Skip to content

အေဟာင္းထဲက အစုတ္ေတြ – ၂

3 March 2015

၂၀၁၅ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၂၈ ရက္

အေဖ့ေဘာင္းဘီတို

HMS_Fal_1943_IWM_FL_10071ရန္ကုန္ ျပဇာတ္အသင္းအေၾကာင္း ေျပာတဲ့အခါ အေဖ့ေဘာင္းဘီတို ေက်းဇူးကိုလည္း ေမ့ေလ်ာ့လို႔ မျဖစ္ျပန္ေခ်ဘူး။

ကၽြန္ေတာ့္အေဖက ဘားမာေနဗွီလို႔ အဲဒီ့အခ်ိန္က ေခၚခဲ့တဲ့ ျမန္မာ့ေရတပ္မွာ တပ္သားအျဖစ္ အမႈထမ္းခဲ့ဖူးတယ္။

သရက္ၿမိဳ႕သားအေဖနဲ႔ မႏၲေလးသူအေမတို႔ ေရစက္ဆံုတာ အဲဒါေၾကာင့္လို႔လည္း ဆိုရမယ္။

အေဖ တာ၀န္က်တဲ့ သေဘၤာက ျမန္မာ့ေရတပ္ရဲ႕ ပထမဆံုး အလံတင္သေဘၤာ ေမယု (UBS May Yu) စစ္သေဘၤာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

သည္ေနရာမွာ ျမန္မာ့ေရတပ္ေပၚေပါက္လာပံုကို သိထားဖို႔ လိုမယ္ ထင္ပါတယ္။

ဘားမားေနဗွီ

အႀကီးႀကီးေတြ ေလွ်ာက္ေျပာခ်င္ရင္ေတာ့ ဗမာ့ေရတပ္ဟာ ၁၅ ရာစုကတည္းက စတင္ ေပၚေပါက္ခဲ့တာလို႔ ၀ါလို႔ ရပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီ့ေရတပ္ဟာ ဧရာ၀တီ ျမစ္ေၾကာင္းတစ္ေလွ်ာက္မွာသာ တြင္က်ယ္ခဲ့တဲ့၊ ေလွတစ္စီးေပၚမွာမွ ေလွသား ၃၀ ေလာက္သာ ပါတဲ့၊ ၁၈ ရာစုေလာက္ ေရာက္ေတာ့မွ ၆ ကေန ၁၂ ေပါင္ဒါ (၆ ေပါင္မွသည္ ၁၂ ေပါင္ေလးတဲ့ သံတံုးႀကီးေတြကို ပစ္လႊတ္ႏိုင္စြမ္း)ရိွတဲ့ အေျမာက္ေတြ တပ္ဆင္ထားတဲ့ ရွင္ဘုရင့္ ေရတပ္ပါ။

အဲဒါေတြက ကိုလိုနီလက္ေအာက္ခံဘ၀ကို ေရာက္သြားတဲ့အခါမွာ အၿပီးတိုင္ ခ်ဳပ္ၿငိမ္း သြားခဲ့ပါတယ္။

တကယ့္ ဘားမားေနဗွီရဲ႕ ကလလေရၾကည္က ၁၉၄၀ ျပည့္ႏွစ္မွာ သေႏၶတည္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ့အခ်ိန္က အုပ္ခ်ဳပ္ေနသူ ၿဗိတိသွ်တို႔က ဘားမားေနဗွီကို စတင္ တည္ေထာင္ခဲ့တာပါ။ ဒုတိယကမၻာစစ္အတြင္းမွာ မဟာမိတ္တပ္မ်ားနဲ႔အတူ ဂ်ပန္ကို တိုက္ဖို႔အတြက္ ဖြဲ႕စည္းခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီ့ကမွ လြတ္လပ္ေရး ရခါနီး ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလ ၂၄ ရက္ေန႔မွာ တပ္သား အင္အား ၇၀၀ နဲ႔ ဖြဲ႕စည္းခဲ့ပါတယ္။ ၿဗိတိသွ်ေတြကပဲ ဖြဲ႕စည္းေပးတာ ျဖစ္တဲ့အျပင္ ေရတပ္အတြက္ သေဘၤာေတြကိုလည္း ၿဗိတိသွ် ေတာ္၀င္ေရတပ္က သေဘၤာတခ်ိဳ႕ကို လက္လႊဲေပးခဲ့ပါတယ္။

အတိအလင္း ေျပာရရင္ေတာ့ ဘားမားေနဗွီဟာ ၿဗိတိသွ်စနစ္သက္သက္ကေန ဆင္းသက္လာခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ၾကည္းတပ္နဲ႔ မတူပါဘူး။

သေႏၶခ်င္းေတာ့ မတူခဲ့ၾကပါေလ

ၾကည္းတပ္က ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္က စတာပါ။ အဲဒီ့အခ်ိန္က စစ္ေသြးၾကြ ဂ်ပန္စနစ္က ဆင္းသက္တာပါ။ တခ်ိဳ႕က ျငင္းခ်င္ၾကတယ္၊ ၁၉၄၅ ခုနွစ္ ကႏၵီစာခ်ဳပ္အရ ၿဗိတိသွ် လက္ေအာက္ခံ ဗမာ့တပ္ရင္းနဲ႔ ပူးေပါင္းခဲ့တာမို႔ ဂ်ပန္စနစ္ကို ႏို႔သက္ မခံပါဘူး၊ ဘာညာေပါ့။

ဒါေပမယ့္ ဗိုလ္မွဴးႀကီးေဟာင္း တင္ေမာင္ (ျမတ္ထန္) အပါအ၀င္ ေရွးတပ္မွဴးေဟာင္းႀကီးေတြရဲ႕ မွတ္တမ္းမ်ားအရ ျမန္မာ့ၾကည္းတပ္ဟာ ဂ်ပန္စနစ္ကိုသာ အေမြခံက်င့္သံုးခဲ့တယ္ဆိုတာ လယ္ျပင္မွာ ဧရာမ လယ္ထြန္စက္ နီနီရဲရဲႀကီး တလိမ့္လိမ့္ သြားေနသလို ထင္ရွားပါတယ္။

ၿဗိတိသွ် အေငြ႕အသက္ေတြ အျပည့္ရိွေနေသးခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္အေဖက အဲဒီ့ ဘားမားေနဗွီမွာ အမႈထမ္းခဲ့တာပါ။ ၁၉၅၀ ျပည့္ေက်ာ္စ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ (အေဖ့ ေရတပ္ ၀တ္စံုနဲ႔ ေမယုသေဘၤာေပၚက ပံုေတြကေတာ့ အေမ့လက္ခ်က္နဲ႔ တစ္ပံုမွ မက်န္ရွာေတာ့ပါဘူး။)

သူတို႔ဖူးစာ ကၽြန္ေတာ့္ ၾကမၼာ

ဘားမားေနဗွီရဲ႕ ပထမဆံုး စစ္သေဘၤာႀကီး ေမယုကို ဧရာ၀တီျမစ္ေၾကာင္းတစ္ေလွ်ာက္ လည္ၾကြားေတာ့ မႏၲေလး ေဂါ၀ိန္ဆိပ္ကို ေရာက္ပါတယ္။ ၁၉၅၁ ခုႏွစ္ေလာက္ ျဖစ္မယ္ ထင္တယ္။ (အေမ့ကို ေသခ်ာ မေမးလိုက္မိဘူး။)

အေမက အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ မႏၲေလး စိန္႔ဂ်ိဳးဇက္(ဖွ္) ခန္ဗွယ့္(န္)(ထ္)က ေက်ာင္းဆရာမ။ သူ႔တပည့္ေတြနဲ႔ ေမယုစစ္သေဘၤာႀကီးကို သြားေရာက္ ရင္သပ္႐ႈေမာၾက။ သေဘၤာသားေလး (ကုလားဆင္) အေဖနဲ႔ စကၡဳ႐ူေပန သံ၀ါသ။ အေမ့ဘ၀ ကံဆိုး မိုးေမွာင္က်ျခင္းရဲ႕ အစ။

အေဖနဲ႔ တပ္၊ တပ္နဲ႔ အေဖ

အေဖက တကယ္ေတာ့ တိုင္းျပည္ခ်စ္လို႔၊ အသည္းေကာင္းလို႔ တပ္ထဲ ၀င္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ တကယ္တိုင္းျပည္ခ်စ္၊ အသည္းေကာင္းရင္လည္း ေရတပ္ထက္ ၾကည္းတပ္ကို ပိုမက္မွာေပါ့ဗ်ာ။ ဟုတ္ဘူးလား။

ေရတပ္ကို ၀င္တာက ၾကည္းတပ္ထက္စာရင္ ေသကိန္းနည္းမယ္လို႔ တြက္ခဲ့ပံု ရပါတယ္။

အေဖ့မွာ သူ႔ဘ၀အတြက္ ေလာက္ေလာက္လားလား အားကိုးစရာ မရိွပါဘူး။ သူ႔အေဖက ကိုလိုနီ လက္ထက္တုန္းက ပုလိပ္ျဖစ္ခဲ့ဖူးေပမယ့္ မိသားစုကို ေထာက္ပံ့ႏိုင္ပံု မရဘူး။ အိမ္ေထာင္ကလည္း ႏွစ္အိမ္ေထာင္နဲ႔။ အေဖက ပထမအိမ္ေထာင္က ေမြးတာ။ အေဖ့အေမကလည္း ဘာအလုပ္မွ လုပ္ပံုမရဘူး။

ကၽြန္ေတာ့္မွာ ထင္ေၾကးေတြ ေလွ်ာက္ေရးေနရသလို ျဖစ္ေနပါတယ္။ အေဖနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ ေကာင္းေကာင္းကန္းကန္း တိတိက်က် မသိလို႔ပါပဲ။ အေဖက သူ႔ဇာတ္ေၾကာင္းကို ျပန္ေျပာင္း ေျပာခ်င္စိတ္ ရိွေကာင္း ရိွႏိုင္ခဲ့ေပမယ့္ အေဖနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ ဆက္ဆံေရးက မေႏြးေထြးခဲ့တာမို႔ ဖေအရယ္ သားရယ္ဆိုၿပီး ၾကည္ႏူး ေျပာဆိုရခ်ိန္ မရိွသေလာက္ ပါးရွားခဲ့ေပတာကိုး။

အဲေတာ့ အေဖဟာ အဂၤလိပ္ ျမန္မာ ခုနစ္တန္းေလာက္မွာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ကို တက္လာ၊ ေဆြနီးမ်ိဳးစပ္ဆီမွာ ကပ္ေန၊ ၾကံဳရာက်ပန္း လုပ္ရင္းက သူ႔အတြက္ အေနအစားေခ်ာင္မယ္လို႔ ယူဆရတဲ့ ေရတပ္ကို ေရြးခ်ယ္ခဲ့တယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ နားလည္ထားပါတယ္။ အေဖ့ စိတ္ဓာတ္ကို ကၽြန္ေတာ္ ေကာင္းေကာင္းႀကီး သိတဲ့အတြက္ သည္လို ရဲရဲႀကီး ေရးလိုက္တာပါ။

အေဖ့အတြက္ အဲဒီ့အရြယ္မွာ အသက္ရွင္ရပ္တည္ဖို႔က ပဓာန ျဖစ္ပါတယ္။ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ေတြ၊ ဇာတိမာန္ေတြ အတြက္ သူ႔ခမ်ာ အခ်ိန္ေပးႏိုင္ခဲ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ထမင္းေတာင္ နပ္မမွန္ႏိုင္တဲ့ ဘ၀မွာ ဇာတိမာန္ကလည္း ထမင္း၀ေစမွာမွ မဟုတ္တာပဲေလ။

အဲ… အေမနဲ႔ ေတြ႕ေတာ့ ဆရာေဇာ္ဂ်ီရဲ႕ ေသာ့တြဲနဲ႔ နတ္႐ုပ္ ဇာတ္လမ္းအတိုင္း ျဖစ္ကုန္သလား မသိပါဘူး။

အေမ့ဇာတ္လမ္း

အေမ့မွာကလည္း သူ႔ဒုကၡနဲ႔သူ။

အေမ အပ်ိဳေပါက္မွာ သူ႔ထက္ အသက္မ်ားစြာႀကီးၿပီး ႏွစ္ဖက္အမ်ိဳးစပ္ရင္ ပတ္သက္တဲ့ ေဆြနီးမ်ိဳးစပ္ တေယာက္နဲ႔ ၿငိတယ္။

အဲသလို ၿငိမွန္းလည္း သိၾကေရာ တစ္မ်ိဳးလံုး တစ္ေဆြလံုးက ဓားႀကိမ္းႀကိမ္းတယ္။ အေမ့ကို ၀ိုင္းႏွိပ္စက္ၾကတယ္။ ထမင္းစားခန္းထဲ အေမထိုင္ေနရင္ေတာင္ အပ်င္းေျပ ကန္သြားတဲ့သူနဲ႔၊ အလကား သက္သက္မဲ့ နားရင္းအုပ္သြားတဲ့သူနဲ႔။ အစ္ကိုနဲ႔ ဘေထြးေတြက ၀ိုင္းေဘေနၾကတာ။

ဒဏ္ မခံႏိုင္ေတာ့တဲ့အဆံုး အဲဒီ့လူေနာက္ အေမက လိုက္ေျပးခဲ့တယ္။

သည္အပိုင္းမွာ ေျပာၾကဆိုၾကတာေလးေတြ

Mung Shadan ၾဆာေရ ဒီေလာက္အလုပ္မ်ားတဲ့ ၾကားကဒီလို အႏွစ္ေတြေရးဖို႔ အခ်ိန္ဘယ္လိုမ်ား စီမံယူႏိုင္တာလဲဗ်။ အမွတ္မထင္ ဖတ္ရင္းဖတ္ရင္းနဲ႔ ခုေတာ့တေမ့တေမာ ဆန္႔တငင္ငင္ ေစာင့္ဖတ္ေနရျပီ။

Htar Htar Myint ဆရာၾကီးကလည္း တေထာင့္တညပုံျပင္ဇတ္လမ္းျဖစ္လာေနျပီ

ATK ခြင့္လႊတ္ေတာ္မူၾကပါ။ ေရးရင္းနဲ႔ စိတ္ကူး ေျပာင္းသြားလို႔ပါ။ အစကေတာ့ အမွတ္တရေလး အျဖစ္ ေရးမလို႔ပဲ။ ေရးရင္းနဲ႔ ကိုယ္ေရး အတၳဳပၸတၱိ ပံုစံဘက္ကို မသိမသာ ၀င္သြားတာေလး သတိထားမိလာတယ္။ 

ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အသက္ရွည္ရွည္ ေနရမယ္လို႔လည္း သိပ္မွန္းမထားမိေတာ့ အဲဒါေလးကို ရွင္ေနတုန္း၊ ေရးႏိုင္တုန္းေလး ေရးသြားမယ္လို႔ စိတ္ကူးေနတာ နည္းနည္းေတာင္ ၾကာေနၿပီ။ ဘယ္က စရမွန္း မသိျဖစ္ေနတာ။

အခု ဒါကို ေရးရင္းနဲ႔ လက္ေတြ႕လာတယ္။ သည္ပံုစံနဲ႔ ေရးတာက နည္းနည္း ပိုေပါ့ပါးေနတာကိုလည္း ေတြ႕ရတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ မူလရည္ရြယ္ထားတဲ့ လမ္းေၾကာင္းကေန အားပါးတရ ေခ်ာ္ထြက္သြားၿပီး အဲဒီ့ဘက္ကို ေရာက္သြားတာပါ။

ေျပာပါပေကာ… သူမ်ားက လက္သင္စာေရးသူေလးပါလို႔။ ဂေလာက္ေတာ့ ရိွမွာေပါ့ေနာ္

Khin Myo ဘာပဲေျပာေျပာဖတ္ရင္း ေစာင့္ရင္း ေစာင့္ေနရင္းဖတ္ရင္းနဲ႔ပါပဲ မဖတ္ပဲမွမေနႏိုင္ပဲေနာ့

Thet Chow ဖတ္လို႔ေကာင္းလိုက္တာ။ ဒါနဲ႔ စကားမစပ္ ဦးအ့ံႀကီးအေၾကာင္းေကာ အဆုံးသတ္ပလား။

ATK အဲဒါက တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ေတာ့ အဆံုးသတ္မွာပါ။ အခုထက္ထိေတာ့ အဲဒီ့အေၾကာင္း အဆံုးသတ္ဖို႔ စိတ္ကူး မရိွေသးဘူးခည 🙂

၀၁၅ ခုႏွစ္ မတ္လ ၁ ရက္

အေမ့ဇာတ္လမ္း (အဆက္)

လိုက္သာ ေျပးတာ၊ သိပ္ၾကာၾကာေတာ့ မေပါင္းလိုက္ရဘူး။ စ႐ိုက္ခ်င္းက မတူ၊ သူ႔အိမ္မွာ မင္းသမီးတစ္ပါးလို ေနခဲ့ရတဲ့ အေမဟာ ေယာကၡမအိမ္မွာ အေစခံတစ္ေယာက္လို မေနႏိုင္၊ သူ႔ကို ဖ်ားေယာင္းေပါင္းသင္းခဲ့သူကလည္း ေမတၱာရိွလို႔ မဟုတ္ဘဲ ေသြးသားဆႏၵ ေျဖ႐ံုသက္သက္သာမို႔ ေနာက္ဆံုးမွာ အေမလည္း မိဘအိမ္ ျပန္ေရာက္ခဲ့တာေပါ့။

ေခတ္ကို ျပန္တြက္ၾကည့္ရင္ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ခုနစ္ဆယ္ေက်ာ္ ရွစ္ဆယ္နီးပါး။ အသိုင္းအ၀ိုင္းက မႏၲေလး။ ေခတ္အျမင္ ေခတ္အေတြးနဲ႔ ေ၀းစြ ေျခာက္ပါး။

ႏွစ္ေပါင္း ၇၀၊ ၈၀ အသာထားဦး။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၄၀ ေက်ာ္မွာေတာင္ ေဂါ၀ိန္ဆိပ္အနီး ပိုက္က်ံဳးရပ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ကားတိုက္တာကို ၈၁ လမ္းနဲ႔ ၁၉ လမ္းေထာင့္နားေလာက္ဆီမွာ ရိွတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္က လူေတြ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ျပန္မေရာက္ခင္ သိႏွင့္ေနၿပီးျဖစ္တဲ့ ရြာဓေလ့နဲ႔ ေရႊၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီး။ အဲဒီ့ေခတ္က ပါေလရာဖုန္း ေ၀းစြ၊ ႀကိဳးဖုန္းေတာင္ မန္းေရႊၿမိဳ႕မွာ ေလာက္ေလာက္လားလား ရိွေသးတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ကားတိုက္တဲ့ ေနရာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္နဲ႔က မရိွဘူးဆို သံုးမိုင္ေလာက္ေတာ့ ေ၀းေသးတာ။ ကၽြန္ေတာ္ကသာ မသိတာ၊ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘယ္သူ၊ ဘယ္အရပ္ကမွန္း တန္းသိေနတဲ့သူေတြက ေရႊၿမိဳ႕ေတာ္ ေလးျပင္ ေလးရပ္မွာ တစ္ျပံဳနဲ႔မွ တစ္မႀကီးရယ္။

တစ္ခုခုဆို သူတို႔ေတြက ကိုယ့္ထမင္းကိုယ္စား၊ ေနပူေနရင္ ထီးေဆာင္း၊ ဖိနပ္အပါးခံၿပီးကို တကူးတက သတင္းေပးခဲ့ၾကတာကလား။ ခ်စ္စရာ ရြာဓေလ့ေပပ။

အဲသလို ရြာစ႐ိုက္နဲ႔ဆိုေတာ့ လင္ေနာက္လိုက္ေျပးဖူးတဲ့ အေမ့ခမ်ာ လူသာ ဆက္လုပ္ေနရတာ၊ တကယ့္တကယ္က စိတ္မလံုျခံဳႏိုင္ေတာ့ဘူး။

မန္းေရႊၿမိဳ႕မွာလည္း သူ႔ကို တကယ္ တည္တည္တံ့တံ့ လက္ထပ္ေပါင္းသင္းလိုတဲ့ သူေကာင့္သားက ပါးရွားသြားၿပီ။ ၿမိဳ႕က အဆိုေတာ္တစ္ေယာက္ကေတာ့ အေမ့ကို စြဲစြဲလန္းလန္းနဲ႔ ၿမိဳ႕မဆရာၿငိမ္းကို သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ ေရးခိုင္းၿပီး ဆိုခဲ့ေသး ဆိုပဲ။ ဘယ္သူဆိုတာ ေပၚသြားမွာစိုးလို႔ ကာယကံရွင္ကို အားနာေသာအားျဖင့္ ဘာသီခ်င္းဆိုတာေတာ့ မေျပာေတာ့ဘူးေနာ္။ သီခ်င္းက ေနာက္ပိုင္းမွာ လူသိမ်ားတဲ့ သီခ်င္းပါပဲ။ ၀င္းဦးေတာင္ ဆိုသြားဖူးေသးတယ္။

သို႔ေသာ္ တကယ္တမ္းမွာ အေမက တစ္ၿမိဳ႕တည္းသားေတြကို မယံုရဲဘူး ျဖစ္ေနတာေပါ့။

ေၾကာင္ခံတြင္းပ်က္

သည္အေျခအေနမွာ အေဖကလည္း ေၾကာင္ခံတြင္းပ်က္။ ဆိုခဲ့တဲ့အတိုင္း တိုင္းျပည္ခ်စ္လို႔၊ ေသြးေကာင္းလို႔ ဆႏၵျပင္းျပင္းျပျပနဲ႔ ေရတပ္ထဲ ၀င္ခဲ့တဲ့သူမွ မဟုတ္တာ။ အေနအစားေခ်ာင္မယ္ အမွတ္နဲ႔ ၀င္လိုက္တာ။

အေမ့ကိုလည္း မ်က္စိက်သြား။ အေမကလည္း စိတ္ၫြတ္ေနတာနဲ႔ အေဖက အေမ့ကို သြားေတာင္းေတာ့တာေပါ့။ အဲေတာ့ အဘြားက ေျပာလႊတ္တယ္။ ေရတပ္က ထြက္ဖို႔။ သူ႔သမီးကို တပ္ထဲကလူနဲ႔ မေပးစားႏိုင္ဘူး၊ ဘာ ညာ။

ကၽြန္ေတာ့္အေဖ (ေလာင္းလ်ာ) ဖိုးက်ိဳင္းတုတ္လဲ တပ္က ထြက္ေတာ့တာေပါ့။ စိတ္ဓာတ္က အဲလို ျပင္းတာ။ (ကၽြန္ေတာ့္ အတိုင္းပဲ။) 😀 

ေျဖာင့္မတ္မႈရဲ႕ အက်ိဳးေက်းဇူး
အေမက သူ႔အတိတ္ကို ဖံုးမထားခ်င္ဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ အဘြားဆီ အေဖ လာမေတာင္းခင္ကတည္းက သူ႔အတိတ္ ဇာတ္လမ္းကို ေျဖာင့္ခ်က္ေပးလိုက္တယ္။

အေမ ႐ိုးသားသေလာက္ အေဖက မ႐ိုးသားဘူးလို႔ ေျပာရင္ မမွားေလာက္ဘူး ထင္တယ္။ သည္ေနရာမွာေတာ့ အေဖနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ႀကီး ဆန္႔က်င္ပါတယ္။ (တကယ္ေတာ့ သည္ေနရာမွာတင္ မဟုတ္ပါဘူး။ အရာတိုင္း နီးပါးမွာ အေဖနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ႀကီးေရာ ေကြးေကြးႀကီးပါ ဆန္႔က်င္တာေတြ ရိွပါတယ္။)

မႊန္ေနခ်ိန္မွာေတာ့ အေမ့အတိတ္က ျဖစ္ရပ္ကို သူနားလည္ပါတယ္၊ သေဘာထားႀကီးပါတယ္၊ ဘယ္လုိမွ မေအာက္ေမ့ပါဘူး စသျဖင့္ ေကာင္းၿပီ ေကာင္းရဲ႕နဲ႔ အေမ့ကို မရရေအာင္ ယူခဲ့ပါတယ္။

သို႔ေသာ္ အဲဒီ့အခ်က္ကို ကိုင္ၿပီး တစ္သက္လံုး အေမ့ကို ႏိုင္စားသြား႐ံုမက ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ ညႇဥ္းပမ္း ႏွိပ္စက္သြားတာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္စိေအာက္တင္ပါ။

အေမ့မ်ိဳးေကာင္း ႐ိုးေကာင္း

Matchesသည္ေနရာမွာ မ်ိဳး႐ိုးအရ အေမဇာတ္နာပံုေလးေတြလည္း ေျပာပါရေစဦး။

ပထမဆံုးကေတာ့ အေမ့ အေဖဘက္က မ်ိဳး႐ိုးပါ။

ဆိုခဲ့တဲ့အတိုင္း အေဖက သူ႔ဇာတ္ကို ျမႇဳပ္ထားခဲ့တာမို႔ အေဖ့မ်ိဳး႐ိုးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အေဖ့ အေဖနာမည္ ဦးဘိုးေသာ္၊ အေဖ့အေမနာမည္ ေဒၚယုန္ဆိုတာကလြဲၿပီး အေဖ့မွာ တစ္မေအတည္းေပါက္ ေမာင္ႏွမ ဘယ္ႏွေယာက္၊ ဖေအတူ မေအကြဲ ဘယ္ႏွေယာက္ ရိွမွန္း၊ ဘယ္သူေတြ ဘယ္မွာ ေနၾကမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ပါဘူး။

အေမကက်ေတာ့ ဘာကိုမဆို အကုန္ တုတ္ထိုးအုိးေပါက္ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ေျပာျပထားလို႔ အေမ့ ဘ၀ဇာတ္ေၾကာင္းကို အစံုအလင္ သိထားရပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ အေမ့အမ်ိဳးေတြ ၾကားထဲမွာ ႀကီးျပင္းခဲ့ရတာမို႔လည္း မ်က္ျမင္ေတြလည္း ပါပါတယ္။

အေမ့ အဘိုး ဦးရွမ္းအေၾကာင္းကိုေတာ့ တစ္ေနရာမွာ ေရးခဲ့ၿပီး၊ ပံုႏွိပ္ထုတ္ေ၀ခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ မဖတ္လိုက္မိသူေတြ အတြက္ အတိုခ်ဳပ္ ျပန္ေျပာရရင္ ဦးရွမ္းက ေတာသူေဌးပါ။ ကပိုင္ဘက္က ဆိုလားပဲ။ ေဌးတာမွ ပထမကမၻာစစ္ မျဖစ္ခင္က မႏၲေလးၿမိဳ႕ႀကီးမွာ ေမာ္ေတာ္ကား ႏွစ္စီးနဲ႔ ေနခဲ့သူပါ။ လယ္ေျမေတြလည္း အမ်ားႀကီး ပိုင္ပါသတဲ့။

သူက ေဒၚသဲႏုနဲ႔ အေၾကာင္းပါၿပီး ေဒၚသီတာ (ထင္တယ္)၊ ဦးသုခ၊ ဦးခ်စ္ေမာင္၊ ေဒၚေသာ္တာ၊ ဦးလွေမာင္တို႔ကို ေမြးပါတယ္။

ဦးရွမ္းရဲ႕ ယမ္းမီးျခစ္ဆံ

ေဘးေတာ္ႀကီး ဦးရွမ္း ခ်မ္းသာတာလည္း မေျပာနဲ႔၊ အင္မတန္ ဇယားက်တာကိုး။

သူ႔ကားႏွစ္စီးက အလွထားတာပါ။ စီးမယ္လုပ္ရင္ ဘက္ထရီ အားကုန္ေနလို႔ တြန္းႏိႈးရပါတယ္။ အလွဴ မဂၤလာေဆာင္ရိွမွ၊ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း သြားမွ ထုတ္စီးတာပါ။ က်န္တဲ့အခ်ိန္ေတာ့ အကုန္လံုး စက္ဘီးပဲ စီးၾကေလသတည္းေပါ့။

ညဆိုလည္း ဦးရွမ္းက မအိပ္ပါဘူး။ အဲဒီ့ေခတ္က သူခိုး ဓားျပရန္ကလည္း အခါမလပ္ရိွေနေတာ့ တစ္ညလံုး အိပ္ဖန္ေစာင့္ပါတယ္။ သူမအိပ္ေၾကာင္း သူခိုးသူ၀ွက္ေတြ သိေအာင္ ေဆးလိပ္ခြက္လုပ္ထားတဲ့ ငါးေသတၱာ ဘူးခြံတို႔ ဘာတို႔ကို တေဂ်ာက္ေဂ်ာက္ေခါက္လုိက္၊ ဘာလိုက္ ညာလိုက္နဲ႔တဲ့ဗ်။

အိမ္ေနရင္း ၀တ္တာက စြပ္က်ယ္။ စြပ္က်ယ္ကိုလည္း ဘယ္ေလာက္ ျပဲေနေန ၀တ္ေသးသတဲ့။ သူမ၀တ္ေတာ့တဲ့ တစ္ေန႔ လႊင့္ပစ္လိုက္တဲ့ စြပ္က်ယ္စုတ္ဟာ လက္ႏွီးစုတ္ေတာင္ လုပ္မရေအာင္ စုတ္ျပဲေနၿပီလို႔ အဆိုရိွပါတယ္။

အဲဒီ့ထက္ ဇယားကိုက္ျပလိုက္ပံုကေတာ့ တစ္ေန႔လံုးမွ မီးျခစ္ဆံ တစ္ျခမ္းပဲ သံုးတဲ့ အမႈပါ။

အဲဒီ့ေခတ္ မီးျခစ္ဆံေတြက အေတာ္ေကာင္းပံုရတယ္။ ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္ မိႈတက္ မီးျခစ္ဆံေတြနဲ႔ တျခားစီျဖစ္မွာပါ။ အဲဒါေတြနဲ႔သာ ေတြ႕ရင္ ဦးရွမ္းတစ္ေယာက္ ဘယ့္ကေလာက္မ်ား စိတ္ညစ္ရွာမလဲ မသိဘူး။ တစ္ဘူးလံုးမွ အလြန္ဆံုး သံုးဆံေလာက္ ျခစ္လို႔ ရတာကိုး။ ဆိုရွယ္လစ္ တံခိုးႀကီးပံု ေျပာပါတယ္။

အဲ… သူတို႔ေခတ္က မီးျခစ္ဆံက ေကာင္းေတာ့ အဲဒီ့မီးျခစ္ဆံ တစ္ဆံကို အလ်ားလိုက္ ႏွစ္ပိုင္း ခြဲလိုက္တယ္။ တစ္ပိုင္းကို တစ္ရက္ သံုးတာပါ။ မနက္လင္းတဲ့အခ်ိန္ အဲဒီ့ မီးျခစ္ဆံနဲ႔ စတင္ၿပီး မီးဖိုကို မီးေမႊးထား။ အဲဒီ့ မီးဖိုက မီးေသြးခဲေလးကို ျပာေလးနဲ႔ အသာဖံုးၿပီး အလ်ဥ္ မျပတ္ေအာင္ ထား၊ တစ္ေနကုန္သံုး။ ည အိပ္ခ်ိန္ေရာက္ေတာ့မွ မီးၾကြင္းမီးက်န္ မက်န္ေအာင္ ေရေလာင္းၿပီး သတ္။

ေနာက္တစ္ေန႔က်ေတာ့ က်န္တဲ့ တစ္ျခမ္းနဲ႔ မီးေမႊး၊ တစ္ေနကုန္သံုး။ အဲသလို ေစ့စပ္တာ။

မ်ိဳး႐ိုးၾကမၼာ

သူ႔သားသမီး ငါးေယာက္မွာ ေယာက္်ားေတြပဲ အိမ္ေထာင္က်ၾကတယ္။ မိန္းမေတြက အိမ္ေထာင္က် မသြားၾကရွာဘူး။

အိမ္ေထာင္မက်ၾကဆို ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ သူ႔မွာ သမီးႏွစ္ေယာက္ပဲ ရိွတာ၊ ႏွစ္ေယာက္စလံုးက အနာႀကီး ေရာဂါသည္ေတြ ျဖစ္ေနတာပါပဲ။

ထူးဆန္းတာက က်န္တဲ့ သားသံုးေယာက္က်ေတာ့ အဲဒီ့ ေရာဂါ မျဖစ္ဘူးဗ်။

သည္တစ္ပိုင္းမွာ ေျပာၾက ဆိုၾကတာေလးေတြ

Oakker Seithuဒီစာရဲ႕ မူလ လားရာက အဆိုေတာ္ ဦးအ့ံႀကီးနဲ႔ ေတြဆံုျခင္းလို႔ ထင္တာပဲ … ေမ့ေတာင္ေမ့ေနၿပီ

ATKအဏုျပင္ညာရဲ႕ သေဘာေပါ့ကြယ္

Htar Htar Myintဦးအံၾကီး ဦးအံၾကီး လို ့ပဲ သတိေပးရင္းစာဖတ္ရတယ္

ATKဟိုအိုအိုအို… ဂႏိုင္တြင္းမွာလ… ဗ်ာ…. သင္း ၾကည္ၾကည္ၾကဴ…. သင္း ၾကည္ၾကည္ၾကဴ… ႏွင္းဆီျဖဴ ပင္ဇလပ္ေတြနဲ႔… ႏွင္းဆီျဖဴ ပင္ဇလပ္ေတြနဲ႔… ေ၀ဆာဆာ ႀကိဳင္ရနံ႔ငယ္…. ႀကိဳင္ရနံ႔ငယ္… ႀကိဳင္ရနံ႔ငယ္… ေ၀ဆာဆာ ႀကိဳင္ရနံ႔ငယ္…. ေမာင္မင္းတို႔ေရ…

Mai Xinh Depဟုုတ္ဘူး ဦးအံ့ၾကီး မဟုုတ္ဘူး အေဖ့ေရတပ္ေဘာင္းဘီလားလိုု႕ အခုုထိ ေရတပ္ေဘာင္းဘီ ဘာျဖစ္မွန္း မသိရေသးဘူး

ATKအဏုျပင္ညာေမွာ္ဆိုတာ အဲလိုဘာခ်ိဳေနမကြယ္(စ္)

Mai Xinh Depဘာမွ အဏုျပင္ညာေမွာ္ မဟုုတ္ေတာ့ဘူး အဘိုုးၾကီး ျဖစ္လာတာျပတာ ခိခိ

ATK႐ိုင္းထွာေအ… ညည္း ဘယ္ဥက ေပါက္သဒံုး… ဂေလာက္႐ိုင္းဒါ

Mai Xinh Depခိခိ ဘယ္ဥက ေပါက္သလဲ ဒယ္ သိပါတယ္

Wei Phyo Maungဆရာေရ ဆရာႀကီးေရႊဥေဒါင္းရဲ႕တစ္သက္တာမွတ္တမ္းႏွင့္ အေတြးအေခၚမ်ား၊ဆရာေသာ္တာေဆြရဲ႕ ကြၽန္ေတာ္ဘဝဇာတ္ေၾကာင္းစာအုပ္ေတြလို ကိုယ္တိုင္ေရးအတၳဳပၸတၱိတစ္အုပ္ ေရးပါလားဆရာ

ATKမႏိုင္းေကာင္း မႏိႈင္းရာဗ်ာ။ မိုးႀကိဳးေတြ ပစ္ကုန္ပါ့မယ္။ ဟိုဆရာေတြက ဧရာမ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးေတြပါ။ ကၽြန္ေတာ္က ပါခ်ီပါခ်က္ ငေမ်ာက္ငေခ်ာက္ကေလးပါ။

အဲ… သုိ႔ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ့္ သားသမီးေတြအတြက္ မွတ္တမ္း မွတ္ရာေလး က်န္ရစ္ေအာင္ ကိုယ္တိုင္ေရး အတၳဳပၸတၱိေလး  ေရးမယ္ၾကံၿပီး ဒါကို အဲဒီ့ဘက္ ေျပာင္းတည္လိုက္ေတာ့တာလည္း ၀န္ခံပါတယ္ခင္ဗ်။

တစ္အုပ္စာေတာ့ ေကာင္းေကာင္း ထြက္လာပါလိမ့္မယ္။

မည္သို႔ပင္ဆိုေစကာမူ ဟိုဆရာႀကီးေတြနဲ႔ေတာ့ မႏိႈင္းပါနဲ႔ ခင္ဗ်။

Thet Chowအဲဒီစာအုပ္ထြက္ရင္ လိုခ်င္တယ္ေအ။

စု စုေအးဆရာက မနွိဳင္းနဲ႕ေျပာေပမဲ့ သူတို႔လို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေရးတာ ဒီတခါပဲဖတ္ဖူးတာဆရာ။

က်န္တာေတြက အနဲနဲ႔ အမ်ားေတာ့ လိုတိုးပိုေလွ်ာ့ လုပ္ၾကတာခ်ည္းပဲလို႔ ဖတ္လိုက္တာနဲ႔ သိေလာက္တဲ့ စာမ်ိဳးေတြမ်ားသေကာ…

ATKဟုတ္မယ္ အန္တီစုေရ… ကၽြန္ေတာ့္အေပၚမွာေတာ့ ဆရာႀကီး ေရႊဥေဒါင္းနဲ႔ ဆရာေသာ္တာေဆြတို႔ရဲ႕ ၾသဇာေတြက အႀကီးႀကီး ရိွေနခဲ့ပါတယ္။

အထူးသျဖင့္ ဆရာေသာ္တာေဆြပါ။

ဘ၀တစ္သက္မွာ ဆရာေသာ္တာေဆြကို လူခ်င္း တစ္ႀကိမ္ပဲ ဆံုခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဆရာ မဆံုးခင္ ႏွစ္ပိုင္း အလိုေလးမွာပါ။

ဒါေပမယ့္ သူ႔စာေတြထဲက ပြင့္လင္းမႈမ်ားေၾကာင့္ ဆရာ့ကို ျမင္လိုက္တာနဲ႔ ကိုယ့္ဦးေလး သားခ်င္းကို ေတြ႕လိုက္ရသလို ခ်စ္ခင္ ရင္းႏွီးတဲ့ စိတ္က တားဆီးလို႔ မရဘူး။ အတြင္းသိ အစင္းသိလို ျဖစ္ေနေတာ့တာကိုး။

ဆရာေမာင္သာရ၊ ဆရာေအာင္သင္း၊ ဆရာၿငိမ္းေက်ာ္၊ ဆရာေဇာ္ေဇာ္ေအာင္တို႔နဲ႔ဆိုရင္လည္း တရင္းတႏီွး ေနခဲ့ဖူးတာပါပဲ။ ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ဆံုခဲ့၊ နာရီေပါင္းမ်ားစြာ စကားေျပာခဲ့ဖူးေပမယ့္ ဆရာေသာ္တာေဆြ႕အေပၚမွာ တစ္ႀကိမ္တစ္ခါ ျမင္လိုက္႐ံုနဲ႔ ရင္းႏွီးခ်စ္ခင္သြားတဲ့ စိတ္မ်ိဳး ေပၚမလာခဲ့ဖူးဘူး။ ၾကည္ညိဳေလးစားမႈေတာ့ ရိွပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ရင္းႏွီးခ်စ္ခင္မႈ သိပ္မရိွတာကို ေျပာခ်င္တာပါ။

အဲဒီ့မွာ သင္ခန္းစာ ရလိုက္တယ္။ ပဲမ်ားျခင္းဟာ ခ်စ္ခင္မႈကို မျဖစ္ေစဘူး။ ပြင့္လင္းျခင္းကသာ လူနဲ႔လူခ်င္း ရင္းႏွီးမႈကို ျဖစ္ေစပါကလားဆိုတဲ့ သင္ခန္းစာပါ။

တစ္ဖက္ကက်ျပန္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အေမကလည္း အင္မတန္ ပြင့္လင္းပါတယ္။ သူ႔ဘ၀ ဇာတ္ေၾကာင္း အကုန္အစင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာျပခဲ့တာပဲ ၾကည့္ေတာ့။ ေျပာသင့္တာေတြ မေျပာသင့္တာေတြကို ေမေမက ဆင္ျခင္မေနခဲ့ပါဘူး။ အကုန္ ေျပာျပခဲ့တာပါ။

ေမေမက ေမြးလို႔ လူျဖစ္လာရတဲ့ ကၽြန္ေတာ္သည္လည္းပဲ ေမေမ့သားပီသစြာ…

၂၀၁၅ ခုႏွစ္ မတ္လ ၂ ရက္

ခံတြင္းပ်က္ေၾကာင္အႀကိဳက္ ဆက္ရက္ေတာင္ပံက်ိဳး

ေဆြရင္း မ်ိဳးရင္းထဲမွာ အနာႀကီး ေရာဂါသည္ ရိွေနတယ္ဆိုတာဟာလည္းပဲ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အိမ္ေထာင္ေရး လာဘ္တိတ္ဖို႔ အေၾကာင္းဖန္ေနျပန္တာေပါ့။

အေမ့မွာက အိမ္ေထာင္ပ်က္ဖူးတဲ့ ျပစ္ခ်က္က တစ္ခ်က္၊ အနာႀကီးေရာဂါသည္ မ်ိဳး႐ိုးရိွေနတဲ့ အနာအဆာက တစ္ကြက္နဲ႔မို႔ သူေနတဲ့ၿမိဳ႕ ေရႊမႏၲေလးမွာ လင္ေကာင္း သားေကာင္းရဖို႔ အေတာ္ ခက္ခဲ့ပါလိမ့္မယ္။

အဲေတာ့ အေမက ေတာင္ပံက်ိဳးေနတဲ့ ဆက္ရက္။ အေဖက ခံတြင္းပ်က္ေနတဲ့ ေၾကာင္။ ဇာတ္ေပါင္းေတာ့ သူတို႔ႏွစ္ဦး ညားၾကေလသတည္းေပါ့။

ဦးရွမ္းက ေမြးတဲ့ သားသမီး ငါးေယာက္အနက္ အႀကီးဆံုး သမီး ေဒၚသီတာက ပလိပ္ေရာဂါနဲ႔ စစ္အတြင္းမွာပဲလား၊ စစ္မျဖစ္ခင္ကပဲလား ဆံုးသြားတယ္။

သားထဲမွာ အႀကီးဆံုး ဦးသုခက ေဒၚဦးဇြန္းနဲ႔ ညားတယ္။

အေမ့ အေမဘက္က မ်ိဳး႐ိုး

Mandalayေဒၚဦးဇြန္းဆိုလို႔ လူအို႐ံုအလွဴရွင္ ေဒၚဦးဇြန္းနဲ႔ ဘာမွ မဆိုင္ပါဘူး။ နာမည္ခ်င္း ဆင္တာပါ။ သည္ ေဒၚဦးဇြန္းက ေပါက္ေဖာ္ကျပားပါ။ ေဒၚဦးဇြန္းရဲ႕ အေဖက ျပည္ႀကီးလို႔ ေခၚတဲ့ တ႐ုတ္ ျပည္မႀကီးကေန ေရာက္လာတဲ့ တ႐ုတ္ စစ္စစ္ႀကီး။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သြက္သြက္ခါေအာင္ ႐ူးသြားတယ္လို႔ အေမက ေျပာတယ္။

ေဒၚဦးဇြန္းတို႔က ဗန္းေမာ္မွာ ေမြး၊ ေရဦးမွာ ေနခဲ့ၾကရင္း ေနာက္ဆံုး မႏၲေလးမွာ အေျခခ်တာပါ။ တ႐ုတ္ေသြးေတြ အမ်ားႀကီး ပါေပမယ့္ တ႐ုတ္စကား တစ္လံုးမွ မတတ္ေတာ့ဘဲ ဗမာလို ပီပီသသႀကီး ေျပာၾကသူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ပကတိ မႏၲေလးသူႀကီးေပါ့။

ဦးသုခနဲ႔ ေဒၚဦးဇြန္းက ဦးျမတ္ထြန္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္အေမကို ေမြးတယ္။ ဦးျမတ္ထြန္းက ဆရာႀကီး ေရႊဥေဒါင္း (ဦးေဖသိန္း)ရဲ႕ ညီ ဦးေဖစိမ္းက ေမြးတဲ့ ေဒၚခင္ရီနဲ႔ ညားတယ္။ သမီးေလးတစ္ေယာက္ ေမြးေပမယ့္ အဖတ္ မတင္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္အေမက ေၾကာင္ခံတြင္းပ်က္ ကၽြန္ေတာ့္အေဖနဲ႔ ညားတယ္။ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ ကေလးက မေမြးဘူး။

ဖြားေတာ္မူခန္း

အိမ္ေထာင္သက္ သံုးႏွစ္အၾကာအထိ ကိုယ္၀န္မရတာမို႔ ေနာက္တစ္ႏွစ္ေနမွ ကေလးမရရင္ ကြာမယ္လို႔ အေဖက ရာဇသံ ေပးတာေၾကာင့္ အေမ့မွာ သားဖြား မီးယပ္ဆရာ၀န္ဆီ ေျပးရတယ္။ ဆရာမႀကီး ေဒါက္တာ ေဒၚလဲ့လဲ့၀င္းက ၾကည့္ေပးခဲ့တယ္လို႔ အေမက ေျပာျပပါတယ္။

အေမက ေမြးရာပါ သားအိမ္ေစာင္းေနတာတဲ့။ အဲဒါကို ေဒါက္တာ ေဒၚလဲ့လဲ့၀င္းက ယာယီ ျပန္တည့္ေပးလိုက္တယ္။ မီးဖြားၿပီးရင္ေတာ့ ပံုမွန္အတိုင္း ျပန္ေစာင္းရမယ္လို႔လည္း ဆိုတယ္။

အဲဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေကာင္ လူ႔ေလာကထဲ ေရာက္လာပါေတာ့သတည္းေပါ့။

သားအိမ္ကို ေမြးရာပါအတိုင္း ျပန္ေစာင္းလိုက္ၿပီးတဲ့သကာလ ကၽြန္ေတာ္သည္လည္း တစ္ေကာင္ၾကြက္ ျဖစ္ရပါေလေတာ့သတည္းေပါ့။

ဇာတ္က အေတာ္နာလာၿပီေနာ္။ ေရးရင္းေတာင္ ႏွပ္ေတြ ထြက္ခ်င္သလို ျဖစ္လာၿပီ။ 🙂

အဘိုး ဦးသုခကို ကၽြန္ေတာ္ မျမင္ဖူးလိုက္ပါဘူး။ ဓာတ္ပံုထဲေတာ့ ျမင္ဖူးပါတယ္။ ေရွးျမန္မာ၊ အသားညိဳညိဳ ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္းပါ။ ဓာတ္ပံုထဲမွာေတာင္ အေတာ္ ဂိုက္ေပးၾကမ္းပါတယ္။ အဘြားက ျဖဴျဖဴ ေခ်ာေခ်ာပါ။

အဘုိးက စပါးပြဲစားလို႔ ေျပာပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အာပလာပဲ ျဖစ္မွာပါ။ မႏၲေလးမွာ ပြဲစားႀကီးေတြက ဘာမွ သိပ္လုပ္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ အေလလိုက္ေနတာ မ်ားပါတယ္။ ပြဲကေတာ္ႀကီးေတြကသာ ရွာရ ေဖြရ လံုးပမ္းရတာပါ။ မႏၲေလးသား စစ္ရင္ လက္ေၾကာမတင္းဘူးလို႔ေတာင္ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ မႏၲေလးသား စစ္စစ္ မွန္ရင္ ဟိုေယာင္ေယာင္ သည္ေယာင္ေယာင္နဲ႔ အေလလိုက္ေနတာ မ်ားပါတယ္။ ဟိုေခတ္က ေျပာပါတယ္ေနာ္။ သည္ေခတ္ မန္းေလးသားေတြ မနာေၾကး။ မွန္ရင္လည္း ၿငိမ္ခံေနၾကေပါ့ဗ်ာ။

အၿငိမ့္ေထာင္ဆရာ

အဘိုးက စပါးပြဲစားသာဆိုတယ္ သူ႔ေခတ္ သူ႔အခါနဲ႔ သူ႔ကို လူသိမ်ားတာက ေမဃဂီရိရပ္က အၿငိမ့္ေထာင္ ကိုသုခအျဖစ္နဲ႔ပါ။

ဒါလည္း ေရးၿပီးပါၿပီ။ သို႔ေသာ္ မဖတ္မိသူေတြ သိေအာင္ ႏွစ္ထပ္ ျပန္ေရးျပရျပန္ရင္ အဘိုးဦးသုခက အင္မတန္ ျမာေပြပါတယ္။ သူတို႔ေခတ္က ဓာတ္ရွင္ေတြ သိပ္မထြန္းကားေသးေတာ့ သူ ေပြတဲ့နည္းက အၿငိမ့္ေထာင္ၿပီး အၿငိမ့္မင္းသမီးေတြကို ေျခေတာ္တင္တဲ့ နည္းကို အသံုးျပဳခဲ့ပါသတဲ့။ သူေဌးသား ပီသတာေပါ့ဗ်ာ။

အဘိုးအၿငိမ့္မွာ ေနာင္အခါ ၿမိဳ႕ေတာ္ သိန္းေအာင္၊ ၿမိဳ႕ေတာ္ ေပါစံအျဖစ္ ထင္ရွားလာမယ့္ ညီအစ္ကိုေတြရဲ႕ အစ္ကိုအႀကီးဆံုး၊ အရြယ္ေကာင္းမွာ ကြယ္လြန္ရွာသူ ၿမိဳ႕ေတာ္ ျမစိန္အပါအ၀င္ ညီအစ္ကိုတစ္ေတြ ကခဲ့ဖူးသလို ယေန႔ စာေရးဆရာေက်ာ္ ခ်စ္ဦးညိဳရဲ႕ ဖခင္ ဆရာႀကီး ေရႊေဒါင္းညိဳသည္လည္း အဘိုး အၿငိမ့္ထြက္ပါ။ ဒါ့အျပင္ ဆင္ႀကီးဂဠဳန္ခ်ီဆိုတဲ့ နန္းေရွ႕ ဆရာတင္ရဲ႕ သီခ်င္းကို မူရင္း သီဆိုခဲ့သူ ေပ်ာ္ေတာ္ဆက္ မတင္ေအာင္ ဆိုတာလည္း အဘိုးအၿငိမ့္ထြက္ပါပဲ။ သည္တစ္ခါေတာ့ေလ… တင္ေအာင္ေလးကို… အရြဲ႕တိုက္တယ္လို႔ ထင္ပါသည္ဆိုတဲ့ စာသားေလးနဲ႔ သီခ်င္းေပါ့။

အဲဒီ့ ေပ်ာ္ေတာ္ဆက္ မတင္ေအာင္ဆိုတာက အဲဒီ့ေခတ္မွာ အဆိုအက ပညာထက္ အညဳ အတာ အခရာေတြ အလႈပ္အခါေတြ သံုးၿပီး ပရိသတ္ကုိ ဖမ္းစားခဲ့တာမို႔ သေဘာမက်တဲ့အေၾကာင္းကို ဆရာသိန္းေဖျမင့္ရဲ႕ စာတစ္ပုဒ္ထဲမွာ ေတြ႕ရႏိုင္ပါတယ္။ (ဘယ္တစ္ပုဒ္လဲဆိုတာေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူးဗ်ာ။ စိတ္၀င္စားရင္ ကိုယ့္ဘာသာ ရွာၾကည့္ၾကပါေတာ့ ခင္ဗ်။)

အဘိုးရဲ႕ ျမာေပြခ်က္ကမ္းကုန္ပံုကေတာ့ အဘိုးဟာ အသက္ ၄၆ ႏွစ္အရြယ္မွာတင္ ကာလသားေရာဂါနဲ႔ ဆံုးပါတယ္။ (ကၽြန္ေတာ့္မ်ိဳး႐ိုးေကာင္းပံု ေျပာပါတယ္။) အဲေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ျမင္ဖူးလိုက္ပါ့မလဲ။

ေအာင္သိန္းေက်ာ္ရဲ႕ မူလဘူတ

အဘြားေဒၚဦးဇြန္းကလည္း အဘိုးဒဏ္ ခံလိုက္ရပါတယ္။ အဘိုးရဲ႕ ကာလသားေရာဂါ ဒဏ္ကို သူပါ ဆင့္ပြား ခံစားရၿပီး ၄၀ ေက်ာ္မွ မ်က္စိကြယ္သြားရွာပါေတာ့တယ္။

၄၀ ေက်ာ္မွ မ်က္စိကြယ္တာမို႔ အဘြားက စာေကာင္းေကာင္းတတ္ပါတယ္။ မႏၲေလးမွာ အေနၾကာတာမို႔ ျမန္မာစကားကလည္း ပကတိမႏၲေလးသူႀကီးႏွယ္ ၾကြယ္၀လွပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေအာင္သိန္းေက်ာ္ဆိုတဲ့ နာမည္က အဘြားက ေပးခဲ့တာပါ။ န၀င္းေက် ၾတင္းေက် နာမည္ျဖစ္ေနတာမို႔ ေနာင္အခါမွာ သည္နာမည္ကို ဘယ္သူက ေပးသလဲဆိုၿပီး တခ်ိဳ႕ ေဗဒင္ဆရာေတြက ေမးတဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ငိုအားထက္ ရယ္အားသန္။

အဘြားက အဲသလို ထက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ျမန္မာစာ ျမန္မာစကား စြမ္းရည္အတြက္ လက္ဦးဆရာက အဘြားလို႔ေတာင္ ဆိုႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။

၀င္း(န္)၀င္း(န္)ဆလူးရွင္းတဲ့လား… တား႐ို႕ဂ ပ်င္းေတာင္ ပ်င္းေသး

ကၽြန္ေတာ့္အေမက အဘြားကို ေမေမလို႔ ေခၚတာမို႔ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း သံေယာင္လိုက္ၿပီး အဘြားကို ေမေမလို႔ပဲ ေခၚခဲ့ဟန္တူပါတယ္။ အဲဒါကို အေမနဲ႔ အဘြားတို႔က ဘြားဘြားလို႔ ေခၚဖို႔ ျပင္ေပးၾကပါလိမ့္မယ္။

ကၽြန္ေတာ္ဆိုတဲ့ေကာင္ကလည္း ကေလးကတည္းက ဇက ျပပါတယ္။ သူတို႔ ေခၚေစခ်င္သလို ဘြားဘြားလို႔ ခ်ည္းပဲလည္း မေခၚခ်င္ဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္ ေခၚခ်င္တဲ့ ေမေမလည္း ပါေစ၊ သူတို႔လည္း ကၽြန္ေတာ္လည္း ေက်နပ္ႏိုင္မယ့္ လမ္းေၾကာင္း (ေခတ္ေပၚစကားနဲ႔ဆို ၀င္း(န္) ၀င္း(န္) ဆလူးရွင္းေပါ့ေနာ္) ကို ေရြးတဲ့လိုက္ၿပီး ေမေမဘြားဘြားလို႔ ေခၚခ်လိုက္ပါေတာ့သဗ်ား။

ကၽြန္ေတာ္တို႔မ်ား အဲသလို… ၀င္း(န္) ၀င္း(န္) ဆလူးရွင္းကို လမ္းမေလွ်ာက္တတ္ခင္ ဖင္တရြတ္တြန္း သြားေနကတည္းက ေမြးရာပါ တတ္ခဲ့တာကလား။

ဦးႀကီးကိုကို

ဘ၀ဇာတ္ေၾကာင္း အေရးေကာင္းတာမ်ား ေရးေနတုန္းတန္းလန္း မေန႔ညက (၂၀၁၅ မတ္လ ၁ ရက္ေန႔ည) ဦးႀကီးကိုကိုက ကၽြန္ေတာ့္ပါးကို လာနမ္းသြားတယ္လို႔ အိပ္မက္ မက္ရျပန္ပါေရာလား။

ဦးႀကီးကိုကို ကြယ္လြန္ခဲ့တာ ရွစ္ႏွစ္ေလာက္ေတာင္ ရိွပါၿပီ။ သည္ကာလအတြင္းမွာ တစ္ခါဆို တစ္ခါဖူးမွ် အိပ္မက္ မမက္ခဲ့ဖူးပါဘူး။ မေန႔ညကမွ ၾကံၾကံဖန္ဖန္ မက္ပါတယ္။

မက္ဆို ေမေမဘြားဘြားအေၾကာင္းေရးရင္ ဦးႀကီးကိုကိုကလည္း မပါမျဖစ္ ပါရမွာပါ။ အဘြားကို ေမေမဘြားဘြားလို႔ ေခၚသလို ဦးႀကီးကိုလည္း ဦးႀကီးကိုကိုလို႔ ကၽြန္ေတာ္က ေခၚပါတယ္။ ေမေမက သူ႔အစ္ကိုကို ကိုကိုလို႔ ေခၚတာမို႔ စကားတတ္စ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ကိုကိုလို႔ လိုက္ေခၚခဲ့ပံုပါပဲ။ အဲေတာ့ အေမတို႔၊ အဘြားတို႔က အဲလို မေခၚရဘူး၊ ဦးႀကီးလို႔ ေခၚလို႔ ၀ိုင္းသင္ခဲ့ၾကမွာလည္း ေသခ်ာပါတယ္။

အဲေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ဖင္တရြတ္တြန္း ၀င္း(န္)၀င္း(န္)ဆလူးရွင္း ဉာဥ္ကေလးနဲ႔ ဦးႀကီးကိုကိုလို႔ ေခၚထည့္လိုက္ပါတယ္။

ဖင္တရြတ္တြန္းကိစၥ (ကၽြန္ေတာ့္အစုတ္ထုပ္ ေနာက္တစ္ထုပ္)

ကေလးေတြမွာ ေယဘုယ်အားျဖင့္ မတ္တတ္စမ္းတာက အရင္၊ စကားေျပာတာက ေနာက္ပါ။

အဲ… ကၽြန္ေတာ္ ကိုေလေပါကေတာ့ အဲသလို မဟုတ္ဘူးခင္ဗ်။ စကားကို အရင္ေျပာပါတယ္။ စကား ေတာ္ေတာ္ေျပာႏိုင္တဲ့အထိ မတ္တတ္ မစမ္းေသး၊ လမ္းမေလွ်ာက္ေသးပါဘူးတဲ့။ အေမတို႔မွာ ကၽြန္ေတာ္ လမ္းမွ ေလွ်ာက္တတ္ပါေတာ့မလား၊ ခ်ိမ်ား ခ်ိေနၿပီလားလို႔ ပူယူရတဲ့အထိကို ကၽြန္ေတာ္က လမ္းေလွ်ာက္တာ ေနာက္က်ပါသတဲ့။

အမွန္ေတာ့ အပ်င္းက အဲဒီ့ကတည္းက ထူတာေနမွာပါ။ ပင္ပန္းတဲ့အလုပ္ဆို ဘာမွ မလုပ္ခ်င္တာမ်ား ခုထက္ထိ။ ထမင္းေတာင္ ထခူးစားရမွာ ပ်င္းရင္ သည္အတိုင္း ဗိုက္ေဟာင္းေလာင္းနဲ႔ ေမွာက္အိပ္ေနတတ္တဲ့ မဟာ့မဟာ ေရႊပ်င္းႀကီးပါ။

သည္တစ္ပိုင္းမွာ ေျပာၾကဆိုၾကတာေလးေတြ

Khin Myo ဆန္႔တငန္႔ငန္႔နဲ႔ ဟင့္

ATK ေဘတီးတို႔ ေခတ္လူငယ္ေဒမွာဂ အခ်ိန္က ပါးရွားတယ္ေလ။ တစ္ခါတည္း အမ်ားႀကီး မဖတ္ႏိုင္မွာစိုးလို႔ သမ်ားဂ ေစသနာနဲ႔ ပိုင္းပိုင္းၿပီး ေရးေပးေနဒါဂိုဗ်ဲ 😛

Soe Myat Myo Shwe ႏွစ္ရက္ေလာက္ေနမွ တစ္ခါျပန္လာဖတ္ရင္ အေတာ္ေလာက္ပဲ…။ အေဖ အေမေတြ သက္ရိွထင္႐ွားရိွတုန္း မွတ္တမ္းမွတ္ရာ ယူထားဖို႕ သတိေပးသလိုျဖစ္သြားပါတယ္

ATK မွတ္တမ္း မွတ္ရာသာ မကဘူး သမီး Soe Myat Myo Shwe ။ စကားေတြ အမ်ားႀကီး ေျပာရင္းနဲ႔ကမွ ထြက္ထြက္လာတတ္တာ။ တစ္ခုခု အစေဖာ္လိုက္လို႔ သူတို႔ စိတ္လိုလက္ရ ေျပာတဲ့အခါ ကိုယ့္ဘက္က အခ်ိန္ေပးနားေထာင္ဖို႔ပါ လိုပါလိမ့္မယ္ဗ်ာ။

San Tin It’s hilarious!!!You used lots of sarcasm in your writing (you are really good at it). Sarcasm can also bring laughs and smiles as long as you use good-natured humor and avoid insults. It really made me smile while reading it. I don’t even remember how many times I repeated. Very funny.

May Thandar Win ေပ်ာ္ေတာ္ဆက္မတင္ေအာင္အေၾကာင္းပါတာ သိန္းေဖျမင့္ရဲ႕ စာေပဘဝဇာတ္လမ္းစံုထဲမွာ ဆရာ

ATK အဲဒါေတြေၾကာင့္ သာမီးေမ့ကို အားကိုးေနရတာ 🙂

၂၀၁၅ ခုႏွစ္ မတ္လ ၃ ရက္

အေဖ့ထက္ ခ်စ္တဲ့သူ

ေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ္က အေမေက်ာ္ ေဒြးေတာ္လြမ္းမဟုတ္ဘူး၊ အေဖေက်ာ္ ဦးႀကီး လြမ္းတဲ့ေကာင္။

ဦးႀကီးကိုကိုကလည္း ပကတိ သူေဌးသား။ လူေပၚေၾကာ့။ တစ္သက္လံုး ဘာအလုပ္မွ မည္မည္ရရ လုပ္မသြားဘူး။ ေက်ာင္းလည္း ဆံုးခန္းတိုင္ေအာင္ ေနမသြားဘူး။ စစ္ျဖစ္တာ ဘာညာေၾကာင့္ ပညာေရး ကေမာက္ကမေပမယ့္ သူေနခ်င္ ေနလို႔ ျဖစ္သည့္တိုင္ အတန္းပညာလည္း သိပ္ေလာက္ေလာက္လားလား ဟုတ္ခဲ့ပံု မရဘူး။ သူတို႔ေခတ္၊ သူတို႔အေျခအေနနဲ႔ သာသနာျပဳေက်ာင္းေကာင္းမွာ ေနခဲ့ရေတာ့ အဂၤလိပ္စာ အေျခခံေလးေတာ့ ရိွသေပါ့။ ခုေခတ္ ဘြဲ႕ရေတြ၊ ျပည္တြင္းျဖစ္ ပါရဂူဆိုသူေတြထက္ အဂၤလိပ္စာေတာ့ ပိုတတ္သေပါ့။

သို႔ေသာ္ ဦးႀကီးကိုကိုက အေနေအးတယ္။ တစ္ေန႔လံုးေနလို႔မွ စကားတစ္ခြန္း ေျပာတဲ့သူ မဟုတ္ဘူး။ သူတို႔မွာ သားသမီး မရိွေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကိုလည္း ခ်စ္တယ္။ ႐ိုက္တာ ႏွက္တာေတြ မလုပ္ဘူး။ အေဖကေတာ့ အလြန္႐ိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုသာ မဟုတ္ဘူး၊ အေမ့ကိုပါ ညိဳမည္း ဖူးေရာင္တဲ့အထိ ႐ိုက္ႏွက္တာေတြ လူမွန္းသိကတည္းက ျမင္ေတြ႕ခဲ့ရေတာ့ အေဖဆိုတာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ေၾကာက္စရာ၊ ရြံ႕စရာ၊ မုန္းစရာ ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။

အိမ္တြင္းအၾကမ္းဖက္မႈတို႔၊ က်ား-မအေျခခံ အၾကမ္းဖက္မႈတို႔အေၾကာင္းကို ကၽြန္ေတာ္က ဘ၀နဲ႔ ရင္းၿပီး ခံခဲ့၊ သိခဲ့ရတဲ့သူမို႔ အဲဒါေတြ အခုလို တြင္က်ယ္မလာခင္ ပေ၀သဏီကတည္းက အင္မတန္ စက္ဆုပ္ပါတယ္။ အဲဒီ့အတြက္ေၾကာင့္လည္း သားငယ္ သမီးငယ္မ်ား ပဲ့ျပင္ထိန္းေက်ာင္းျခင္း အႏုပညာလို စာအုပ္မ်ိဳး၊ ထိမ္းျမားေပါင္းဖက္ ရန္ျဖစ္လ်က္ပင္ ခ်စ္ၾကင္ေနနည္းလို စာအုပ္မ်ိဳးေတြ ေရးျဖစ္ကုန္တာ့တာပါ။

ဦးႀကီးကိုကိုကက်ေတာ့ အႏုသမား။ တေယာေလးကလည္း ထိုးေသးတယ္။ ၀တ္တာ စားတာကလည္း စမတ္က်တယ္။ အိမ္မွာေနရင္ေတာင္ ဘိုေကကို ေက်ာ့ေနေအာင္ၿဖီးလို႔ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ေမႊးေမႊးႀကိဳင္ႀကိဳင္ ေနတာ၊ အရပ္ျမင့္ျမင့္၊ လူပံုေခ်ာေခ်ာ၊ ကိုယ္လံုးသြယ္သြယ္နဲ႔၊ ဦးႀကီးကိုကိုမ်ား ေဘာင္းဘီရွည္နဲ႔ ဘြတ္နဲ႔ ရႊတ္နဲ႔ ဆိုရင္ အလြန္ၾကည့္ေကာင္းတာ။

အဲေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ဦးႀကီးကိုကိုကို ခ်စ္တယ္။

ေရးေရးေပၚေပၚ

ကၽြန္ေတာ္ လံုး၀ မမွတ္မိတဲ့ ဘေထြးတစ္ေယာက္လည္း ရိွေသးတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ စကားသင္စအရြယ္က အတူေနခဲ့တာတဲ့။

ဒါေတာ့ ေမေမျပန္ေျပာလို႔ သိေနတာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ထဲမွာ မွတ္မွတ္ထင္ထင္ မရိွပါဘူး။

အဲဒီ့ ဘေထြးဟာ ကၽြန္ေတာ့္တစ္သက္မွာ အဲဒီ့တစ္ခါပဲ ဆံုလိုက္ ၾကံဳလိုက္ဖူးတဲ့ အေဖ့ ဖေအတူ မေအကြဲ ညီပါတဲ့။ သူ႔နာမည္က (ဦး)သိန္းေအာင္လို႔ သိရပါတယ္။

သူက ဘယ္လိုေၾကာင့္ေတာ့ မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မႏၲေလးအိမ္မွာ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာၾကာ ေနသြားခဲ့ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္က သူ႔ကို ေရးေရးေပၚေပၚလို႔ ေခၚပါသတဲ့။

အဲ… အဲဒီ့အေခၚအေ၀ၚက ေတာ္ေတာ္ေတာ့ ဆန္းမယ္ ထင္ပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ဇာတ္လမ္းေလးနဲ႔ ခင္ဗ်။

အဲဒီ့ ဦးသိန္းေအာင္ လာေနခ်ိန္မွာ သူ႔အသက္အရြယ္က ၂၀ ေက်ာ္ေလာက္ပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီ့အခ်ိန္က စႏၵယားခ်စ္ေဆြ ေရးၿပီး မာမာေအး သီဆိုတဲ့ သက္တံေပၚမွာ ကစားမယ္ဆိုတဲ့ သီခ်င္းက လူတကာ ပါးစပ္ဖ်ားမွာ ေရပန္းစားေနတဲ့ အခ်ိန္ပါ။

ဦးသိန္းေအာင္ကလည္း အဲဒီ့ သီခ်င္းကို တစ္ခ်ိန္လံုး တေၾကာ္ေၾကာ္ဆိုေနခဲ့ပါသတဲ့။ သူဆိုတာက တစ္ပုဒ္လံုး ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္ပါလိမ့္မယ္။ တစ္ပုဒ္လံုးလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ့္ နားထဲမွာေတာ့ သက္တံ တံတားႀကီး ေရးေရးေပၚခဲ့တယ္ဆိုတဲ့ အပိုဒ္က ေရးေရးေပၚက စြဲေနပံုပါပဲ။ အဲဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ေရးေရးေပၚေပၚ၊ ေရးေရးေပၚေပၚလို႔ လိုက္ေအာ္ရင္းကေန သူ႔ကိုလည္း ေရးေရးေပၚေပၚလို႔ ေခၚျဖစ္သြားတယ္လို႔ အဆိုရိွပါတယ္။

အဆိုရိွပါတယ္ေျပာရတာက ဆိုခဲ့တဲ့အတိုင္း သူနဲ႔ ေနခဲ့တာက ကၽြန္ေတာ့္အမွတ္သညာမွာ စြဲစြဲထင္ထင္ မရိွေတာ့လို႔ပါပဲ။

ခုမွ မ်က္ရည္လည္တဲ့ ေျမးအမိုက္အမဲ

Mandalay2မႏၲေလးအိမ္မွာက တကယ္တမ္း ေျပာရင္ အေမရယ္၊ ဦးႀကီးကိုကိုတို႔ လင္မယားရယ္၊ မ်က္မျမင္အဘြားရယ္နဲ႔ ေနခဲ့တာေတြပဲ ကၽြန္ေတာ့္အမွတ္သညာမွာ စြဲစြဲထင္ထင္ ရိွပါတယ္။ အေဖေတာင္ မပါပါဘူး။

သည္ေလးေယာက္ထဲမွာေတာင္မွ ေမေမတို႔၊ ေမေမဘြားဘြားတို႔က ပိုၿပီး စြဲစြဲထင္ထင္ ရိွပါေသးတယ္။

ကၽြန္ေတာ္က ေမေမဘြားဘြားနဲ႔ ေနရတာ မ်ားပါတယ္။ မ်က္မျမင္အဘြားက ကၽြန္ေတာ့္ကို ထိန္းတယ္ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ ဖင္တရြတ္တြန္း သြားၿပီး စကားေတြ ေျပာတဲ့ အရြယ္မွာ အဘြားက ပိုထိန္းႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အမွ်င္မျပတ္ေအာင္ စကားေတြ ေျပာၿပီး ထိန္းတဲ့ နည္းကို သံုးခဲ့ပံုရပါတယ္။

အေမလည္း မရိွေတာ့ဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္ ေမြးတဲ့အခ်ိန္မွာ အတူေနခဲ့တဲ့ လူႀကီးသူမေတြလည္း မရိွၾကေတာ့ဘူး ဆိုေတာ့ အတိအက် ျပန္ေမးလို႔ေတာ့ မရႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္က စာလည္း အရြယ္ေတာ္ေတာ္ ေစာေစာကတည္းက စဖတ္ေနၿပီလို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါေတာ့ မဆန္းပါဘူး။ အေမက စာသိတ္ဖတ္တဲ့အျပင္ ေက်ာင္းဆရာမလည္း ေက်ာင္းဆရာမဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ စာနဲ႔ မေ၀းခဲ့လို႔ပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

အဲေတာ့ ေမေမဘြားဘြားကိုလည္း ေန႔စဥ္သတင္းစာေတြ ဖတ္ဖတ္ျပခဲ့ရပါသတဲ့။ အမွန္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ၿငိမ္ေအာင္ ထိန္းတဲ့ နည္းတစ္နည္းပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

ဆိုခဲ့တဲ့အတိုင္း ေမေမဘြားဘြားက ႀကီးမွ မ်က္စိကြယ္သူျဖစ္ၿပီး စာလည္း ေကာင္းေကာင္း တတ္ေလေတာ့ကာ သတင္းစာထဲက စကားလံုးေတြ ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္ျပတာ အသံထြက္ လြဲေနရင္ အမွန္အတိုင္း ျပင္ျပင္ေပးခဲ့ပါတယ္။ သည္အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ျမန္မာစကားကို အသံထြက္ မွန္မွန္နဲ႔ ဌာဏ္က႐ိုဏ္းက်က် ေျပာတတ္ခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါ့အျပင္ ေမေမဘြားဘြားက ေရွးအဘြားမ်ားရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း ပံုတိုပတ္စေတြ၊ ဘုရားေဟာ ဇာတ္နိပါတ္ေတြလည္း ေျပာျပခဲ့တာမို႔ ကၽြန္ေတာ့္ ျမန္မာစာစြမ္းရည္အတြက္ လက္ဦးဆရာဟာ ေမေမဘြားဘြားရယ္လို႔ ေရွ႕မွာ ေရးခဲ့တာပါ။

အေဖက တ႐ုတ္စစ္စစ္ႀကီးျဖစ္ေပမယ့္ ျမန္မာျပည္မွာ ေမြး၊ တ႐ုတ္စကား လံုးလံုး မတတ္ေတာ့တဲ့ ပကတိ ျမန္မာစစ္စစ္ အဘြားတစ္ေယာက္လို ေနၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ အစအဦး ျဖစ္တည္မႈမွာ မ်က္စိမျမင္တဲ့ၾကားက စြမ္းသေလာက္ အေကာင္းဆံုး ပံ့ပိုးေပးခဲ့တဲ့ ေမေမဘြားဘြားေက်းဇူးကို သည္စာေရးေတာ့မွ ပထမဆံုးအႀကိမ္အျဖစ္ ဦးခိုက္ ပူေဇာ္မိပါတယ္။

တစ္သက္လံုး ေမ့ေမ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့ေနခဲ့မိတဲ့ ေျမးအမိုက္အမဲကို ခြင့္လႊတ္ပါ ေမေမဘြားဘြား….

ကၽြန္ေတာ္ လူ၀င္စား

ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမြးခ်ိန္မွာ အေဖ့အေဖက သက္ရိွထင္ရွား ရိွေနေသးေပမယ့္ အေဖနဲ႔ သူ႔အေဖနဲ႔က ဘာမွ အဆက္အဆံ မရိွတာမို႔ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အဲဒီ့ အဘိုးကို မျမင္ဘူးလိုက္ပါဘူး။ ဦးသုခကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ မေမြးခင္ ပေ၀သဏီကတည္းက ကြယ္လြန္ၿပီးမို႔ အဲဒီ့အဘိုးကိုလည္း မျမင္ဘူးျပန္ဘူး။

သာတာက ဦးသုခကို ဓာတ္ပံုနဲ႔ေတာ့ ျမင္ဖူးလိုက္ေသးတာပါပဲ။ အေဖ့အေဖ ဦးဘိုးေသာ္ကိုေတာ့ ဓာတ္ပံုေတာင္ မျမင္ဖူးဘူး။ ေအးေရာ…

အဲ… အေမနဲ႔ ေမေမဘြားဘြားတို႔က ကၽြန္ေတာ့္ကို ဦးသုခ ၀င္စားတာလို႔ ယံုၾကည္ၾကသဗ်။

ျဖစ္ေတာ့ ျဖစ္ႏိုင္တယ္ေနာ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း မိန္းမမႈမွာ သူ႔လိုပဲ ေျခစလက္စေလးေတြ မကင္းခဲ့ရွာေလပဲကိုး။ grin emoticon

သို႔ေသာ္ အဘိုး တကယ္ ၀င္စားတာဆိုရင္ေတာင္မွ ကၽြန္ေတာ့္ခမ်ာေလးမွာ သူ႔လို အၿငိမ့္လည္း မေထာင္ႏိုင္၊ ပိုက္ဆံကလည္း မေပါရွာေလေတာ့ သူ႔ေလာက္ ကဲခြင့္ မၾကံဳလိုက္ရွာပါဘူး။ အရြယ္ေကာင္းမွာ ထမင္းတစ္လုပ္ ဟင္းတစ္႐ႈပ္အတြက္ အႏိုင္ႏိုင္လံုးပမ္းေနခဲ့ရေတာ့ စိတ္သြားတိုင္း ကိုယ္မပါႏိုင္ရွာခဲ့ဘူးေပါ့ေနာ္။ (ေျပာရင္း ဇာတ္က နာလာျပန္ၿပီ။ မ်က္ရည္ေတြေတာင္ ဘူးသီးလံုးေလာက္ က်ခ်င္ခ်င္ရယ္…)

အဲေတာ့ သူ႔လိုလည္း ၄၆ ႏွစ္နဲ႔ လိင္မွတစ္ဆင့္ ကူးစက္ေသာ ေရာဂါေ၀ဒနာနဲ႔ မတိမ္းပါးႏိုင္ခဲ့ရွာဘူးေပါ့ေနာ္။ (အဲဒါက ပို လြမ္းစရာ ေကာင္းသြားတယ္။ 😛 ) 

မည္သို႔ပင္ဆိုေစကာမူ သည္ဘ၀မွာ ကၽြန္ေတာ္ အကဲမရလွျခင္းသည္ ဟိုဘ၀က အထံုအဆက္ေၾကာင့္သာ ျဖစ္တန္ရာ၏လို႔ ေအာက္ေမ့ၿပီး ခြင့္လႊတ္ေတာ္မူၾကမယ္ဆိုရင္ျဖင့္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲေပါ့ေနာ္။ ငွဲ… ငွဲ… ဂလိုပဲ ၾကံဖန္ အေၾကာင္းျပရတာပ။

ဘိုးခ်စ္ေမာင္

ဦးသုခရဲ႕ ေအာက္က ဦးခ်စ္ေမာင္။

ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀မွာ အဘိုးအျဖစ္နဲ႔ ေဗြေဆာ္ဦးေတြ႕ဖူးတဲ့သူ ဘိုးခ်စ္ေမာင္ေပါ့။

သူကလည္း တစ္မ်ိဳးတစ္ဘာသာ။

ပထမဆံုးအခ်က္က သူက ကၽြန္ေတာ္ျမင္ေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ လံုးမွာ ခ်ိဳင္းေထာက္နဲ႔ ေနရတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ပါ။

ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့ မသိဘူး၊ သူ႔ဘယ္ဘက္ ေျခေထာက္ကို ဖားျပဳတ္ ႏွစ္ခါကိုက္တာေၾကာင့္ ေျခေထာက္က ခြင္သြားတယ္ဆိုပဲ။ ေျခဖ်ားက သာမန္ေျခဖ၀ါးေတြလို ျပင္ညီ ျပန္႔ျပဴးမေနဘူး။ ခြင္ေနပါတယ္။ သည္အတြက္ သူ႔ႀကိဳးသိုင္းဖိနပ္ကို သူ႔အတြက္ အထူးျပဳလုပ္ထားရပါတယ္။ ဒါေတာင္မွ စံုေလွ်ာက္လို႔ မရတာမို႔ တစ္ခ်ိန္လံုး ခ်ိဳင္းေထာက္ကို သံုးရပါတယ္။ ပြဲေတြ လမ္းေတြဆိုရင္ေတာ့ တုတ္ေကာက္ကို အားျပဳၿပီး ေလွ်ာက္ပါတယ္။

ဘိုးခ်စ္ေမာင္က ႐ုပ္မဆိုးေပမယ့္ မ်က္ႏွာေပါက္ကေတာ့ အလြန္ဆိုးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ လူမွန္းသိတဲ့ အခ်ိန္မွာ သူက အရြယ္ေကာင္းေသးေတာ့ စက္ဘီးတစ္စီးနဲ႔ ေလွ်ာက္သြားေနတတ္ပါတယ္။ အဲေတာ့ ေနေလာင္ထားတဲ့ အသားအေရညိဳညိဳ၊ အရပ္ ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္းနဲ႔ အဘိုးဟာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အေတာ္ရိွန္စရာ ေကာင္းပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ကသာ ရိွန္တာပါ။ သူကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို အရမ္းခ်စ္ပါတယ္။ သူတို႔အိမ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔အိမ္က ၈၁ လမ္းေပၚမွာ တစ္လမ္းတည္း ရိွၾကတာပါ။ သံုးျပပဲ ျခားပါတယ္။ အဲေတာ့ သူ တစ္ေနရာရာက ျပန္လာရင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ၀င္ေခၚ၊ စက္ဘီးေပၚတင္ၿပီး သူ႔အိမ္ကို ေခၚသြားတတ္ပါတယ္။

သူအဲလို ေခၚသြားၿပီဆိုရင္ေတာ့ ေမေမ့မွာ မ်က္ရည္နဲ႔ မ်က္ခြက္ က်န္ရစ္ရပါေတာ့တယ္။

ေသာ္ေသာ္

ဘိုးခ်စ္ေမာင္ကို ကၽြန္ေတာ္က အဘိုးလို႔ပဲ ေခၚပါတယ္။ ေမေမနဲ႔ ဦးႀကီးကိုကိုကေတာ့ ဘေဒြးႀကီး (စာလံုးေပါင္းမွန္ ဘေထြးႀကီး)လို႔ ေခၚၾကပါတယ္။

အဘိုးက ေသာ္ေသာ္လို႔ အားလံုးက ေခၚသလို ကၽြန္ေတာ္ကပါ ေသာ္ေသာ္လို႔ပဲ လိုက္ေခၚတဲ့ သူ႔ႏွမ ကၽြန္ေတာ့္ အဘြားေလး ေဒၚေသာ္တာနဲ႔ အတူေနတာပါ။

ေသာ္ေသာ္က အနာႀကီးေရာဂါသည္ပါ။ ေရာဂါသည္မွ ေတာ္ေတာ့္ကို အေျခအေနဆိုးသြားၿပီ ျဖစ္တဲ့ ေရာဂါသည္ျဖစ္ပါတယ္။ လက္ဆစ္ ေျခဆစ္ကေလးေတြေတာင္ အျပည့္အစံု မရိွရွာေတာ့ပါဘူး။

ၿပီးေတာ့ ဦးရွမ္းရဲ႕ သမီးပီပီ အိမ္ေနရင္ ေဘာ္လီနဲ႔ ထဘီရင္လ်ားနဲ႔သာ ေနပါတယ္။ မႏၲေလးကလည္း ပူေပတာကိုး။

အဘိုးကို မလြန္ဆန္ႏိုင္လို႔၊ မတတ္သာလို႔သာ ထည့္လိုက္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီ့အိမ္ (ကၽြန္ေတာ္တို႔က ေျမာက္အိမ္လို႔ ေခၚပါတယ္။ တစ္လမ္းတည္း ေျမာက္ဘက္က အိမ္မို႔ပါ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အိမ္ကိုေတာ့ သူတို႔ဘက္က ေတာင္အိမ္လို႔ ေခၚပါတယ္။) အဲ… အဲဒီ့ေျမာက္အိမ္ကို ပါသြားရင္ ေမေမ့မွာ ကၽြန္ေတာ့္ကို အနာႀကီးေရာဂါ ကူးလာမွာ ပူပင္တဲ့ စိတ္နဲ႔ ႐ူးမတတ္ က်န္ရစ္ရွာပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္က ကေလးဆိုေတာ့ ဘာသိမွာလဲ။ လက္သာတဲ့ေနာက္ ပါတာေပါ့။ ၿပီးေတာ့ အဘုိးတို႔ ျခံ၀င္းႀကီးထဲမွာ မန္က်ည္းခ်ိဳပင္ေတြ ရိွပါတယ္။ အဲဒီ့ မန္က်ည္းသီးမွည့္ေတြက အရမ္းခ်ိဳတာမို႔ ကၽြန္ေတာ္က အလြန္ႀကိဳက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ႀကိဳက္မွန္းသိေတာ့ အဘိုးနဲ႔ ေသာ္ေသာ္ကလည္း အေၾကြေတြကို ေကာက္ေပးထားတတ္ၾကပါတယ္။

ေျမာက္အိမ္ထဲက အေရွ႕အိမ္

ေျမာက္အိမ္မွာပဲ အေရွ႕အိမ္က ရိွျပန္ေသးတယ္။ ေျမာက္အိမ္၀င္းႀကီးက အေတာ္က်ယ္ပါတယ္။ ၀င္းေပါက္ကေန အဘိုးနဲ႔ ေသာ္ေသာ္ေနတဲ့ အေနာက္အိမ္ကို ေရာက္ေအာင္ ေျခလွမ္း ၅၀ ေလာက္ သြားရပါေသးတယ္။ ေျခလွမ္း ၅၀ ေလာက္ ေရာက္ရင္ ၀င္းကေလး စတိခတ္ထားတဲ့ အဘိုးတို႔ ေမာင္နွမ ေနရာ နံကပ္တိုက္ ရိွပါတယ္။

နံကပ္တိုက္ရဲ႕ ေတာင္ဘက္မွာေတာ့ ျခံဳ႐ိုင္းေတြ ေပါက္ေနတဲ့ ေျမအလြတ္ ေပ ၅၀ ေလာက္ က်န္ေသးတယ္။ တိုက္ရဲ႕ ေျမာက္ဘက္မွာေတာ့ ဦးရွမ္းလက္ထက္က ကားဂိုေဒါင္ေဟာင္းနဲ႔ ေသာ္ေသာ္ ထမင္းခ်က္တဲ့ မီးဖို ရိွပါတယ္။ အဲဒီ့ ကားဂိုေဒါင္ရဲ႕ အေရွ႕ဘက္နားမွာေတာ့ အုတ္ကန္ပါ။ က်ံဳးေရ သြယ္ထားပါတယ္။ တိုက္ ေနာက္ေဖးကိုေတာ့ တစ္သက္လံုးမွ ႏွစ္ခါလားပဲ ေရာက္ဖူးခဲ့တယ္။ အဲဒီ့မွာလည္း ျခံဳ႐ိုင္းေတြနဲ႔ ေျမအလြတ္က ေတာ္ေတာ္ က်န္ပါေသးတယ္။

၀င္းေပါက္ရဲ႕ ေျမာက္ဘက္ျခမ္းမွာေတာ့ ၀င္းထရံ သီးသန္႔ခတ္ထားတဲ့ အေရွ႕အိမ္ ရိွပါတယ္။

အဲဒါက အဘိုးေလး ဦးလွေမာင္တို႔ မိသားစု ေနတဲ့အိမ္ပါ။

ေက်ာဘက္သည္ ေနာက္၊ မ်က္ႏွာမူရာသည္ ေရွ႕

သူတို႔က အဘိုးအိမ္ကို အေနာက္အိမ္၊ အဘိုးတို႔ အိမ္က သူတို႔အိမ္ကို အေရွ႕အိမ္ အဲသလို ေခၚပါတယ္။ ေရွ႕ ေနာက္ဆိုတဲ့ သေဘာမဟုတ္ဘဲ အေရွ႕ဘက္အရပ္မွာ ရိွတဲ့ အိမ္၊ အေနာက္ဘက္ အရပ္မွာ ရိွတဲ့အိမ္ သေဘာနဲ႔ မွန္မွန္ကန္ကန္ ေခၚပါတယ္။

သည္ေနရာမွာ အေရွ႕နည္းနည္းတိုးလို႔ ေျပာတဲ့ စကားဟာ ဗမာစကား အလြဲဆိုတာ ထည့္ေျပာခ်င္သြားရေသးတယ္။ အေရွ႕ဆိုၿပီး၊ အေနာက္ဆိုၿပီး အ ထည့္ေျပာရင္ အဲဒါ အရပ္ေဒသကို ရည္ၫြန္းတဲ့ အသံုးပါ။ ေရွ႕နည္းတည္းတိုး၊ ေနာက္ နည္းနည္းဆုတ္ စသျဖင့္ မ်က္ႏွာမူရာနဲ႔ ေက်ာဘက္ကို ေျပာရင္ အ မပါဘဲ ေျပာမွ အမွန္ဆိုတာ ေႏွာင္းလူေတြ သိပ္မသိေတာ့ပါဘူး။ ထားပါေတာ့ေလ။ ဗမာစာနဲ႔ ဗမာစကားက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဘယ္ေလာက္ ႀကိဳးစား ႀကိဳးစား၊ မၾကာခင္ပဲ ဗံုးဗံုးလဲေတာ့မွာမို႔ သည္ကိစၥကို အက်ယ္မခ်ဲ႕ခ်င္ေတာ့ပါဘူး။

အဘိုးအိမ္ကို လိုက္သြားရင္ ေမေမမ်က္ရည္နဲ႔ မ်က္ခြက္ျဖစ္ရတဲ့အေၾကာင္းမွာ အဲဒီ့ အေရွ႕အိမ္ေၾကာင့္လည္း ပါပါတယ္။

အသက္ထက္ ပစၥည္းကို မက္တဲ့အမ်ိဳး

အေရွ႕အိမ္မွာလည္း အနာႀကီး ေရာဂါသည္ တစ္ေယာက္ရိွေနလို႔ပါပဲ။ အဘိုးေလး အပါအ၀င္ ဦးရွမ္းက ေမြးတဲ့ သားေယာက္်ားေလးေတြမွာ အနာႀကီး ေရာဂါမျဖစ္ဘဲ သမီးေတြမွာသာ ျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ အဘိုးေလးက ေမြးတဲ့ တစ္ဦးတည္းေသာသားမွာေတာ့ အဲဒီ့ေရာဂါ ျဖစ္ေနျပန္ပါတယ္။ သူက ေဆးမီတဲ့အတြက္ ေသာ္ေသာ့္ေလာက္ အေျခအေန မဆိုးပါဘူး။

သူ႔ကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ေလးေလးျမင့္လို႔ ေခၚပါတယ္။ သူ႔နာမည္က (ဦး)ျမင့္ေက်ာ္ေပမယ့္ ေမေမအပါအ၀င္ အားလံုးက သူ႔ကို ေမာင္ျမင့္လို႔ပဲ ေခၚၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ ဦးေလး တစ္၀မ္းကြဲေပါ့။

အဘိုးေလးကေတာ့ ဦးႀကီးကိုကိုလိုပဲ ႐ုပ္ေျဖာင့္ေျဖာင့္၊ စမတ္က်က်၊ လူပံုေခ်ာေခ်ာ၊ ဂိုက္ေကာင္း၊ ဆိုက္ေကာင္းပါ။ ထူးျခားတာက သူ႔နဖူး ဘယ္ဘက္ (ထင္တယ္) မွာ ရွည္ေမ်ာေမ်ာ အမာရြတ္တစ္ခု ရိွေနတာပါပဲ။ ေနာက္ ႀကီးမွ သိရတာက သူတို႔အိမ္ကို ဓားျပ ၀င္ရာမွာ ဓားျပကို နပန္းလံုးလို႔ ဓားျပဗိုလ္က “အသက္ထက္ ပစၥည္းကို မက္တဲ့အမ်ိဳးပဲ၊ ေသေပေတာ့”ဆိုၿပီး ေသနတ္နဲ႔ ပစ္သြားတာတဲ့ ခင္ဗ်။

နဖူးကို မွန္ေသာ္လည္း လွ်ပ္မွန္တာမို႔ ေသကံမေရာက္ သက္မေပ်ာက္ဘဲ နဖူးမွာ ေသရာပါ အမာရြတ္နဲ႔ ျဖစ္ေနေတာ့တာပါ။

အဲဒီ့အဘိုးေလးကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ခ်စ္ပါတယ္။ သူတို႔အိမ္က သစ္ရိပ္၀ါးရိပ္ကေလးနဲ႔ ေအးခ်မ္းတယ္။ ၿပီးေတာ့ အေနာက္အိမ္တို႔၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေတာင္အိမ္တို႔နဲ႔ ယွဥ္ရင္ ပိုၿပီးလည္း ေခတ္မီတယ္။ အဘိုးေလး မိန္းမ၊ ေလးေလးျမင့္ရဲ႕ အေမ ဘြားဘြားၾကြယ္ကလည္း ျပံဳးျပံဳး ျပံဳးျပံဳးနဲ႔မို႔ ကၽြန္ေတာ္က အဲဒီ့အိမ္မွာ ေပ်ာ္ပါတယ္။

နားမလည္ျခင္းမ်ားနဲ႔

ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီ့အိမ္ကို သြားသြားေနတာကို အဘိုးဦးခ်စ္ေမာင္ေရာ၊ ဦးႀကီးကိုကိုေရာ၊ ေမေမေရာ တယ္မႀကိဳက္လွသလို ေျမာက္အိမ္ကို သြားၾကတိုင္းလည္း အဲဒီ့အိမ္ကို သံုးေခါက္မွ တစ္ေခါက္၊ ေလးေခါက္မွ တစ္ေခါက္ ၀င္တတ္ၾကတာကို သတိထားမိတယ္။

အဲဒီ့အိမ္ကို သြားတာ သေဘာက်တဲ့သူကေတာ့ ေသာ္ေသာ္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေသာ္ေသာ္က သူ႔ေမာင္ကို အေတာ္ခ်စ္သလို သူ႔တူေတာ္ေမာင္ ေလးေလးျမင့္ကိုလည္း အရမ္းခ်စ္ပါတယ္။ ကေလးျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ သတိထားမိေအာင္ ေသာ္ေသာ္က သူ႔ေမာင္နဲ႔ သူ႔တူကို ခ်စ္တာပါ။

ေနာင္ အၾကာႀကီးၾကာ ကၽြန္ေတာ္ ေကာင္းေကာင္းႀကီး လူလားေျမာက္ေတာ့မွ၊ ေမေမ ဇာတ္ေၾကာင္း လွန္ေတာ့မွ သိရတာက ေမေမအပ်ိဳေပါက္တုန္းက လိုက္ေျပးခဲ့တဲ့သူဟာ ဘြားဘြားၾကြယ္ရဲ႕ အမ်ိဳးအရင္း ျဖစ္ေနခဲ့မွန္း သိေတာ့တာပါ။ အဲဒါေၾကာင့္ သူတို႔က အရင္းအခ်ာႀကီးေပမယ့္ အဲဒီ့အိမ္နဲ႔ သိပ္တရင္းတႏွီး မေနခဲ့ၾကတာဆိုတာ သေဘာေပါက္လာရပါေတာ့တယ္။

ကေလးတုန္းကေတာ့ ဘယ္သိမွာလဲဗ်ာ။ နားမလည္ျခင္းမ်ားစြာနဲ႔ ကေလးလုပ္ရတဲ့ဘ၀ဟာ အေတာ္ ဆိုးတယ္လို႔သာ ေျပာရမယ္ ထင္ပါတယ္။

ေရေႏြးနဲ႔ ေရခ်ိဳးတဲ့ အက်င့္

ေျမာက္အိမ္က ျပန္ေရာက္ၿပီဆိုတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ခံရပါၿပီ။

ေမေမက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေရေႏြးပူပူထဲ ဒက္ေထာ(လ္) ပိုးသတ္ေဆး သံုးေလးစက္ထည့္ၿပီး ေရခ်ိဳးေပးပါေတာ့တယ္။ အဲဒီ့အိမ္က အနာႀကီးေရာဂါပိုးေတြ ပါလာခဲ့သည္ ရိွေသာ္ ပိုးသတ္ရေအာင္လို႔ မိခင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ စိုးရိမ္ထိတ္လန္႔ျခင္းမ်ားနဲ႔ အစြမ္းကုန္ ႀကိဳးစားေတာ့တာပါ။

စဥ္းစားသာ ၾကည့္ၾကပါေတာ့ဗ်ာ။

မႏၲေလးလို အင္မတန္ ပူတဲ့ ၿမိဳ႕ႀကီးမွာ ေနေနပါလ်က္ကနဲ႔ ကေလးဘ၀ကတည္းက ေရေႏြးနဲ႔ တစ္ခ်ိန္လံုး ေရခ်ိဳးေနခဲ့ရတဲ့ ထိုကၽြန္ေတာ္ ေရေႏြးနဲ႔မွ ေရမခ်ိဳးရရင္ အာသာမေျပသလို ျဖစ္တတ္တာ ကၽြန္ေတာ့္ အျပစ္ ျဖစ္သင့္သလားဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ ေရေႏြးနဲ႔ ေရခ်ိဳးခ်င္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အမႈအတြက္ အျပစ္တင္ေတာ့ ခံရဖူးပါသဗ်။ အျပစ္တင္တာထက္ေတာင္ ဆိုးၿပီး အမနာပ ေျပာတဲ့သူေတြေတာင္ ရိွခဲ့ပါတယ္။

အဲတုန္းက စာအုပ္မ်က္ႏွာစာ (Facebook) မေပၚေသးေတာ့ သည္လူေတြ႕ႏွယ္လို႔သာ ေအာက္ေမ့မိခဲ့ေပမယ့္ ကေန႔ စာအုပ္မ်က္ႏွာစာေပၚလာခ်ိန္မွာေတာ့ အဲသလို ေျပာခဲ့တာေလာက္က ပန္းနဲ႔ ေပါက္တာေလာက္ပဲ ရိွပါေတာ့တယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ… ဘာေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ မီးကုန္ ယမ္းကုန္ ဆဲေနၾက၊ ဓားႀကိမ္း ႀကိမ္းေနၾကတဲ့သူေတြက ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ယဥ္ေက်းလွေသာ ေရႊႏိုင္ငံႀကီးထဲမွာ နည္းမွ မနည္းတာကိုး။

ယူတတ္ရင္ေတာ့ ဘာ၀နာပါ။

လူေတြမွာ သူ႔ေနာက္ခံ၊ သူ႔အေၾကာင္းနဲ႔သူ ရိွၾကပါတယ္။ အဲဒါကို ကၽြန္ေတာ္တို႔က ထည့္တြက္ ငဲ့ကြက္ၾကမယ့္ အစား ကိုယ့္သေဘာထားနဲ႔ မကိုက္ညီတိုင္း၊ တစ္နည္းဆိုရရင္ ကိုယ္ နားလည္မေပးႏုိင္တိုင္း ေတာင္ေျပာ ေျမာက္ေျပာ ေလွ်ာက္ေျပာျခင္းဟာ လူလူခ်င္း ေလးစားရာ ေရာက္တယ္၊ မေရာက္ဘူးဆိုတာ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္မယ့္ သာဓကငယ္ေလးပါပဲ။

မ်ိဳးခ်စ္အဘိုး

အဘိုးဦးခ်စ္ေမာင္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေျပာစရာ ေနာက္တစ္ခ်က္က အဘိုးမိန္းမပါ။ ေဒၚတင္လို႔ ေခၚပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ေဒၚတင္လို႔ပဲ ေခၚပါတယ္။ အေနေအးေအးနဲ႔ ျပံဳးျပံဳးျပံဳးျပံဳးပဲလို႔ မွတ္မိေနပါတယ္။ ေနာက္က်ေတာ့ အဲဒီ့ ေဒၚတင္ ဘယ္ေရာက္သြားမွန္း မသိဘူး။ အဘိုးတို႔ အိမ္မွာလည္း မရိွေတာ့ဘူး။

ကၽြန္ေတာ္ နည္းနည္းေလး အရြယ္ေရာက္မွ အေဖနဲ႔ အေမတို႔နဲ႔ မႏၲေလးကို ျပန္ေရာက္ၿပီး ေဒၚတင္ကို အေဖတို႔ အေမတို႔ကပဲ စံုစမ္းကာ သြားေတြ႕ခဲ့ၾကပါေသးတယ္။ မႏၲေလးေတာင္ ေျခရင္းက ဆိုင္တန္းေလးမွာ ဆင္းဆင္းရဲရဲနဲ႔ ေနခဲ့တဲ့ ေဒၚတင္ကို ေတြ႕ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကို ေတြ႕ေတာ့ ငိုရွာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ကေလးတစ္ေယာက္ နားမလည္ျခင္းထဲမွာ အဲဒါလည္း ပါခဲ့တာေပါ့ဗ်ာ။

ေနာက္မွ သိရတာက ေဒၚတင္က သူ႔ႏွမ ေသာ္ေသာ္နဲ႔ အဆင္မေျပတာေၾကာင့္ အဘိုးက ကန္ထုတ္လိုက္တယ္ ဆိုတာပါပဲ။ အဲဒီ့ေနာက္မွာေတာ့ အဘိုး ေနာက္ထပ္ အိမ္ေထာင္ မျပဳေတာ့တာ ကြယ္လြန္သြားတဲ့အထိပါပဲ။

ဆန္ေရာင္းသူေတြ

ေနဦးဗ်။

ကၽြန္ေတာ္ မွတ္မိတာ တစ္ခုက်န္ေသးတယ္။ အဲဒါက အဘိုးတို႔အိမ္မွာ ဆန္ေရာင္းေသးတယ္ ဆိုတာပါပဲ။ ဆန္ကို တရား၀င္ ေရာင္းေသးတယ္ဆိုေတာ့ ေတာ္လွန္ေရး ေကာင္စီ မတက္ခင္ အခ်ိန္ေပါ့ဗ်ာ။ ေတာ္လွန္ေရး ေကာင္စီတက္ေတာ့ အဲသလို ဆန္ေရာင္းတာကို ထ ကန္႔သတ္လိုက္တာမ်ား ၁၉၆၆ ခုႏွစ္မွာ ဆန္ရွားရာကေန လူေတြ ငတ္မလိုျဖစ္ေတာ့ တ႐ုတ္ အေရးအခင္းကို ဖန္တီးၿပီး လမ္းလႊဲေပးခဲ့ပါေသးတယ္။ အဲဒီ့ ေတာ္လွန္ေရး ေကာင္စီေခတ္မွာ တစ္ရပ္တစ္ေက်းက ကိုယ့္သားေျမးအတြက္ ဆန္ေလး ႏွစ္ျပည္ေလာက္ သယ္မိတာနဲ႔ ေထာင္က်တဲ့သူေတြေတာင္ ရိွခဲ့ဖူးေသးပါေရာ။

ဆန္ေရာင္းတယ္ဆိုမွ အေမနဲ႔ ညီအစ္မ တစ္၀မ္းကြဲေတြျဖစ္တဲ့ ႀကီးႀကီးေမ၊ ႀကီးႀကီးဦး၊ ႀကီးႀကီးရီတို႔ဟာလည္း ေစ်းခ်ိဳ ေအ႐ံု ဆန္တန္းမွာ ဆန္ေရာင္းခဲ့ၾကသူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။

သူတို႔က ေမေမဘြားဘြားရဲ႕အစ္ကိုက ေမြးတာေတြပါ။ ဦးလွေဖ၊ ေဒၚလွေမ၊ ေဒၚလွဦး၊ ဦးထြမ္အိမ္၊ ေဒၚရီရီတို႔ ျဖစ္ၾကပါတယ္။ သူတို႔က အဲတုန္းက ေက်ာက္ေသြးတန္းလို႔ ေခၚတဲ့ ၈၄ လမ္းမႀကီးေပၚ၊ အခု ထြန္းဦးစာေပရဲ႕ ေတာင္ဘက္ႏွစ္အိမ္ေက်ာ္ေလာက္ဆီက တိုက္တန္းေပၚမွာ ေနၾကတာပါ။

မီးျခစ္ဘူးလို အခန္းေလးေတြထဲက အမ်ိဳးေတြ

အဲဒီ့တိုက္တန္းက အလယ္မွာ ေလဟာျပင္ လူသြားလမ္း၊ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ တစ္ဖက္တစ္ခ်က္မွာ အိပ္ခန္းေလးေတြ ရိွပါတယ္။ အေနာက္ဘက္က မ်က္ႏွာစာျဖစ္ၿပီး အေရွ႕ဘက္က ေနာက္ေဖးျခမ္း ျဖစ္ပါတယ္။ အဲေတာ့ အေရွ႕ဘက္ျခမ္းက အခန္း ေလးခန္းကို ယူထားၾကၿပီး သူတို႔ ေမာင္ႏွမတစ္ေတြ ခြဲေ၀ အိပ္ၾကပါတယ္။ အေနာက္ဘက္ျခမ္းက အခန္း ႏွစ္ခန္းကိုလည္း ယူထားၿပီး မီးဖိုေခ်ာင္ေတြ လုပ္ထားပါတယ္။

ေတာင္ဘက္ထိပ္ အခန္းကို ဦးထြမ္အိမ္က ယူပါတယ္။ ပကတိ တ႐ုတ္မ်က္ႏွာနဲ႔ လူႀကီးပါ။ သို႔ေသာ္ ေခေတာ့ မေခဘူးခင္ဗ်။ သူက မႏၲေလးၿမိဳ႕ေတာ္၀န္ေတာင္ လုပ္ခဲ့ဖူးေသးဆိုပဲ။ သြားစိုက္ဆရာလည္း လုပ္ပါတယ္။ သူ႔ သြားစိုက္ဆိုင္က အဲဒီ့တိုက္တန္းနဲ႔ မ်က္ေစာင္းထိုးမွာ ရိွပါတယ္။ သူ႔ပထမအိမ္ေထာင္ကြယ္လြန္သြားေတာ့ ေနာက္အိမ္ေထာင္နဲ႔ ေနပါတယ္။ ေနာက္အိမ္ေထာင္ကို ကၽြန္ေတာ္က ႀကီးႀကီးေစာလုိ႔ ေခၚပါတယ္။ ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္း အသားျဖဴျဖဴ ေဒါင္းတိ ေမာင္းတိတိ ရွမ္းလိုလို တ႐ုတ္လိုလို မ်က္ႏွာတည္တည္နဲ႔ အမ်ိဳးသမီးႀကီးပါ။

ပထမအိမ္ေထာင္နဲ႔က သားတစ္ေယာက္၊ သမီးတစ္ေယာက္ ထြန္းကားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ေမာင္ႏွမ ႏွစ္၀မ္းကြဲေပါ့။ ဒါေပမယ့္ သူ ေနာက္အိမ္ေထာင္ျပဳလိုက္တဲ့အတြက္ အဲဒီ့ ေမာင္ႏွမ ႏွစ္ေယာက္ကို ႀကီးႀကီးေမတို႔က တာ၀န္ယူလိုက္ပါတယ္။ အမ်ိဳးစပ္ရင္သာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ေမာင္ႏွမေတာ္တယ္၊ အသက္အရြယ္ခ်င္းက် ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ ကြာၾကပါတယ္။

သူတို႔ေမာင္ႏွမကို ကိုကိုေက်ာ္ၫြန္႔ရယ္၊ မမသန္းရယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္က ေခၚပါတယ္။ ႏွစ္ေယာက္စလံုး ဦးထြမ္အိမ္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ ႐ုပ္ခ်င္းတူပါတယ္။ ကိုကိုေက်ာ္ၫြန္႔က သာေတာင္ တူပါေသးတယ္။ သူကလည္း တစ္ဇာတ္လမ္းခင္ဗ်။ အဲဒါကို ေနာက္ေတာ့ ေျပာျပပါ့မယ္။

ဦးထြမ္အိမ္နဲ႔ ကပ္လ်က္အခန္းမွာက ႀကီးႀကီးဦးနဲ႔ ကိုကိုေက်ာ္ညြန္႔တို႔ ေနၾကပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခန္းမွာက်ေတာ့ ႀကီးႀကီးေမ၊ ႀကီးႀကီးရီနဲ႔ မမသန္းတို႔ ေနၾကပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး တစ္ခန္းမွာေတာ့ ဦးလွေဖနဲ႔ သူ႔သမီး မမလွလွတို႔ ေနပါတယ္။ မမလွလွကလည္း မမသန္းလို ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ေမာင္နမ ႏွစ္၀မ္းကြဲပါ။ သူ႔ကို သူ႔ထက္ ငယ္တဲ့သူအားလံုးက မမလွလို႔ ေခၚေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူ႔နာမည္ အျပည့္အစံုအတိုင္း မမလွလွလို႔ပဲ ေခၚခဲ့တာ ဘာေၾကာင့္မွန္း မသိပါဘူး။

အဲဒီ့ မမလွလွရဲ႕ အေဖ ဦးလွေဖ၊ ကၽြန္ေတာ့္အေခၚ ဦးႀကီးလွေဖက ေခသူ မဟုတ္ဗ်။ အဲဒီ့ေခတ္ မႏၲေလး ႐ုပ္ရွင္ရဲ႕ ဇာတ္ကားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ျဖတ္ေလွ်ာက္ေလာက္ကေတာ့ ကားတိုင္းလိုလိုမွာ ပါခဲ့ပါေသးလားဗ်ား။

ရွပ္အက်ႌကို အျမဲတေစ ပုဆိုးအျပင္ ထုတ္၀တ္ၿပီး ခပ္ျပံဳးျပံဳးမ်က္ႏွာေပးနဲ႔ အသားျဖဴျဖဴ မ်က္လံုးျပဴးျပဴး အရပ္ျမင့္ျမင့္ ဦးႀကီးလွေဖဟာ အရပ္ပုပု ဂင္တိုတို မ်က္စိေပါက္ ေမွးေမွး ဦးႀကီးထြမ္အိမ္နဲ႔က ဘုရားစူး ညီအစ္ကိုပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔က ဦးႀကီးလွေဖနဲ႔ ပိုနီးစပ္ပါေသးတယ္။

ဦးႀကီးထြမ္အိမ္ကိုက်ေတာ့ ေမာင္ႏွမခ်င္းေတာင္ ခပ္ေရွာင္ေရွာင္ရယ္။ ဦးႀကီးထြမ္အိမ္က စိတ္ပဲ ေနာက္ေနသလိုလို၊ မထင္ရင္ စိတ္ပဲ ထေဖာက္တတ္သလိုလို ေျပာသံၾကားဖူးတယ္။ ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးပဲ သိပါလိမ့္မယ္။

သည္အပိုင္းမွာ ေျပာၾကဆိုၾကတာေလးေတြ

Thu Ma အားလုံးၿပီးရင္စာအုပ္ထုတ္ပါ ဦးေရ…

Saw Zar Li ဖတ္ရင္းနဲ ့မ်က္လံုးထဲမွာ Family tree ဆြဲၾကည့္ေနရတယ္… ဒါေတာင္ ေမ့ေမ့သြားလို ့အေပၚျပန္တက္ျပီး အမ်ိဳးစပ္ရတာ ခဏခဏပဲ

Thu Ma သမီးက ဘြားညိဳကို သတိရသြားတယ္။ ဘြားညိဳကမ်က္စိမွဳန္ေတာ့ သမီးက စာဖတ္ဖတ္ျပရတယ္။ သမီးကို အဘြားက စာေတာ္ဖတ္တဲ့ သူကမိဘုရားႀကီးေပါ့ 🙂 သမီး စာဖတ္တာ ေတာ္သတဲ့။ အဲဒါေၾကာင့္ တစ္တန္းေလာက္မွာတင္ သတင္းစာကို ေကာင္းေကာင္းဖတ္တတ္ေနၿပီ။ ဘြားညိဳေက်းဇူး 🙂

Nge Thar စာအုပ္ထုတ္ျဖစ္ေအာင္ ထုတ္ေနာ္ ၾဆာ စာအုပ္နဲ႔မွ ဇာတ္ရည္လည္ေအာင္ အပီအျပင္ ဖတ္ရမယ္ ခုေတာ့ ဆန္႔တငင္ငင္ရယ္

ATK စကၠဴဖိုးရယ္၊ ပံုႏွိပ္ခရယ္အတြက္ ပိုက္ဆံေလး စုထားေလ။ ၿပီးရင္ အရပ္တကာ လည္ၿပီး ခမ်ားကိုယ္တိုင္ လိုက္ေ၀။ အလကားေပးေတာင္ ယူမယ့္သူ ရိွမွာ မဟုတ္ေတာ့တဲ့ ေခတ္ဗ်။ ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔စာအုပ္လို စာအုပ္မ်ိဳးမွ ေရာင္းေကာင္းတာ။ ကၽြန္ေတာ့္လိုေကာင္ ေရးတာမ်ားေတာ့ အဖက္လုပ္ ဖတ္မယ့္သူက သည္တိုင္းျပည္ႀကီးမွာ တစ္ေထာင္ရိွ ကံေကာင္း။

Nge Thar တကယ္မူပိုင္ခြင့္ေပးမလား ဆရာ

Zabe Lwïn shi par dae shint!

ATK ေပးပါသဗ်ာ

Kay Zac ဘဘဦးလွေဖကသမီးကိုသိပ္ခ်စ္တာ။ ေန႔လည္ မုန္႔စားဆင္းခ်ိန္ဆိုရင္ ေက်ာင္းထိလိုက္လာၿပီး မုန္႔ေတြ လာလာပို႔တာ။ တအားလည္း အလိုလိုက္တယ္၊ ႐ုပ္႐ွင္ထဲမွာ ပါရမယ္ဆိုရင္ ေသခ်ာ ျပင္ဆင္ၿပီးမွ သြားတာ။ ေခါင္းေပါင္းေလး တစ္လူလူနဲ႔။ ႀကီးႀကီးလွ ဆံုးေတာ့ သမီးမရိွဘူး။

ATK အြင္… ဦးႀကီးလွေဖ မဆံုးခင္ ညည္းကို ေမြးတာလား။ က်ဳပ္က ညည္းေတာင္ မမွီလိုက္ဘူး မွတ္လို႔။ ႏုခ်က္ေအ။ ညည္းအေမကို ဒါေတြ ျပေနေသးလား။ သူဖတ္ရင္ ဘာေျပာမလဲ မသိဘူး။

Kay Zac လုဂ်ီးေဒ အိမ္မွာ မရွဝူးဂ်။ ကေလးေဒပဲ အုပ္ခ်ဳပ္ေနဒယ္ ဟဲဟဲ။ မွီဒါေပါ့စ္၊ ဦးလွေဖရဲ႕အသည္းေက်ာ္က သမ်ားေလ အတူမရိွ အတုမရိွဘဲ။

သမီးငယ္ငယ္ေလးမွာ ဆံုးတယ္၊ ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္ကို သိပ္ခ်စ္ သိပ္အလိုလိုက္တဲ့လူဆိုေတာ့ အခုထိ မွတ္မိေနတယ္။

Soe Myat Myo Shwe စာလံုးေပါင္း အမွန္ေမးခ်င္လို႕ပါဆရာ… စာသိပ္ဖတ္တယ္လို႔ မဟုတ္ဘူးလားလို႔။ ပ သတ္နဲ႔ပဲ အျမဲ မွတ္ထားမိသလိုျဖစ္ေနေတာ့ သမီး အမွတ္မွားေနတာလား သိခ်င္ပါတယ္။

ATK ေက်းဇူးပါဗ်ာ။ သမီး မွန္ပါတယ္။ ဆရာမွားပါတယ္။ ျပင္လိုက္ပါ့မယ္။ သိပ္က အမွန္ပါဗ်ာ။ ၀ဋ္ဆိုတာ လည္တတ္တဲ့ သေဘာရိွတယ္ အေမထြား Myint ေရ… (ေဟ့… ဘာရယ္တာလဲကြ) 🙂 Kay Ma… ဒါဆို သူပါတဲ့ ဓာတ္ရွင္ေတြေရာ ၾကည့္ဖူးလိုက္ေသးလား။ ေမေမဘြားဘြား၊ ဦးႀကီးကိုကိုလို႔ ေရးတဲ့အခါ ေလးေလးတင္တင္လည္း တစ္ေနရာမွာေတာ့ ပါရဦးမွာ။ ခက္တာက ေဆြမ်ိဳးလည္း စပ္လို႔ မရဘူး။ ညည္းပါ ျပန္ပါလာေတာ့မယ့္ သေဘာေတာ့ ရိွတယ္။ ေခါင္းစဥ္ေတာင္ စဥ္းစားၿပီးေနၿပီ။ ခိုေဒါင္ ခိုင္ဇင္မဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေလးနဲ႔။ မနိပ္လားးးးး 😛

Advertisements
No comments yet

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: