Skip to content

အေဟာင္းထဲက အစုတ္ေတြ – ၄

13 March 2015

၂၀၁၅ ခုႏွစ္ မတ္လ ၇ ရက္

ဘ၀မွာ ပထမဆံုး ၾကံဳဖူးတဲ့ အေရးအခင္း

အဲ… ေတာင္ႀကီးမွာ ေက်ာင္းတက္ေနတုန္း တ႐ုတ္အေရးအခင္းနဲ႔လည္း ၾကံဳလိုက္ရပါေသးတယ္။ အဲဒီ့ အေရးအခင္းက တစ္ျပည္လံုးမွာ ျဖစ္ခဲ့တယ္ ထင္တယ္။ အခု ျပန္ရွာၾကည့္ေတာ့ ၁၉၆၇ ခုႏွစ္ ဇြန္လ ၂၆ ရက္ ေန႔မွာ စတင္ျဖစ္ပြားခဲ့တာပါ။

ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕ကိုလည္း ကူးစက္လာခဲ့ၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းေရွ႕မွာလည္း ေအာ္သံ ဟစ္သံေတြ ခပ္သဲ့သဲ့ ၾကားခဲ့ရပါတယ္။ ေက်ာင္းတံခါးကို လံုေနေအာင္ ပိတ္ထားခဲ့ၾကၿပီး ဆရာမေတြက ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြကို ေက်ာင္းရဲ႕ ေျမတိုက္ခန္းထဲ ပုန္းခိုင္းခဲ့လို႔ ပုန္းေနခဲ့ရတာကို မွတ္မိေနပါေသးတယ္။ မ်က္စိထဲေတာင္ ျမင္ေယာင္ေနေသးတယ္။

အဲဒီ့အခ်ိန္က တ႐ုတ္ျပည္မွာ ယဥ္ေက်းမႈ ေတာ္လွန္ေရး စတင္ဆင္ႏႊဲေနခ်ိန္နဲ႔ တိုက္ဆိုင္ေနခဲ့ပါတယ္။

anti-chinese-riotsers-prayed-long-live-general-ne-winဗမာျပည္မွာေတာ့ ဗိုလ္ေန၀င္း အာဏာသိမ္းခဲ့ၿပီး ငါးႏွစ္ေက်ာ္အၾကာေပါ့။ တိုင္းျပည္ႀကီးကို ေခ်ာက္ထဲက်မယ့္ဆဲဆဲ လက္မတင္ေလးအလိုမွာ ကယ္တင္ခဲ့ရရွာေလသူ ဗိုလ္ေန၀င္းရဲ႕ ေအာင္ျမင္မႈ အသီးအပြင့္ေတြကေတာ့ ေငြေၾကး ေဖာင္းပြခဲ့တယ္၊ လူသံုးကုန္ပစၥည္း ရွားပါးခဲ့တယ္၊ အဆိုးဆံုးကေတာ့ ဆန္ရွားတာပါပဲ။

ဗမာေတြ႕ အတြက္ ဆန္က အသက္ေသြးေၾကာ။ အဲေတာ့ ဒါေတြကို အာ႐ံု လႊဲႏိုင္ဖို႔အတြက္ ဗိုလ္ေန၀င္းဆိုတဲ့ ေက်းဇူးရွင္ႀကီးက သည္အေရးအခင္းကို ဖန္တီးခဲ့ပါတယ္။ သူ႔လက္ပါးေစေတြက လသာလမ္းက တ႐ုတ္ အလယ္တန္းေက်ာင္းကို မီး႐ိႈ႕ခဲ့တဲ့အျပင္ တ႐ုတ္ေက်ာင္းသူေလးေတြကို အရွင္လတ္လတ္ မီး႐ိႈ႕လိုက္တဲ့နည္းနဲ႔ သည္အေရးအခင္းကို စတင္လိုက္ပါတယ္။ ေခတ္ေပၚ စကားနဲ႔ ေျပာရင္ေတာ့ သူ႔လက္ပါးေစေတြ မဟုတ္ဘူးေပါ့ေနာ္။ “ေဒါသထြက္ေနတဲ့ လူအုပ္ႀကီး”ေပပဲေပါ့ ခင္ဗ်ာ။

သူကိုယ္တိုင္က တ႐ုတ္ကျပားတစ္ေယာက္ျဖစ္ေပမယ့္ ကိုယ္ေရးၾကံဳတဲ့အခါ ဇာတ္တူသားခ်င္းလည္း စားတာေပါ့။ သည္အေရးအခင္းက လူထုႀကီးရဲ႕ သူ႔အေပၚမွာ ထြက္ေနတဲ့ ေဒါသေတြကို အထုပ္ျဖည္ႏိုင္ေအာင္ ဖန္တီးေပးလိုက္တာပါ။ ၾကားထဲက ခံရသူေတြကေတာ့ ေပါက္ေဖာ္ေတြေပါ့။ အီစိမ့္ေနေအာင္ကို ခံလိုက္ရတာပ။

အဲတုန္းက ဗမာျပည္မွာ တ႐ုတ္က သံုးမ်ိဳးပဲ ရိွပါေသးတယ္။ ကိုးကန္႔ေတြ ဘာေတြ ၾကားေတာင္ မၾကားဖူးေသးဘူး။ ယူနန္ဆိုတာ ေ၀လာေ၀း။ အက်ႌတိုရယ္၊ အက်ႌရွည္ရယ္၊ ဟကရယ္ သံုးမ်ိဳးပဲ ဗမာျပည္မွာ ရိွတာ။ အက်ႌတိုဆိုတာက ကြမ္တံုတ႐ုတ္ေတြ၊ မူရင္းက ကြမ္တံုျပည္နယ္က လာ။ အက်ႌရွည္က ဟုတ္က်ံ႕၊ ဖႈက်န္႔ျပည္နယ္က လာတာ၊ ဟကဆိုတာက ဆိုတာက အဲဒီ့ႏွစ္မ်ိဳးၾကား၊ စကေပါ့။

ကၽြန္ေတာ့္ေဘးေတာ္ႀကီး၊ ေမေမဘြားဘြားရဲ႕ အဘိုးက အက်ႌရွည္မ်ိဳးလို႔ အေမ့ဆီက သိထားရပါတယ္။

ေတာင္ႀကီးမွာ ေက်ာင္းတက္ခဲ့ပံုနဲ႔ ပတ္သက္သမွ် ဒါေလာက္ဆို အကုန္စံုၿပီ မွတ္တယ္။ သတိရလာေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ့္ထံုးစံအတိုင္း ရတဲ့ေနရာမွာ ေဖာက္ေဖာက္ ေရးသြားတာေပါ့ဗ်ာ။ စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္းလည္း အခုေလာက္ဆို ကၽြန္ေတာ့္ အ႐ူးလြယ္အိတ္နဲ႔ အသားက်ေနၿပီပဲဟာ… ေနာ့။

ေရးရင္းနဲ႔ မ်က္ရည္ေပါက္ေပါက္ ျပန္က်ရတဲ့အျဖစ္တစ္ခု

ေလာဓေလ့မွာ ေနခဲ့တာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ခါးသီးတယ္လို႔ ေရးခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ ခါးသီးပံုေတြ သိပ္အက်ယ္ မခ်ဲ႕ရေသးဘူး။

ေမေမ့ကို အညိဳအမည္းနဲ႔ ဖူးေရာင္ေနေအာင္ အေဖက ႐ိုက္ႏွက္ထားတဲ့ ဒဏ္ရာေတြနဲ႔ ျမင္ရတဲ့ အႀကိမ္ေပါင္းက မနည္းဘူး။ ကၽြန္ေတာ္သည္လည္း ကၽြဲ႐ိုက္ ႏြား႐ိုက္ အ႐ိုက္ခံခဲ့ရပါတယ္။ တစ္ခါမ်ားဆို ကၽြန္ေတာ့္ကို တိုင္မွာ ခါးပတ္နဲ႔ ပတ္ၿပီး တုပ္ေႏွာင္ ႐ိုက္ႏွက္တာအထိ ခံရဖူးပါတယ္။

စဥ္းစားၾကည့္ပါဗ်ာ။ ေတာင္ႀကီးေက်ာင္း သြားေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ဆယ္ႏွစ္ မျပည့္ေသးဘူး။ အဲဒီ့ထက္ ငယ္တဲ့ အရြယ္မွာတင္ပဲ ကၽြဲလို ႏြားလို အ႐ိုက္ခံခဲ့ရတာပါ။

အဆိုးဆံုးက အ႐ိုက္ခံရလို႔ အသားနာတဲ့အတြက္ ေအာ္တာ၊ ငိုတာကိုပဲ အသံမထြက္နဲ႔၊ အသံထြက္ရင္ ပိုနာမယ္ဆိုၿပီး ဆင့္ဆင့္ အ႐ိုက္ခံရတဲ့ ဘ၀ပါ။ အဲဒါႀကီးကေတာ့ အေတာ့္ကို ဆိုးပါတယ္။ ေျပးစရာ၊ အားကိုးစရာ ဘာမွ မရိွတဲ့ဘ၀၊ ကယ္မဲ့သူ ေ၀းတဲ့ဘ၀၊ သည္မိဘကိုပဲ အားကိုးေနရတဲ့ဘ၀မွာ အဲလို အႏွိပ္စက္ခံလိုက္ရျခင္းဟာ ေအးႏိုင္ေၾကာင့္ ေပါက္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ေပၚက ဆူးထက္ အဆမတန္ ခိုင္မာ မ်ားျပားၿပီး ခၽြန္ျမေနပါေတာ့တယ္။

အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ အေဖ့ဘ၀ေနာက္ခံ၊ ပညာရည္၊ ေဇာစတာေတြကို ျမင္လာခဲ့ၿပီမို႔ အေဖ့အေပၚ နားလည္လို႔ ရခဲ့ၿပီ ျဖစ္သလို အေဖ့ေက်းဇူးေၾကာင့္ အခုလို ေနႏိုင္၊ စားႏိုင္၊ ရပ္တည္ႏိုင္ခဲ့တာကိုလည္း သေဘာေပါက္လာခဲ့ၿပီ ျဖစ္ေပမယ့္၊ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ေပၚက အေဖေပးခဲ့တဲ့ ဒဏ္ရာ ဒဏ္ခ်က္ေတြ မရိွေတာ့ၿပီ ျဖစ္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္အသည္းထဲမွာ နက္နက္႐ိႈင္း႐ိုင္း စူး၀င္ေနတဲ့ ဒဏ္ရာအမာရြတ္ႀကီးကေတာ့ က်န္ရိွေနဆဲပါပဲ။

မေမ့ႏိုင္တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြထဲက အျပင္းစားတစ္ခုကေတာ့ အေဖႏွိပ္စက္လို႔ ညႀကီး မိုးခ်ဳပ္ ေလာဓေလ့အိမ္ကေန အေမ ကၽြန္ေတာ့္ လက္ကိုဆြဲၿပီး ထြက္သြားတဲ့ ညတစ္ညပါပဲ။ ဘယ္ကို သြားမွန္း မသိဘူး။ ေနာက္ဆံုးမွာ ေလာပိတနဲ႔ ၁၂ မိုင္ ေ၀းတဲ့ လြိဳင္ေကာ္က ကယားအိမ္ တစ္အိမ္ကို ေရာက္သြားတာ ျမင္ေယာင္ မွတ္မိေနတယ္။ ေနာက္ ဘာဆက္ျဖစ္လဲ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။

အဲဒီ့အိမ္ကို မေရာက္ခင္ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ ေမေမက ေမာလား… သားလို႔ ေမးတဲ့ အသံကို ျပန္ၾကားေယာင္မိသလို ေမာပါဘူး… ေမေမလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ေျဖခဲ့တာကိုလည္း မွတ္မိေနပါေသးတယ္။ တကယ္ေတာ့ ေမာတာေပါ့ဗ်ာ။ ၇ ႏွစ္ ၈ ႏွစ္အရြယ္ကေလးတစ္ေယာက္ ေလွ်ာက္လိုက္ရတဲ့ ခရီးက နီးမွ မနီးတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ေမေမ့ကို သနားတဲ့စိတ္၊ ခ်စ္တဲ့စိတ္၊ ကၽြန္ေတာ့္ေၾကာင့္ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္မွာ စိုးရိမ္တဲ့စိတ္နဲ႔ မေမာပါဘူး ေမေမရယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေျဖခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ေမေမ့ကို အားေပးႏိုင္တဲ့ တစ္ခုတည္းေသာ နည္းလမ္းပဲေလ။

အဲဒီ့ကယားအိမ္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ သားအမိကို ေပါင္မုန္႔တစ္ပန္းကန္နဲ႔ သၾကား တစ္ပန္းကန္ ခ်ေကၽြးတာလည္း ျမင္ေယာင္ မွတ္မိေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ မစားခဲ့တာကိုလည္း မွတ္မိပါတယ္။ အဲဒီ့အရြယ္မွာ ေပါင္မုန္႔ေထာပတ္သုတ္ကို ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ စားဖူးေပမယ့္ တစ္ခါမွ သၾကားနဲ႔ တို႔မစားဖူးပါဘူး။ ဘယ္သူကမွလည္း အဲလိုမ်ိဳး တစ္ခါမွ ခ်မေပးဖူးပါဘူး။ တစ္သက္တာမွာလည္း အဲဒီ့ တစ္ခါပဲ ၾကံဳဖူးတာပါ။

အဲဒါက လြဲရင္ က်န္တာေတြ ကၽြန္ေတာ္ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ အဲဒီ့ညက ဘယ္မွာ အိပ္တယ္၊ ေနာက္ ဘာဆက္ျဖစ္တယ္လဲ မသိေတာ့ဘူး။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ေနာက္ဆံုးက်ေတာ့လည္း မယားနဲ႔ သားကို ကမ္းကုန္ေအာင္ ႐ိုက္နွက္ ႏွိပ္စက္ႏိုင္တဲ့ ဖေအလို႔ ေခၚသူ လူႀကီးလက္ထဲ ျပန္ေရာက္ရတာနဲ႔ အဆံုးသတ္တာပဲေလ။

ေတာင္ႀကီးကအျပန္မွာ အေဖေပးတဲ့ လက္ေဆာင္

ေတာင္ႀကီးမွာ ေက်ာင္းေနၿပီး ျပန္လာေတာ့ ေတာင္ႀကီးသားေတြရဲ႕ “ဗ်”အသံုးကို ႏႈတ္စြဲလာတယ္။ “ဟုတ္ကဲ့ဗ်”လို႔ ေျပာတတ္လာတယ္။

အဲဒါနဲ႔တင္ ႐ိုင္းတယ္ဆိုၿပီး အေဖ ေဆာ္ပေလာ္တီးတာ ခံလိုက္ရပါေရာလား။

စာမတတ္ ေပမတတ္၊ စာမဖတ္ ေပမဖတ္ ပီတာ ဖခင္ႀကီးဆိုေတာ့ အဲဒါကို ႐ိုင္းတယ္ မွတ္ရွာတာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ေလးတန္းပဲ ေျဖထားရေသးေတာ့ ရင္းျမစ္ကို မသိဘူး။ အသားလြတ္ႀကီး ခံလိုက္ရပါတယ္။

ရင္းျမစ္ကို သိတဲ့ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀ေလာက္က်ေတာ့ ဦးေဆာ္ပေလာ္က မရိွေတာ့ဘူး။

“ဗ်”ဆိုတာ “ဘုရာ့”က ဆင္းသက္တာပါ။ ကာလေရြ႕ေလ်ာသြားေတာ့ “”ဗ်” ျဖစ္သြားပါတယ္။ (အခုေခတ္ ဖြဘုတ္မွာ ဘ၀ကို “ဘြ”လို႔ ေျပာသလိုမ်ိဳး၊ လင္မယားကို “လင္မ်ား”လို႔ ေျပာသလိုမ်ိဳး အသံထြက္ ေႏွာသြားတာပါ။)

“ခင္ဗ်”ဆိုတာက “သခင္ဘုရာ့”ပါ။ “ခင္ဗ်ား”ဆိုတာ “သခင္ဘုရား”က ဆင္းသက္တာပါ။
ဒါျဖင့္ အမ်ိဳးသမီးေတြ သံုးတဲ့ “ရွင္” “ရွင့္”က ေရာလို႔ ေမးစရာ ရိွပါတယ္။ သူက ပိုရွင္းပါတယ္။ “အရွင္” “အရွင့္”ဆိုတဲ့ “အရွင္သခင္”ကို ေျပာတဲ့ အသံုးက ဆင္းသက္တာပါ။

ကၽြန္ေတာ္၊ ကၽြန္မဆိုတဲ့ အသံုးကလည္း စာလံုးေပါင္း ဘယ္လိုေျပာင္းေရးေရး အနက္ရင္းကေတာ့ မိမိကိုယ္ကို ႏွိမ့္ခ်တဲ့ ျမန္မာအသံုးပါ။

“ကၽြန္ုပ္”ဆိုတာက ကၽြန္ေတာ္ဆိုတာထက္ မိမိကိုယ္ကို ပိုႏွိမ့္ခ်ၿပီး အႏုပ္စား ကၽြန္ပါလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေခၚေ၀ၚ သံုးစြဲတာ ျဖစ္ပါတယ္။ “က်ဳပ္”ဆိုတာက အဲဒီ့ ကၽြႏ္ုပ္ကို ျမန္ျမန္ ေျပာရင္း ကူးသြားတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္မွ က်ေနာ္၊ က်ေနာ္မွ ေက်ာ္… ေက်ာ္လို႔ ေျပာမိတတ္ၾကသလို ျဖစ္ပါတယ္။

ေလးတန္းစာေမးပြဲၿပီးေတာ့ ေလာဓေလ့ကို ခဏျပန္ရေသးတယ္ ထင္တယ္။ အဲဒီ့မွာ ဗ်ေၾကာင့္ အေဆာ္ခံလိုက္ရတာ မွတ္တယ္။ ေက်ာင္းဖြင့္ခါနီးေတာ့ မႏၲေလးကို သြားရပါတယ္။ အေဖ လိုက္ပို႔ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို အမွတ္ ၉ ေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းအပ္ပါတယ္။ ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစားထားခဲ့ပါတယ္။

အမွတ္ ၉ မွာ

အမွတ္ ၉ ေက်ာင္းက၊ အရင္ သာသနာျပဳေက်ာင္းအေနနဲ႔ စိန္႔ပီတာ (St. Peter’s) လို႔ ထင္ရွားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီးက ဦးလွ။ ဆရာႀကီးက ေအာ္စတင္ကားေလးနဲ႔ ေက်ာင္းလာတယ္။

st_peters__mandalay2သည္ေက်ာင္းမွာ နဂိုကတည္းက မေကာင္းလွတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ပ်က္စီးျခင္း ငါးပါး စံုေတာ့တာပဲ။

ေက်ာင္းက ေယာက္်ားေလးေတြခ်ည္း ထားတဲ့ေက်ာင္း။ နယ္စံုက ေယာက္်ားေလးေပါင္းစံု စုေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငါးတန္းေက်ာင္းသားဆိုတာက အငယ္ဆံုး။ အတန္းႀကီး ရွစ္တန္း၊ ကိုးတန္း၊ ဆယ္တန္း တက္ေနတဲ့သူေတြက ပိုမ်ားတယ္။

အဲဒီ့မွာ အျပာစာအုပ္ေတြ လိႈပ္ေပါလယ္ေအာင္ ဖတ္ဖူးေတာ့တာပါပဲဗ်ား။ အရြယ္ မတိုင္ခင္၊ မသိအပ္ေသးခင္ ဖိုမကိစၥေတြကို စသိလာေတာ့တာပါပဲ။

ဘယ့္ႏွယ္ဗ်ာ၊ ငါးတန္းတက္စဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ဆယ္ႏွစ္သာသာပဲ ရိွေသးတယ္။ ၁၁ ႏွစ္ကိုက သီတင္းကၽြတ္ၿပီးမွ ျပည့္မွာေလ။ အဲဒီ့အရြယ္ေလးနဲ႔ အဲဒါေတြ သိတယ္ ဆိုတာ အခုေခတ္မွာေတာ့ အဆန္းမဟုတ္ေပမယ့္ ဟိုေခတ္တုန္းကေတာ့ မတရား ေစာေနေတာ့တာေပါ့။

ေနာက္အတတ္ေကာင္းတစ္ခုက ေဆးလိပ္ေသာက္တာ အဲဒီ့မွာ စတာပဲ။ အဲဒါလည္း အတန္းႀကီးေတြရဲ႕ ေက်းဇူးနဲ႔ေပါ့။ နဂိုကမွ မခိုင္က်ည္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္၊ ဘာမဆို စမ္းလုပ္ၾကည့္ခ်င္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္ စမ္းလိုက္ပါေရာလား။ စမ္းရင္းနဲ႔ ႀကိဳက္သြားပါေရာလား။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းစာဆိုတာကလည္း အဲတုန္းက သာသနာျပဳေက်ာင္း အေငြ႕အသက္နဲ႔ဆိုေတာ့ နားလည္ေအာင္ တတ္ေအာင္ သင္တာကို ဦးစားေပးတာ။ အဲေတာ့ ေက်ာင္းစာက သိပ္မဖိစီးဘူး။ စာသင္ခ်ိန္ သင္၊ စာၾကည့္ခ်ိန္ ၾကည့္ရင္ ၿပီးၿပီ။ အားခ်ိန္၊ နားခ်ိန္က အျပည့္ရတယ္။ စေန၊ တနဂၤေႏြဆို တစ္ေနကုန္နီးနီး အားေနတာ။ အားတဲ့အခ်ိန္ဆို မဟုတ္တာလုပ္လို႔က တယ္ေကာင္းေပါ့။

ၾကက္ေျခနီ အသင္း၀င္တယ္။ ဘင္ခရာအသင္း ၀င္တယ္။ ဘင္ခရာေက်းဇူးနဲ႔ ပေလြ မႈတ္တတ္လာတယ္။ ဒို၊ ေရ၊ မီ၊ ဖာေတြ သိလာတယ္။ ၾကက္ေျခနီကက်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေခတ္မွာ အခုေခတ္ ၾကက္ေျခနီလို ေပစုပ္စုပ္ အေရာင္အဆင္းနဲ႔ အ၀တ္အစား မဟုတ္ဘူး။ အေပၚေအာက္ အျဖဴ ၀တ္ရတာဆိုေတာ့ အဲဒါကို သေဘာကို က်လို႔။

တစ္ခါတစ္ေလ ေန႔လယ္ေန႔ခင္းဆိုရင္ ကိုခင္ေမာင္ေက်ာ္ဆိုတဲ့ အတန္းႀကီးက ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္က ေက်ာင္းခန္းမထဲမွာ စႏၵယား လာလာတီးတယ္။ အဲဒါဆို သြားေမာ့ေပါ့။ သူ႔နာမည္ မွတ္မိေနတာက ေနာင္အခါ ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္ ေရာက္လာေတာ့လည္း သူနဲ႔ ျပန္ဆံုတဲ့အျပင္ ကၽြန္ေတာ္ေရးတဲ့ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို သူ အေကာ္ဒီယံ တီးေပးခဲ့ဖူးလို႔ပါ။

ေနာက္တစ္ေယာက္က ရွစ္တန္းက အစ္ကိုႀကီး။ ကိုခင္ေမာင္ေဆြ။ သူနဲ႔က ဘင္ခရာမွာ သိသြားတာ။ သူက စစ္ခရာ မႈတ္တာ။

ေန႔လယ္ ထမင္းစားခ်ိန္ဆို သူ႔စက္ဘီးေပၚ ကၽြန္ေတာ့္ကို တင္ေခၚသြားၿပီး နဘဲၾကဴး ရပ္ထဲက သူ႔အိမ္ကို သြားတယ္။ သူ႔အိမ္မွာ ထမင္းေကၽြးတယ္။ အမဲသားဟင္းနဲ႔ အမ်ားဆံုး စားရတာကို မွတ္မိေနတယ္။ ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစားဘ၀မွာ ဟင္းေကာင္း ေကၽြးေကာင္း မစားရေတာ့ သူ႔အိမ္မွာ စားရတဲ့ အမဲသားဟင္းက နတ္သုဒၶာေပပဲေပါ့။

အဲဒီ့ေက်ာင္းမွာေနရင္းနဲ႔ ေက်ာင္းက ေဘာလံုးကြင္းထဲ စက္ဘီး လာလာစီးတဲ့ ေန႔ေက်ာင္းသား သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ စက္ဘီးကို ယူယူစီးရင္း စီးတတ္သြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ သည္တိုင္း မတက္တတ္၊ မဆင္းတတ္ပါဘူး။ ခြတက္၊ ၿပီးမွ စီး။ ရပ္၊ ၿပီးမွ ခြဆင္း။ အဲဒါမ်ိဳးပဲ တတ္ခဲ့တာ။

ကၽြန္ေတာ္ ငတို

အမွတ္ ၉ ေက်ာင္းမွာ သိပ္အဆင္မေျပတာက အစားအေသာက္ပဲ။ အမွတ္ ၃ မွာတုန္းကလို ေက်ာင္းက ခ်က္တာ သိပ္မေကာင္းဘူး။ ၀က္သားဆို အေခါက္မွာ အေမႊးေတြ ငုတ္စိျမင္ရေသး။ ဒါေပသည့္ ဘာမွ ေရြးစရာ မရိွတာ၊ ရိွတာ စားေပါ့။

မုန္႔ဖိုးကေတာ့ တစ္မတ္လား ရတယ္။ ေဆးလိပ္ပါ ေသာက္တတ္ေနၿပီဆိုေတာ့ ဘယ္ေလာက္ပါေတာ့မလဲ။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အခက္ၾကံဳၿပီေပါ့။ အငတ္ခံႏိုင္မွ ေဆးလိပ္ေသာက္ႏိုင္တာေပါ့။

အဲေတာ့လည္း အလြယ္လမ္း လိုက္ျပန္တာေပါ့ဗ်ာ။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ဆို ေစ်းခ်ိဳသြားတယ္။ မုန္႔ေတာ့ စားရတာေပါ့။ မုန္႔ဖိုးေတာ့ ဘယ္သူမွ မေပးၾကဘူး။ ႀကီးႀကီးေမတို႔၊ ႀကီးႀကီးဦးတို႔၊ မမသန္းတို႔က ဆန္သည္ေတြ မဟုတ္ၾကေတာ့ဘူး။ ဦးေန၀င္းတန္ခိုးနဲ႔ ပဲသည္ေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကၿပီ။ ပဲမ်ိဳးစံု ေရာင္းေနၾကပါတယ္။

အခက္က ၾကံဳေနတုန္း အကြက္က မမလွလွဆီမွာ သြားေတြ႕တာ။

မမလွလွက ကြမ္း၊ ကြမ္းသီးနဲ႔ ကြမ္းယာထဲ ထည့္တဲ့ အဆပလာေတြ ေရာင္းတယ္။ မမလွလွက ဟိုႀကီးႀကီးေတြထက္ အေရာင္းအ၀ယ္ ပိုေကာင္းတယ္။ ေကၽြးခ်င္ ေမြးခ်င္ စိတ္ကလည္း ဟိုအေဒၚေတြထက္ ပိုမ်ားတယ္။ အဲေတာ့ မမလွလွဆိုင္သြားရင္း ဂြင္ေတြ႕သြားတာ။

ဘာဂြင္လဲဆိုေတာ့ မမလွလွရဲ႕ ဆိုင္က ေရာင္းေၾကးပိုက္ဆံေသတၱာထဲကေန ငါးက်ပ္၊ တစ္ဆယ္ အလစ္ ႏိႈက္ေတာ့တာေပါ့။ ေတာင္ႀကီးေက်ာင္းတုန္းက အလစ္သမား၊ အခုက်ေတာ့ သူခိုး။ ကၽြန္ေတာ္ တိုးတက္လာပံု ေျပာပါတယ္။

ဒါေပသည့္ မေကာင္းမႈဟူသည္ ဆိတ္ကြယ္ရာ မရိွဆိုတဲ့အတိုင္း သိပ္ေတာင္ မခိုးလိုက္ရဘူး။ မမလွလွ သိသြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဆံုးမတယ္။

ခိုးတုန္းကသာ ခိုးတာ၊ အဲလို မိသြားေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္ဆိုတဲ့ ေကာင္က ရွက္ေသးတာ။ အဲဒါနဲ႔ မမလွဆိုင္ မသြားေတာ့ဘူးေပါ့။

ဘိုင္က်တဲ့ဘ၀ကလည္း ဒံုရင္း ျပန္ေရာက္ေတာ့တာေပါ့။

ေက်းဇူးတင္စရာ ေကာင္းတာက မမလွလွက ဘယ္သူ႔ကိုမွ ျပန္ေျပာျပခဲ့ဟန္ မတူပါဘူး။ ေမေမ့ကိုေတာင္ ေျပာမျပခဲ့ဘူးထင္တယ္။ ေျပာျပခဲ့ရင္လည္း အေမ့ဆီကေန အေဖ့ဆီေရာက္၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း အေသ အ႐ိုက္ခံရဦးမွာ ေသခ်ာပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္အေဖ အ႐ိုက္ၾကမ္းတာလည္း သူတို႔အားလံုး သိထားၿပီး ျဖစ္ေလေတာ့ကာ ကၽြန္ေတာ့္ကို သနားတာနဲ႔ ျပန္မတိုင္တာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။

ေန႔ေက်ာင္းသားဘ၀

သည့္ထက္ အတတ္စံုေတာ့တာက ညဘက္က်ရင္ ေက်ာင္းအုတ္တံတိုင္းကို ေက်ာ္တက္၊ အျပင္ကို ခိုးထြက္ၿပီး ညေစ်းတန္းကို သြားတာပါ။ အဲဒါလည္း အေဖာ္ေကာင္းတာနဲ႔ လုပ္ျပန္တာ။

အသက္မွ ၁၁ ႏွစ္ မျပည့္ေသးဘူး။ အတတ္က စံုေနၿပီ။

ညေစ်းတန္းမွာ အတန္းထဲက တစ္ေယာက္က ေစ်းထြက္တယ္။ သူ႔နာမည္လည္း မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ သူ ဆိုင္ထြက္တယ္ဆိုတာ သူ႔မိဘကို ကူရတာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က အဲဒီ့ဆိုင္မွ သြားထိုင္ၿပီး ေလလို႔ ေကာင္းေနတာေပါ့။

တျခား ဘာမွေတာ့ မေလပါဘူး။ ေဆးလိပ္ေသာက္တာ အလြန္ဆံုးေပါ့။ ၁၁ ႏွစ္ဆိုေတာ့လည္း တျခား ဘာမွ မလုပ္တတ္ေသးပါဘူး။

ဒါလည္း မၾကာဘူး။ အေဆာင္မွဴးက သိသြားျပန္တယ္။ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးဆီ တင္ျပတယ္။ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးက မိဘေခၚတယ္။

ေလာပိတကေန အေဖ လိုက္လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစား အျဖစ္ကေန ထုတ္လိုက္တယ္။ အေဖက သူ႔သေဘာနဲ႔ သူ ထုတ္တာလား၊ ေက်ာင္းက လက္မခံေတာ့တာလားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးလည္း မသိဘူး။

သီတင္းကၽြတ္ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ ေရာက္တာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစား မဟုတ္ေတာ့ဘဲ ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္တာနဲ႔ ဦးႀကီးကိုကိုတို႔အိမ္ကေန ေက်ာင္းတက္ရၿပီေပါ့။

အမွန္ေတာ့ ေမေမဘြားဘြားရဲ႕ အိမ္ေပါ့။ ၈၁ လမ္း၊ စက္ရွင္လမ္းနားမွာပါ။ ေဘးတစ္အိမ္ေက်ာ္က ထြန္းမမ ပံုႏွိပ္တိုက္ ရိွတယ္။ အဲဒီ့ပံုႏွိပ္တိုက္က ရြယ္တူတစ္ေယာက္နဲ႔ ကစားဖက္ ျဖစ္လိုက္ေသးတယ္။ သူ႕နာမည္ေတာ့ ေမ့သြားၿပီ။

အိမ္ရဲ႕ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္၊ ေပတစ္ရာလမ္းရဲ႕ ဟိုတစ္ဖက္ျခမ္းမွာေတာ့ ေရအိုးစင္ တစ္စင္ရိွတယ္။ အဲဒါေတာ့ မေမ့ဘူး။ နဖူးစည္းက “ဦးသန္းျမင့္ႏွင့္ ဇနီးမ်ား ေကာင္းမႈ”တဲ့ဗ်ား။

အဲဒီ့ေခတ္က ဦးသန္းျမင့္က သူေဌးေပါ့။ သူက ဇနီး ေလးေယာက္ဆိုလား ရိွတယ္။ ေစ်းထဲကို အဲ့ဒီ့ထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႔ သြားရင္း အဲဒီ့တစ္ေယာက္က ထဘီတစ္တည္ ပူဆာတယ္ ဆိုပါစို႔။ သူက ၀ယ္ေပးမယ္လို႔ ေျပာၿပီး ဆုိင္နဲ႔ အဆင္ကို ေသခ်ာ မွတ္လာခဲ့တယ္။

ၿပီးရင္ မယားႀကီးဆီကို သြားတယ္။ မယားႀကီးက အဲဒီ့ ထဘီကို ေလးေယာက္စာ ေလးကြင္း တစ္ခါတည္း ၀ယ္ၿပီး ကားတစ္စီးနဲ႔ အိမ္သံုးအိမ္ကို မယားႀကီးကိုယ္တိုင္ တစ္ကြင္းစီ ပတ္ပို႔ရတယ္ဆိုပဲ။ ဟုတ္ မဟုတ္ေတာ့ မသိဘူး။ ပိုင္တယ္ေနာ္ smile emoticon

အမွန္ေတာ့ ဦးသန္းျမင့္ ပိုင္တာထက္၊ သူ႔ၾကြယ္၀မႈက ပိုင္တာပါ။ မိန္းမ ေလးေယာက္စလံုးကို တစ္ေယာက္ တိုက္တစ္လံုး၊ ကားတစ္စီးနဲ႔ ထားႏိုင္တဲ့သူေပကိုး။

စာေတြ ကဗ်ာေတြ

ေက်ာင္းစာမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ပံုမွန္ပဲ။ အညံ့ႀကီးလည္း မဟုတ္၊ အေတာ္ႀကီးလည္း မဟုတ္ဘူး။ အလယ္ အလတ္ကေန သြားေနတာ။ အမွန္ကေတာ့ ႀကိဳးစားရင္ ရပါတယ္။ စာက်က္ရင္ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္က အဲဒီ့ က်က္စာေတြကို တယ္ပ်င္းတာ။ စိတ္ကေလးကလည္း ေလလို႔ ေကာင္းေနၿပီ မဟုတ္လား။

ဦးႀကီးကိုကိုတို႔ အိမ္မွာေနတာ့ ပန္းကန္ေဆးတဲ့ တာ၀န္ကို ကၽြန္ေတာ္ယူရတယ္။ ႀကီးႀကီးက ခ်က္ေပါ့။ ညစာ စားၿပီးၿပီဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သံုးေယာက္စားတဲ့ ပန္းကန္မွန္သမွ် ကၽြန္ေတာ္ပဲ စုပံုေဆးရတာေပါ့။

ေနာက္ေဖး မီးဖိုေခ်ာင္ေဘးက အုတ္ခင္းထားတဲ့ ေနရာလြတ္မွာ စဥ့္အိုးတစ္လံုး ခ်ထားတယ္။ အဲဒီ့ထဲလည္း ကၽြန္ေတာ္ပဲ ေရျဖည့္ရတယ္။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီ့က ေရနဲ႔ စားၿပီးသား ပန္းကန္ေတြ စိမ္ေျပနေျပ ထိုင္ေဆးေပေရာ့ပဲ။

အဘိုးတို႔ ေျမာက္အိမ္ကိုလည္း တစ္ခါတစ္ရံသြားေပါ့။ က်န္တဲ့ ေက်ာင္းအားခ်ိန္မွာေတာ့ အိမ္ထဲမွာပဲ စာအုပ္ဖတ္၊ ကိုယ့္အေတြးနဲ႔ ကိုယ္ေန၊ စာေတြ၊ ကဗ်ာေတြ ေရးေပါ့။

ဟုတ္တယ္။ ေလးတန္း ေက်ာင္းနံရံကပ္စာေစာင္မွာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ပါၿပီးကတည္းက ကၽြန္ေတာ္က စာ၊ ကဗ်ာ မွန္မွန္ ေရးေနခဲ့ပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ အစြမ္းျပခြင့္ေတာ့ မၾကံဳေတာ့ပါဘူး။

မၾကံဳလည္း ဘာအေရးလဲ။ ေလာပိတမွာ ေနကတည္းက စိတ္ညစ္ရင္ စာေရးၿပီး စိတ္ေျဖရတဲ့ အေလ့အထက အလိုလို စြဲလာခဲ့တာ။ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲက မြန္းၾကပ္မႈေတြကို ေျပာျပစရာ စာရြက္ပဲ ရိွတာကိုး။

ငါးတန္းေရာက္ေနတဲ့အခါေတာ့ လူရည္ေလး နည္းနည္းလည္လာၿပီျဖစ္သလို တစ္ေန႔က်ရင္ ကိုယ္သည္လည္း သီးျခားရပ္တည္ရမယ့္ လူသားတစ္ေယာက္ ျဖစ္တယ္ဆိုတာကို သေဘာေပါက္ေနပါၿပီ။ ကိုယ့္စိတ္နဲ႔ ကိုယ္ဆိုတာကလည္း သိလာေနတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ စာ ကဗ်ာေရးတာေတြ ပိုလုပ္ျဖစ္လာခဲ့ပါေတာ့တယ္။

ေတြ႕သမွ် စာအုပ္ေတြလည္း တြန္းဖတ္ေနပါတယ္။ ဘာစာအုပ္ပဲျဖစ္ျဖစ္ မ်က္စိေအာက္ ေရာက္လာတာ အကုန္ဖတ္တာပဲ။ နားလည္တာလည္း ရိွ၊ နားမလည္တာလည္း ရိွေပါ့။

သည္အပိုင္းမွာ ေျပာၾကတာေလးေတြ

Amy Nang ႐ိုက္ခံရတဲ့အရသာကို ကိုယ္ခ်င္းစာတယ္။ က်ေနာ္ဆို ၃တန္းတုန္းက ေပါင္က်ိဳးတဲ့အထိ ႐ိုက္ခံရတာ… တိုင္မွာ ႀကိဳးတုပ္ၿပီး ႐ိုက္ခံရတာေတာ့ ေျပာမေနနဲ႔ေတာ့… ဆရာ့လိုပဲ… အခု အသက္ေတြ ႀကီးလာၿပီးေတာ့မွ အေဖ့ရဲ႕ေကာင္းကြက္ေတြနဲ႔ ျပန္စဥ္းစားႏိုင္တာ… ငယ္ငယ္ကဆို အေဖကို ေသပါေစလို႔ေတာင္ ဆုေတာင္းခဲ့ဖူးတာ… စိတ္ထဲမွာ ဘာအၿငိဳးမွ မရိွေပမယ့္ ဆူးေတာ့ က်န္တယ္။

Shin Shin Aung Htunကိုယ္လည္း ငယ္ငယ္က ႐ိုက္ႏွက္အဆံုးမခံခဲ့ရတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ နာက်င္တဲ့ ရသကို သင္ယူတတ္ခဲ႔တယ္။ အမ့ကို မုန္းတာမ်ိဳးေတာ့ လံုးဝ မဟုတ္ပါဘူး။ ခု အေမတစ္ေယာက္ျဖစ္လာေတာ့ ကေလးကို တခါတရံ လက္ပါမိတယ္။ ဆင္ျခင္တံုတရား နည္းပါးတာေပါ့ေလ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဆူးတစ္ေခ်ာင္းေတာ့ မျဖစ္ေစခ်င္လို႔ ႀကိဳးစားရဦးမယ္။

Kay Zacအမွတ္ ၉ေက်ာင္းလို႔ ၾကားလိုက္တိုင္း မ်က္စိထဲ ျမင္လာတာက ေက်ာင္းေပါက္ဝနဲ႔တည့္တည့္က ေဘာလံုးကြင္းႀကီးပဲ၊ ၿပီးရင္ ေဘးက သမ်ားတို႔ ခစ္စမတ္မွာ သြားၿပီး ငတ္ႀကီးက်ေနၾကသံဝင္း

May Thandar Win 😦 ဆရာေရ ဖတ္ရတာ စိတ္မေကာင္းဘူး။ ႐ိုက္ႏွက္ ဆံုးမတဲ့ မိဘေတြ တအားမုန္းတယ္။ ငယ္ဘ၀ တေလွ်ာက္လံုး အေမက လက္ဖ်ားနဲ႔ေတာင္ မထိခဲ့တာကိုလည္း ပိုေက်းဇူးတင္မိတယ္။ ဒါနဲ႔ ဆရာ ဦးေန၀င္းတံခိုးနဲ႔ ပဲသည္ေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကၿပီ။ စာေၾကာင္းမွာ တံခိုး ျဖစ္ေနတုန္းပဲ

ATKေက်းဇူးပါ။ ေနာက္ ေတြ႕ရင္လည္း ေျပာဦးေနာ္။ သမ်ားက အိုက္သာမ်ိဳး စိတ္မခ်ိဳးဒတ္၀ူးးးးး

May Thandar Winေျပာမယ္ အျပန္အလွန္ေပါ့ ဟိ

May Thandar Winမွတ္မွတ္ရရ ျမန္မာတိုင္းမ္မယ္လုပ္တုန္းက ပထမဆံုးအႀကိမ္ အရက္ေသာက္ၿပီး မူးဖူးတာ အိမ္ျပန္လာေတာ့ ကုတင္ေပၚ ဘိုင္းကနဲ ေမွာက္ရက္အိပ္ေပ်ာ္သြားတုန္း အေမလာၿပီး တင္ပါးကို ဖ်တ္ဖ်တ္ လာ႐ိုက္တာ တသက္လံုးမွာ အေမ သမီး အသားကို ပထမဆံုးထိဖူးတာပဲ။ ဒါလည္း ျခင္ရိုက္ေပးသေလာက္ေတာင္ မရွိဘူး 🙂

ATKၾကြားထွာေအ

May Thandar Win;P ဟိ

Oakker Seithuအခုခ်ိန္ထိ အဲဒီဗ်က ႏွဳတ္က်ိဳးေနတုန္းပဲ။

ငယ္တုန္းက ကၽြန္ေတာ့္ ေမေမ ႐ိုက္ရင္ ဘာလုပ္လို႔ ဘယ္ႏွစ္ခ်က္ အ႐ိုက္ခံရမယ္။ ေရွာင္ရင္ ပိုအ႐ိုက္ခံရမယ္လို႔ေျပာၿပီး ႐ိုက္တယ္ခင္ဗ်။ အဲလို႐ိုက္မယ္ဆို လက္ပိုက္ၿပီး ျဖစ္ျဖစ္၊ တိုင္ကို ဖက္ၿပီး ျဖစ္ျဖစ္ အရိုက္ခံရတယ္။

တစ္တန္းလား ႏွစ္တန္းလားမသိဘူး။ အ႐ိုက္ခံရလို႔ ေအာ္ရင္ ပံုမွန္အတိုင္း (အား) လို႔မေအာ္ဘူးတဲ့။ (အားဗ်၊ အားဗ်) ဆိုၿပီး ေအာ္တယ္တဲ့။ ဟီး ။ ဗ်ဆိုတဲ့ စကားလံုးကို ႏွဳတ္က်ိဳးေနတာကိုး

ATKTeacher Nilar လည္း အၾကမ္းဖက္သမႀကီးေပပဲကိုးးးးးးး မထင္ရဘူးေနာ္

Oakker Seithuအေဖတာ၀န္ေကာ အေမတာ၀န္ေကာ ထမ္းရတာဆိုေတာ့ ဒီနည္းပဲ သံုးမွျဖစ္မွာကိုး ဆရာရဲ႕ 

(ဟိ ေရွ႕ေနလိုက္ေပးတာ)

ATKေအး… ေရွ႕ေနပဲလိုက္။ အဲဒီ့နည္းကို ကိုယ့္သားသမီး လက္ထက္မွာ လံုး၀ မသံုးမိေစနဲ႔။ ေကာင္းတဲ့ အလုပ္မဟုတ္ဘူး။

Nilar Myintက်ြန္မက သားေတြကို မလုပ္ရဘူးအ႐ိုက္ခံရမယ္လို႕ ေျပာထားတဲ့တားျမစ္ခ်က္ေတြလုပ္ရင္၊ လိမ္ေျပာရင္၊ ခိုးရင္ ရိုက္ပါတယ္ဆရာေရ။ အမ်ားအားျဖင့္ ၂ ခ်က္ပါ။ အျပစ္ငယ္ရင္ ၁ခ်က္ေပါ့ေလ။ တင္ပါးကိုပဲ ႐ိုက္ပါတယ္။ ေဒါသတႀကီး ကၽြဲ႐ိုက္ ႏြားရိုက္ေတာ့ တစ္ခါမွမရိုက္ဖူးပါဘူး။ မ႐ိုက္ခင္ အျပစ္ကို ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာျပီး သူတို႔ လုပ္ရပ္ မွန္မမွန္ အရင္ သံုးသပ္ျပေသးတာပါ။ တရားခြင္မွာလိုေလ။ ဆရာမပီပီ ေလရွည္တာပါ။ အ႐ိုက္ခံ႐င္လက္ပိုက္ (ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ တိုင္ဖက္ေပါ့ေလ) ရပါတယ္။ ႐ိုက္တုန္း လက္နဲ႔ကာမိရင္ လက္နာသြားမွာစိုးလို႔ပါ။ အေၾကာင္းအရာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ဘာေၾကာင့္လုပ္သင့္တယ္ မလုပ္သင့္ဘူး၊ ေကာင္းတယ္ မေကာင္းဘူးဆိုတာေတြကို အျမဲလိုလို ဥပမာေတြ ေပးၿပီး ဆံုးမထားပါရက္နဲ႔ မစဥ္းမစားလုပ္လို႔ကေတာ့ ၀ါးျခမ္းျပား ဒဏ္ပါပဲဆရာေရ ။ (အခုက်ေတာ့လည္း အသက္က စကားေျပာလာတာထင္ပါရဲ႕ ေက်ာင္းမွာေတာင္ တုတ္မကိုင္ျဖစ္ေတာ့ပါဘူး)

ATK MaShin MaShin မေရ… မ႐ိုက္တာေတာ့ အေကာင္းဆံုးပါပဲ။ မလႊဲသာလို႔ ႐ိုက္မယ္ဆိုရင္ Teacher Nilar Myint ေျပာသလို ေဒါသတႀကီး ႐ိုက္တာမ်ိဳး မျဖစ္ေအာင္ ဂ႐ုစိုက္ပါ။ ကေလးကို လိမၼာေစခ်င္တာလား၊ ငါ့ေဒါသကို အထုပ္ျဖည္မွာလားဆိုတာ ကေလးကို ႐ိုက္ခါနီးတိုင္း စဥ္းစားေစခ်င္ပါတယ္။ သိပ္ငယ္ေသးတဲ့ အရြယ္မွာ နာနာေတာင္ တအား ႐ိုက္စရာ မလိုပါဘူး။ စပ္စပ္ကေလးေလာက္နဲ႔ ျဖစ္ပါတယ္။ သိတတ္တဲ့ အရြယ္ေရာက္ရင္ လံုး၀ ႐ိုက္စရာ မလိုေတာ့ပါဘူး။ နားလည္ေအာင္ ေျပာျပႏိုင္ပါၿပီ။

အဲ… စိတ္ခ်မ္းသာစရာေကာင္းတာက ဘယ္သားသမီးျဖစ္ျဖစ္ မေအ ႐ိုက္တာကို သိပ္မဥပါဒ္ၾကဘူးဗ်။ ဖေအကိုသာ ဘ၀တစ္သက္စာ ပိုၿပီး မွတ္ၾကတာပါ။

၂၀၁၅ ခုႏွစ္ မတ္လ ၈ ရက္

ျမန္မာ အကြာအေ၀းအတိုင္းအတာ စနစ္

ေန႔ေက်ာင္းသားဘ၀မွာ စိတ္ခ်မ္းသာစရာ ေကာင္းတာကေတာ့ ေက်ာင္းသြားေက်ာင္းျပန္ ခရီးပါပဲ။

အိမ္က ၈၁ လမ္းေပၚ၊ ၁၉ လမ္းနဲ႔ သိပ္မလွမ္းလွတဲ့ ေနရာမွာ။ အဲဒီ့ကေန ၂၅ လမ္နဲ႔ ၂၆ လမ္းၾကား၊ ေရႊတေခ်ာင္း အေနာက္ဖက္မွာ ရိွတဲ့ အမွတ္ ၉ ေက်ာင္းကို ေျခလ်င္ ႀကိတ္ရတာေပါ့ဗ်ာ။

တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ေက်ာင္းသြား ေက်ာင္းျပန္ စုစုေပါင္း မႏၲေလးအေခၚ ၉ ျပေက်ာ္ကို ေလွ်ာက္ခဲ့ရတာဗ်။ နည္းနည္းေနာေနာ မဟုတ္ဘူး။

မႏၲေလးအေခၚ တစ္ျပ၊ ႏွစ္ျပကို ၾကား႐ံုပဲ ၾကားဖူးၿပီး ဘယ္လို တြက္မွန္း မသိသူေတြအတြက္ အက်ယ္ေလး နည္းနည္း ခ်ဲ႕ျပပါ့မယ္။

မႏၲေလးၿမိဳ႕ကို မင္းတုန္းမင္းႀကီးက သာသနာ ၂၄၀၀ ျပည့္အထိမ္းအမွတ္အေနနဲ႔ တည္ခဲ့တာမို႔ သူ႔နန္းေတာ္ တစ္ပတ္ (ေလးဘက္ ေလးတန္) ကို “တာ”ေပါင္း ၂၄၀၀ နဲ႔ တည္ခဲ့ပါတယ္။ နန္းေတာ္က စတုရန္းပံုစံမို႔ အဲဒီ့ တာေပါင္း ၂၄၀၀ ဟာ တစ္ဘက္မွာ တာေပါင္း ၆၀၀ စီ ရိွတယ္။ တစ္တာက ခုနစ္ေတာင္ ရိွတယ္။ ေပနဲ႔ ေျပာရင္ ၁၀ ေပခြဲ။

“တာ”ဆိုတာ ျမန္မာတုိ႔ရဲ႕ အတိုင္းအထြာပါ။ အကြာအေ၀း၊ အတိုင္းအရွည္ကို ေျပာတဲ့ စကားလံုးလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ “ေန႔တာ” “ညဥ့္တာ”ကို လူတိုင္း ၾကားဖူးမွာပါ။ အလားတူ “တာတို” “တာလတ္” “တာေ၀း”ေျပးပြဲဆိုတာေတြဟာလည္း အဲဒီ့ “တာ”ကို ေျပာတဲ့ ေ၀ါဟာရပါပဲ။

တာမွာက အမ်ိဳးမ်ိဳးရိွျပန္တယ္။ ျမင့္မိုရ္တာ၊ စကၠ၀ါတာ အစရိွသျဖင့္။ ႐ႈပ္သထက္ ပို႐ႈပ္ကုန္မွာစိုးလို႔ အေသး ထပ္မစိတ္ေတာ့ပါဘူး။ (ကၽြန္ေတာ္လည္း အဲသေလာက္ အေသးစိတ္ မသိပါဘူး။ 🙂 )

မႏၲေလး နန္းေတာ္ရဲ႕ တာေပါင္း ၂၄၀၀ ကိုေတာ့ ျမင့္မိုရ္တာနဲ႔ တြက္ထားတာမို႔ တစ္တာဟာ ခုနစ္ေတာင္ ျဖစ္ေနတာပါ။ စကၠ၀ါတာ ဆိုရင္ တစ္တာကို ဆယ္ေတာင္ ရိွပါတယ္။ (လူအထင္ႀကီးေအာင္ ေလွ်ာက္ေျပာေနတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္။ သိသေလာက္ေလး ျပန္လက္ဆင့္ကမ္းေပးတာပါ။)

Mandalayတစ္နည္းေျပာရင္ နန္းေတာ္ အရပ္မ်က္ႏွာ ၿမိဳ႕႐ိုး အုတ္တံတိုင္းတစ္ဖက္၊ ဒါမွမဟုတ္ က်ံဳးတစ္ဖက္ဟာ တာေပါင္း ၆၀၀ ရိွတယ္။ ျပအေနနဲ႔ ေျပာရင္း ၁၂ ျပ ရိွတယ္။

ျပဆိုတာက ျပအိုးလို႔ ေခၚတဲ့ နန္းေတာ္ၿမိဳ႕႐ိုး ထိပ္က ျပႆဒ္အေဆာင္ငယ္ တစ္ခုနဲ႔ တစ္ခု အကြာအေ၀းျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ တစ္ျပဟာ တာေပါင္း ၅၀ ရိွသြားတယ္။ တစ္တာကို ၁၀ ေပခြဲ ရိွတာမို႔ တစ္ျပဟာ ၅၂၅ ေပ၊ ကိုက္နဲ႔ ေျပာရင္ ၁၇၅ ကိုက္၊ မီတာနဲ႔ ေျပာရင္ ၁၆၀ မီတာရိွပါတယ္။

တစ္ဖာလံုဟာ ကိုက္ေပါင္း ၂၂၀ ရိွတာမို႔ တစ္ျပနဲ႔ တစ္စိတ္ (တစ္ျပရဲ႕ ေလးပံုတစ္ပံု)ဟာ တစ္ဖာလံုေလာက္ ရိွတယ္။ လြယ္ေအာင္ ေျပာရင္ ငါးျပဟာ ေလးဖာလံု ျပည့္ဖို႔ ငါးေပပဲ လိုပါေတာ့တယ္။ သည္ေတာ့ ၁၀ ျပဆိုရင္ တစ္မိုင္ျပည့္ဖို႔ ၁၀ ေပပဲ လိုေတာ့မွာပါ။

(ေသခ်ာလည္း ျပန္တြက္ၾကည့္ရင္ တြက္ၾကည့္ၾကဦးေနာ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ဦးလွေဆြထက္ အေျခခံ သခ်ၤာ ပိုမွန္ေအာင္ တြက္ႏိုင္မယ္ ထင္တာပဲ။ 😀 )

အဲ… ကၽြန္ေတာ့္ ေန႔စဥ္ ေက်ာင္းသြားေက်ာင္းျပန္ခရီးဟာ အသြား ကိုးျပ၊ အျပန္ ကိုးျပ ရိွတာမို႔ စုစုေပါင္း ၁၈ ျပဆိုေတာ့ ၁၄ ဖာလံု (တစ္မိုင္နဲ႔ ေျခာက္ဖာလံု) ေက်ာ္ေက်ာ္ပါ။

မႏၲေလးက သယ္ယူပို႔ေဆာင္ေရး

သည္ခရီးမွာ ဘယ္သူမွ ကၽြန္ေတာ့္ကို တခုတ္တရ လိုက္ပို႔မေနပါဘူး။ မနက္တုိင္ ကိုယ့္ဘာသာ လြယ္အိတ္ေလးလြယ္၊ ႀကီးႀကီးထည့္ေပးတဲ့ ထမင္းခ်ိဳင့္ေလးဆြဲတဲ့ၿပီး ငိုက္စိုက္ငိုက္စိုက္နဲ႔ တစ္ေယာက္တည္း ဟိုေမာ့ သည္ေမာ့ ေလွ်ာက္ရတာေပါ့။

အျပန္လည္း တစ္ေယာက္တည္း ျပန္ေပါ့။ ဘယ္သူမွ လာႀကိဳေပးမေနဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တင္လားဆိုေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ တစ္ေက်ာင္းလံုးမွာ သူငယ္တန္း ကေလးေတြက လြဲရင္ ပထမတန္းကေလးကအစ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ႀကိတ္ေနၾကသူခ်ည္းပဲ။ စက္ဘီးနဲ႔ လာတဲ့သူက လာေပါ့။

ကၽြန္ေတာ့္ေတာ့ ဘယ္သူက စက္ဘီး၀ယ္ေပးေနမွာလဲ။ ဦးႀကီးကိုကိုမွာေတာင္ စက္ဘီး မရိွဘူးထင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ကေလးငယ္ဘ၀တုန္းကေတာ့ သူ စက္ဘီးစီးတာ၊ အိမ္မွာ စက္ဘီး ရိွတာ မွတ္မိတယ္။ ငါးတန္း သူ႔အိမ္မွာေနေတာ့ စက္ဘီးက သူ႔အိမ္မွာ မရိွေတာ့ျပန္ဘူး။ စီးပြားေရး အေျခအေနအရနဲ႔ တူပါတယ္။ သူက ဆိုခဲ့တဲ့အတိုင္း ဘာအလုပ္မွ မလုပ္တာကိုး။

အဲ… အဲလိုလည္း မဟုတ္ဘူး ထင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေရာေနၿပီ။ ေစ်းခ်ိဳ ေအ႐ံုထဲမွာပဲ ဦးႀကီးကိုကိုနဲ႔ ႀကီးႀကီးက ပရေဆးဆိုင္ ထြက္လိုက္ၾကေသးတယ္။ ဟုတ္တယ္။ ခုမွ နည္းနည္း ျပန္မွတ္မိလာၿပီ။

ဦးႀကီးကိုကိုရဲ႕ ဇနီး၊ ႀကီးႀကီး မခင္ရီရဲ႕ အစ္မ၀မ္းကြဲတစ္ေယာက္က ေအ႐ံုထဲမွာ ပရေဆးဆိုင္ထြက္တယ္။ အဲဒီ့ ဆိုင္နဲ႔ ကပ္လ်က္က ဆိုင္ခန္းေလး တစ္ခန္းငွားၿပီး သူတို႔ကလည္း တစ္ဆိုင္ထြက္တာ။ ႀကီးႀကီးပဲ အကုန္လံုး လုပ္ရတာပါ။

ဦးႀကီးကိုကိုကေတာ့ တိုက္ပံုအက်ႌနဲ႔ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ၀တ္လို႔ စားလို႔၊ ဘိုေကက ေက်ာ့လို႔နဲ႔ ေစ်းကို သြား၊ ဟိုက်ေတာ့ ဆိုင္ေပၚမွာ ငုတ္တုတ္ႀကီး ထိုင္၊ ေဆးေပါ့လိပ္ ထိုင္ေသာက္ေနတာပဲ။

MINOLTA DIGITAL CAMERAေစ်းသြားရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္ေရွ႕ ၈၁ လမ္းေပၚကေန ေစ်းခ်ိဳ အေရာက္ေျပးတဲ့ ကား၀ါကို စီးရတယ္။ မႏၲေလးမွာက ကား၀ါ၊ ကားနီ၊ ကားျပာဆိုတဲ့ ခ်က္ပလက္ (ရွဲဗွရားေလး Chevrolet) ေခါင္းတို ဘတ္(စ္)ကားအိုႀကီးေတြနဲ႔ လိုင္းကား ေျပးတယ္။

ကားေတြမွာ ယာဥ္လိုင္း အမွတ္စဥ္ေတြေတာ့ ရိွတာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ မွတ္မထားမိဘူး။ ကား၀ါ၊ ကားနီ၊ ကားျပာပဲ သိေတာ့တယ္။ အခုလည္း ရိွေသး မွတ္တယ္။ ဘုရားႀကီး (မဟာမုနိ) သြားခ်င္ ကားျပာ စီး၊ မႏၲေလး ေတာင္ေျခသြားခ်င္ရင္ ကားနီ စီးရတာေလာက္ေတာ့ မွတ္မိေနပါေသးတယ္။

အဲဒီ့ကားေတြက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ တစ္ခုတည္းေသာ အမ်ားသံုး ယာဥ္ေပါ့။ မႏၲေလးမွာ အဲဒီ့အခ်ိန္က တစ္ၿမိဳ႕လံုး စက္ဘီးပဲ သံုးၾကတာ။ တစ္ၿမိဳ႕လံုးက ေျမျပန္႔ေတာ့ စက္ဘီးကလည္း အဆင္ေျပတာကိုး။ အဲေတာ့ အငွားယာဥ္ဆိုတာ မရိွဘူး။

အငွားယာဥ္အျဖစ္ အဲဒီ့တုန္းက သံုးၾကတာက ျမင္းလွည္း။

ျမင္းရထားေခတ္ကိုေတာ့ ကေလးတုန္းက ၾကံဳလိုက္ေသးေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ငါးတန္းက်ေတာ့ မႏၲေလးမွာ ျမင္းရထားေတြ မရိွေတာ့ဘူး။

ရထားနဲ႔ လွည္းနဲ႔ ဘာကြာလဲ သိခ်င္ၾကေသးလား

Horse-cartဟုတ္ကဲ့… လွည္းက ဘီးႏွစ္ဘီးနဲ႔ တြန္းလွည္းလို ပက္လက္ကေလး။ အဲဒါကိုမွ အေပၚက မိုးေရကာဖ်င္ ေပါင္းမိုး တပ္ထားတာ။ ျမင္းလွည္းဆရာက ျမင္းရဲ႕ ေနာက္တည့္တည့္ လမ္းကို မ်က္ႏွာမူတဲ့ ခံုတန္းမွာထိုင္တယ္။ ခရီးသည္က လွည္းရဲ႕ ေနာက္က တံခါးေလးက တစ္ဆင့္ တက္ၿပီး လမ္းကို ပခံုးထား စီးရတယ္။ ဒိုင္နာတို႔၊ ဟိုင္းလပ္(စ္)တို႔လို ကားေတြရဲ႕ ေနာက္ခန္းက ခံုတန္းေတြလိုေပါ့ဗ်ာ။ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ႏွစ္တန္း ရိွတယ္။ တစ္ဖက္ လူႀကီး ၂ ေယာက္ ေခ်ာင္ေခ်ာင္ စီးလို႔ ရတယ္။ ၾကပ္ၾကပ္ တိုးေ၀ွ႔စီးရင္ ေျခာက္ေယာက္ေပါ့။

ျမင္းရထားဆိုတာကေတာ့ အခု ေမၿမိဳ႕မွာ အနည္းအပါး ရိွေနပါေသးတယ္။ ရထားလံုး (ရထလံုးလို႔ အသံထြက္ၾကတယ္)လို႔လည္း ေခၚတယ္။ သူကက်ေတာ့ ဘီးေလးဘီးနဲ႔။ ရထားတြဲ အငယ္စားေလးလို ပတ္လည္ကို သစ္သားနဲ႔ အခိုင္အမာ ေဆာက္ထားတာ။ လွည္းဆရာက အဲဒီ့ ရထားအိမ္ရဲ႕ အျပင္ဘက္ ေခါင္မိုးထက္ေလာက္ ေနရာကေန ေမာင္းတယ္။

အထဲမွာ ထိုင္ရတာက ေနာက္တန္းက လမ္းကို မ်က္ႏွာမူတယ္၊ ေရွ႕တန္းက လမ္းကို ေက်ာေပးထားၿပီး ထိုင္ၾကရတာ။ သူကလည္း အမွန္ေတာ့ ေလးေယာက္စီးပဲ။

pyinoolwin2ေနာက္ၿပီးေတာ့ အဲဒီ့အခ်ိန္က မႏၲေလးက လမ္းမေတြေပၚမွာ ႏြားလွည္းေတြကိုလည္း ေတာ္ေတာ္ သံုးေနၾကတံုးဗ်။ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း အဲဒီ့ ႏြားေခ်း ေရွာင္ေနရတာကိုက အလုပ္တစ္ခု၊ ဖံုနံ႔၊ ေနာက္ေခ်းနံ႔၊ ျမင္းေခ်းနံ႔ေလးေတြ တသင္းသင္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္ေသာ မႏၲေလးေပါ့ဗ်ာ။

ေရးေနရင္းနဲ႔မွ တျခားဟာေတြလည္း စြတ္ကယ္စြတ္ကယ္ ျပန္သတိရတာနဲ႔ ငါးတန္းကေန ကေလးဘ၀ဘက္ နည္းနည္း ျပန္သြားလိုက္ဦးမယ္ေနာ္။

ကိုရင့္ဘြဲ႕အဆန္း

မႏၲေလးမွာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ရွင္ျပဳေပးခဲ့ၾကတာပါ။ အရြယ္ေလးမွ ဘာရိွဦးမွာလဲ၊ ငါးႏွစ္လား၊ ငါးႏွစ္ မျပည့္ေသးဘူးလား မသိဘူး။ အရင္ကေတာ့ ဓာတ္ပံုေလးေတြ ရိွပါတယ္။ ေမေမက ကၽြန္ေတာ့္ကို စိတ္ေပါက္ရင္ ကၽြန္ေတာ့္ဓာတ္ပံုေတြကို ဆုတ္ျဖဲပစ္ေတာ့တာမို႔ အခုေတာ့ ဘာအစအနမွ မက်န္ေတာ့ဘူး။

အမယ္… အဲတုန္းက ကေလးေလး ကၽြန္ေတာ္က ခ်စ္စရာေလးဗ်။ ကၽြန္ေတာ့္သား ငယ္ငယ္က ႐ုပ္နဲ႔ ခၽြတ္စြပ္ပဲ။ ႀကီးေတာ့သာ တျဖည္းျဖည္း အျမင္ကတ္စရာ ေကာင္းလာေတာ့တာပေလ။ 😀 

အဘိုးဦးခ်စ္ေမာင္က ျပဳေပးတာျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ေခါင္းေပါင္းတလူလူ၊ ဘန္ေကာက္ပုဆိုး တရႊမ္းရႊမ္းနဲ႔ တဟဲဟဲ ရယ္ၿပီး လူတကာကို ဧည့္ခံေနတဲ့ အဘိုးကို မ်က္လံုးထဲ ျပန္ျမင္ေယာင္လာတယ္။ ေသာ္ေသာ္ေတာင္ ၀တ္ေကာင္းစားလွနဲ႔ ရိွေနခဲ့ေသးတယ္။ အေဖေတာ့ မပါဘူး။ အေဖက အဲတုန္းက ေလာဓေလ့မွာပဲ။ အေမကေတာ့ ရိွသေပါ့။

အဲဒီ့ရွင္ျပဳပြဲက ေပ်ာ္စရာႀကီးပါ။ ေမေမဘြားဘြားလည္း ပြဲတက္ေသးလား၊ မတက္ဘူးလားေတာ့ မမွတ္မိဘူး။

လမ္း ၈၀ က်ံဳးထိပ္တန္းက သာသနာ့ဗိမာန္ အေပၚထပ္မွာ ဧည့္ခံတာ။ ေရခဲမုန္႔စားရတာ မွတ္မိေနတယ္။ ပရိသတ္ကို အဘိုးက ေကာင္းေကာင္းေကၽြးခဲ့တာ။ လူေတြ စည္တာလည္း မွတ္မိတယ္။

ညက်ေတာ့မွ အခက္ေပြၾကရေတာ့တာ။ ကၽြန္ေတာ္ ရွင္ျပဳတာကို အေပ်ာ္လြန္သြားတဲ့ ဦးႀကီးကိုကိုက အရက္ေတြ ေသာက္ၿပီး သူငယ္ခ်င္းကား တက္ေမာင္းရာက တိုက္မိလို႔ ဆိုတဲ့သတင္းက ညဘက္က် ေရာက္လာတာမို႔ အိမ္မွာ ပူၾကရျပန္တယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေမေမဘြားဘြားက စိုက္ၿပီး ေလ်ာ္ေပးရတာေပါ့။

ကၽြန္ေတာ္က သကၤန္းမႏိုင္ေသးတဲ့အရြယ္။ ထံုးစံအတိုင္း ကိုရင္ကို နာမည္ေပးတဲ့အခါ ေန႔နံသင့္ေအာင္ ရွင္အာစရလို႔ မွည့္ေခၚလိုက္ၾကတယ္။ ေလးေလးျမင့္ကလား၊ အဘိုးေလး ဦးလွေမာင္ကပဲလား မသိဘူး၊ ရွင္အာျပဲလို႔ ေျပာင္ေခၚတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ ကိုရင္နာမည္လည္း ရွင္အာျပဲ ျဖစ္သြားပါေရာလား။ ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ အသံကလည္း အေတာ္ႀကီး က်ယ္ေပသကိုး။

အဲဒီ့ကေန ေနာက္ နည္းနည္းထပ္ ျပန္ငယ္လိုက္ဦးမယ္။ ကၽြန္ေတာ္ စကားတတ္စ အခ်ိန္မွာျဖစ္ခဲ့တာပါ။

ေမေမဘြားဘြားအိမ္ ဖြဲ႕စည္းပံု

ကၽြန္ေတာ္တို႔ မႏၲေလးအိမ္ ဖြဲ႕စည္းပံုကို အရင္ေျပာမွ ျဖစ္မယ္။

အိမ္က အေရွ႕ဘက္ (က်ံဳးဘက္) ကို မ်က္ႏွာမူၿပီး ေဆာက္ထားတဲ့ အိမ္။ အိမ္၀င္းရဲ႕ ေတာင္ဘက္ျခမ္းကို ကပ္ေဆာက္ထားတယ္။

အတြင္းခန္း ဖြဲ႕စည္းပံုကေတာ့ ၀င္ေပါက္က အက်ယ္ႀကီး။ အဲဒီ့ ၀င္ေပါက္ရဲ႕ ဘယ္ဘက္၊ အိမ္ရဲ႕ ေတာင္ဘက္ ျခမ္းမွာ အခန္းတစ္ခန္း ရိွတယ္။ ေမေမဘြားဘြားက အဲဒီ့အခန္းမွာ ေနတာ။ ငါးတန္းမွာ ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီ့အိမ္မွာေနေတာ့ အဲဒီ့အခန္းက ကၽြန္ေတာ့္အခန္း ျဖစ္သြားၿပီ။ ေမေမဘြားဘြားက ေမေမတို႔နဲ႔ ေလာဓေလ့မွာ က်န္ရစ္ရွာတာကိုး။

ေမေမဘြားဘြာအန္းၿပီးရင္ အထပ္ခိုးေပၚ တက္တဲ့ ေလွကား ရိွတယ္။ အထပ္ခိုးေပၚ တက္တဲ့ ေလွကားဆိုလို႔ ခေနာ္နီ ခေနာနဲ႔ မမွတ္နဲ႔ဗ်။ ေလွကားအိမ္နဲ႔၊ ေလွကားေဘးမွာ ႏွစ္ေပေလာက္က်ယ္တဲ့ ေနရာလပ္နဲ႔။ ၿပီးရင္ ေနာက္တစ္ခန္း။ အဲဒီ့အခန္းမွာ ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ သားအမိ အိပ္ၾကတာကို မွတ္မိတယ္။ အေဖလာရင္လည္း အဲဒီ့အခန္းမွာပဲ အိပ္တယ္ ထင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ငါးတန္းက်ေတာ့ ဥိးႀကီးကိုကိုတို႔ လင္မယားက အဲဒီ့အခန္းမွာ အိပ္ၾကတယ္။

အဲဒီ့အခန္း ၿပီးရင္ အိမ္မႀကီးက ဆံုးသြားၿပီ။

၀င္ေပါက္နဲ႔ တည့္တည့္ရယ္၊ ၀င္ေပါက္ရဲ႕ ညာဘက္ျခမ္း၊ ဘယ္ဘက္က အခန္းေတြေလာက္ က်ယ္လြင့္တဲ့ ေနရာရယ္ကက်ေတာ့ အလြတ္။ ဟာလာ ဟင္းလင္း။ အဲဒီ့ အခန္းက်ယ္ႀကီးရဲ႕ ေခါင္းရင္းဘက္ ေထာင့္မွာ ကြပ္ပ်စ္က်ယ္ႀကီး တစ္လံုး ရိွတယ္။ အဲဒီ့ကြပ္ပ်စ္ႀကီးေပၚမွာ ဦးႀကီးကိုကိုနဲ႔ ႀကီးႀကီးက ညတိုင္က် အိပ္ၾကတာ။ ေန႔လယ္က်ရင္ေတာ့ ဟာလာ ဟင္းလင္းေပါ့။

ကြပ္ပ်စ္ေျခရင္းမွာ ဦးႀကီးကိုကိုရဲ႕ ဧရာမ ဘီ႐ိုႀကီး ရိွတယ္။ ကိုယ္လံုးေပၚမွန္ႀကီး တပ္လို႔၊ ကႏုတ္ပန္းေတြနဲ႔ ေရွးဘီ႐ိုႀကီး။

အိမ္အလယ္ ၀င္ေပါက္ အနီးမွာက စားပြဲတစ္လံုး ရိွတယ္။ တင္ခ်င္တာေတြ တင္ထားတာ၊ စာအုပ္၊ စာရြက္စာတမ္း၊ ဘာညာ။ ဦးႀကီးကိုကိုရဲ႕ ေဆးလိပ္၊ ေဆးတံစတာေတြလည္း ရိွတယ္။ အဲဒီ့ စားပြဲရဲ႕ ေနာက္မွာေတာ့ ထမင္းစားတဲ့ စားပြဲနဲ႔ ကုလားထိုင္ေတြ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သားအမိ အခန္း ၀င္ေပါက္နဲ႔ တည့္တည့္ ေလာက္မွာ။

အဲဒီ့ ထမင္းစားပြဲရဲ႕ အိမ္ေနာက္ေဖး နံရံကို ကပ္ၿပီး တည္ထားတာက အုတ္စင္ေလးတစ္ခု။ အဲဒီ့ အုတ္စင္ေလး ေပၚမွာ သဲခင္းထားတယ္။ သဲေပၚမွာ ေသာက္ေရအိုးႏွစ္လံုးတင္ထားတယ္။ သဲကို ေရဆြတ္ထားေတာ့ ေသာက္ေရက ေအးသေပါ့။

သူ႔ေဘးမွာက ေၾကာင္အိမ္။ ေရွးေၾကာင္အိမ္ပါ။ ေၾကာင္အိမ္ေရွ႕မွာ က်ီးက်ီးရဲ႕ မွန္တင္ခံုက ျပတင္းေပါက္ကို မ်က္ႏွာမူၿပီး ေျမာက္ဘက္နံရံနဲ႔ ကပ္လ်က္ ရိွေနတယ္ ေခြးေျခလို႔ ေခၚတဲ့ ခံုပုေလးနဲ႔ ထိုင္မွ မွန္ၾကည့္လို႔ရတဲ့ မွန္တင္ခံု အနိမ့္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒါ အိမ္အတြင္းပိုင္း ဖြဲ႕စည္းပံုပဲ။ အုတ္စင္နဲ႔ကၽြန္ေတာ္တို႔ အခန္းၾကားမွာ ေနာက္ေဖးကို ထြက္တဲ့ တံခါး ရိွတယ္။ အိမ္ေရွ႕တံခါးမႀကီးနဲ႔ တည့္တည့္ပဲ။ ေနာက္ေဖးကို ထြက္လိုက္ရင္ ကၽြန္ေတာ္ ပန္းကန္ေဆးရတဲ့ ေနရာရိွေသာ အုတ္ခံုရိွတယ္။ အုတ္ခံုရဲ႕ ဘယ္ညာမွာ အခန္းႏွစ္ခန္း ရိွၿပီး အိမ္မႀကီးနဲ႔ဆက္ေနတဲ့ အုတ္တိုက္ အဆြယ္ေလးေတြ ရိွတယ္။ ညာဘက္ (ေျမာက္ဘက္)က မီးဖိုေခ်ာင္။ အိမ္မႀကီးနဲ႔ ဆက္ထားတဲ့ သံတိုင္နဲ႔ ျပတင္းေပါက္ ရိွၿပီး အျမဲလို ဖြင့္ထားတယ္။ ညက်မွ ပိတ္တယ္။

ဘယ္ဘက္မွာက စတိုခန္း။ ဗ်ဳတ္စဗ်င္းေတာင္းေတြ ထားတယ္။ တစ္ခါ ၀င္ေမႊေတာ့ ေတြ႕ဖူးတာက အခုေခတ္ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ ႐ိုက္တဲ့ ပံုႏွိပ္စက္အႀကီးစားေလာက္ပဲ ရိွတဲ့ ခဲစာလံုး လက္လွည့္ ပံုႏွိပ္စက္ကေလး။ အခုေနမ်ား အဲဒါေတြ ရိွေသးရင္ တန္လိုက္မယ့္ ျဖစ္ျခင္း။ မသံုးတာ ၾကာေတာ့ ပ်က္ေနၿပီေပါ့။

အဲ… ေနာက္ထပ္ အေရးႀကီးတာလည္း ေတြ႕လိုက္ေသးသဗ်။ အဲဒါ ငါးတန္း အဲဒီ့အိမ္မွာ ေနတုန္း ၀င္ေမႊရင္း ေတြ႕တာပါ။ ကေလးတုန္းကေတာ့ တစ္ခါမွ မေမႊခဲ့ဖူးပါဘူး။

ဘာေတြ႕တယ္ မွတ္တံုး။ ဖို-မဆက္ဆံေရး ပညာေပး စာအုပ္ေလးခင္ဗ်။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ လွပ္ၾကည့္ၿပီး ရင္ေတြေတာင္ တုန္သြားတာနဲ႔ အသာျပန္ခ်ထားခဲ့တယ္။ ေနာက္တစ္ခါ ၀င္ေမႊေတာ့ မေတြ႕ေတာ့ဘူး။

အဲ… အဲဒီ့ စတိုခန္းကလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ သားအမိအိပ္ခန္းနဲ႔ ဆက္ေနတဲ့ သံတိုင္တပ္ ျပတင္းတစ္ခု ရိွေသးေပမယ့္ အဲဒီ့ျပတင္းကိုေတာ့ အေသပိတ္ထားတယ္။

အထပ္ခိုးကလည္း ထပ္ခိုးသာဆိုတယ္၊ ရန္ကုန္ အထပ္ခိုးလို နိမ့္နိမ့္ေလး မဟုတ္ဘူး။ လူႏွစ္ရပ္စာေလာက္ ျမင့္တယ္။ အေရွ႕ဘက္ ေခါင္းရင္းမွာက ဘုရားစင္ရိွတယ္။ အဲဒါက ျပင္က်ယ္ အလြတ္။ ေလွကားက တက္သြားရင္ ဘယ္ဘက္မွာ ဘုရားစင္။ ညာဘက္မွာက အခန္းက်ယ္ႀကီးတစ္ခန္း ရိွျပန္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္တုန္းက သံုးခဲ့ရတဲ့ ကၽြန္းပုခက္က အဲဒီ့အခန္းထဲမွာ ရိွတယ္။ အဲဒါကလြဲရင္ အခန္းလြတ္၊ ဖုန္ အလူးလူးနဲ႔။ ဖုန္ထုက လက္မ၀က္ေလာက္ေတာ့ အေပ်ာ့ပဲ။

အိမ္ၾကမ္းခင္းက အုတ္ေတြ စီထားတာ။ ဘိလပ္ေျမမေကာင္းေတာ့ အုတ္တစ္ခ်ပ္နဲ႔ တစ္ခ်ပ္ၾကားက သဲေတြ ေပၚၿပီး ဟတဲ့ဟာက ဟလို႔။

မ်က္မျမင္ မုဆိုးမနဲ႔ သားေတာ္ေမာင္ လူေပၚေၾကာ့တို႔ ဦးစီးၿပီး ေဆာက္လုပ္ထားတဲ့ အိမ္ဆိုေတာ့ အိမ္ေဆာက္တဲ့သူေတြ ပညာျပတာ အႀကီးအက်ယ္ ခံထားရတာေပါ့။ အမိုးက သြပ္မိုး။ မ်က္ႏွာက်က္ မရိွေတာ့ ပူခ်က္က ကမ္းကုန္။ ျပတင္းေပါက္ေတြေတာ့ အမ်ားသား။

အိမ္ဖြဲ႕စည္းပံု ေျပာၿပီးေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ့္ ဇာတ္လမ္းကို ေျပာမွ ျဖစ္မွာမို႔လို႔ပါ။

ဘာလဲေတာ့ မသိဘူးေပါ့ေနာ္

တစ္ညေသာအခါမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သားအမိ အိပ္ရာ၀င္သြားၿပီးေနာက္ ခဏ အၾကာ၊ ေျခရင္းက ေရအိုးစင္နားမွာ အက်ႌျဖဴ၊ ေဘာင္းဘီျဖဴ၀တ္ထားတဲ့ ဦးႀကီးကိုကိုကို လွမ္းျမင္လိုက္တယ္။ ဦးႀကီးကိုကို အျပင္သြားေနတာ ကၽြန္ေတာ္ သိတယ္။ သူျပန္မလာခင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔သားအမိက အိပ္ရာ၀င္ႏွင့္တာ။

ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေမေမ့ကို “ဟိုမွာ ဦးႀကီးကိုကို ျပန္ေရာက္လာၿပီ”လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။

ေမေမက ကၽြန္ေတာ့္ကို ပုတ္ၿပီး “ေအး… ေအး… သား အိပ္… အိပ္…”လုိ႔သာ ျပန္ေျပာပါတယ္။

အမွန္က ကၽြန္ေတာ္က အိပ္ေပ်ာ္သြားၿပီးတဲ့ေနာက္ တစ္နာရီေက်ာ္ ႏွစ္နာရီၾကာမွ ဦးႀကီးကိုကိုက တကယ္ ျပန္ေရာက္လာတာပါတဲ့။

ဒါဆို ေျခရင္း ေရအိုးစင္နားမွာ ကၽြန္ေတာ္ ျမင္လိုက္တဲ့ အျဖဴေရာင္အထက္ေအာက္နဲ႔က ဦးႀကီးကိုကို မဟုတ္ဘူးေပါ့။

အင္း…

ကၽြန္ေတာ့္ကစားစရာေတြ

ကေလးတုန္းက အျဖစ္ေတြထဲက က်န္ရစ္တာေတြ ေကာက္သင္းေကာက္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ငါးတန္းေက်ာင္းသား ဘ၀ဆီ ျပန္သြားလိုက္ေတာ့မယ္ေနာ္။ (ေရးရင္းနဲ႔မွ ထပ္သတိရစရာ ေပၚလာေသးရင္လည္း ေရးေသးတာေပါ့။)

ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေက်ာင္းသြားေက်ာင္းျပန္ခရီးကို သြားရာ၊ ျပန္ရာမွာ ကၽြန္ေတာ္က တစ္ေန႔ တစ္မ်ိဳး မ႐ိုးေအာင္ သြားတယ္။ ျဖတ္ခ်င္တဲ့ လမ္းက ျဖတ္သြားတယ္။ ေမာ့ခ်င္တာ ေမာ့သြားတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ ဓားတန္း၀င္းမွာ ၿမိဳ႕မအဖြဲ႕ သီခ်င္းတိုက္ေနသံေတြ ၾကားရင္ ရပ္နားေထာင္ခ်င္ ေထာင္လိုက္ေသးတယ္။

အဲသလို သြားရင္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ကူးယဥ္တတ္လာတယ္။ ခရီးက ရွည္ေတာ့ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး ဟိုေမာ့ သည္ေမာ့ရင္း အေတြးကို အေဖာ္လုပ္ရတာကိုး။ စိတ္ဆိုတာကလည္း အတိုင္းအဆမဲ့။ လက္ရိွဘ၀မွာ သိပ္ မေနေပ်ာ္တဲ့အခါ စိတ္ကူးထဲက ကိုယ့္ဘ၀ေလး ကိုယ့္ဘာသာ တည္ေဆာက္ရင္း စိတ္ကူးထဲမွာ ေပ်ာ္တတ္လာခဲ့ပါတယ္။

မႏၲေလးက စီးပြားေရး ေကာင္းတဲ့ၿမိဳ႕ ျဖစ္ေလေတာ့ ျဖတ္သြားရာ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္က တိုက္တာ အိမ္ေျခ ေကာင္းေကာင္းေတြ၊ ကားေတြကို ေငးေမာရင္း အဲဒီ့ဘ၀ေတြထဲ စိတ္ကူးနဲ႔ ၀င္ၾကည့္တာမ်ိဳးေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ ေနေနရတဲ့ဘ၀က မျပည့္စံုမွန္းကိုလည္း ေတာ္ေတာ္ႀကီး သေဘာေပါက္ေနပါၿပီ။

51EKpO0LXGL._SX300_အဲဒီ့ေခတ္က ဂစ္တာေတြ အခုလို မတြင္က်ယ္ေသးဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ သိပ္လိုခ်င္တာက အေကာ္ဒီယံ၊ အဲတုန္းက ကေလးကစားတဲ့ အေကာ္ဒီယံ အေသးေလးေတြ၊ အလတ္စားေလးေတြကိုဆို ဘယ္လုိ လိုခ်င္ခဲ့မွန္း မသိဘူး။ ငါးတန္းေရာက္ေတာ့ အေကာ္ဒီယံႀကီးေတြကို သိပ္သေဘာက်တတ္ေနၿပီ။ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀က အေကာ္ဒီယံ ေ၀းစြ၊ ဘာဂ်ာေလး တစ္လက္ေတာင္ ဘယ္သူကမွ ၀ယ္မေပးႏိုင္တာ။ အဘိုးကို ပူဆာရင္ အေကာ္ဒီယံမဟုတ္ေတာင္ ဘာဂ်ာ တစ္လက္ေလာက္ေတာ့ ရခ်င္ ရမယ္ ထင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အဲလိုလည္း မပူဆာတတ္ဘူး။

မပူဆာတတ္တာထက္ မပူဆာရဲတာက ပိုမွန္မယ္။ အေဖသိသြားရင္ အေဆာ္ခံရမွာကို ေၾကာက္တာက ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကို ႀကီးစိုးေနခဲ့ပါလိမ့္မယ္။

အဘိုးဆိုလို႔ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀မွာ ကေလးတုန္းက ေဖာ့ေသနတ္ကေလးတစ္လက္ ရဖူးတာကို ေျပးမွတ္မိသြား ျပန္တယ္။ အဘိုးက မႏၲေလး ႐ိုး (Rowe’s) ကုမၸဏီကေတာင္ ၀ယ္လာေပးတာပါ။

ဒါေပမယ့္ သိပ္မေဆာ့လိုက္ရပါဘူးဗ်ာ။ ရက္ပိုင္းပဲ ခံပါတယ္။ အေဖနဲ႔ အေမ သတ္ၾကရင္းနဲ႔လား၊ အေမနဲ႔ ဦးႀကီးကိုကို ရန္ျဖစ္ၾကရင္းေလး ေသခ်ာေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ သူတို႔ျဖစ္ၾကတဲ့အခါ ဓားစာခံျဖစ္သြားတဲ့ ကၽြန္ေတာ့ ေသနတ္ ဒင္ကေလး က်ိဳးသြားတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ႏွေမ်ာျခင္းႀကီးစြာ။ ခုေျပာ ခုျမင္ေယာင္ေသးတယ္။ ျမင္ေယာင္ဆို ကၽြန္ေတာ့္ ကေလးဘ၀ရဲ႕ တစ္ခုတည္းေသာ ကစားစရာကိုး။

ေလာဓေလ့မွာ ေနေတာ့ အေမကလား၊ အေဖကလား မသိဘူး၊ သံုးဘီးစက္ဘီးေလး တစ္စင္းေတာ့ ၀ယ္ေပးဖူးတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ပ်င္းစရာႀကီးဗ်ာ။ ခဏေဆာ့ၿပီး ၿပီးတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ တျခား ေဆာ့စရာ မရိွေတာ့ အဲဒါကိုပဲ အိမ္ေပၚမွာ ပတ္စီးရတာေပါ့။

အေဖ ထီေပါက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ၀ယ္ေပးတာက မက္ခယ္ႏို (Meccano) ဆုိတဲ့ ကိုယ့္ဘာသာ ပံုေဖာ္ တပ္ဆင္ရတဲ့ သံျပားေတြ၊ ၀က္အူေတြ၊ သံေခ်ာင္းေတြ၊ ၀က္အူလွည့္ေတြပါတဲ့ ကစားစရာ။ ေစ်းကေတာ့ သူ႔ေခတ္နဲ႔သူ အေတာ္ႀကီးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကစားခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သိပ္အႀကိဳက္ႀကီး မဟုတ္ဘူး။

ကၽြန္ေတာ္ မမွတ္မိေတာ့တဲ့ ေလာဓေလ့ အိမ္နီးခ်င္း သူငယ္ခ်င္းေဟာင္းက တစ္ေလာက ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပန္ဆက္သြယ္လာတဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ့္ မက္ခယ္ႏိုနဲ႔ သူကစားခဲ့တဲ့အေၾကာင္းေတြ အားပါးတရ ျပန္ေျပာတာ ၾကားလိုက္ရေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သိပ္စိတ္မ၀င္စားလွေပမယ့္ မရိွလို႔ ကစားခဲ့ရတဲ့ ကစားစရာဟာ တျခားသူ တစ္ေယာက္အတြက္ေတာ့လည္း လြမ္းစရာ ျဖစ္ေနပါတယ္။fig2seniorset4int

ကၽြန္ေတာ္ ဘာလိုခ်င္လဲဆိုတာကို တစ္ခ်က္ကေလး မေမးဘဲ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ သင့္ေတာ္မယ္လို႔ သူတို႔ ယူဆ ဆံုးျဖတ္တာနဲ႔ပဲ ကစားခဲ့ရတာပါ။

အဲေတာ့ ဘ၀ကို မေက်နပ္လွတဲ့ စိတ္ကေလးက ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ တျဖည္းျဖည္း အံုက်င္းဖြဲ႕လာပါတယ္။ မႏၲေလးမွာ ေက်ာင္းသြားေနရင္းနဲ႔ အတန္းေဖာ္ေတြ၊ ေက်ာင္းသြားေက်ာင္းျပန္ လမ္းေတြေပၚက လူေတြရဲ႕ ေနမႈ သာယာတဲ့ ဘ၀ေတြကို ျမင္ေတြ႕ေနရတဲ့အခါ ကိုယ့္ဘ၀ဟာ အဟုတ္မဟုတ္လွမွန္း ပိုၿပီး ရိပ္စားမိလာခဲ့ရျပန္တာေပါ့။

ေဆး႐ံု ေဆးခန္းမ်ားနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္

အဲ… ေျပာရင္းနဲ႔ ငယ္ငယ္တုန္းက ေဆးခန္းသြားခဲ့ရတာလည္း ျပန္သတိရလာတယ္။ ေလာဓေလ့မွာတုန္းက ညိဳ႕သက်ည္းမွာ အနာစိမ္းေပါက္လုိ႔ အစိမ္းခြဲ ခြဲတာ၊ ေသလုေအာင္ နာလွတာကို ေရးေတးေတးသာ မွတ္မိပါေတာ့တယ္။ လူမွန္း သူမွန္း နည္းနည္းသိမွ ေလာပိတ ေဆး႐ံုကို ေရာက္ခဲ့တာ အဲဒီ့တစ္ႀကိမ္ပဲလို႔ ထင္ပါတယ္။

မႏၲေလးမွာေတာ့ ေနမေကာင္း ထိုင္မသာျဖစ္ရင္ ၈၃ လမ္းေပၚက ေဆးခန္းတစ္ခန္းကို သြားရတယ္။ ရွားမီး မုန္႔တိုက္ (အခုေတာ့ ဘာေခၚလဲ မသိဘူး)ရဲ႕ ေျမာက္ဘက္နား အေရွ႕ဘက္တန္းက ေဆးတိုက္ပါ။ အဲဒီ့ ေဆးတိုက္က ဆရာ၀န္ႀကီးက ကုလားႀကီးပါ။

အဲဒီ့ေခတ္က ဗမာဆရာ၀န္ ရွားပါးပါေသးတယ္။ အိႏၵိယက ဆရာ၀န္ေတြပဲ မ်ားတယ္။ အဲဒီ့ ဆရာ၀န္ႀကီးကလည္း မ်က္ႏွာထားက တည္တည္နဲ႔၊ တစ္စက္ကေလးမွ မေဖာ္ေရြဘူ။ ၿပီးရင္ ေဆးထိုးၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ သိပ္စိတ္ညစ္တာပဲ။ အခုထက္ထိ ကၽြန္ေတာ္က ေဆးထိုးအပ္ဆို ေၾကာက္တုန္း။ ဒါ့ေၾကာင့္ မူးယစ္ေဆးကို ႀကိဳက္ေပမယ့္ အေၾကာထဲ ထိုးတဲ့အဆင့္ကို တစ္ခါဆို တစ္ခါမွ စမ္းေတာင္ မစမ္းခဲ့တာ။

အဲဒီ့ေဆးခန္းက ေမွာင္ေတာင္ေတာ္ေလးရယ္။ လူမွ ေနမေကာင္းပါဘူးဆိုမွ ဆရာ၀န္ေစာင့္ရတာလည္း စိတ္ညစ္။ ၿပီးေတာ့ ေဆးထိုးခံရ။ ေတာ္ေတာ့္ကို စိတ္ပ်က္ခဲ့ပါတယ္။

အေမတို႔ကလည္း ထစ္ခနဲရိွ အဲဒီ့ေဆးခန္းပဲ သြားၾကတာ။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အဲဒီ့ ေဆးခန္းကို တစ္သက္လံုးမွ ႏွစ္ခါလား၊ သံုးခါလား ေရာက္ဖူးတယ္၊ ေဆးခန္းဆို ရြံ႕ကို သြားေတာ့တာပဲ။

တစ္ေလာက ဘန္ေကာက္က သာသနာျပဳေဆး႐ံုတစ္႐ံုမွာ ဆရာ၀န္ ႏွစ္ေယာက္နဲ႔ ျပခဲ့တာနဲ႔ေတာ့ ကြာလိုက္တာ။ ဆရာ၀န္ေတြက ျပံဳးခ်ိဳ ၾကည္ရႊင္လုိ႔။ ခ်ိဳသာလို႔။ ေက်းဇူးရွင္ႀကီးေတြကြဆိုတဲ့ အေပါက္မ်ိဳးေတြနဲ႔ မသယ္ႏိုင္ မပိုးႏိုင္ မ်က္ခြက္ မဟုတ္ဘူး။ ေဆး႐ံုဆိုတာလည္း လင္းလို႔၊ ထိန္လို႔၊ သန္႔လို႔ ျပန္႔လို႔။ ေဆး႐ံုထဲမွာ တင္ ေကာ္ဖီဆိုင္ေတြ၊ စားေသာက္ဆိုင္ေတြနဲ႔ သာသာယာယာ။ သူနာျပဳေတြ၊ ဧည့္ႀကိဳေတြကလည္း ေခ်ေခ်ငံငံ။

ေၾသာ္… လူေတြ သည္လို ေနၾကပါလားလို႔ မွတ္သားခဲ့ရေသးတယ္။

စာေရးတာ အရမ္းေတာ္တာပဲေနာ္။ ငါးတန္းကေန ကေလးဘ၀ ျပန္ေရာက္သြားလုိက္၊ လက္ရိွ လူႀကီးဘ၀ ေရာက္လိုက္နဲ႔၊ ျဖစ္ခ်င္တိုင္းကို ျဖစ္ေနေတာ့တာ။ အခုလို သည္းခံဖတ္ေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ။ သည္စာေၾကာင္းကို ဖတ္ေနတဲ့သူေတြ အသက္ရွည္၊ က်န္းမာ၊ အစာ၀၊ အနာကင္း၊ ဘယာရွင္းၾကပါေစ။ (သည္စာေၾကာင္းကို မဖတ္ၾကသူေတြ တာ၀န္လက္ပတ္ ပတ္ထားသူေတြနဲ႔ တစ္နည္းနည္း ညားၾကပါေစလို႔ မဆိုလိုဘူးေနာ္ 😛

သည္အပိုင္းမွာ ေျပာၾကတာ

Hlaing Su Khin ေမ်ွာ္

Oakker Seithu 480 မီတာဆိုတာ လြဲေနသလိုပဲ ၊.ကိုက္ေတာင္မွ ၁၇၅ ပဲ႐ွိတာကို 

Saw Zar Li တိုးလို ့တန္းလန္းၾကီးနဲ ့ရပ္သြားတယ္ ဆရာ… စာလံုးေရေက်ာ္သြားလို ့မ်ားလား

ATK ေက်းဇူးပါ Ka Oakker. ဘယ္လိုက ဘယ္လို အဲဒီ့ဂဏန္းရသြားမွန္းေတာင္ မမွတ္မိဘူး။ ျပင္လိုက္ပါၿပီ။ အစအဆံုး ေသခ်ာ ျပန္ဖတ္ေပးေနာ္

ေက်းဇူးပါ Daw Saw Zar Li. ဘိုဖိတြားမွန္း မတိ၀ူးဂ်။ တင္တုန္းက အျပည့္ပဲ။ အခုေျပာမွ ျပန္ၾကည့္ေတာ့ တိုးလို႔တန္းလန္းႀကီး ဖိေနတယ္။ အခု ထပ္ျဖည့္လိုက္ပါၿပီ။ အစအဆံုး ေသခ်ာ ျပန္ဖတ္ေပးဦးေနာ္

အဲ… မရဘူးဗ်။ ၾကည့္ရတာ သည္ေန႔တင္တာကို ပံုထည့္လိုက္မိလို႔နဲ႔ တူတယ္။ ပံုစာက်ေတာ့ အကန္႔အသတ္ ရိွပံုပဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္ မႏၲေလး နိဂံုးကို နက္ျဖန္မွ အစအဆံုး ဆက္တင္ပါေတာ့မယ္။ ေဆာရီးပါ။

Oakker Seithu သံုးလံုး အတိတ္ေပးေနတာျဖစ္မယ္

Thet Chow ဟင္နက္ၿဖန္ဆို မႏၲေလး ကၿပီးၿပီ ဒါဘဲလား။အမ် ဳိးေတြ အေၾကာင္း ထပ္ စဥ္းစားၿပီး ေရးပါအုံး။ အထြန္႔တက္တယ္ မထင္ပါနဲ႔ ေကာင္းလြန္းလို႔ပါ။ ၿပီးအဲဒီ အက်ႌျဖဴ၊ ေဘာင္းဘီျဖဴ၀တ္ထားတဲ့ဟာက ဘယ္သူလဲ။ အ တယ္ေျပာလည္း ခံရမွာဘဲ။

ATK ၿပီးၿပီဆိုေပမယ့္ ေခါင္းထဲ ျပန္ျပန္ေပၚလာရင္ ေဖာက္ေဖာက္ေရးသြားမွာပါေလ။ မပူလင့္ ဂ်စ္တငယ္ဂ်င္း

Thet Chow ေတာ္ပါေသးရဲ႕ ေမွ်ာ္လင္႔လွ်က္

Lutha Kyaw ငယ္ငယ္တုန္းက Meccano ကို ေတာ္ေတာ္ ခံုခံုမင္မင္ ေဆာ့ခဲ့ဖူးတာ သတိရမိတယ္။ Baygo ဆိုတဲ့ အုတ္နံရံပံုစံေတြ၊ အမိုးပံုစံေတြ၊ သံေခ်ာင္းေလးေတြနဲ႔ တိုက္ေဆာက္ ကစားတာလည္း သေဘာက်တယ္။

May Thandar Win ဆရာေရ ဆရာ ေလးေလးျမင့္ ေခၚတာနဲ႔ တစ္ခုသိခ်င္သြားတယ္။ မႏၱေလးက သမီးတို႔ အမ်ိဳးေတြလည္း အေဒၚေတြ ဦးေလးေတြကို ေလးေလးတပ္ေခၚၾကတယ္။ သမီးကေတာ့ ရန္ကုန္ေမြးဆိုေတာ့ အန္တီတို႔ ဘာတို႔ပဲ ေခၚတာ။ ေလးေလးက ေယာက်ာ္းပဲျဖစ္ျဖစ္ မိန္းမျဖစ္ျဖစ္ တပ္ေခၚလို႔ရသလား။ သမီးငယ္ငယ္က ဖတ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ေမာင္ေမာင္ဇာ ကာတြန္းထဲမယ္ ေလးေလးဇာလို႔ အမႊာႏွစ္ေယာက္က ေခၚၾကေတာ့ စိတ္မွာဦးေလးကိုပဲ ေခၚလို႔ရတယ္ထင္ေနတာ။ တလက္စတည္း ဘႀကီး ဘေဒြး ဦးေလး ဦးႀကီးစတဲ့ အထက္ဘက္က အေခၚအေ၀ၚေတြကိုလည္း ဗဟုသုတ ေျပာျပပါလားဆရာ။ ေနာက္ၿပီး မန္းေလးက ျခင္ေတြအေၾကာင္း။ ဆရာငယ္ငယ္က ျခင္သိပ္မေပါေသးဘူးထင္တယ္ေနာ္။ အိမ္တံခါးေတြ ဒီအတိုင္း ဖြင့္ထားၿပီး ညက်မွ ပိတ္တယ္ဆိုေတာ့။

ATK Atta Kyaw ဆိုတဲ့ ႐ူးေၾကာင္မူးေၾကာင္တစ္ေယာက္ အဲဒီ့အမ်ိဳးစပ္ပံုေတြ တင္ထားတာ ႏွစ္ရက္ပဲ ရိွေသးတယ္ဗ်။ သြားဖတ္ၾကည့္ေနာ္

မႏၲေလးနိဂံုးၿပီးတဲ့ေနာက္ က်န္သြားတာေတြထဲက ျဖည့္ရမွာက မစီမာရယ္၊ သူ႔အိမ္ေဘးက ေအာ္စီဆရာမႀကီးဆီမွာ အဂၤလိပ္စာသင္ခဲ့ရေသးတာရယ္။ မေမ့ေအာင္ သည္မွာ လာမွတ္ထားတာ Thet Mar ေရ…

May Thandar Win atta kyaw ထဲမယ္လား..

ATK သည္ပို႔(စ္) ေအာက္က မန္႔ေတြထဲမွာ…

https://www.facebook.com/writer.atta.kyaw/posts/10205080904955301

May Thandar Win ဒါဆိုလည္း ျခင္အေၾကာင္း မွတ္မိသေလာက္ ထည့္ေျပာျပဦး း) သမီးေတာ့ မႏၱေလးအမ်ိဳးေတြဆီသြားရင္ ျခင္ေတြ သိပ္ကိုက္တာ မွတ္မိေနလို႔။ အခုေတာ့ ရန္ကုန္ကေတာင္ ပိုေပါလာသလားပဲ ျခင္ဆို အင္မတန္မုန္းတာ

ATK ျခင္ေတာ့ မမွတ္မိဘူး။ ရန္ကုန္မွာက်မွ ျခင္ကိုက္ခံရတာ စူးစူး၀ါး၀ါး။ အထူးသျဖင့္ သည္အသက္ပိုင္းမွာ။ ျခင္က စိတ္ညစ္ေနတဲ့သူဆို မကိုက္ဘူး။ စိတ္ခ်မ္းသာေနတဲ့သူဆိုရင္ ကိုက္တယ္။ ကိုယ္က ထြက္တဲ့ enzyme သေဘာေၾကာင့္။ အတည္ေျပာတာေနာ္။ အဲဒါေၾကာင့္ မန္းေလးတုန္းက ျခင္ကိုက္ သိပ္မခံခဲ့ရတာလား မသိဘူး။

May Thandar Win ဟဟဟားး ဒီလိုလား.. သမီးဆို အတူတူထိုင္ေနရင္ေတာင္ ျခင္က ကိုယ့္ပဲကိုက္တာ။ သမီးကို ျခင္အင္မတန္ႀကိဳက္တာ။ အခု ဆရာေျပာသလိုဆို သမီးက အၿမဲစိတ္ခ်မ္းသာေနလို႔ထင္တယ္

ATK ဟုတ္ေလာက္တယ္။ ဂ်စ္တူ၀ိုင္း၀ိုင္းလည္ေနတာဆိုေတာ့ ကိုယ့္ဖသာ ပီတိေဒျဖာေနတာ တစ္ရပ္လံုး တိဂ်ဒါဗ်ဲေအ

May Thandar Win ခစ္ခစ္ ထင္လို႔ပါ ဒီမလဲ ပုထုဇဥ္ ပီပီ ရုန္းရကန္ရ ဘဝ အေမာေတြ နဲ႔ စိတ္ေတြ ညစ္ရတာေတြရွိပါ့

၂၀၁၅ ခုႏွစ္ မတ္လ ၉ ရက္

မႏၲေလးနိဂံုး

ငါးတန္းေက်ာင္းသားဘ၀မွာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေက်ာင္းတက္ ေက်ာင္းဆင္းကို ကိုယ့္ဘာသာ တစ္ေယာက္တည္း လမ္းေလွ်ာက္သြားခဲ့ရင္းကေန ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ယံုၾကည္မႈ စတင္ရရိွလာခဲ့ၿပီျဖစ္သလို အဲသလို သြားတတ္ လာတတ္ၿပီဆိုတာကိုလည္း ကၽြန္ေတာ့္မိဘႏွစ္ပါး အပါအ၀င္ လူႀကီးေတြက ယံုၾကည္သြားၾကတယ္ဆိုတာ အခုအခါမွာ ျပန္စဥ္းစားမိလာပါတယ္။

ေက်ာင္းပိတ္ရက္က်ရင္ေတာ့ ဦးႀကီးကိုကိုတို႔ ဆိုင္ထြက္တဲ့ ေစ်းခ်ိဳကို လိုက္သြားရတယ္။ အိမ္ကိုေတာ့ ပိတ္ထားခဲ့ၾကတာေပါ့။ ေစ်းသြားရင္ ေပ်ာ္ေပမယ့္ ကား၀ါစီးရတာကိုေတာ့ စိတ္ညစ္တယ္။ ေနာက္တစ္ခု စိတ္ညစ္တာက ဦးႀကီးကိုကိုက ေရွ႕က ေျခလွမ္းက်ဲက်ဲနဲ႔ သြားတာ။ ႀကီးႀကီးက ေနာက္က သုတ္သုတ္ သုတ္သုတ္နဲ႔ လိုက္ရတာ။ ဘယ္ေတာ့မွ ယွဥ္မေလွ်ာက္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က ဦးႀကီးကိုကိုရဲ႕ ေျခလွမ္းကို အမီလိုက္ရတယ္။ စိတ္ထဲက ႀကီးႀကီးကို အားနာေနမိတယ္။

ေစ်းခ်ိဳေရာက္ရင္ေတာ့ သူတို႔ဆိုင္မွာ ထိုင္၊ စာဖတ္။ မမသန္းဆိုင္ သြားထိုင္ေပါ့။ ႐ံုက တစ္႐ံုတည္း ဆိုေတာ့လည္း သည္လိုပဲ ကူးသန္းေပါ့။ မမသန္းဆိုင္ေရာက္ရင္ လက္ဖက္ကေလး ဘာေလး စားရတယ္။ အရီးေတာင္း လက္ဖက္ေပါ့။

ေနာက္ၿပီးေတာ့ ႀကီးႀကီးရဲ႕ တူမေတြ။ သူတို႔က ႐ိႈးေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ၾကည့္ေကာင္းတာကို မွတ္မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲေတာ့ ေခ်ာတဲ့ အစ္မႀကီးေတြေပါ့။ တကယ္ ေခ်ာမေခ်ာ အခု ျပန္ျမင္ေယာင္ၾကည့္ေတာ့ ေရးေရးေတာင္ မေပၚေတာ့ဘူး။ သူတို႔ေတြနဲ႔လည္း ေျပာဆို ရင္းႏွီးခဲ့တာ အနည္းအပါးမွတ္မိတယ္။

အျပာစာအုပ္ေတြ ေကာင္းေကာင္း ဖတ္ပင္ ဖတ္ဖူးေနၿပီးျဖစ္ေသာ္ျငားလည္း အဲလိုမ်ိဳးေတြက်ျပန္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္က ေဖာက္ေဖာက္ျပန္ျပန္ မရိွေသးဘူး။ ငယ္လြန္းေသးတာေၾကာင့္ ျဖစ္မယ္ ထင္ပါတယ္။

တစ္ႏွစ္တာဟာ သည္လိုနဲ႔ပဲ ကုန္လြန္သြားျပန္တယ္။

ငါးတန္းေက်ာင္းေတြ ပိတ္ေတာ့ ရထားႀကီးစီးၿပီး ရန္ကုန္ကို ခ်ီတက္ခဲ့ပါတယ္။ အေဖက ရန္ကုန္ကို ေျပာင္းဖို႔ ေလွ်ာက္တာ ရခဲ့ၿပီေလ။ မႏၲေလးက ထြက္လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရင္မွာ ဆို႔နင့္ေနခဲ့တယ္။ မ်က္ရည္ၿဖိဳင္ၿဖိဳင္လည္း က်ေနတယ္။

ကၽြန္ေတာ္က မႏၲေလးကို ခ်စ္တယ္၊ မႏၲေလးမွာပဲ ေနခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေျပာေရးဆိုခြင့္ မရိွဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္မွာေနခ်င္လဲလို႔လည္း ဘယ္သူကမွ မေမးၾကဘူး။ သည္လိုနဲ႔ပဲ အေဖေခၚရာေနာက္ကို လိုက္ပါခဲ့ရပါေတာ့တယ္။

ရန္ကုန္အလာ လမ္းမွာ မွတ္မိေနတာ တစ္ခုကေတာ့ ေမေမ့ဆီမွာ ပါလာတဲ့ ၀တၳဳစာအုပ္တစ္အုပ္ကို စြဲစြဲမက္မက္ ဖတ္ခဲ့တယ္ဆိုတာပါပဲ။ ဘာစာအုပ္လဲ၊ ဘယ္သူ႔၀တၳဳလဲေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ၀တၳဳရွည္ ဖတ္ရတဲ့ အရသာ အျပည့္ကို စတင္သိရိွခံစားႏိုင္ခဲ့တဲ့ စာအုပ္ဆိုတာေတာ့ မွတ္မိေနတယ္။ အရင္က ေတြ႕သမွ် ဖတ္ေပမယ့္ သိပ္အရသာ မခံတတ္၊ နားမလည္တတ္ခဲ့ဘူး။ သည္တစ္အုပ္က်ေတာ့ ဇာတ္လမ္းထဲမွာ စီးေမ်ာတတ္လာတယ္၊ အရသာေတြ႕လာခဲ့ပါတယ္။

ရန္ကုန္ေရာက္စ အသားမက်

ရန္ကုန္ေရာက္ေတာ့ ေရေက်ာ္ရပ္ ၀တ္ေက်ာင္းလမ္းနဲ႔ ေျမာင္းႀကီးလမ္းေထာင့္ အိမ္နံပါတ္ ၁၃ ရဲ႕ အေပၚထပ္ ဘယ္ဘက္ခန္းေလးမွာ ေနရတယ္။ သားအမိ သားအဖ သံုးေယာက္တည္း ရိွတာမို႔ ၁၂ ေပ၊ ေပ ၅၀ ေလာက္ ရိွတဲ့ အခန္းေလးက ေနေလာက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လူျဖစ္ကတည္းက မႏၲေလးနဲ႔ ေလာပိတတို႔မွာ ေနခဲ့ရတဲ့ အိမ္ေတြက အဲဒီ့အိမ္ခန္းထက္ အမ်ားႀကီးက်ယ္လြင့္တာမို႔ အခန္းေလးက စိတ္ထဲမွာ က်ဥ္းက်ဥ္းက်ဳတ္က်ဳတ္ေလး။

ရန္ကုန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ခံစားရတဲ့ ဒုကၡက ေရေသာက္လို႔ မရတာ။ အဲဒီ့အထိ တစ္ေလွ်ာက္လံုး ေရစိမ္းပဲ ေသာက္လာခဲ့ၾကတာ။ ေလာပိတမွာတုန္းကလည္း ေရစိမ္းေပမယ့္ အိမ္မွာက ဂ်ပန္ေတြရဲ႕ လက္က်န္ ေရစစ္ ေျမအိုးဆန္ကာျပြန္ အဆင့္ဆင့္နဲ႔ စစ္တဲ့ စနစ္ကို တပ္ဆင္ထားတယ္။ မႏၲေလးအိမ္မွာေတာ့ က်ံဳးေရက တစ္ဆင့္လာတဲ့ အိမ္က ေရကန္ထဲက ေရကို ပိတ္ေရစစ္နဲ႔ စစ္ၿပီး ေသာက္ၾကတယ္။

ရန္ကုန္ေရက အဲတုန္းက သန္႔ရွင္းေသးတယ္လို႔ ဆိုရမယ္ ထင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အနံ႔က မေကာင္းဘူး။ ဂ်ိဳးျဖဴကန္က ေရကို ေရသန္႔စင္ဖို႔ ေဆးခတ္ထားတာမို႔ ေဆးနံ႔ (ကန္႔နံ႔ထင္တယ္)က ေထာင္းေထာင္း ထေနတယ္။ အရသာကက်ေတာ့လည္း ဘယ္လိုႀကီးမွန္း မသိဘူးေပါ့။

ကၽြန္ေတာ္တင္ မဟုတ္ဘူး၊ အေမနဲ႔ အေဖပါ အဲဒီ့ ဒုကၡမခံစားႏိုင္တာမို႔ အဲဒီ့ေရကို ပြက္ပြက္ဆူေအာင္ တည္၊ အေအးျပန္ခံၿပီး အဲဒီ့ ေရက်က္ေအးကိုပဲ ေသာက္ခဲ့ၾကေတာ့တာ ကေန႔ ေရသန္႔ပုလင္းေတြ ေပၚလာတဲ့ အထိပါပဲ။

အဲဒီ့ ၀တ္ေက်ာင္းလမ္းအိမ္မွာ အဆင္မေျပတာက တိုက္ခံအိမ္ ျဖစ္တဲ့အတြက္ အေပၚထပ္ကာ ပ်ဥ္ေတြနဲ႔ ကာထားတာပါ။ အဲေတာ့ ဟိုဘက္ခန္း သည္ဘက္ခန္း အသံစံု ၾကားေနရပါတယ္။

ဟိုဘက္ခန္း (ေျမာင္းႀကီးလမ္းဘက္အခန္း) မွာက အိမ္ရွင္မိသားစု ေနတယ္။ သူတို႔မိသားစုက ဘုစုခ႐ုေတြနဲ႔ ဆိုရင္ ေလးငါး ဆယ္ေယာက္ရိွတယ္။ ပြက္ေလာကို ႐ိုက္လို႔ေပါ့။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေအာက္ထပ္က ပံုႏိွပ္စက္။ ပံုႏွိပ္စက္က ေဆးနံ႔ေတြ၊ ေရနံဆီနံ႔ေတြ အျမဲရပါတယ္။
အိမ္ကို စေပၚ ငါးေထာင္၊ အိမ္လခ ငါးဆယ္ေပးၿပီး ငွားထားတာပါ။

အေဖတို႔မ်ား ညံ့ခ်က္

အဲဒီ့အိမ္မွာ အဆင္မေျပဆံုး၊ စိတ္ညစ္စရာ အေကာင္းဆံုးကေတာ့ အိမ္သာပါပဲ။ ေရေလာင္း အိမ္သာ ႏွစ္လံုး ရိွပါတယ္။ အဲဒီ့ ႏွစ္လံုးက ေအာက္ထပ္မွာ ရိွၿပီး အခန္းေလးခန္းက မွ်သံုးရတာပါ။ စဥ္းစားသာ ၾကည့္ပါေတာ့ဗ်ာ။ အခုေခတ္ေတာင္ အိမ္သာသြားၿပီးရင္ ကိုယ့္ကိစၥကိုယ္ တာ၀န္ယူၿပီး ေနာက္လူအတြက္ ငဲ့ညႇာကာ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္း ထားခဲ့ရေကာင္းမွန္း သိတဲ့ ဗမာဆိုတာ အေတာ္ ပါးရွားေနဆဲမို႔ ဟိုေခတ္ကဆို မေျပာပါနဲ႔ေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္လည္း စိတ္ညစ္၊ အေဖတို႔၊ အေမတို႔လည္း စိတ္ညစ္ေပါ့။

အဲတုန္းက ေဆာက္လုပ္ေရး ၀န္ႀကီး ကေတာ္က အေမနဲ႔ တစ္ႏြယ္ငင္ တစ္စင္ပါ အသိမိတ္ေဆြထဲကမို႔ အစိုးရ တိုက္ခန္းေလးမ်ား ရမလားဆိုတဲ့ အေျမာ္အျမင္နဲ႔ အေဖတို႔ သြားအကူအညီေတာင္းခဲ့ပါေသးတယ္။ အေဖက အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ဓာတ္အားေပးေရး လုပ္ငန္းက အစိုးရ ၀န္ထမ္းမို႔ ေဘာင္လည္း ၀င္ပါတယ္။ ဟိုကလည္း ကူညီ ရွာပါတယ္။ ရန္ကင္းတိုက္ခန္းေပးမယ္ဆိုေတာ့ အေဖက အေျမာ္အျမင္ ႀကီးႀကီးပဲ၊ မယူခဲ့ဘူးခင္ဗ်။

သူလိုခ်င္တာက ၿမိဳ႕လယ္က ႏိုင္ငံျခားျပန္ေတြရဲ႕ ျပည္သူပိုင္ သိမ္းထားတဲ့အခန္းမ်ိဳးေတြ။ အဲဒါမ်ိဳးေတြက အေဖ့လို စာေရး ဘယ္ကပ္ႏိုင္မွာတံုး။ အနည္းဆံုး ျပန္တမ္း၀င္ အရာရိွ အဆင့္ေလာက္မွ ကပ္ႏိုင္တာမ်ိဳး။

ေပးကားေပး၏ မယူဆိုေတာ့လည္း ဟိုကလည္း မေပးေတာ့ဘူးေပါ့။

အေဖကလည္း ကၽြန္ေတာ့္အတိုင္းပဲ၊ ကိုယ့္ဘ၀မွန္ ကိုယ္သိပ္သိတာ မဟုတ္ဘူး။ အျမင့္ႀကီး တယ္မွန္းခ်င္တာကလား။

အဲ… ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ေတြ ေဖာက္ျပန္ပံု ေရးရပါဦးမယ္။

chev-1956ရန္ကုန္ေရာက္ေတာ့ ေလာဓေလ့ကို လာလည္ဖူးတဲ့အျပင္ အေဖနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ထီဆုေငြ ထုတ္ဖို႔ ရန္ကုန္လာတုန္းက ဘဲ(လ္)အဲ ကား တ၀ီ၀ီနဲ႔ ရန္ကုန္မွာ လိုက္ပို႔ေပးတဲ့ အန္ကယ္ႀကီးကလည္း အျမဲ လာလည္ပါတယ္။ သူ႔အိမ္ကိုလည္း ေခၚေခၚသြားပါတယ္။ သူ႔နာမည္ကို အန္ကယ္ ဦးေအာင္ေဆြလို႔ပဲ ထားလိုက္ရေအာင္ပါ။

အဲ… ေရးရင္းတန္းလန္းနဲ႔ အဲဒါ ခဏထားခဲ့ၿပီး ထီဆုေငြ ထုတ္ဖို႔ လာတုန္းက ၾကံဳခဲ့တဲ့ အျဖစ္ကေလး တစ္ခု ျပန္သတိရလို႔ ေဖာက္လိုက္ပါရေစဦး။

သံုးတန္းတည္းက ကၽြန္ေတာ့္ဇ

အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းဆင္းစ လူပ်ိဳ အင္ဂ်င္နီယာ ႏွစ္ေယာက္က ေလာဓေလ့က ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္မွာ ထမင္းလခ ေပးၿပီး စားေနပါတယ္။ အဲဒီ့ႏွစ္ေယာက္မွာ တစ္ေယာက္က ေတာ္ေတာ္ အဆင့္အတန္း ရိွတဲ့သူပါ။ စကားေျပာ ႏူးညံ့ခ်ိဳသာ သိမ္ေမြ႕ပါတယ္။ အျပဳအမူ ယဥ္ေက်းပါတယ္။ ေမေမက သူ႔ကို ကိုယ့္သားသမီးရင္းလို သိပ္ခ်စ္ပါတယ္။

အဲဒီ့ အင္ဂ်င္နီယာရဲ႕ မိဘႏွစ္ပါးက ရန္ကုန္မွာ ရိွပါတယ္။ သူ႔အေဖက ဗိုလ္မွဴးပါ။ သူ႔အေမက တကၠသိုလ္ ကထိကပါ။ အဲဒီ့အိမ္ကို ဘာလို႔လဲ မသိဘူး၊ ရန္ကုန္ေရာက္တုန္း အေဖက သြားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ပါသြားတာေပါ့။

တကၠသိုလ္ရိပ္သာလမ္းေပၚက တကၠသိုလ္ကထိကေတြကို ေပးထားတဲ့ ျခံ၀င္းက်ယ္ႀကီးနဲ႔ ႏွစ္ထပ္အိမ္ႀကီးပါ။ အထဲကို ၀င္သြားေတာ့ ခမ္းနားလွတာကို ျမင္ေယာင္ေနမိေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ရွယ္ခမ္းနား ေနတာေပါ့။

အဲဒီ့ အန္ကယ္ႀကီးနဲ႔ အန္တီႀကီးကလည္း ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြ ျပံဳးျပံဳးရႊင္ရႊင္ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို (ခက္(ဒ္)ဘာရီထင္တယ္) ေခ်ာကလက္ တစ္ျပား ထုတ္ေကၽြးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျဖတ္သန္းရတဲ့ဘ၀က ေခ်ာကလက္ ပါးရွားတဲ့ ဘ၀ပါ။ မွတ္မွတ္ရရ လြိဳင္ေကာ္ ႐ုပ္ရွင္႐ံုမွာလား မသိဘူး၊ အေဖတို႔က တစ္ခါ ၀ယ္ေကၽြးလို႔ စားဖူးတယ္။ အဲေလာက္ပဲ။

အဲဒီ့အိမ္မွာ ထိုင္ေနရင္း ကၽြန္ေတာ္ အေပါ့သြားခ်င္လာပါတယ္။ အေဖ့ကိုေတာင္ မေျပာေတာ့ဘဲ အိမ္ရွင္ အန္ကယ္ႀကီးကို တုိက္႐ိုက္ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ အန္ကယ္ႀကီးက တဟားဟားရယ္ရင္း အတြင္းခန္းကို ပို႔ေပးပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေျပာရဲဆိုရဲတဲ့ သတၱိကို ခ်ီးက်ဴးလို႔ မဆံုးေတာ့ပါဘူး။

ေျပာခ်င္တာက အေဖကို တုန္ေနေအာင္ ေၾကာက္ရေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ အငုပ္စိတ္မွာ အမွားမဟုတ္လို႔ကေတာ့ ရဲရဲ လုပ္မယ္ဆိုတဲ့ ဇကေလး ခိုင္ခုိင္ ရိွေနတာကို သံုးတန္းေက်ာင္းသားအရြယ္၊ အသက္ ရွစ္ႏွစ္ ကိုးႏွစ္ကတည္းက ျပခဲ့တဲ့အေၾကာင္းပါ။

အဲဒါၿပီးေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ ေဖာက္ျပန္ပံုေတြ ျပန္သြားပါ့မယ္။

တိတ္တိတ္က်ိတ္ ျပစ္မွားဖူးသူ (၁) (ကၽြန္ေတာ့္အစုတ္ထုပ္ ေနာက္တစ္ထုပ္)

မႏၲေလးမွာ ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစားဘ၀နဲ႔ ေနရင္း အျပာစာအုပ္ေတြနဲ႔ ယဥ္ပါးခဲ့တာ ေရးခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ အဲေတာ့ အရြယ္မတိုင္ခင္မွာကတည္းက ကၽြန္ေတာ့္ ရာဂစိတ္မ်ား ႏိုးၾကားေနခဲ့ပါတယ္။ ရန္ကုန္ မေရာက္ခင္ အထိကေတာ့ ႐ုပ္ရွင္ မင္းသမီးေတြ၊ အဂၤလိပ္မဂၢဇင္း အေဟာင္းေတြထဲက အမ်ိဳးသမီးပံုေတြေလာက္ ၾကည့္ၿပီး စိတ္ကစားခဲ့တာပဲ ရိွပါတယ္။ အျပင္က လူအေကာင္လုိက္ကို စိတ္၀င္စားတာ ကၽြန္ေတာ္ မွတ္မိသေလာက္ မရိွေသးဘူး။

ရန္ကုန္ေရာက္ေတာ့မွ ျဖစ္ေတာ့တာ။

ျဖစ္တာကလည္း အဲဒီ့ အန္ကယ္ဦးေအာင္ေဆြရဲ႕ ဇနီးကို။ အန္ကယ္ဦးေအာင္ေဆြက သူေဌးသား၊ အင္ဂ်င္နီယာပါ။ သူက အင္ဂ်င္နီယာေပမယ့္ ဘာအလုပ္မွ မလုပ္ပါဘူး။ သူက အသက္ႀကီးမွ အိမ္ေထာင္က်ပါတယ္။ သူ႔ဇနီးနဲ႔ သူနဲ႔က အသက္ခ်င္း ဆယ္ႏွစ္ေလာက္ ကြာတယ္ ထင္တယ္။

သူ႔ဇနီးက တကယ့္ျဖဴျဖဴေခ်ာေခ်ာ ေတာင့္ေတာင့္ေျဖာင့္ေျဖာင့္ အမ်ိဳးသမီးပါ။ ကၽြန္ေတာ္ စတင္ျမင္ဖူးခ်ိန္ကဆို အသက္ အစိတ္ေက်ာ္ေလာက္ပဲ ရိွပါဦးမယ္။ ႐ုပ္ရွင္မင္းသမီး ခင္သန္းႏုထက္ေတာင္ ေခ်ာပါေသးတယ္လို႔ ေျပာရင္ ပိုတယ္လို႔ ဆိုႏိုင္ေပမယ့္ တကယ့္ကို ေခ်ာတာပါ။ မႏိႈင္းေကာင္း ႏိႈင္းေကာင္း အခုေခတ္ လူငယ္ေတြ မ်က္စိထဲ ျမင္လြယ္ေအာင္ ေျပာရရင္ ထိုင္း၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း ရင္လပ္(ခ္) ရွင္နာ၀ါၾထာလို မ်က္ႏွာေပါက္မ်ိဳးနဲ႔ ဂ်နီဖွာ လိုပက္(ဇ္)ရဲ႕ ကိုယ္လံုးမ်ိဳးနဲ႔ပါ ခင္ဗ်ား။ ဒါေတာင္ သူက အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ကေလးတစ္ေယာက္ ေမြးၿပီး ေနၿပီ။

မျဖစ္သင့္မွန္းလည္း သိပါတယ္၊ မျပစ္မွားေကာင္းမွန္းလည္း သိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ဗ်ာ။ ဘယ္လိုမွ ထိန္းမရဘူး။ က်ိတ္ျပစ္မွားေနမိေတာ့တာေပါ့။

သူ႔နာမည္ကို အန္တီ သီတာလို႔ပဲ ထားလိုက္ၾကရေအာင္ပါ။

ခြာမျပဲၾကခင္

ရန္ကုန္ေရာက္စမွာေတာ့ အဲဒီ့ အန္ကယ္ ဦးေအာင္ေဆြ လင္မယားနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မိသားစုက အင္မတန္ လံုးခဲ့ၾကပါတယ္။

ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ ေမေမ့ ညည္းသံ ၾကားလာရတယ္။ အန္တီသီတာက စီးပိုးတယ္လို႔ ေမေမက ေျပာပါတယ္။ စားေသာက္ဆိုင္ေတြ ဘာေတြ အတူ သြားၾကရင္ ေမေမကခ်ည္းပဲ ထုတ္ရွင္းရတာမို႔ပါ။ သူ႔ဘက္က ဆယ္ခါ့ရံ တစ္ခါေတာင္ မရွင္းဘူးတဲ့။

အန္တီသီတာ့ဆီက ရလိုက္တဲ့ စားနည္းတစ္ခုကိုလည္း ေ၀မွ် ပါရေစဦး။

အဲဒါကေတာ့ မုန္႔ဟင္းခါးစားၿပီးတဲ့ေနာက္ ပဲေၾကာ္နဲ႔ အစာပိတ္တာပါ။ ပဲေၾကာ္တစ္ယွက္ကိုယူ၊ ၿပီးေတာ့ ငံျပာရည္ ဆမ္း၊ င႐ုတ္သီးမႈန္႔ျဖဴး၊ သံပရာရည္ ညႇစ္ၿပီးစားတာခင္ဗ်။ အေတာ္ေကာင္းပဲ။ မစားဖူးေသးသူေတြ စမ္းၾကည့္လို႔ ရပါတယ္။ ပဲေၾကာ္က ရြေလ၊ စားလို႔ ေကာင္းေလပါခင္ဗ်ား။

အန္တီသီတာေရာ အန္ကယ္ဦးေအာင္ေဆြေရာ ေဖာ္ေရြၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုလည္း လူရာသြင္းၿပီး ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ဆက္ဆံပါတယ္။

အဲဒီ့အခ်ိန္က ဦးေအာင္ေဆြဟာ သူ႔ညီ ညီမ လူပ်ိဳ အပ်ိဳေတြနဲ႔ေရာ၊ သူ႔အိမ္ေထာင္နဲ႔ပါ ေပ အစိတ္၊ ေပတစ္ရာ ရိွတဲ့ တ႐ုတ္တန္းဘက္က အပ်ံစားတိုက္ခန္းက်ယ္ႀကီးမွာ ေနပါတယ္။ သူ႔ညီညီမေတြက ေက်ာင္းသားေတြပါ။

အန္ကယ္ဦးေအာင္ေဆြဆီကေတာ့ စာက်က္နည္း ရခဲ့ပါတယ္။ စာကို မွန္မွန္က်က္ထား။ စာေမးပြဲေျဖခါနီး သံုးနာရီအလိုဆို လံုး၀ မက်က္နဲ႔ေတာ့။ တျခား စိတ္၀င္စားတာ တစ္ခုကို လုပ္ေန။ ၀တၳဳ ဖတ္ခ်င္ဖတ္၊ ကစားခ်င္ ကစား။ စာေမးပြဲ သြားေျဖရင္ ဘာစာအုပ္မွ ယူမသြားနဲ႔ေတာ့၊ စိတ္ကို ေအးေအးထားၿပီး ေျဖ။

အဲဒီ့နည္းပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ တစ္သက္တာလံုး စာေမးပြဲေျဖသမွ်မွာ အဲဒီ့နည္းကိုပဲ က်င့္သံုးခဲ့ပါတယ္။ တကယ္လည္း အဆင္ေျပတယ္ခင္ဗ်။ နီးမွ ပ်ာယာပ်ာယာနဲ႔ ေကာက္က်က္ေနလို႔က တကယ္က ေခါင္းထဲ ဘာမွ မ၀င္ေတာ့ပါဘူး။ အဲသလို တြန္းရင္းနဲ႔ စိတ္ကလည္း ပိုေျခာက္ျခားလာႏိုင္ပါေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ေတာ့ သူ႔နည္းက အံကိုက္ေပါ့ခင္ဗ်ာ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေခတ္တုန္းက ေမးခြန္းေပါက္ၾကားတာေတြ၊ ခိုးခ်တာေတြ မရိွဘဲ သင္႐ိုးၫႊန္းတမ္းတစ္ခုလံုးကို ေက်ညက္မွ ေျဖႏိုင္တာမ်ိဳးမို႔ စာတကယ္ မေက်ရင္ စာေမးပြဲ ေအာင္စရာ အေၾကာင္း မရိွခဲ့ပါဘူး။ အဲေတာ့ ကိုယ့္စာကိုယ္ အထိုက္အသင့္ေက်ညက္ေနရင္ ၿပီးေရာေပါ့။ ေျဖခ်ိန္နီးမွ ကပ္တြန္းေနလည္း တြန္းတြန္းပဲ ရိွေတာ့မွာပါ။

မေမ့ႏိုင္ေသာ ထိုတစ္ည

ညဆိုလို႔ မဟုတ္တာ မေတြးနဲ႔ဗ်။ အဲဒီ့ညခင္းက အန္ကယ္ဦးေအာင္ေဆြတို႔အိမ္မွာ ၾကာဆံဆီခ်က္ လုပ္စားခဲ့တာကို မေမ့တာပါ။ ငတ္ေနလို႔လားေတာ့ မသိဘူး။ အဲဒီ့ၾကာဆံဆီခ်က္က ဘ၀မွာ စားဖူးသမွ် ၾကာဆံ ဆီခ်က္ထဲမွာ အေကာင္းဆံုးလို႔ေတာင္ ၫႊန္းလို႔ရပါတယ္။ ၾကက္သြန္နီ၊ င႐ုတ္သီးစိမ္း၊ ဆား၊ သံပရာရည္နဲ႔ ႏွပ္ထားတဲ့ အခ်ဥ္ကေလးကအစ ေကာင္းတာပါ။

ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္သမီးရဲ႕ လက္ရာ ၾကာဆံဆီခ်က္ကလည္း ထူးရွယ္ခင္ဗ်။ အခ်ဥ္လည္း အလားတူပဲ။ အခုက်ေတာ့ အဲတုန္းက အန္တီသီတာ့လက္ရာကို ကၽြန္ေတာ္ ျပန္စားေနရပါၿပီ။

သည္အပိုင္းမွာ ေျပာၾကတာ

ATK Ma Bow ေနာ္… ဖတ္လည္း ဖတ္ဘဲနဲ႔ လာ like ေနတယ္ 😛

Taurarians Bow ဖတ္ေနတုန္း ဦးေလးရ အရင္ လိုက္ခ္ထားလိုက္တာ 😀 😀 😀

ATK လူမိဒါ နာဒကြာ 😀

Like တာေလာ့ လာ like ေနဂ်ဒါဗ်ဲ။ ဘာေဒ like ေနဂ်မွန္းလည္း မတိ၀ူး။ အားနာလို႔၊ မိတ္မပ်က္ခ်င္လုိ႔ like ေနဂ်ဒါမ်ားလား။ အားငယ္လာဘီေနာ္။

ဘာပုလို႔ like တယ္ဆိုတာေလး တစ္ေၾကာင္းေလာက္ ေရးဖို႔ေတာင္ ပ်င္းၾကတာမ်ား ကၽြန္ေတာ့္အတုိင္းပဲ။ ကိုယ္ခ်င္းစာဘာရယ္ အိုတငယ္ဂ်င္းးးးး

Saw Zar Li ၾကာဆံ ဆီခ်က္စားခ်င္လို ့ like တာ 😛

ATK အိုက္လိုလုပ္ပါေအ 🙂

Oakker Seithu ဒါမ်ိဳးေလး ထပ္ေသာက္ခ်င္လုိ႔ Like လုပ္တာ ဟိဟိ

Oakker Seithu's photo.

ATK ေဟ့ေရာင္… ကိုယ္၀န္ႀကီးနဲ႔ေလ… သတိထားဟ

Oakker Seithu ဟီး… ကိုယ္၀န္ေဆာင္သည္ေတြရဲ႕ အမ်ိဳးသားေတြပိုေသာက္သင့္တယ္ဆိုလားပဲ ဟိဟိ။ စိစိ ကေတာ့ ပါမစ္ ပိတ္သြားရွာၿပီ 😀

ATK ႏိုးဘာ… မူးမူးနဲ႔ မေတာ္ဒါေဒြ ဖိကုန္ႏိုင္ဒဲ့အတြက္ ဗိုက္ႀကီးသည့္လင္ေဒလည္း ပါမစ္ ခ်မေပးေဒါ့ဘူး။ ႐ုတ္႐ုတ္႐ုတ္႐ုတ္ မလုပ္နဲ႔ေနာ္… စိစိကို တာ၀န္လက္ပတ္နီ ထုတ္ေပးလိုက္မယ္။ 🙂

ATK ကြန္မန္႔ကို လာလိုက္သြားတဲ့ Daw Hnin Hmon Thet ဆုိသူ သိသာရန္ ထိုမန္႔ကို ေရးလိုက္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ 😛

May Thandar Win ဆရာ ေဒါက္ခင္ေမာင္ဝင္း အသည္းေရးတဲ႔ အေမ စာအုပ္ ရန္ကုန္မႏၲေလးအစုန္အဆန္ ရထားစီးၿပီး ထမင္းထုပ္ေတြ ဝယ္စားၾကတာ ကေန ဘယ္လ္ဂ်ီယမ္က push cafe ဆီေရာက္သြားတာ ခုန္လိုက္ေပါက္လိုက္ေရး လွၿပီထင္တာ ဆရာနဲ႔ က်မွ လက္လန္သြားတယ္ ဟီး။ ဒါေပသိ ဖတ္လို႔ေကာင္းတယ္။ ေဒါက္ခင္ေမာင္ဝင္း အသည္းလိုလည္း မၾကြားဘူး 🙂

စု စုေအး အသည္းၾကီးကေတာ့ ႂကြားလြန္းပါတယ္ေတာ္

ဟိ

May Thandar Win ၾကြားႏိုင္တာေပါ့ေနာ္ ျမန္မာျပည္မယ္ အရက္ကလည္း ေစ်းေပါ ဝယ္ခ်င္တိုင္းလည္း ဝယ္ရဆိုေတာ့ 🙂

စု စုေအး အစစ္ပဲ

ATK ဟင္းးးး ဟင္းးးးး ၾကြားဂ်င္ဇိတ္ကို မနည္း ေအာင့္ထားရတာ။ 😛

တကယ့္တကယ္က်ေတာ့ သမ်ားဘ၀မွာ တူ႔လို ၾကြားဇာလည္း ဘာဆို ဘာမွ မခ်ိခ်ာဘာ၀ူးေလ… ေၾကာရင္းနဲ႔ေတာင္ ညက္ေရေဒ ထြက္ခ်င္လာဘီ 🙂

Nge Thar ဒီတစ္ခါေတာ့ လွ်ာရည္က်ရင္း ေစာင့္ ငင့္ 😛

Ei Yupar Win မအားေပးမယ့္ အခန္းဆက္ဝတၱဳရွည္လိုပဲ စြဲၿပီး ဖတ္ျဖစ္ေနပါတယ္ ဆရာေရ။ ဒါနဲ႔ ၿမိဳ႕လယ္ နဲ႔ ၿမိဳ႕လည္ မွားေနတယ္ ထင္တယ္ေနာ္။

ATK ေက်းဇူးပါ မယ္အိ။ အျမဲမွားေနက်။ အခု ျပင္လိုက္ၿပီ။ 🙂

Sanda Hlaing ငန္ျပာရည္ေလးလည္းးး မွားေနပါတယ္ အူးးးအူးးးးဆရာ… ငံျပာရည္ပါရွင့္… 🙂 😛

ATK ငွင့္… ငံဒါလားးးး ျပင္လိုက္မယ္။ စာလံုးေဒခ်ည္း မေျပာၾကနဲ႔ကြယ္။ ျပန္ရွာရတာ ပန္းပင္တယ္။ အပိုဒ္ပါ ေျပာေပးၾကရင္ ပိုေကာင္းမယ္(စ္) 😛

Sanda Hlaing အဲဒါကေတာ့ မုန္႔ဟင္းခါးစားၿပီးေနာက္….. ဘလာာာာ ဘလာာာာ … အဲ့အပိုဒ္… 🙂

ATK ေက်းဇူးဘာ(စ္)။ ျပင္ၿပီးဘာေဂ်ာင္း(စ္)။ သည္စာမူက သတ္ပံု အစင္ဆံုးျဖစ္မွာ။ ပိတ္သတ္ႀကီးကပါ ၀ိုင္းစစ္ေပးထားဂ်လို႔(စ္) 😛

Sanda Hlaing အူးးးးအူးးးးဆရာ အလုပ္ခ်ိန္တြင္းးး အြန္လိုင္းေပၚေရာက္ေနတာ… အလုပ္ပင္ပန္းေနဦးမယ္… ခြီစ္…

ATK အလုပ္မခ်ိန္ဘူးဗ်။ ကေန႔ ထမင္းစားခ်ိန္က အားရပါးရ တစ္နာရီခြဲမက ေပးထားလို႔။ ၁း၄၅ မွ ျပန္စမယ္။ က်ဳပ္ ဟစိလိုက္ေနတာ ၾကည့္ၿပီးမ်ား တနားတြားဂ်လား မတိ၀ူး 🙂

၂၀၁၅ ခုႏွစ္ မတ္လ ၁၂ ရက္

ပိတ္သတ္ႀကီးခမ်ား

အခုရက္ပိုင္း အလုပ္ကေလးကလည္း မ်ားေန၊ ေရႊျပည္ႀကီးက က်က္သေရယုတ္မႈေတြေၾကာင့္ စိတ္ကေလးကလည္း ေထြေနလို႔ ကၽြန္ေတာ့္ အေဟာင္းထဲက အစုတ္ထုပ္ကို ဆက္မတင္ျဖစ္ဘူး ျဖစ္ေနပါတယ္။

အခုေန တင္မယ္ဆိုရင္ ဖတ္ခ်င္ၾကပါရဲ႕လားခင္ဗ်ား။

ဒီမိုခေလစိ နည္းက်ေအာင္ သေဘာထား ေတာင္းခံတာပါေနာ္။

Shin Shin Aung Htun သ ေဘာ ရွိ မ ေနာ ရွိ အာစိ

Ko Kyi Win ေျမာ္လင့္လ်က္ပါ ဆရာ

Khin Myo ဖတ္ခ်င္တာေပါ့

Win Maung ေလာေလာဆယ္ေတာ့အားေသးဘူးဗ် ..ဒါေပမယ့္ ဆရာစိတ္ပါရင္ေတာ့ေရးထားလိုက္ပါဗ်ာ… 😀

Saw Zar Li ဆရာအတၱေက်ာ္ကို ဝန္းရံၾက 😀

ATK ဖ်ား ဖ်ား

Sandar Tin ဆက္ဖတ္ခ်င္ပါတယ္ဆရာ။

December Nyein ပြင့္လင္းျမင္သာမွဳရွိလိုက္ထွာာာာ ဖတ္ခ်င္ပါတယ္ဗ်ိဳ႕…

Hlaing Su Khin သေဘာတူေၾကာင္းပါ…

Soe Myat Myo Shwe မညိဳျမပါနဲ႕ဆရာေရ

ATK ျမပါရေစဟယ္… 😛

Wei Phyo Maung တို႔ဆရာလည္းပိတ္သတ္ႀကီးရဲ႕စိတ္ဆႏၵအမွန္သိရေအာင္ေခတ္နဲ႔အညီစံုစမ္းေရးေကာ္မရွင္ဖြဲ႕သင့္တယ္

Rita Aung NY ဖတ္ခ်င္ပါတယ္ဆရာ. အားရင္ဆက္ေရးပါအံုး

ATK တင္ထားေၾကာင္းပါ Daw Rita ဖတ္ၾကည့္လိုက္ပါဗ်ာ

Nantsuu Suu လက္ေတြေဘာဘဲခ်ာ ေဆာတီး လက္ေတြဘဲဆက္ေရးပါအံုး

Thet Chow A big yes

ကိုင္း… တင္လိုက္ၿပီဗ်ာ

တိတ္တိတ္က်ိတ္ ျပစ္မွားဖူးသူ (၂) (ကၽြန္ေတာ့္အစုတ္ထုပ္ ေနာက္တစ္ထုပ္)

အန္တီသီတာၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကို လႊမ္းမိုးသူက အန္တီခင္ခင္ပါ။

သူကက်ေတာ့ ေမေမ့ မိတ္ေဆြ မႏၲေလးသူပါ။ ေမေမ့မိတ္ေဆြဆုိေပမယ့္ ေမေမ့ထက္ ၆ ႏွစ္၊ ၇ ႏွစ္ေလာက္ေတာ့ ငယ္မယ္ ထင္ပါတယ္။ သူကလည္း ရန္ကုန္ေရာက္စ ေမေမ့ကို ကူညီေပးတဲ့အေနနဲ႔ အိမ္ကို ၀င္ထြက္ေနပါတယ္။ သူတို႔အိမ္ကိုလည္း တစ္ခါတေလ သြားေပါ့။ သူတို႔က ေက်ာက္ေျမာင္းဘက္မွာ ေနပါတယ္။ သူ႔သမီးက ကၽြန္ေတာ့္ထက္ တစ္ႏွစ္ေလာက္ငယ္ၿပီး သူ႔သားက ကၽြန္ေတာ့္ထက္ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ ႀကီးပါတယ္။

အဲဒီ့အန္တီက အန္တီသီတာ့လို မ်က္ႏွာေျပာင္နဲ႔ မဟုတ္ဘူး။ မိတ္ကပ္ကို အျမဲတေစ လူးၿပီး ျပင္ဆင္ ျခယ္သ ထားတတ္ပါတယ္။ စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းတာက သူ႔ေအာက္ႏႈတ္ခမ္း ထူထူတြဲတြဲေတြပါ။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ သူ႔ ကိုယ္လံုးပါ။ သူ႔ကိုယ္လံုးက အန္တီသီတာ့ထက္ေတာင္ ထြားပါေသးတယ္။ အန္တီသီတာက အခ်ိဳးအဆက္က်တယ္။ တင္ကားတယ္။ ရင္က သိပ္မထြားဘူး။ အန္တီခင္ခင္ကက်ေတာ့ တင္ေရာ၊ ရင္ပါ ေတာ္ေတာ္ ဖြံ႕ၿဖိဳးပါတယ္။

စိတ္က အဲဒီ့ အန္တီ့ခင္ခင္အေပၚလည္း ေဖာက္ျပန္ေနခဲ့ပါတယ္။

သည္အပိုင္းကို “တိတ္တိတ္က်ိတ္ျပစ္မွားဖူးသူ (၂)”လို႔ ေခါင္းစဥ္တပ္ထားတဲ့အတြက္ (၃) ေတြ (၄)ေတြကိုေတာ့ မေမွ်ာ္ၾကပါနဲ႔ေတာ့။ ဘာလို႔ဆို ေနာက္ပိုင္းမွာ မေရမတြက္ႏိုင္ေအာင္ မ်ားျပားလာေတာ့လို႔ပါ။ တခ်ိဳ႕ဆို မွတ္ေတာင္ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ 🙂

ကၽြန္ေတာ္ ေမာင္တင္ခ်စ္ (အစုတ္ထုပ္ ေနာက္တစ္ထုပ္)

အျပာစာအုပ္ေတြရဲ႕ တန္ခိုးေၾကာင့္လား၊ ေမြးရာပါ ဗီဇလားေတာ့ မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႕ တင္ကို အလြန္ စိတ္၀င္စားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ အာ႐ံုကို အႏႈိးဆြႏိုင္ဆံုးက အဲဒီ့ တင္ပါ။

မတင္လွသာျဖစ္၊ ပ်ိဳပ်ိဳအိုအို ကၽြန္ေတာ္ ငမ္းမိတတ္ပါတယ္။ အဲဒါ အခုအရြယ္အထိပါ။ အဲသေလာက္ကို ကၽြန္ေတာ္က အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႕ တင္ကို စြဲလန္းတတ္သူပါ။ (မေန႔က ေလယာဥ္မယ္ေလးရဲ႕ တင္ဆိုလည္း မ်က္စိထဲကို စြဲေနတယ္။ သူနဲ႔ ဆံုတာ ႏွခိရွာ၊ ႏွစ္ခါရိွေနၿပီ။ ဒါေပမယ့္ မ်က္ႏွာကို မမွတ္မိဘူး။ တင္ကို ျမင္ေတာ့မွ သူပါလားလို႔ ျပန္သတိရသြားတာ။ အဲသလို။) ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ေတာင္ “ေမာင္တင္ခ်စ္”လို႔ ေျပာင္းရင္ ေကာင္းမလား မသိဘူးေနာ္။ 😛 

ကၽြန္ေတာ့္ အိမ္ေထာင္ေရး ျပင္ပ ဟိုးေလးတေၾကာ္ အေရးအခင္းေတြမွာလည္း မတင္လွက ႏွစ္ေယာက္ ပါပါေသးတယ္။ (အေသးစိတ္ကို “ခ်စ္သူ႔ရင္ခြင္ရွာပံုေတာ္”မွာ ဖတ္႐ႈေတာ္မူၾကပါ။) ဒုတိယ တစ္ေယာက္ဆို ကၽြန္ေတာ္သာမဟုတ္၊ အစ္ကို ကာလသားတိုင္း တက္တေခါက္ေခါက္ ရိွေလာက္ေအာင္ သူ႔တင္ရဲ႕ ဖမ္းစားႏိုင္အားက အစြမ္းထက္လွပါတယ္။

သို႔ေသာ္လည္းတဲ့ေပါ့ဗ်ာ… တကယ္ တကယ္တဲ့အခါက်ေတာ့ ထင္သေလာက္ မတကယ္ပါဘူး။ အဲဒါကို ကၽြန္ေတာ့္အိမ္သူကို ျပန္ေျပာျပေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္သူက ရယ္ပါတယ္။ ရယ္တယ္ဆုိတာထက္ ကၽြန္ေတာ္ ေမာင္တင္ခ်စ္ကို အားပါးတရ ဟားတာပါ။ မွတ္ပလားေပါ့…

ဟဲ… ဟဲ… မွတ္တာလည္း မွတ္တာေပါ့ဗ်ာ။ ငမ္းတာလည္း ငမ္းမိတုန္းပဲ ခင္ဗ်။ ၀ါသနာဘာဂီ ဆက္တိုင္းမီွလို႔ ဆိုသမို႔လားဗ်ာ။

မိတ္ေဆြအမ်ိဳးသမီးမ်ားခင္ဗ်ား၊ တစ္လက္စတည္း မွာလိုက္ပါရေစခင္ဗ်ာ၊ ကိုယ့္တင္ မလွလို႔ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ေရွ႕မွာ စိတ္လံုလံုနဲ႔ ႀကိဳက္သလို ေနႏိုင္ပါတယ္။ အဲ… နည္းနည္းပါးပါး လွရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ငမ္းေနတာကို မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနၿပီး တယ္လွတဲ့ ငါပါလားလို႔ ပီတိမ်ားသာ ပြားမ်ားေတာ္မူၾကပါကုန္။ 🙂 

အဲ… ကၽြန္ေတာ္က ကိုတင္ခ်စ္ျဖစ္ေပမယ့္ ယူထားတဲ့ မိန္းမက်ေတာ့ မတင္လွ မဟုတ္ဘူးခင္ဗ်။ အပ်ိဳတုန္းကေတာ့ သူလည္း သူ႔ဟာနဲ႔သူေတာ့ လွတာေပါ့ဗ်ာ။ ကေလးႏွစ္ေယာက္လည္း ေမြးၿပီးေရာ တျဖည္းျဖည္း႐ံႈ႕႐ံႈ႕သြားေတာ့တာမ်ား အခုဆို မတင္မဲ့လို႔ေတာင္ ေျပာင္းမွည့္ရမတတ္ပဲ။ သုိ႔ေပမယ့္ သူက သရက္သီးမ်ိဳးပါေလ။ သိတယ္မဟုတ္လား၊ သရက္သီးဆိုတာ ဖင္႐ံႈ႕ေလ… ပိုခ်ိဳေလလဗ်ာ 🙂 

မဂၤလာပါ ဆရာ၊ အေလး…. ျပဳ

ရန္ကုန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေက်ာင္းအပ္ေတာ့ အထက ၆ ဗိုလ္တေထာင္မွာ အပ္ပါတယ္။ စိန္ေပါေက်ာင္းလို႔ နာမည္ႀကီးခဲ့ဖူးတဲ့ ေက်ာင္းေပါ့။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းေရာက္ေတာ့ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးက စစ္ဗိုလ္။ ဗိုလ္ႀကီး ဗဟိန္းတဲ့။ ဆရာေတြကို မဂၤလာပါလို႔ ေျပာရင္း အေလးျပဳရတာပ။

အဲဒီ့ေခတ္ စိန္ေပါေက်ာင္းသား၊ အဲေလ… ထ ၆ ဗိုလ္တေထာင္ ေက်ာင္းသားေတြဟာ ဆရာျမင္ရင္ အျပင္မွာျဖစ္ေတာင္ ပံုမက် ပန္းမက် အေလးျပဳတဲ့ အက်င့္ဆိုးႀကီး စြဲကုန္ၾကရွာတယ္။ ဗိုလ္ႀကီး ေက်ာင္းအုပ္လုပ္ျခင္းရဲ႕ အက်ိဳးေက်းဇူးေပါ့ဗ်ာ။

ေက်ာင္းကေန အိမ္ကို ေျခလ်င္ ေလွ်ာက္သြားရတယ္။ မေ၀းလွပါဘူ။ မႏၲေလးတုန္းက ေန႔စဥ္ အသြားအျပန္ ၁၈ ျပ ေလွ်ာက္ခဲ့သူအေနနဲ႔ ေရေက်ာ္ ၀တ္ေက်ာင္းလမ္းကေန သိမ္ျဖဴလမ္းနဲ႔ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္ (မဟုတ္ဘူး၊ အဲတုန္းက စပတ္လမ္း (Spark’s Street) လို႔ပဲ ပါးစပ္ထဲ စြဲတာ။ သိမ္ျဖဴလည္း လာမလုပ္နဲ႔၊ ကိုယ္တုိ႔က ဂ်ဴဒါ အစ္ဇီကယ္ပဲ။) ၾကား၊ ဖေရဇာ (Fraser, အခု အေနာ္ရထာ) လမ္းေပၚက ၀င္ေပါက္အထိ တြက္မွ ႏွစ္ျပခြဲေလာက္ရိွတာ။ ေအးေဆးေပါ့။

နာမည္ေတြ ေလွ်ာက္ေျပာင္းတာ ဘာအက်ိဳးထူးသလဲ။ အဂၤလိပ္ေခတ္ကထက္ တိုင္းသူျပည္သားေတြ ပို အေနေခ်ာင္၊ အစားေခ်ာင္ေအာင္၊ တိုင္းျပည္စီးပြားေရး ပိုေကာင္းေအာင္ လုပ္ေပးႏိုင္ရင္ေတာ့ ထားပါေတာ့ဗ်ာ။ အခုေတာ့ အဂၤလိပ္ေခတ္ထက္ ဘက္ေပါင္းစံုမွာ အဆေပါင္း တစ္ေသာင္းမက ေအာက္က်ေနာက္က်ႏိုင္ေနၿပီး နာမည္က်မွ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ေတြ နင္းကန္ ထက္ျမက္ျပေနတာ ဘာမ်ား အရာေရာက္လို႔တုန္း။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ခပ္တင္းတင္းပဲ၊ ေရွးနာမည္ပဲ ေခၚမယ္။ မေက်နပ္ လဲေသ။

ေက်ာင္းတင္မက ၿမိဳ႕ထဲတစ္ခြင္ေတာ့ ခဏနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က သြားတတ္လာတတ္ေနၿပီ။ သြားလည္း သြာေနၿပီ။

သေဘာက်တာက အခုမရိွေတာ့တဲ့ ၿမိဳ႕မ႐ံုတို႔၊ သြင္႐ံုတို႔ရဲ႕ ဆင္၀င္ေအာက္က လမ္းေဘးေစ်းပဲ။ အဲဒီ့မွာ တစ္လက္မေလာက္ ရိွတဲ့ ဗမာ႐ုပ္ရွင္မင္းသမီး အျဖဴအမည္း ဓာတ္ပံုေတြ ခ်ေရာင္းတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ပိုက္ဆံေလး ရိွသေလာက္ ခင္သန္းႏုပံု၊ ဖ်ာပံုမယ္ တင္တင္ေအးပံုေလးေတြ ၀ယ္တာေပါ့။ ၀ါ၀ါ၀င္းေရႊက အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ နာမည္ႀကီးေပမယ့္ သူ႔ေတာ့ မႀကိဳက္ေပါင္။ တင္မရိွ၊ ရင္မရိွနဲ႔ဟာ။ 😛 

စတီရီယိုေတးမိတ္ဆက္

တစ္ရက္မွာ ဆူးေလဘုရားလမ္းဘက္ ေရာက္သြားရင္း မာမီရယ္၊ ရွာေပးကြယ္၊ ရီးစားလိုခ်င္တယ္ဆိုတဲ့ သီခ်င္းကို ၾကားလိုက္တယ္။

မႏၲေလးဘ၀မွာ ေျပာဖို႔ က်န္ခဲ့တာက မႏၲေလးမွာ ေနရင္း ငယ္ငယ္ကတည္းက တအားႀကိဳက္ခဲ့တဲ့ ၀င္းဦးကို ပိုစြဲလမ္းလာခဲ့တာပဲ။ အဲဒီ့ေခတ္ မႏၲေလး တစ္ၿမိဳ႕လံုးကလည္း ၀င္းဦးကို သည္းသည္းလႈပ္အားေပးတဲ့ အမာခံ ပရိသတ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ၀င္းဦးကို သေဘာက်လွၿပီ။

akai_m-8_tape_recorderအဲဒီ့ ရီးစားလိုခ်င္တယ္ကို ၾကားလိုက္ေတာ့ ၀င္းဦးဆိုတယ္လို႔ ထင္လိုက္တာ။ အသံက ၀င္းဦးသံကိုး။ သည္သီခ်င္း ကၽြန္ေတာ္လည္း မၾကားဖူးဘူး။ ဒါနဲ႔ သီခ်င္းသံလာရာကို စူးစမ္းလိုက္ေတာ့ ရစ္(ထ္)(ဇ္) (Ritz) ႐ံု ေအာက္မွာ ရိွတဲ့ ဘီအာ(ရ္)စီ ေရဒီယို၊ ဓာတ္စက္၊ ထိတ္(ပ္)ရေခါ့ဒါ ျပင္ဆိုင္ကာ ဖြင့္ထားတာ။

[ရစ္(ထ္)(ဇ္) ဆိုတာ ထံုးစံအတိုင္း ေရႊျဖစ္ျဖင့္ မရိွဘဲ နာမည္ေျပာင္းတာကို အထံုပါသူမ်ားရဲ႕ ေက်းဇူးနဲ႔ ေနာင္က်ေတာ့ ရဲရင့္႐ံုျဖစ္၊ ဗမာေတြ စြတ္ဆန္ခဲ့ရာက အခုေတာ့ ဗမာအလြန္ဆန္လွတဲ့ နာမည္နဲ႔ ဆခုရ ေမွ်ာ္စင္ အေဆာက္အအံုႀကီး ျဖစ္ေနတဲ့ ေနရာေပါ့ဗ်ာ။ ယူတတ္ရင္ ဘာ၀နာေပါ့ေနာ္။ သူ႔လိုပဲ ဖယ္လယ္ဒစ္ယယ္(မ္) (Palladium)တို႔၊ Globe တို႔ကိုလည္း ဇာတိမာန္ေတြ ျပတဲ့ၿပီး ပပ၀င္းတုိ႔၊ ဂုဏ္တို႔ ေျပာင္းခဲ့။ ေဟာ… ခုက်ေတာ့ ဗမာအလြန္ဆန္လွတဲ့ နာမည္နဲ႔ ဆူးေလ ရွန္ဂရီလာႀကီးျဖစ္လို႔။ အဟြတ္… ရယ္လိုက္ရတာ ဖတ္ဖတ္ေမာ၊ ရင္ဘတ္ေနာက္ကေက်ာ… ခြိ(စ္)]

ဟိုေခတ္က ရန္ကုန္

စကားစပ္လို႔ ေျပာရဦးမယ္။ အဲဒီ့ေခတ္က ရန္ကုန္ဟာ သူ႔အဆင့္နဲ႔သူ ေနတဲ့ၿမိဳ႕။

ရစ္(ထ္)(ဇ္)႐ံုက ကုလားကားေတြျပတယ္။ ကုလားကားမွ ကုလားကားပဲ။ ေဘာလီး၀ု(ဒ္)လို႔ ခုေခၚတဲ့ အိႏၵိယ ႐ုပ္ရွင္လုပ္ငန္းက ထုတ္လုပ္တဲ့ ကားေတြပဲ ျပတာ။ ႐ုပ္ရွင္ၿပီးခ်ိန္ သြန္က်လာတဲ့ ပရိသတ္ကိုက အနံ႔တစ္မ်ိဳး။

ဂလို႔(ဘ္)နဲ႔ ခါ(လ္)ထန္ (Carlton, ေရႊျဖစ္မရိွသူေတြ နာမည္ေျပာင္းေတာ့ ယုဇန၊ အခုက်ေတာ့ ဗမာဆန္ဆန္ေလး ဆယ္(န္)ထရယ္(လ္)လို႔ နာမည္ေပးထားတဲ့ ဟိုတယ္ရဲ႕ ၃၂ လမ္းဘက္ေထာင့္)က အဆင့္အတန္းရွိတဲ့ (စကားေျပာ နားလည္မွ အရသာ ခံႏိုင္မယ့္) အဂၤလိပ္ကား ေကာင္းေကာင္းေလးေတြ ျပတာ။ ႐ုပ္ရွင္ၿပီးလို႔ ဆင္းလာတဲ့ ပရိသတ္ကို ၾကည့္ရင္ လူရည္သန္႔ေတြခ်ည္းပဲ။ ပရိသတ္နံ႔က တစ္မ်ိဳး။

ဖယ္လယ္ဒစ္ယယ္(မ္)နဲ႔ ပရဲဆစ္ဒယ့္(န္)(ထ္) (President) (အခု သမၼတ႐ံု)က blockbuster လို႔ ေခၚတဲ့ ေပါက္ကားေတြ ျပတာ။ အဲဒီ့မွာေတာ့ ဒီစီ (Dress Circle, အေပၚထပ္ အထူးတန္း)နဲ႔ စေထာ(လ္) (Stall, ေအာက္ထပ္ ေနာက္ပိုင္း ႐ုပ္ရွင္ကို ေအာက္ထပ္ကေန ၾကည့္လို႔ အေကာင္းဆံုးေနရာ)က ထြက္လာတဲ့လူဆို လူရည္သန္႔ လူကုန္ထံေတြပဲ။ စေထာ(လ္)ေရွ႕မွာ ေစ်းေပါတဲ့ ႏွစ္တန္း ရိွေသးတယ္။ အဲဒါက လူလတ္တန္းစားနဲ႔ မိလကၡဳမ်ား ၾကည့္တဲ့တန္းေတြ။ အတန္းခ်င္းမွာတင္ အနံ႔ခ်င္းကြာတယ္၊ အ၀တ္အစားခ်င္း ကြာတယ္။ အဲလို။

ျမန္မာကားသစ္ေတြက လိုက္(ထ္)ေဟာက္(စ္) (အခု ေရွ႕ေဆာင္) ႐ံုနဲ႔ ေနျပည္ေတာ္႐ံုတို႔မွာ ျပပါတယ္။ ေနျပည္ေတာ္မွာက ေပါက္ေဖာ္ကားေတြလည္း ျပခဲ့တယ္လို႔ သိရေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္ေရာက္ခ်ိန္မွာေတာ့ ေပါက္ေဖာ္ေတြခမ်ာ ၁၉၆၇ အေရးအခင္းေၾကာင့္ ေနာက္တန္းမွာ ကုပ္ကုပ္ကေလး ေနေနၾကရလို႔လား မသိဘူး၊ ေပါက္ေဖာ္ကားေတြ မျမင္ရေတာ့ဘူး။

သည္ဘက္မွာက အစ္(ခ္)ဆယ္(လ္)ဆစ္ယာ (Excelsior) (ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ ၀ဇီရာ)ရိွတယ္။ အဲဒါက ၁၉၆၈ ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္ေရာက္ခ်ိန္မွာ ပိတ္ထားတယ္ ထင္တယ္။ ေနာက္ ဘုရင့္႐ံုလို႔ ေခၚတဲ့ King’s Cinema က ဘားလမ္း (Bar Steet) ေထာင့္မွာပါ။

ဘားလမ္းဆိုတာက ေရွ႕ေနေရွ႕ရပ္မ်ား လမ္းလို႔ အဓိပၸာယ္ရပါတယ္။ ယေန႔ထက္တိုင္ ျမန္မာႏိုင္ငံ တရား႐ံုးခ်ဳပ္ ေရွ႕ေနမ်ားေကာင္စီတို႔၊ ေရွ႕ေနအသင္းတို႔ဟာ အဲဒီ့ ဘားလမ္း ေအာက္ဆံုးလမ္းမွာ ရိွသလို ေရွ႕ေန႐ံုးခန္းေတြလည္း ေအာက္လမ္းမွာ တစ္လမ္းလံုး ပြထေနတဲ့အျပင္ ယခင္ တရားလႊတ္ေတာ္ခ်ဳပ္ႀကီးကလည္း ေအာက္လမ္းအလယ္မွာ က်ယ္က်ယ္ေျပာေျပာ ထည္ထည္၀ါ၀ါ ရိွေနခဲ့တာမို႔ ေနရာေဒသနဲ႔ အလြန္ လိုက္ဖက္တဲ့ နာမည္ပါ။

ဒါေပမယ့္ ေရႊျဖစ္မရိွေသာ္လည္း နာမည္ေျပာင္းတာ အထံုပါသူမ်ားကေတာ့ ေခၚလို႔ လြယ္တဲ့ ဘားလမ္းကို မဟာဗႏၶဳလ ပန္းျခံလမ္းရယ္လို႔ ရွည္လ်ားလွတဲ့ နာမည္ကို ေျပာင္းခဲ့ၾကျပန္ပါတယ္။ မေရာင္ရာဆီလူးရင္း တိုင္းျပည္ႀကီးကို ေခ်ာက္ထဲက ကယ္တင္သူမ်ားရဲ႕ အ၀ီစိပို႔လမ္းစဥ္ပါပဲ။

ေတာ္ၿပီဗ်ာ။ ဆက္ေျပာရင္ ႏိုင္ငံေရးေတြ ပါကုန္လိမ့္မယ္။

မိုႏိုထိတ္(ပ္) ဖခင္ႀကီး

အဲဒီ့ ရစ္(ထ္)(ဇ္)႐ံုနားမွာ ႏွစ္ေခါက္သံုးေခါက္ ျပန္ေလွ်ာက္ရင္း ေသခ်ာနားေထာင္ေတာ့ ၀င္းဦးဆိုထားတာ မဟုတ္ဘူး။ ၀င္းဦးနဲ႔ အသံခ်င္းဆင္တဲ့ တျခားတစ္ေယာက္ ဆိုထားတာလို႔ သိလိုက္ရပါတယ္။

ရယ္ရတာက အဲဒါကို အီစြတ္ဆိုတဲ့ ကုလားဆိုတာလို႔လည္း ေနာက္ပိုင္းမွာ ၾကားသိရျပန္တယ္။

တကယ္က မဟုတ္ဘူး။ သည္သီခ်င္းကို ေရးလည္း ေရး၊ ဆိုလည္းဆိုသူက တကၠသိုလ္ထြန္းေနာင္ရယ္လို႔ အဲဒီ့ေနာက္ တစ္ႏွစ္၊ ႏွစ္ႏွစ္အတြင္းမွာ လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္ ေက်ာ္ၾကားလာသူပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

၁၉၆၈ ခုႏွစ္မွာ အဲဒီ့သီခ်င္းကို ၾကားခဲ့တာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ ျမန္မာျပည္ စတီရီယိုလို႔ ေခၚတဲ့ ေခတ္ေပၚ ဂီတေလာကရဲ႕ အစအဦးေပါ့။

သည္ေနရာမွာလည္း ဂီတေလာကအေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္ သိမီသေလာက္ ေျပာဖို႔ လိုလာၿပီ ထင္ပါတယ္။

ျမန္မာလူမ်ိဳးတို႔ရဲ႕ ထံုးစံအရ တစ္ေနရာကို ေရာက္သြား၊ ေနရာရသြားရင္ ငါသိ၊ ငါတတ္၊ ငါနဲ႔မတူ ငါ့ရန္သူ၊ ငါနဲ႔မတည့္ မပါရ၊ ငါသာလွ်င္ အကုန္လက္၀ါးႀကီးအုပ္ထားမယ္ဆိုတဲ့ စ႐ိုက္ေတြက အဲဒီ့ေခတ္က ျမန္မာ့ အသံမွာလည္း ျပခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ့အတြက္ အျပင္မွာ ေအာင္ျမင္ လူႀကိဳက္မ်ားေပမယ့္ ျမန္မာ့အသံမွာ ဓာတ္ျပားမရတဲ့ အဆိုေတာ္ေတြ အမ်ားႀကီး။

တစ္ျပည္လံုးအတိုင္းအတာနဲ႔ ထိုးေဖာက္ႏိုင္ဖို႔က အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ျမန္မာ့အသံကိုပဲ အားကိုးေနၾကရတာ။ ျမန္မာ့အသံ ေရႊေခတ္ႀကီးေပါ့ ခင္ဗ်ာ။

grundig_tk_8_tape_deckေခတ္က ဓာတ္ျပားေခတ္ ကုန္လုနီးနီး။ ဓာတ္ျပားေခတ္က ကမၻာမွာ မကုန္ေသးတဲ့အျပင္ ေရႊခတ္က ေနာက္ထပ္ ဆယ္ႏွစ္မက ရိွေနခဲ့ေပမယ့္ ဗမာမွာေတာ့ ဗိုလ္ေန၀င္းရဲ႕ တုႏိႈင္းမမီတဲ့ ဂုဏ္ေက်းဇူးေတာ္ျမတ္ေၾကာင့္ အစစအရာရာ ပါးရွား၊ ႏိုင္ငံျခားသြင္းကုန္ေတြ အပိတ္ခံရ၊ လူတကာရဲ႕ စီးပြားေတြပ်က္၊ တိုင္းျပည္ႀကီး ျဖစ္ခ်င္တိုင္း ျဖစ္ေနတဲ့ေခတ္မွာ ႏိုင္ငံျခားနည္းပညာကို အားကိုးေနရတဲ့ ဓာတ္ျပားေခတ္ႀကီးက ယိုင္ထြက္လာေတာ့တဲ့အခ်ိန္ပါ။

ဓာတ္ျပားေခတ္တုန္းက ေတာေရာ ၿမိဳ႕ပါ ဓာတ္စက္သံုးၾကေသးတယ္။ ဓာတ္ျပားေခတ္ ယိုင္နဲ႔လာေတာ့ ဓာတ္ျပားကုမၸဏီေတြ အခက္ေပြၾကတယ္။ အဲဒီ့မွာ ဟသၤတ ဆန္ေရာင္း၀ယ္ေရး ဓာတ္ျပားကုမၸဏီလည္း ပါတယ္။ သူ႔မွာက ဆန္ကလည္း တားျမစ္ကုန္ျဖစ္ေတာ့ ဆန္ေရာင္း၀ယ္ေရးလည္း ဆက္လုပ္လို႔ မရ၊ ဓာတ္ျပားကလည္း ေခတ္ပ်က္ေတာ့ ၾကံရာမရ။ ကုမၸဏီပိုင္ရွင္က သူေဌးသား အေကာ္ဒီယံ အုန္းေက်ာ္။

ဂီတကိုလည္း သူက လႊတ္၀ါသနာႀကီးတာ။ မင္းသားကလည္း လုပ္ခ်င္လိုက္ေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရန္ကုန္ကို အေဖ့ထီဆုေငြထုတ္တုန္းက သူ႔ရဲ႕ ေျမလတ္သူ ဇာတ္ကား ႐ံုတင္ေနတာကို ေျပာခဲ့ၿပီးပါၿပီ။

အေကာ္ဒီယံအုန္းေက်ာ္ကို ျမန္မာ့အသံက ဓာတ္ျပားမေပးဘူး။ ေနရာမေပးဘူး။ အသံမေအာင္ဘူး၊ ဘာဘူး ညာဘူး အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြနဲ႔ေပါ့ဗ်ာ။

အဲေတာ့ ဟိုဆရာႀကီးက စိတ္ေပါက္လာတယ္နဲ႔တူတယ္။ တိတ္ေခြနဲ႔ သူ႔စတူဒီယိုမွာတင္ သူ အသံသြင္းၿပီး ျဖန္႔တယ္။ အလကား ျဖန္႔တာ ထင္ပါရဲ႕။ ပိုက္ဆံယူလည္း အဲဒီ့ေခတ္မွာ ဘယ္သူကမွ ေပးမွာမွ မဟုတ္တာေလ။

အဲေတာ့ သူက သူထင္တဲ့ သီခ်င္းေတြ သူ႔ဘာသာ သီဆို အသံသြင္းၿပီး ထုတ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ပထမဆံုး စၾကားဖူးတာက Fistful of Dollars ဆိုတဲ့ အေမရိကန္ အေနာက္ပိုင္း ႏြားေက်ာင္းသား ဇာတ္ကားက ဇာတ္၀င္ သီခ်င္းကို ျမန္မာစာသားေတြ ထည့္ၿပီး သူ႔အသံ၀ါႀကီးနဲ႔ “ေရျခား… ေ၀းေျမ… မေနမနား ေျပးေန (ဒိုင္းေညာင့္… ဒိုင္းေညာင့္) ”ဆိုတဲ့ သီခ်င္း။

အဲဒါ မႏၲေလးအိမ္တုန္းက ၾကားဖူးတာဆိုေတာ့ ၁၉၆၇ ေလာက္ျဖစ္မယ္။ အိမ္မွာ ထိတ္(ပ္) ရေခါ့ဒါဆိုတဲ့ ငါးလကၼအေခြႀကီးနဲ႔ တိတ္ႀကိဳးေခြနဲ႔ ဖြင့္တဲ့ စက္ မရိွပါဘူး။ သို႔ေပမယ့္ ဦးႀကီးကိုကိုက ဘယ္က ငွားလာလဲေတာ့ မသိဘူး။ အိမ္မွာ ရက္အတန္ၾကာ ဖြင့္ေနခဲ့လို႔ ၾကားဖူးခဲ့တာပါ။ အဲတုန္းက စတီရီယိုလို႔ ေခၚတဲ့ ႏွစ္ဖက္သံၾကား၊ အသံအိမ္ႏွစ္လံုးက ထြက္တာလည္း မဟုတ္ေသးဘူး။ မိုႏို (Mono) လို အသံအိမ္တစ္လံုးတည္းက အကုန္ေပါင္းၿပီး ထြက္လာတာပါ။

သည္ေတာ့ အေကာ္ဒီယံအုန္းေက်ာ္ကို တိတ္ေခြနဲ႔ သီခ်င္းျဖန္႔တဲ့စနစ္ရဲ႕ ဖခင္ႀကီးလို႔ ေျပာရင္ မွန္ႏိုင္ေပမယ့္ စတီရီယို ဖခင္ႀကီးလို႔ေတာ့ ေျပာလို႔ မရဘူး ထင္ပါတယ္။ 🙂 

မႏၲေလးအေၾကာင္း ေျပာတုန္းက က်န္ခဲ့တာေလးေတြ

မႏၲေလးမွာ သူငယ္တန္းေလး တက္ခဲ့တဲ့အေၾကာင္းကို ေျပာခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ အဲဒါကို တစ္ေယာက္က ေမးတယ္။ ၄၆ ရက္သားနဲ႔ ေလာပိတေရာက္သြားၿပီး ဘယ့္ႏွယ္က ဘယ့္ႏွယ္ မႏၲေလးမွာ ေက်ာင္းစေနတာတုံးတဲ့။

အဲဒါေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း မေလွ်ာက္တတ္ေတာ့ဘူးခင္ဗ်။ မွတ္မွ မမွတ္မိေတာ့တာကိုး။

မႏၲေလး စိန္႔ဂ်ိဳးဇက္(ဖွ္) ခန္ဗွယ့္(န္)(ထ္)၊ အခု အမွတ္ ၈ ေက်ာင္းက ေမေမ ေနခဲ့တဲ့ေက်ာင္း၊ ေမေမ ဆရာမ လုပ္ခဲ့တဲ့ေက်ာင္း ျဖစ္တာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္လည္း ရင္းႏွီးလြယ္တဲ့ေက်ာင္းပါ။

စကားစပ္တံုး ၾကြားလိုက္ဦးမယ္။ ေမေမ့အေၾကာင္း ၾကြားမွာပါ။ ေမေမက စာေရးဆရာမႀကီး (ေဒၚ) ပတၱျမားခင္ထက္ တစ္တန္းငယ္တယ္။ ေက်ာင္းက်ေတာ့ တစ္ေက်ာင္းတည္းပဲ။

အဲဒီ့ေက်ာင္းေတြ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းသလဲဆိုရင္ ဆရာမႀကီးေရာ ေမေမပါ လက္ေရး လက္သား အလြန္ ေကာင္းပါတယ္။ သပ္လည္း သပ္ရပ္ၾကပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္သူငယ္တန္းတုန္းကဆိုရင္ လက္ေရးကို သင္တဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လက္ကေလးကို အေပၚက အုပ္ကိုင္ၿပီး သင္ေပးခဲ့တာပါ။ ၀တ္စံုျဖဴ၀တ္ သီလရင္ႀကီးေတြကေပါ့။ ေမေမက သင္ေပးရင္လည္း အဲလိုပဲ သင္ေပးပါတယ္။

ၾကြားလံုးေတြ

အဲ… ေမေမ့အေၾကာင္း ၾကြားမယ္ ေျပာၿပီးမွ အဲဒါ မၾကြားေသးဘဲ ကိုယ့္အေၾကာင္း ကိုယ္ၾကြားပါေတာ့မယ္။ အဲသလို လက္ေရး သင္ခဲ့ၾကတဲ့ အစဥ္အလာကို ဆက္လက္ ထိန္းသိမ္းႏိုင္တဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တစ္မိသားစုလံုး လက္ေရးလွၾကပါတယ္။ အဲဒါေတာ့ သားေတာ္ေမာင္ လြန္ခဲ့တဲ့ ၃-၄ ႏွစ္က အမွတ္မထင္ ေျပာလိုက္လို႔ သတိထားမိသြားတာပါ။

ဟုတ္တယ္ခင္ဗ်။ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္သူလည္း လက္ေရးလွတယ္၊ သမီးနဲ႔ သားလည္း လက္ေရးလွပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ကေလးႏွစ္ေယာက္စလံုးကို အဂၤလိပ္စာကို စာလံုးဆက္ ေရးနည္းလည္း က်က်နန သင္ေပးထားတာမို႔ သည္ေခတ္ ကေလးေတြ ေရးဖို႔ေနေနသာသာ သိပ္ေတာင္ မဖတ္တတ္ၾကေတာ့တဲ့ အဂၤလိပ္စာ စာလံုးဆက္ေရးနည္းကို သူတို႔ ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ တတ္ၾကတယ္ခင္ဗ်။

ကၽြန္ေတာ့္မိသားစုအေၾကာင္း ၾကြားၿပီးမွ ေမေမ့အေၾကာင္း ၾကြားေတာ့မွာပါ။

ေဒၚပတၱျမားခင္က ေက်ာင္းသူဘ၀ကတည္းက စာေရး အလြန္ေကာင္းပါတယ္။ သူေရးတဲ့ စာစီစာကံုးေတြကိုဆို အတန္းငယ္ေတြအတြက္ စံျပ စာစီစာကံုးမ်ားအျဖစ္ နမူနာ ယူၾကရေအာင္ ေနာက္တက္လာတဲ့အတန္းကို ဖတ္ျပၾက၊ ဖတ္ခိုင္းၾကပါတယ္။ ေမေမတို႔က ေဒၚပတၱျမားခင္ရဲ႕ စာစီစာကံုးေတြကို ဖတ္ခဲ့ၾကရသူေတြေပါ့။

အဲ… ေမေမကလည္း ေဒၚပတၱျမားခင္လိုပါပဲ။ သူေရးတဲ့ စာစီစာကံုးေတြကို သူ႔ေနာက္က အတန္းက နမူနာယူရျပန္ပါတယ္။ ဖတ္ၾကရပါတယ္။

အဲေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ စာေရးျခင္း၊ စာဖတ္ျခင္း အေမြအႏွစ္ဟာ ေမေမ့ဆီက တိုက္႐ိုက္ဆင္းသက္တာပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ေန႔တိုင္း၊ အိပ္ရာ၀င္ အိပ္ရာထနဲ႔ စားေသာက္ခ်ိန္တိုင္း စိတ္ထဲကေန မိဘႏွစ္ပါးအပါအ၀င္ အနေႏၲာအနႏၲငါးပါးကို ကန္ေတာ့ျမဲ ျဖစ္သည့္တိုင္ သည္စာနဲ႔လည္း သြားေလသူ ေမေမ့ကို ထပ္မံ ကန္ေတာ့လိုက္ပါတယ္။

အဘိုးဦးသုခ ၀င္စားတာ ေသခ်ာပါတယ္

အဲဒီ့ေက်ာင္းနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အမွတ္အရဆံုးကေတာ့ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ ေက်ာင္းေပါက္၀မွာ လာေရာင္းတဲ့ ကုလားႀကီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ကုလားပဲသုပ္ပါပဲခင္ဗ်။ ေတာ္ေတာ္ စားလို႔ ေကာင္းတယ္။ ေရးရင္းေတာင္ တံေတြးက မ်ိဳမိသြားေသးတယ္။

စကၠဴနဲ႔လား၊ ဖက္နဲ႔လားမသိ ထုပ္ေပးၿပီး ေကာ္စားဖို႔ ေပးတာက လက္သံုးလံုးစာေလာက္ ညီညီညာညာ ျဖတ္ထားတဲ့ ထန္းရြက္ေျခာက္ကေလးပါ။ အဲဒါေလးကို သတိရေနတယ္။

ေနာက္တစ္ခုက မစီမာ။ မစီမာရဲ႕ ဆီးမဆလာနဲ႔ သီးသီးေပါင္း၊ သံပရာေပါင္းဆို ကၽြန္ေတာ္ သိပ္ႀကိဳက္တာ။ ဆီးငံျပားေတာ့ မႀကိဳက္လွဘူး။

မစီမာဆိုလို႔ မစီမာရဲ႕ အိမ္ေဘးက ၾသစေၾတးလ်ံ အမ်ိဳးသမီးႀကီးဆီမွာ ကၽြန္ေတာ္ အဂၤလိပ္စာ သင္ခဲ့ရေသးတယ္။ အဲဒါေတာ့ နည္းနည္းႀကီးမွပဲ။ ငါးတန္း မတိုင္ခင္ျဖစ္မယ္ ထင္တယ္။ သူငယ္တန္းေလးတုန္းကေတာ့ မဟုတ္ဘူး ထင္တယ္။ ေသခ်ာ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ မႏၲေလးျပန္ၿပီး တက္ခဲ့ရတာလား မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ငယ္တာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ငယ္ေသးတဲ့အရြယ္။

ငယ္သာ ငယ္တယ္၊ ဇက မေခဘူးဗ်။ အဲဒီ့ ဆရာမႀကီးရဲ႕ သမီးေလး၊ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ မတိမ္းမယိမ္း၊ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ ႀကီးရင္ ႏွစ္ႏွစ္၊ သံုးႏွစ္ အလြန္ဆံုးရိွမွာေပါ့… အဲ… အဲဒီ့ ဆရာမသမီးေလး ေခ်ာတာကိုေတာ့ ခုေျပာ ခုမ်က္စိထဲ ျပန္ျမင္ေနေသးပါတယ္။

ေသခ်ာတယ္၊ အဘိုး ဦးသုခ ၀င္စားတာ ေသခ်ာေပါက္ ျဖစ္ေလာက္တယ္။ လူကေလးက (လူကေလးကပဲ ေနမွာပါေနာ္) လက္ေတာက္ေလာက္သာ ရိွေသးေပမယ့္ ေကာင္မေလးေတြ ေခ်ာတာေတာ့ အေတာ္ ျမင္တတ္ေနခဲ့ၿပီကိုး။

ထိတ္(ပ္)ရေခၚဒါဆိုတာကို မျမင္ဖူးသူေတြအတြက္ ပံုေလးတစ္ပံုပါ အင္တာနက္ထဲက ရွာၿပီး တင္ေပးလိုက္ပါသဗ်။

သည္အပိုင္းမွာ ေျပာၾကတာ

May Thandar Win အေကာ္ဒီယံ အုန္းေက်ာ္က ျမန္မာ့အသံကို စိတ္နာလို႔ထင္တယ္ ေနာက္က်ေတာ့ ‘ဒီေျမ ဟာ ငါတို႔ေျမ ျမန္မာဘိုးဘြားတို႔ေျမ’ ဆိုၿပီးလႊတ္ဆိုေတာ့တာထင္တယ္ေနာ္ ဆရာတင္ခ်စ္ အဲေလ ေယာင္လို႔ ဆရာေအတီေက (ဆရာေအာင္သိန္းေက်ာ္က ေခၚရတာရွည္တာ ဆရာရာ ဆရာတင္ခ်စ္ဆိုတဲ႔ နာမည္ေလး ပိုေခၚေကာင္းတယ္။ တိုတုုိတုတ္တုတ္နဲ႔ ထိထိမိမိ ရွိလွတယ္ ခစ္ခစ္ 😀 )

ATK ႀကိဳက္သလိုေခၚပါ မတင္မလွတလွကေလးရယ္ 

A rose by any other name may smell sweet, by the way!

Naing Kyaw 😀

Kyi Kyi Khin ဖလား ဖလား။

‘Song Thiri’ သာမီးတို႔ေတာ့ ၾဆာနဲ႔ ဆုံျဖစ္ရင္ စိတ္လုံလုံနဲ႔ ႀကိဳက္သလို ေနနိုင္ၿပီေပါ့ေလ… 🙂

ATK ငွဲ… ငွဲ… သိပ္ေၾကာက္တြားဒလား မျမ၀င္းးးး အဲေလ… Daw LayKyi

Ei Yupar Win ေတာ္ေသးတာေပါ့… သရက္သီးမ်ိဳးဆိုၿပီး ကယ္သြားလို႔။ မဟုတ္ရင္ အရီးက ဘာေျပာမယ္မသိ။

December Nyein ဇြန္သဥၨာ ရဲ႕ အမာခံပိတ္သတ္ဂ်ီးးမွန္းး အထုမွသိရယ္ 😛 😀

၀၁၅ ခုႏွစ္ မတ္လ ၁၃ ရက္

ျခင္နဲ႔ မခမ္း

တစ္ေယာက္က မႏၲေလး ျခင္အေၾကာင္း မပါလို႔ ေျပာထားတာလည္း က်န္ေသးတယ္။

အဲဒါေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အာ႐ံုထဲမွာ သိပ္အမွတ္ထင္ထင္ မရိွဘူး။ ငယ္တုန္းက ကၽြန္ေတာ့္စိတ္က တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခုေၾကာင့္ အျမဲ အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ေနလို႔လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။

ဘာဆိုင္လို႔လဲလို႔ မေတြးပါနဲ႔။ ပညာရွင္ေတြရဲ႕ အဆိုအရ ျခင္မေတြဟာ စိတ္ခ်မ္းသာေနသူေတြရဲ႕ ကိုယ္ခႏၶာက ထုတ္လုပ္လုိက္တဲ့ အင္ဇိုင္း(မ္)နံ႔ကို ႏွစ္သက္တာမို႔ စိတ္ခ်မ္းသာေနသူေတြကို ျခင္ပိုကိုက္တယ္။ စိတ္ဆင္းရဲေနသူေတြကိုဆိုရင္ မကိုက္ဘူးလို႔ ေျပာထားတာ တစ္ေနရာမွာ ဖတ္ဖူးထားပါတယ္။

ခုက်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ျခင္တအားကိုက္တာပဲဗ်ာ။ စိတ္ထားတတ္လာၿပီကိုး။ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ စိတ္မထားတတ္ေသးတာမို႔ ျခင္ကိုက္တာကို သိပ္မွတ္မွတ္ရရ မရိွဘူးေပါ့ဗ်ာ။

အမွတ္ရတာက မႏၲေလးမွာ ညေနေစာင္းရင္ အိမ္တိုင္းလိုလို ဆႏြင္းမိႈင္းေတြ မႊန္ေနေအာင္ ေမႊးၾကတာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္မွာလည္း အဲလိုပဲ လုပ္ပါတယ္။ ေမွာင္တာနဲ႔ ႀကီးႀကီးမခင္ရီက မီးေမႊးၿပီး ဆႏြင္းမိႈင္း တိုက္ေတာ့တာပါပဲ။

ဆႏြင္းမိႈင္းအျပင္ လိေမၼာ္ခြံကိုလည္း အေျခာက္လွမ္းၿပီး မီးၿမိွဳက္ေပးတဲ့အခါ မီးခိုးေတြ အူတက္လာၿပီး ျခင္ေျပးပါတယ္။ သူ႔အနံ႔ကက်ေတာ့ ဆႏြင္းမိႈင္းထက္ ပိုေမႊးတာေပါ့။

ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ မႏၲေလးရနံ႔ဆိုတာဟာ ဆႏြင္းမိႈင္းနံ႔၊ ဖုတ္နံ႔၊ လိေမၼာ္ခြံ မီး႐ိႈ႕တဲ့အနံ႔၊ ေနာက္ေခ်း၊ ျမင္းေခ်းနံ႔၊ ၿပီးေတာ့ သစ္ပင္ေတြရဲ႕ အနံ႔ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခုက မခမ္း။

ေအာက္ျပည္ကလူေတြ သိပ္သိၾကမယ္ မထင္ဘူး။ မႏၲေလးမွာ စားရတဲ့အထဲက စြဲလမ္းေနဆဲကေတာ့ မခမ္းပါ။ မခမ္းဆိုတာက ေထာပတ္ခဲ မျဖစ္ခင္ အေနအထားလို႔ ထင္ပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္ ဆိမ့္တာပါ။ ေပါင္မုန္႔ေပၚ သုတ္စားရပါတယ္။ အလြန္စားလို႔ ေကာင္းပါတယ္။

မႏၲေလးက ေမၿမိဳ႕နဲ႔ နီးေတာ့ မခမ္းေပါပါတယ္။ ေမၿမိဳ႕မွာက ေထာပတ္လုပ္တဲ့ ေဂၚရခါးေတြ ေပါတာကိုး။ ၂၆ လမ္းေပၚ ေတာင္ဘက္တန္း၊ လမ္း ၈၀ ေထာင့္နားတစ္၀ိုက္ဆီက ေထာပတ္ဆိုင္ေလးေတြကေန ေမေမက ၀ယ္၀ယ္ေပးပါတယ္။ အလြန္ႀကိဳက္ေပါ့ဗ်ာ။

ေမေမ့လက္ကို တြဲၿပီး က်ံဳးေဘးမွာ လမ္းတစ္ခါ ေလွ်ာက္ခဲ့ရဖူးတာလည္း ေရးေတးေတး မွတ္မိေနတယ္။ အဲဒါလည္း ေတာ္ေတာ္ ငယ္ဦးမယ္။ အေညာင္းအညာေျပ လမ္းေလွ်ာက္တာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ ဘယ္ကို သြားတာလဲ မသိဘူး။ ေမေမက ေခၚသြားလို႔ ပါသြားတာပါ။ အဲဒါလည္း အခုအခ်ိန္အထိ မ်က္လံုးထဲ ျမင္ေနမိျပန္ေသးတယ္။

ဒါက မႏၲေလးမွာ ေနခဲ့တာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အမွတ္တရ ေျပာဖို႔ က်န္ခဲ့တာေလးေတြ ေကာက္သင္း ေကာက္လိုက္တာပါ။

ေနာက္ထပ္ ျပန္မွတ္မိလာျပန္ေတာ့လည္း ထံုးစံအတိုင္း ျပန္ေဖာက္ေရးတာေပါ့ခင္ဗ်ာ။

ဟိုေခတ္က အိမ္ေစ်း ေျမေစ်း

ေရေက်ာ္မွာ ေနရတာ အဆင္မေျပေတာ့ အေမက ေမေမဘြားဘြား ေပးထားတဲ့ သူ႔စိန္နားကပ္ႀကီး ေရာင္းလိုက္တယ္။ အိမ္ေတြ လိုက္ရွာၾကတယ္။

အဲတုန္းက ေရေက်ာ္က အိမ္ေလးတစ္အိမ္ သြားၾကည့္တာ မွတ္မိေနေသးေတာ့တယ္။ ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ကေလး ေပအစိတ္၊ ေပေျခာက္ဆယ္ေလာက္ က်ယ္က်ယ္လြင့္လြင့္ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ကေလး။ အဲဒါေလးမွ က်ပ္ ႏွစ္ေသာင္းပဲ ေစ်းေခၚတာခင္ဗ်။

ကၽြန္ေတာ္ျဖင့္သေဘာက်တယ္။ ဒါေပသည့္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေျပာေရးဆိုခြင့္ မရိွဘူး။ ဘယ္အေဖ ဘယ္အေမကမွလည္း ကၽြန္ေတာ့္သေဘာထားကို အဖက္လုပ္ ေမးမေနဘူး။ ကၽြန္ေတာ္သာဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ့္သားသမီးေတြကို ေမးမိမွာ။ တစ္ေလွ်ာက္လံုးလည္း ေမးခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီ့ပိုက္ဆံေလာက္နဲ႔ ဆိုရင္ ေက်ာက္ကုန္းေလာက္မွာ ျခံနဲ႔၀င္းနဲ႔ ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ ေကာင္းေကာင္းလည္း ရႏိုင္တယ္။

ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္အေဖ ေတာသားက ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္မွ ၿမိဳ႕လယ္။ သူက ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္ကို လႊတ္မက္တဲ့သူ။

သူ႔႐ံုးကလည္း လြစၥလမ္း (ခု ဆိပ္ကမ္းသာလမ္း)နဲ႔ ကုန္သည္လမ္း ေထာင့္မွာ။ ကၽြန္ေတာ့္ေက်ာင္းကလည္း စိန္ေပါ။ အဲေတာ့ ေစ်းနီး၊ ေက်ာင္းနီး၊ ကားမွတ္တိုင္နီးတဲ့ လမ္း ၄၀ အထက္လမ္းက တိုက္ခန္းေလး တစ္ခန္းကို က်ပ္ ခုနစ္ေထာင္နဲ႔ ၀ယ္ခ်လိုက္ပါတယ္။ အမွတ္ ၂၃၉ ပထမထပ္ ညာဘက္ခန္းေပါ့။

အေမ့မွာ ပိုက္ဆံေတြ အမ်ားႀကီး ပိုေနပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ၀ယ္လိုက္တဲ့ အခန္းကိုလည္း ျပင္ရ ဆင္ရေကာင္းမွန္း မသိဘူး။ ေနာက္ထပ္ အခန္းပို တစ္ခန္းေလာက္ျဖစ္ျဖစ္ ၀ယ္ထားရ၊ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံ ထားရ ေကာင္းမွန္းလည္း မသိဘူးဆိုေတာ့ အဲဒီ့ ပိုတဲ့ ပိုက္ဆံေတြက တျဖည္းျဖည္း ပလံုကုန္ေတာ့တာေပါ့။

မူလ အခန္းပိုင္ရွင္က တ႐ုတ္ေတြပါ။ သူတို႔က မကာအိုကို အၿပီးအပိုင္ ေျပာင္းၾကေတာ့မွာမို႔ အခန္းကို ေရာင္းသြားေတာ့တာပါ။ သူတို႔တုန္းက ျဖစ္သလို ေနခဲ့တဲ့အတိုင္း ဆက္ေနလိုက္ၾကတာပါပဲ။

တကယ္ဆို အိမ္သာေလး၊ ေရခ်ိဳးခန္းေလးေလာက္ ျပင္ရင္ကို အေတာ္ဟုတ္ဦးမယ္။ အခုေတာ့ ျဖစ္သလို။

အမွန္ေတာ့ အဆင့္အတန္းက စကားေျပာျပန္တာပါပဲ။ တြင္းအိမ္သာနဲ႔ ေနလာခဲ့တဲ့သူအတြက္ တိုက္ခန္းထဲက ေရဆြဲအိမ္သာ အပ်က္ကေန ေရေလာင္းအိမ္သာ အစုတ္တစ္ျဖစ္လဲ ျဖစ္ေနတာကိုက အေတာ္ဟုတ္ေနပါၿပီ။ အဲေတာ့လည္း ျဖစ္သလိုေပါ့။

သားအမိ သားအဖ သံုးေယာက္အတြက္ကေတာ့ ၁၂ ေပခြဲ၊ ေပ ၅၀ အခန္းေလးက အေတာ္ေလး က်ယ္လြင့္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕အိမ္နီးခ်င္းေတြဆို အဲလို အခန္းေလးမွာ လူ ဆယ္ေယာက္ေလာက္ ေနၾကတာကလား။

ပတ္၀န္းက်င္က တ႐ုတ္ေတြ မ်ားတယ္။ အေဖ၊ အေမကို နင္နဲ႔ ငါနဲ႔ ေျပာတဲ့သူေတြေပါ့။ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ေအာက္ထပ္အခန္းမွာက ဗာကင္သၾကားလံုးစက္ ရိွတယ္။ အဲဒီ့သၾကားလံုးက ျပည္သူပိုင္သာ မသိမ္းခင္က ျမန္မာျပည္မွာ လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္ သၾကားလံုး။ ေလယာဥ္ေတြေပၚမွာ ေကၽြးတာ။

ေရွးက ေလယာဥ္

ေလယာဥ္ဆိုလို႔ အဲဒီ့ ၁၉၆၉ အထိ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေဖွာ့ခါ (အသံထြက္အမွန္က ဖွာ့ခါ၊ ေျပာမေကာင္းလို႔။) ေလယာဥ္ဆိုတာ မစီးဖူးေသးဘူး။ ျမန္မာျပည္မွာ ေဖွာ့ခါ ေလယာဥ္သစ္ေတြ စသံုးခါစ အခ်ိန္။ အဲဒီ့ ေဖွာ့ခါ ဖွရဲ(န္)(ဒ္)ရွစ္(ပ္)ဆိုတဲ့ ေလယာဥ္က ၁၉၆၆ မွာ စေပၚတာ ထင္တယ္။

6254247-largeေလာဓေလ့မွာ ေနေနစဥ္ တစ္ေလွ်ာက္လံုး စီးခဲ့ရတာက ဒါကိုတာ (Dakota) ေလယာဥ္ေတြပါ။ ဒါကိုတာ ေလယာဥ္က ေမာ့ေမာ့ႀကီးေတြ။ ဦးပိုင္းက ေထာင္ေနတယ္။ ေလယာဥ္ေပၚ လမ္းေလွ်ာက္တဲ့အခါ ကုန္းေလွ်ာေလးမွာ ေလွ်ာက္ရသလိုပဲ အားစိုက္ရတယ္။

ေနာက္တစ္ခ်က္က အဲဒီ့ေခတ္က ေလယာဥ္ေပၚမွာ လူတကာ ေဆးလိပ္ေသာက္ၾကတယ္။ အဲဒါေတာ့ အေတာ္ လြမ္းသားဗ်။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ေလယာဥ္ေပၚ မေသာက္ဖူးလိုက္ပါဘူး။ ေသာက္တတ္တဲ့ အရြယ္မေရာက္ခင္ စီးခဲ့ရတာကိုး။ လူႀကီးေတြ ေထာင္းေထာင္းထေအာင္ ေသာက္ေနတာပဲ ျမင္ဖူးခဲ့တာပါ။

အဲဒီ့ေခတ္က ေလယာဥ္ေမာင္၊ ေလယာဥ္မယ္ေတြရဲ႕ အဂၤလိပ္အသံထြက္ေတြက ထူးရွယ္ပဲ။ ၿဗိတိသွ်သံ ပီပီသသႀကီးနဲ႔ကို ေျပာေနတာ။ နားေထာင္လို႔ သိပ္ေကာင္းခဲ့တယ္။ အခုေခတ္ေတာ့ ခ်ာပါ့။

ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ေလယာဥ္နဲ႔ ဇာတ္လမ္းဆံုးသြားတာ ငါးတန္း စ တက္ကတည္းကေပါ့။ ငါးတန္းၿပီးလို႔ ရန္ကုန္ လာေတာ့ ရထားႀကီးနဲ႔ ျဖစ္သြားၿပီ။ အဲဒီ့ကေန တကၠသိုလ္ ဒုတိယႏွစ္အထိ ေလယာဥ္နဲ႔ ျပတ္သြားေတာ့တာ။ အဲေတာ့ ေဖွာ့ခါေတြ အမႈထမ္းသက္ အေတာ္ရင့္ကာမွပဲ စီးဖူးပါေတာ့တယ္။

ဗာကင္ သၾကားလံုးကေန ေလယာဥ္ေရာက္သြားတယ္။

အိမ္နီးခ်င္းေတြ

ကၽြန္ေတာ္တို႔ လမ္း ၄၀ တိုက္ခန္းက ဖေရဇာလမ္းဘက္က အ၀င္စပ္မွာ။ ဖေရဇာ ဘက္က ၀င္ရင္ အေနာက္ဘက္တန္းက ပထမဆံုးတိုက္ေပါ့။ တိုက္ခန္း ေလးခန္းတြဲ ေလးထပ္တိုက္။ ၁၉၂၀ ၀န္းက်င္က ေဆာက္ခဲ့တာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အခန္းက ေျမာက္ဘက္ ေထာင့္ခန္း။ ေဘးက တိုက္က ၿပိဳသြားလို႔လား၊ ပ်က္သြားလို႔လား မသိဘူး၊ ေျမကြက္လပ္ပဲ ရိွေနတယ္။

ေဘးတိုက္ရိွခဲ့တဲ့အတြက္ ေထာင့္ခန္းျဖစ္ေပမယ့္ ေဘးျပတင္းတံခါးမရိွဘူး။ နံရံႏွစ္ဘက္ၾကား အလံုပိတ္။ ေရွ႕၀ရံတာ ထြက္တဲ့ တံခါးရယ္၊ ေနာက္ေဖး မီးဖို ျပတင္းရယ္ပဲ ရိွတယ္။

ေဘးခန္းက မိသားစုမ်ားတယ္။ အဲဒီ့မွာ မမေခ်ာေခ်ာ တစ္ေယာက္ရိွတယ္။ (အဲဒါကို သားငယ္သမီးငယ္မ်ား ပဲ့ျပင္ထိန္းေက်ာင္းျခင္း အႏုပညာမွာေရာ၊ ခ်စ္သူ႔ရင္ခြင္ ရွာပံုေတာ္မွာပါ ေရးခဲ့ၿပီးမို႔ အက်ယ္မခ်ဲ႕ေတာ့ပါဘူး။) အေပၚထပ္က မိသားစုကိုေတာ့ သိပ္မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ကုလား မိသားစု ထင္တယ္။

moskovichေဘးခန္း အေပၚထပ္မွာေတာ့ ေဘးခန္းက အိမ္ရွင္ရဲ႕ ညီနဲ႔ သူ႔မိသားစုေနတယ္။ သူက လက္သမားလုပ္တယ္။ ေဘးခန္းက စေခါ့(ထ္)မားခစ္(ထ္) (ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ္က ဟိုေခတ္ကို ျပန္သြားေနတာမို႔ ဟိုေခတ္ အသံုးေတြ တမင္သံုးေနတာ။) မွာ ဆိုင္ထြက္တယ္။ သူတို႔မွာက ေမာ့(စ္)ဗွစ္(ခ်္)လို႔ ျမန္မာေတြက ေခၚၾကတဲ့ Moskovich ကားေလးတစ္စီးရိွၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ ပရီဖွက္ (Ford Prefect) တစ္စီး ထပ္၀ယ္လိုက္တယ္။

သူတို႔ေအာက္ထပ္က တ႐ုတ္မိသားစုက်ေတာ့ တ႐ုတ္ သားအဖ သံုးေယာက္ေနၾကတာ။ အဘိုးႀကီးက ေျခတစ္ဖက္ မသန္ဘူး။ သားႀကီးက အပ္ခ်ဳပ္ဆိုင္ ဖြင့္ထားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေအာက္ထပ္မွာေတာ့ တ႐ုတ္မႀကီးတစ္ေယာက္နဲ႔ သားႏွစ္ေယာက္ေနတယ္။

သားႀကီးက ကိုအားလီလို႔ ေခၚတယ္။ ဗမာနာမည္လည္း ရိွေပမယ့္ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ သူက တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားလား၊ ဘြဲ႕ရၿပီးသားလားဆိုတာလည္း မမွတ္မိေတာ့ဘူး။

ေသခ်ာတာကေတာ့ ခုနစ္တန္း၊ ရွစ္တန္းမွာ အေဖတို႔က သူ႔ဆီမွာ သခ်ၤာသင္ခိုင္းလို႔ သင္ရတယ္။ ဘာမဟုတ္တာေလး မွားရင္ေတာင္ အင္မတန္ ႐ိုက္တတ္၊ လိမ္ဆြဲတတ္တဲ့သူမို႔ သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္ မုန္းတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ဘူး။ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ မရိွတဲ့ဘ၀ေလ။

သူ႔ညီ ကိုေအာငံ၊ ဗမာနာမည္ ကိုသိန္းစိုးက ကၽြန္ေတာ့္ထက္ ႏွစ္တန္းႀကီးတယ္။ သူက ပဲမ်ားတယ္။ အျမဲတမ္း ဘိုေကေလး တသသနဲ႔။ သူ႔ရဲ႕ ညာဘက္လက္ေမာင္းအလယ္မွာ အနာေပါက္ၿပီးတဲ့ေနာက္ တစ္ခုခု ခ်ိဳ႕ယြင္းသြားလို႔ အဲဒီ့လက္တစ္ဖက္က ကပ္တပ္တပ္ေလး ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ သူနဲ႔ ရြယ္တူေတြသာမက သူ႔ထက္ငယ္သူ တခ်ိဳ႕ကပါ သူ႔ကို လက္ကပ္လို႔လည္း ေခၚၾကတယ္။ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အားနည္းခ်က္ကို ဖဲ့တတ္တဲ့ လူ႔သဘာ၀ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူ႔ကို အဲလို တစ္ခါမွ မေခၚဖူးဘူး။

ford-prefect-100e-02သူတို႔ ညီအစ္ကို ႏွစ္ေယာက္က ဗမာစကားကို ေရေရလည္လည္ ေျပာတတ္ေပမယ့္ သူတို႔အေမႀကီးကေတာ့ ေဘာင္းဘီ၀တ္ ေပါက္ေဖာ္မႀကီးပီပီ ဗမာစကားကို ကေပါက္တိ ကေပါက္ခ်ာ ေျပာတယ္။

သူတို႔အေဖက ဟိုတယ္ေတြ ဘာေတြ ပိုင္ခဲ့ဖူးတယ္ ဆိုပဲ။ သို႔ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေရာက္ခ်ိန္မွာေတာ့ သူတို႔ ေတာ္ေတာ္ခ်ိဳ႕ခ်ိဳ႕တဲ့တဲ့ ျဖစ္ေနၿပီ။ အေဖ မရိွေတာ့လို႔ရယ္၊ ျပည္သူပိုင္သိမ္းတာရယ္၊ တ႐ုတ္-ဗမာ အေရးအခင္းဒဏ္ရယ္ေတြကို ခံစားထားရလို႔လည္း ျဖစ္မယ္။

ကၽြန္ေတာ့္ ဂစ္တာဆရာ

သူတို႔အိမ္က သားအမိ သံုးေယာက္ေနၾကၿပီး ကိုအားလီက အိမ္သိပ္မကပ္ဘူး။ အဲေတာ့ ကိုသိန္းစိုးဆီမွာ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ စုေ၀းရာ ျဖစ္ေနတယ္။ အေဖက အဲဒီ့ လူငယ္ေတြနဲ႔ အဖြဲ႕က်တယ္။

ကိုသိန္းစိုးက ဂစ္တာတီးတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ ဂစ္တာဆရာလို႔ ေျပာရမွာေပါ့။ သူ႔ဂစ္တာနဲ႔ သူ႔ဆီကေန သင္ခဲ့ရတာ။ C, Am, F, G ဆိုတဲ့ chord ေလးခုနဲ႔ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ အစအဆံုးျဖစ္တဲ့ သီခ်င္းေပါ့။ မစိမ္းကားဆိုတဲ့ နာမည္နဲ႔လည္း အဲဒီ့အလိုက္နဲ႔ သီခ်င္းရိွတယ္။ တကၠသိုလ္ထြန္းေနာင္ရဲ႕ သီခ်င္းကက်ေတာ့ ပန္းတစ္ရာနဲ႔ အနမ္းတစ္ရာ။ အဲဒီ့အလိုက္ကိုပဲ ဂ်င္မီဂ်က္(ခ္)ဆိုတဲ့ လား႐ိႈးသိန္းေအာင္က ေသသည့္တိုင္ လူပ်ိဳပဲလား ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ဆိုထားတာလည္း ရိွတယ္။ ဘာစာသားနဲ႔ဆိုဆို C, Am, F, G ပဲ။ အဲဒါနဲ႔ က်င့္ခဲ့ရတာ။ ခုနစ္တန္းေလာက္မွာ စ သင္ခဲ့တယ္ ထင္ပါရဲ႕။

ဘ၀ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ျခစ္ျခစ္ကုတ္ကုတ္ ၾကပ္ၾကပ္တည္းတည္း။ အေဖက အထက္တန္းစာေရးေပါ့။ သို႔ေပမယ့္ လက္ႏွိပ္စက္စာေရးပါပဲ။

အေဖ့႐ံုးကို ေခၚေခၚသြားရင္ လိုက္လိုက္သြားရတယ္။ အဲဒီ့က စာေရးမေလး တစ္ေယာက္ကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ မွတ္မိေနေသးတယ္။ မ်က္မွန္ေလးနဲ႔ မ်က္လံုးျပဴးျပဴး၊ ႐ိႈးေကာင္းေကာင္းေလး။ အေဖနဲ႔ တစ္ခန္းတည္းက။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ႐ံုးနားတ၀ိုက္ ေခၚသြားၿပီး မုန္႔ေတြ ဘာေတြ ေကၽြးဖူးတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေမာင္ႏွမရင္းခ်ာ မရိွေတာ့ အဲလို ေခ်ာေခ်ာေလးက ကၽြန္ေတာ့္ပခံုးကို ဖက္ၿပီး ေခၚသြားတာမ်ိဳးကို သေဘာက်တာေပါ့။ သူ႔က်ေတာ့ ျပစ္မွားတဲ့ စိတ္နဲ႔ မဟုတ္ဘူး။ အစ္မတစ္ေယာက္လိုမ်ိဳး သာယာမိတာပါ။

အေဖ့လခက သံုးရာေက်ာ္ေက်ာ္လား ရတယ္။ ေက်ာ္တယ္ဆို႐ံုကေလးေတာင္ ထင္ရဲ႕။ အေမက တစ္ေန႔ ေစ်းဖိုး တစ္ဆယ္သံုးတာလည္း မွတ္မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က တစ္ေန႔ မုန္႔ဖိုး တစ္မတ္ရပါတယ္။

ေက်ာင္းေနဘ၀

အထက ၆ ဗိုလ္တေထာင္ကို စေရာက္တုန္းက ေက်ာင္းသားသစ္ေတြကို တန္းခြဲ M မွာ ထားတယ္။ အဲဒီ့ ေက်ာင္းမွာ ဘယ္ေလာက္ လူမ်ားသလဲဆိုတာ အဲဒါသာ ၾကည့္ေတာ့။ M တန္းဆိုေတာ့ ျမန္မာလို ေျပာရင္ တန္းခြဲ ဋရင္ေကာက္ေပါ့။ တန္းခြဲ ၁၃ ခုေျမာက္။

ကၽြန္ေတာ္က အဲဒီ့အတန္းမွာ ေနရတယ္။ အဲဒီ့အတန္းမွာက ႏွစ္က်ေတြ၊ ဗ႐ုတ္ဗရက္ေတြ အလြန္မ်ားတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ အသက္ ႏွစ္ႏွစ္ သံုးႏွစ္ႀကီးတဲ့သူေတြလည္း ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က သိပ္လည္း မထြားေတာ့ အတန္းထဲမွာ ကေလးလို ျဖစ္ေနတာေပါ့။

ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ေဘးခ်င္ကပ္ ထိုင္ရတဲ့သူကို နာမည္ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ သို႔ေပတည့္ သူ႔ရဲ႕ အက်င့္ေပါင္းစံုကိုေတာ့ မွတ္မိေနတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔အတန္းကို ျမန္မာစာ သင္တဲ့ဆရာမက ကိုယ္လံုးအေတာ္လွတယ္။ ေဒၚတင္လွေပါ့။ အဲဒါကို အဲဒီ့ ေကာင္က တစ္ခ်ိန္လံုး ထိုင္ျပစ္မွားေနတာ။

သူတင္လားဆိုေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္အပါအ၀င္ တစ္တန္းလံုး နီးပါးက ဆရာမမ်ား သင္ပုန္းဘက္ စာလွည့္ေရးေနရင္ ဆရာမ တင္ပါးကေန မ်က္လံုး ခြာမရႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ေနခဲ့ၾကတာကလား။

သုိ႔ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးက ထိုင္တဲ့ေကာင္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔လို မေနာကံနဲ႔တင္ မၿပီးဘူး။ ၀စီကံနဲ႔ပါ တက္တေခါက္ေခါက္၊ ပါးစပ္နဲ႔ တစ္လံုး ျပစ္မွားလို႔ မဆံုး။

အဲဒီ့အတန္းမွာ သိပ္ၾကာၾကာမေနလိုက္ရဘူး။ လပိုင္းပဲ ေနလိုက္ရၿပီး တန္းခြဲကို ဖ်က္လိုက္တယ္။ တန္းခြဲက ေက်ာင္းသားေတြကို က်န္တဲ့ တန္းခြဲေတြဆီ ခြဲထည့္လိုက္တာေပါ့။

ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဘသာဆိုတဲ့ တစ္ေယာက္က ေအတန္း (တန္းခြဲ က)ကို ေရာက္သြားတယ္။ ဘသာက အဲဒီ့အရြယ္ကတည္းက ေရကူးတံခြန္စိုက္မွာ အေတာ္ဟုတ္ေနၿပီ။ ဗလႀကီးႀကီး၊ ေအာက္ပိုင္းရွဴးရွဴး။ အသားျဖဴျဖဴ။

ေအတန္းမွာက်ေတာ့ အားလံုးက စာၾကမ္းပိုးေတြခ်ည္းပဲ။ အရြယ္ေတြကလည္း ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ မတိမ္းမယိမ္း။ လူေလးေတြက ႏုႏုဖတ္ဖတ္၊ သိမ္သိမ္ေမြ႕ေမြ႕ေတြ မ်ားတယ္။ မႏၲေလးမွာ အတတ္ ေပါင္းစံုလာတဲ့ ကၽြန္ေတာ္က သူတို႔ၾကားမွာ အ႐ိုင္းအစိုင္းေပါ့။

ေဆးလိပ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္

ရန္ကုန္ေရာက္ေတာ့ ေဆးလိပ္ကို အေတာ္ေသာက္ေနၿပီ။ စီးကရက္တစ္လိပ္မွ ဆယ္ျပားေပးရတာ။ ဒူးယားက ဆယ္လိပ္၀င္ဘူးဆိုရင္ ျပား ၉၀၊ အလိပ္ ၂၀ ၀င္ဘူးဆို တစ္က်ပ္နဲ႔ ျပား ၈၀၊ အလိပ္ ၅၀ ၀င္ သံဘူးဆိုရင္ ငါးက်ပ္ ထင္တယ္။ အေဖကလည္း တအားေသာက္ေပါ့။

အိမ္က ထြက္လိုက္ၿပီး ေက်ာင္းဘက္ကို သြားဖို႔ ဖေရဇာလမ္းေပၚ ေရာက္တာနဲ႔ ကုလား ကြမ္းယာဆိုင္က အသင့္ေစာင့္ေနတယ္။ အဲဒီ့ကြမ္းယာဆိုင္မွာ ေဆးလိပ္တစ္လိပ္၀ယ္ ေသာက္႐ံုပဲ။ ဘိုင္က်ေနရင္ စီးကရက္ထက္ ေစ်းေပါတဲ့ ေဆးေပါ့လိပ္ ၀ယ္ေသာက္ေပါ့။

သည္အပိုင္းမွာ ေျပာၾကတာ

Mai Xinh Dep ဒယ္နဲ႕ သမီးနဲ႕ တင္ပါးႀကိဳက္တာျခင္းတူတယ္ေတာ့ သမီးက လံုးလံုးက်စ္က်စ္ကေလးေတြဆို က်ားေရာမေရာ မက်ားတက်ားေကာ မေရြးဘူး သိပ္ႀကိဳက္တာ ခြိခြိ

Sandar Tin မခမ္းဆိုလို႔မႏၲေလးမွာေနတုန္းက စားခဲ႔ဘူးတာ အမွတ္ရမိပါတယ္။

 

Advertisements
5 Comments leave one →
  1. 14 March 2015 2:23 am

    ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနပါသည္ဆရာ။

    • lettwebaw permalink*
      14 March 2015 2:33 am

      ေက်းဇူးပါဗ်ာ။ သည္ဘေလာ့(ဂ္)မွာ တင္သာ တင္ထားရတယ္။ ဖတ္တဲ့သူမွ ရိွရဲ႕လားလို႔ေတာင္ ေတြးမိေနတဲ့အထိပါပဲ။ ပရိသတ္ဘက္က ဘာသံမွ မၾကားရလို႔ပါ။ အခုလို ေျပာေပးတဲ့အတြက္ အထူး ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ခင္ဗ်ား။

  2. Nang Amy permalink
    22 April 2015 11:35 am

    တစ္ေနရာတည္းမွာ အျပံဳလိုက္ဖတ္ရလို႔ ေက်းဇူးပါ.. 😀

  3. lettwebaw permalink*
    22 April 2015 12:13 pm

    😀

  4. soe kyi permalink
    14 September 2015 11:55 am

    စာအုပ္အေနနဲ႔ထုပ္ျပီးျပီလားဆရာ စာအုပ္အေနနဲ႔ဖတ္ခ်င္ပါတယ္

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: