Skip to content

အေဟာင္းထဲက အစုတ္ေတြ – ၅

15 March 2015

၂၀၁၅ ခုႏွစ္ မတ္လ ၁၄ ရက္

ေတာင္ႀကီးခရီးစဥ္

လမ္း ၄၀ ကို ေျပာင္းခ်ိန္မွာ အန္ကယ္ဦးေအာင္ေဆြတို႔ လင္မယားနဲ႔ အေမတို႔နဲ႔က စခန္းသတ္ လမ္းျပတ္သြားၾကၿပီ။ လမ္း ၄၀ ကို ၁၉၆၇ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လမွာမွ ေျပာင္းခဲ့တာဆိုေတာ့ အဲဒီ့ ၁၉၆၇ ခုရဲ႕ ေႏြရာသီမွာ ျပတ္သြားၾကတာပါ။

အဲဒီ့အခ်ိန္က မာဇဒါ ေလးဘီးကားေလးေတြ ေပၚခါစ။ အန္ကယ္ ဦးေအာင္ေဆြက ဘီ-၃၆၀ လိုက္(ထ္)ဗွယ္(န္) ေလးဘီး ကားေလးတစ္စီးကို ၀ယ္စီးေနတယ္။ အဲဒီ့ကားေလးနဲ႔ ႏွစ္မိသားစု ေတာင္ႀကီးကို သြားၾကတာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သားအမိ သားအဖ သံုးေယာက္ရယ္၊ အန္ကယ္ဦးေအာင္ေဆြတို႔ လင္မယားရယ္၊ သူတို႔ရဲ႕ တစ္ႏွစ္၊ ႏွစ္ႏွစ္အရြယ္ ရင္ခြင္ပိုက္ ကေလးေလးရယ္ေပါ့။

ေလးဘီးကားဆိုတာ သိပ္က်ယ္လြင့္တဲ့ အမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး။ အန္ကယ္ဦးေအာင္ေဆြက ေမာင္း၊ အေဖက ေဘးကထိုင္။ ေနာက္ခန္းမွာက ေမေမရယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ရယ္၊ အန္တီသီတာရယ္ ထိုင္ၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အလယ္ကေပါ့။

ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေလတိုက္မခံႏိုင္တဲ့ ေရာဂါ ရိွတယ္။ ေမြးကတည္းက ျဖစ္မယ္ ထင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ပန္ကာေလကို လံုး၀ မႀကိဳက္ဘူး။ ယပ္ခတ္တာလည္း မႀကိဳက္ဘူး။ ကားစီးတဲ့အခါလည္း ကားျပတင္းက ေလတိုးေနတဲ့ ဒဏ္ကို မခံႏိုင္ဘူး။ ေရွ႕ခန္းက ထိုင္စီးရင္ သည္ေလာက္ မျဖစ္ေပမဲ့ ေနာက္ခန္းက စီးတဲ့အခါ အဲသလို ေလတိုးတဲ့ ဒဏ္ကို ဘယ္လိုမွကို မခံႏိုင္တာ ကေလးကတည္းက အခုထက္ထိပဲ။

အဲေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က အလယ္က ထိုင္တာေပါ့။ ေလးဘီးကား ေနာက္ခန္း ဆိုတာကလည္း ဘယ္ေလာက္မွ က်ယ္လွတာ မဟုတ္ဘူး။ အမွန္က ႏွစ္ေယာက္ဆို ေခ်ာင္ေခ်ာင္ခ်ိခ်ိေပါ့။ သံုးေယာက္ဆိုေတာ့ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ထိေနတာေပါ့။

ကၽြန္ေတာ္လည္း အန္တီသီတာနဲ႔ ထိေနရာတာကို သာယာေနတာေပါ့။ ၀န္ခံၿပီးသားပဲေလ။ သူ႔ကို စိတ္ထဲက က်ိတ္ျပစ္မွားေနပါတယ္ဆိုမွ။ အခုလို ထိေနရေတာ့ သာယာတာေပါ့။

ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ အန္တီသီတာက ေခၽြးေစာ္မနံဘူး။ ေခၽြးေစာ္နံတဲ့သူ ဆိုရင္ေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္ သာယာေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ သည္းမခံႏိုင္ဆံုး အနံ႔က အဲဒီ့ေခၽြးနံ႔ဆိုးဆိုးပဲ။ အန္တီသီတာ့ဆီက အဲလို အနံ႔ဆိုးေတြ မထြက္ဘူး။ အိုေခေပါ့။

လမ္းတစ္ေနရာမွာ အေဖက ေနာက္လွည့္ၾကည့္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ ဒူးႏွစ္ဖက္ကို ဆြဲစိတယ္။ “ကားမထိုင္နဲ႔၊ စိထိုင္”တဲ့။ အေဖဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ေတြ ေဖာက္ျပန္ေနတာ ရိပ္စားမိေနမွာေပါ့ေနာ္။

အန္တီသီတာက ခ်က္ခ်င္းပဲ၊ “အိုး… ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ”လို႔ ေျပာၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ဒူးႏွစ္ဖက္ကို ျပန္ဆြဲကားလိုက္တယ္။ “စိမထိုင္နဲ႔ ကားထိုင္။ ႀကိဳက္သလိုထိုင္၊ အေ၀းႀကီး စီးရတာကို”လို႔ ေျပာၿပီး အားရပါးရ ရယ္ေနတယ္။ အဲေတာ့ အေဖလည္း ဘာမွ မေျပာသာေတာ့ဘူး။ ေရွ႕ျပန္လွည့္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဖိုးက်ိဳင္းတုတ္လည္း အိုေခေနေတာ့တာေပါ့။

သူတို႔ကေလးကို ေဖေဖက တစ္လွည့္၊ ေမေမက တစ္လွည့္ ေပါင္ေပၚ တင္ထားေပးၾကတယ္။ အန္တီ သီတာလည္း ခ်ီတဲ့အခါ ခ်ီေပါ့။

ေတာင္ငူမွာလား မသိဘူး၊ တစ္ည ၀င္အိပ္လိုက္ၾကေသးတယ္။ အဲဒီ့အထိ အားလံုးအေကာင္း။

ဇာတ္ကြဲခန္း

ေတာင္ငူမွာ အဲဒီ့အခ်ိန္က တည္းခိုခန္းေတြ၊ ဟိုတယ္ေတြ မရိွေသးဘူး။ အဲေတာ့ ဌာနဆိုင္ရာ ဘိုတဲတစ္ခုမွာ ၀င္အိပ္ၾကတာပါ။ ကားလည္း နား၊ လူလည္း နားတဲ့အေနနဲ႔ တစ္ညအိပ္ ေကာင္းေကာင္းေနလိုက္ၾကတာ။

မ်က္လံုးထဲမွာ ျမင္ေနေသးတယ္။ ေတာင္ငူမွာ အန္တီသီတာက ရင္ဖံုးအက်ႌလက္ျပတ္ အ၀ါႏုေရာင္နဲ႔ အနက္ေပၚမွာ အ၀ါပြင့္ေတြပါတဲ့ ထဘီကို တြဲဖက္၀တ္ဆင္လုိက္တဲ့အခါ ထင္းေနေအာင္၊ လူတကာ ေငးရေအာင္ လွတာကို။

သူက အသားလည္းျဖဴတယ္။ အရပ္လည္း ျမင့္တယ္။ အန္ကယ္ဦးေအာင္ေဆြက သူ႔ထက္ သံုးလက္မေလာက္ နိမ့္တယ္။ သူေဌးပံုထြက္ေပမယ့္ ေပါက္ေဖာ္ သူေဌးပံုရယ္။ အသားျဖဴျဖဴ၊ ဗိုက္ပူပူနဲ႔ ေပါက္ေဖာ္ႀကီးေပါ့။ အသက္ခ်င္းကလည္း ၁၀ ႏွစ္မက ကြာေတာ့ တကယ့္တကယ္ သူတို႔လင္မယားက မလိုက္ဖက္လွဘူး။

အဲလို မလိုက္ဖက္တဲ့ လင္မယားက ေနာက္ေတာ့လည္း ကြဲသြားၾကပါတယ္။ ဆယ္ႏွစ္ေတာင္ မေပါင္းလိုက္ၾကရဘူး ထင္တယ္။ ေငြနဲ႔ ၀ယ္ထားတဲ့ အိမ္ေထာင္ေရးကိုး။

သူတို႔ေတြ႕ၾကပံုကလည္း ရယ္ရတယ္။ အန္တီသီတာ အထက္တန္းေက်ာင္းသူဘ၀မွာ သူ႔႐ုပ္ရည္၊ သူ႔အရပ္အေမာင္းေၾကာင့္ အားကစားပြဲတစ္ပြဲမွာ ေရွ႕ဆံုးက အလံကိုင္အျဖစ္ တာ၀န္ယူခဲ့ရတယ္။ အဲဒီ့ပြဲရဲ႕ ဓာတ္ပံုက စာေစာင္တစ္ခုမွာ ပါလာတယ္။ အဲဒါကို အန္ကယ္ဦးေအာင္ေဆြက ျမင္ၿပီး အဲဒီ့ေက်ာင္းသူကို တအားေတြ သေဘာက်သြားတာနဲ႔ မရအရ စံုစမ္း၊ မိဘေတြကို ေငြနဲ႔ေပါက္ၿပီး သမီးကို အရယူလာခဲ့တာကလား။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခရီးစဥ္ကို ျပန္သြားရရင္ေတာ့ ေတာင္ငူမွ တစ္ညအိပ္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ေတာင္ႀကီးကို ဆက္တက္ ၾကတယ္။ ေအာင္ပန္းေက်ာ္ေက်ာ္ ထင္တယ္၊ လမ္းလယ္ႀကီးမွာ ဘာက ဘယ္လို ျဖစ္တယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္လည္း မသိလိုက္ဘူး။

အန္ကယ္ ဦးေအာင္ေဆြက ကားရပ္ေပးၿပီး အေဖက ဆင္းဆိုတာနဲ႔ ဆင္းလိုက္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခရီးေဆာင္အိတ္ေတြ ခ်တယ္။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီ့လမ္းလယ္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သားအမိသားအဖ သံုးေယာက္ က်န္ရစ္တယ္။ အန္ကယ္ဦးေအာင္ေဆြက ဆက္ေမာင္းထြက္သြားတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ နားမလည္လိုက္ဘူး။ လမ္းလယ္မွာ ကားေစာင့္ရင္း ကားၾကံဳရေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း ေတာင္ႀကီးကို တက္ၾကတယ္။ ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕ထဲမွာ အန္ကယ္ ဦးေအာင္ေဆြရဲ႕ ကားေလးကို ရိပ္ခနဲ လွမ္းျမင္လိုက္တာ ႏွစ္ခါ သံုးခါ။ အေဖတို႔က မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနၾကတယ္။

ေနာက္ေတာ့ ကိုယ့္အစီအစဥ္နဲ႔ကိုယ္ ရန္ကုန္ ျပန္လာခဲ့ၾကတယ္။ ဘာျဖစ္သြားမွန္း ယေန႔ထက္တိုင္ ကၽြန္ေတာ္ မသိဘူး။

မေမ့ႏိုင္ေသာ…

ေနာက္ပိုင္း ကၽြန္ေတာ္ တကၠသိုလ္ ဒုတိယႏွစ္ေလာက္ေရာက္ေတာ့ အန္တီသီတာနဲ႔ ျပန္ဆံုေသးတယ္။ သူက ဒုတိယအိမ္ေထာင္နဲ႔။ လွတုန္းပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုလည္း ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ဆက္ဆံပါတယ္။ သူက အလွျပင္ဆိုင္ ဖြင့္ေတာ့ တစ္ခါသားမွာ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို ဆံပင္ညႇပ္၊ ေခါင္းေလွ်ာ္ေပးဖူးတယ္။ အဲတုန္းက ကၽြန္ေတာ္က ၂၀ ေက်ာ္၊ သူက ၃၀ ေက်ာ္ေပါ့။

ေခါင္းေလွ်ာ္တာကို ပက္လက္လွန္ၿပီး ေခါင္းနဲ႔ တိုင္းလုပ္ထားတဲ့ ေခါင္းေလွ်ာ္ ေရကန္ေစာင္းမွာ ေခါင္းတင္ၿပီး မ်က္ႏွာမစိုေအာင္ ေခါင္းေလွ်ာ္တာ တစ္ခါမွ မခံဖူးခဲ့ဘူး။ အဲဒါ ပထမဆံုးအႀကိမ္ပဲ။ အဲဒီ့အခ်ိန္က အမ်ိဳးသမီးေတြက ဆံပင္ညႇပ္ေပး၊ ေခါင္းေလွ်ာ္ ေပးတာကို ေယာက္်ားေတြ ခံယူတဲ့ ကာလလည္း မဟုတ္ေသးဘူး။ အမ်ိဳးသမီးေတြေတာင္မွ ပြဲလမ္းရိွမွ အလွျပင္ဆိုင္ သြားၾကတဲ့ေခတ္။ ဆံပင္ေကာက္တာေတြ ေျဖာင့္တာေတြလည္း သိပ္လုပ္ၾကတာ မဟုတ္ဘူး။ ညႇပ္တာ ေလွ်ာ္တာေတာ့ လုပ္ၾကမွာေပါ့။

အန္တီသီတာကလည္း သူ႔ဆိုင္မွာ ဘယ္ေယာက္်ားကိုမွ လက္ခံတာ မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုေတာ့ ကေလးကတည္းက သိတဲ့ သံေယာဇဥ္ေၾကာင့္လား မသိဘူး၊ သူကပဲ ညႇပ္ေပးမယ္၊ ေလွ်ာ္ေပးမယ္ဆိုၿပီး ေျပာလို႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း လုပ္လိုက္တာ။

အားပါး… မေမ့ဘူးဗ်ာ။ ခုေျပာ ခုျမင္ေသးတယ္။ ပက္လက္လွန္ၿပီး သူေခါင္းေလွ်ာ္ေပးတာ ခံရတဲ့ အရသာက တကယ့္ ထူးရွယ္ပါပဲ။ စကားတေျပာေျပာနဲ႔ေပါ့။ မ်က္ႏွာကိုလည္း ေရမစိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း မ်က္လံုး ဖြင့္ထားတာေပါ့။

သူ႔မ်က္ႏွာလွလွကို ေအာက္က တ၀ၾကည့္ရင္း သူ စိတ္ပါလက္ပါ ေလွ်ာ္ေပးတာ ခံရတဲ့ အရသာဗ်ာ။ တကယ္ သာယာခဲ့ပါတယ္။ သူနဲ႔ ဘယ္လိုက ဘယ္လို ျပန္ဆက္စပ္မိသြားတာလဲေတာ့ မသိဘူး။ ေနာက္က်ေတာ့ သူ႔သားေလးတစ္ေယာက္ကို ကၽြန္ေတာ္ စာသင္ေပးဖူးေသးတယ္။ အဲေတာ့လည္း သူနဲ႔ မၾကာမၾကာ ဆံုျဖစ္ေနတာေပါ့ဗ်ာ။ သူ႔ေနာက္အိမ္ေထာင္ကိုေတာ့ တစ္ခါဆို တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးဘူး။

ထူးျခားတာက အန္တီသီတာနဲ႔သာ ျပန္ဆံုတာ၊ အန္ကယ္ ဦးေအာင္ေဆြနဲ႔ေတာ့ လမ္းေပၚမွာ ျဖတ္သြား ျဖတ္လာ ေတြ႕တာက လြဲရင္ ယေန႔ထက္တိုင္ စကားေျပာျဖစ္တဲ့အထိ ျပန္မဆံုေတာ့တာ ေတာင္ႀကီးအသြား လမ္းမွာ လမ္းခြဲလိုက္ၾကကတည္းကပါပဲ။

အန္တီသီတာ့ကို လြန္ခဲ့တဲ့ ငါးႏွစ္ေလာက္က တစ္ခါ ဖ်တ္ခနဲ ေတြ႕လိုက္ေသးတယ္။ သူက လမ္းကူးမလို႔ လုပ္ေနတုန္း ကၽြန္ေတာ္က ကားျဖတ္ေမာင္းသြားရင္းနဲ႔ ေတြ႕လိုက္တာ။ လမ္းက အင္မတန္ ႐ႈပ္တဲ့ေနရာမို႔ ကၽြန္ေတာ္ ကားရပ္ၿပီး ႏႈတ္မဆက္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။

သူ႔အသက္က ငါးဆယ္ကို ေကာင္းေကာင္းေက်ာ္ၿပီ ျဖစ္ေပမယ့္ ကိုယ္လံုးကိုယ္ေပါက္က အရင္ထက္ မဆိုစေလာက္ကေလးပဲ နည္းနည္းပို၀လာတာကို အမွတ္ထင္ထင္ ေတြ႕လိုက္တယ္။ အိုသြားေပမယ့္ ႐ုပ္ရည္ကလည္း ေခ်ာတုန္းပဲ။ ဖ်တ္ခနဲမို႔လို႔သာေပါ့ေနာ္။ 🙂

ဘ၀ႀကီးကိုက ေရႊတလြဲ

လမ္း ၄၀ ေရာက္ေတာ့ ညေန ထမင္းစားၿပီးခ်ိန္ဆိုရင္ အေဖက လမ္းေလွ်ာက္ ေခၚတတ္တယ္။ တစ္ခါတေလ ေရႊတိဂံု ဘုရားအထိ အသြားအျပန္ မိသားစု လမ္းေလွ်ာက္ၾကတယ္။ တစ္ခါတေလ ဗိုလ္တေထာင္ဘက္။ ကန္ေတာ္ေလးဘက္။ အေ၀းဆံုး ေလွ်ာက္ဖူးတာက ေက်ာက္ေျမာင္း က်ားကြက္သစ္အထိပဲ။

တစ္ခုေတာ့ ေကာင္းသြားတယ္။ ရန္ကုန္လမ္းေတြကို ေတာ္ေတာ္ သိသြားတာပါပဲ။

အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ အေဖ့အမ်ိဳးဆိုလား မသိဘူး၊ ေတာင္ဥကၠလာမွာေနတဲ့ အဘိုးႀကီး တစ္ေယာက္နဲ႔လည္း အဆက္အသြယ္ရတယ္။ ဦးစိန္ထြန္းတဲ့။ အဘိုးႀကီးအိမ္ကိုလည္း သြားလည္ၾကတယ္။ အျပန္မွာ အဘိုးႀကီးက ေပးလိုက္တဲ့ သံပတ္ ျမင္း႐ုပ္ေလး တစ္႐ုပ္ရယ္၊ ဓာတ္ခဲနဲ႔ သံုးတဲ့ အေကာ္ဒီယံတီးေနသူ လူရႊင္ေတာ္႐ုပ္ တစ္႐ုပ္ရယ္ ရလာတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ရဲ႕ ပထမဆံုး သံပတ္႐ုပ္၊ ဓာတ္ခဲအားသံုး အ႐ုပ္ႏွစ္႐ုပ္ပါပဲ။ ခက္တာက ကၽြန္ေတာ္က အဲသလို အ႐ုပ္နဲ႔ ေဆာ့တဲ့ အရြယ္မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ လူပ်ိဳေဖာ္၀င္စ ရမၼက္ေသြးၾကြတဲ့ အရြယ္ေရာက္ေနၿပီ။ အဲဒီ့အခ်ိန္က်ေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ့္လက္ထဲ အဲသလို သံပတ္႐ုပ္ေတြ ေရာက္လာပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀က အဲလို အလြဲႀကီးေတြဗ်။

ရည္းစားထားရမယ့္ အရြယ္မွာ ရည္းစားမရိွဘူး။ မထားခ်င္လို႔ မဟုတ္ဘူး၊ ထားခ်င္တာမွ တစ္ပိုင္းမကဘူး၊ အပိုင္းပုိင္းကို ေသလို႔ရယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ႀကိဳက္မယ့္သူကို မရိွလို႔။ ေဟာ… အသက္ ၃၀ နား ကပ္လာေတာ့မွ ရည္းစားေတြ ဘာေတြနဲ႔ ျဖစ္လာတာ။ အရြယ္လြန္ေတာ့မွ ျဖစ္ပံု ေျပာပါတယ္။ အိမ္ေထာင္လည္း က်ၿပီးေရာ စြံလိုက္တာဗ်ာ။ လြဲခ်က္ေတြက တစ္ဘ၀လံုး အဲသလို တစ္သီႀကီးပဲ။

အဲ… အဲဒီ့ ျမင္း႐ုပ္ကေလးက ႏြားေက်ာင္းသူမ ဆံပင္ဖားလ်ားေလး အေပၚက ထိုင္စီးလို႔။ ျမင္းျဖဴေလး။ တစ္ခါက တစ္ေနရာမွာ ေရးၿပီးပါၿပီ။ ဘယ္မွာလဲေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ အိမ္ကို ဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္မွန္း မသိ ေရာက္လာတဲ့ မိန္းမလ်ာတစ္ေယာက္က အဲဒီ့ျမင္း႐ုပ္ကို စင္ေပၚတင္ထားတာျမင္ေတာ့ ျမင္းျဖဴရွင္နတ္ မွတ္ၿပီး လက္အုပ္ကေလးခ်ီလို႔ ကန္ေတာ့တာမို႔ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ရယ္လိုက္ရတဲ့ အေၾကာင္း။

ေရဒီယိုေခတ္

အိမ္မွာက ေရဒီယိုတစ္လံုးပဲ ရိွတာ။ နက္ရွင္နယ္(လ္) မီးသီးေရဒီယို။ ထရန္ဇစၥထာ ေရဒီယို မဟုတ္ဘူး။

ခုေခတ္လူငယ္ေတြ မီးသီးနဲ႔ ေရဒီယိုဆိုတာကို ၾကားေတာင္ ၾကားဖူးမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး ထင္တယ္။ ေရဒီယိုဆိုတာ တယ္လီဖုန္းလို ျပားျပားကပ္ကပ္ေလးထဲမွာေတာင္ ပါေနမွေတာ့ အဲဒီ့ အယ္စတံု ေရဒီယိုႀကီးေတြကို စိတ္ကူးထဲေတာင္ မွန္းၾကည့္လို႔ရမယ္ မထင္ဘူး။

နည္းပညာတိုးတက္မႈက ၂၀ ရာစု ကုန္ခါနီးမွာ တအားျမန္ဆန္သြားခဲ့ၿပီကိုး။ ထရန္ဇစၥတာဆိုတာေတာင္မွ မရိွေတာ့တာေလ။

မီးသီးေရဒီယိုက ပံုေတြမွာ ျပထားတဲ့အတိုင္းပဲ အယ္စတံုႀကီးေတြပါ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔အိမ္မွာ ရိွခဲ့တဲ့ နက္ရွင္နယ္(လ္) ေရဒီယိုနဲ႔ တစ္ထပ္တည္း တူတဲ့ ေရဒီယိုကို အင္တာနက္ထဲမွာ ကံအားေလ်ာ္စြာ ေတြ႕ရတယ္။ အဲဒါႀကီးက အလ်ား တစ္ေပခြဲ၊ အျမင့္ တစ္ေပ၊ ထုအားျဖင့္ ရွစ္လက္မ၊ ကိုးလက္မေတာ့ ရိွမယ္ ထင္တယ္။

ခလုတ္ဖြင့္၊ မီးပြင့္လာေပမယ့္ အသံထြက္လာေအာင္ ေစာင့္ရေသးတယ္။ အၾကာႀကီးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ သံုး၊ ေလး စကၠန္႔ေလာက္ ေစာင့္ရတာပါ။ မီးလံုးေတြ နည္းနည္းပူလာမွ အသံထြက္ပါတယ္။

အိမ္မွာ သီခ်င္းဖြင့္လို႔ရတဲ့ ပစၥည္းဆိုလို႔ အဲဒါတစ္လံုးပဲ ရိွတယ္။

သည္အပိုင္းမွာ ေျပာၾကတာ

Kyi Kyi Khin အိမ္မွာလည္း အဲ့လိုေရဒီယို ရွိဖူးတယ္။ ဖြင့္ထားၿပီး စိမ္းလာမွ အသံလာတယ္။

ATK အယ္… ေဒၚေလး Kyi လည္း မွီလိုက္ေသးတယ္လာ့။ ဒါဆို မငယ္ေဒါ့၀ူးေပါ့ေနာ္။ ကၽြန္ေတာ္က ၃၀ ေလာက္ မွတ္ေနတာာာာ

Kyi Kyi Khin ၃၀ေက်ာ္ပဲ ရွိေသးတာေလ။

Saw Zar Li ဆရာ့အေဖနဲ ့အေမပံု မျမင္ဘူးလို ့ျပပါလား ဆရာ… ျမင္ဖူးခ်င္လို႔ပါ

ATK Daw Saw Zar Li က အတက္ႀကီးဘီဆိုေဒါ့ ေမ့တြားဘီ ထင္ပါရဲ႕။ အေဖ့ပံုက တင္ဖူးတယ္။ ဦးရဲထြတ္ေတာင္ အဲဒါကို ရွဲလို႔ သူ႔အေဖလို႔ေတာင္ ထင္တဲ့သူက ထင္ကုန္ၾကဖူးေသးတဲ့ ဟိုးေလးတေၾကာ္။

'သည္ေန႔ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ထဲက ကၽြန္ေတာ့္ အေဖ ေပ်ာက္သြားတာ ၃၇ ႏွစ္တင္းတင္း ျပည့္ပါတယ္။</p><br />
<p>အေဖ ေသသြားတယ္လို႔ မေရးဘူးေနာ္။ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းကို ငွားတဲ့သူ ရိွလို႔ဆိုၿပီး ကိုယ္ပိုင္ အငွားယာဥ္ဆရာ ကၽြန္ေတာ့္အေဖ အိမ္က ထြက္သြားတဲ့ေန႔ပါ။ ေနာက္ႏွစ္ရက္အၾကာမွာ အေဖေမာင္းသြားတဲ့ ဇ/၈၀၇၉ မာဇဒါေလးဘီးဗင္ကားေလးကို မႏၲေလး ကုန္႐ံုဘူတာေဘးမွာ ပိုင္ရွင္မဲ့ေတြ႕လို႔ အမွတ္ ၈ ရဲ စခန္းက သိမ္းဆည္းထားတဲ့အေၾကာင္း မႏၲေလးထုတ္ ဟံသာ၀တီ သတင္းစာမွာ ပါလာပါတယ္။ ကားက အေမ့နာမည္နဲ႔မို႔ လြယ္လြယ္ကူကူ ျပန္ထုတ္လို႔ ရခဲ့ေပမယ့္ အေဖ့ကိုေတာ့ မေတြ႕ရေတာ့ပါဘူး။</p><br />
<p>ရိွသမွ် အာဏာပိုင္ အဖြဲ႕အစည္း၊ တရားဥပေဒစိုးမိုးေရး အဖြဲ႕အစည္းမ်ားဆီကို စာတို စာရွည္မ်ားနဲ႔ အေၾကာင္းၾကား တိုင္တန္းခဲ့ပါတယ္။</p><br />
<p>တစ္ႏွစ္ေက်ာ္အၾကာမွာေတာ့ ေရတာရွည္အလြန္ ရန္ကုန္-မႏၲေလးသြား ကားလမ္းနံေဘး ေရေျမာင္းထဲမွာ အဲဒီ့အခ်ိန္က လူေသအေလာင္းတစ္ေလာင္း ေပၚတယ္လို႔ ေရတာရွည္ ရဲစခန္းမွဴးက အေၾကာင္းၾကားလာပါတယ္။ အေလာင္းက သိပ္ပုပ္ပြေနလို႔ ခပ္လွမ္းလွမ္းကပဲ ၾကည့္ခဲ့ပါတယ္တဲ့။ အေလာင္းမွာ ပတ္ထားတဲ့ နာရီနဲ႔ ပုဆိုးစကိုေတာ့ ဆုတ္ယူထားလိုက္တယ္တဲ့။ ၀တ္ထားတာက ရွပ္ျဖဴလက္ရွည္ကို ၾကယ္သီးတပ္ ၀တ္ဆင္ ထားပါသတဲ့။</p><br />
<p>အေဖက အက်ႌဆို အျဖဴေျပာင္ တစ္မ်ိဳးတည္းသာ ၀တ္ဆင္သူပါ။ နာရီလည္း အေဖ့နာရီ မွန္ပါတယ္။ ပုဆိုးလည္း အေဖ ၀တ္တဲ့ ပုဆိုးပါ။ သို႔ေသာ္ ခပ္လွမ္းလွမ္းကပဲ ၾကည့္ခဲ့ပါတယ္ဆိုတဲ့ စခန္းမွဴးက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေျပာတဲ့ ပံုပန္း မဟုတ္ဘူးလို႔ ဆိုပါတယ္။ အတူစစ္ခဲ့တဲ့ ၿမိဳ႕နယ္ဆရာ၀န္ကေတာ့ ဟုတ္သတဲ့။</p><br />
<p>သည္လိုနဲ႔ စ်ာပန အခမ္းအနားလည္း မရိွ၊ ဆြမ္းလည္း မသြပ္၊ နာေရးေၾကာ္ျငာလည္း မျမင္ရဘဲ အညၾတ လူသားတစ္ေယာက္ဟာ လူ႔ေလာကကေန ေပ်ာက္သြားခဲ့ပါတယ္။</p><br />
<p>သူ႔ကို သတ္ခဲ့တဲ့သူေတြလည္း သည္ေလာကမွာ ရိွခ်င္မွ ရိွၾကေတာ့မွာပါ။ စခန္းမွဴးႀကီးနဲ႔ ၿမိဳ႕နယ္ ဆရာ၀န္ႀကီးလည္း ရိွခ်င္မွ ရိွေတာ့မွာေပါ့။</p><br />
<p>ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ အေဖ ရိွေနေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ သည္ကေန႔ ျဖစ္တည္မႈ အတြက္ အေဖက အဓိကပဲ။ အေဖ့စည္းကမ္းေတြ၊ အေဖ့အ႐ိုက္အႏွက္၊ အဆူအပူ၊ အေအာ္အဟစ္၊ အဆဲအဆိုေတြၾကားမွာ ကၽြန္ေတာ္ လူျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ အေဖကို ကၽြန္ေတာ္ တအား နာက်ည္းခဲ့တယ္။</p><br />
<p>အခုေတာ့ နားလည္သြားပါၿပီ။ အေဖ့ပညာနည္းမႈ၊ အေဖ့ စာဖတ္အားနည္းမႈ၊ အေဖ့ ျဖစ္လိုစိတ္နဲ႔ ဇြဲနပဲ၊ အေဖ့ သိမ္ငယ္စိတ္၊ အေဖ့ရဲ႕ တစ္ဦးတည္းေသာ သားအေပၚထားတဲ့ ေစတနာ၊ ဘယ္သူမွ မသိဘဲ စိတ္က်န္းမာေရး ခ်ိဳ႕တဲ့ေနရွာတဲ့ အေမနဲ႔ ေပါင္းရတဲ့ အေဖ့ မြန္းၾကပ္မႈ။</p><br />
<p>အားလံုးကို ကၽြန္ေတာ္ နားလည္ခ်ိန္ဟာ သိပ္ကို ေနာက္က်သြားခဲ့ပါၿပီ အေဖ။</p><br />
<p>ဘ၀ဆက္တိုင္း ဆက္တိုင္း အေဖ အခုလို အျဖစ္ဆိုးမ်ိဳးနဲ႔ ထပ္မၾကံဳပါေစနဲ႔ေတာ့။</p><br />
<p>အေဖ့အေပၚ ကၽြန္ေတာ့္ တစ္ဘ၀လံုး မေနာကံနဲ႔ ျပစ္မွား က်ဴးလြန္ခဲ့မိသမွ် ၀န္ခ်ေတာင္းပန္ရင္း ကန္ေတာ့လိုက္ပါတယ္ အေဖ...</p><br />
<p>သည္စာကို ကၽြန္ေတာ္ မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ေရးလိုက္ပါတယ္ အေဖရယ္...'သည္မွာ ျပန္ၾကည့္ပါဗ်ာ။ အေမ့ပံုေတာ့ ေနာက္ပိုင္း တင္ေပးပါ့မယ္။

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10202299483232326&set=pb.1348695066.-2207520000.1426351977.&type=3&src=https%3A%2F%2Ffbcdn-sphotos-a-a.akamaihd.net%2Fhphotos-ak-xap1%2Fv%2Ft1.0-9%2F68850_10202299483232326_1048992431_n.jpg%3Foh%3D84dd2fecf4f954b92792dcefa5268d6c%26oe%3D5575A9B8%26__gda__%3D1437874833_63236c683ffbaf0772546a5f49b7a9d1&size=251%2C377

Saw Zar Li အဲ ဟုတ္တား အခုျပန္ၾကည့္ေတာ့ မွတ္မိတြားဘီ

Oakker Seithu ငယ္တုန္းက အဲဒီမီးသီး ေရဒီယိုနဲ႔ နားေထာင္ဖူးလိုက္ေသးတယ္။ ၁၉၉၃ ေလာက္အထိပဲ။ ျမန္မာ့ အသံကလာတဲ့ ဇာတ္လမ္းပမာနားဆင္စရာ၊ ေန႔လည္ပိုင္းမွာလာတဲ့ ကေလးေတြအတြက္ ပံုျပင္ အစီအစဥ္၊ ဘီဘီစီ အဲဒါေတြ နားေထာင္ဖူးတာပဲ မွတ္မိေတာ့တယ္။ အခုေတာ့ အဲဒါႀကီး မ႐ွိေတာ့ဘူး။

Thet Chow ATK ငယ္ငယ္က အေဖနဲ႔တူတယ္။ မွတ္မိေသးတယ္ နီလာ က your mother ကိုအရမ္းခင္တာဘဲ သူေၿပာတယ္ She’s very pleasant person, I love talking with her, she is tall and very graceful ဆိုဘဲ တမ္းတမ္းတတနဲ႔ ေၿပာတာ နီလာ ကလဲ လမ္း၄၀နားမွာဘဲေနတာ မို႔လား။

ATK  မဟုတ္ဘူး။ နီလာက ဖေရဇာေပၚမွာ ေနတာ။ ၃၆ လမ္းဘက္ကို ပန္းဆိုးတန္း လမ္းေထာင့္ကေန စေရရင္ ေအာက္ထပ္ တတိယေျမာက္တိုက္ခန္းမွာ။

Thet Chow ေအာ္ … ဒီေကာင္လဲ ဖုံးမဆက္ဖူး မေတြ႔တာလဲ ၾကာဘီ

ATK  ညည္းဆက္လိုက္ေလ။ သႀကၤန္ဆို သူ႔ကို သတိရတယ္။ သူနဲ႔ သံုးႏွစ္ဆက္တိုက္ လည္ဖူးတယ္။

Thet Chow ဟုတ္ပါတယ္ က်ဳပ္အမွားပါ အိမ္ေၿပာင္းၿပီး ဖုံးေၿပာင္းေတာ႔ သူဘယ္သိမလဲ ဒါေပမဲ႔ ဒင္းက အီးေမးေတာင္ေရးေဖာ္မရဖူး

ATK  ေရးရာေတြ မ်ားေနလို႔ ေနမွာေပါ့ေအ

၂၀၁၅ ခုႏွစ္ မတ္လ ၁၅ ရက္

ေရဒီယိုေက်းဇူး

ခက္တာက ကၽြန္ေတာ္က သီခ်င္းကို အေတာ္ ၀ါသနာႀကီးတာ။ ေရဒီယိုနဲ႔ပဲ ေနရေတာ့ ေရဒီယိုကို တစ္ခ်ိန္လံုး ဖြင့္တာေပါ့။ အဲေတာ့ ေရဒီယိုသီခ်င္းအေတာ္မ်ားမ်ားကို အလြတ္ရေနတယ္။

အဲဒီ့ေခတ္ကလည္း ျမန္မာ့အသံ ေရႊေခတ္။ ေရဒီယိုက လႊင့္တဲ့ သီခ်င္းေတြကလည္း အၫႊန္႔အဖူးေတြခ်ည္းပဲ။ ကၽြန္ေတာ္က အဲဒီ့သီခ်င္းေတြလာရင္ ပေလြတစ္လက္နဲ႔ လိုက္မႈတ္ေတာ့တာ။ ကၽြန္ေတာ့္ပေလြက သံမွန္။ စီသံနဲ႔ ပေလြ။ ဒါေပသည့္ လႊင့္ေနတဲ့ သီခ်င္းနဲ႔ ခီးကိုက္ေအာင္ မရအရ လိုက္မႈတ္ခဲ့ပါတယ္။ ရွာ့(ပ္)ေတြ၊ ဖလက္(ထ္)ေတြေတာ့ ဘယ္မွန္မလဲေလ။ သို႔ေသာ္ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ေတာ့ မႈတ္ေနတာပဲ။

ပေလြကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ တစ္ခုတည္းေသာ တူရိယာ။ အဲေတာ့ အဲဒါကိုပဲ ဒိုင္ခံ သံုးရတာေပါ့။ ဒို-ေရ-မီ-ဖာ ေတြ မလိုေတာ့ဘူး။ သိပ္မႈတ္လြန္းေတာ့ နားေစာင့္နဲ႔တင္ ဘာလာလာ မႈတ္လို႔ရေနၿပီ။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ပေလြက ဘင္ခရာမွာ သံုးတဲ့ ကန္႔လန္႔ျဖတ္မႈတ္ရတဲ့ ပေလြမ်ိဳး။ ႏွဲလို တည့္တည့္မႈတ္တာမ်ိဳး မဟုတ္ဘူး။

ေနာက္ေဖးအိမ္က ေပါက္ေဖာ္တစ္ေယာက္ကလည္း ၀င္းဦးသီခ်င္းေတြ တေၾကာ္ေၾကာ္ဆိုတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ေနာက္ေဖးေရာက္ရင္ ဆိုေတာ့တာပဲ။ အၿပိဳင္က်ဲေနၾကတာေပါ့။ လူေတာ့ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ကေန႔အထိ မျမင္ဖူးၾကပါဘူး။

အဲဒီ့အခ်ိန္က တြံေတးသိန္းတန္တို႔၊ ေမာင္ေမာင္ၫြန္႔၊ ေမာင္ေမာင္ႀကီးတို႔ရဲ႕ သီခ်င္းေတြကို ႀကိဳက္ရေကာင္း၊ ဆိုရေကာင္းမွန္း မသိေသးဘူး။ ေတာသီခ်င္းေတြဆုိၿပီး ေရဒီယိုကလာရင္ေတာင္ အသံကို တိုးပစ္ခဲ့တာ။ ကၽြန္ေတာ္ႀကိဳက္တာက ကိုရဲ၀င္းတို႔၊ ကိုခ်စ္ၿမိဳင္တို႔၊ ေမာင္ေမာင္သန္းတို႔၊ ကိုေမာင္ေမာင္တို႔၊ ေမာင္ၾကည္တိုးတို႔ရဲ႕ သီခ်င္းမ်ိဳးေတြပါ။

ျမန္မာ့အသံတစ္ေခတ္မွာ ေကာင္းတာက ဇာတ္လမ္းပမာ နားဆင္စရာနဲ႔ အသံလႊင့္ဇာတ္ေတြပဲ။ စေနေန႔ည သတင္းအၿပီး ည ၈ နာရီ ၁၅ မိနစ္ကေန ကိုးနာရီအထိ လႊင့္တဲ့ အသံလႊင့္ဇာတ္ကို ပရိသတ္က ေစာင့္နားေထာင္ခဲ့ရတယ္။ ႐ုပ္ရွင္သ႐ုပ္ေဆာင္ အေက်ာ္အေမာ္ေတြက အသံနဲ႔ သ႐ုပ္ေဆာင္ေပးၾကတာေပါ့။

ေနာက္ၿပီးေတာ့ အဂၤလိပ္ပိုင္း အစီအစဥ္။ အဲဒီ့ေခတ္ အဂၤလိပ္ပိုင္း အစီအစဥ္က အသံလႊင့္တဲ့ ဦးလွဘူး (အခု ေဘ့(စ္)ဂစ္တာဆရာ ဖိုးကလဲရဲ႕ ဖခင္)တို႔၊ အယ္လစ္ဆင္(န္) ထြန္းေ၀တို႔ရဲ႕ အသံထြက္ေတြက တကယ့္ကို ပီျပင္ ႒ာန္က႐ိုဏ္းက်တယ္။ တခ်ိဳ႕က ကၽြန္ေတာ့္ ျမန္မာ၊ အဂၤလိပ္ စကားေျပာဟန္ ေလယူေလသိမ္းနဲ႔ အသံထြက္ေတြ ဘယ္လို က်င့္ခဲ့သလဲလို႔ ေမးတတ္ၾကတယ္။

ျမန္မာ့အသံ ျမန္မာပိုင္းေရာ၊ အဂၤလိပ္ပိုင္း အစီအစဥ္ေရာမွာ အသံလႊင့္ေနခဲ့ၾကသူေတြဟာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ၾကားဆရာေတြပါ။ တစ္ခါတစ္ေလဆို သူတို႔ ဖတ္တဲ့ သတင္းက အိမ္မွာ ယူတဲ့ သတင္းစာထဲမွာ ပါလာရင္ တိုက္ၾကည့္ၿပီး စိတ္ထဲက လိုက္ဖတ္တယ္။ ၿပီးရင္ ကိုယ္ဟာကိုယ္ သူတို႔လို အသံထြက္ၿပီး ဖတ္ၾကည့္ခဲ့ပါတယ္။ အဂၤလိပ္လိုက အဓိကပါ။

အဲဒါေတြက ေနာင္အခါ မိုက္ခ႐ိုဖုန္း သံုးၿပီး စကားေျပာတဲ့အခါေတြ၊ ေၾကာ္ျငာေနာက္ခံ ေျပာေပးတဲ့အခါေတြ၊ ေရဒီယိုမွာ ကၽြန္ေတာ့္အစီအစဥ္ တင္ဆက္တဲ့အခါေတြ၊ ေရဒီယို၊ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားမွာ ေျပာတဲ့ဆိုတဲ့အခါေတြမွာ အမ်ားႀကီး အက်ိဳးေပးခဲ့ပါတယ္။ အသံကို ေနရာတက် ထားသို ဖိေဖာ့ၿပီး ေျပာတတ္လာေတာ့တာေပါ့။

ေရဒီယိုနဲ႔ တစ္ခ်ိန္လံုး ေနခဲ့ရျခင္းရဲ႕ ေက်းဇူးပါပဲ။

၀င္းဦးသီခ်င္းစာအုပ္

လမ္း ၄၀ အိမ္ကို ေရာက္ၿပီး မၾကာခင္မွာ မႏၲေလးက အေမ့မိတ္ေဆြေတြ လာလည္ၾကတယ္။ အိမ္တည္း ဧည့္ေပါ့ဗ်ာ။ လာတာလည္း နည္းနည္း မဟုတ္ဘူး။ သားအဖ ေလးေယာက္ေတာင္။

အန္ကယ္ႀကီးက ပကတိ မႏၲေလးသားႀကီး။ အသံက်ယ္က်ယ္၊ ေဟာင္ဖြာေဟာင္ဖြာနဲ႔ စကားေျပာရင္ အားပါးတရ။ သူက အသားညိဳညိဳ ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္း။ သူ႔သမီးတစ္ေယာက္ကလည္း မမလွပဲ။ အသားျဖဴျဖဴ၊ နည္းနည္း ၾကည့္ေကာင္းတယ္။ သူ႔သားႏွစ္ေယာက္လည္း ပါလာတယ္။ သူတို႔ကေတာ့ ညိဳညိဳေတြ။ သူ႔သမီးအႀကီးဆံုးက အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ပညာေရးတကၠသိုလ္ တက္ေနတာ။ အဲဒီ့အစ္မႀကီးကက်ေတာ့ ညိဳညိဳ၊ ႐ုပ္ဆိုးဆိုး။

အေမ့ကို သူ႔သမီးေတြ၊ သားေတြက မမလို႔ ေခၚၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုေတာ့ ေမာင္ေလး၊ ညီေလးေပါ့။ သူတို႔ ေနတာကလည္း ရက္ရွည္ေနတာဗ်။ တစ္လနီးပါးလား မသိဘူး ၾကာတယ္။ အိမ္မွာ လူစည္ေနေတာ့တာေပါ့ဗ်ာ။

ကၽြန္ေတာ္နဲ႔က မမလွနဲ႔ တည့္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အစ္မ မရိွေတာ့ အဲလိုမ်ိဳး အစ္မတစ္ေယာက္ရိွေနရင္ သိပ္ေက်နပ္ေပါ့။ ေယာက္်ားခ်င္းေတာ့ အဲေလာက္ ကၽြန္ေတာ္က အေစးမကပ္ဘူး။ ဘာသိဘာသာပဲ။ (ဇ ေလ၊ ဇ ဇ) 😀 

သူတို႔ ျပန္သြားၿပီး မၾကာခင္ မမလွက ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို စာတိုက္ကေန ၀င္းဦး သီခ်င္းေပါင္းခ်ဳပ္ စာအုပ္ ပို႔ေပးလာတယ္။ သူက ကၽြန္ေတာ္ ၀င္းဦးကို အေသႀကိဳက္မွန္း သိသြားတာကိုး။ စာအုပ္အတြင္းမွာ ကၽြန္ေတာ့္နာမည္နဲ႔ သူ အမွတ္တရ ေပးပို႔လိုက္တဲ့အေၾကာင္း စာသားကို မင္အျပာ လက္ေရးလွလွနဲ႔ ေရးေပးထားပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ျပ႒ာန္းစာအုပ္ေပါ့။ သီခ်င္းစာအုပ္တစ္အုပ္နဲ႔ ဆိုရတာ အေမာ။

မွတ္ကေရာ

သီတင္းကၽြတ္၊ တန္ေဆာင္တိုင္ဆို ရန္ကုန္မွာ ပြဲလမ္းသဘင္က တယ္ေပါပဲ။ အိမ္ကလည္း ေပးထြက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း တစ္ေယာက္တည္း ၿမိဳ႕ထဲ ေလွ်ာက္ၾကည့္တာ။ သီခ်င္းသံ ၾကားတဲ့ေနရာေတြ ေလွ်ာက္သြားၾကည့္တာေပါ့။

တစ္ခါကမ်ားဆို ရယ္ရတယ္။

ညဘက္ႀကီး အဲလို သြားေနရင္းနဲ႔ တီးသံမႈတ္သံေတြ ၾကားလို႔ အဲဒီ့ အသံၾကားရာ အရပ္ကို ဦးတည္ ခ်ီတက္သြားတာေပါ့။ မွတ္မိေသးတယ္။ အသံလာရာကို ခ်ီရတာ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္နဲ႔ သိပ္မေ၀းလွတဲ့ စပါ့(ခ္)(စ္) လမ္း (ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္လမ္း) ေအာက္လမ္းက ယေန႔ထက္တိုင္ရိွေနေသးတဲ့ ဆင္၀င္ႀကီးနဲ႔ တိုက္ႀကီးရဲ႕ ေအာက္ထပ္ အခန္းတစ္ခန္းမွာ တီးမႈတ္ေနတာ။

ရန္ကုန္အထာကို သိပ္မသိေသးေတာ့ ပထမ သေဘာမေပါက္ဘူး။ ခက္တာက ေဂၚေဂၚဂီဂီ ေလမႈတ္တူရိယာနဲ႔ ေခတ္ေပၚသီခ်င္းေတြကို အက်အနသာ တီးေနတာ ပရိသတ္က မရိွဘူး။ တီး၀ိုင္းကိုပဲ ေတြ႕တယ္။

ဘာလဲေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္လည္း သိပ္မေ၀းလွတဲ့ ေနရာအထိ သြားၾကည့္ေတာ့မွ အလယ္မွာ အေခါင္းႀကီး။ အိမ္သားေတြကလည္း အထက္ေအာက္ အျဖဴေတြ ၀တ္ထားၾကတယ္။ မ်က္ႏွာေတြကလည္း မသာမယာ။

တကယ္ေတာ့ တ႐ုတ္အသုဘေပကိုး ခင္ဗ်ာ။

မႏၲေလးမွာ အဲဒါမ်ိဳး မၾကံဳဖူးခဲ့ေတာ့ မသိဘူးေလ။ အဲသလို ဓေလ့မ်ိဳးလည္း မႏၲေလးမွာ ရိွမွ မရိွတာကိုး။ အဲေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မသိဘူးေပါ့။ ဆိုင္းသံ ဗံုသံၾကားလို႔ အဟုတ္မွတ္ၿပီး သြားေတာ့မွ ပထမဆံုးအႀကိမ္ ၾကံဳဖူးေတာ့တာ။

အခုလည္း အဲဒီ့ေပါက္ေဖာ္ဓေလ့ ရိွေသးလား မသိဘူး။ ၿမိဳ႕ထဲနဲ႔ ေ၀းသြားတာ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ေလာက္ရိွၿပီမုိ႔ သိပ္မသိေတာ့ဘူး။

စတီရီယိုေခတ္ဦး

ေဘးခန္း ကၽြန္ေတာ့္ခ်စ္မမတို႔ အိမ္ကေတာ့ စီးပြားေရး ေကာင္းတာမို႔ ထိတ္(ပ္)ရေခၚဒါ ရိွတယ္။ သူတို႔က ေမာင္ႏွမေတြ မ်ားတာမို႔ တစ္ခ်ိန္လံုးလည္း ဖြင့္ၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္က မၾကားခ်င္အဆံုးပဲ။

အဲဒီ့မွာ စတီရီယိုေတးလို႔ ေခၚတဲ့ ေခတ္ေပၚသီခ်င္းေတြ ၾကားရေတာ့တာ။ အဲဒီ့ေခတ္က ဂ်င္မီဂ်က္ဆိုတဲ့ လား႐ိႈး သိန္းေအာင္ သီခ်င္းက အမ်ားဆံုးေပါ့။ သူ႔အသံက တလုပ္ေတြအႀကိဳက္ အသံလံုးမ်ိဳး။ ၿပီးေတာ့ သူက လား႐ိႈးသားပီပီ တလုပ္စကားလည္း တတ္ပံုရေတာ့ သီခ်င္းေတြကို တလုပ္လိုဆိုထားတာေတြက ပါေသးတယ္ေလ။ ပန္းဘုရင္မေလးဆိုတဲ့ သီခ်င္းကေတာ့ တကယ့္ လူႀကိဳက္မ်ား ေရပန္းစားတဲ့ သီခ်င္းေပါ့။

ေနာက္ၿပီးေတာ့ တကၠသိုလ္ေအးေမာင္ရဲ႕ သီခ်င္းေတြ။ သူက တစ္ေယာက္တည္း တူရိယာအစံု တီးၿပီးဆိုတာေပါ့။ ဦးဘသိန္း (အဆိုေတာ္ ဦးအံ့ႀကီးရဲ႕ ညီ)က အသံဖမ္းေပးတယ္။ multiple recording လို႔ ေခၚခဲ့ပါတယ္။ တူရိယာသံတစ္ခုကို အရင္သြင္း၊ ေနာက္တစ္ခါ ေနာက္တစ္သံသြင္းၿပီး အသံေတြထပ္၊ ရၿပီဆိုမွ အဆိုနဲ႔ ျပန္ထပ္တာမ်ိဳးပါ။

ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္၊ ျမန္မာျပည္ ဂီတသမိုင္းမွာ အဲသလို တစ္ေယာက္တည္း တူရိယာစံု (lead, bass, drums, rhythm) စတာေတြ တီးၿပီး တစ္ေယာက္တည္းဆိုတာ အဲဒီ့ တကၠသိုလ္ေအးေမာင္ တစ္ေယာက္ပဲ ရိွမယ္ ထင္ပါတယ္။

သူ႔အသံကလည္း ခ်ိဳတယ္။ သူ႔ရဲ႕ အေက်ာ္ၾကားဆံုး သီခ်င္းကေတာ့ ဘယ္ပန္းခ်ီေရးလို႔ မမီေပါ့။ အဲဒီ့သီခ်င္း ေပၚတာက ေနာက္က်ပါတယ္။ ေဘးအိမ္ကေန ဖြင့္ေနလို႔ ၾကားရတာမ်ားတာကေတာ့ သူ႔ရဲ႕ ေစာေစာပိုင္း သီခ်င္းေတြျဖစ္တဲ့ ခ်စ္စာနဲ႔ ခြင့္စာတို႔၊ ကားျပာေလးကို ေမွ်ာ္ရတယ္တို႔၊ ေမာင္တစ္ေယာက္တည္း အူလည္လည္တို႔လို သီခ်င္းေတြပါ။

အသက္မက ခ်စ္ရသူေလးရယ္၊ စြဲစြဲ စြဲမိၿပီေပါ့ကြယ္၊ ဘာေၾကာင့္မ်ား (ဗ်န္းဗ်န္းဗ်န္း) ခ်စ္ရတယ္ (ဗ်န္းဗ်န္းဗ်န္း) ဘယ္သူေမးေမး ေျပာမယ္ ယံုခ်င္ယံု မယံုခ်င္ေနဆိုတဲ့ သူ႔သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ဆို အားတုိင္းဆိုခဲ့တာ။ (ဗ်န္းဗ်န္းဗ်န္း)က သံပံုးကို ေခြးရွဴရွဴပန္းတဲ့ အသံမဟုတ္ဘူးေနာ္၊ ရစ္သမ္သံ။ 🙂 

ေနာက္ၿပီးေတာ့ မင္းမင္းလတ္။ မင္းမင္းလတ္ သီခ်င္းေတြေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က အဲဒီ့အရြယ္မွာ ခံစားလို႔ မရခဲ့ဘူး။ ခံစားလို႔ မရသည့္တိုင္ ေဘးအိမ္က ဖြင့္လြန္းေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို အလြတ္ရေနျပန္ေရာ။

အေဖနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္တည္း

လမ္း ၄၀ အိမ္ကို ေမေမဘြားဘြားက လိုက္ေနတယ္။

ေနဦးဗ်။ ေလာပိတကေန ေမေမဘြားဘြားက မႏၲေလးကို ျပန္ေရာက္သြားေသးတယ္။ ဦးႀကီးကိုကိုတို႔နဲ႔ ျပန္ေနတာေပါ့။ လမ္း ၄၀ ကို ေျပာင္းၿပီးေတာ့မွ ေမေမဘြားဘြားက ေမေမ့ကို လွမ္းေခၚတာနဲ႔ ေမေမ မႏၲေလး ျပန္သြားရတယ္။ သားအဖ ႏွစ္ေယာက္ပဲ က်န္ရစ္တယ္။

အဲဒီ့အခ်ိန္မွာေတာ့ အေဖနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔က လႊတ္တည့္ေနတယ္။ ညေနတိုင္ ႐ံုးဆင္းလာရင္ အေဖက ကၽြန္ေတာ့္ကို ပိုက္ဆံေပးတယ္။ ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္ခ်င္ သြားၾကည့္ေခ်တဲ့။

အေဖေပးတာက ႏွစ္က်ပ္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္က တစ္က်ပ္ခြဲတန္းက မၾကည့္ဘူး။ သံုးမတ္တန္း၊ ဟိုး ေရွ႕ဆံုးတန္းက ၾကည့္တာ။ ဒါမွ ႏွစ္ကား ၾကည့္လို႔ ရမွာကုိး။

အဲ… လမ္း ၄၀ မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မိသားစု သံုးေယာက္က တစ္ေယာက္ကို အိမ္ေသာ့တစ္ေခ်ာင္းစီ ရိွၾကတယ္။ အိမ္ျပန္၀င္ရင္ ကိုယ့္ေသာ့နဲ႔ကိုယ္ အိမ္ထဲ ဖြင့္၀င္႐ံုပဲ။ တံခါးေခါက္စရာ မလို၊ ဘယ္သူမွ ထဖြင့္ေပးစရာမလို။ အဲဒါ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္က စနစ္ပဲ။

အခု ကၽြန္ေတာ့္မိသားစုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ေနေတာ့လည္း သည္စနစ္ကိုပဲ ျပန္က်င့္သံုးပါတယ္။ ေကာင္းတာက အခုေခတ္မွာ အလက္ထေရာနစ္(ခ္) စနစ္နဲ႔ တံခါးေသာ့ျဖစ္သြားတဲ့အခါ လွ်ိဳ႕၀ွက္ ဂဏန္းကို မွတ္ထားလိုက္ၾက႐ံုပဲ။ တံခါးဖြင့္ခ်င္တဲ့အခါ အဲဒီ့ ဂဏန္းႏွိပ္ၿပီး ဖြင့္လိုက္ၾကတာေပါ့။

ကၽြန္ေတာ္ ႐ုပ္ရွင္သြားၾကည့္ၿပီး ျပန္လာလည္း အေဖက ရိွခ်င္မွ ရိွတာ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အိမ္ျပန္ေရာက္၊ အိမ္စာလုပ္စရာ ရိွတာလုပ္၊ စာက်က္စရာရိွ နည္းနည္းပါးပါးက်က္၊ ၿပီးရင္ အိပ္တာပဲ။ အေဖ ဘယ္အခ်ိန္ ျပန္ေရာက္လာမွန္းေတာင္ မသိလုိက္ဘူး။

ထမင္းကေတာ့ ျဖစ္သလို စားၾကတာေပါ့။ လွ်ပ္စစ္ထမင္းအိုးနဲ႔ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ထမင္းခ်က္ႏိုင္ေနၿပီကိုး။

အဲဒီ့ေခတ္ ရန္ကုန္က အခုလို အားတိုင္း ယားတိုင္း မီးပ်က္မေနဘူး။ ေတာ္ေတာ္ အဆင္ေျပတယ္။

ေရနံဆီေခတ္

ေရွးျဖစ္ေဟာင္း ေအာက္ေမ့ဖြယ္ကို ေျပာရရင္ အဲတုန္းက မီးဖိုေတြက ေရနံဆီ မီးဖိုေတြ။ ေရနံဆီကလည္း ေပါမွေပါ။ လမ္းေတြေပၚမွာ တြန္းလွည္းနဲ႔ ေရနံဆီပံုးေတြတင္ၿပီး ေအာ္လံႀကီး ပါးစပ္ေတ့လို႔ ေရနံဆီဆိုၿပီးကို ေအာ္ေရာင္းေနၾကတာ။

ေလးဂါလံ၀င္ တစ္ပံုးမွ ငါးက်ပ္ခြဲ။ ဘယ္ႏွထပ္ျဖစ္ျဖစ္ ထမ္းပို႔ေပးေသးတာ။

ထူးထူးဆန္းဆန္း ကၽြန္ေတာ္က ေရနံဆီနံ႔၊ ဓာတ္ဆီနံ႔၊ ဒီဇယ္နံ႔၊ ကားမီးခိုးနံ႔ကိုဆို ေတာ္ေတာ္သေဘာက်တာ။ အတင္းေတာ့ လိုက္ရွဴမေနဘူးေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အဲလို အနံ႔ေလးေတြမ်ားရရင္ စိတ္က အလိုလိုေပ်ာ္သလိုကို ျဖစ္သြားေတာ့တာ။

ေရနံဆီမီးဖိုက ႏွစ္မ်ိဳးရွိတယ္။ အိုင္ဒီစီမီးဖိုဆိုတာ တစ္ခု။ အဲဒါက အစိုးရက ထုတ္တာ။ သူက ေလးေထာင့္ပံုစံ။ အင္တာနက္ထဲမွာ ရွာလိုက္ေတာ့ ပံုေတြ႕တာနဲ႔ တင္ေပးလိုက္တယ္။ သူ႔မီးစာက လက္မ၀က္ေလာက္ အ၀တ္နဲ႔ မီးခံသတၱဳနဲ႔ ေႏွာထားတဲ့ အျပားေလး။ အဲဒါေလးကို ေခြၿပီး ထည့္ရတာ။ ေဘးက ဖန္အိုးထဲမွာ ေရနံဆီ ျဖည့္ထားရတယ္ေပါ့။ အဲဒီ့က ေရနံဆီက မီးဇာကို ေရနံဆီ မျပတ္ဆြတ္ေပးေနတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ထမင္းခ်က္၊ ဟင္းခ်က္ေပါ့။

ေနာက္တစ္မ်ိဳးလဲ အင္တာနက္ထဲမွာ ေတြ႕ရျပန္တယ္။ သူကေတာ့ (သူတို႔ စာလံုးေပါင္းခဲ့တဲ့ အတိုင္း) ဗြစ္စတာ ဗီြးရွင္း မီးဖို။ Vista Vision ေပါ့ဗ်ာ။ V ကို ဘာေၾကာင့္ ဗြီၾကတယ္ဆိုတာ စဥ္းစားမရဘူး။ အသံထြက္က ဘြီပဲ ထြက္မွာေလ။ ကၽြန္ေတာ္က V ကို ဗွီလို႔ ေရးေတာ့ ဘယ္လို အသံထြက္ရမွာတံုးဆိုတဲ့သူေတြက ရိွေသးတယ္။ ညီနဲ႔ ညီႇနဲ႔၊ မီနဲ႔ မွီနဲ႔၊ လီနဲ႔ လွီနဲ႔၊ ရီနဲ႔ ရီွနဲ႔လို ထြက္ေပါ့ဗ်ာ။ မကို ဟထိုးထည့္လိုက္ေတာ့ ဘာသံျဖစ္သြားသလဲ၊ အဲလိုေပါ့။

အဲ… အဲဒီ့မီးဖိုကက်ေတာ့ အ၀ိုင္း။ ေရနံဆီအိုးက ေအာက္မွာ။ အဲဒီ့ထဲကို မူလကေတာ့ သူတို႔ မီးစာႀကိဳးေခြေတြ ထည့္ထားတယ္။ အသစ္လဲေတာ့ စြပ္က်ယ္စုတ္ကို လိပ္ၿပီး လဲထည့္လိုက္တာပဲ။ သူက မီးအနည္းအမ်ား ခ်ိန္လို႔ ပိုေကာင္းတယ္။

ဆုိရွယ္လစ္တန္ခိုးေၾကာင့္ တိုင္းျပည္လည္း ဆင္းရဲ၊ ေရနံဆီဆိုတာလည္း မူးရင္ေတာင္ ရွဴစရာ မရိွေတာ့ဘူး။ ခုေခတ္ကေလးေတြဆို ေရနံဆီဆိုတာ ဘယ္လိုေနမွန္းကို မသိေတာ့ဘူး။

သူမ်ားႏိုင္ငံေတြမွာေတာ့ ေရနံဆီမီးဖိုေတြ သံုးတဲ့သူေတြ သံုးေနၾကေသးမွန္း ပံုေတြ ရွာေတာ့ ေတြ႕ရတယ္။

အမယ္… ေရနံဆီက အသံုးတည့္တယ္ေနာ္။ ႏွာေလးမ်ား မႊန္ေနရင္ ညအိပ္ခါနီး ေရနံဆီကို ေျခဖ၀ါးႏွစ္ဖက္ နည္းနည္းစီ သုတ္ၿပီး အိပ္။ မနက္က် ေပ်ာက္ေရာ။ မယံုစမ္းၾကည့္။ ေရနံဆီရွာလို႔ ေတြ႕ရင္ေျပာပါတယ္။ 😀 

ကၽြန္ေတာ့္အေဖလည္း မေခဘူးဗ်

ေမေမျပန္လာေတာ့ ေမေမဘြားဘြား ပါလာတယ္။ အိမ္ေရွ႕ခန္းမွာ ကုတင္ခင္းေပးၿပီး ေမေမဘြားဘြားက အိပ္ေပါ့။

အဲဒီ့မွာ ေမေမ့ကို ဒိန္းဒလိန္းနတ္ ဖမ္းစားေတာ့တာပဲ။

အေဖက ေမေမ မရိွတုန္းမွာ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ ရိွေနတယ္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရဲ႕ နာမည္ေက်ာ္ အထက္တန္းေက်ာင္းႀကီး တစ္ေက်ာင္းက ဆရာမတစ္ေယာက္နဲ႔ ဘာဂလိုတိုတိုေပါ့။ အေဖကလည္း အေဖ။ ကၽြန္ေတာ့္အေဖ သိပ္ပီသတယ္။ ဘာမႈမွ မရိွရင္ ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲ အိမ္သိပ္ျမဲတာ။ ႐ံုးဆင္းတာနဲ႔ အိမ္တန္းျပန္တာပဲ။ အဲ… အမႈရိွေတာ့မွ ေျခလွမ္းပ်က္ေတာ့တာ။ အဲေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သားအဖ မူပ်က္ၿပီဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဇနီးေတြက တန္းသိေတာ့တာေပါ့။

အမွန္က အေဖ့ထက္ ညံ့တာက ကၽြန္ေတာ္ပါ။ အေဖက ေရွ႕က လုပ္ျပသြားခဲ့ၿပီပဲ။ သင္ခန္းစာယူပါေတာ့လား။ ဘာမႈ ရိွရိွ မရိွရိွ၊ အိမ္မကပ္တဲ့ အက်င့္ကို ေစာေစာစီးစီးကတည္းက လုပ္ထားသင့္တာေပါ့။ ဟုတ္ေပါင္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ေလ… ခုမွ ေနာင္တရမိတယ္။

အခုဆို ကၽြန္ေတာ့္အလုပ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ခရီးသြားတဲ့အခ်ိန္၊ အျပင္ထြက္တဲ့ အခ်ိန္ကလြဲရင္ တစ္ခ်ိန္လံုး အိမ္မွာ ေက်ာက္ခ်ေနတာ။ တစ္ခါတစ္ေလဆို ေျမႀကီးနဲ႔ ေျခေထာက္နဲ႔ မထိတာ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ။ အဲလိုေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မ်ား ေျခလွမ္းပ်က္ရင္ အိမ္က မမက ထက္ခနဲကို သိေတာ့တာပဲ။

တကယ္ပါဗ်ာ၊ အေဖက ေသခ်ာ ေရွ႕က လမ္းျပေပးခဲ့လ်က္ကနဲ႔ သင္ခန္းစာ မယူတတ္တာ။ ကၽြန္ေတာ္ အလြန္ခ်ာပဲ။ 😥

အဲ… ေမေမဘြားဘြားနဲ႔အတူ ျပန္ေရာက္လာၿပီး မၾကာခင္မွာပဲ ေမေမက ေဖေဖ ေျခလွမ္းပ်က္တာကို သိၿပီေပါ့။ ျပႆနာေတြ တက္ၾကၿပီေပါ့။ တၿခိမ္းၿခိမ္း ရန္ျဖစ္ၾက၊ အေဖက အေမ့ကို ႐ိုက္ပြဲေတြ က်င္းပေလၿပီေပါ့။ 

ကၽြန္ေတာ္လည္း ေနစရာ မရိွၿပီေပါ့။

ေမေမဘြားဘြားရဲ႕ ဘ၀ေန၀င္ခ်ိန္ဟာ အေတာ့္ကို စိတ္ဆင္းရဲစရာ ေကာင္းေနခဲ့မွာ အခုက်ေတာ့ ေတြးမိပါတယ္။ ကိုယ့္သမီးကို ႏွိပ္စက္ေနတာ မ်က္စိကြယ္ေနသူမို႔ မျမင္ရေပမယ့္ အတိုင္းသား ၾကားေနခဲ့ရမွာေလ။

အေဖ အိမ္ေပၚက ဆင္းသြားေသးတယ္။ သူလည္း မႊန္ေနခ်ိန္ကိုး။ အဲဒီ့ဆရာမက ခရစ္ယာန္ ကုလားတဲ့။ နာမည္လည္း ကၽြန္ေတာ္ သိလိုက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေျပာမေနေတာ့ပါဘူး။ အေမကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း၊ ေဗဒင္ေမး၊ နတ္ေမးနဲ႔ ဇယားေတြ ႐ႈပ္ေတာ့တာပါပဲ။

အိမ္မွာ အျမဲက်န္ရစ္တာကေတာ့ ေမေမဘြားဘြားပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ေက်ာင္းနဲ႔၊ ေက်ာင္းကျပန္လာရင္ ဟိုေလွ်ာက္သြား၊ သည္ေလွ်ာက္သြား။

သည္အပိုင္းမွာ ေျပာၾကတာ

Sai Myo ေရး ဆို တီး တစ္ေယာက္တည္းလုပ္တာ ဒီဘက္ေခာတ္မွာ တစ္ေယာက္ရွိတယ္ဗ်ဆရာ။ ခ်န္စယ္လာ တဲ့။ ၁၉၉၃ – ၉၅ ဝန္းက်င္ျဖစ္မယ္ထင္တယ္။

ATK ေက်းဇူး ကစမ။ ၉၃-၉၅ မွာ ကၽြန္ေတာ္ မေမြးေသးေတာ့ သူ႔ကုိ မသိလိုက္ဘု(စ္)

Oakker Seithu အဘိုးတို လက္ထက္က သံုးခဲ့တဲ့ ေရနံဆီမီးဖိုေတာ့ ေတြ႔ဖူးတယ္။ ျမင္ရံုပဲ ျမင္ဖူးတာ။ အဲဒါကိုကိုသံုးေနတာေတာ့ မၾကံဳခဲ့ရဘူး။ သူက မီးစာကို အတိုးအေလ်ာ့ လုပ္လို႔ရတဲ့ ခလုပ္ကေလးပါတယ္(လကိနဲ႔လွည့္ရတာ)။ မီးမ်ားမ်ားလိုခ်င္ရင္ မီးစာကို ႐ွည္သြားေအာင္လွည့္ရတယ္။ အပူနည္းနည္းပဲ လိုခ်င္ရင္ တိုတိုေလးထိေအာင္လွည့္ရတယ္။ အခုေတာ့ မ႐ွိေတာ့ဘူးထင္တယ္

Alex Moe ေရနံဆီ ေတာင္သိပ္မမွီလိုက္ဘူး ၾဆာ

 

 

 

Like · ·
Advertisements
No comments yet

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: