Skip to content

ဘဝတစ္ေကြ႕ ခဏေတြ႕လိုက္သူ (၂)

25 October 2014

AungThinnBook၁။

၁၉၇၆ ခုႏွစ္ မိုးတြင္း ျဖစ္လိမ့္မည္ ထင္ပါသည္။

ထိုအခ်ိန္က ရန္ကုန္ရိွ ဆရာဝန္မ်ား အသင္းတိုက္တြင္ ဆရာ ေမာင္သာရက ကမကထျပဳၿပီး အပတ္စဥ္ စာေပေဆြးေႏြးပြဲမ်ား ျပဳလုပ္ပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္ကား ပထမႏွစ္ ေက်ာင္းသား။ တကၠသိုလ္ေရာက္စ။ စာေရးသူ ျဖစ္ခ်င္သည့္ပိုးေလးကလည္း ရြတရြတ။ လူကလည္း ၂၀ မျပည့္ေသးခ်ိန္ဆိုေတာ့ ေျမာက္ၾကြ ေျမာက္ၾကြ။

ကၽြန္ေတာ္ ပထမဆံုး ေရာက္သြားသည့္ စာေပေဆြးေႏြးပြဲမွာ ဦးေဆာင္ေဆြးေႏြးသူက ကဗ်ာဆရာႀကီး “ေဒါင္းႏြယ္ေဆြ”။ ဆရာေဒါင္းကား အာေပါင္အာရင္း အလြန္သန္သူ။ မာန္အျပည့္ႏွင့္ ေဟာတတ္သူ။

ဆရာေဒါင္းေဟာအၿပီးမွာ ပရိသတ္က ေမးသည့္အလွည့္။ ကၽြန္ေတာ္ ထ ေမးလိုက္သည္။ ထေမးသည္ဆိုတာထက္ စင္ျမင့္ေပၚတက္ၿပီး အာေပါင္အာရင္း သန္သန္ႏွင့္ ဆရာေဒါင္းကို ခြတိုက္သည့္ ေမးခြန္းမ်ိဳးေတြ ေမးျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ ေျပာပေကာ တကၠသိုလ္ေရာက္ခါစ လူက ၾကြေစာင္း ၾကြေစာင္း ျဖစ္ေနခ်ိန္ပါဆို…။ သုိ႔ေသာ္ ကိုယ္ေျပာခ်င္တာေတြ ေျပာၿပီးသည့္ေနာက္ လူႀကီးသူမ၊ သမၻာရင့္ ဝါရင့္ဆရာႀကီးကို ယခုလို ေဝဖန္ေမးျမန္းမိသည့္အတြက္ ခ်ာတိတ္ကေလး ကၽြန္ေတာ့္ကို ခြင့္လႊတ္ပါမည့္အေၾကာင္းလည္း မေမ့မေလ်ာ့ ထည့္ေျပာခဲ့ပါေသးသည္။

ဆရာေဒါင္းကလည္း မေခေခ်။ ပစ္ကြင္းထဲ ဝင္လာရင္ေတာ့ ႏွံၿပီစုတ္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ပစ္မွာပဲဟု အစခ်ီကာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေကာင္းေကာင္း ျပန္ပညာေပးပါေတာ့သည္။

ေနာက္လူေတြ ေနာက္လူေတြ ဆက္လက္ ေမးျမန္း ေဆြးေႏြးေနခ်ိန္တြင္ လူႀကီးတစ္ဦးက ကၽြန္ေတာ့္ ပခံုးကို လာတို႔သည္။

လွည့္ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘိုလို ေျပာပါသည္။ “သူတို႔ေတြကို သိပ္ေမွ်ာ္လင့္မထားပါနဲ႔ ကိုယ့္လူရယ္”ဟု အဓိပၸာယ္ရပါသည္။ “ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်ာ၊ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္”ဟု ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ေျပာလိုက္မိပါသည္။

ထိုလူႀကီးကို မည္သူမွန္း ကၽြန္ေတာ္ မသိေခ်။

ပြဲၿပီးေတာ့မွ ဟိုလူ႔ေမး သည္လူ႔ေမးႏွင့္ သိလိုက္ရသည္ကား ထိုလူႀကီးမွာ နာမည္ေက်ာ္ စာေပေဝဖန္ေရး ဆရာႀကီး ေအာင္သင္း ျဖစ္ေနပါေတာ့သည္။

ယင္းသည္ပင္ ဆရာဦးေအာင္သင္းကို စတင္ ေတြ႕ဆံုခဲ့ဖူးျခင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။

၂။

အမွန္ေတာ့ လူအေနျဖင့္ ၁၉၇၆ ခုႏွစ္မွသာ ေတြ႕ဆံုဖူးသည္ျဖစ္လည္း ဆရာ့စာတစ္ပုဒ္ကမူ ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးထဲတြင္ ျပက္ျပက္ထင္ထင္ ရိွေနပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကိုးတန္း၊ ဆယ္တန္း ျမန္မာစာမွာ “အထက္တန္း ျမန္မာစကားေျပ လက္ေရြးစင္” စာအုပ္က ျပ႒ာန္းစာအုပ္ျဖစ္သည္။

ထိုစာအုပ္ထဲတြင္ စာေရးဆရာႀကီးမ်ား၏ စာေကာင္းေပမြန္မ်ားကို စုစည္းေဖာ္ျပထားပါသည္။ ထိုစာေကာင္းေပမြန္မ်ားထဲတြင္ ဆရာေအာင္သင္း၏ ခ်ိဳတကူးႏွင့္ ဂုဏ္ရည္မတူ ဟူေသာ စာေလးတစ္ပုဒ္ပါသည္။

အလြန္ အေတြးပြားေစေသာ စာေကာင္းေလးတစ္ပုဒ္ ျဖစ္သည္။ ကိုးတန္းမွာကတည္းက ထို အထက္တန္းစကားေျပ လက္ေရြးစင္တစ္အုပ္လံုးကို ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္ထားၿပီး ျဖစ္ေလရာ ဆရာေအာင္သင္း၏ စာကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ စြဲစြဲမွတ္မွတ္ ျဖစ္ေနခဲ့သည္မွာ ဆရာ့ကို ျမင္ဖူးခ်ိန္ထက္ ၃ ႏွစ္မွ် ေစာေနပါေလေတာ့သည္။

ထို႔အျပင္ ထိုအခ်ိန္က ႐ႈမဝမဂၢဇင္းမွာ ဆရာ့ စာေပ ေဝဖန္ေရး ေဆာင္းပါးေတြကို ႀကိဳးၾကား ဖတ္ေနရခ်ိန္လည္း ျဖစ္ေလသည္။

၃။

အဆိုပါ စာေပေဆြးေႏြးပြဲေတြမွ တစ္ဆင့္ ဆရာႏွင့္ ရင္းႏွီးခြင့္ ရလာခဲ့ပါသည္။ ထိုမွတစ္ဆင့္ ဆရာရိွရာ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ေတာင္ငူေဆာင္သို႔လည္း ကၽြန္ေတာ္ မၾကာခဏ ေရာက္ျဖစ္သြားတတ္သည္။

ဆရာက တစ္ခါတစ္ရံ ေက်ာင္းမွ သူ႔႐ံုးခန္းေလးတြင္ ညဥ့္နက္သည္အထိ ေနတတ္ေလ့ရိွရာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္လည္း အဆင္ေျပလွသည္။

ထိုအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္က ကိုယ္ပိုင္ကားျဖင့္ အငွားလိုက္ေနခ်ိန္ ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ကားကို ငွားစီးသည့္ ပံုမွန္ ေဖာက္သည္တစ္ဦးက ျမန္မာစာဌာနမွ ဆရာမတစ္ဦးႏွင့္ ရည္ငံေနရာ ညခ်မ္းခ်ိန္ခါမ်ားတြင္ အႏွီဆရာမ ေနထိုင္ရာ ဆရာမမ်ား အေဆာင္သို႔ ေမာင္းပို႔ရတတ္စျမဲ ျဖစ္သည္။ အေဆာင္ပိတ္ခ်ိန္က်မွ သူ႔ကို ျပန္ႀကိဳရသည္ျဖစ္ရာ ၾကားအခ်ိန္မ်ားတြင္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အားေနတတ္ပါသည္။

ထိုေရာအခါ ဆရာ့အခန္းသို႔ သြားၿပီး ဆရာႏွင့္ ေထြရာေလးပါးေတြ ေျပာျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ သက္ႀကီးစကား သက္ငယ္ၾကားအေနျဖင့္ ဆရာ့ထံမွ ကၽြန္ေတာ္ မမီလိုက္ေသာ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ အေၾကာင္း၊ ဗကသအေၾကာင္း၊ တကၠသိုလ္ပံုျပင္မ်ားစသျဖင့္ မ်ားစြာကို ၾကားနာခဲ့ရဖူးေလသည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ အတန္းေတြကို ဆရာက စာမသင္သျဖင့္ ဆရာသည္ ကၽြန္ေတာ့္ သင္ဆရာ မဟုတ္ခဲ့ေသာ္လည္း ျမင္ဆရာ၊ ၾကားဆရာျဖစ္ခဲ့သည္မွာ အမွန္ပင္။

၄။

ဆရာ့စာအုပ္ ႏွစ္အုပ္ ကၽြန္ေတာ့္ဆီမွာ ရိွသည္။ တစ္အုပ္မွာ “စာေပေရးရာ ေဆာင္းပါးမ်ား”ျဖစ္ၿပီး ေနာက္တစ္အုပ္ (ႏွစ္အုပ္တြဲ)မွာ ဆရာ၏ နာမည္ေက်ာ္ “ကၽြန္ေတာ္ အႀကိဳက္ဆံုး ဝတၳဳတိုမ်ား” ျဖစ္သည္။

ကၽြန္ေတာ္ကား ဆိုခဲ့သည့္အတိုင္း စာပိုးအရင့္အမာႏွင့္ ျဖစ္ေပရာ စာေပႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ စာအုပ္ေတြကို လက္လွမ္းမီသမွ် စုထားျဖစ္ေနခဲ့တတ္ပါသည္။ ဆရာ၏ ကၽြန္ေတာ္ အႀကိဳက္ဆံုး ဝတၳဳတိုက႑မွာ သဘင္မဂၢဇင္းတြင္ ပါဝင္ခဲ့ၿပီး ေစာင့္ဖတ္ခဲ့ရေသာ ေဆာင္းပါးလည္း ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ျဖစ္သျဖင့္ စာအုပ္အျဖစ္ တစ္စုတစ္စည္းတည္း ထြက္လာေသာအခါ ဝယ္ယူ သိမ္းဆည္းထားခဲ့မိရေလသည္။

ဆရာ့ “သရက္ေထာင္ေဖာက္ခဲ့စဥ္က” ဝတၳဳေလးမွာလည္း ထင္ရွားလွသလို ဆရာတင္ျပပံုက အလြန္ေကာင္းသည္ကို မေမ့မေလ်ာ့ ေဖာ္ျပအပ္ပါသည္။

၅။

ဆရာ့စာေတြထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္အမွတ္ထင္ထင္ ရိွေနေသာ ေနာက္ထပ္ စာတစ္ပုဒ္မွာ ဆရာေမာင္စိန္ဝင္း(ပုတီးကုန္း)၏ ေသာကေျခရာ ရတနာမ်ား စာအုပ္တြင္ ေဖာ္ျပပါရိွသည့္ ဆရာ ေမာင္စိန္ဝင္း၏ ကဗ်ာမ်ားကို သံုးသပ္ထားေသာ ေဆာင္းပါးပင္ျဖစ္သည္။

ဆရာ ေမာင္စိန္ဝင္း၏ ကဗ်ာဉာဏ္ေျပးလွပံုကို ခ်ီးက်ဴးထားေသာ စာဟု အၾကမ္းဖ်င္းဆိုႏိုင္လင့္ကစား အသားလြတ္ခ်ီးက်ဴးသည္မ်ိဳး မဟုတ္မူဘဲ အက်ိဳးအေၾကာင္းေလးမ်ား၊ နမူနာေလးမ်ား ေဝေဝဆာဆာ ေဖာ္ျပကာ တင္ျပသြားပံုမွာ ေက်ာင္းဆရာ ပီသလွပါသည္။ သုေတသီ ပီသလွပါသည္။

၆။

ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းမၿပီးခင္မွာပင္ ဆရာက တကၠသိုလ္ဆရာအျဖစ္က စုေတသြားခဲ့ေလသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ဆရာႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ လူခ်င္း မဆံုျဖစ္ေတာ့ျပန္ပါေခ်။ ေက်ာင္းၿပီးသည့္ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္ က်ဴရွင္ဆရာအျဖစ္ အသက္ေမြးေနခိုက္ တစ္ႏွစ္မွာ ဆရာႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ စာသင္ဝိုင္းတစ္ဝိုင္းတည္းတြင္ သင္ၾကားသူမ်ားအျဖစ္ ျပန္ဆံုပါသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုသို႔ ဆံုသည္မွာ အဝင္အထြက္သာ ျဖစ္သည္။ ဆရာ သင္အၿပီး ကၽြန္ေတာ္က ထိုအတန္းကို ဆက္သင္ရန္ အလာတြင္ျဖစ္ေစ၊ ကၽြန္ေတာ္ၿပီးခ်ိန္မွာ ဆရာက ေရာက္လာသည္ျဖစ္ေစ ဆံုၾကသည္မ်ိဳးသာ ျဖစ္ေပရာ ဝင္ခလုတ္ ထြက္ခလုတ္ဟု ဆိုႏိုင္ပါလိမ့္မည္။

၇။

ဘဝဝန္တာ ေထြရာေလးပါးမ်ားႏွင့္ လံုးခ်ာလည္ေနသည့္အတြက္ ဆရာႏွင့္ မဆံုျဖစ္ျပန္ေတာ့ေခ်။

ဆရာ့စာေတြကို ႀကိဳးၾကား ဖတ္ေနရသလို ကၽြန္ေတာ့္စာေတြကလည္း ဆရာ့မ်က္စိေအာက္ေတာ့ ေရာက္ေရာက္သြားလိမ့္မည္ဟုေတာ့ ထင္ပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္ စာေပနယ္သို႔ ထဲထဲဝင္ဝင္ ေရာက္ၿပီး ၇ ႏွစ္မွ် အၾကာတြင္ ကၽြန္ေတာ့္ ဎတၳဳတိုတစ္ပုဒ္ကို ဆရာက သံုးသပ္ခ်က္ ေရးပါသည္။

သရဖူမဂၢဇင္းတြင္ ျဖစ္သည္။ ထိုသရဖူမွာ ယခု သရဖူ မဟုတ္ေသးသလို ဆရာၿငိမ္းေအးအိမ္၏ သရဖူလည္း မဟုတ္မူဘဲ ကိုေက်ာ္သန္းႏွင့္ ကိုေက်ာ္ဇင္မည္ေသာ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္၏ သရဖူ ျဖစ္သည္။ ဆရာ ေမာင္ျမင့္ျမတ္က စာတည္းခ်ဳပ္ ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ဝတၳဳတိုေလးကို ဆရာေမာင္ျမင့္ျမတ္က သေဘာက်သျဖင့္ ေရြးခ်ယ္လိုက္သည္။ ပံုႏွိပ္အၿပီး စာေပစိစစ္ေရး မတင္မီမွာ ထို ပံုႏွိပ္ထားေသာ မဂၢဇင္းကို ဆရာေအာင္သင္း လက္ထဲသို႔ ထည့္လိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ဝတၳဳကို ဆရာေအာင္သင္းက မ်က္စိက်သြားၿပီး ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ ေရးခ်လိုက္သည္။

ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ထိုဝတၳဳကို စာေပစိစစ္ေရးက ခြင့္မျပဳသျဖင့္ ျဖန္႔ခ်ိေသာ စာအုပ္မ်ားထဲတြင္ ထိုဝတၳဳပါ စာရြက္မ်ားကို ဆုတ္ယူထားလိုက္ရေလသည္။ ထိုအေၾကာင္းကို ဆရာသိေသာအခါ ကိုေက်ာ္သန္းတို႔ကို ဆဲေလသည္ ဟူ၏။

ကၽြန္ေတာ့္မွာလည္း ထီေပါက္ၿပီးမွ ထီလက္မွတ္ ေပ်ာက္ရျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ကား ဝတၳဳတို အလြန္ အေရးက်ဲသူ ျဖစ္သည္။ က်ဲလွသည့္ ဝတၳဳတိုေတြထဲမွာမွ ရွားရွားပါးပါး တစ္ပုဒ္ကို ဆရာေအာင္သင္းက သံုးသပ္ေဝဖန္ထားသည္ျဖစ္ရာ လြန္စြာမွ ၾကည္ႏူးစရာ ေကာင္းလွေပသည္။

သို႔ရာတြင္ ကၽြန္ေတာ့္ ဝတၳဳက အဆုတ္ခံလိုက္ရေပရာ ဆရာ့ သံုးသပ္ခ်က္ကိုလည္း ပရိသတ္ ဖတ္ခြင့္ မရႏိုင္ပါေတာ့ေခ်။

ကိုေက်ာ္သန္းတို႔ထံမွ ေတာင္းလိုက္ရာ ဆရာ၏ လက္ႏွိပ္စက္ စာမူကိုေတာ့ ရလိုက္ပါသည္။ သို႔ရာတြင္ အိမ္ေတြ ခဏ ခဏေျပာင္း၊ တစ္အိမ္လံုးမွာလည္း စာရြက္မ်ား၊ စာအုပ္မ်ားျဖင့္သာ ပြစိထေနေလရကား ဆရာ၏ ထိုစာမူေလးကို ျပန္ရွာရ ခက္သြားပါသည္။

(အႏွီ ကၽြန္ေတာ္၏ ဝတၳဳတိုမွာကား ဝတၳဳတိုေပါင္းခ်ဳပ္ လံုးခ်င္းအျဖစ္ ျပန္လည္ထုတ္ေဝရာတြင္ ညာတာပါေတးႏွင့္ ထည့္လိုက္ရာ စာေပစိစစ္ေရးက ခြင့္ျပဳလိုက္ျပန္သျဖင့္ ေနာင္ ဆယ္ႏွစ္ခန္႔အၾကာတြင္ ပံုႏွိပ္စာလံုးျဖင့္ ျဖစ္လာခဲ့ပါသည္။ ေျခရာၿပိဳးေျပာက္ လြမ္းပြင့္ေကာက္သီ (ကိုယ္တိုင္ၾကံဳ ဝတၳဳတိုမ်ား) စာအုပ္ပါ ညစ္က်ဳ လိပ္ျပာ ဝတၳဳတိုေလးပင္ ျဖစ္ပါသည္။)

၈။

အမွတ္ရစရာ ေနာက္တစ္ခုမွာ လြန္ခဲ့သည့္ ၁၅ ႏွစ္ေက်ာ္ခန္႔ဆီက မိုးမိုး(အင္းလ်ား) ဝတၳဳတို ဆုေပးပြဲတြင္ျဖစ္ပါသည္။

ျမန္မာစာေပကို ႏိုင္ငံကာက သိလာေရးအတြက္ လုပ္ေဆာင္ရမည့္အေၾကာင္းကို ေျပာရင္းႏွင့္ ဆရာက ကၽြန္ေတာ့္ကို လက္ညိႇဳးေငါက္ေငါက္ထိုးကာ “အဲဒါ မင္းလုပ္ရမွာ၊ မင္းလုပ္ရမွာ”ဟု အာလုပ္သံႀကီးျဖင့္ ဆရာက အားပါးတရ ေျပာခဲ့ဖူးသည့္အခ်က္ပင္ ျဖစ္ေလသည္။

ဆရာ ကၽြန္ေတာ့္ကို အထင္ႀကီးသည့္အတြက္ ဝမ္းမသာမိပါ။ အားသာ တိုး၍ ငယ္မိပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကား ရသစာေပကို အဂၤလိပ္ဘာသာသို႔ ျပန္ဆိုႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အဂၤလိပ္စာကို ေဒါင္ေဒါင္ျမည္ မတတ္ပါေခ်။ ေသစာရွင္စာမွ်သာ တတ္ၿပီး အႏူေတာတြင္ လူေခ်ာ လုပ္ေနျခင္း၊ သို႔တည္းမဟုတ္ ပဲခူးေရႀကီးေနခ်ိန္ျဖစ္ေနျခင္းေၾကာင့္သာ ကၽြန္ေတာ့္ကို

ဆရာအပါအဝင္ တခ်ိဳ႕က အထင္ႀကီးေနျခင္းမွ်သာ ျဖစ္ပါသည္။

ကၽြန္ေတာ့္အေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္ အသိဆံုးပင္ျဖစ္ေလသည္။

၉။

တစ္ခ်ီသားတြင္ေတာ့ ဆရာ့ကို ကၽြန္ေတာ္က ခ်စ္ခင္စြာ က်ီစယ္မိရာ ဆရာက ကၽြန္ေတာ့္ကို ပယ္ပယ္နယ္နယ္ပင္ ဆဲပါေလသည္။

ဆဲလည္း ဆဲခ်င္စရာပါ။ အဆုိေတာ္ မင္းမင္းလတ္ ကြယ္လြန္ၿပီးစတြင္ ျဖစ္ပါသည္။

မင္းမင္းလတ္အမွတ္တရ ေဆာင္းပါးကို ကၽြန္ေတာ္ ေရးၿပီး အလကၤာ ဂီတဂ်ာနယ္သို႔ ေပးရန္ ၃၃ လမ္းရိွ စာေပေလာက စာအုပ္တိုက္သို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္သြားပါသည္။ စာမူေပးၿပီးေနာက္ ဆရာမ မိုးမိုး (အင္းလ်ား)၏ ခင္ပြန္းျဖစ္သူ စာေပေလာက ဦးမ်ိဳးညြန္႔ (မင္းမင္းလတ္၏ သူငယ္ခ်င္း၊ မင္းမင္းလတ္၏ သီခ်င္းမ်ား ထုတ္ေဝခ်ိန္က ထုတ္ေဝသူ ေမာင္ေမာင္မ်ိဳးညြန္႔)ႏွင့္ ေထြရာေလးပါး ေျပာေနခိုက္တြင္ ဆရာ ေရာက္လာပါသည္။

ကၽြန္ေတာ့္ကို ျမင္ေသာအခါ “မင္းက သည္ကို ဘာလာလုပ္တာတံုး”ဟု ေမးပါသည္။

“စာမူလာေပးတာပါ ဆရာ”ဟု ေျဖလိုက္ပါသည္။

“ဘာစာမူတံုး”

“မင္းမင္းလတ္ကျဖင့္ မရိွေတာ့ဘူး၊ ဦးေအာင္သင္းပဲ က်န္ေတာ့တယ္ဆိုတဲ့ စာမူပါဆရာ…”

ဆရာ ဆဲပါေလေတာ့သည္။ ဦးမ်ိဳးညြန္႔က ရယ္ေနေလသည္။

အမွန္က ကၽြန္ေတာ့္ စာမူ ေခါင္းစဥ္မွာ “မင္းမင္းလတ္ကျဖင့္ မရိွေတာ့ဘူး”ဟူ၍သာ ျဖစ္ပါသည္။

ထိုႏွစ္မွာ ၁၉၉၇ ခုႏွစ္ ျဖစ္ပါသည္။

၁၀။

ဆရာကား စာေပ ေဝဖန္ေရးမွာ ဆရာတစ္ဆူ ျဖစ္သလို (ဆရာဝင္းၿငိမ္းက ဆရာ့ကို “စာေပလူၾကမ္းမင္းသား”ဟု အႏြတၳသညာ ျပဳခဲ့ဖူးပါသည္) စာေရးသားရာတြင္လည္း ညက္ေညာေအာင္ ေရးသားႏိုင္သူ ျဖစ္ေလသည္။

ထို႔အျပင္ စာေပေဟာေျပာပြဲတစ္ေခတ္မွာလည္း ဆရာ လြန္စြာေအာင္ျမင္ခဲ့သည္မွာ အားလံုး အသိပင္။

သုိ႔ရာတြင္ ကၽြန္ေတာ္ကမူ ဆရာ့ေဟာေျပာပြဲေတြကို ခံတြင္း မေတြ႕လွေခ်။ (ဆရာေဟာေျပာတာေတြ မေကာင္းဟု မဆိုလိုပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ဘာသာ ခံတြင္းမေတြ႕ျခင္းမွ်သာ ျဖစ္ပါသည္။) အလားတူပင္ ေနာက္ပိုင္း ဆရာ့ေဆာင္းပါးတခ်ိဳ႕မွာလည္း ကၽြန္ေတာ္ သေဘာမတူတာေတြ ရိွပါသည္။ ထို႔အတူပင္ ဆရာ့ အမူအက်င့္ တခ်ိဳ႕မွာလည္း ကၽြန္ေတာ္ သေဘာမတူတာေတြ ရိွခဲ့ပါသည္။

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ဆရာဦးေအာင္သင္းသည္ ကၽြန္ေတာ့္ ျမင္ဆရာ၊ ၾကားဆရာ စာရင္းတြင္ ပါဝင္သည္လည္း အမွန္ပင္ျဖစ္ပါသည္။

၁၁။

စမ္းေခ်ာင္းမွ ဆရာ့အိမ္ကို ကၽြန္ေတာ္ သိပါသည္။ သို႔ေသာ္ မွတ္မွတ္ရရ တစ္ေခါက္သာ ေရာက္ဖူးပါသည္။

ဘာကိစၥမွန္းေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ပါ။ ညေနေစာင္းတြင္ ဆရာ့အိမ္သို႔ ေရာက္သြားခဲ့ဖူးပါသည္။ ၂၀၀၀ ျပည့္ႏွစ္လြန္စတြင္ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။

ေနာက္ေတာ့ ဘုန္းဘုန္း ရေဝႏြယ္တို႔ ၾကြလာၾကရာ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဆရာ့ကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ျပန္လာျဖစ္ခဲ့ပါသည္။

ဆရာႏွင့္ လူခ်င္း ေတြ႕ျခင္း၊ စကားေျပာျဖစ္ျခင္းမွာ ထိုတစ္ေခါက္က ေနာက္ဆံုး ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။

၁၂။

ယခုေသာ္ ဆရာ တိမ္းပါးသြားၿပီဟု ၾကားသိလိုက္ရပါသည္။ ဆရာကား သူယံုၾကည္ရာကို တစိုက္မတ္မတ္ လုပ္သြားခဲ့သူ ျဖစ္သလို စာသင္ၾကားျခင္း၊ စာေပေရးသားျခင္း၊ ေဟာေျပာျခင္းတို႔ျဖင့္ တက္ကုန္ ရြက္စံုဖြင့္ၿပီး ပတ္ဝန္းက်င္အက်ိဳးကို ေအာင္ျမင္စြာ ထမ္းရြက္သြားခဲ့သူ ျဖစ္ေလသည္။

ဆရာ့ သေဘာတရား၊ အယူအဆ၊ ခံယူခ်က္ေတြ အားလံုး ေကာင္းသည္၊ မွန္သည္ဟု သံုးသပ္ရန္ ကၽြန္ေတာ္ ဉာဏ္မမီပါ။ ထိုသို႔ သံုးသပ္ကလည္း မွန္ကန္ မွ်တမည္ မဟုတ္ပါေခ်။

ဆရာသည္ ပုထုဇဥ္တစ္ဦးမွ်သာ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဆရာ့မွာ ေကာင္းကြက္ေတြလည္း ရိွမည္၊ ဆိုးကြက္ေတြလည္း ရိွမည္၊ ဆရာ့စာေတြ၊ ဆရာ့အေျပာေတြမွာလည္း ေကာင္းတာေတြ ရိွမည္ျဖစ္သလို ဆိုးတာေတြလည္း ရိွေနမည္မွာ မလြဲပါေခ်။

သို႔ရာတြင္ ဆရာကမူ သူ႔ဝန္ကို သူႏိုင္သေလာက္ ထမ္းရြက္သည္ပိုးသြားခဲ့ပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္သေလာက္ဝန္ကို ထမ္းသြားရမည္သာဟု ေတြးေနမိရင္း ဆရာႏွင့္ ၾကံဳခဲ့ပံုေလးေတြကို စားျမံဳ႕ျပန္ၾကည့္လိုက္မိျခင္းသာ ျဖစ္ပါေတာ့သတည္း။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

(ရန္ကုန္ – ၂၅၁၀၁၄)

Advertisements
No comments yet

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: