ္ ဖုန္းမမွားခဲ့ပါဘူး ဦးေလးရယ္…”လို႔ ေျပာခဲ့ဖူးပါတယ္။ ၾကည့္ရတာ အေမရိကန္ ႏိုင္ငံကို သူ ေရာက္ၿပီးမွ သူလွ်ိဳမႈနဲ႔ အက်ဥ္းက်ေနသူ Jerry A. Walker ကို သူ ဖုန္းဆက္ စကားေျပာခဲ့ရာက မိတ္ေဆြ ျဖစ္သြားခဲ့ၾကဖူးပံုပါပဲ။ အဲဒီ့ Jerry ဟာ တစ္သက္တစ္ကၽြန္းဒဏ္က်ခံေနခဲ့ရတာပါ။ သူ႔မွာ ဆီးခ်ိဳ ေရာဂါနဲ႔ လည္ေခ်ာင္း ကင္ဆာ ေရာဂါတို႔ ခံစားေနရပါတယ္။ အက်ဥ္းေထာင္ထဲမွာပဲ ၂၀၁၄ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ ၂၈ ရက္ေန႔မွာ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ပါတယ္။

မူရင္းကို ယွဥ္တြဲ ဖတ္ခ်င္ရင္ http://zhidao.baidu.com/question/91352904.html မွာ ဖတ္႐ႈႏိုင္ၾကပါလိမ့္မယ္။ ဘာသာျပန္ အတတ္ပညာကို ေလ့လာ ဆည္းပူးလိုသူမ်ားအတြက္ တစ္နည္းတစ္ဖံု အသံုးတည့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။