အေဟာင္းထဲက အစုတ္ေတြ

၂၀၁၅ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၂၀ရက္ေန႔မွာ စေရးျဖစ္သြားတာ

နိဒါန္း

တစ္သက္တာ ဂီတဆုကို ဦးအံ့ႀကီးရတယ္ဆိုေတာ့ ၀မ္းသာရပါတယ္။

အေဟာင္းေတြလည္း အစုတ္… အဲ… အသစ္ျဖစ္လာရပါေသးတယ္။

ဦးအံ့ႀကီးကို ျမင္ဖူးခဲ့ပံု အစ

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရွစ္တန္းေျဖၿပီးေတာ့လား မသိဘူး။ ခုနစ္တန္းလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္ ေက်ာင္းကေန လုပ္အားေပးစခန္း ဘာညာ လုပ္ၾကတယ္ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူလားေျမာက္ရတဲ့ ေရႊဆိုရွယ္လစ္ေခတ္မွာ အဲလို ေတာင္စဥ္ေရမရဟာေတြ တယ္ေခတ္စားတာကလား။

အဲ… အဲဒီ့ လုပ္အားေပးသင္တန္းမွာ ဦးအံ့ႀကီးက အေကာ္ဒီယံတစ္လံုးနဲ႔ လာေဖ်ာ္ေျဖေပးတာကို မွတ္မိေနတယ္။ အဲဒါ ဦးအံ့ႀကီးကို ပထမဆံုးအႀကိမ္ လူခ်င္း စျမင္ဖူးတာပါပဲ။

ေနာက္ေတာ့ အင္ဗြိဳင္းခန္းမ (အခုေတာ့ တပ္မေတာ္ခန္းမဆိုလားပဲ) မွာ။ ဂ်ပန္ ကုန္စည္ျပပြဲ လုပ္တာ။ အဲဒီ့မွာ ယေန႔ အလက္ထေရာနစ္(ခ္) ေအာ္ဂယ္(န္) ဆင္သဆိုက္ဇာမ်ားရဲ႕ အစအဦး ေအာ္ဂယ္(န္)ကို စျမင္ဖူးတာ။ [အဲဒီ့ ေအာ္ဂယ္(န္)ကို ေနာက္က်ေတာ့ ျမန္မာ့အသံကို ေပးပစ္ခဲ့တယ္။ ၀င္းဦးနဲ႔ စႏၵယားတင္၀င္းလိႈင္တို႔ ႏွစ္ေယာက္တည္း ဆိုၾက တီးၾကတဲ့ သီခ်င္းေတြမွာ သံုးတဲ့ ေအာ္ဂယ္(န္)ပါ။]

အဲဒီ့ ေအာ္ဂင္(န္)ကို တီးျပသူက ဂ်ပန္ႀကီးတစ္ေယာက္။ အလြန္ၾကည့္ေကာင္းေပါ့။ သူနဲ႔ ေအာ္ဂင္(န္)နဲ႔က တစ္သားတည္းလို ျဖစ္ေနေတာ့ နားေထာင္လို႔လည္း အလြန္ေကာင္း။

ကၽြန္ေတာ္လည္း သြားသြားေမာ့တာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ ရွစ္တန္းေက်ာင္းသားေလာက္ပဲ ထင္တယ္။

တစ္ရက္မွာ ဦးအံ့ႀကီး ေရာက္လာတာ ေတြ႕ရတယ္။ သူလည္း ေအာ္ဂယ္(န္) အသစ္အဆန္းကို ၀င္တီးၾကည့္ျပန္တယ္။ နားေထာင္လို႔ ေကာင္းတယ္။ သီခ်င္းေတာ့ ဆိုမသြားဘူး။ ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာေတာ့ တီးသြားတယ္။ ေငးၿပီး နားေထာင္ခဲ့ရတယ္။ သူတီးတာက နာမည္ေက်ာ္ သူ႔သီခ်င္းေတြ ျဖစ္ၿပီး အဲဒီ့ေခတ္မွာ အေနာက္တိုင္း ေတးသြားေတြကို အလြန္အေရးေကာင္းလွတဲ့ သဂၤဟ ဦးဘသိန္း (မႏၲေလး) ေရးတဲ့ စိမ္းလဲ့ကန္သာတို႔၊ သူကေလးတို႔၊ ပန္းပုသူဇာတို႔ေတြပါပဲ။

ကၽြန္ေတာ့္ အစုတ္ထုပ္ (၁)

ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ပိုးေပါင္းမ်ားစြာထဲမွာ ဂီတပိုးကလည္း အရင့္အမာ။ သီခ်င္း အေတာ္ မ်ားမ်ားကို အလြတ္ရတယ္။ ဦးအံ့ႀကီး သီခ်င္းဆို အကုန္နီးပါး အလြတ္ ရသလို ကၽြန္ေတာ့္ဆီမွာ အခုဆို အကုန္ရိွပါတယ္။

သည္လိုနဲ႔ ေနလာလိုက္တာ ၁၉၈၀ ျပည့္လြန္စ ကာလမွာ ခ်စ္ဖူးသူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အိမ္ကို အ၀င္အထြက္ ရိွေနတယ္။ ညမအိပ္႐ံု တစ္မည္ပဲ။ ညဘက္လည္း သူတို႔အိမ္ကို ေရာက္ေရာက္ေနတတ္တယ္။

တစ္ညေနခင္းမွာ အဲဒီ့အိမ္က ဦးအံ့ႀကီးသီခ်င္းေတြ တန္းစီၿပီး ဖြင့္ေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း လိုက္ဆိုတာေပါ့။ အက်အနကို ဆိုတာ။ အဆိုပိုဒ္မွာသာ မက အတီးပိုဒ္မွာပါ အဆုိေတာ္က မဆိုပဲနားေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္က မနားတမ္းဆိုခ်င္ ဆိုေနတတ္တာ။

အဲလိုနဲ႔ ထမင္းစားၾကမယ္ လုပ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မဆိုေတာ့ပါဘူး။ အေခြကိုေတာ့ ဆက္ဖြင့္ထားပါတယ္။

ထမင္းပြဲ အသင့္ျဖစ္ေတာ့ ခ်စ္ဖူးသူရဲ႕ အဖြားက ထေအာ္တယ္။

“ဟဲ့… ဟိုေကာင္ေလး… သီခ်င္းေတြခ်ည္းပဲ ေအာ္မေနနဲ႔။ ထမင္းလာစားဦး”တဲ့။

ကၽြန္ေတာ္ကျဖင့္ သီခ်င္းလိုက္ဆိုဖို႔ ေနေနသာသာ ထမင္း၀ိုင္းနားေတာင္ ေရာက္ေနၿပီ။

အဲဒီ့ေန႔က သူတို႔ တစ္အိမ္လံုး ပြဲက်သြားတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္ အစုတ္ထုပ္ (၂)

ေနာက္ေတာ့ အဲဒီ့ ခ်စ္ဖူးသူနဲ႔ (ကၽြန္ေတာ့္အျပစ္ေၾကာင့္) ကြဲသြားၿပီး ျပင္သစ္သံ႐ံုးမွာ ျပင္သစ္ဘာသာသင္တန္း သြားတက္ေတာ့ အတန္းေဖာ္တစ္ေယာက္က ဦးအံ့ႀကီးရဲ႕ တစ္ဦးတည္းေသာ သမီးျဖစ္ပါတယ္။

၁၉၈၄ ျဖစ္မယ္ ထင္တယ္။ အဲဒီ့ႏွစ္ နာတာလူးပြဲေတာ္အႀကိဳ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သင္တန္းေတြရဲ႕ ပြဲလုပ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ဦးအံ့ႀကီးရဲ႕ နာမည္ေက်ာ္ မန္းေတာင္ရိပ္ခိုကို ဂစ္တာတီးၿပီး ဆိုတယ္။ ဦးအံ့ႀကီးရဲ႕ သမီးက ကေပးတယ္။ (အဲဒီ့ ဓာတ္ပံုေလး ယေန႔ထက္တိုင္ ကၽြန္ေတာ့္ဆီမွာ ရိွေနပါေသးတယ္။)

အဲဒါလည္း တကယ့္ အမွတ္တရပါပဲ။ အဆိုပါရမီရွင္ေတြေတာင္ ၾကံဳဖူးမွာ မဟုတ္ဘူး။

ဦးအံ့ႀကီးရဲ႕ သီခ်င္းကို ဦးအံ့ႀကီးသမီးရဲ႕ အကနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ဆိုဖူးသလို ေနာက္ ႏွစ္မ်ားစြာအၾကာမွာ နန္းေတာ္ေရွ႕ဆရာတင္ရဲ႕ စိန္ျမရံျခယ္ ေအာင္ပင္လယ္သီခ်င္းကို ဆရာတင့္ ေျမး မင္းသားတစ္ေယာက္က က၊ မႏၲေလးမွာ စိန္ေက်ာ္ေကြ႕ဆိုၿပီး နာမည္ႀကီးတဲ့ ဆိုင္းဆရာႀကီး စိန္ေက်ာ္ (ဆရာႀကီး စိန္ေဗဒါရဲ႕ လက္ရင္းတပည့္) ရဲ႕ သားရဲ႕ ဆိုင္း အတီးနဲ႔လည္း မန္းေရႊၿမိဳ႕ႀကီးမွာ ဆိုခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီ့ေခတ္က်ေတာ့ ဗွီဒီယိုကင္မရာ ေပၚခဲ့ၿပီမို႔ အဲဒါေတာ့ ဗွီဒီယိုနဲ႔ မွတ္တမ္း ရိွပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္ အစုတ္ထုပ္ (၃)

ဦးအံ့ႀကီးဆီကိုလည္း တစ္ခါ သြားခဲ့ဖူးေသးတယ္။ အခု သံလြင္လမ္းလို႔ ေခၚတဲ့ ၀င္ဒါမီယာက သူ႔အိမ္ကို သြားေတြ႕ခဲ့တာပါ။

အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္က Rangoon Theatre Club လို႔ ေခၚတဲ့ ျမန္မာျပည္မွာ တာ၀န္က်ေနၾကေသာ ႏိုင္ငံျခားသားေပါင္းစံုရဲ႕ အသင္းမွာ လႈပ္ရွားေနခ်ိန္။ ျပဇာတ္အသင္းဆိုေတာ့ စင္တင္ပြဲေတြ လုပ္ၾကတယ္။ သူတို႔ အေနာက္တိုင္း အဆိုေတြ၊ အကေတြ၊ ျပဇာတ္ေတြပဲ တင္ဆက္ေနတာ ထိုင္ၾကည့္ရင္း ဇာတိမာန္က ၾကြလာတယ္။

[အဲဒါနဲ႔ ေနာက္ပိုင္း (၁၉၈၈) မွာအၿငိမ့္ကို အဂၤလိပ္ဘာသာနဲ႔ အစအဆံုး ကျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ လွည္းတန္းက အဂၤလိပ္စာဆရာအေက်ာ္အေမာ္ ဦး၀င္းႏိုင္တို႔က လူျပက္ေတြေပါ့။ အခု Park Royal နဲ႔ Summit Park View တို႔မွာ ေစာင္းနဲ႔ ပတၱလား တီးေနတဲ့ ဆရာဖုန္း ဦးေဆာင္တဲ့ ၀ိုင္းနဲ႔ေပါ့။ ၿဗိတိသွ် သံ႐ံုးရဲ႕ ခန္းမထဲမွာပါ။ အဲဒါက ႐ုပ္ျမင္သံလႊင့္ မဂၢဇင္းမွာ ဓာတ္ပံုေတြနဲ႔ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ ရိွတယ္။

[မင္းသမီးက ၿဗိတိသွ်သူ စစ္စစ္။ Sandra တဲ့။ သူ႔ကို ျမန္မာအက သင္ေပး၊ ျမန္မာသီခ်င္း ဦးသ၀န္ေၾကာင္ကို အဂၤလိပ္ဘာသာနဲ႔ ျပန္ေရးၿပီး သီခ်င္းသင္ေပး။ ၀ိုင္းနဲ႔ တိုက္။ ကိုယ္တိုင္ဆို ကိုယ္တိုင္က ခိုင္းခဲ့တဲ့ ဇာတ္ဆရာက ကၽြန္ေတာ္။ ခြန္းေထာက္၊ ပတ္ဆင့္၊ ဆိုင္းဆင့္ေတြလည္း ကၽြန္ေတာ္ပဲ ဘာသာျပန္၊ ကၽြန္ေတာ္ပဲ ဟဲ။

[ဆန္းတာက အဲဒီ့ မင္းသမီး Sandra က ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ ဇာတ္တိုက္ေနစဥ္ကတည္းက ျဖဴဖတ္ ျဖဴေရာ္။ ေသြးကင္ဆာ ေရာဂါ ေ၀ဒနာရွင္။ ကၽြန္ေတာ့္အၿငိမ့္ၿပီးတဲ့ေနာက္ မၾကာခင္မွာ ျမန္မာျပည္မွာ တာ၀န္က်ေနတဲ့ သူ႔မိဘေတြလည္း တာ၀န္ခ်ိန္ ကုန္ဆံုးလို႔ သူတို႔တိုင္းျပည္ သူတို႔ ျပန္သြားတယ္။ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ သူ ကြယ္လြန္သြားတာကို ၾကားသိလိုက္ရပါတယ္။]

ဦးအံ့ႀကီးဆီ ေရာက္ဖို႔အေရး ၾကားထဲက ကြင္းခံၿပီး ေခ်ာေတာေငါ့လိုက္တာ စကားက တျခားေရာက္သြားတယ္။

အၿငိမ့္မကခင္မွာ ကၽြန္ေတာ္ စမ္းသပ္တာက ျမန္မာသီခ်င္းကို အဂၤလိပ္လို ဘာသာျပန္ၿပီး ဆိုၾကည့္ဖို႔။ ဘယ္သူဆိုမွာလဲဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေလ။

သံုးရာသီရယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ရယ္၊ ဦးအံ့ႀကီးရယ္

အဲေတာ့ ဦးအံ့ႀကီးရဲ႕ သံုးရာသီ သီခ်င္းကို ေရြးလိုက္တယ္။ ဘာသာျပန္တယ္။ ဆိုၾကည့္တယ္။ အကုန္ ဟုတ္မလို ရိွၿပီး ေနာက္ဆံုးပိုဒ္က်မွ ဂန္႔ေနတယ္။

“အစဥ္ပဲ စိမ္းစို ♫ ေမာင့္ေနရင္း အရပ္ကို ♫ နဂိုေန ယဥ္ရွာသကို ♫ မခို႔တ႐ို႕အဆင္းက အလွပို ♫ ေတြ႕ျမင္ခဲ့ရ အလြမ္းေတြ ပို ♫”ဆိုတာေလ။

“ေမာင့္ေနရင္း အရပ္”နဲ႔ “မခို႔တ႐ို႕အဆင္း”နဲ႔ကို ဘယ္လို ခ်ိတ္ရမွန္း မသိေတာ့ဘူး။ အဓိပၸာယ္ကို ဆက္စပ္လို႔ မရဘူး။ ဒုကၡက ေရာက္ေနၿပီ။

မျဖစ္ေခ်ဘူး ေမးမွပဲဆိုေတာ့ သီခ်င္းေရးတဲ့ ဆရာႀကီး ဦးဘသိန္းကိုေတာ့ သြားမေမးႏိုင္ဘူး။ ဆရာႀကီးက မႏၲေလးမွာ ေနတာ။ အဲေတာ့ နီးနီးနားနား ဦးအံ့ႀကီးကို သြားေမးမယ္ဆိုၿပီး သူ႔အိမ္ ေရာက္သြားပါေရာလား။

အဲဒီ့အထိ အၿပီးမွာ ေျပာၾကဆိုၾကတာေတြ…

Minn Thaik ယဥ္တစ္ကိုယ္မယ္ .. ဆိုတာ အဘအံ့ဆိုတဲ့ သီခ်င္းမ်ားလားဗ်

ATK ဟုတ္ပါသဗ်။ သန္မာထြားႀကိဳင္းၿပီး ကမၻာသူအလယ္ ေလွ်ာက္သြားမယ္ လြန္တင့္တယ္ သံုးေတာင္၀တ္ အားမငယ္ အစခ်ီေပါ့ခညာ

Nge Thar ဇာတ္ရွိန္တက္မွ ရပ္လိုက္တာ ေကာင္းသလား ဆရာ

Minn Thaik မွန္မွန္ေျပာ ညာနဲ႔ ..ၾဆာေက်ာ္ အဲဒီ ယဥ္တစ္ကိုယ္မယ္ သီခ်င္းကို ေရခ်ဳိးတဲ့ အခါ ေရခ်ဳိးခန္းထဲမွာ ေအာ္ဟစ္ဆိုဖူးတယ္မွလား

ATK လြဲသြားၿပီ ကိုေစာခိုင္။ ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွာ ေအာ္ဆိုတာက ဆရာၿမိဳ႕မၿငိမ္းရဲ႕ အိစက္ ညက္ေညာတဲ့ ဖဲေမြ႕ရာေပၚမယ္ဗ်။

Minn Thaik ရွက္ေသြးမျဖာပါနဲ႔ဗ်ာ .. ဒန္ဖလားႀကီးနဲ႔ ေခါင္းေလာင္းခ်ဳိးၿပီး … သန္မာထြားႀကိဳင္းခဲ့တာ ဟိ ဟိ

ATK Ka Nge Thar ေရ… ဆက္ေရးရင္ ညက္ေရေဒတင္မက ႏွပ္ေတပါ ထြက္လာမွာ စိုးလို႔ ရပ္လိုက္တာဗ်။ ေခြးလႊတ္ပါ။ အေဟာင္းေတြက အစုတ္ေတြ ျဖစ္ျဖစ္ကုန္ပါတယ္ဆို

Minn Thaik တစ္သက္မွာ တစ္ခါဆံုတယ္ လဝါဆိုဦးရွင္ကကြယ္ ..

ATK အူးေလးက အလြဲေတြ။ ဘုရားမွာ တစ္ခါဆံုတယ္ လ၀ါဆိုဦးဆီကကြယ္ပါဗ်။

Minn Thaik အာ .. အဘေက်ာ္ကလည္း .. ႏူးဗားရွင္းထားတာေလ .. သူ႔ အသံေလး ၾကားေယာင္တယ္ .. ( စိနေတြေတာင္ ျပန္ဆိုထားေသး )

Htar Htar Myint တို ့ကေတာ့ စစ္ကိုင္းေတာင္နဲ ့သခြတ္ပန္းသီခ်င္းကို ေရလည္ေၾကြတယ္ စစ္ကိုင္းေတာင္သီခ်င္းၾကားရင္ ခ်က္ခ်င္းမန္းေလးကို ေျပးခ်င္စိတ္ေပါက္တာ

ATK အဲဒါေတြက ကေလးတုန္းက ႀကိဳက္တာ။ အသက္ကေလး ရလာေတာ့… အခ်စ္ဦးေမ… ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ တစ္သက္တာ ရွာေဖြေတြ ဘာေတြ ျဖစ္လာတယ္။

ခုက်ေတာ့ မ်က္ထားညိဳ ဘာအလိုမ်ားမက် ေၾသာ္ စကားမဆို၀ံ့ေအာင္ကြယ္ အိုဘယ့္ သက္လွယ္ေတြ ဘာေတြ ဖိလာတယ္။ ဂ်စ္ဂ်စ္ကို ဖားရင္းနဲ႔ေပါ့(စ္)

Htar Htar Myint ဦးအံၾကီးနဲ ့ဆုံတဲ့အေၾကာင္းကို ဆက္ေရးေပးပါ

ATK ေယာက္်ားႀကီးတန္မဲ့ မူလိုက္မွနဲ႔ တူတယ္။

Minn Thaik တူရိယာလုလင္ သီခ်င္းထဲက အရြယ္အားျဖင့္ေသာ ငယ္ ” အား ” ပင္ဆုိတဲ့ေနရာမွာ ဘာလို႔ ” အား ” ဆိုတဲ့ အသံုး ေရးသံုးတာလဲ ဆိုတာ နားမcည္ ဘူးျဖစ္ေနလို႔ဆရာ .. အားငယ္တဲ့ သေဘာလား .. ?

ATK မဟုတ္ဘူးဗ်။ ငယ္ႏိုင္အားတယ္ဆိုတဲ့ သေဘာနဲ႔ ေရးတာ။ အားႀကီး ငယ္တယ္ေပါ့ဗ်ာ။

Minn Thaik ငယ္ၿပီးခါမွ ႏုထြားႀကီးမို႔ရႈတိုင္းရင္ ဆိုတာ ကန္႔လန္႔ျဖစ္ေနလို႔။

ATK ကေတာက္… သည္အရြယ္ႀကီး ေရာက္ေနမွ သည္ဒါ့ပံုဆရာ ႏုထြားဂ်ီးေဒ မျမင္ဖူးဘူးဆိုရင္ စင္းတီတံုးေပၚ တင္ၿပီး င႐ုတ္က်ည္ေပြ႕နဲ႔သာ ထုလိုက္ေတာ့ဗ်ာ။ (ဒါ့ပံု႐ိုက္တဲ့ လက္ကို ေျပာတာေနာ္)

Minn Thaik အဲဒီတုန္းကေပါ့ဗ် .. လူကေလးနဲ႔ေတြ႔ၾကရာတြင္ ..ဆုိတာလည္း .. သိပ္မရိုးသားပံုက်တယ္

ATK ဘယ့္ႏွယ့္ လူဂေလး ဖိတြားရဒါဒံုး။ Thaik ၾဆာ လိုင္းေျပာင္းေတာ့မလို႔လား။ သတ္သတ္ေတာ့ လြတ္သားပဲ။ ဒါဆိုလည္း သငယ္ေလးနဲ႔ ေတြ႕ၾကရာတြင္လို႔သာ ဒဲ့ ေျပာင္း စမ္းပါဗ်ာ။

အဲဒီ့ထက္ မ႐ိုးတဲ့ သီခ်င္းရိွပါသဗ်ား။ အဲဒါေတာ့ ဦးအံ့ႀကီးမဟုတ္ဘူး။ ၾကြယ္ၾကြယ္ဆိုတာ အေပ်ာ့ဆြဲတဲ့။ ေသခ်ာ စဥ္းစားၾကည့္။ ဘာကို ေျပာတာလဲဆိုတာ။

သူ႔ထက္ဆိုးတာက မူလက ၿမိဳ႕မ ကိုဗစိန္ဆိုၿပီး ေနာက္က်ေတာ့ ၀င္းဦးဆိုမွ ေက်ာ္ၾကားသြားတဲ့ မၿပီးေသးေသာ ပန္းခ်ီကား။

Minn Thaik ဆရာ့ ဆရာႀကီးေတြကေတာ့ ဆံုးခါနီးမွ အဓိက ေသာ့ခ်က္ေတြ႔သြားရွာၾကတာ

၂၀၁၅ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၂၁

ဦးအံ့ႀကီးရဲ႕ သီခ်င္းေတြထဲမွာ ၀ိုင္းနဲ႔သာဆို ကၽြန္ေတာ္ လံုးလံုးမဆိုရဲတဲ့ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ ရိွတယ္။ အဲဒါက ၿမိဳင္ထပဲ။ ၿမိဳင္ထကို ဦးအံ့ႀကီးဆိုထားတာ ေကာင္းလိုက္တာဗ်ာ။ သီခ်င္းက ၁၄ မိနစ္ေလာက္ ၾကာတာ။ ရြာစား စိန္ဘေမာင္ရဲ႕ တီးကြက္ေတြကလည္း လွမွလွပဲ။ (https://www.youtube.com/watch?v=6A6uU215H1I သည္မွာ နားဆင္လို႔ ရပါတယ္။)

အဲဒီ့ၿမိဳင္ထမွာလည္း ကၽြန္ေတာ့္ အစုတ္ေတြ ရိွေသးတယ္ဗ်။

ကၽြန္ေတာ့္ အစုတ္ထုပ္ (၄)

မေန႔က ေျပာခဲ့တဲ့ ခ်စ္ဖူးသူရဲ႕ အိမ္မွာ သီခ်င္းေတြ ဖြင့္ထားတုန္းက သည္ၿမိဳင္ထလည္း ပါတာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္လည္း လိုက္ေအာ္ေနတာေပါ့။

အဲဒီ့ခ်စ္ဖူးသူရဲ႕ နာမည္မွာ “လိႈင္”ပါတယ္ခင္ဗ်။ (အခု ကၽြန္ေတာ့္ အိမ္သူ ဂ်စ္ဂ်စ္ရဲ႕ နာမည္မွာလည္း “လိႈင္”ပါျပန္တယ္။ လိႈင္နဲ႔ ေရစက္လို႔ပဲ ဆိုၾကပါစို႔ရဲ႕။)

အဲဒီ့ ၿမိဳင္ထ အခ်ပိုဒ္နား ေရာက္ခါနီးမွာ “ၿမိဳင္ၿမိဳင္ၿမိဳင္ လံုးရယ္၊ ႀကိဳင္ႀကိဳင္ႀကိဳင္လံုးရယ္၊ ၿမိဳင္လံုးရယ္၊ လိႈင္လံုးရယ္၊ ၿမိဳင္လံုးရယ္ ေမႊးးးး ၿမိဳင္လံုးရယ္ေမႊး”လို႔ ဆိုထားပါေရာလား။

အဟဲ… ကၽြန္ေတာ့္ ခ်စ္ဖူးသူ လိႈင္က အေကာင္ေသးတယ္။ အလံုးအဖန္လည္း ေသးတယ္။ ခုေခတ္လိုျဖင့္ ဆလင္း(မ္)ေပါ့ဗ်ာ။ သူက ဆူပါ ဆလင္း(မ္)။ အဲေတာ့ အဲဒီ့ သီခ်င္းအခ်ပိုဒ္ေရာက္ရင္ ကၽြန္ေတာ္က “ၿမိဳင္လံုးရယ္၊ ႀကိဳင္လံုးရယ္၊ လိႈင္လံုးရယ္ ေသးးးးး”လို႔ ခပ္တိုးတိုး ဆိုၿပီး သူ႔ကို စခဲ့ဖူးပါေရာလား။ သူက ကၽြန္ေတာ့္လက္ေမာင္းကို တဖတ္ဖတ္ ႐ိုက္ေပါ့ဗ်ာ။

အဲဂလို ကၽြန္ေတာ့္အစုတ္ေတြက ဦးအံ့ႀကီးသီခ်င္းေတြထဲမွာ ရိွသဗ်။

ဦးအံ့ႀကီးရဲ႕ ထူးျခားခ်က္ ႏွစ္ခ်က္

တကယ့္တကယ္က်ေတာ့ ဘ၀တစ္သက္တာအတြင္းမွာ ဦးအံ့ႀကီး စုစုေပါင္း သီဆို အသံသြင္းသြားခဲ့တာ အပုဒ္ေရ ၆၀ ေလာက္ပဲ ရိွတယ္။ အေရအတြက္ နည္းနည္းနဲ႔ အရည္အေသြး အျပည့္ ဆိုသြားတာမို႔ သူ႔ဆိုဟန္ေတြက တျခားသူ လိုက္မမီေအာင္ ေကာင္းလြန္းေနပါတယ္။

ထူးျခားခ်က္က ဦးအံ့ႀကီးဟာ အစဥ္အဆက္ ခ်မ္းသာတဲ့ ဘီတီဘရားသား(ဇ္) မိသားစုက ဆင္းသက္လာတာပါပဲ။ စိန္လြင္၊ ပေလးဘြိဳင္သန္းႏိုင္၊ (ယေန႔ နာမည္ေက်ာ္ အဆိုေတာ္ မင္းသား လူရႊင္ေတာ္ ထြန္းထြန္းရဲ႕ ဖခင္) တင္ေအာင္မိုး၊ ပုလဲ၊ ပီတာဘသိန္း၊ သန္းသန္းႏြယ္ အစရိွသူမ်ားရဲ႕ ဦးေလးေတာ္ပါတယ္။

ခ်မ္းသာတဲ့ မိသားစုက ဆင္းသက္တာမို႔ ဘာမဆို လုပ္ႏိုင္ခဲ့တဲ့ အေနအထားမွာ ဦးအံ့ႀကီးဟာ သူ၀ါသနာပါတဲ့ ဂီတကို စိုက္လိုက္မတ္တတ္ လုပ္ခဲ့တယ္။ သို႔ေသာ္ တည္တည္တံ့တံ့ လုပ္ခဲ့တာက အင္မတန္ ထူးျခားပါတယ္။ ဦးအံ့ႀကီးရဲ႕ သက္တမ္း တစ္ေလွ်ာက္မွာ အရက္၊ ဘိန္း၊ မိန္းမ၊ ေလာင္းကစား စတာတို႔နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး နာမည္ပ်က္ မရိွပါဘူး။ အဲဒါက ထူးျခားခ်က္ တစ္ခုပါ။

ေနာက္တစ္ခုက ရန္ကုန္မွာဆိုရင္ ဦးအံ့ႀကီးတို႔ မိသားစုက လူ႔မလိုင္ ေရေပၚဆီ လူတန္းစားပါ။ ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္ဆိုးႀကီးမွာေတာင္ ဦးအံ့ႀကီးက မာဆစ္ဒီး(ဇ္)ကားႀကီးကို စီးခဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။

အဲေတာ့ကာ ေခတ္မီ႐ံုမက ေခတ္ေရွ႕ကို ေျပးေနၾကသူေတြလို႔ တစ္ဖက္က ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ အဲလို ပုဂၢိဳလ္က ျမန္မာမႈကို ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုးနဲ႔ ၿမိဳင္ထလို သီခ်င္းမ်ိဳးကို အက် ဆိုသြားခဲ့တာလည္း တကယ့္ ထူးျခားခ်က္ပါပဲ။

ေႏွာင္းေခတ္ ဂီတ ၀ါသနာရွင္မ်ား မေမ့အပ္တဲ့ အခ်က္လို႔ ထင္ပါတယ္။

မေန႔က ကၽြန္ေတာ့္ ဇာတ္လမ္း ျပန္ဆက္ရရင္ေတာ့…

ကၽြန္ေတာ့္ အစုတ္ထုပ္ (၅)

အေဟာင္းက အစုတ္ျဖစ္တဲ့အထဲမွာ ဇန္န၀ါရီလ ၂၄ ရက္ေန႔က ဘ၀တစ္ပါးကို ကူးေျပာင္းသြားေလတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ ငယ္သူငယ္ခ်င္းလည္း ပါတယ္။ သူကလည္း ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရဲ႕ လူ႔မလိုင္ ေရေပၚဆီ လူတန္းစားက ဆင္းသက္တာပါ။ ခမ်ာ ကံမေကာင္း အေၾကာင္းမလွလို႔ ကၽြန္ေတာ့္လို ေအာက္တန္းစား (ရြဲ႕ေျပာတာ မဟုတ္ပါ။ အမွန္အတိုင္း ေျပာတာပါ။ လူတန္းစားအေနနဲ႔ ေျပာၾကေၾကးဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ ဆင္းသက္ ေပါက္ဖြားရာ ေရခံေျမခံက ေအာက္လႊာပါ။ လူလတ္တန္းစားထဲမွာေတာင္ မပါခဲ့ရွာပါဘူး။) နဲ႔ ကိုယ္ရင့္တတူ ျဖစ္သြားခဲ့ရရွာတာပါ။

အဲဒီ့ သူငယ္ခ်င္း မိသားစုက ၿဗိတိသွ် လက္ထက္ကတည္းက မ်က္ႏွာျဖဴမ်ားသာ ႀကီးစိုးထားရာ ရန္ကုန္ ရြက္ေလွအသင္းမွာ အစဥ္အဆက္ အဖြဲ႕၀င္ေတြ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဦးအံ့ႀကီးတို႔ မိသားစုလည္း အဲလိုပဲ ထင္ပါတယ္။

အဲေတာ့ကာ သူငယ္ခ်င္းက ဦးအံ့ႀကီးရဲ႕ သားေတြနဲ႔ ခင္ပါတယ္။

ဦးအံ့ႀကီးအိမ္က ေရခ်ိဳးခန္းတစ္ခန္း

သီခ်င္းကိစၥနဲ႔ ဦးအံ့ႀကီးအိမ္ မသြားခင္ကတည္းက အဲဒီ့အိမ္က သူ႔သားတစ္ေယာက္ရဲ႕ အခန္းကို ညဘက္ႀကီး မူးေၾကာင္႐ူးေၾကာင္နဲ႔ စေရာက္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ၁၉၇၀ ျပည့္လြန္ အေႏွာင္းပိုင္း ကာလေတြ ျဖစ္မယ္ ထင္တယ္။

မွတ္မွတ္ရရက… အဲဒီ့ ဦးအံ့ႀကီး သားတစ္ေယာက္ရဲ႕ အိပ္ခန္းနဲ႔ တြဲလ်က္ ေရခ်ိဳးခန္းပါပဲ။ ေရခ်ိဳးခန္းထဲ ေရာက္သြားေတာ့ ဖ်ားသြားပါတယ္။

သန္႔ရွင္းေတာက္ေျပာင္ေနတာမ်ားဗ်ာ… ဧည့္ခန္းက်လို႔ပါ။ ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွာ အလွျပ ဘီ႐ိုေလးလည္း ရိွတယ္။ တကယ့္ကို သာသာယာယာပါ။

အဲတုန္းက ႏိုင္ငံျခားသားေတြရဲ႕ အိမ္ေတြကို မေရာက္ဖူးေသးေတာ့ ေရခ်ိဳးခန္း တစ္ခန္းဟာ အဲသေလာက္ေတာင္ ခမ္းနား တင့္တယ္မွန္း မသိေသးဘူးေပါ့။ ဘ၀မွာ ပထမဆံုးအႀကိမ္ ျမင္ဖူးတဲ့ ခမ္းနားတင့္တယ္လွေသာ ေရအိမ္ခန္းလို႔ ဆိုရပါမယ္။

သီခ်င္းကိစၥ ေမးခ်င္လာေတာ့ အဲဒီ့ သူငယ္ခ်င္းကိုပဲ အကူအညီ ေတာင္းရပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းကပဲ စီစဥ္ေပးပါတယ္။

အဲလိုနဲ႔ ေရာက္သြားရျပန္ပါေတာ့တယ္။

အဲ… ရွည္သြားျပန္ၿပီဗ်ာ။

သည္နားေလးမွာပဲ ခဏ ျပန္ရပ္လိုက္ဦးမယ္ေနာ္…

(ဆက္ရန္ ျဖစ္ျပန္ၿပီေပါ့။)

အဲဒီ့အထိမွာ ေျပာၾကဆိုၾကတာေလးေတြ

Maung Maung Myint ေရအိမ္ထဲမွာ အႀကာႀကီး မနားန့ဲဗ်ာ

Oakker Seithu ဆန္႔တငင္ငင္ ျဖစ္ျပန္ၿပီ

ATK ေခြးလႊတ္ပါဂ်ာာာာာ… ခုတစ္ေလာ ခိုးရီးယား အခမ္းဆက္ ဇာတ္လမ္းတြဲေတြ ၾကည့္ဒါမ်ားပီး ဒါ့ကူးတြားလို႔ဘာာာာာ

Nge Thar ငင့္ ရက္စက္သူႀကီး

Oakker Seithu ခိုရီးယားကားက ဒီေန႔ဇာတ္သိမ္းၿပီ ဟီး ဆရာလည္း သိမ္းလိုက္ေတာ့

Lutha Kyaw ေကာင္းတယ္ဗ်ာ။ အဲသည္လို ပင္ကိုယ္အေတြ႕အႀကံဳေတြ ဖတ္ခ်င္တာ။ သည္ကာလမွာ အဲသည္ကာလလို အတုယူစရာ လူေတြ ျဖစ္စဥ္ေတြ နည္းသြား ထင္ပါ့။

Win Min Oo Comet ဆရာကငယ္ငယ္ေလး႐ွိေသးတာကို အတင္းဇာတ္သိမ္းခိုင္းရလား ကဥကၠာ

ဆရာဇာတ္မသိမ္းေသးရင္ ေနာက္တစ္ခန္းဆက္ပါေတာ့ စုၿပီးေတာ့ စာအုပ္ျပန္ထုတ္လို႕ရတယ္ ဦးသုတို႕လိုေပါ့

Oakker Seithu အဲလို သေဘာျဖစ္သြားတာလားကို Win MinOoComet ဟိဟိ

ATK အခုမွ မီးသီးျခင္ေထာင္ မေထာင္ဘာနဲ႔ အုတ္ကာ ဆိတ္အု။ နီပါးစပ္ဟရင္ အူဘယ္ႏွေခြ ရိွမွန္း မသိရွာဘဲ နီလွိမ့္တိုင္း ယံုမွာ Ei San တစ္ေယာက္တည္း ရိွတယ္လို႔ မွတ္ပါ။

Ei San ဆရာေျပာမွပဲ ကြကိုေတာင္ေတာ္ေတာ္သနားတြားဒယ္….

Khin Myo ဟာာာာာ စာဖတ္လို႔ေကာင္းတုန္း မီးပ်က္သြားသလိုပဲ ပါပါးရယ္

Thet Chow ဟိုးအရင္က အခန္းဆက္ ဝတၳဳရွည္လိုေပါ့။ ဆြဲဆန္႔ ပလိုက္ၿပီးပရိသတ္ရဲ႕ comment ေတြ ပါထဲ့ၿပီး စာအုပ္ ျပန္ထုတ္ပါလား ဖတ္လို႔ေကာင္းတယ္။

၂၀၁၅ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၂၅

စထားၿပီး အဆံုးမသတ္ရေသးတာေလး ျပန္ဆက္လိုက္ဦးမယ္။

အဆိုေတာ္ ဦးအံ့ႀကီးဆီ ကၽြန္ေတာ္ သြားေတြ႕တဲ့ အမႈ။

အႏိုင္နဲ႔ ပိုင္းသြားျခင္းေပေလာ

အမွန္ေတာ့ သြားေတြ႕မယ္လို႔ အားထုတ္ကတည္းက သူ႔သားေတြဆီက တစ္ဆင့္ ျပန္ၾကားရတာက ဦးအံ့ႀကီးသည္ ဂီတေလာကကို ေက်ာခိုင္းလိုက္ၿပီ၊ ဘာဆိုဘာမွ မပတ္သက္ေတာ့ဘူးဆိုတဲ့ စကားပါပဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ သြားေတြ႕လည္း ေတြ႕ေတြ႕ပဲဆိုတဲ့ သေဘာမ်ိဳးပါ။

ေတာ္ေတာ္ အံ့ၾသစရာ ေကာင္းတာပါပဲ။

ဦးအံ့ႀကီးသည္ ဂီတကို ၀ါသနာႀကီးတဲ့ ပုဂၢိဳလ္။ ၀ါသနာႀကီးႀကီးနဲ႔ အေပာ်္တမ္း လုပ္ခဲ့ရာက ေအာင္ျမင္ထင္ရွားတဲ့သူ။ ဂီတ၀ါသနာနဲ႔ ကိုယ္က်င့္မွန္ကန္တဲ့ အေနအထိုင္ေၾကာင့္ ေလးစားထိုက္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္။

အဲလို ပုဂၢိဳလ္ႀကီးက ဂီတကို သစ္စိမ္းခ်ိဳး ခ်ိဳးလိုက္တာ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ အံ့အားသင့္စရာ ေကာင္းပါတယ္။

တစ္သက္တာ ဂီတဆုရခ်ိန္ အသက္ ကိုးဆယ္ေက်ာ္အရြယ္မွာေတာင္ က်န္တာေတြေတာ့ သိပ္မမွတ္မိေတာ့ဘူး၊ သီခ်င္းေတြကိုေတာ့ မွတ္မိေနေသးတယ္လို႔ လူသိရွင္ၾကား ေျပာသြားခဲ့တာပါ။

အဲလို ပုဂၢိဳလ္က အရြယ္လည္းေကာင္းေသး၊ အဆိုလည္း ေကာင္းေသး၊ ေအာင္ျမင္မႈေတြလည္း ရေနေသးတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဂီတေလာကကို လံုးလံုးႀကီး ေက်ာခိုင္းလိုက္တာဟာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ယေန႔ထက္တိုင္ အေျဖမသိတဲ့ ပေဟဠိတစ္ပုဒ္ ျဖစ္ေနပါတယ္။

တစ္ဖက္က ေျပာရင္ေတာ့ ေအာင္ျမင္မႈနဲ႔ အႏိုင္ပိုင္းလိုက္တာလို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ ဦးအံ့ႀကီး နာမည္က်သြားတယ္ဆိုတာ မရိွခဲ့ဘူး။ ေအာင္ျမင္ေနခ်ိန္မွာ တိခနဲ ရပ္ခ်လိုက္တာမို႔ သူ႔ေအာင္ျမင္မႈက က်န္ရစ္ေနခဲ့ပါတယ္။

၀င္းဦးဟာ သူ႔ဘ၀တစ္သက္မွာ သီခ်င္းေတြ ရာနဲ႔ ခ်ီၿပီး ဆိုသြားခဲ့တယ္။ သီခ်င္းဆိုရမယ္ဆိုရင္ ၀င္းဦးသာ ေခၚလိုက္၊ အလကားဆိုေပးတဲ့သူ။ သီခ်င္းဆိုခ ဘယ္တုန္းကမွ ယူမသြားတဲ့သူ။

ဦးအံ့ႀကီးက ၀င္းဦးလို မဟုတ္ဘူး။ သီခ်င္းေတြ အမ်ားႀကီးဆို မသြားခဲ့ဘူး။ စုစုေပါင္းမွ အပုဒ္ ၆၀ ေလာက္ပဲ ဆိုသြားတာ။ သူ႔သီခ်င္းတိုင္း၊ အပုဒ္တိုင္းက စြဲမက္စရာေတြခ်ည္းပဲ။

ေနာက္တစ္ခုက ဦးအံ့ႀကီးက ႏိုင္ငံေတာ္ မူ၀ါဒ သီခ်င္းေတြ တစ္ပုဒ္မွ ဆိုမသြားခဲ့ဘူး။ ၀င္းဦး၊ မာမာေအး အစရိွတဲ့ အဲဒီ့ေခတ္ က်န္တဲ့ ထင္ရွားသူ အဆိုေတာ္ေတြ မူ၀ါဒသီခ်င္းေတြ ဆိုခဲ့ၾကဖူးေပမယ့္ ဦးအံ့ႀကီး မဆိုခဲ့ဘူး။ (ကိုသန္းလိႈင္၊ ကိုျမႀကီးတို႔လည္း ကၽြန္ေတာ္ သိသေလာက္ မဆိုခဲ့ၾကဘူး ထင္ပါတယ္။)

သို႔ေသာ္ ႏိုင္ငံေတာ္က ဖိတ္ရင္ ဦးအံ့ႀကီးသည္ သူ႔ မာဆစ္ဒီး(ဇ္)ႀကီးနဲ႔ အေကာ္ဒီယံ တစ္လံုးနဲ႔ အျမဲ ေရာက္လာခဲ့တတ္တာခ်ည္းပါပဲ။

ေတြ႕ခြင့္ေတာင္းၿပီ

အဲဒီ့ကေန ဆိုခဲ့တဲ့အတိုင္း ၁၉၈၀ ၀န္းက်င္မွာေတာ့ ဦးအံ့ႀကီးက ဂီတေလာကကို တိခနဲ အဆက္ျဖတ္လိုက္တယ္။

ကၽြန္ေတာ့္မွာကလည္း သိခ်င္ေနတယ္။ အစဥ္ပဲ စိမ္းေနတဲ့ ေမာင့္ေနရင္း အရပ္နဲ႔ နဂိုေန ယဥ္ရွာသူ မခို႔တ႐ို႕နဲ႔ ဘယ္လို ခ်ိတ္ရမွန္း မသိျဖစ္ေနတာကိုး။

ဒါနဲ႔ တြင္တြင္ျငင္းေနတဲ့ ၾကားကပဲ ဇြတ္အတင္း ေမတၱာရပ္ခံၿပီး ေတြ႕ခြင့္ ေတာင္းလိုက္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္က ငယ္ငယ္ေလး လူမွန္း စသိကတည္းက လူမေၾကာက္တတ္ဘူး။ ဘယ္သူနဲ႔မဆို ေတြ႕ရဲ ေျပာရဲတဲ့ ဇကေလးက ရိွတယ္။ ပင္ကိုဗီဇ ျဖစ္မယ္ ထင္ပါတယ္။ ေလ့က်င့္ပ်ိဳးေထာင္ယူထားတဲ့ အမူအက်င့္ မဟုတ္ပါဘူး။

ကၽြန္ေတာ့္ နာမည္မွာ ရဲမပါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္က ရဲပါတယ္။ လူမေၾကာက္တတ္ဘူးေပါ့။

အဲဒါနဲ႔ ဦးအံ့ႀကီးကလည္း ေနာက္ဆံုးမွာ ေတြ႕ခြင့္ေပးပါေတာ့တယ္။

သည္နားေလးမွာ ထပ္ရပ္ရင္ေတာ့ ပရိသတ္က က်ိတ္ဆဲမယ့္ ကိန္းရိွသဗ်။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဆက္ေရးမယ္ေနာ္။ (ေၾကာက္လို႔) 😛

၀င္ဒါမီယာက သူ႔အိမ္ႀကီးမွာ သြားေတြ႕တာပါ။

လူကံုထံ အထက္တန္းလႊာစစ္စစ္တို႔ရဲ႕ စ႐ိုက္

အဲတုန္းက ဘာအမွန္းကမ္းလမ္းမွ မသိခဲ့ေပမယ့္ အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ သေဘာေပါက္ေနပါၿပီ။ လူႀကီးလူေကာင္း၊ မိေကာင္းဖခင္ သားသမီးေတြ ဘယ္လို ေနထိုင္ ျပဳမူ ေျပာဆိုၾကတယ္၊ ဘယ္လို ရည္မြန္ ယဥ္ေက်းၾကတယ္ဆိုတာကို အခုေတာ့ ေကာင္းေကာင္း သေဘာေပါက္ေနပါၿပီ။

လူ႔မလိုင္ ေရေပၚဆီ လူတန္းစားမွာလည္း လူေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး ရိွပါတယ္။ ဦးအံ့ႀကီးတို႔လို ဘိုးစဥ္ ေဘာင္ဆက္ ၾကြယ္၀လာသူေတြရဲ႕ လူတန္းစား စ႐ိုက္နဲ႔ ေခတ္ပ်က္သူေဌး ထျဖစ္ၿပီး ေရေပၚဆီ လူ႔မလိုင္ လူတန္းစားထဲ ၀င္ဆံ့သြားတဲ့ လူတန္းစား စ႐ိုက္နဲ႔ေတာင္ မတူဘူး။

ပံုမွန္အားျဖင့္ သူတို႔ေတြလည္း လူေတြပဲ။ စိတ္ေတြ ရိွၾကပါတယ္။ သို႔ေသာ္ တကယ့္ ဘိုးစဥ္ ေဘာင္ဆက္ ၾကြယ္၀လာတဲ့ ေရေပၚဆီ လူတန္းစားကေတာ့ အခါခပ္သိမ္း သိမ္ေမြ႕ပါတယ္။ ယဥ္ေက်းပါတယ္။

ကြယ္လြန္သြားတာ မေန႔က တစ္လျပည့္သူ ငယ္သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ အနီးကပ္ေနခဲ့ဖူးရာမွာ သူတို႔ တစ္မိသားစုလံုးနဲ႔ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ဆက္ဆံဖူးပါတယ္။ သူတို႔လည္း တကယ့္ ေရေပၚဆီ လူတန္းစားပါ။

သူတို႔ သားအမိေတြ ျငင္းခုန္ေနၾကတာ၊ သေဘာထား ကြဲလြဲေနၾကတာေတြကို အႀကိမ္မ်ားစြာ ျမင္ဖူး ၾကားဖူးခဲ့ေပမယ့္ ႐ုန္႔ရင္းတဲ့ အေျပာအဆို အသံုးအႏႈန္းကို သူနဲ႔ ေပါင္းခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ တစ္သက္မွာ တစ္ခါဆို တစ္ခါမွ မၾကားခဲ့ဖူးပါဘူး။

အဲ… ေခတ္ပ်က္သူေဌးေတြကေန ေရေပၚဆီ တန္း၀င္လာခဲ့ၾကသူေတြမွာေတာ့ အဲလို မဟုတ္ဘူးခင္ဗ်။ အေပၚယံမွာ သိမ္ေမြ႕ျပေနေပမယ့္ အေရးအေၾကာင္းက် သူတို႔ ပါးစပ္က အယုတၱအနတၱေတြ ထြက္လာတာလည္း ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ နားနဲ႔ ဆတ္ဆတ္ ၾကားဖူးပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္ အစုတ္ထုပ္ (၆)

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဆိုခဲ့တဲ့အတိုင္း ေအာက္တန္းစားပါ။ အဲေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ပါးစပ္က ေတာ္ေတာ္ ပဲ့ပါတယ္။ အေတာ့္ကို ႐ိုင္း႐ိုင္းစိုင္းစိုင္း ေျပာဆို သံုးႏႈန္းတတ္သူပါ။

ဆန္႔က်င္ဘက္ခ်င္း ဆြဲေဆာင္မႈ ရိွတယ္ပဲ ဆိုရမလားေတာ့ မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ အိမ္သူနဲ႔ သူ႔မိသားစုကေတာ့ အင္မတန္ ယဥ္ေက်းပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ကို ေခြးနဲ႔ ႏိႈင္းၿပီး ဆဲဖို႔ေတာင္ ၀န္ေလးသူမ်ားပါ။

သူတို႔ကက်ေတာ့ ေရေပၚဆီလို႔ ဆိုႏိုင္မယ္ မထင္ဘူး။ သို႔ေသာ္ တမင္ကလာ ဇာတ္ျမွဳပ္ထားခဲ့ၾကလို႔ ဇစ္ျမစ္သာ ေသခ်ာ လိုက္လို႔ မရတယ္။ သူ႔အေမဘက္က ေရွးေခတ္ တလိုင္း မွဴးမတ္ရာဇာ အသိုင္းအ၀ိုင္းက ဆင္းသက္တာလို႔ နားလည္ထားပါတယ္။ သူ႔အေမကိုယ္တိုင္က စိတ္တိုရင္ ေအာ္တတ္ ဟစ္တတ္ေပမယ့္ ဆဲသံ ဆိုသံေတာ့ တစ္ခါဆို တစ္ခါမွ မၾကားခဲ့ဖူးပါဘူး။

အမိမယုတ္ေတာ့ သူတို႔ေတြ ႏႈတ္မၾကမ္းဘူးေပါ့ဗ်ာ။

ကၽြန္ေတာ့္ သားသမီးေတြ ကံေကာင္းတယ္လို႔ ဆိုရပါလိမ့္မယ္။ သူတို႔ အေမက မယုတ္ရွာေတာ့ ႏႈတ္မၾကမ္းရွာပါဘူး။

အဲ… ကၽြန္ေတာ္က ယုတ္ေတာ့ ခမ်ာမ်ား ကိုယ္အမူအရာေလးေတြေတာ့ ၾကမ္းခ်င္ ရွာတယ္ခင္ဗ်။

(ေရးရင္း ေတာေရာက္ ေတာင္ေရာက္နဲ႔ ေခ်ာ္ေတာေငါ့ကုန္တာေၾကာင့္ ေလက ရွည္သြားျပန္ၿပီ။ ေခြးလႊတ္ၾကပါဗ်ာ။ ေနာက္ ဆက္ေရးေပးမယ္ေနာ္)

သည္အထိမွာ ေျပာၾကဆိုၾကတာေလးေတြ

Cho Thanthar ဆက္ေရးပါဆရာ ေမွ်ာ္ေနပါ့မယ္။

‘Song Thiri’ “ဘိုးစဥ္ ေဘာင္ဆက္ ၾကြယ္၀လာသူေတြရဲ႕ လူတန္းစား စ႐ိုက္နဲ႔ ေခတ္ပ်က္သူေဌး ထျဖစ္ၿပီး ေရေပၚဆီ လူ႔မလိုင္ လူတန္းစားထဲ ၀င္ဆံ့သြားတဲ့ လူတန္းစား စ႐ိုက္နဲ႔ေတာင္ မတူဘူး။” 

အဲဒီ့ စကားကိုေတာ့ အျပည့္အဝ ေထာက္ခံတယ္ ဆရာ။ မျပည့္တဲ့ အိုးေတြကပဲ ေဘာင္ဘင္ခတ္ၾကတာ မဟုတ္လား ဆရာ။

Nyunt Thaw Sigh !!!!!

ATK Why, my dear Nyunt Thaw?

Nyunt Thaw I want to know more about the interview, my friend ! Anyway, I can wait . LOL

ATK Thank you, dear. I didn’t know that you were interested.

Nyunt Thaw ဆရာ ဒီေလာက္ထိ စာအေရးအသား ေကာင္းလိမ့္မယ္လို႔ ထင္မထားမိဘူး 

ဒါေၾကာင့္လည္း နာမည္ေက်ာ္တာေပါ့ေနာ္

ATK မေနာက္ပါနဲ႔ အူးေလးရယ္

Htar Htar Myint ကြီရီယား ကားၾကည့္ေနရသလိုပဲ လိုရင္းက မေရာက္ေတာ့ဘူး ျမန္ျမန္ဇတ္သိမ္းပါဗ်ဳိ ့

Lwin Maung Maung တူေရးလည္း ေတာ္ေတာ္ကို ဂီတကို စိတ္ဝင္စားသကိုး.. ဒါနဲ႔ ဇာတ္မသိမ္းေသးဘူးလား. ခ်စ္ဖူးသူကလည္း ခဏခဏပါေတာ့.. ဦးအံ့ႀကီးအေၾကာင္းမ်ား ေျပာခ်င္တာလား.. ခ်စ္ဖူးသူကိုသတိရေနတာလား သိပါဘူး.. ဟြင္းဟြင္း

ဒါေပမယ့္ သမိုင္းေၾကာင္းေလးေတြ နားေထာင္ရေတာ့ အဘိုးက ေျမးေတြကို လသာသာေအာက္က ကြပ္ပ်စ္ေပၚမွာ ထိုင္ေျပာေနသလိုပါပဲ.. ဖတ္လိုက္ရတိုင္း စိတ္ဝင္းစားစရာပါ…

Kh My Khaing ဟြန္း ဒီေန႕လည္းေတြ႕ခြင့္ရတာနဲ႕ ဆံုးသြားျပန္ျပီ။ ေမ်ာ္တလင့္လင့္

Oakker Seithu ဆရာ့စာဖတ္ရတာလည္း ကွြၽန္ေတာ္တို႔ဘက္က ေတာင္ေပၚရြာေတြကို ခရီးသြားေနသလိုပဲ… 

ေတာင္တစ္ခုေက်ာ္သြားလို႔ ရြာကို လွမ္းျမင္ေနရတာနဲ႔ ေရာက္ၿပီလား မွတ္တယ္၊ ဆက္သြားလိုက္ေတာ့ ေနာက္ထပ္ေတာင္တစ္လံုး ခံေနျပန္ေရာ… အခုလည္း ေရာက္ေတာ့မလိုလိုနဲ႔ …

Khin Myo မီးပ်က္သြားျပန္ပီကြာ…

၂၀၁၅ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၂၆ 

ဖူးစာ

ေမာင္နဲ႔အတူ ♫ ေမလည္း လြမ္းတတ္မယ္ ထင္တယ္ ♫ ေတြ႕ဆံုပံုရယ္ ထူးတယ္ဆိုမယ္ ♫ နဖူးစာ ရြာလည္ ♫

ဖူးစာလို႔ အမည္ရတဲ့ ဦးအံ့ႀကီးရဲ႕ သီခ်င္းေလးက ကၽြန္ေတာ္ ႏႈတ္တက္ရြရြ တျမတ္တႏိုး ဆုိေလ့ ရိွတဲ့ သီခ်င္းေလးပါပဲ။

သို႔ေသာ္ ကေလးအရြယ္မွာ စာသားေတြ သိပ္မသိေသးေပမယ့္ စြဲစြဲလန္းလန္း လိုက္ေအာ္ေနဖူးတာကေတာ့ ႏွစ္တိုင္းပင္ သခြပ္ပြင့္ခ်ိန္မွာ သိၾကားနဲ႔ အသူရာ သမက္နဲ႔ ေယာကၡမ ေဘာက္က်လို႔လည္း အားမရႏိုင္ရွာ ဒါကို အားမက်ဖို႔ မယားအလွ ေတာင္းပန္ရွာ ေယာကၡမဆိုရင္ တည့္ေအာင္ေပါင္း ေက်ာင္းကိုထုတ္ ဥပုသ္ရက္ရွည္ ေစာင့္ခိုင္းမွာ… သာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဆိုခဲ့တဲ့အတိုင္း Rangoon Theatre Club မွာ ဇာတိမာန္ေတြ ျပလာတာေၾကာင့္ ဦးအံ့ႀကီးရဲ႕ သံုးရာသီ သီခ်င္းကို အဂၤလိပ္စာသားနဲ႔ ဆိုဖို႔ စိတ္ကူးခဲ့ပါတယ္။

သည္ေနရာမွာ Rangoon Theatre Club အေၾကာင္းေလး နည္းနည္း ေျပာျပဖို႔ လိုမယ္ ထင္တယ္။

ကၽြန္ေတာ့္ ေက်းဇူးရွင္မ်ား

မူရင္းက Rangoon Amateur Theatre Club (RATS) (ရန္ကုန္ အေပ်ာ္တမ္း ျပဇာတ္အသင္း) ရယ္လို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉၄၈ ေနာက္ပိုင္းမွာ စတင္ဖြဲ႕စည္းခဲ့တာျဖစ္ၿပီး အဲဒီ့အခ်ိန္က ေသနာပတိ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္းက အဲဒီ့ အသင္းရဲ႕ နာယကျဖစ္ပါတယ္။

ဖြဲ႕စည္းခဲ့တုန္းကတည္းက ျမန္မာျပည္ေရာက္ ႏိုင္ငံျခားသားမ်ားရဲ႕ ျပဇာတ္အသင္းပါ။ ကုန္သည္ေတြ ပါတယ္၊ သံတမန္ေတြပါတယ္၊ ကုလသမဂၢလို အဖြဲ႕အစည္းေတြက ၀န္ထမ္းေတြ ပါတယ္။ မ်က္ႏွာျဖဴေတြခ်ည္း မဟုတ္ဘဲ တျခားႏိုင္ငံသားေတြနဲ႔ အဲဒီ့ အသိုင္းအ၀ိုင္းမွာ ၀င္ဆံ့တဲ့ ျမန္မာေတြလည္း ပါ၀င္ခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီ့အသင္းက ေနာက္က်ေတာ့ အလိုလို ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ထင္ ၄-၅-၁၀ ႏွစ္ပဲ ခံလိုက္မယ္ ထင္တယ္။

အဲဒီ့ကေန ႏွစ္မ်ားစြာအၾကာ ၁၉၈၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္မ်ားမွာ အဲဒီ့အခ်ိန္က ၿဗိတိသွ် သံအမတ္ႀကီး ကေတာ္ Mrs Susan Fenn က အမိႈက္ရွင္းရင္းနဲ႔ အဲဒီ့ RATS သဲလြန္စေတြ သြားေတြ႕ပါေတာ့တယ္။ သံအမတ္ကေတာ္ကလည္း ျပဇာတ္ကို ၀ါသနာပါတဲ့သူ။ သည္မွာတင္ သူက အဲဒီ့ အသင္းကို ျပန္လည္ အသက္သြင္းဖို႔ အားထုတ္ပါေတာ့တယ္။

ကၽြန္ေတာ္က အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ အလုပ္သင္ေရွ႕ေန။ ပန္းဆိုးတန္းက နာမည္ေက်ာ္ ႏိုႀထီပဗၺလစ္(ခ္) ဆရာႀကီး ဦးတင္ေမာင္ၾကဴရဲ႕ လက္ေအာက္မွာ အလုပ္သင္ ေရွ႕ေနအျဖစ္ လုပ္ေနခ်ိန္ပါ။

ဆရာ့ရဲ႕ အမႈသည္ တစ္ဦးျဖစ္တဲ့ ဦးဘခ်စ္ဆိုသူ မူဆလင္ အမ်ိဳးသားႀကီးက ၿဗိတိသွ် သံ႐ံုးရဲ႕ ကန္ထ႐ိုက္တာအျဖစ္ အေဆာက္အအံုေတြ မြမ္းမံထိန္းသိမ္းေရးကို ေဆာင္ရြက္ေနပါတယ္။

တစ္ရက္မွာသူက ဆရာဦးတင္ေမာင္ၾကဴ႕ဆီ လာရင္းနဲ႔ ျပဇာတ္လက္မွတ္ေတြ ေ၀ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ထင္တယ္။ ၁၉၈၃ ခုႏွစ္ေလာက္ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ တစ္႐ံုးလံုးကို ေ၀တာပါ။ အဲဒီ့အခ်ိန္က ကၽြန္ေတာ္နဲ႔အတူ အလုပ္သင္ေနတာက ဆရာဦးတင္ေမာင္ၾကဴရဲ႕ သားအရင္းေခါက္ေခါက္ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းရယ္၊ (အခု သူၾကြယ္ႀကီးျဖစ္ေနေလတဲ့) ခပ္ေျဖာင့္ေျဖာင့္ ေတာင္ႀကီးသား ေအာင္ေက်ာ္မိုးရယ္တို႔ပါပဲ။ အဲေတာ့ ဆရာအပါအ၀င္ လက္မွတ္ ေလးေစာင္ ရလာပါတယ္။

အဲဒီ့ လက္မွတ္ ေလးေစာင္အနက္မွာ တကယ္တမ္း ရြပ္ရြပ္ခၽြံခၽြံ သြားၾကည့္တဲ့သူက ကၽြန္ေတာ္သာ ျဖစ္ပါတယ္။ က်န္တဲ့သူေတြ တစ္ေယာက္မွ မသြားၾကပါဘူး။

ကၽြန္ေတာ့္အစုတ္ထုပ္ (၇)

ကၽြန္ေတာ္က အႏုပညာ ပိုးေပါင္းစံု ရိွတဲ့သူပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ ၀ါသနာနဲ႔ ကိုက္တာက တစ္ေၾကာင္းျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ေၾကာင္းကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္ အားမရတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္က အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ အဂၤလိပ္စာ က်ဴရွင္ဆရာ လုပ္ေနပါၿပီ။ ကိုးတန္း ဆယ္တန္းကိုသာမက တကၠသိုလ္ ဒုတိယႏွစ္တန္းေတြအထိ အဂၤလိပ္စာ သင္ေပးေနပါတယ္။

သင္သာ သင္ေပးေနတယ္၊ ကၽြန္ေတာ့္ အဂၤလိပ္စာ အေျပာစြမ္းရည္နဲ႔ နားေထာင္ႏိုင္မႈ စြမ္းရည္က ခ်ာတူးကို လန္ေနပါတယ္။ ေရးထားရင္ ေကာင္းေကာင္း ဖတ္ႏိုင္တယ္။ ေ၀ါဟာရတခ်ိဳ႕ကို မသိရင္ အဘိဓာန္ အားကိုးလို႔ရတယ္။ ကိုယ္တိုင္ ေရးဆိုလည္း အဘိဓာန္အကူအညီနဲ႔ ေရးလို႔ ျဖစ္တယ္။

သို႔ေသာ္ ေျပာရင္ သိပ္နားမလည္ဘူး။ အထူးသျဖင့္ ဘိုင္စကုပ္ၾကည့္တဲ့အခါ သူတို႔ေတြ ေျပာဆိုေနၾကတာကို နားမလည္ဘူး။ ကိုယ္တိုင္ ေျပာဆိုလည္း ေခြးအႀကီး လွည္းနင္းသလို ျဖစ္ေနတယ္။

ဆရာဦးတင္ေမာင္ၾကဴက အဂၤလိပ္စာ အင္မတန္ ထူးခၽြန္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္။ ဆရာက ျမန္မာစာကေန အဂၤလိပ္လို ဘာသာျပန္ရင္ ၫြန္႔ေနေအာင္ ျပန္ႏိုင္တယ္။

ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္ပိုင္း ဘာသာျပန္စားတဲ့အခါ ဆရာ့ဆီက သင္ယူမွတ္သားခဲ့ရသမွ်ကို ျပန္လည္ အသံုးခ်ႏိုင္ခဲ့တာမို႔ အထိုက္အသင့္ ေအာင္ျမင္ခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဒါေလးကို ျပန္ေရးတဲ့ အခါ ဆရာဦးတင္ေမာင္ၾကဴရဲ႕ ေက်းဇူးကို မေမ့မေလ်ာ့ ေဖာ္ျပရင္းနဲ႔ ဆရာ့ကို ႐ိုက်ိဳးစြာ ရိွခိုးပူေဇာ္အပ္ပါတယ္။

ဆရာက အဂၤလိပ္လိုလည္း မႊတ္ေနေအာင္ ေျပာႏိုင္တယ္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ့္ခမ်ာေလးမွာေတာ့ ေခြးအ လွည္းနင္း။

အေၾကာင္းရင္းကို ဆန္းစစ္ေတာ့ နားရည္မ၀၊ ေျပာခြင့္မၾကံဳလို႔သာ ျဖစ္ေနတာကို သတိထားမိပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျဖတ္သန္းရတဲ့ ေခတ္က အဂၤလိပ္လို ေျပာဆို ေရးဖတ္ေနရင္ပဲ ဘို႐ူးဆိုၿပီး ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုးက ႏွာေခါင္း႐ံႈ႕ေနတဲ့ ကာလ၊ တလြဲ ဇာတိမာန္ေတြ ထက္သန္ေနတဲ့ အခ်ိန္ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ စကားေျပာက်င့္စရာ ၀န္းက်င္ မရိွဘူး။

၀င္ေၾကး သံုးက်ပ္ 

ရန္ကုန္ျပဇာတ္အသင္းက ျပဇာတ္လက္မွတ္ရခ်ိန္မွာေတာ့ မေရာက္ဖူးတဲ့ အသိုင္းအ၀ိုင္းတစ္ခုထဲ စပ္စုၾကည့္႐ံုေလာက္ အေတြးနဲ႔ သြားၾကည့္တာပါ။

ျပဇာတ္နာမည္က ခ်ာလီ့ႀကီးေတာ္တဲ့။ အဂၤလိပ္လိုကတဲ့ ျပဇာတ္ကို ကၽြန္ေတာ့္တစ္သက္မွာ အဲဒါ ပထမဆံုး ၾကည့္ဖူးတာပါ။

ထူးျခားတာက ဇာတ္ကြက္ ေလးကြက္ကို စင္ေလးစင္ ေဆာက္ထားၿပီး ပရိသတ္က ေနရာေရႊ႕ ၾကည့္ရတဲ့ စနစ္နဲ႔ တင္ဆက္သြားတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ေတာသားၿမိဳ႕ေရာက္သလိုပါပဲ။ ရင္သပ္႐ႈေမာ အံ့ၾသမဆံုးေအာင္ ျဖစ္ေနတယ္။ သူတို႔ ေျပာၾက ဆိုၾကတာေတြကို ၈၀ % ေလာက္ နားလည္တဲ့အတြက္ ျပဇာတ္ အရသာကို ခံစားလို႔လည္း ရေနတယ္။

ျပဇာတ္ကို အလံျပဘုရားလမ္းက ၿဗိတိသွ် သံအမတ္ႀကီးရဲ႕ အိမ္ေတာ္၀င္းအတြင္းမွာ က်င္းပတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ျခံ၀င္းက အက်ယ္ႀကီးမို႔ ေနရာေတြ ေရႊ႕ေရႊ႕ၿပီး ၾကည့္ရတာလည္း အဆင္ေျပလွပါတယ္။

ပြဲမစခင္ အစီအစဥ္ စာရြက္ကေလးေတြ ေ၀ပါတယ္။

အဲဒီ့ထဲမွာ စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းတာတစ္ခုကေတာ့ ၀င္ေၾကး သံုးက်ပ္ေပးၿပီး ျပဇာတ္ အသင္းကို ၀င္ႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့ ဖိတ္ေခၚခ်က္ပါပဲ။

အဂၤလိပ္လို အေျပာက်င့္ဖို႔ ပတ္၀န္းက်င္ရွာေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ေရငတ္တုန္း ေရကန္ထဲ ျပဳတ္က်သလို ျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္။

ဒါနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းပဲ ပံုစံျဖည့္၊ ၀င္ေၾကး သံုးက်ပ္ေပးတဲ့ၿပီးသကာလ ျပဇာတ္အသင္းထဲကို ေျခစံုပစ္ ၀င္လိုက္ပါေတာ့တယ္။

(ခြင့္လႊတ္ၾကပါေနာ္။ ကၽြန္ေတာ္က လက္သင္ စာေရးသူ ေပါက္စနေလးပီပီ မေရးတတ္ ေရးတတ္နဲ႔ ေလွ်ာက္ေရးေနတာမို႔ လိုရင္းကို မေရာက္ႏိုင္ဘဲ တန္းလန္း တန္းလန္း ျဖစ္ေနတာပါ ခညာ။ ကၽြန္ေတာ့္ဟာ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘယ္ေတာ့ ဇာတ္သိမ္းမယ္မွန္း မသိေသးပါဘူး။ ခိုးရစ္ယား ကားေတြလို တမင္ကလာ အရစ္ရွည္ေနတာ မဟုတ္ဘူးခည။ သည္လိုပဲ ေရးရင္းနဲ႔ လက္က ေတြ႕ေတြ႕သြားၿပီး ေတာေရာက္ ေတာင္ေရာက္ ေလွ်ာက္ ေရးတာပါ။ အဲဒီ့ ေရးဟန္ကို သြားေလသူ ဆရာမင္းလူကလည္း “ေရွ႕တြင္ လွည့္ကင္းရိွလို႔ လမ္းႀကိဳလမ္းၾကားထဲ ေကြ႕ပတ္ ေမာင္းတတ္ေသာ ဒ႐ိုင္ဘာတစ္ေယာက္လို အခ်ိန္တန္ေတာ့လည္း လမ္းေၾကာင္းမွန္ေပၚ ျပန္ေရာက္သြားတာ”ရယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ “ေတာသားလည္ ဟုတ္ႏိုင္ေပါင္ခင္ရယ္” စာအုပ္ အတြက္ အမွာစာမွာ ေထာပနာ ျပဳဖူးပါတယ္။ လမ္းႀကိဳ လမ္းၾကားထဲ ေကြ႕ပတ္ေမာင္းေနတာပဲ၊ အခ်ိန္တန္ေတာ့လည္း လမ္းဆံုး ေရာက္မွာပါေလဆိုတဲ့ နားလည္မႈေလးနဲ႔ ဆက္လက္ လိုက္ပါ စီးနင္းေတာ္မူၾကပါကုန္။) 😛

သည္အထိမွာ ေျပာၾကဆိုၾကတာေလးေတြ

Khin Myo ဆရာသမား မီးခနခန ပ်က္ေနတယ္ေနာ္

Nge Thar နဂိုကမွ အရပ္ရွည္သူပါ ဆရာရယ္…ခုေတာ့ စိတ္ပါရွည္ေအာင္ ႀကိဳးစားရေတာ့မယ္…

Saw Zar Li စိတ္ရွည္တယ္ေနာ္ စိတ္ရွည္တယ္ ဟင္း

‘Song Thiri’ ဆရာ Mrs. Susan Fenn မဟုတ္လား 

အမွားေထာက္တာ မဟုတ္ပါ။ ဖတ္ေနရင္းနဲ႔ ရုတ္တရက္ ေၾကာင္သြားလို႔

ATK အဲ… ဘာပုလို႔ s က်န္ခဲ့တာလည္း မသိဘူး။ ေက်းဇူး။ ျပင္လိုက္မယ္ေနာ္။

Kay Zac အားေပးေနဘာာာာာဒဲစ္စ္

‘Song Thiri’ No mention, Sayar.

၂၀၁၅ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၂၇

အဖက္လုပ္မခံရျခင္း အေၾကာင္းရင္း

အဲလိုနဲ႔ ျပဇာတ္အသင္းရဲ႕ အစည္းအေ၀း ဖိတ္စာက ေနာက္တစ္လေလာက္ၾကာေတာ့ အိမ္ေရာက္လာတယ္။

ၿဗိတိသွ် သံအမတ္ႀကီး အိမ္မွာပဲ။ သြားတက္တာေပါ့။ ခပ္တည္တည္ပဲ။

အဲ… အဲေတာ့မွ ဒြတ္ခနဲ႔ လွလွနဲ႔ ညားေတာ့တာ။

ကၽြန္ေတာ့္ကို ေဆးေဖာ္ ေၾကာဖက္လုပ္မယ့္သူ တစ္ေယာက္မွ မရိွဘူး။ အဲဒီ့အခ်ိန္က သံ႐ံုး၀န္ထမ္းတို႔၊ ကုလ၀န္ထမ္းတို႔ဆိုတာေတြကလည္း ကျပားေတြက လႊမ္းမိုးထားတဲ့အခ်ိန္၊ ဗမာစစ္စစ္ေတြ၊ တျခား ျမန္မာတိုင္းရင္းသားေတြ အဲဒီ့ေနရာေတြမွာ ၀င္လုပ္ေလ့ သိပ္မရိွေသးဘူး။ အစိုးရမဟုတ္တဲ့ အဖြဲ႕အစည္း (NGO) ဆိုတာလည္း ၾကားေတာင္ မၾကားဖူးေသးတဲ့အခ်ိန္။

အစည္းအေ၀း လာတက္ၾကသူေတြက ႏိုင္ငံျခားသားေတြနဲ႔ အဲလို ကျပားေတြ ၄-၅ ေယာက္။ ဗမာဆိုလို႔ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္ရိွတာ။ အဲေတာ့ ေဒါင္းေတြအလယ္ ေရာက္ေနတဲ့ က်ီးလို႔ပဲ ေျပာရမလား၊ က်ီးေတြအလယ္ ေရာက္ေနတဲ့ ေဒါင္းပဲျဖစ္ေနသလား မသိပါဘူး။ ေတာ္ေတာ့္ကို ေတာ္ေတာ္ေနတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားတယ္။ လူေတြ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘာ့ေၾကာင့္ အဖက္မလုပ္တာလဲ။

အေျဖက အရွင္းႀကီးပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို မသိလို႔ အဖက္မလုပ္တာေပါ့။ သိရင္ အဖက္လုပ္မွာေပါ့။

ဒါဆို ဘာလုပ္ရမလဲ။ ျပဇာတ္အသင္းထဲ ေရာက္ေနတာပဲ၊ ဘာခက္တာလိုက္လို႔။ သူတို႔ ျပဇာတ္တစ္ခုခုမွာ ၀င္ပါလိုက္ရင္ ၿပီးတာပဲ။ ဒါဆို လူသိလာမွာေပါ့။ သိလာရင္ အဖက္လုပ္ၾကမွာေပါ့။ လြယ္လြယ္ေလးဟာကို။

ဒါနဲ႔ ေနာက္အစည္းအေ၀းတစ္ခုမွာ ျပဇာတ္တစ္ခု စီစဥ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ စာရင္းေပးလိုက္တယ္။

အျမင္အာ႐ံုမပါတဲ့ ျပဇာတ္ဆန္း

ခက္တာက အဲဒီ့ျပဇာတ္အစီအစဥ္က မ်က္လံုးနဲ႔ ၾကည့္ရတဲ့ အစီအစဥ္ မဟုတ္ဘူးဗ်။ ပရိသတ္ကို မ်က္လံုးစည္း ပိတ္ထားၿပီး တြဲေခၚကာ တစ္ခန္း၀င္ တစ္ခန္းထြက္နဲ႔ ကမၻာရဲ႕ ေနရာေပါင္းစံု အရသာ ခံစားခိုင္းတဲ့ ျပဇာတ္ျဖစ္ေနပါတယ္။

တစ္သက္မွာ အဲဒီ့ အစီအစဥ္မ်ိဳး အဲဒီ့တစ္ခါပဲ ၾကံဳဖူးပါတယ္။

အဲဒါလည္း အလံျပ ဘုရားလမ္းက ၿဗိတိသွ် သံအမတ္ႀကီး အိမ္ေတာ္မွာပဲ လုပ္တာပါ။ အဲဒီ့ အိမ္ႀကီးက အႀကီးႀကီးဆိုေတာ့ အခန္းခန္း အေထြေထြ မ်ားေျမာင္လွတယ္။

တစ္ခန္းစီကို လိုအပ္တဲ့ အပူခ်ိန္၊ အထိအေတြ႕၊ အနံ႔၊ အသံေတြ ဖန္တီးထားေပးတယ္။

ဆိုၾကပါစို႔… အႏၲာတိက ၀င္႐ုိးစြန္းေဒသကို ေဖာ္က်ဴးတဲ့ အခန္းဆိုရင္ ေလေအးစက္ သံုးလံုးေလာက္ တစ္ၿပိဳင္တည္း ဖြင့္ၿပီး ခိုက္ခိုက္တုန္ ေအးစိမ့္သြားေအာင္ လုပ္ထားတယ္။ ၾကမ္းကိုလည္း ေရခဲျပင္ လုပ္ထားတယ္။ အသံကလည္း တိတ္ဆိတ္ေနတယ္။ အနံ႔ကလည္း ဘာနံ႔မွ မရဘဲ ေရခဲနံ႔သက္သက္ ျဖစ္ေအာင္ အဲဒီ့အခန္းကို တာ၀န္ယူတဲ့သူေတြက အစ ေရေမႊး မဆြတ္ဘဲ ေနၾကရတယ္။ အဲဒါမ်ိဳးေပါ့။

ပရိသတ္ကို တစ္ခန္း၀င္ တစ္ခန္းထြက္ တြဲေခၚသြားၿပီး ကမၻာအရပ္ရပ္က အရသာေတြကို အျမင္အာ႐ံုက လြဲၿပီး က်န္တဲ့ အာ႐ံုေလးပါးနဲ႔ ခံစားခိုင္းေတာ့တာကလား။

အဲဒီ့အတြက္ ဇာတ္တိုက္ၾကရင္း ျပင္ဆင္ၾကရင္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို လူသိလာပါေတာ့တယ္။ အဲေတာ့လည္း ေဆးေဖာ္ ေၾကာဖက္ လုပ္တဲ့သူေတြ တျဖည္းျဖည္း ေပၚလာေတာ့တာေပါ့။

ကၽြန္ေတာ့္ အ႐ႈပ္ထုတ္ (၈) သို႔မဟုတ္ ခေနဒစ္ယန္ တညင္းသီး(ဇ္) 

ေနာက္တစ္ပြဲက Oh, Oh, October ဆိုတဲ့ ပေဒသာကပြဲ။ အဲဒီ့မွာလည္း ကၽြန္ေတာ္က ၀င္ႏႊဲ လိုက္ျပန္တယ္။ ျပဇာတ္ သ႐ုပ္ေဆာင္အျဖစ္ေရာ၊ အဆိုအကမွာေရာ ၀င္ႏႊဲတာပါ။ အဂၤလိပ္ကေတြ ဘာေတြ ညာေတြ ကတတ္လို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ သင္ေပးတဲ့အတုိင္း ေျခလႈပ္လက္လႈပ္ လုပ္ရင္း ၀င္ ကပစ္လိုက္တာပါ။

တင္ဆက္တာက သံုးရက္ေပမယ့္ ဇာတ္တိုက္ရတာက သံုးလ ေလာက္ၾကာတယ္။

မွတ္မိေသးတယ္။ အဲဒီ့ျပဇာတ္မွာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ တြဲသ႐ုပ္ေဆာင္ရတဲ့ ခေနဒစ္ယန္ အမ်ိဳးသမီးက ကိန္းႀကီး ခန္းႀကီးႏုိင္တယ္။ ဗမာေတြအေပၚ အထင္ေသးခ်င္တယ္။ ၾကည့္လို႔က နည္းနည္းမွ မရေတာ့ဘူး။

သင္းေတာ့ ေနႏွင့္ဦးဆိုၿပီး ေတးထားလိုက္တယ္။

ဇာတ္၀င္ခန္းတစ္ခန္းမွာ သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္က သစ္ခ်သီး ေကၽြးရတဲ့အခန္း ပါတယ္။

ဘယ္ရမလဲ၊ တကယ္လည္း ပရိသတ္ေရွ႕ တင္ဆက္ေရာ၊ ကၽြန္ေတာ္ အသာထည့္ယူလာတဲ့ တညင္းသီးျပဳတ္တစ္လံုးကို သူ႔လက္ထဲထည့္ေပးလိုက္တာေပါ့။

တစ္ကိုက္ကိုက္ၿပီး သူျဖစ္သြားတဲ့ မ်က္ႏွာက စကၠန္႔ပိုင္းေလးပဲ ၾကာမွာပါ။ အဲဒါ ၾကည့္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေပ်ာ္လိုက္တာေလ။ မေျပာပါနဲ႔ေတာ့။

ပရိသတ္ေရွ႕မွာဆိုေတာ့ သူ႔မွာ မေထြးႏိုင္ မအံႏိုင္၊ ဇာတ္ပ်က္လို႔လည္း မရတာမို႔ ငံုထားရင္း မအီမလည္နဲ႔ သူ႔ခမ်ာ ဆက္သ႐ုပ္ေဆာင္ေနရရွာတယ္။ စိတ္ထဲေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို အေတာ္ သတ္ခ်င္ေနမွာ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔မ်ား အဲသလို မေကာင္းတာဗ်ား။

အဲဒီ့ထဲလည္း ပါလိုက္ရာ ကၽြန္ေတာ့္ကို မသိတဲ့သူ မရိွေတာ့ဘူး။ ေၾကာင္စီစီ ျဖစ္မေနေတာ့ဘူး။ ေဒါင္းေတြ အလယ္က က်ီး/က်ီးေတြအလယ္က ေဒါင္းလိုလည္း မခံစားရေတာ့ဘူး။

ကၽြန္ေတာ့္အ႐ႈပ္ထုတ္ (၉)

အဲဒါၿပီးေတာ့ ေနာက္ျပဇာတ္တစ္ပုဒ္က နာမည္ေက်ာ္ ပီတာပယ္(န္) ျပဇာတ္ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ့မွာလည္း ကၽြန္ေတာ္က သ႐ုပ္ေဆာင္မယ္ဆိုၿပီး ခပ္တည္တည္ပဲ စာရင္းေပးလိုက္ျပန္တယ္။ အဲေတာ့ ေ၀ေလေလ ပင္လယ္ဓားျပေနရာမွာ သ႐ုပ္ေဆာင္ရေတာ့တာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္ ဇာတ္စာမွ သံုးေၾကာင္းလား ပါ မွတ္တယ္။ အခန္းကေတာ့ ေလး-ငါး-ခန္း ပါရတယ္။

ဇာတ္က ဇာတ္အိမ္ႀကီးေတာ့ ဇာတ္တိုက္ကာလကလည္း ရွည္လ်ားတယ္။ ဇာတ္တိုက္တာက အဲတုန္းက ကုလသမဂၢကေလးမ်ား ရန္ပံုေငြအဖြဲ႕ရဲ႕ ႐ံုးျဖစ္တဲ့ တကၠသိုလ္ရိပ္သာလမ္း၊ အခု ႏိုင္ငံျခား ဘာသာ တကၠသိုလ္ မ်က္ေစာင္းထိုး၊ အင္းလ်ားလမ္း ဂုတ္ျခံ ၀င္းႀကီးထဲမွာ စေန တနဂၤေႏြဆို တိုက္ၾကတာ။ ရက္သတၱပတ္ေပါင္းမ်ားစြာ။

ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခါမွ အိပ္မက္ မမက္ခဲ့ဘူးတဲ့ အသိုင္းအ၀ိုင္းသစ္တစ္ခုမွာ အလိုလို အသားက် ၀င္ဆံ့လာခဲ့ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ မူရင္း ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖစ္တဲ့ အဂၤလိပ္စကား အေျပာစြမ္းရည္ကို ေလ့က်င့္စရာ ကြင္းေကာင္းႀကီး တစ္ကြင္းကိုလည္း ရလာပါေတာ့တယ္။

အဲဒီ့အခ်ိန္က ကၽြန္ေတာ္ ဆူပါကပ္ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ စီးေနတဲ့အခ်ိန္။

ကၽြန္ေတာ့္ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ကို မ်က္စိက်ေနတာက အဲတုန္းက ၿဗိတိသွ် ေကာင္စီရယ္လို႔ ေပၚေပၚတင္တင္ မလုပ္ၾကေသးခ်ိန္မို႔ ၿဗိတိသွ် ေကာင္စီ ၫႊန္မွဴးအေနနဲ႔ မဟုတ္ဘဲ ၿဗိတိသွ် ယဥ္ေက်းမႈ သံမွဴးအျဖစ္သာ သိထားၾကသူပါ။

သူက ကၽြန္ေတာ့္ဆိုင္ကယ္ကို စီးခ်င္ပါသတဲ့။ စီးေပါ့။

အဲလိုနဲ႔ ျပဇာတ္တိုက္ၿပီး ျပန္ရင္ သူက ကၽြန္ေတာ့္ ဆိုင္ကယ္ေနာက္က ပါလာတယ္။ သူ႔ရဲ႕ ဖိုးစိန္လမ္းက အိမ္ကို ျပန္ပို႔ေပးရတယ္။ ရြက္ေခၚရတာမွ မဟုတ္တာ၊ ၿမိဳ႕ထဲ ျပန္မယ့္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္လည္း လမ္းၾကံဳေနေတာ့ အပမ္းမႀကီးတာနဲ႔ အပတ္စဥ္ သူ႔ကို ျပန္ပို႔ေပးတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ စကားေျပာက်င့္လို႔ သိပ္ေကာင္းေပါ့။

ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ သူ႔ဌာနမွာ ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္ေလွ်ာက္ဖူးတယ္။ မရခဲ့ဘူး။ သို႔ေသာ္ သူက အဲဒါကို မွတ္ထားပံုပဲ။

တစ္ေန႔ေသာအခါမွာ သူက ကၽြန္ေတာ့္ ဆိုင္ကယ္ေနာက္က လိုက္လာရင္း သံ႐ံုးမွာ အလုပ္တစ္ေနရာ ေပၚလာလိမ့္မယ္။ အဲဒီ့ အလုပ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကိုက္ေလာက္တယ္။ ေလွ်ာက္ၾကည့္လို႔ ေျပာပါေတာ့တယ္။ ဥေရာပသမဂၢရဲ႕ ဘာသာျပန္ရာထူးတဲ့။

ေလွ်ာက္ထားခဲ့ဖူးေလေသာ လခစားအလုပ္မ်ား

စာနဲ႔ ေရးျပေတာ့သာ ဘာမွ မၾကာဘူးထင္ရတာ။ အဲဒီ့ အသင္းကို စ၀င္ခဲ့တာက ၁၉၈၃။ ပီတာပယ္(န္) ျပဇာတ္တိုက္ေနခ်ိန္က ၁၉၈၇ ဆိုေတာ့ ေလးႏွစ္ေလာက္ ၾကာသြားခဲ့ၿပီေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အဂၤလိပ္လို အေျပာစြမ္းရည္ ျပတ္ေတာင္းျပတ္ေတာင္း ေလ့က်င့္ကာလက ေလးႏွစ္ေတာင္ ရိွသြားတယ္လို႔ ဆိုရမွာေပါ့။

သည္ေနရာမွာ ေခတ္ေနာက္ခံက အေရးႀကီးပါတယ္။ သည္ကာလဟာ ျမန္မာ့ ဆိုရွယ္လစ္ လမ္းစဥ္ (မဆလ) ေခတ္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးႏွစ္မ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးႏွစ္မ်ား ျဖစ္ပင္ ျဖစ္လင့္ကစား ၿငိမ္းခါနီး မီးခဲလို ရဲရဲေတာက္ေနဆဲျဖစ္တာမို႔ တံခါးပိတ္၀ါဒ အရိွန္အဟုန္ ျမင့္ေနခ်ိန္၊ ႏိုင္ငံျခားသားေတြနဲ႔ ဆက္ဆံရင္ပဲ သူလွ်ိဳလို႔ ယူဆၾကတဲ့ အခ်ိန္၊ တစ္ျပည္လံုး မ်က္စိပိတ္၊ နားပိတ္ အခ်ိန္ျဖစ္ပါတယ္။

အခြင့္အလမ္းဆိုတာကလည္း ပါးရွားလိုက္တာမွ မေျပာပါနဲ႔။

သည္ၾကားထဲမွာ ရာထူး၀န္အဖြဲ႕ (အဲတုန္းက ၀န္ထမ္းေရြးခ်ယ္ေလ့က်င့္ေရးအဖြဲ႕)က ေခၚတဲ့ ျပန္တမ္း၀င္ အရာရိွ ရာထူးေတြ ကၽြန္ေတာ္ ေျဖခဲ့ဖူးတယ္။ တစ္ခါမွ မေအာင္ခဲ့ဘူး။ မေအာင္ဆို ကၽြန္ေတာ္မွ အဲဒီ့ စာေမးပြဲေတြမွာ ေမးေနက် မဆလ သေဘာတရားေတြ မသိသလို သိေအာင္လည္း တစ္ခါဖူးကမွ မႀကိဳးစားခဲ့ဖူးတာကိုး။

ျမန္မာ့႐ုပ္ျမင္သံၾကားမွာ အစီအစဥ္ေၾကညာသူအျဖစ္လည္း ေလွ်ာက္ခဲ့ဖူးတာပဲ။ အဲတုန္းက ႐ုပ္က စုပ္ခၽြန္းခၽြန္းရယ္။ ခုလို မလွေသးဘူး။ [ဂ်စ္ဂ်စ္က ေပါလစ္တင္ေပးထားလို႔ ခုက်မွ လူ႐ုပ္ကေလး နည္းနည္း ေပါက္လာတာ။ တူ႔ေက်းဇူးကလည္း မေသးတာမို႔ သည္စာေရးရင္း တူ႔ပါ မေမ့မေလ်ာ့ ကန္ေတာ့လိုက္ရဦးမယ္။ ခြိ(စ္) 😛 ]

မ်က္မွန္တပ္ဆင္ထားရင္ အဆင္မေျပမွာစိုးလို႔ ၇ တန္းကတည္းက တပ္လာခဲ့တဲ့ ပါ၀ါ ၄.၅၀ ရိွတဲ့ မ်က္မွန္လည္း ခၽြတ္လိုက္ေရာ လူက ေၾကာင္စီစီပိုျဖစ္၊ မီးေတြ ထိုးထားတဲ့ၾကားက ေပးထားတဲ့ စာလည္း မျမင္ရတာမို႔ အိုးနင္းခြက္နင္းနဲ႔။

ဘယ္ အဲဒီ့ အလုပ္ ရပါေတာ့မလဲ။

အဲေတာ့လည္း ကိုယ့္လက္ငုပ္ က်ဴရွင္ဆရာေလး လုပ္၊ အလုပ္သင္ ေရွ႕ေနဘ၀မွာ က်င္လည္ရင္း လံုးခ်ာလိုက္လို႔ ေကာင္းေနတာပ။

ဟိုနား အလုပ္ေပၚ ေလွ်ာက္၊ သည္နား အလုပ္ေပၚ ေလွ်ာက္ကေတာ့ လုပ္လို႔ ေကာင္းတုန္းကာလေပါ့။ အသက္က မငယ္ေတာ့ဘူး။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ၃၀ နား ကပ္ေနၿပီ။ မိန္းမကလည္း မရႏိုင္ေသးဘူး။

အမွန္ေတာ့ ယူဖို႔ကို စိတ္ကူး မရိွေတာ့တာပါ။ အဲဒီ့ အသက္ပိုင္းမွာေတာ့ မိန္းမဆိုတာ မယူလည္း ရႏိုင္မွန္း သိေနၿပီေလ။ ရည္းစားေတြပဲ လွိမ့္ထားေနတဲ့ အခိုက္အတံ့ေပါ့။

သည္အထိမွာ ေျပာၾကဆိုၾကတာေလးေတြ

Nge Thar ဆက္ရန္

Ko Thar Ngel လုပ္ျပန္ၿပီ တပုဒ္ ဆက္ရန္ မေန႔ကလဲ တခု

ATK မေန႔ကရဲ႕ ေရွ႕မွာ တစ္သီႀကီး ရိွေသးတယ္

Ko Thar Ngel ဖတ္ပါတယ္ ၾဆာရဲ႕ မမန္႔တာပဲ ရွိတာ

Nyein Aye Eain ဆက္ေထာင္းဗ်ာ.. အားေပးေနၾကမွာပါ

Rita Aung NY ျမန္ျမန္နဲ ့မ်ားမ်ားေရးပါဗ်ိဳ ့.

Mung Shadan ျပီးရင္ေတာ့ ဆရာ့ဘဝမွတ္တမ္းမ်ားဆိုျပီး စာအုပ္ရွည္ထုတ္လို႔ရၿပီ ခုေတာ့ ဆန္႔တငင္ငင္ပါ့ေလး

Kh My Khaing ေသာ္တာေဆြ လို ကၽြန္ေတာ့္ ဘဝ ဇာတ္ အေၾကာင္း စာအုပ္ထုတ္ပါဗ်ိဳ႕။

Lwin Maung Maung ဦးေလးရဲ့ မပါမျဖစ္ ဒညင္းသီးေလးေပါ့.. ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါဘိ..

ဒါနဲ႔ ဂ်စ္ဂ်စ္က ဘာနဲ႔ ေပါလစ္တိုက္ေပးတာလဲဟင္…

Author: lettwebaw

A prolific Burmese writer whose main work is non-fiction with many articles and books on psycho-social and health issues including sex education for teenagers, proper etiquette, child rearing practices and marriage counselling tips. Another nom de plume is "Pseudonym."

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s