ဘဝတစ္ေကြ႕ ခဏေတြ႕လိုက္သူ (၂)

AungThinnBook၁။

၁၉၇၆ ခုႏွစ္ မိုးတြင္း ျဖစ္လိမ့္မည္ ထင္ပါသည္။

ထိုအခ်ိန္က ရန္ကုန္ရိွ ဆရာဝန္မ်ား အသင္းတိုက္တြင္ ဆရာ ေမာင္သာရက ကမကထျပဳၿပီး အပတ္စဥ္ စာေပေဆြးေႏြးပြဲမ်ား ျပဳလုပ္ပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္ကား ပထမႏွစ္ ေက်ာင္းသား။ တကၠသိုလ္ေရာက္စ။ စာေရးသူ ျဖစ္ခ်င္သည့္ပိုးေလးကလည္း ရြတရြတ။ လူကလည္း ၂၀ မျပည့္ေသးခ်ိန္ဆိုေတာ့ ေျမာက္ၾကြ ေျမာက္ၾကြ။

ကၽြန္ေတာ္ ပထမဆံုး ေရာက္သြားသည့္ စာေပေဆြးေႏြးပြဲမွာ ဦးေဆာင္ေဆြးေႏြးသူက ကဗ်ာဆရာႀကီး “ေဒါင္းႏြယ္ေဆြ”။ ဆရာေဒါင္းကား အာေပါင္အာရင္း အလြန္သန္သူ။ မာန္အျပည့္ႏွင့္ ေဟာတတ္သူ။

ဆရာေဒါင္းေဟာအၿပီးမွာ ပရိသတ္က ေမးသည့္အလွည့္။ ကၽြန္ေတာ္ ထ ေမးလိုက္သည္။ ထေမးသည္ဆိုတာထက္ စင္ျမင့္ေပၚတက္ၿပီး အာေပါင္အာရင္း သန္သန္ႏွင့္ ဆရာေဒါင္းကို ခြတိုက္သည့္ ေမးခြန္းမ်ိဳးေတြ ေမးျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ ေျပာပေကာ တကၠသိုလ္ေရာက္ခါစ လူက ၾကြေစာင္း ၾကြေစာင္း ျဖစ္ေနခ်ိန္ပါဆို…။ သုိ႔ေသာ္ ကိုယ္ေျပာခ်င္တာေတြ ေျပာၿပီးသည့္ေနာက္ လူႀကီးသူမ၊ သမၻာရင့္ ဝါရင့္ဆရာႀကီးကို ယခုလို ေဝဖန္ေမးျမန္းမိသည့္အတြက္ ခ်ာတိတ္ကေလး ကၽြန္ေတာ့္ကို ခြင့္လႊတ္ပါမည့္အေၾကာင္းလည္း မေမ့မေလ်ာ့ ထည့္ေျပာခဲ့ပါေသးသည္။

ဆရာေဒါင္းကလည္း မေခေခ်။ ပစ္ကြင္းထဲ ဝင္လာရင္ေတာ့ ႏွံၿပီစုတ္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ပစ္မွာပဲဟု အစခ်ီကာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေကာင္းေကာင္း ျပန္ပညာေပးပါေတာ့သည္။

ေနာက္လူေတြ ေနာက္လူေတြ ဆက္လက္ ေမးျမန္း ေဆြးေႏြးေနခ်ိန္တြင္ လူႀကီးတစ္ဦးက ကၽြန္ေတာ့္ ပခံုးကို လာတို႔သည္။

လွည့္ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘိုလို ေျပာပါသည္။ “သူတို႔ေတြကို သိပ္ေမွ်ာ္လင့္မထားပါနဲ႔ ကိုယ့္လူရယ္”ဟု အဓိပၸာယ္ရပါသည္။ “ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်ာ၊ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္”ဟု ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ေျပာလိုက္မိပါသည္။

ထိုလူႀကီးကို မည္သူမွန္း ကၽြန္ေတာ္ မသိေခ်။

ပြဲၿပီးေတာ့မွ ဟိုလူ႔ေမး သည္လူ႔ေမးႏွင့္ သိလိုက္ရသည္ကား ထိုလူႀကီးမွာ နာမည္ေက်ာ္ စာေပေဝဖန္ေရး ဆရာႀကီး ေအာင္သင္း ျဖစ္ေနပါေတာ့သည္။

ယင္းသည္ပင္ ဆရာဦးေအာင္သင္းကို စတင္ ေတြ႕ဆံုခဲ့ဖူးျခင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။

၂။

အမွန္ေတာ့ လူအေနျဖင့္ ၁၉၇၆ ခုႏွစ္မွသာ ေတြ႕ဆံုဖူးသည္ျဖစ္လည္း ဆရာ့စာတစ္ပုဒ္ကမူ ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးထဲတြင္ ျပက္ျပက္ထင္ထင္ ရိွေနပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကိုးတန္း၊ ဆယ္တန္း ျမန္မာစာမွာ “အထက္တန္း ျမန္မာစကားေျပ လက္ေရြးစင္” စာအုပ္က ျပ႒ာန္းစာအုပ္ျဖစ္သည္။

ထိုစာအုပ္ထဲတြင္ စာေရးဆရာႀကီးမ်ား၏ စာေကာင္းေပမြန္မ်ားကို စုစည္းေဖာ္ျပထားပါသည္။ ထိုစာေကာင္းေပမြန္မ်ားထဲတြင္ ဆရာေအာင္သင္း၏ ခ်ိဳတကူးႏွင့္ ဂုဏ္ရည္မတူ ဟူေသာ စာေလးတစ္ပုဒ္ပါသည္။

အလြန္ အေတြးပြားေစေသာ စာေကာင္းေလးတစ္ပုဒ္ ျဖစ္သည္။ ကိုးတန္းမွာကတည္းက ထို အထက္တန္းစကားေျပ လက္ေရြးစင္တစ္အုပ္လံုးကို ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္ထားၿပီး ျဖစ္ေလရာ ဆရာေအာင္သင္း၏ စာကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ စြဲစြဲမွတ္မွတ္ ျဖစ္ေနခဲ့သည္မွာ ဆရာ့ကို ျမင္ဖူးခ်ိန္ထက္ ၃ ႏွစ္မွ် ေစာေနပါေလေတာ့သည္။

ထို႔အျပင္ ထိုအခ်ိန္က ႐ႈမဝမဂၢဇင္းမွာ ဆရာ့ စာေပ ေဝဖန္ေရး ေဆာင္းပါးေတြကို ႀကိဳးၾကား ဖတ္ေနရခ်ိန္လည္း ျဖစ္ေလသည္။

၃။

အဆိုပါ စာေပေဆြးေႏြးပြဲေတြမွ တစ္ဆင့္ ဆရာႏွင့္ ရင္းႏွီးခြင့္ ရလာခဲ့ပါသည္။ ထိုမွတစ္ဆင့္ ဆရာရိွရာ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ေတာင္ငူေဆာင္သို႔လည္း ကၽြန္ေတာ္ မၾကာခဏ ေရာက္ျဖစ္သြားတတ္သည္။

ဆရာက တစ္ခါတစ္ရံ ေက်ာင္းမွ သူ႔႐ံုးခန္းေလးတြင္ ညဥ့္နက္သည္အထိ ေနတတ္ေလ့ရိွရာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္လည္း အဆင္ေျပလွသည္။

ထိုအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္က ကိုယ္ပိုင္ကားျဖင့္ အငွားလိုက္ေနခ်ိန္ ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ကားကို ငွားစီးသည့္ ပံုမွန္ ေဖာက္သည္တစ္ဦးက ျမန္မာစာဌာနမွ ဆရာမတစ္ဦးႏွင့္ ရည္ငံေနရာ ညခ်မ္းခ်ိန္ခါမ်ားတြင္ အႏွီဆရာမ ေနထိုင္ရာ ဆရာမမ်ား အေဆာင္သို႔ ေမာင္းပို႔ရတတ္စျမဲ ျဖစ္သည္။ အေဆာင္ပိတ္ခ်ိန္က်မွ သူ႔ကို ျပန္ႀကိဳရသည္ျဖစ္ရာ ၾကားအခ်ိန္မ်ားတြင္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အားေနတတ္ပါသည္။

ထိုေရာအခါ ဆရာ့အခန္းသို႔ သြားၿပီး ဆရာႏွင့္ ေထြရာေလးပါးေတြ ေျပာျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ သက္ႀကီးစကား သက္ငယ္ၾကားအေနျဖင့္ ဆရာ့ထံမွ ကၽြန္ေတာ္ မမီလိုက္ေသာ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ အေၾကာင္း၊ ဗကသအေၾကာင္း၊ တကၠသိုလ္ပံုျပင္မ်ားစသျဖင့္ မ်ားစြာကို ၾကားနာခဲ့ရဖူးေလသည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ အတန္းေတြကို ဆရာက စာမသင္သျဖင့္ ဆရာသည္ ကၽြန္ေတာ့္ သင္ဆရာ မဟုတ္ခဲ့ေသာ္လည္း ျမင္ဆရာ၊ ၾကားဆရာျဖစ္ခဲ့သည္မွာ အမွန္ပင္။

၄။

ဆရာ့စာအုပ္ ႏွစ္အုပ္ ကၽြန္ေတာ့္ဆီမွာ ရိွသည္။ တစ္အုပ္မွာ “စာေပေရးရာ ေဆာင္းပါးမ်ား”ျဖစ္ၿပီး ေနာက္တစ္အုပ္ (ႏွစ္အုပ္တြဲ)မွာ ဆရာ၏ နာမည္ေက်ာ္ “ကၽြန္ေတာ္ အႀကိဳက္ဆံုး ဝတၳဳတိုမ်ား” ျဖစ္သည္။

ကၽြန္ေတာ္ကား ဆိုခဲ့သည့္အတိုင္း စာပိုးအရင့္အမာႏွင့္ ျဖစ္ေပရာ စာေပႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ စာအုပ္ေတြကို လက္လွမ္းမီသမွ် စုထားျဖစ္ေနခဲ့တတ္ပါသည္။ ဆရာ၏ ကၽြန္ေတာ္ အႀကိဳက္ဆံုး ဝတၳဳတိုက႑မွာ သဘင္မဂၢဇင္းတြင္ ပါဝင္ခဲ့ၿပီး ေစာင့္ဖတ္ခဲ့ရေသာ ေဆာင္းပါးလည္း ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ျဖစ္သျဖင့္ စာအုပ္အျဖစ္ တစ္စုတစ္စည္းတည္း ထြက္လာေသာအခါ ဝယ္ယူ သိမ္းဆည္းထားခဲ့မိရေလသည္။

ဆရာ့ “သရက္ေထာင္ေဖာက္ခဲ့စဥ္က” ဝတၳဳေလးမွာလည္း ထင္ရွားလွသလို ဆရာတင္ျပပံုက အလြန္ေကာင္းသည္ကို မေမ့မေလ်ာ့ ေဖာ္ျပအပ္ပါသည္။

၅။

ဆရာ့စာေတြထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္အမွတ္ထင္ထင္ ရိွေနေသာ ေနာက္ထပ္ စာတစ္ပုဒ္မွာ ဆရာေမာင္စိန္ဝင္း(ပုတီးကုန္း)၏ ေသာကေျခရာ ရတနာမ်ား စာအုပ္တြင္ ေဖာ္ျပပါရိွသည့္ ဆရာ ေမာင္စိန္ဝင္း၏ ကဗ်ာမ်ားကို သံုးသပ္ထားေသာ ေဆာင္းပါးပင္ျဖစ္သည္။

ဆရာ ေမာင္စိန္ဝင္း၏ ကဗ်ာဉာဏ္ေျပးလွပံုကို ခ်ီးက်ဴးထားေသာ စာဟု အၾကမ္းဖ်င္းဆိုႏိုင္လင့္ကစား အသားလြတ္ခ်ီးက်ဴးသည္မ်ိဳး မဟုတ္မူဘဲ အက်ိဳးအေၾကာင္းေလးမ်ား၊ နမူနာေလးမ်ား ေဝေဝဆာဆာ ေဖာ္ျပကာ တင္ျပသြားပံုမွာ ေက်ာင္းဆရာ ပီသလွပါသည္။ သုေတသီ ပီသလွပါသည္။

၆။

ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းမၿပီးခင္မွာပင္ ဆရာက တကၠသိုလ္ဆရာအျဖစ္က စုေတသြားခဲ့ေလသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ဆရာႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ လူခ်င္း မဆံုျဖစ္ေတာ့ျပန္ပါေခ်။ ေက်ာင္းၿပီးသည့္ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္ က်ဴရွင္ဆရာအျဖစ္ အသက္ေမြးေနခိုက္ တစ္ႏွစ္မွာ ဆရာႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ စာသင္ဝိုင္းတစ္ဝိုင္းတည္းတြင္ သင္ၾကားသူမ်ားအျဖစ္ ျပန္ဆံုပါသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုသို႔ ဆံုသည္မွာ အဝင္အထြက္သာ ျဖစ္သည္။ ဆရာ သင္အၿပီး ကၽြန္ေတာ္က ထိုအတန္းကို ဆက္သင္ရန္ အလာတြင္ျဖစ္ေစ၊ ကၽြန္ေတာ္ၿပီးခ်ိန္မွာ ဆရာက ေရာက္လာသည္ျဖစ္ေစ ဆံုၾကသည္မ်ိဳးသာ ျဖစ္ေပရာ ဝင္ခလုတ္ ထြက္ခလုတ္ဟု ဆိုႏိုင္ပါလိမ့္မည္။

၇။

ဘဝဝန္တာ ေထြရာေလးပါးမ်ားႏွင့္ လံုးခ်ာလည္ေနသည့္အတြက္ ဆရာႏွင့္ မဆံုျဖစ္ျပန္ေတာ့ေခ်။

ဆရာ့စာေတြကို ႀကိဳးၾကား ဖတ္ေနရသလို ကၽြန္ေတာ့္စာေတြကလည္း ဆရာ့မ်က္စိေအာက္ေတာ့ ေရာက္ေရာက္သြားလိမ့္မည္ဟုေတာ့ ထင္ပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္ စာေပနယ္သို႔ ထဲထဲဝင္ဝင္ ေရာက္ၿပီး ၇ ႏွစ္မွ် အၾကာတြင္ ကၽြန္ေတာ့္ ဎတၳဳတိုတစ္ပုဒ္ကို ဆရာက သံုးသပ္ခ်က္ ေရးပါသည္။

သရဖူမဂၢဇင္းတြင္ ျဖစ္သည္။ ထိုသရဖူမွာ ယခု သရဖူ မဟုတ္ေသးသလို ဆရာၿငိမ္းေအးအိမ္၏ သရဖူလည္း မဟုတ္မူဘဲ ကိုေက်ာ္သန္းႏွင့္ ကိုေက်ာ္ဇင္မည္ေသာ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္၏ သရဖူ ျဖစ္သည္။ ဆရာ ေမာင္ျမင့္ျမတ္က စာတည္းခ်ဳပ္ ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ဝတၳဳတိုေလးကို ဆရာေမာင္ျမင့္ျမတ္က သေဘာက်သျဖင့္ ေရြးခ်ယ္လိုက္သည္။ ပံုႏွိပ္အၿပီး စာေပစိစစ္ေရး မတင္မီမွာ ထို ပံုႏွိပ္ထားေသာ မဂၢဇင္းကို ဆရာေအာင္သင္း လက္ထဲသို႔ ထည့္လိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ဝတၳဳကို ဆရာေအာင္သင္းက မ်က္စိက်သြားၿပီး ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ ေရးခ်လိုက္သည္။

ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ထိုဝတၳဳကို စာေပစိစစ္ေရးက ခြင့္မျပဳသျဖင့္ ျဖန္႔ခ်ိေသာ စာအုပ္မ်ားထဲတြင္ ထိုဝတၳဳပါ စာရြက္မ်ားကို ဆုတ္ယူထားလိုက္ရေလသည္။ ထိုအေၾကာင္းကို ဆရာသိေသာအခါ ကိုေက်ာ္သန္းတို႔ကို ဆဲေလသည္ ဟူ၏။

ကၽြန္ေတာ့္မွာလည္း ထီေပါက္ၿပီးမွ ထီလက္မွတ္ ေပ်ာက္ရျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ကား ဝတၳဳတို အလြန္ အေရးက်ဲသူ ျဖစ္သည္။ က်ဲလွသည့္ ဝတၳဳတိုေတြထဲမွာမွ ရွားရွားပါးပါး တစ္ပုဒ္ကို ဆရာေအာင္သင္းက သံုးသပ္ေဝဖန္ထားသည္ျဖစ္ရာ လြန္စြာမွ ၾကည္ႏူးစရာ ေကာင္းလွေပသည္။

သို႔ရာတြင္ ကၽြန္ေတာ့္ ဝတၳဳက အဆုတ္ခံလိုက္ရေပရာ ဆရာ့ သံုးသပ္ခ်က္ကိုလည္း ပရိသတ္ ဖတ္ခြင့္ မရႏိုင္ပါေတာ့ေခ်။

ကိုေက်ာ္သန္းတို႔ထံမွ ေတာင္းလိုက္ရာ ဆရာ၏ လက္ႏွိပ္စက္ စာမူကိုေတာ့ ရလိုက္ပါသည္။ သို႔ရာတြင္ အိမ္ေတြ ခဏ ခဏေျပာင္း၊ တစ္အိမ္လံုးမွာလည္း စာရြက္မ်ား၊ စာအုပ္မ်ားျဖင့္သာ ပြစိထေနေလရကား ဆရာ၏ ထိုစာမူေလးကို ျပန္ရွာရ ခက္သြားပါသည္။

(အႏွီ ကၽြန္ေတာ္၏ ဝတၳဳတိုမွာကား ဝတၳဳတိုေပါင္းခ်ဳပ္ လံုးခ်င္းအျဖစ္ ျပန္လည္ထုတ္ေဝရာတြင္ ညာတာပါေတးႏွင့္ ထည့္လိုက္ရာ စာေပစိစစ္ေရးက ခြင့္ျပဳလိုက္ျပန္သျဖင့္ ေနာင္ ဆယ္ႏွစ္ခန္႔အၾကာတြင္ ပံုႏွိပ္စာလံုးျဖင့္ ျဖစ္လာခဲ့ပါသည္။ ေျခရာၿပိဳးေျပာက္ လြမ္းပြင့္ေကာက္သီ (ကိုယ္တိုင္ၾကံဳ ဝတၳဳတိုမ်ား) စာအုပ္ပါ ညစ္က်ဳ လိပ္ျပာ ဝတၳဳတိုေလးပင္ ျဖစ္ပါသည္။)

၈။

အမွတ္ရစရာ ေနာက္တစ္ခုမွာ လြန္ခဲ့သည့္ ၁၅ ႏွစ္ေက်ာ္ခန္႔ဆီက မိုးမိုး(အင္းလ်ား) ဝတၳဳတို ဆုေပးပြဲတြင္ျဖစ္ပါသည္။

ျမန္မာစာေပကို ႏိုင္ငံကာက သိလာေရးအတြက္ လုပ္ေဆာင္ရမည့္အေၾကာင္းကို ေျပာရင္းႏွင့္ ဆရာက ကၽြန္ေတာ့္ကို လက္ညိႇဳးေငါက္ေငါက္ထိုးကာ “အဲဒါ မင္းလုပ္ရမွာ၊ မင္းလုပ္ရမွာ”ဟု အာလုပ္သံႀကီးျဖင့္ ဆရာက အားပါးတရ ေျပာခဲ့ဖူးသည့္အခ်က္ပင္ ျဖစ္ေလသည္။

ဆရာ ကၽြန္ေတာ့္ကို အထင္ႀကီးသည့္အတြက္ ဝမ္းမသာမိပါ။ အားသာ တိုး၍ ငယ္မိပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကား ရသစာေပကို အဂၤလိပ္ဘာသာသို႔ ျပန္ဆိုႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အဂၤလိပ္စာကို ေဒါင္ေဒါင္ျမည္ မတတ္ပါေခ်။ ေသစာရွင္စာမွ်သာ တတ္ၿပီး အႏူေတာတြင္ လူေခ်ာ လုပ္ေနျခင္း၊ သို႔တည္းမဟုတ္ ပဲခူးေရႀကီးေနခ်ိန္ျဖစ္ေနျခင္းေၾကာင့္သာ ကၽြန္ေတာ့္ကို

ဆရာအပါအဝင္ တခ်ိဳ႕က အထင္ႀကီးေနျခင္းမွ်သာ ျဖစ္ပါသည္။

ကၽြန္ေတာ့္အေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္ အသိဆံုးပင္ျဖစ္ေလသည္။

၉။

တစ္ခ်ီသားတြင္ေတာ့ ဆရာ့ကို ကၽြန္ေတာ္က ခ်စ္ခင္စြာ က်ီစယ္မိရာ ဆရာက ကၽြန္ေတာ့္ကို ပယ္ပယ္နယ္နယ္ပင္ ဆဲပါေလသည္။

ဆဲလည္း ဆဲခ်င္စရာပါ။ အဆုိေတာ္ မင္းမင္းလတ္ ကြယ္လြန္ၿပီးစတြင္ ျဖစ္ပါသည္။

မင္းမင္းလတ္အမွတ္တရ ေဆာင္းပါးကို ကၽြန္ေတာ္ ေရးၿပီး အလကၤာ ဂီတဂ်ာနယ္သို႔ ေပးရန္ ၃၃ လမ္းရိွ စာေပေလာက စာအုပ္တိုက္သို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္သြားပါသည္။ စာမူေပးၿပီးေနာက္ ဆရာမ မိုးမိုး (အင္းလ်ား)၏ ခင္ပြန္းျဖစ္သူ စာေပေလာက ဦးမ်ိဳးညြန္႔ (မင္းမင္းလတ္၏ သူငယ္ခ်င္း၊ မင္းမင္းလတ္၏ သီခ်င္းမ်ား ထုတ္ေဝခ်ိန္က ထုတ္ေဝသူ ေမာင္ေမာင္မ်ိဳးညြန္႔)ႏွင့္ ေထြရာေလးပါး ေျပာေနခိုက္တြင္ ဆရာ ေရာက္လာပါသည္။

ကၽြန္ေတာ့္ကို ျမင္ေသာအခါ “မင္းက သည္ကို ဘာလာလုပ္တာတံုး”ဟု ေမးပါသည္။

“စာမူလာေပးတာပါ ဆရာ”ဟု ေျဖလိုက္ပါသည္။

“ဘာစာမူတံုး”

“မင္းမင္းလတ္ကျဖင့္ မရိွေတာ့ဘူး၊ ဦးေအာင္သင္းပဲ က်န္ေတာ့တယ္ဆိုတဲ့ စာမူပါဆရာ…”

ဆရာ ဆဲပါေလေတာ့သည္။ ဦးမ်ိဳးညြန္႔က ရယ္ေနေလသည္။

အမွန္က ကၽြန္ေတာ့္ စာမူ ေခါင္းစဥ္မွာ “မင္းမင္းလတ္ကျဖင့္ မရိွေတာ့ဘူး”ဟူ၍သာ ျဖစ္ပါသည္။

ထိုႏွစ္မွာ ၁၉၉၇ ခုႏွစ္ ျဖစ္ပါသည္။

၁၀။

ဆရာကား စာေပ ေဝဖန္ေရးမွာ ဆရာတစ္ဆူ ျဖစ္သလို (ဆရာဝင္းၿငိမ္းက ဆရာ့ကို “စာေပလူၾကမ္းမင္းသား”ဟု အႏြတၳသညာ ျပဳခဲ့ဖူးပါသည္) စာေရးသားရာတြင္လည္း ညက္ေညာေအာင္ ေရးသားႏိုင္သူ ျဖစ္ေလသည္။

ထို႔အျပင္ စာေပေဟာေျပာပြဲတစ္ေခတ္မွာလည္း ဆရာ လြန္စြာေအာင္ျမင္ခဲ့သည္မွာ အားလံုး အသိပင္။

သုိ႔ရာတြင္ ကၽြန္ေတာ္ကမူ ဆရာ့ေဟာေျပာပြဲေတြကို ခံတြင္း မေတြ႕လွေခ်။ (ဆရာေဟာေျပာတာေတြ မေကာင္းဟု မဆိုလိုပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ဘာသာ ခံတြင္းမေတြ႕ျခင္းမွ်သာ ျဖစ္ပါသည္။) အလားတူပင္ ေနာက္ပိုင္း ဆရာ့ေဆာင္းပါးတခ်ိဳ႕မွာလည္း ကၽြန္ေတာ္ သေဘာမတူတာေတြ ရိွပါသည္။ ထို႔အတူပင္ ဆရာ့ အမူအက်င့္ တခ်ိဳ႕မွာလည္း ကၽြန္ေတာ္ သေဘာမတူတာေတြ ရိွခဲ့ပါသည္။

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ဆရာဦးေအာင္သင္းသည္ ကၽြန္ေတာ့္ ျမင္ဆရာ၊ ၾကားဆရာ စာရင္းတြင္ ပါဝင္သည္လည္း အမွန္ပင္ျဖစ္ပါသည္။

၁၁။

စမ္းေခ်ာင္းမွ ဆရာ့အိမ္ကို ကၽြန္ေတာ္ သိပါသည္။ သို႔ေသာ္ မွတ္မွတ္ရရ တစ္ေခါက္သာ ေရာက္ဖူးပါသည္။

ဘာကိစၥမွန္းေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ပါ။ ညေနေစာင္းတြင္ ဆရာ့အိမ္သို႔ ေရာက္သြားခဲ့ဖူးပါသည္။ ၂၀၀၀ ျပည့္ႏွစ္လြန္စတြင္ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။

ေနာက္ေတာ့ ဘုန္းဘုန္း ရေဝႏြယ္တို႔ ၾကြလာၾကရာ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဆရာ့ကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ျပန္လာျဖစ္ခဲ့ပါသည္။

ဆရာႏွင့္ လူခ်င္း ေတြ႕ျခင္း၊ စကားေျပာျဖစ္ျခင္းမွာ ထိုတစ္ေခါက္က ေနာက္ဆံုး ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။

၁၂။

ယခုေသာ္ ဆရာ တိမ္းပါးသြားၿပီဟု ၾကားသိလိုက္ရပါသည္။ ဆရာကား သူယံုၾကည္ရာကို တစိုက္မတ္မတ္ လုပ္သြားခဲ့သူ ျဖစ္သလို စာသင္ၾကားျခင္း၊ စာေပေရးသားျခင္း၊ ေဟာေျပာျခင္းတို႔ျဖင့္ တက္ကုန္ ရြက္စံုဖြင့္ၿပီး ပတ္ဝန္းက်င္အက်ိဳးကို ေအာင္ျမင္စြာ ထမ္းရြက္သြားခဲ့သူ ျဖစ္ေလသည္။

ဆရာ့ သေဘာတရား၊ အယူအဆ၊ ခံယူခ်က္ေတြ အားလံုး ေကာင္းသည္၊ မွန္သည္ဟု သံုးသပ္ရန္ ကၽြန္ေတာ္ ဉာဏ္မမီပါ။ ထိုသို႔ သံုးသပ္ကလည္း မွန္ကန္ မွ်တမည္ မဟုတ္ပါေခ်။

ဆရာသည္ ပုထုဇဥ္တစ္ဦးမွ်သာ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဆရာ့မွာ ေကာင္းကြက္ေတြလည္း ရိွမည္၊ ဆိုးကြက္ေတြလည္း ရိွမည္၊ ဆရာ့စာေတြ၊ ဆရာ့အေျပာေတြမွာလည္း ေကာင္းတာေတြ ရိွမည္ျဖစ္သလို ဆိုးတာေတြလည္း ရိွေနမည္မွာ မလြဲပါေခ်။

သို႔ရာတြင္ ဆရာကမူ သူ႔ဝန္ကို သူႏိုင္သေလာက္ ထမ္းရြက္သည္ပိုးသြားခဲ့ပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္သေလာက္ဝန္ကို ထမ္းသြားရမည္သာဟု ေတြးေနမိရင္း ဆရာႏွင့္ ၾကံဳခဲ့ပံုေလးေတြကို စားျမံဳ႕ျပန္ၾကည့္လိုက္မိျခင္းသာ ျဖစ္ပါေတာ့သတည္း။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

(ရန္ကုန္ – ၂၅၁၀၁၄)

A Point to Ponder

အေတြးတစ္စ ထုတ္ၾကည့္ရေသာ္

အစ

ရွင္ေစာပု မိဖုရားႀကီးက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသြားခါနီး သူ႔အေျခြအရံမ်ားကို ေျပာေနသည္မွာ…

IMG_1819“ထိပ္ထား တစ္ခုသတိေပးခ်င္ေသးတယ္။ သမီးေတာ္တို႔ ေသေသခ်ာခ်ာ နားေထာင္ၾကေနာ္။ ယခုမယ္မယ္တို႔ သြားရမွာက ရဟန္းေတာ္ေတြ သီတင္းသံုးတဲ့ေနရာ၊ မယ္မယ္တို႔ ျခယ္သထားတာက တကယ့္ပြဲလမ္းသဘင္ သြားမယ့္အတိုင္းပဲ။ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဝတ္စားဆင္ယင္မႈနဲ႔ အမူအရာေတြဟာ ဆန္႔က်င္ဘက္ျဖစ္တဲ႔ ပုရိသေတြကို ဆြဲေဆာင္ႏိုင္စြမ္းရွိတယ္။ အဆန္းတၾကယ္ ျပင္ဆင္မြမ္းမံမႈက ညႇိဳ႕ယူလိုက္တဲ႔အတြက္ သူတို႔မွာ ပူေလာင္တဲ့ ဆႏၵျဖစ္လာႏိုင္တယ္ေလ။

“သည္လို သူ႔စိတ္ကို အေမွာင္ရိပ္လႊမ္းသြားတာနဲ႔ တၿပိဳင္နက္ သူ႔မွာ အျပစ္ျဖစ္ရသလို သူ႔ကို ပူေလာင္ေအာင္ ဝတ္ဆင္ထားတဲ႔ မိန္းမမွာလည္း တန္းတူ အျပစ္ျဖစ္ရတယ္။ သည္ေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕ အေနအထိုင္ေၾကာင့္ တစ္ပါးသူတစ္ဦးကို ဘယ္ေတာ႔မွ အေမွာင္လႊမ္းမသြားပါေစနဲ႔။

“သမီးေတာ္တို႔… ရဟန္းေတာ္ေတြဆိုတာကလည္း အာသေဝါ ကုန္ခမ္းၾကေသးတာ မဟုတ္ဘူး။ ပုထုဇဥ္ေတြပဲျဖစ္လို႔ ျပာဖံုးေနတဲ႔ မီးခဲေတြပါပဲ။ ဒီမီးခဲေတြကို သမီးေတာ္တို႔ရဲ႕ တပ္မက္စရာ ႐ူပါ႐ံုဆိုတဲ႔ ေလျပည္တစ္ခ်က္ ေမႊ႕လိုက္ရင္… ထိပ္ထား မဆက္ပါရေစနဲ႔ေတာ႔ကြယ္…

“ဒါ့ေၾကာင့္ သင့္တင့္႐ံုပဲ ျပင္ဆင္ၾက၊ ေခါင္းက ပန္းေတြ ျဖဳတ္လိုက္။ မံႈနံ႔သာေတြကိုလည္း ဖ်က္လိုက္ၾကပါဦး။ လံုလံုျခံဳျခံဳဝတ္ဆင္ၿပီး ျမင္ရသူ စိတ္ထဲမွာ ႏွမငယ္ သမီးငယ္တစ္ေယာက္လို က႐ုဏာပြားလာေအာင္ ေျပာဆို ဆက္ဆံၾကပါကြယ္”တဲ့။

“မသန္းသန္း (မန္းတကၠသိုလ္)၏ ရွင္ေစာပုအမည္ရွိ စာအုပ္မွ” ဆိုၿပီး တစ္စံုတစ္ေယာက္က စာအုပ္မ်က္ႏွာစာဆိုတဲ့ လူမႈကြန္ရက္မွာ တင္ထားတာ ေလး ေတြ႕လိုက္ရပါတယ္။

အဲဒါေလးကိုဖတ္ၿပီး သေဘာက်သြားတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္စာမ်က္ႏွာကတစ္ဆင့္ လက္ဆင့္ကမ္း ျဖန္႔ေဝမိသြားခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ့စာေအာက္မွာ ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီးေတြက ေျပာတာဆိုၿပီး သံေပါက္ေလးတစ္ခုေတာင္ ပါေသးတယ္။ အဲဒါေလးကို အစထုတ္၊ အနက္ဖြင့္ၿပီး ျပန္လက္ဆင့္ကမ္းမိတာပါ။

“ပစၥည္း ၊ မာတု ၊ ထိုႏွစ္ခု
ဘိကၡဳ ေသမင္း ဓားႏွစ္စင္း”တဲ့။

ဟုတ္တာေပါ့၊ ပစၥည္းဥစၥာရယ္၊ မိန္းမရယ္ဟာ သံဃာဘဝက စုေတေစႏိုင္တဲ့၊ သံဃာဘဝကို သုတ္သင္ပစ္ႏိုင္တဲ့ အသြားထက္ေသာ ဓား ႏွစ္လက္ေပပဲေပါ့။

မတရားဘူးဆိုပဲ

ေျပာခ်င္တာက အဲဒါမဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒါရဲ႕ ေအာက္မွာ လာေရးသြားတဲ့ မွတ္ခ်က္တစ္ခုေၾကာင့္ သည္စာကို ေရးျဖစ္တာပါ။

ႏိုင္ငံျခားမွာ ႏွစ္ရွည္လမ်ား အေျခခ် ေနထိုင္ေနတဲ့ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္က လာေရးသြားတယ္။ သူ ဒါကို သေဘာမတူႏိုင္ဘူးတဲ့။ ေယာက်ာ္းေတြရဲ႕ အားနည္းခ်က္ကို မေျပာဘဲ မိန္းမေတြကိုပဲ အျပစ္တင္တာဟာ မတရားဘူးလို႔ သူက လာေရးသြားပါတယ္။

အဲဒါကို ေျပာခ်င္လို႔ အထက္ပါ နိဒါန္းနဲ႔ စဖြင့္လိုက္ရတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

လာေရးသူရဲ႕ ရပ္တည္မႈကို ကၽြန္ေတာ္ သေဘာေပါက္ပါတယ္။ အခုေခတ္မွာ က်ယ္ေလာင္လာေနတဲ့ က်ား-မ တန္းတူေရးေတြ၊ သာတူညီမွ်မႈေတြကို အရင္းခံၿပီး သူ သည္စကား လာေျပာတာပါ။

အမွန္အတိုင္း ေျပာရင္ ကၽြန္ေတာ္သည္လည္း အေမကို သိပ္ခ်စ္တဲ့ သား၊ အေမ့ခမ်ာ အရည္အခ်င္း ရွိပါလ်က္ကနဲ႔ ေဖေဖနဲ႔ ညားရတဲ့အတြက္ သူ႔ရဲ႕ ထက္ျမက္တဲ့ အရည္အခ်င္းေတြကို စေတးလိုက္ရတဲ့အျပင္ မဟာဖိုဝါဒီ ကၽြန္ေတာ့္ဖခင္ႀကီးရဲ႕ ႏွိပ္ကြပ္မႈေအာက္မွာ အႏွိမ္ခံ တစ္ဆင့္နိမ့္ လူသားအျဖစ္ ေနခဲ့ရတာကို တစ္သက္လံုး ျမင္ခဲ့ရပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ဟာ တစ္ခ်ိန္လံုးပဲ အမ်ိဳးသမီးေတြဘက္ကသာ ရပ္တည္ၿပီး ေရးသားေနခဲ့တာ ကြ်န္ေတာ့္စာကို အစဥ္တစိုက္ ဖတ္လာတဲ့ ပရိသတ္ေတြ သတိထားမိ ၾကမွာပါ။ ဆိုလိုတာက ကၽြန္ေတာ္ဟာ အမ်ိဳးသမီး အခြင့္အေရးေတြကို ကာကြယ္ေရးအတြက္ ေရွ႕ေနလိုက္ဖို႔ ဝန္မေလး၊ လက္မေႏွးသူပါပဲ။

သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ့္ကို လာေရးသြားတဲ့ မွတ္ခ်က္ကိုေတာ့ လံုးလံုး ဘဝင္မက်မိပါဘူး။

စြမ္းတာခ်င္းက် တူပါစ

က်ား-မ တန္းတူအခြင့္အေရးေၾကာင္း ဘယ္ေလာက္ပဲ ေျပာေျပာ၊ ကၽြန္ေတာ့္ဘက္က အမ်ိဳးသမီးမ်ား တန္းတူအခြင့္အေရးအတြက္ ဘယ္ေလာက္ ထက္သန္ ထက္သန္ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေယာက်ာ္းေတြဟာ ကိုယ္ဝန္ေဆာင္လို႔လည္း မရ၊ မိမိကိုယ္မွ ထြက္ေသာ ႏို႔ရည္ကို မိမိရဲ႕ ရင္ႏွစ္သည္းခ်ာမ်ားကို တိုက္ေကၽြးလို႔လည္း မရပါဘူး။

ဒါ တရားကိုယ္ပါ။

အခြင့္အေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ တန္းတူ ရွိသင့္တာကို အၾကြင္းမဲ့ လက္ခံပါတယ္။ အလုပ္အကိုင္ အခြင့္အလမ္း၊ ရာထူးေနရာေတြ၊ ပညာသင္ခြင့္ေတြ၊ ေျပာေရးဆိုခြင့္ေတြ၊ ပါဝင္ေဆာင္ရြက္ခြင့္ေတြမွာ အမ်ိဳးသမီးေတြလည္း အမ်ိဳးသားမ်ားနဲ႔ တစ္တန္းတည္း ခံစား၊ စံစားသင့္တယ္လို႔ မမွိတ္မသုန္ ယံုပါတယ္။ ဒါတင္မကေသးဘူး၊ အိမ္မႈကိစၥေတြ၊ ခ်က္တာျပဳတ္တာေတြ၊ ေလွ်ာ္ဖြပ္ မီးပူတိုက္တာေတြဟာ မိန္းမအလုပ္၊ ေယာက်ာ္းေတြ လုပ္စရာ မလိုဘူးဆိုတဲ့ အေတြးအေခၚမ်ိဳးကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ တစ္စက္မွ လက္မခံပါဘူး။

အိမ္မွာ ကူေဖာ္ေလာင္ဖက္ မရွိတဲ့ဘဝမွာ ၾကာေတာင့္ ၾကာရွည္ ေနခဲ့ရတာမို႔ အိမ္မႈကိစၥေတြကို ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက လုပ္ခဲ့ရပါတယ္။ ကိုယ့္ထမင္း ကိုယ္ခ်က္စားခဲ့ရတဲ့ ဘဝမွာလည္း ေနသားက်ခဲ့ပါတယ္။ သည္ေတာ့ ေယာက်ာ္းအလုပ္၊ မိန္းမအလုပ္ဆိုၿပီး ခြဲျခားတာကို ကၽြန္ေတာ္ နားမလည္သလို က်င့္လည္း မက်င့္သံုးဖူးပါဘူး။

အခြင့္အေရး ဘယ္ေလာက္တူတူ၊ စြမ္းအားခ်င္းက်ေတာ့ ကြာျခားပါ တယ္။ အထက္က ကၽြန္ေတာ္ေျပာခဲ့တဲ့ ကိုယ္ဝန္ေဆာင္တာ၊ ႏို႔ခ်ိဳ တိုက္ေကၽြဒတာမ်ားဟာ အမ်ိဳးသမီးမ်ားရဲ႕ “အစြမ္း”ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ့ “အစြမ္း”ကိုက်ေတာ့ ဘယ္ေယာက်ာ္းသားမွ ယွဥ္တုလို႔ မရဘူး။

(နားနဲ႔မနာ ဖဝါးနဲ႔ နာေတာ္မူပါလို႔ ေရးစာကို ေျပာရင္ သင့္မယ္ မထင္ဘူး။ မ်က္စိနဲ႔ မဖတ္၊ ေျခမ်က္စိနဲ႔သာ ဖတ္ေတာ္မူေပးၾကပါခင္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ့္ ဥပမာက နည္းနည္းေလး မတင့္တယ္လို႔ စကားပလႅင္ခံလိုက္ရတာပါ။) အလားတူပဲ၊ မတ္တတ္ရပ္ၿပီး ဆီးသြားႏိုင္တာ ေယာက်ာ္းေတြရဲ႕ “အစြမ္း”ပါ။ အဲဒါကို တန္းတူ အခြင့္အေရးဆိုၿပီး မိန္းမေတြ လိုက္လုပ္မယ္ဆို လုပ္လို႔ ရခ်င္ ရႏိုင္ေပမယ့္ အဆင္ကေတာ့ ေျပမွာကို မဟုတ္ပါဘူး။

သည့္ထက္ ပိုထင္ရွားတဲ့ အစြမ္းကေတာ့ “ကာယဗလ”စြမ္းအား ျဖစ္ပါတယ္။ သဘာဝက ေပးထားတဲ့ ကိုယ္ခႏၶာမွာကို က်ားနဲ႔ မတို႔ရဲ႕ ကာယ အေနအထားဟာ မတူညီၾကပါဘူး။ အ႐ိုးအဆစ္လည္း ကြာျခားပါတယ္။ ဒါ့ ေၾကာင့္ ပ်မ္းမွ်ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္ ထမ္းႏိုင္တဲ့ ဝန္ကို ပ်မ္းမွ်အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ မထမ္းႏိုင္ပါဘူး။ (ေယဘုယ်သေဘာနဲ႔ ေဆြးေႏြးေနတာျဖစ္လို႔ ျခြင္းခ်က္ေတြကို ထည့္မေျပာအပ္ဘူးလို႔ ယူဆပါတယ္။) ထိုနည္း လည္းေကာင္း “မိခင္စိတ္”ဆိုတာလည္း အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႕ “အစြမ္း” ျဖစ္ျပန္တယ္။

အေမရိကန္ႏိုင္ငံရဲ႕ သဘာဝဟာ သဘာဝပါ လုပ္ရပ္

အဲေတာ့ က်ား-မ သာတူညီမွ်မႈ၊ က်ား-မ တန္းတူအခြင့္အေရးေတြအေၾကာင္း ေျပာဆိုေဆြးေႏြးၾက၊ ေရွ႕ေနလိုက္ၾက၊ ဇန္းတင္ၾကရာမွာ သည္ အကန္႔အသတ္ေတြ၊ ဒါမွမဟုတ္ “သီးျခားစြမ္းရည္”ေတြကို ေမ့ေလ်ာ့ ပစ္ပယ္သင့္သလားဆိုတဲ့ ေမးခြန္းက ေပၚလာပါတယ္။

တစ္နည္းေျပာရင္ သဘာဝတရားႀကီးကို ဆန္႔က်င္ၾကမွာလားလို႔ပဲ ေမးရေတာ့မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

စီမံခန္႔ခြဲတဲ့အလုပ္၊ လူအမ်ားကို အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့အလုပ္၊ ေဆးကုတဲ့အလုပ္၊ ေရွ႕ေနေရွ႕ရပ္အလုပ္၊ စာသင္တဲ့အလုပ္၊ အင္ဂ်င္နီယာအလုပ္ စတာမ်ားကို အမ်ိဳးသမီးေတြလည္း လုပ္ႏိုင္တယ္။ အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႕ “ဉာဏ္စြမ္း”ဟာ သည္အလုပ္ေတြမွာ ေယာက်ာ္းေတြနဲ႔ တန္းတူပဲဆိုတာ မျငင္းသာတဲ့အျပင္ သဘာဝက ေပးထားတဲ့ “မိခင္စိတ္”ဆိုတဲ့ “အစြမ္း”၊ ေယာက်ာ္းေတြထက္ သာတဲ့ “ငဲ့ညႇာေထာက္ထားတတ္မႈ”ဆိုတဲ့ “အစြမ္း”မ်ားေၾကာင့္ သည္အလုပ္ေတြမွာ အမ်ိဳးသမီးေတြဟာ အမ်ိဳးသားေတြထက္ ပိုၿပီးေတာင္ ထိေရာက္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္စြမ္း ရွိတာကို ေတြ႕ခဲ့ၾကရပါၿပီ။ အထူးသျဖင့္ စီမံ ခန္႔ခြဲေရးနဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွာ အမ်ိဳးသမီးေတြ တာဝန္ယူထားရင္ ပိုေအာင္ျမင္၊ ပိုအဆင္ေျပလာတာေတြကို ကမၻာတစ္လႊားမွာ ေတြ႕ေနၾကရပါၿပီ။

တိုက္ခိုက္ေရးလို အလုပ္ေတြ၊ သတ္ရပုတ္ရ၊ နပမ္းလံုးရတာေတြ ပါေနတဲ့ အလုပ္မ်ိဳးေတြမွာလည္း အမ်ိဳးသမီးေတြကို စနစ္တက် ေလ့က်င့္ သင္ၾကားေပးထားမယ္ဆိုရင္ ေယာက်ာ္းမ်ား တန္းတူ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ေနၾကၿပီ ျဖစ္တာကို ႏိုင္ငံႀကီးေတြက လက္နက္ကိုင္ တပ္ဖြဲ႕အသီးသီးမွာ ေတြ႕ေနရပါၿပီ။

ကိန္းဂဏန္းနဲ႔ အတိအက်ေျပာမယ္ဆိုရင္ အေမရိကန္စစ္တပ္မွာ အရာရွိ အရာခံ အၾကပ္တပ္သား စုစုေပါင္း ၁၄ သိန္း ရွိပါတယ္။ အဲဒီ့ထဲက ႏွစ္သိန္းနဲ႔ သံုးေထာင္ဟာ အမ်ိဳးသမီးေတြ ျဖစ္တယ္လို႔ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ကိန္းဂဏန္းမ်ားကို ကိုးကားထားၿပီး ၂၀၁၃ ဇႏၷဝါရီ ၂၄ ရက္မွာ မြမ္းမံထားတဲ့ စီအယ္(န္)အယ္(န္)သတင္းမွာ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ စုစုေပါင္း ၁၄.၅ ရာခိုင္ႏႈန္းေပါ့။ ၾကည္းတပ္မွာ ခုနစ္ေသာင္းေလးေထာင္၊ ေရတပ္မွာ ငါးေသာင္း သံုးေထာင္၊ ေလတပ္မွာ ေျခာက္ေသာင္းႏွစ္ေထာင္နဲ႔ မရင္း(န္) တပ္မွာ တစ္ေသာင္းေလးေထာင္ ရွိပါသတဲ့။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အဆင့္နဲ႔ ၾကည္း၊ ေရ၊ ေလမွာ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ေနတာ စုစုေပါင္း ၆၉ ေယာက္ ရွိတယ္လို႔လည္း ဆိုပါတယ္။

ေရွ႕တန္းမွာ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ေနေသူေတြထဲမွာ ၂.၇ ရာခိုင္ႏႈန္းက အမ်ိဳးသမီးေတြ ျဖစ္ေပမယ့္ ေျခလ်င္တိုက္ခိုက္ေရးတပ္ေတြမွာ အမ်ိဳးသမီးေတြကို တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခြင့္ မေပးထားပါဘူး။ ရင္ဆိုင္တိုက္ပြဲ တာဝန္ေတြ မေပးရဘူးလို႔ တရားဝင္ ကန္႔သတ္ထားတာပါ။ သို႔တိုင္ေအာင္ ေရွ႕တန္းက ပစ္ခတ္ေရး တပ္ဖြဲ႕ေတြ၊ ေလေၾကာင္း၊ ေရေၾကာင္းတပ္ဖြဲ႕ေတြမွာေတာ့ အမ်ိဳးသမီးေတြကို ခြင့္ျပဳထားပါတယ္။

ေဆးတပ္မွာ အမ်ိဳးသမီးရာခိုင္ႏႈန္းက အမ်ားဆံုးပါပဲ။ ၃၉ % ရွိပါ တယ္။ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွာ ၂၈ %၊ ေထာက္လွမ္းေရးမွာ ၁၉%နဲ႔ ေထာက္ပံ့ေရး မွာ ၁၈ % ျဖစ္တာကိုလည္း ေတြ႕ရပါတယ္။ (ရည္ၫႊန္း – http://edition.cnn.com/2013/01/24/us/military-women-glance/)

ဒါကို ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ က်ား-မ တန္းတူ အခြင့္အေရးကို ဦးေဆာင္ၿပီး ႏိႈးေဆာ္႐ံုသာက လက္ေတြလည္း လုပ္ေဆာင္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ေနတဲ့ အေမရိကန္လို ႏိုင္ငံမ်ိဳးရဲ႕ တပ္မေတာ္မွာေတာင္ ကာယဗလကို အားျပဳတဲ့ ရင္ဆိုင္တိုက္ပြဲ တာဝန္ေတြမွာ အမ်ိဳးသမီးေတြကို တားျမစ္ထားတာ အထင္အရွား ေတြ႕ရႏိုင္ပါတယ္။

အခြင့္အေရး တန္းတူဆိုတာကို လက္ခံက်င့္သံုးသည့္တိုင္ သဘာဝတရားႀကီးကို မလြန္ဆန္တာကို အထင္အရွား ျပသေနတဲ့ ဥပမာလို႔ ျမင္မိပါတယ္။

က်ားသဘာဝ သြားရည္တျမျမ

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေယာက်ာ္းေတြမွာလည္း အမ်ိဳးသမီးေတြနဲ႔ ယွဥ္ရင္ အားသာခ်က္ေတြ ရွိေနသလို အမ်ိဳးသမီးေတြမွာလိုပဲ အားနည္းခ်က္ေတြလည္း အနမတဂၢ ရွိပါတယ္။

အဲဒီ့ အားနည္းခ်က္ေတြထဲကမွ အဆိုးတကာ့ အဆိုးဆံုး အားနည္းခ်က္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ရာဂစိတ္ တက္ၾကြလြယ္မႈပါပဲ။ ဒါကိုအမ်ိဳးသမီးေတြ ဘယ္လိုမွ နားလည္မေပးႏိုင္ပါဘူး။

ေယာက်ာ္းေတြရဲ႕ ရာဂစိတ္က အလြန္ကို ထူးဆန္းသလို ေပြလည္း ေပြလီလြန္းလွပါတယ္။ ဆန္႔က်င္ဘက္ လိင္အေပၚမွာ တိမ္းၫြတ္၊ စြဲလန္း၊ တပ္မက္ရာမွာ ဘယ္ဟာေၾကာင့္လို႔ အတတ္ေျပာရ ခက္တာမို႔ ေပြလီတယ္လို႔ ဆိုလိုက္ရျခင္းပါပဲ။

ပခံုးသားေလးပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ခ်ိဳင္းသားေလးပဲျဖစ္ျဖစ္၊ လက္ေမာင္းသားပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ဆံပင္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေျခသလံုး၊ ေျခဖေနာင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္ေၾကာင့္ ေယာက်ာ္းေတြရဲ႕ ရာဂစိတ္ဟာ အလြယ္တကူ ႏိုးၾကားႏိုင္ပါတယ္။ ဒါက အဝတ္မပါဘဲ ျမင္ေနရတာကို ေျပာတာပါ။

အဝတ္လံုေအာင္ ဖံုးထားတဲ့ အမ်ိဳးသမီးမ်ားရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ အစိတ္အပိုင္းမ်ားေၾကာင့္လည္း ေယာက်ာ္းေတြရဲ႕ ရာဂစိတ္ဟာ အခ်ိန္မေရြး ျဖစ္ေပၚႏိုင္ပါတယ္။

ဒါဟာ သဘာဝက ေယာက်ာ္းေတြကို ေပးထားတဲ့ “အားနည္းခ်က္”ျဖစ္ပါတယ္။

ျမင္ဖန္မ်ားလို႔ ႐ိုးအီေနၿပီး မၾကည့္မိရင္သာ ရွိရမယ္၊ ၾကည့္မိတဲ့အခါမွာ စိတ္တစ္ခုယုတ္ ကိုးဆယ္ဆိုတဲ့အတိုင္း ေယာက်ာ္းအမ်ားစုရဲ႕ စိတ္မွာ ရာဂစိတ္က အလြယ္တကူ ႏိုးၾကားႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒါဟာ မိန္းမေတြကို ႏွိမ္တာလည္း မဟုတ္ဘူး၊ တစ္ဆင့္ႏွိမ့္တာလည္း မဟုတ္ဘူး။ က်ားသဘာဝကို ေျပာလိုက္တာ သက္သက္ပါ။

အလြယ္ဆံုး ပမာခိုင္းရရင္ အခ်ဥ္သီး၊ အခ်ဥ္ေပါင္း၊ အခ်ဥ္ထုပ္ကို ျမင္တဲ့အခါ ခံတြင္းထဲမွာ သြားရည္ေတြပဲ ထြက္လာသလိုလို၊ သြားေတြပဲ က်ိန္းလာသလိုလို သူ႔အလိုလို ျဖစ္လာတဲ့ ခံစားမႈပါ။ သည္အတြက္ အခ်ဥ္သီး၊ အခ်ဥ္ေပါင္း၊ အခ်ဥ္ထုပ္ကို ႏွိမ္တာ၊ ခြဲျခားဆက္ဆံတာ၊ တန္းတူ အခြင့္အေရး မေပးတာလို႔ ဘယ္သူကမွ မေျပာပါဘူး။ က်ားနဲ႔ မမွာက်ေတာ့ မေပၚ့တေပၚ ဝတ္လို႔ ငမ္းမိရင္ပဲ ေယာက်ာ္းေတြက တဏွာ႐ူးတယ္၊ မိန္းမေတြ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေနတာကိုပဲ လိုက္ၾကည့္ၿပီ ေျပာေနၾကတယ္၊ ဘာတယ္ ညာတယ္ေတြ ျဖစ္ကုန္တာႀကီးက သိပ္မနိပ္ဘူး ထင္ပါတယ္။

အခ်ဥ္ႀကိဳက္တဲ့သူက အခ်ဥ္ေပါင္းျမင္ရင္ ဝယ္မစားမိေတာင္ သြားရည္ေတာ့ က်မိေသးသလိုပါပဲ၊ မိန္းမကို စိတ္ဝင္စားတဲ့ ေယာက်ာ္းသားေတြ အေနနဲ႔ကလည္း ဣတၳိယတို႔ရဲ႕ အလွအပ အေထြေထြကို ျမင္ရင္ ဘာမွ မလုပ္မိေတာင္ အဟဲ… သြားရည္ေတာ့ က်မိေသးတာပဲ ခင္ဗ်။

အိမ္နီးခ်င္း အာရွႏိုင္ငံေတြမွာဆိုရင္ ရာသီဥတုက ပူေတာ့ အမ်ိဳးသမီး ႀကီးငယ္ေတြဟာ အတိုအျပတ္ေတြ အေတာ္ဝတ္ၾကပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လည္း ငမ္းမိတာပါပဲ။ ဘယ္ေနရာၾကည့္ၾကည့္ အဲသလို ဝတ္စားထားတာေတြပဲ ျမင္ေနရလို႔ အထူးတလည္ လိုက္မၾကည့္မိရင္သာ ရွိေကာင္း ရွိမယ္၊ မ်က္စိေအာက္ ေရာက္လာရင္ေတာ့ ၾကည့္မိ၊ ငမ္းမိ၊ တပ္မက္မိၾကတာခ်ည္းပဲျဖစ္မယ္ ထင္ပါတယ္။

ကိုယ့္စိတ္နဲ႔ ႏိႈင္းရင္ မ႐ိုင္းဘူးလို႔ ေျပာခ်င္လည္း ေျပာၾကပါခင္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္က ဣတၳိယတို႔ရဲ႕ အလွအပကို အႏုစိတ္ ခံစား တပ္မက္တတ္သူမ်ိဳး ျဖစ္ေလေတာ့ကာ ၾကည့္မိ၊ ငမ္းမိ၊ ျပစ္မွားမိတာကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းပဲ ဝန္ခံလိုက္ပါတယ္။

အဲသလို ဝန္ခံတဲ့အတြက္ မိန္းမေတြကို ႏွိမ္တယ္၊ ခြဲျခားတယ္၊ ဘာျပဳ တယ္၊ ညာျပဳတယ္လို႔ တံဆိပ္ကပ္ရင္လည္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီးပဲ ခံလိုက္ပါ့မယ္။ ခ်ဥ္သီးနဲ႔ ဆား ဥပမာအတိုင္း ဒါက သဘာဝကိုး ခင္ဗ်။

တန္းတူ အခြင့္အေရးအေၾကာင္း ေျပာတဲ့အခါမွာ အစြန္းေတြ ရွိတယ္။ တန္းတူ အခြင့္အေရးကို အေၾကာင္းျပၿပီး ေယာက်ာ္းေတြ အိမ္မွာ ေနတဲ့အခါ အက်ႌဗလာနဲ႔ ေနသလို ဘယ္မိန္းမမွ မေနသလို ေယာက်ာ္းေတြလိုလည္း ခ်ည္သား စြပ္က်ယ္ခ်ိဳင္းျပတ္ပါးပါးေလးသာ စြပ္ၿပီးလည္း မေနၾကပါဘူး။ အတြင္းခံ ပါရင္ပါ၊ မပါရင္လည္း ခ်ိဳင္းျပတ္အက်ႌ ထူထူထဲထဲ၊ (လည္ဟိုက္ဟိုက္)ကိုေတာ့ ဝတ္ေနၾကဦးမွာပါ။

တစ္ဖက္ကလည္း စဥ္းစားမိတယ္။ လူဆိုတာ ကိုယ့္မွာ ရွိတဲ့ “အစြမ္း” ကို ထုတ္သံုးခ်င္တတ္တဲ့ သဘာဝနဲ႔။ မိန္းမသားေတြကလည္း သူတို႔ရဲ႕ အလွအပေတြကို မျပခ်င္၊ လူမၾကည့္ေစခ်င္ဘဲ ေနပါ့မလားလို႔ ေတြးမိတာပါ။ ျပခ်င္လို႔ ျပတုန္းကေတာ့ ျပၿပီး ၾကည့္မိ၊ ငမ္းမိ၊ ျပစ္မွားမိတဲ့သူကိုက်မွ က်ား-မ တန္းတူအခြင့္အေရးႀကီးနဲ႔ ကိုင္ေပါက္ၿပီး ေတာင္ေျပာ ေျမာက္ေျပာ ေျပာေနရင္ တရားပါ့မလားလို႔ ေတြးေနမိရပါတယ္။

အစ (ဆြဲထုတ္ထားတဲ့ အစ)

အေျဖမရွိတဲ့ ပုစၦာတစ္ပုဒ္ကို ခ်ျပမိလိုက္သလားေတာ့ မသိဘူး။ လိုရင္းကို ျပန္ေကာက္လိုက္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေအာက္ပါအတိုင္း သံုးခ်က္ ထြက္လာပါတယ္။

  1. က်ား-မ သာတူ ညီမွ်မႈကို ကြ်န္ေတာ္ အၾကြင္းမဲ့ လက္ခံ ယံုၾကည္ပါတယ္။ လူလူခ်င္း ခြဲျခားတာကို ကၽြန္ေတာ္ လံုးဝ မေထာက္ခံပါဘူး။ က်ား-မေၾကာင့္သာ မဟုတ္ဘူး၊ ကိုးကြယ္ယံုၾကည္မႈေၾကာင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အလုပ္အကိုင္ ရာထူးအဆင့္အတန္းေၾကာင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အသားအေရာင္ေၾကာင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အသက္အရြယ္ေၾကာင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ လူမ်ိဳး ကြဲျပားမႈေၾကာင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္ လူလူခ်င္း ခြဲျခားမႈမွန္သမွ်ကို ဆန္႔က်င္ပါတယ္။ လူဟာ လူပဲလို႔သာ ျမင္မိပါတယ္။
  2. ေယာက်ာ္းနဲ႔ မိန္းမၾကားမွာေတာ့ ဘယ္လို ကိုးကြယ္ယံုၾကည္မႈ၊ ဘယ္လို အလုပ္အကိုင္ ရာထူးအဆင့္အတန္း၊ ဘယ္လို အသားအေရာင္၊ ဘယ္လို အသက္အရြယ္၊ ဘယ္လို လူမ်ိဳးပဲျဖစ္ေနေန အဖိုဟာ အဖိုစိတ္သာ ရွိၿပီး အဲဒီ့အဖိုစိတ္ကို အမေတြအေနနဲ႔ နားလည္သေဘာတူဖို႔ တစ္ခါတစ္ရံမ်ားမွာ ခက္ခဲေနလိမ့္မယ္ဆိုတာကိုလည္း မီးေမာင္းထိုးျပလိုက္ခ်င္ပါတယ္။
  3. ေယာက်ာ္းမွ၊ မိန္းမမွ မဟုတ္ဘဲ လူတိုင္း လူတိုင္းမွာ “အစြမ္း”ေတြ ၊ “အာသားခ်က္”ေတြ ရွိၾကတယ္။ အဲဒီ့အစြမ္းေတြ၊ အာသားခ်က္ေတြဟာ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ မတူၾကဘူး။ တစ္ဦးခ်င္းစီရဲ႕ အစြမ္းေတြ၊ အာသားခ်က္ေတြကိုသာ ေနရာတက် အသံုးခ်သြားမယ္ဆိုရင္ လူ႔ေဘာင္ႀကီးတစ္ခုလံုး သာယာဖြံ႕ၿဖိဳးေနလိမ့္မယ္လို႔လည္း မမွိတ္မသုန္ ယံုၾကည္မိပါတယ္။

က်န္တာကေတာ့ စာဖတ္သူလူႀကီးမင္းမ်ား ကိုယ္တိုင္သာ ဆင္ျခင္ ၾကည့္ၾကေစခ်င္ပါတယ္ခင္ဗ်ား။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(ရန္ကုန္ – ၁၂၀၈၁၄)

(၂၀၁၄ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလထုတ္ Fashion Image မဂၢဇင္းမွာ ပံုႏွိပ္ေဖာ္ျပထားပါတယ္။)