Skip to content

အေဟာင္းထဲက အစုတ္ေတြ – ၆

21 March 2015

၂၀၁၅ ခုႏွစ္ မတ္လ ၁၆ ရက္

ၾကက္ဥကၽြန္ေတာ္

တစ္ရက္က်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းတက္ေနတုန္း တန္းလန္းမွာ အိမ္ေအာက္ထပ္က ကိုေအာငံ ထင္တယ္၊ ဆရာမကို ခြင့္ေတာင္းၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို လာေခၚသြားတယ္။

ေမေမဘြားဘြား ဆံုးသြားလို႔ပါ။ အဘြားေသရင္ ေျမးေပ်ာ္တယ္လို႔ အဆိုရိွေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ေပ်ာ္လည္း မေပ်ာ္မိသလို သိပ္လည္း ထိထိခိုက္ခိုက္ မျဖစ္ခဲ့မိဘူး။ ၀တၱရားတစ္ခုလုိပါပဲ။

ေမေမဘြားဘြားကို ေန႔ခ်င္းပဲလား မသိဘူး၊ ၾကံေတာမွာ မီးသၿဂႋဳလ္လိုက္ပါတယ္။ အသုဘရယ္လို႔လည္း စည္စည္ကားကား မရိွ၊ ေျခာက္တိေျခာက္ကပ္။ မႏၲေလးက သူ႔သားအရင္း ဦးႀကီးကိုကိုလည္း မလာဘူး ထင္တယ္။ ေသခ်ာမမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ေမေမကလည္း လင္ပူမိေနတာနဲ႔ပဲ အေမေသတာေတာင္ သိပ္၀မ္းနည္းပံု မရဘူး။ ညတိုင္က်ရင္ ေမေမဘြားဘြားက အေမေရ၊ အေမေရနဲ႔ ညည္းညဴေနရွာတာကိုလည္း ေမေမက ျငဴစူ ေဆာင့္ေအာင့္ေနခဲ့တာေတြေတာ့ ခပ္ေရးေရး မွတ္မိတယ္။

အမွန္က အဲဒီ့ကတည္းက တရားရခဲ့ဖို႔ ေကာင္းမွာဗ်။ အခုက်မွ ျပန္စဥ္းစားေတာ့ ေမေမဘြားဘြားရဲ႕ ဘ၀ႀကီးက သနားစရာပါ။ အိမ္ေထာင္ေရး ကံ၊ သားသမီးကံ မေကာင္းဘူးလို႔ အလြယ္ေျပာႏိုင္မယ္ ထင္ပါတယ္။ ဒါမွမဟုတ္လည္း လင္ကုန္႐ံႈးေတာ့ တစ္သက္လံုး ေမွာက္လို႔ပဲ ေျပာရမလားေတာ့ မသိဘူး။ အေကာင္း စစ္စစ္ကေနေတာင္ အကန္းဘ၀နဲ႔ အ႐ိုးထုတ္ခဲ့ရတာကိုး။

ေမေမဘြားဘြား ရက္လည္ေတာ့ ေမေမဘြားဘြား ကြယ္လြန္သြားတဲ့ က်ပ္ ၆၀ တန္၊ သံုးထပ္သား ၾကမ္းခင္းနဲ႔ ေခါက္ခုတင္ကို ကၽြန္ေတာ္ အပိုင္စားရပါတယ္။ အဲဒီ့ ခုတင္အစုတ္ေလးေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အိပ္ခဲ့တာ၊ အိမ္ေထာင္က်ေတာ့မွပဲ ကိစၥ ျပတ္ေတာ့တယ္။

အေဖ့ဇာတ္လမ္းက ဘာမွန္း ယေန႔ထက္တိုင္ သဲသဲကြဲကြဲ မသိပါဘူး။ သို႔ေပမယ့္ အေမနဲ႔ေတာ့ တၿခိမ္းၿခိမ္း ျဖစ္ေနတာပါပဲ။ ေမေမဘြားဘြားရက္မလည္ခင္ တစ္ညမွာဆို အေမက ဒိန္းဒလိန္းနတ္ပူးၿပီး အိမ္ကို မိုးေတာ္ေတာ္ခ်ဳပ္တဲ့အထိ ျပန္မလာဘူး။ တစ္အိမ္လံုး ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္း။

ကေလးအရြယ္ လူမမယ္ဘ၀ကတည္းက တစ္ေယာက္တည္း ေနတာ က်င့္သားက တရားလြန္ရၿပီး ျဖစ္လို႔မို႔ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ မထူးဆန္းပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က သရဲေတြ ဘာေတြ ေၾကာက္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ျပတတ္ေပမယ့္ တကယ္တမ္းမွာ ေၾကာက္လည္း မေနမိေတာ့ဘူး။

ကၽြန္ေတာ့္စိတ္က ဆန္းတာပဲလား၊ လူတိုင္း သည္လိုပဲလားေတာ့ မေသခ်ာဘူး။ တစ္ခုခုဆို ကၽြန္ေတာ္က သိပ္အသည္းအသန္ ျဖစ္တတ္တယ္။ စားခ်င္လည္း တရားလြန္၊ သြားခ်င္လည္း တရားလြန္၊ ေၾကာက္ခ်င္လည္း တရားလြန္ပဲ။ ဒါေပမယ့္ ေရွာင္လႊဲလို႔ မရေတာ့ဘူးဆိုတဲ့အခ်ိန္မွာ အဲဒီ့ တရားလြန္စိတ္ေတြ ဘယ္ေပ်ာက္ကုန္မွန္း မသိေတာ့ဘဲ ေသြးေအးေအးနဲ႔ ထီမထင္သူ၊ အလြန္ထံုေပေပႏိုင္သူ၊ ရြဲ႕တတ္သူ ျဖစ္လာပါေတာ့တယ္။

လူမုန္လာဥ၊ လူၾကက္ဥနဲ႔ လူလက္ဖက္ေျခာက္ဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ဘာသာျပန္ေပးခဲ့ဖူးတဲ့ လူသံုးမ်ိဳးသံုးစားထဲက လူၾကက္ဥေပါ့။ အစိမ္းဘ၀တုန္းကေတာ့ အထိမခံဘူး။ ကြဲလြယ္ ရွလြယ္တယ္။ ေလာကဓံဆိုတဲ့ ေရေႏြးပြက္ပြက္နဲ႔ ေတြ႕ရင္ေတာ့ တစ္ခါတည္းကို မာတင္းသြားတတ္တာမ်ိဳးေလ။

အဲတုန္းက အေမ့ကို ကၽြန္ေတာ္ ေျပာမိတယ္။ “အေမ့ေယာက္်ားႀကီးကို ကြာလုိက္ပါဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ ရရာ အလုပ္ လုပ္ေပးၿပီး အေမ့ကို ရွာေကၽြးပါ့မယ္”လို႔။ မသိဘူးေလ၊ ေမေမက အ႐ိုးကြဲေအာင္ အ႐ိုက္ခံထားရလို႔ အသည္းစြဲေအာင္ ခ်စ္ေနတာလားေတာ့ မသိဘူး။ ေျပာလည္း ေျပာေျပာပဲဗ်။

အေဖ့ကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ တစ္စက္ကေလးမွကို ခ်စ္လို႔ မရဘူး။ ရြံေၾကာက္ႀကီး ေၾကာက္ေနတာပဲ ရိွခဲ့တယ္။ အေဖကလည္း ေျပာပါတယ္။ သူကိုယ္တိုင္က သူ႔အေဖကို မခ်စ္တာမို႔ ၀ဋ္လည္ေတာ့မွာပါတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီ့ကတည္းက လက္မခံခဲ့ဘူး။ ကိုယ္ျပဳသမွ်ကံက ကိုယ့္ဆီ ျပန္လာမွာပဲလို႔ ေတြးခဲ့ပါတယ္။ အေဖ ကၽြန္ေတာ့္ အေပၚ ၾကင္ၾကင္နာနာ ေႏြးေႏြးေထြးေထြးသာ ဆက္ဆံခဲ့မယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ အေဖ့ကို မခ်စ္စရာ ဘာအေၾကာင္းမွ မရိွပါဘူး။

အခု ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀က ေခြးကတက္မွာ ကိုယ့္ဘာသာ ေအးေအးအိပ္ေနတဲ့ ေခြးလို ျဖစ္ေနတယ္။ အေဖ တစ္ေလာကလံုးကို စိတ္တိုင္းမက်တိုင္း အ၀င္တစ္ခါ အထြက္ တစ္ခါ ေဆာင့္နင္းလို နင္းသြား၊ ကန္လို ကန္သြားနဲ႔ စိတ္ရိွတိုင္း အလုပ္ခံေနရတဲ့ ေခြးဘ၀။ သူ႔ေဒါသေတြ အထုပ္ျဖည္ရာပဲ။

စိတ္ထဲမွာ အနာက်ည္းဆံုးက အသားနာလို႔ ေအာ္တာ၊ ငိုတာကိုပဲ အသံမထြက္ရ မငိုရဆိုၿပီး ဆင့္ဆင့္႐ိုက္ၿပီး ပိတ္ပင္တာပဲ။ အဲဒါ လူမဆန္ဆံုးပဲ။ လူစိတ္အကင္းမဲ့ဆံုးပဲ။

အိမ္ထဲမွာ စိတ္ညစ္ရသမွ် အျပင္ေရာက္ရင္ ကၽြန္ေတာ္ လြတ္ၿပီ။ အလြန္ဗ႐ုတ္က်၊ အလြန္ကဲတဲ့သူ ျဖစ္ပါၿပီ။ ရယ္စရာေတြကို ၾကံဖန္ရွာေနတဲ့သူေပါ့။

ကၽြန္ေတာ္ အျမဲလို ျပံဳးရယ္ေနတတ္တာကို သမီးက သူ႔ဆယ္တန္း စာစီစာကံုးထဲမွာ ထည့္ေရးဖူးတယ္။ အမွန္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ အနာေတြနဲ႔၊ တစ္ခ်ိန္လံုး ငို႐ိႈက္ေနတာ ဘယ္သူမွ မသိဘူး။

ဖ်င္းဖ်င္း ဖ်င္းဖ်င္းနဲ႔…

ကၽြန္ေတာ္ ရွစ္တန္းႏွစ္မွာ က်ိဳင္းတံုက အစ္ကိုႀကီးတစ္ေယာက္ ရန္ကုန္ကို ဆယ္တန္း လာတက္တယ္။ ေလာပိတမွာကတည္းက ခင္မင္ရင္းႏွီးခဲ့တဲ့ လွ်ပ္စစ္ဌာနက အေဖ့ မိတ္ေဆြ အင္ဂ်င္နီယာရဲ႕ အမ်ိဳးသမီးက က်ိဳင္းတံုသူ။ သူကတစ္ဆင့္ သူ႔ေဆြနီးမ်ိဳးစပ္ တစ္ေယာက္ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔အိမ္မွာ ထမင္းလခ ေပးစားခိုင္း၊ အေဆာင္လို သေဘာမ်ိဳး အေနခိုင္းတာပါ။ သူ႔ကို အထပ္ခိုးေလး အပိုင္စားေပးထားပါတယ္။

အဲဒီ့အစ္ကိုႀကီးက သူ႔ဟာသူ ဘာသိဘာသာေနတာပါ။ စကားလည္း သိပ္မ်ားမ်ား မေျပာဘူး။ တစ္ခါတစ္ေလ အိမ္ေရွ႕ခန္းမွာ တစ္ေယာက္တည္း ေတြေတြေငးေငး အၾကာႀကီး ေနတတ္တယ္။

မွတ္မိေနတာက ရွစ္တန္း စာေမးပြဲ ေျဖေနဆဲ တန္းလန္းမွာ အေဖနဲ႔ အေမနဲ႔ အႀကီးအက်ယ္ ရန္ျဖစ္ၾကျပန္တာ။ ကၽြန္ေတာ္ သိပ္စိတ္ညစ္သြားတယ္။ အရပ္ထဲမွာလည္း ရွက္လွၿပီ။

စာေမးပြဲကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းမွာ မဟုတ္ဘဲ ခရိ(ခ္)လမ္း (အခု ဗိုလ္ျမတ္ထြန္းလမ္းလို႔ ေခၚတယ္ ထင္တာပဲ)ေပၚ ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္းနဲ႔ နီးတဲ့ဘက္က အထက္တန္းေက်ာင္းႀကီးမွာ ေျဖေနရတာ။ ကၽြန္ေတာ္ သိပ္စိတ္ညစ္တာနဲ႔ စာေမးပြဲ သြားမေျဖေတာ့ဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။

အိမ္မွာေနေနတဲ့ အဲဒီ့အစ္ကိုႀကီးက စာေမးပြဲ ေျဖဖို႔ ေဖ်ာင့္ဖ်တယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း နားညည္းလာတာနဲ႔ စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႔ လြယ္အိတ္ ဆြဲၿပီး အျပင္ထြက္လာတယ္။ အမွန္ကေတာ့ ေျခဦးတည့္ရာ ေလွ်ာက္သြားဖို႔ပဲ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ့အစ္ကိုႀကီးက ေနာက္က ကပ္ပါလာၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို အတင္းခ်ဳပ္လို႔ စာေမးပြဲခန္း အေရာက္ ပို႔ေပးခဲ့ပါတယ္။

တစ္ခါတစ္ခါက်ေတာ့ စဥ္းစားမိတယ္။ အေမနဲ႔ ျပႆနာျဖစ္တဲ့အခါလည္း ေလးငါးဆယ္ႀကိမ္မက အဲဒီ့အေတြးကို ႏႈတ္က ထုတ္ၿပီး ေျပာခဲ့မိပါတယ္။

“အေမတို႔၊ အေဖတို႔ လုပ္ပံုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ဘိန္းစား၊ သူခိုး၊ လူဆိုး၊ ၾကမ္းပိုး ျဖစ္ရမွာဗ်။ အခုေလာက္ရိွ အသက္ေတာင္ ရိွေနဖို႔ေတာင္ မေကာင္းေတာ့ဘူး။ ဆိုးမိုက္ရင္း ေသသြားဖို႔ သိပ္ေကာင္းေနၿပီ။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ရိွေနတဲ့ စိတ္ေကာင္းေလးေၾကာင့္ အဲလို ဘ၀မ်ိဳး ေရာက္မသြားတာကို ေနာင္တရလို႔ မဆံုးဘူးဗ်”လို႔ပါပဲ။

အမွားလုပ္လည္း ႐ိုက္၊ မမွားလည္း ႐ိုက္၊ ပန္းကန္ေလးတစ္လံုး ခြဲမိလည္း ႐ိုက္၊ အ႐ိုက္သံသရာမွာ ေနရတာ သိပ္မ်ားလာတဲ့အျပင္ ေစာေစာက ေျပာသလို အသားနာတာကိုေတာင္ ခံစားခြင့္အပိတ္ပင္ခံထားရတဲ့ ဘ၀ႀကီးက အေတာ့္ကို ခါးသီးလွတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ကို ကၽြန္ေတာ္ မေက်နပ္ဘူး။ ခက္တာက ေျပးစရာလည္း ေျမမရိွဘူး။ အားကိုးရာ မဲ့ေနတယ္။ ထြက္ေျပးျပန္လည္း အေမ့ကို သနားမိတဲ့စိတ္နဲ႔ မေျပးရက္ဘူး။ အမွန္ေတာ့ ထြက္ေျပးမိခဲ့ရင္ သိပ္ေကာင္းမွာလုိ႔ အခုက်ေတာ့ ေတြးမိေနရျပန္တယ္။ ဘ၀ကို နာက်ည္းတဲ့စိတ္က အခုလို အေဟာင္းေတြကို အစုတ္ ျပန္လုပ္ေတာ့ ဖ်င္းဖ်င္း ဖ်င္းဖ်င္းနဲ႔ ေပၚလာျပန္တယ္။

ဆင္ဆာဆိုတာ အိမ္ထဲမွာ

ေက်ာင္းစာကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ သိပ္စိတ္မ၀င္စားေတာ့ဘူး။ ၀တ္ေက်တန္းေက်သာ ေက်ာင္းတက္ေနတာ၊ ၀တၱရားရိွလို႔ တစ္ႏွစ္ တစ္တန္း မွန္မွန္ေအာင္ေအာင္ ေနေနရတာ။ ရည္မွန္းခ်က္ေတြ ဘာေတြလဲ မရိွဘူး။ ကၽြန္တာ္ျဖစ္ခ်င္တာက ႐ုပ္ရွင္မင္းသား၊ အဆိုေတာ္၊ ႐ုပ္ရွင္ဒါ႐ိုက္တာ၊ စာေရးဆရာ။

အေဖက တုတ္ျပၿပီး စာက်က္ခိုင္းရင္ က်က္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေပးလိုက္တယ္။ စိတ္က ေရာက္ခ်င္ရာ ေရာက္ေနေတာ့တာပါပဲ။ မြန္းၾကပ္ေနတဲ့ ဘ၀မွာ စိတ္ကူးယဥ္ျခင္းကသာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ တစ္ခုတည္းေသာ ထြက္ေပါက္။

စာေတြ ေရးတယ္၊ ကဗ်ာေတြ စပ္တယ္၊ ေန႔စဥ္မွတ္တမ္းေရးတယ္။ စာအုပ္ေတြလည္း တအားဖတ္တယ္။ စာေပဗိမာန္စာၾကည့္တိုက္မွာ ႏွစ္စဥ္ေၾကး သံုးက်ပ္ေပးထားရင္ စာအုပ္ေလးအုပ္ကို ႏွစ္ပတ္ငွားလို႔ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ႏွစ္ရက္တစ္ခါေလာက္ ငွားဖတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ဖတ္ခ်င္တာ ဖတ္ရတာ မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ငွားလာတဲ့ စာအုပ္ကို အေဖ့ဆီ တင္ျပရေသးတာ။ သူက လွန္ေလွာၾကည့္ၿပီး သေဘာတူမွ ဖတ္ရတာ။

ကၽြန္ေတာ့္ကို လံုး၀ မဖတ္ရလို႔ ပိတ္ပင္ထားတဲ့အထဲမွာ စံေရႊျမင့္ကာတြန္း႐ုပ္ျပပါတယ္။ ရည္းစားထားခ်င္စိတ္ ေပၚမွာစိုးလို႔တဲ့။ စာမဖတ္၊ ေပမဖတ္၊ ပညာအေျခခံ အလြန္နည္းလွတဲ့ အေဖ့ရဲ႕ သားသမီး ပ်ိဳးေထာင္နည္းေတြေပါ့ဗ်ာ။

သာယာလြန္းစြ ေမာင့္ဘ၀

ကၽြန္ေတာ့္သားေလး ရွစ္တန္းေအာင္သြားေတာ့ သူ႔အတန္းပိုင္ဆရာမကို သြားကန္ေတာ့တဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ္ ပါသြားတယ္။ ဆရာမက ကၽြန္ေတာ့္ကို တိုင္တယ္။

“ဆရာ့သားက လိမၼာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေက်ာင္းပိတ္ခါနီးမွ ဘာျဖစ္တယ္ မသိဘူး၊ ရည္းစားေတြ ဘာေတြ ထားလို႔ ဆရာရယ္…”တဲ့။

ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ဆရာမကို ဘယ္လို ျပန္ေျပာလိုက္သလဲ သိလား။

“ဟုတ္ကဲ့… အဲဒါ ကၽြန္ေတာ္ ေျမႇာက္ေပးလိုက္တာပါ ဆရာမ”လို႔။

ဟုတ္တယ္။ အဲဒီ့ႏွစ္ သီတင္းကၽြတ္ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ သူ႔သေဘာနဲ႔သူ ေမၿမိဳ႕မွာ ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစား သြားေနတဲ့ သမီးႀကီးကို သြားႀကိဳဖို႔ ကားတစ္စီးနဲ႔ သားအဖႏွစ္ေယာက္ ထြက္ခဲ့ၾကတယ္။ အဲတုန္းက လမ္းသစ္ မေပၚေသးဘူး။ လမ္းေဟာင္းက သြားၾကတာ။ ညဘက္ႀကီး တစ္ညလံုး ေမာင္းေပါ့။

သားအဖႏွစ္ေယာက္ စကားတေျပာေျပာနဲ႔။ တစ္ခ်ီမွာ သူ႔ႏွလံုးသား ေရးရာအေၾကာင္း ေမးမိတယ္။ ဖေအဆိုေတာ့ သိေနတယ္ေလ။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က သားသမီးေတြကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာဖို႔ပဲ တစ္ခ်ိန္လံုး ပ်ိဳးေထာင္ေနခဲ့တာ။ အမွန္ကို ေျပာလို႔ ဆူတာေတြ၊ ပူတာေတြေတာင္ မလုပ္ဘူး။

ကၽြန္ေတာ့္ သားသမီးေတြအတြက္ စည္းကမ္းက တစ္ခ်က္တည္းရယ္။ မလိမ္ရ၊ မဖံုးရပဲ။ မွားတာေတာ့ ႀကိဳက္တာ မွားလာ၊ ခြင့္လႊတ္တယ္။ လိမ္ရင္ ဖံုးရင္ ခြင့္မလႊတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း မလိမ္ဘူး။

အဲေတာ့ သူအသည္းကြဲေနတာ ကၽြန္ေတာ္ သိေနတာေပါ့။

“မင့္ဟာမေလးနဲ႔ အေျခအေနက ဘယ္လိုလဲ၊ အဆင္မေျပေသးဘူးလား”လို႔ စေမးလိုက္တယ္။

“ပညာသင္ခ်ိန္မွာ ဒါေတြ မစဥ္းစားေသးဘူးလို႔ ေျပာတယ္ဗ်”

“ႏြားမေတြ၊ အဲလိုပဲ။ သူတို႔ႀကိဳက္ရင္ ဘာသံမွ မထြက္ဘူး။ သူတို႔မႀကိဳက္ရင္ ေတာင္ေျပာ ေျမာက္ေျပာနဲ႔…”

“အဲဒါဆို ဘယ္လို လုပ္ရမလဲဟင္”

“သားကို ႀကိဳက္ေနတဲ့ ေကာင္မေလးေတြ မရိွဘူးလား”

“ရိွတာေပါ့…”

“သူတို႔ထဲက တစ္ေယာက္နဲ႔ ရည္းစားထားၾကည့္လိုက္ေပါ့…”

“အာ… သားမွ မႀကိဳက္တာေလ…”

“ဟေကာင္ေရ… မင္းေသခ်ာ စဥ္းစားစမ္း။ ကေန႔ ျမန္မာ့ လက္ေရြးစင္အသင္းမွာ ကန္ေနတဲ့ ေကာင္ေတြ စကတည္းက လက္ေရြးစင္ တန္းျဖစ္တာလား…”

“အဲလို မဟုတ္ဘူးေလ…”

“ေအး… ရည္းစားထားတာလည္း အတူတူပဲ။ တစ္ခါတည္း လက္ေရြးစင္ တက္ကန္လို႔ မရဘူးေမာင္။ မင့္ဟာက ေဘာလံုးနဲ႔ ေျခေထာက္နဲ႔ေတာင္ ေကာင္းေကာင္း မထိဖူးေသးပဲ လက္ေရြးစင္ မကန္ရလို႔ က်ိတ္ေဆြးသလို ျဖစ္ေနတယ္ကြ။ ပထမဆံုး အိမ္မွာ ေဘာလံုးနဲ႔ ေျခေထာက္နဲ႔ ထိၾကည့္၊ ကန္ၾကည့္။ အဆင္ေျပမွ အရပ္ကြင္းမွာ ကန္၊ ၿပီးေတာ့ ရပ္ကြက္သင္း ၀င္၊ အဆင့္ဆင့္ တက္သြားရတယ္ သားရဲ႕…”

“ေၾသာ္… အဲလိုလား…”

ဒါနဲ႔တင္ သီတင္းကၽြတ္ ေက်ာင္းလဲ ျပန္ဖြင့္ေရာ သင္းလည္း ရည္းစားနဲ႔ ဘာနဲ႔ ျဖစ္သြားပါေရာလား။

ပညာသင္ခ်ိန္မွာ ရည္းစားထားရင္ ေက်ာင္းစာ ထိခိုက္မယ္၊ ဘာမယ္ဆိုတဲ့ ေပါခ်ာခ်ာအေတြးအေခၚ ကၽြန္ေတာ့္မွာ မရိွဘူး။ လူပဲ၊ အသိဉာဏ္ရိွတာပဲ။ ခုနစ္တန္း၊ ရွစ္တန္းေတာင္ ေရာက္ေနမွေတာ့ သူ႔အသိဉာဏ္နဲ႔သူ ေနေနတာေပါ့။ သည့္ထက္ ပိုတာက ကၽြန္ေတာ့္ သားသမီးေတြကို အသိဉာဏ္ရင့္သန္ေစဖို႔ စာဖတ္၀ါသနာ အရင့္အမာကို သူတို႔ကိုယ္ထဲ ထည့္ေပးၿပီးသား။ ဘာမွ ပူစရာ မလိုပါဘူး။

ကၽြန္ေတာ္ကသာ အဲလိုေတြးေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ပီတာဖခင္ႀကီးကက်ေတာ့ အဲလို မဟုတ္ဘူး။ အသားနာလို႔ ေအာ္တာ ငိုတာေတာင္ တုတ္နဲ႔ မရအရ တားျမစ္ ပိတ္ပင္သူပီပီ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြ၊ ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈေတြကို ဘယ္တုန္းကမွ နားလည္း မလည္၊ နားလည္ေအာင္လည္း မႀကိဳးစား၊ ထည့္တြက္ ငဲ့ကြက္ဖို႔ဆို ေ၀လာေ၀းတဲ့သူေလ။ အဲေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ့္မွာ ပိတ္ပင္တားျမစ္ခံထားရတာေတြက အမ်ားသား။

ယုတ္စြအဆံုး ေမြ႕ရာနဲ႔ အိပ္ခြင့္ေတာင္ ဆံုး႐ံႈးတယ္။ ၾကမ္းအမာေပၚမွာ ဖ်ာခင္း အိပ္ရတဲ့ ဘ၀။ ေမြ႕ရာနဲ႔ အိပ္ရင္ လူပ်ိဳေပါက္ရဲ႕ ေသြးသားဆႏၵကို ႏိုးၾကားေစႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့ မဟာေရႊဉာဏ္ရွင္ႀကီးကို ဖေအေတာ္ခဲ့ရတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ အေတာ္ သာယာတာပဲေနာ္။ :-/

အႏုသမားေလး

အေဖက စာဖတ္ခြင့္ေပးထားတာပဲ ေက်းဇူးတင္ရေပဦးမယ္။ ေနာက္တစ္ခု ေက်းဇူးတင္ရမွာက လြတ္လပ္စြာ သြားလာခြင့္ပါပဲ။ တစ္ခါတေလ ညႀကီး သန္းေခါင္ေပမယ့္ ေၾကးအိုး ထြက္စားခ်င္လည္း စားလို႔ ရတယ္။ ေန႔လည္ ေန႔ခင္း လမ္းေပၚ ေလွ်ာက္ေနလည္း ရတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္က ေတာ္ေတာ္ေလွ်ာက္ႏိုင္တာ။ ၿမိဳ႕လယ္ပိုင္းေတာ့ ႏွံ႔ေနတာပဲ။

တစ္ခါသားမွာေတာ့ မ်က္စိလည္ လမ္းေပ်ာက္ဖူးတယ္။ တစ္ခါမွ မေရာက္ဖူးေသးတဲ့ ဗိုလ္တေထာင္ ကမ္းနားကေန အေရွ႕ဘက္ကို ဆင္းသြားတာ ဘယ္ေရာက္လို႔ ဘယ္ေပါက္သြားမွန္း မသိေတာ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္လူလည္က ဘယ္သူ႔မွလည္း ေမး စမ္းမေနပါဘူး။ လာရာလမ္းပါ ေပ်ာက္သြားခဲ့ေပမယ့္ အေနာက္ဘက္ကို ဦးတည္ၿပီး ျပန္ေလွ်ာက္မယ္ဆိုရင္ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ကိုယ္သိတဲ့ လမ္းေပၚေတာ့ ျပန္ေရာက္မွာပဲဆိုတဲ့ အသိနဲ႔ ျပန္ေလွ်ာက္ရပါတယ္။

တကယ္လည္း ျပန္ေရာက္ပါတယ္။ လင္းစေဒါင္း (Lansdowne) လို႔ ေခၚတဲ့ အဲဒီ့အခ်ိန္က နံပါတ္ ၈ ဟီးႏိုးကားရွည္ႀကီး ဂိတ္ေတြ ဘာေတြအထိကို ေရာက္လို႔။ အခုေတာ့ ဘာေခၚတယ္ မသိေတာ့ဘူး။

ရန္ကုန္မွာေနၿပီး ယေန႔ထက္တိုင္ ကၽြန္ေတာ္ မသြားတတ္၊ မလာတတ္တာက ေက်ာက္ေျမာင္းပဲ။ ေက်ာက္ေျမာင္းထဲ ေရာက္သြားရင္ အခုထိ မ်က္စိလည္လို႔ ေကာင္းတုန္း။

အရပ္ထဲက အေပါင္းအသင္းေတြကေတာ့ နည္းပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အိမ္ေပၚက အိမ္ေအာက္ တယ္ ဆင္းေဆာ့တာ မဟုတ္ဘူး။ ေဘာလံုးကန္တာေတြ ဘာေတြမွာလည္း အျဖစ္ မရိွဘူး။

စိန္ေပါေက်ာင္းကို ေရာက္စက ေက်ာင္းမွာ တစ္ခါ ၀င္ကန္ဖူးတယ္။ အဲဒါဗ်ာ၊ ကံက ေကာင္းခ်င္ေတာ့ ေဘာလံုးက ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕ တစ္ေပေလာက္အကြာက လိမ့္လာတာ၊ ေဘာလံုးနဲ႔လည္း နည္းနည္းကေလးမွ မထိလိုက္ဘဲ ေမွာက္ရက္ႀကီး လဲက်န္ရစ္ပါေရာလား။

အဲဒီ့မွာတင္ ေဘာလံုးေလာကႀကီးကို အႀကီးအက်ယ္ စိတ္နာၿပီး ေက်ာခိုင္းလိုက္တာ ယေန႔ထက္တိုင္ပါပဲ။ 😀 

ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အားကစားနဲ႔က အဲသလို။

ေျပာရရင္ အဲဒါ မိဘနဲ႔မ်ား ဆိုင္မလားေတာ့ မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ အေဖလည္း ဟုတ္ဟုတ္ျငားျငား ဘာအားကစားမွ မလုပ္ခဲ့။ အေမသည္လည္း ထို႔အတူ။ သူတို႔က ေမြးလာတဲ့ တစ္ဦးတည္းေသာ သားလွ ေရႊေသြး လူကေလး ကၽြန္ေတာ့္ကိုလည္း ဘာအားကစားအတြက္မွ မတိုက္တြန္း၊ လဲကြဲ၊ က်ိဳးကန္းမွာ ပူခဲ့ၾကေလေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘယ္လိုလုပ္ အားကစားျဖစ္ေတာ့မလဲ။

အေမ ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ေျပာဖူးတာ ရိွေသး။ ပါးစပ္ရာဇ၀င္ေပါ့။ အမွန္ေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္တာ။ သူတို႔ မႏၲေလးက ေဘာလံုးသမားတစ္ေယာက္ ေသသြားတာမ်ား အဆုတ္မွာေတာင္ ေဘာကန္ဖိနပ္ရာ ထင္းထင္းႀကီးနဲ႔ဆိုတဲ့ ပံုျပင္။ နာမည္ နာမနဲ႔ အတိအက် ေျပာၿပီး ၀ါဒျဖန္႔ခဲ့ေလေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အားကစား စိတ္ဓာတ္က ျပည့္၀ဖို႔ေနေနသာသာ တစိုးတစိေတာင္ ဘယ္လိုလုပ္ ရိွႏိုင္ေတာ့မွာတံုးဗ်ာ။

နဂိုကမွ ကၽြန္ေတာ္က ခပ္ပ်င္းပ်င္းဆိုေတာ့ ပင္ပန္းတဲ့ အလုပ္ဆို ဘာမွ မလုပ္ခ်င္တာလည္း ပါတယ္ေလ။

အဲ… ဒါေတာင္ အေဖက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေရကူးခိုင္းေသးတာ။ ဦး၀ိစာရလမ္းက အမ်ိဳးသား ေရကူးကန္ကို ေအာက္ထပ္က ကိုေအာငံ ဦးစီးၿပီး အရပ္ထဲက လူငယ္ေတြ သြားၾကရင္ ကၽြန္ေတာ္လည္း ပါသြားတာေပါ့။ အေဖကေတာ့ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ခ႐ုသင္းေရာဂါ စျဖစ္ေနၿပီမို႔ လူၾကားထဲ ကိုယ္လံုးတီးနဲ႔ မေနခ်င္တာေၾကာင့္ လိုက္မလာဘူး။ ေရကူးလည္း သင္မေပးႏိုင္ဘူး။ သူက ေရတပ္ကလာတာမို႔ ကူးတတ္တယ္လို႔ေတာ့ ေျပာတာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူ ေရကူးတာ တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးလိုက္ဘူး။

ကၽြန္ေတာ့္ကို ကိုေအာငံက သင္ေပးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆရာလို စနစ္တက်ေတာ့ ဘယ္ဟုတ္မလဲ။ ေျခဖ်ား ခတ္တာ ဘာညာေပါ့။ ၿပီးေတာ့ လက္ပစ္ကူးရင္ အသက္ရွဴနည္းေပါ့။

သူေျပာတာေတာ့ ဟုတ္လို႔ပဲ။ ဘယ္ဆို ဘယ္တစ္ဖက္တည္း ေခါင္းကို စနစ္တက် လွည့္ၿပီး အသက္ရွဴသြင္း၊ ေရထဲ မ်က္ႏွာ ျပန္အေမွာက္မွာ ရွဴထားတာကို ထုတ္၊ ၿပီးရင္ ဘယ္ဘက္ကို ေခါင္းေဖာ္ရွဴ၊ ေရထဲ မ်က္ႏွာအပ္ ျပန္ထုတ္ စသျဖင့္ေပါ့။

တကယ္လုပ္ေတာ့ မျဖစ္လွေပါင္ဗ်ာ။ အဲေတာ့လည္း ေခါင္းႀကီးေဖာ္ၿပီး ၀႐ုန္းသုန္းကားနဲ႔ ေခြးကူးေတာ့ ကူးတတ္လာတာေပါ့။

ကၽြန္ေတာ္ လုပ္ဖူးတဲ့ အားကစား

အဲ… အားကစားသာ မလုပ္ခ်င္တာ။ လူကေတာ့ လွခ်င္သားဗ်။

ဒါနဲ႔ ႀကီးေကာင္ေလး ၀င္လာေတာ့ အိပ္ထ မတင္ေတြ၊ ၾကမ္းေပၚေမွာက္ၿပီး လက္နဲ႔ေထာက္ ထတာေတြအပါအ၀င္ ကိုယ္လက္ လႈပ္ရွားေတြလည္း ေတာ္ေတာ္ လုပ္လိုက္ေသးတယ္။ အရပ္ကလည္း ရွည္ခ်င္လြန္းလို႔ ထပ္ခိုးတန္းကို ဆြဲဆြဲၿပီး ဘားတန္းလုပ္ ကစားရတာလည္း အေမာ။

အဲဒီ့ေရာဂါက လူပ်ိဳႀကီး ဖားဖား ျဖစ္တဲ့အထိ မေပ်ာက္ဘူး။ အဘိုးနဲ႔ ေတြ႕ေတာ့မွ ကိစၥက ျပတ္သြားတာ။ အားတိုင္း အရပ္ရွည္ဖို႔ အားထုတ္ၿပီး ေတြ႕ရာဆြဲေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ျမင္တဲ့အခါ အဘိုးက ေျပာတယ္။

“မင့္အေဖနဲ႔ အေမ သည္ေလာက္ပုတဲ့ဟာ… မင္းသည္ေလာက္ ျမင့္လာ ေတာ္ေရာေပါ့။ သည့္ထက္ ျမင့္စရာ အေၾကာင္းမရိွေတာ့ဘူး ဟေကာင္ရ…”တဲ့။

သူေျပာတာလည္း ဟုတ္တုတ္တုတ္ရယ္။ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္က အေဖ့ထက္ေတာင္ ႏွစ္လကၼေလာက္ ပိုျမင့္ေနၿပီေလ။

ေနာင္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာအၾကာ ကုလသမဂၢကေလးမ်ား ရန္ပံုေငြအဖြဲ႕ရဲ႕ အာဟာရ သင္တန္းကို တက္ခြင့္ရေတာ့မွ သိသြားတာ။ ကိုယ္၀န္ရိွစ ပထမ သံုးလမွာ မိခင္ အာဟာရဓာတ္ျပည့္၀ေအာင္ စားထားရင္ အဲဒီ့ကေလး လူႀကီးျဖစ္လာတဲ့အခါ ျဖစ္လာႏိုင္တဲ့ အရပ္ အလားအလာကို အေထာက္အပံ့ျဖစ္ေစတယ္။ ကိုယ္၀န္ သံုးလေက်ာ္မွ စားသမွ်က်ေတာ့ ကိုယ္ခႏၶာ၀ၿဖိဳးမႈအတြက္ ျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ကိုပါပဲ။

ဗမာငပုေတြ ျဖစ္ကုန္တာ မေအေတြ ဗိုက္ႀကီးနာ ထေတာ္မူေနလို႔မွန္း သိလာရတယ္။ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ အဲဒါေတြ မသိခင္ ေမြးတဲ့ သမီးဦး ကိုယ္၀န္နဲ႔တုန္းက သူ႔အေမ ကၽြန္ေတာ့္မယား ဗိုက္ႀကီးနာ အထေကာင္းလိုက္တာ သမီးခမ်ာေလးမွာ အရပ္မျမင့္ရွာဘူး။

ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ သမီးကို ႏို႔တိုက္လို႔ ေကာင္းေနဆဲမို႔ မဆံ့မျပဲ စားလို႔ ေကာင္းေနခိုက္ သားေတာ္ေမာင္ ကိုယ္၀န္ကို ထပ္ရလိုက္တာမို႔ မမခမ်ာ ဗိုက္ႀကီးနာ ထဖို႔ သတိမရအားဘူး။ သည္မွာတင္ သားေတာ္ေမာင္က အရပ္ျမင့္သြားတယ္။ သည္ေကာင္က အေလးေတြ ဘာေတြမၿပီး သူ႔ကိုယ္ခႏၶာကိုယ္ကို ဂ႐ုတစိုက္ လုပ္လိုက္ျပန္ေတာ့ သားေတာ္ေမာင္ ရင္အုပ္ကားကား ၾကြက္သားအဖုဖုေတြ ဘာေတြနဲ႔ ျဖစ္လာပါေတာ့တယ္။

သည္အပိုင္းမွာ ေျပာၾကတာ

Saw Zar Li ဇာလီကေတာ့ ဇာလီ့အထက္က အစ္မေၾကာင့္ စာေတြ ဖတ္ျဖစ္ရင္းနဲ ့ဝါသနာပါခဲ့တာ… အေဖနဲ ့အေမကလည္း ေက်ာင္းဆရာ ဆရာမေတြျဖစ္တာေၾကာင့္ အျပင္စာ ဘာဖတ္ဖတ္ မတားခဲ့ဘူး… ဇာလီက အေမ အသက္ ၄၀၊ အေဖ့အသက္ ၄၄ မွာ အသက္ႀကီးမွ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ရခဲ့တဲ့ ကေလးျဖစ္လို ့အထက္က အစ္မနဲ ့၁၂ ႏွစ္ ကြာပါတယ္… သူတို ့ေက်ာင္းေတြ ပိတ္ေနခ်ိန္ ငွားဖတ္သမွ် အကုန္လိုက္ဖတ္ျဖစ္တာ ၇ တန္း အရြယ္ကပါ… ဆရာပီတိျဖစ္ေအာင္ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ အဲဒီအစ္မက ဆရာရဲ႕ ေရမေရာတဲ့ အမာခံ ပရိသတ္စစ္စစ္ပါ… သူကေနတစ္ဆင့္ ဆရာ့ကို သိခဲ့ရတာပါ… သရဖူမဂၢဇင္းထဲမွာ ပါတဲ့ ဆရာ့ ေဆာင္းပါးေတြကို ဇာလီ့ကို ပံုမွန္ ဖတ္ခိုင္းပါတယ္… အပ်ိဳေပါက္ျဖစ္ေတာ့ ဆရာစာအုပ္ေတြ ဝယ္လာေပးတယ္… အခု သူက သာေကတ အထူးကု ေဆး႐ံုမွာ တာဝန္ ထမ္းေဆာင္ေနပါတယ္။ ဆရာ့စာေတြေၾကာင့္လား မသိဘူး… အပ်ိဳႀကီးပဲ လုပ္ေနေလရဲ ႔ 😛 အစ္မက အင္တာနက္ သိပ္မသံုးျဖစ္လို ့ၾကားထဲကေန မိတ္ဆက္ေပးလိုက္တာပါ… 🙂 စကားမစပ္ ၾကြားလိုက္အံုးမယ္ ဇာလီ့ အရပ္က ငါးေပ ခုနစ္လက္မ ရွိတယ္။ 😛

ATK ဖ်ား ဖ်ား… လမ္းေတြ႕ရင္ လံုး၀ ႏႈတ္မဆက္ပါနဲ႔။ အထူးသျဖင့္ အနားကို လံုး၀ မလာဘာနဲ႔။ သမ်ား လူဇင္မမွီတာကို လူၾကားထဲ ျပသလို ျဖစ္ျဖစ္သြားတတ္လြန္းလို႔ အရပ္ရွည္ဒဲ့ဒူေဒဂို တိတ္မုန္းဒယ္။ 🙂

Kyawt Thuzar ကိုယ္က တစ္ အိမ္လံုးမွာ အပုဆံုးပါ ၅ေပ ၉ လက္မတည္းရယ္ 😛

ATK မင္းသားႀကီးေရႊဘရဲ႕ ေျမးမ်ားျဖစ္တဲ့ မေရွဘေတြနဲ႔ ေတြ႕ေနပါလား။ အကုန္ ဘေလာ့ပစ္ရ မေကာင္း ရိွေတာ့မယ္။

Sanda Thant သူ႔ဆူးေတြ ျမင္ေတာ့ ကုိယ့္ဆူးေတြ ျပန္စူးလာပါေရာလား

Aung Thu Nyeen တေရးႏိုးလာေတာ့ လာႏႈတ္ဆက္တယ္။ ခုေတာ့ ဆရာ့ဇာတ္ေၾကာင္း ဖတ္မိပါၿပီ။ ထူးဆန္းအံ့ၾသရပါသည္။ ဆက္ေရး ဆက္ဖတ္ပါမည္။

May Thandar Win သက္ေထြးနဲ႔ ကိုၿငိမ္းေမာင္ကို တခါတခါ မ်က္လံုးထဲျမင္ေယာင္လာတယ္။ အရက္ပုလင္း ႐ိုက္ခြဲတဲ့အခန္းမွာ သက္ေထြး ျပန္ေျပာသလိုေရာ ျပန္ေျပာခဲ႔ေသးလားဆရာ 🙂  JK ပါ ဆရာ။ အခု ဖတ္ရင္းဖတ္ရင္း ရင္ထဲေမာလိုက္တာ ဆရာ။ 😦  ဒါနဲ႔ ဆရာ့အေဖနဲ႔အေမ ဘာရာသီဖြားလည္း သိခ်င္မိတယ္။

ATK  အခုမွေတြ႕လို႔ အခုမွ ေျဖျဖစ္တာ ခြင့္လႊၽတ္ပါ သမီး May. အေဖ့ ေမြးေန႔ကို မသိပါဘူး။ သိတယ္ဆုိလည္း အမွန္အတိုင္းလို႔ ယူဆမိမယ္ မထင္ဘူး။ အေဖက အမွန္ေတြ သိပ္ေျပာမသြားဘူးလို႔ ယံုၾကည္လို႔ပါ။ ေမေမကေတာ့ မတ္လ ၂၈ ရက္ေမြးတယ္လို႔ သိထားပါတယ္။

၂၀၁၅ ခုႏွစ္ မတ္လ ၁၉ ရက္

လမ္း ၄၀ က အေပါင္းအသင္းေတြ

လမ္း ၄၀ ေရာက္ခါစမွာ အေပါင္းသင္းျဖစ္တာက Terrence ဆိုတဲ့ ကျပားတစ္ေယာက္ပါ။ သူက လမ္း ၄၀ ထိပ္က တိုက္ရဲ႕ အေပၚဆံုးထပ္မွာ ေနတယ္။

ကၽြန္ေတာ္နဲ သိခ်ိန္မွာ သူ႔အေဖက မရိွေတာ့ဘူး။ ၾသစေၾတးလ်ံလူမ်ိဳး ဖခင္ေပါ့။ သူ႔အေမက ကရင္အမ်ိဳးသမီး ေထာင္ေထာင္ ေမာင္းေမာင္းႀကီးပါ။ မ်က္ႏွာျဖဴထဲမွာ ၾသစေၾတးလ်န္ေတြက လွတယ္။ သူတို႔ ေမာင္ႏွမေတြလည္း လွၾကတယ္။ သူ႔မွာ ေမာင္ႏွမ သံုးေယာက္ရိွတယ္ ထင္တယ္။ သူက အငယ္ဆံုး။ သူ႔အစ္မအႀကီးဆံုးကလည္း ေတာ္ေတာ္ ေခ်ာတာ။ အေမရိကန္သံ႐ံုးမွာလား မသိဘူး၊ အလုပ္လုပ္ပါတယ္။

အဲဒီ့ Terrence ေၾကာင့္ မိုႏိုပိုလီဆိုတာကို ဘ၀မွာ ပထမဆံုး စ ကစားဖူးတယ္။ မိုႏိုပိုလီ ၿဗိတိသွ်မူ ထင္တယ္။ ေတာ္ေတာ္ သေဘာက်သြားတဲ့ ကစားနည္းပဲ။

သူက ႏွစ္ျခင္း ခရစ္ယာန္လည္း ျဖစ္တယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ဆူးေလဘုရားအနီး ဘားလမ္းေထာင့္က ဧမာေႏြလ ႏွစ္ျခင္း ခရစ္ယာန္ ဘုရားေက်ာင္းကို စ ေရာက္ဖူးခဲ့ျပန္တယ္။ သာသနာျပဳေက်ာင္းေတြမွာ ေနခဲ့ဖူးေတာ့ ခရစ္ယာန္ဘာသာနဲ႔ မစိမ္းလွေပမယ့္ သာသနာျပဳ ေက်ာင္းေတြက ဘုရင္ဂ်ီ [႐ိုမန္ခက္သလစ္(ခ္)] ဂိုဏ္းခြဲမို႔ ပံုစံခ်င္း မတူဘူး။ ႏွစ္ျခင္းရဲ႕ သေဘာသဘာ၀ကို Terrence နဲ႔ ခင္ေတာ့မွ တစ္မူကြဲအျဖစ္ ျမင္ရတာပါ။

သူတို႔ ဘုရားေက်ာင္းမွာ ၾကက္ေတာင္ကြင္းလည္း ရိွတာမို႔ အဲဒီ့မွာ ၾကက္ေတာင္လည္း ႐ိုက္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ၾကက္ေတာင္႐ိုက္တာကိုေတာ့ အေတာ္သေဘာက်သားဗ်။ ခက္တာက အိမ္က ဘက္တံေ၀းစြ၊ ၾကက္ေတာင္ေတာင္ ၀ယ္ေပးဖို႔ အႏိုင္ႏိုင္ဆိုေတာ့လည္း သည္လိုပဲ အိေယာင္၀ါး ၀င္႐ိုက္ခဲ့ဖူးတာေလာက္နဲ႔ပဲ ၾကက္ေတာင္ ကိစၥ နိ႒ိတံပါတယ္။

အေဖက ထီကေလးလည္း ေပါက္ထားေတာ့ ေလာပိတမွာတုန္းက ထဲနစ္(စ္) ႐ိုက္လိုက္ေသးတယ္။ အရာရိွေတြၾကားက ထဲနစ္(စ္)႐ိုက္ေသာ စာေရးေပါ့။

ရန္ကုန္ေရာက္ေတာ့ အဲဒါေတြ သူလည္း ဆက္မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။

Terrence နဲ႔က တစ္ေက်ာင္းတည္းလည္း ျဖစ္ေပမယ့္ တန္းခြဲ မတူဘူး။ သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ ခင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ေတာ့လည္း အလိုလို အေနေ၀းသြားေတာ့တာပဲ။ ဆယ္တန္းအထိ ေတြ႕ရင္ ျပံဳးျပ၊ ႏႈတ္ဆက္၊ ေျပာင္ေနာက္ေလာက္နဲ႔ပဲ ၿပီးသြားတယ္။

တစ္ထည္ ဆယ္ျပား လက္ခစား

လမ္း ၄၀ မွာ ေနခဲ့တဲ့ဘ၀မွာ အမွတ္ရစရာ တစ္ခုက အပ္ခ်ဳပ္ၿပီး ပိုက္ဆံရွာခဲ့တာ။

အဲဒါက တ႐ုတ္ေတြ ေနထိုင္တဲ့ ပတ္၀န္းက်င္မွာမို႔ အလိုလို ျဖစ္လာတာပါ။ ဘာေခၚမွန္း မသိဘူးဗ်ာ။ အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႕ အက်ႌ ရင္ဘတ္ေနရာမွာ လက္မ၀က္ မရိွတရိွေလာက္ ေဖာင္းၾကြေလးေတြ ပံုေဖာ္ၿပီး ၀တ္ၾကတာ။ ပိတ္စကိုပဲ ေဖာင္းေဖာင္း အိတ္ကေလးေတြလို ျဖစ္ေနေအာင္ လုပ္ထားတာဗ်ာ။ ပံုနဲ႔ ျပခ်င္ေပမယ့္ ဘုိလုိ ဘယ္လိုေခၚမွန္း မသိတာမို႔ မရွာတတ္ဘူးျဖစ္ေနတယ္။

သူက ခ်ဳပ္ရတာသာ လက္၀င္တာ၊ တကယ္က ဘာမွ မခက္ဘူး။ ပိတ္စေတြ ေရာက္လာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ခဲတံနဲ႔ မွတ္သားဖို႔ ကတ္ထူျပား တစ္ျပား ပါတယ္။ ကတ္ထူျပားမွာ အေပါက္ကေလးေတြ ေဖက္ထားတယ္။ ပိတ္စကို ျပန္႔ေနအာင္ ျဖန္႔ၿပီး ကတ္ထူျပားကို အေပၚက ထပ္၊ ၿပီးရင္ ခဲတံတစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ ပိတ္စေပၚမွ အေပါက္အတိုင္း အစက္ကေလးေတြ ခ်လိုက္။ စုစုေပါင္း အစက္ ၁၀၀ ေလာက္ ရိွမယ္ ထင္တယ္။

ရၿပီဆိုရင္ အပ္ခ်ည္နဲ႔ အပ္ကို သံုးၿပီး အစက္ေတြကို တေစာင္း(ထင္တယ္) လိုက္ဆက္ၿပီး သီလိုက္႐ံုပဲ။ အားလံုး ၿပီးသြားတဲ့အခါ အပ္ခ်ည္နဲ႔ မသီတဲ့ဘက္မွာ အဲဒီ့ေဖာင္းေဖာင္းေလးေတြ ပံုေပၚပါၿပီ။

အဲဒါ လုပ္ရင္ လုပ္ခက တစ္တည္ကို ဆယ္ျပားရတယ္။ ငါးထည္ၿပီးရင္ ငါးမူးရတာေပါ့။ ဆယ္ထည္ၿပီးရင္ တစ္က်ပ္ရတာေပါ့။

ဘယ္သူက စတင္သယ္ေဆာင္လာတာလဲေတာ့ မမွတ္မိဘူး။ အဲဒီ့တစ္ေလာမွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အိမ္နီးခ်င္း တခ်ိဳ႕ အဲဒါေတြ သီၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ပါတာေပါ့။ ငါးမူး၊ ျပား ေျခာက္ဆယ္ရေတာ့လည္း ေပ်ာ္ၿပီးေတာ့ လုပ္တာေပါ့။

ဒါေပမယ့္ အဲသလို လက္မႈအလုပ္က လက္ဆီေျခဆီ အလြန္သန္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔က သိပ္အံမက်ဘူး။ အာ႐ံု စိုက္လိုက္တာနဲ႔ လက္ဆီက အ၀တ္ကို ေရညႇစ္လိုက္သလို ေပါက္ေပါက္က်လာတတ္တာကိုး။

ဒါလည္း တစ္ေနရာမွာ ေရးၿပီးပါၿပီ။ စာေမးပြဲေျဖေတာ့မယ္ဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္ ေအးတဲ့ ရာသီျဖစ္ျဖစ္ လက္ဆီက တရားလြန္ထြက္တာ။ စာေရးမယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ့္ လက္ဖေနာင့္ေအာက္မွာ လက္ကိုင္ပ၀ါ ခံထားရတယ္။ ေျခဆီဆိုလည္း ရႊဲေနေအာင္ ထြက္တာ။ ဒါ့ေၾကာင့္ အခုေနာက္ပိုင္း အျပင္သြားတဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ္ ေဘာင္းဘီနဲ႔ ေျခနင္းကို မခၽြတ္တမ္း ၀တ္ေတာ့တာပါပဲ။ မဟုတ္ရင္ ကၽြန္ေတာ့္ေျခဆီနဲ႔ လမ္းေပၚက ဖုတ္နဲ႔ ေရာၿပီး ေျခေထာက္မွာ ရႊံ႕ေတြလူးထားသလို ျဖစ္ကုန္တတ္တယ္။

အသားနာတာကို မေအာ္ရ၊ မငိုရဆိုၿပီး ဇြတ္ႏွိပ္ကြပ္ခဲ့တဲ့ ဒဏ္၊ အေဖက အေမ့ကို ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ ရက္ရက္စက္စက္ ႐ိုက္ႏွက္ ညႇဥ္းပမ္းေနတာကို အသံမထြက္ဘဲ ႀကိတ္႐ိႈက္ရင္း တစ္သက္လံုး ျမင္ေတြ႕ေနခဲ့ရတဲ့ ဒဏ္ေတြပဲျဖစ္မွာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ သိပ္လႈပ္ရွားလာၿပီဆိုတာနဲ႔ အဲဒီ့ လက္ဆီ ေျခဆီက ထြက္လို႔ ေကာင္းေနဆဲပါပဲ။

စိတ္ေရာဂါရဲ႕ အဆြယ္အပြားေပါ့။

သူငယ္ခ်င္းေတာ့ သူငယ္ခ်င္း

လမ္း ၄၀ တိုက္ခန္းရဲ႕ ေဘးမွာ ေျမကြက္လပ္ရိွတဲ့အေၾကာင္း ေျပာခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ အဲဒီ့ ေျမကြက္လပ္ရဲ႕ တစ္ဖက္နဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ေလးထပ္က မိသားစုနဲ႔လည္း ခင္တယ္။ အဲဒီ့မွာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ မတိမ္းမယိမ္း ညီအစ္ကို ႏွစ္ေယာက္လည္း ရိွတယ္။ အႀကီးကေတာ့ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ဘာသိဘာသာပဲ။ အငယ္က ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အရြယ္ခ်င္း ပိုနီးေတာ့ အတူ ကစားဖက္၊ တိုင္ပင္ေဖာ္ တိုင္ပင္ဖက္လုိ ျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္လုပ္တာ မွန္သမွ် အေဖ့ကို ျပန္သတင္းပို႔သူက သူခ်ည္းျဖစ္ေနခဲ့တာလည္း အမွတ္တရပါပဲ။ ယုတ္စြအဆံုး အဲဒီ့ ေျမကြက္လပ္ေဘးက အခန္းကို လာလာေနတဲ့ မိန္းကေလးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဘာဂလိုတိုတိုျဖစ္ၿပီး ပုသိမ္အထိ လိုက္သြားေတာ့လည္း သူက ပါလာတယ္။ လမ္းမွာ ကၽြန္ေတာ္ ေသာက္တာ၊ မူးတာေတြ ျဖစ္ေတာ့ အေဖ့ဆီ ျပန္သတင္းပို႔တာလည္း သူပဲ။

ယံုယံုၾကည္ၾကည္ေပါင္းေနတဲ့သူက ေနာက္ေက်ာကို ဓားနဲ႔ထိုးတာ အဲဒီ့ကတည္းက ခံခဲ့ရတာလည္း တကယ့္ အမွတ္တရပဲ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ငါးႏွစ္ေလာက္က သူနဲ႔ လမ္း ၄၀ ထဲမွာပဲ ျပန္ေတြ႕တယ္။ အဲတုန္းက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေနခဲ့တဲ့ အိမ္နဲ႔ မ်က္ေစာင္းထိုးက ပံုႏိွပ္တိုက္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ စာအုပ္ေတြ ႐ိုက္ေနတာ။ ပံုႏွိပ္စက္ကို အသြားမွာ ဆံုတာပါ။

ကၽြန္ေတာ္က မ်က္မွန္ မတပ္ေတာ့ဘဲ မ်က္ကပ္မွန္ ေျပာင္းတပ္တာေၾကာင့္ရယ္၊ ၀တ္ပုံ မတူေတာ့တာရယ္ေၾကာင့္ အဲဒီ့တုန္းက အသိေတြက ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်က္ခ်င္း မမွတ္မိၾကဘူး။ သူ႔စိတ္ထဲမွာေတာ့ မွတ္မိတယ္ ထင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ၾကည့္ကြက္ ၾကည့္ကြက္လုပ္ေနေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို ႏႈတ္မဆက္မိခဲ့ေတာ့ဘူး။

သူ႔ကို ျမင္လိုက္တာနဲ႔ သူမွန္း သိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ျမင္လိုက္တာနဲ႔ ရင္ထဲက အနာေဟာင္းက ေပၚလာတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ႏႈတ္မဆက္မိေတာ့တာပါ။ ခြင့္မလႊတ္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ မုန္းလည္း မမုန္း၊ ခ်စ္လည္း မခ်စ္တာ သက္သက္။ စိတ္ထဲမွာကို မထားခ်င္ေတာ့တာပါ။ အတိတ္ေတြကို အတိတ္မွာပဲ ထားလိုက္တာ ေကာင္းပါတယ္ေလ။

လမ္း ၄၀ က သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအသင္းဆိုတာေတာ့ အဲဒါေလာက္ပါပဲ။

အဲ… ေျပာဖို႔ က်န္တာက ကၽြန္ေတာ္တို႔ လမ္း ၄၀ ကို ေျပာင္းလာၿပီး တစ္ႏွစ္ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ အထိကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ တိတ္တိတ္က်ိတ္ ျပစ္မွားဖူးသူ အမွတ္ ၂ အန္တီ ခင္ခင္က အိမ္ကို ၀င္ထြက္ေနပါေသးတယ္။ ေနာက္ေတာ့လည္း ဘာေၾကာင့္မွန္း မသိဘူး၊ သူနဲ႔ ေမေမနဲ႔ အဆက္အသြယ္ ျပတ္သြားျပန္တယ္။

အန္တီသီတာ့ကိုသာ ျပန္ေတြ႕တာ။ အန္တီခင္ခင့္ကိုေတာ့ အဲလို အဆက္အသြယ္ျပတ္သြားၿပီးေနာက္ပိုင္း လံုး၀ကို ျပန္မဆံုေတာ့ပါဘူး။ သို႔ေပမယ့္ ႀကီးေကာင္၀င္စ အရြယ္ စိတ္ထဲမွာ အမွတ္ထင္ထင္ စြဲလန္း တပ္မက္ခဲ့ဖူးသူမို႔ ေမ့လို႔ေတာ့ မသြားဘူေပါ့။

ရင္မွာ တစ္ေထာင္မက ခ်စ္ခဲ့ဖူးပါသည္

သႀကၤန္ကာလေတြလည္း လမ္း ၄၀ ငယ္ဘ၀မွာ ျဖတ္သန္းဖူးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လမ္းရဲ႕ ေရပက္မ႑ာပ္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္းထိပ္မွာ ရိွတယ္။ အဲဒီ့ကို သြား၊ ေရပက္တာေပါ့။ အဓိကကေတာ့ ႏို႔ဆီခြက္တစ္လံုးနဲ႔ ခြက္ေစာင္း ခုတ္တာပါ။ ေတာ္ေတာ္ အလုပ္မဟုတ္တာဗ်။ ေရပက္တာ မဟုတ္ဘဲ တစ္ဖက္သားကို အနာတရျဖစ္ေအာင္ လုပ္တာသက္သက္ပဲ။ အားသန္သန္နဲ႔ ခြက္ေစာင္း ခုတ္လိုက္ရင္ ခံရသူမွာ ေကာ့ေနေအာင္ ခံရတာ၊ စပ္တာေရာ၊ နာတာေရာေပါ့။ အဲဒါကို ဘာသေဘာက်တယ္ မသိဘူး၊ လုပ္ၾကတာပဲ။

အိမ္ေဘးအိမ္က အစ္မႀကီးကလည္း အဲဒီ့မ႑ာပ္မွာ ေရကစားေတာ့ သူ႔ကို ငမ္းရတာလည္း အရသာတစ္ခုေပါ့။ သူကလည္း သူ႔ကိုယ္သူ လွမွန္းသိ၊ လူတကာက ေငးရမွန္း သိေတာ့ လူလံုးျပလို႔ ေကာင္းေနခဲ့မွာေပါ့။

ကၽြန္ေတာ္သူ႔ကို ရည္းစားစာေပးတုန္းက ၁၉၇၀ မွာပါ။ ၁၉၇၅ ခုႏွစ္က်မွ သူ႔ဆီက အေျဖေတာင္းမယ္လို႔ေတာင္ ခပ္တည္တည္နဲ႔ ေၾကညာခ်က္ ထုတ္ခဲ့ပါေသးတယ္။ သို႔ေသာ္ ၁၉၇၅ က်ေတာ့ သူလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္ေဘးက ေျပာင္းသြားၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ၾကားထဲမွာ ေနာက္ထပ္ ဆယ္ေယာက္ေလာက္ ေျပာင္းႀကိဳက္ၿပီးေနၿပီ။ သူ႔ကိုလည္း ေမ့သြားပါၿပီ။ ေတာ္တယ္ေနာ္။ ကၽြန္ေတာ့္ အခ်စ္ဆိုတာ အဲလိုဗ်။ 😀 

က်ဴရွင္ေခတ္ဦး

ရွစ္တန္းေလာက္ ေရာက္ေတာ့ ရန္ကုန္ရည္က အေတာ္လည္ေနၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ ရွစ္တန္းႏွစ္မွာ အဘြားဆံုးတယ္။ အဲဒီ့ေနာက္ မၾကာဘူး၊ အစိုးရက မဲစနစ္နဲ႔ ေရာင္းေပးတဲ့ မာဇဒါ ဘီ ၆၀၀ ေလးဘီးကားကို အေဖတို႔ ေလွ်ာက္လႊာတင္ၿပီး မဲသြားႏိႈက္တာ ေပါက္လာတယ္ဗ်။ လိုက္(ထ္)ဗွယ္(န္)ကို က်ပ္ ႏွစ္ေသာင္း၊ ဗွ္(န္) [ပစ္ခပ္(ပ္)]ကို က်ပ္တစ္ေသာင္းရွစ္ေထာင္နဲ႔ ေရာင္းေပးတာပါ။ ခက္တာက မဲသာေပါက္တယ္။ ကားက အဆင္သင့္ မရိွေသးဘူး။ ေစာေစာပိုင္း မဲေပါက္သူေတြပဲ ရလိုက္ၿပီး အေဖတို႔က ထိုင္ေစာင့္ရတယ္။

ေကာင္းေတာ့ ေကာင္းသြားတယ္လို႔ ဆိုရမယ္။ ပထမပိုင္း ေပါက္သူေတြက ဇကြဲနံပါတ္ ငါးေထာင္ေက်ာ္ေတြ ရတယ္။ သူတို႔ရတဲ့ ကားေတြက ညာေမာင္းယာဥ္ေတြ၊ ၿပီးေတာ့ ဟဲ(န္)(ဒ္)ဂီယာလို႔ ေခၚတဲ့ စတီယာရင္ရဲ႕ ေနာက္နားေလးတြင္ ကပ္ေနတဲ့ ေမာင္းတံနဲ႔ ဂီယာထိုးရတဲ့ ကားေတြ ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။

အေဖက ကား ရလာရင္ အငွားယာဥ္ေမာင္းစားမယ္ဆိုတဲ့ အၾကံနဲ႔ သူ႔႐ံုးကေန ေဆးပင္စင္ယူဖို႔ စတင္ ျပင္ဆင္ေနပါၿပီ။

အဲဒီ့ ရွစ္တန္းႏွစ္မွာ ထူးျခားတာက ဘိုနီရယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ့္ ခ်စ္သူ႔ရင္ခြင္ရွာပံုေတာ္မွာ တစ္ေလွ်ာက္လံုး ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ ဇာတ္လိုက္ေက်ာ္ႀကီး ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ထဲ ေရာက္လာတာပါပဲ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခုနစ္တန္း၊ ရွစ္တန္းမွာ က်ဴရွင္ေခတ္အစအဦးပါ။ လူတိုင္း က်ဴရွင္ မယူၾကေသးဘူး။ ယူစရာ မလိုေအာင္လည္း ေက်ာင္းက ဆရာ ဆရာမေတြက အသင္အျပ ေကာင္းတယ္၊ ေစတနာေတြလည္း ပါၾကတယ္။ ေက်ာင္းက ဆရာ၊ ဆရာမဆီမွာ က်ဴရွင္ ယူတယ္ဆိုတာ ဘယ္သူမွ မၾကားဖူးေသးတဲ့ ေခတ္ေပါ့။

ရန္ကုန္က်ဴရွင္ေလာကရဲ႕ ဖခင္ႀကီးေတြကေတာ့ လွည္းတန္းက နာမည္ေမ့ေနတဲ့ ႐ူပေဗဒဆရာ တစ္ေယာက္ရယ္၊ ေျမနီကုန္းက သခ်ၤာဆရာ ဦးဦးသာရယ္၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္က အဂၤလိပ္စာဆရာ ဦးတင္ျမင့္လိႈင္ရယ္ပါပဲ။

နာမည္ေက်ာ္ ဆရာဦးသာႏိုး (စာေရးဆရာ ေမာင္သာႏိုး)လည္း က်ဴရွင္ ဖြင့္ထားေပမယ့္ သူက လြတ္လပ္တယ္။ ေက်ာင္းလခ ေပးရင္ ယူလိုက္တယ္။ မေပးလည္း ဘာမွ မေျပာဘူး။ တက္ခ်င္ တက္လို႔ ရတယ္။

ဦးသာႏိုးက ေမေမ့ထက္ ငယ္ေပမယ့္ ေမေမ့ဆရာလည္း ျဖစ္ဖူးတယ္။ ေမေမက အဂၤလိပ္စာနဲ႔ ဆယ္တန္းက်ခဲ့တာမို႔ ဆရာဦးသာႏိုးဆီမွာ တက္ခဲ့ဖူးတယ္ဆိုပဲ။ ေရႊက်ီးျမင္ဘုရား ေစာင္းတန္းထဲမွာဆိုလား၊ ဇရပ္မွာဆိုလားပဲ ဆရာႏိုးက အခမဲ့ သင္ေပးတာပါတဲ့။

အဲေတာ့ ေမေမက ဆရာႏိုးဆီမွာ တက္မွ ကၽြန္ေတာ္ အဂၤလိပ္စာ တတ္မယ္လို႔ ယံုၾကည္တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ကိုးတန္း၊ ဆယ္တန္းကိုမွ သင္ေပးေနတဲ့ ဆရာႏိုးထံပါးမွာ ကၽြန္ေတာ့္ကို သြားအပ္တယ္။ ဆရာက တက္ခ်င္လည္း လာတက္ေလဆိုတာနဲ႔ပဲ ကိုတန္းသင္တန္းကို ရွစ္တန္းနဲ႔ သြားတက္ခဲ့ရပါေသာ္ေကာဗ်ာ။

ကံထူးေလစြ ေမာင့္ဘ၀

ေနာက္ၿပီးေတာ့ နာမည္ေက်ာ္ဆရာရဲ႕ သင္တန္းမွာလည္း သြားတက္လိုက္ရေသးတယ္။ ေလေအးစက္တပ္ စာသင္ခန္းကို အဲေတာ့မွ ၾကံဳဖူးတာခင္ဗ်။ အဲတုန္းက အဲဒီ့ဆရာက လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္။ တစ္ေန႔ကို အက်ႌ ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာလဲၿပီး စာသင္တယ္လို႔ အဆိုရိွတယ္။ အသင္အျပလည္း တကယ္ ေကာင္းတယ္။  ဒါ့ေၾကာင့္ သူ႔က်ဴရွင္မွာ ေက်ာင္းသားေတြက အံုးအံုးထေနတယ္။

အဲဒီ့မွာ ဘိုနီနဲ႔ ေဘးခ်င္းကပ္ ေနရာရရင္းက အဲဒီ့ေကာင္နဲ႔ ခင္သြားေတာ့တာပါပဲ။ အမွန္ေတာ့ သူ႔ခမ်ာ ၾကမၼာ ငင္ရွာတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္လို ခြက်က် ေအာက္တန္းစားကို သူလို ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရဲ႕ လူ႔မလိုင္ ေရေပၚဆီ အလႊာစစ္စစ္က လာတဲ့သူက ေပါင္းျဖစ္သြားေအာင္ ခမ်ာ အေတာ္ ကံနည္းရွာတယ္။ ခုေတာ့လည္း ေသရွာပါၿပီ။ ေနာက္ ငါးရက္ေနရင္ သူ မရိွေတာ့တာပဲ ႏွစ္လျပည့္ေတာ့မယ္။

အဲဒီ့ဆရာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ မွတ္မွတ္ရရ အျဖစ္တစ္ခုရိွတယ္။

အဲဒီ့အခ်ိန္က ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္ေတာင္ မေရာက္ေသးဘူး။ ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီလက္ထက္ပဲ ရိွေသးတယ္။ ဆိုရွယ္လစ္ကို ကူးဖို႔ေတာ့ တာစူေနၿပီေပါ့။ ေသခ်ာတာကေတာ့ တစ္တိုင္းတစ္ျပည္လံုးမွာ အစစ အရာရာ ပါးရွားေနၿပီ။ ႏိုင္ငံျခားျဖစ္ဆိုတာ မူးရင္ေတာင္ ရွဴစရာ အင္မတန္မွ နည္းတဲ့ေခတ္။

အေဖ့ဆီမွာက ႏိုင္ငံျခားက ျပန္လာသူ အင္ဂ်င္နီယာမိတ္ေဆြက ေပးထားတဲ့ ႏိုင္ငံျခားက အသင့္ခ်ဳပ္ ရွပ္အက်ႌ လက္တိုေလး တစ္ထည္ရိွတယ္။ အသားလည္း ေကာင္းတယ္၊ အဆင္ကလည္း အျဖဴနဲ႔ အျပာကြက္။ အကြက္ ခပ္ႀကီးႀကီး။

အေဖက အဲသလို အပြင့္ေတြ အခက္ေတြ မ၀တ္တတ္တဲ့အျပင္ သူ႔မွာ ခ႐ုသင္းေရာဂါ စေနၿပီမို႔ လက္တိုလည္း မ၀တ္ေတာ့ဘူး။ အဲေတာ့ အဲဒီ့ အက်ႌကို ဆိုင္မွာ သြားျပင္လိုက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ၀တ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ရွားရွားပါးပါး ႏိုင္ငံျခားျဖစ္ အက်ႌေလးေပါ့။

တစ္ရက္မွာ အဲဒါေလး ၀တ္ၿပီး ဟိုဆရာရဲ႕ က်ဴရွင္ကို သြားတက္မိတယ္ဗ်။ ဆရာက မင္းသားလိုေနတာ။ ေက်ာင္းသား စံုၿပီဆိုမွ သူ႔အခန္းထဲက ထြက္ၿပီး စင္ေပၚတက္လာတာ။

ဆရာလည္း ထြက္လာေရာ ကၽြန္ေတာ္ ခ်က္ခ်င္း သတိထားမိလိုက္တယ္။ ဆရာ၀တ္ထားတဲ့ အက်ႌနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ၀တ္ထားတဲ့ အက်ႌက တစ္ဆင္တည္း၊ တစ္သားတည္း၊ တစ္မ်ိဳးတစ္စားတည္း ျဖစ္ေနတယ္ ဆိုတာကိုပါ။ ဆရာကလည္း စာမသင္ေသးဘဲ အတန္းကို ေ၀့ၾကည့္လိုက္တယ္။ ငါးတန္းေျမာက္ေလာက္မွာ ထိုင္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ဆီမွာ ဆရာ့မ်က္လံုး ရပ္သြားတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူ႔လက္ထဲမွာ ကိုင္ထားတဲ့ မိုက္ခ႐ိုဖုန္းကို ျပန္ခ်လိုက္တယ္။ အခန္းထဲ ျပန္၀င္သြားတယ္။

ျပန္ထြက္လာေတာ့ သူ အက်ႌလဲလာတာကို ေတြ႕လိုက္ရပါတယ္။ ေၾသာ္… ဆရာရယ္လို႔ပဲ စိတ္ထဲမွာ ေတြးမိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ျဖင့္ ဆရာနဲ႔ အက်ႌဆင္တူ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ျဖစ္ေနလို႔ ၾကည္ႏူးမလို ရိွလိုက္ရေသးတယ္၊ ဆရာက မၾကည္လင္သလိုနဲ႔ အက်ႌ၀င္လဲလိုက္တာကို ျမင္ရေတာ့ စိတ္ထဲ အေတာ္ မေကာင္းျဖစ္သြားရေသးတယ္။

အဟဲ… အဲဒီ့ကိစၥက အဲဒီ့နားမွာတင္ မျပတ္ဘူးခင္ဗ်။ ေနာက္တစ္ႀကိမ္က်ေတာ့ ဘာေၾကာင့္လဲ မသိဘူး၊ ေက်ာင္းသူလား၊ စာေရးမလား မသိ၊ တစ္ခုခု စင္ေပၚမွာ လြဲေခ်ာ္သြားတာကို တစ္တန္းလံုးက အံုးခနဲ ၀ိုင္းရယ္လိုက္ၾကတယ္။ ဆရာက အဲဒီ့အခ်ိန္ စင္ေပၚမွာ ရိွေနတယ္။

အတန္းကို ၿဂိဳဟ္ၾကည့္ၾကည့္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို လက္ညိႇဳးထိုးၿပီး စိန္ေခၚပါေရာလား။ ေဟာဗ်ာ… ရယ္တာက တစ္တန္းလံုး။ ကၽြန္ေတာ့္က်မွ မဲလာေပါက္ေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေတာ္ေတာ္ စိတ္ေလသြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘာမွ ျပန္မေျပာဘဲ အသာေခါင္းငံု႔ခံေနလိုက္ပါတယ္။

အဲဒီ့ေနာက္ေတာ့ အဲဒီ့သင္တန္းကို ကၽြန္ေတာ္ သြားမတက္ေတာ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ကုသိုလ္ကံက အဲသလို ထူးတာ။

သည္အပိုင္းမွာ ေျပာၾကတာ

စု စုေအး အဲဒီ့ဆရာက အဲလိုႀကီးလားေရာ

ATK အဲတုန္းက သူလည္း အေတာ္ငယ္ေသးတာကိုး။ အလြန္ဆံုးမွ ၃၀ ေလာက္ပဲ ရိွဦးမယ္ ထင္တယ္။ ေအာင္ျမင္မႈကလည္း သူမတူေတာ့ မာန္ကေလး တလူလူနဲ႔ ေနမွာေပါ။ ေနာက္တစ္ခုက အခု ေရးျပေနသလို ဘ၀မွာ လူမသိ သူမသိတဲ့ ငယ္ဘ၀ စိတ္ဒဏ္ရာအရင့္အမာေတြက ဘယ္လို ရိွခဲ့မွန္းမွ မသိတာေလ။

Soe Myat Myo Shwe အေဒၚတစ္ေယာက္ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းက အဲဒီ့ဆရာရဲ႕ အမ်ားထဲက တစ္ေယာက္ဆိုၿပီး ငယ္ငယ္က သိခဲ့ဖူးတယ္…

Thet Chow အဲဒီလို အက်ႌေလးေတြ ဟိုေခတ္ ကေခတ္စား ခဲ့တယ္ ဗမာျပည္တုံး က Smocking လို႔ေခၚတယ္ ပိတ္စေဖာင္းေဖာင္း ေလးေတြ ဂါဝန္အေပၚပ္ိုင္း မွာ ခ်ဳပ္ခ ေစ်းႀကီးတယ္။ ဒီ US မွာေတာ့ Smocking fabrics လို႔ မွတ္ရပါတယ္။

Alex Moe က်ဴရွင္ဆရာေတြထဲမွာေတာ့ ဆယ္တန္းတုန္းက အဂၤလိပ္စာဆရာႀကီး အမွတ္ရတာပဲ။ ဝမ့္အပြန္းအတိုင္းမ္း သဲဝစ္အကင္းခ္ ဟီဟက္ဒ္ ဂ႐ုန္းအပ္ေဒါ့တာ  အခုထိမွတ္မိေသးတယ္ ၾဆာေရ…

ATK ေက်းဇူးပါ Thet Mar. ဒါဆို ပံုရပါၿပီ။ ဒါမ်ိဳးေလးေပါ့။ သို႔ေသာ္ သည္ေလာက္ေတာ့ မလွဘူးေပါ့ေလ။ ျမန္မာ့နည္း ျမန္မာ့ဟန္ကိုး…

Aung Thein Kyaw's photo.Lutha Kyaw ႐ူပေဗဒဆရာက ဦးေအာင္ေဖၫြန္႔ပါ။ မတက္ဖူးပါ။

 

အဲဒီခတ္က ဆရာေတြက စာသင္ခ်င္လို႔ သင္ရင္း ေငြေတြ ဝင္လာတာပါ။ ေငြရွာဖို႔ သင္တာ မဟုတ္ပါ။ က်ဴရွင္ခကလည္း လူအမ်ားတတ္ႏိုင္တဲ့ ပမာဏပါ။

၂၀၁၅ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၂၀ ရက္

ေက်းဇူးရွင္နဲ႔ ေတြ႕ဆံုျခင္း

သည္မွာ အေရးႀကီးတာက ဘိုနီ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ထဲ စေရာက္လာတာပါပဲ။ အဲတုန္းက ေဘးခ်င္းကပ္ ထိုင္ရင္း သိကၽြမ္းလာခဲ့ၾကတယ္။ သူက ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ ေက်ာင္းမတူဘူး။ ဒဂံု ၁ ရယ္လို႔ လူသိမ်ားတဲ့ မက္သဒစ္(စ္)(ထ္) ေက်ာင္းက။ ေက်ာင္းဆင္းရင္ သူ႔အိမ္က ကားလာႀကိဳတယ္။ ေကာင္ဆယ္(လ္) ကားစိမ္းႀကီး။ ကားနံပါတ္ေတာင္ ကၽြန္ေတာ္ မွတ္မိေနေသးတယ္။ စ/၅၂၀၁။

ကားကို ယာဥ္ေမာင္းက ေမာင္းလာတယ္။ ကားေနာက္ခန္းမွာ ပါလာတတ္တာက မ်က္ႏွာထား တင္းတင္းနဲ႔ ခန္႔ခန္႔ႀကီး ထိုင္ေနတတ္တဲ့ သူ႔အဘြားက အမ်ားဆံုးပဲ။

အဲဒီ့ ရွစ္တန္းႏွစ္ ကုန္လုနီးမွာ အေဖတို႔ ကားလည္း ထုတ္လို႔ ရလာပါၿပီ။ ဘယ္ေမာင္း ေဘာ(လ္)ဂီယာနဲ႔ ကားေပါ့။ အဲေတာ့ အေဖကလည္း တစ္ခါတစ္ေလ ကားနဲ႔ လာႀကိဳေပးတယ္။

ကားသစ္ကေလးေပါ့။ ဘ၀မွာ အဲဒီ့တစ္ခါပဲ အသစ္က်ပ္ခၽြတ္ကားကို စီးဖူးပါတယ္။ အဲတုန္းက အကုန္ အျပည့္အစုံပါေသးတယ္ဗ်။ လက္စြဲစာအုပ္၊ ဂြေတြ၊ ပလာယာေတြ၊ ၀က္အူလွည့္ေတြ ပါတဲ့ အထုပ္ကေလးက တစ္ထုပ္၊ ကားဘီး ခၽြတ္ခ်င္ တပ္ခ်င္ရင္ ေထာက္လို႔ရတဲ့ ၀က္အူနဲ႔လွည့္တင္ရတဲ့ ေထာက္က တစ္လံုးစသျဖင့္ေပါ့။

အေဖကေတာ့ သေဘာေတြ က်လို႔။ သူ႔ကားကို သူ႔မယား၊ သူ႔သားထက္ေတာင္ တန္ဖိုး ထားေသးလား မသိဘူး။ ၿပီးေတာ့ သူက အငွားယာဥ္လိုက္ပါေတာ့တယ္။ နံပါတ္နီ တရား၀င္အငွားယာဥ္ မဟုတ္ဘဲ နံပါတ္နက္နဲ႔ အငွားလိုက္တာပါ။ ဘလက္(ခ္)တကၠစီေခၚသေပါ့။

႐ံုးအလုပ္ကေန က်န္းမာေရးအေၾကာင္းျပနဲ႔ အၿငိမ္းစား ယူလိုက္ၿပီး အငွားယာဥ္ေမာင္းတဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း အေတာ္ ေခ်ာင္လည္လာတယ္။ ကားကိုေတာ့ ေအာက္ထပ္က ကိုေအာငံတို႔ အိမ္ခန္းထဲမွာ တစ္လ အစိတ္လား၊ ငါးဆယ္လား ေပးၿပီး ညသိပ္တယ္။

အဲလိုနဲ႔ ရွစ္တန္း အစိုးရစစ္ ေျဖရပါတယ္။ တစ္ရက္မွာ အိမ္မွာ လာေနေနတဲ့ အစ္ကိုႀကီးက ကၽြန္ေတာ့္ကို စာေမးပြဲခန္းထဲ ခ်ဳပ္ၿပီး ပို႔ေပးခဲ့ေၾကာင္း ေရးခဲ့ၿပီးပါၿပီ။

ကၽြန္စိတ္သန္ရင္ သိပၸံသာ ေရြး

အဲဒီ့ေခတ္က ရွစ္တန္းႏွစ္မွာ ၀ိဇၨာ၊ သိပံၸ ခြဲပါၿပီ။

မသိဘူးေလ။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ မသိပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တင္ မကဘူး၊ ကၽြန္ေတာ့္ မိဘေတြလည္း မသိဘူး။ သိပံၸမွ ျမင့္တယ္ ထင္ခဲ့ၾကတာလား။ တစ္ျပည္လံုး ေခြးျဖစ္ကုန္ေအာင္ ဖန္တီးေပးတဲ့ ဗိုလ္ေန၀င္းရဲ႕ ပညာေရးစနစ္သစ္ေၾကာင့္ တကၠသိုလ္ကို ဆယ္တန္းေအာင္မွတ္နဲ႔ ပိုင္းျဖတ္တာႀကီးက ေပၚေပါက္လာတယ္။

အဲဒါႀကီးရဲ႕ သက္တမ္းက ကေန႔ဆို ႏွစ္ ၆၀ ေက်ာ္ခဲ့ၿပီမို႔ အမွားႀကီးက တအားၾကာေနၿပီ။ အဲေတာ့ ဘုမသိ ဘမသိေတြက အဲဒါမွ အမွန္ထင္ၿပီး စိတ္ႀကိဳက္ေရြးခ်ယ္ခြင့္ေပးရင္ တလြဲေတြ ဆရာ၀န္၊ အင္ဂ်င္နီယာ ျဖစ္ကုန္မယ္ဆိုတဲ့ နလၿပိန္းတံုး ေစာဒကေတြ တက္လာၾကတယ္။

အမွန္က တကၠသိုလ္ေတြမွာက ၀င္ခြင့္ စာေမးပြဲေတြ ထားတတ္ၾကတယ္။ သူတို႔ လိုခ်င္တဲ့ အဆင့္မီမွ သူတို႔ တကၠသိုလ္ကို ၀င္ခြင့္ေပးတာ။ ကိုယ္ပိုင္ အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရထားတဲ့ တကၠသိုလ္တိုင္းဟာ ကိုယ့္တကၠသိုလ္ကို နာမည္အပ်က္မခံခ်င္ၾကသူခ်ည္းပဲ။

ေနာက္တစ္ခ်က္က ဗိုလ္ေန၀င္းရဲ႕ ပညာေရးစနစ္ မတိုင္ခင္က စနစ္ကို မသိၾက၊ မၾကားဖူးၾကတာ။

အဲတုန္းက တကၠသိုလ္၀င္တန္း ေအာင္ရင္ အင္တာဆိုၿပီး Intermediate အဆင့္ (တကၠသိုလ္ အႀကိဳတန္း ေခၚရင္ ေကာင္းမယ္မွတ္တယ္) ကို ႏွစ္ႏွစ္ တက္ရတယ္။ တက္တဲ့အခါမွာလည္း စိတ္ႀကိဳက္ ဘာသာတြဲေတြ ယူၾကရတယ္။ ဆရာ၀န္ျဖစ္ခ်င္သူက ဇီ၀ေဗဒ ဘာသာတြဲကို ယူထားတယ္။ အင္ဂ်င္နီယာ ျဖစ္ခ်င္သူက ႐ူပေဗဒတို႔၊ ဓာတုေဗဒတို႔လို ဘာသာတြဲကို ယူထားတယ္။ ဥပေဒပညာကို သင္ခ်င္သူေတြက ၀ိဇၨာ ဘာသာေတြထဲက အတြဲေတြကို ယူထားတယ္။

ႏွစ္ႏွစ္ေနၿပီးမွ ဘယ္ေက်ာင္းဆက္တက္မယ္ဆိုတာ ဆံုးျဖတ္တယ္။ ေကာင္းတာက တကၠသိုလ္ သေဘာကို ႏွစ္ႏွစ္တက္ၿပီးရင္ ေနာသြားၿပီ။ ဘာသာရပ္ေတြရဲ႕ အေျခခံကိုလည္း သင္ခဲ့ၿပီးၿပီ။ အရြယ္ကလည္း တကၠသိုလ္ ၀င္တန္းေအာင္ခါစလို ၁၆ ႏွစ္ ၁၇ ႏွစ္ ဘုမသိ ဘမသိအရြယ္ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ၁၈-၁၉ ဆိုေတာ့ နည္းနည္း ပိုတည္ၿငိမ္ရင့္က်က္လာၿပီ။ သည္အခါက်မွ ကိုယ္နဲ႔ ကိုက္မယ့္ လမ္းေၾကာင္းကို ဆယ္တန္း ေအာင္ခါစတုန္းကလို ကမူးရွဴးထိုး မဟုတ္ဘဲ က်က်နန ေရြးခ်ယ္ျခင္းက ပိုေကာင္းခဲ့တယ္။

ေနာက္တစ္ခ်က္က ေဆးေက်ာင္းတက္တိုင္းလည္း ေအာင္တာမွ မဟုတ္တာ။ အင္ဂ်င္နီယာ ေက်ာင္းက လြင့္လာတဲ့သူ၊ ေဆးေက်ာင္းက လြင့္လာတဲ့သူေတြ အဲဒီ့ေခတ္မွာလည္း ရိွေနခဲ့တာပဲ။

တကယ္ အတတ္သင္ေပးတဲ့ ေက်ာင္းသာ ျဖစ္၊ ဘယ္ေက်ာင္းမွာမွ အိေယာင္၀ါးေတြ၊ တလြဲေတြ ဆံုးခန္းတိုင္ေအာင္ တက္ၿပီး ဘြဲ႕ရသြားမွာ မဟုတ္ဘူး။

အေရးႀကီးဆံုးတစ္ခ်က္ကေတာ့ စိတ္ႀကိဳက္ေရြးခြင့္ရတဲ့အတြက္ အေတာ္ဆံုးသူေတြဟာ ေဆးေက်ာင္းနဲ႔ အင္ဂ်င္နီယာေက်ာင္းေတြမွာတင္ သြားစုမေနေတာ့ဘူး။ ၀ိဇၨာပညာမွာလည္း အေတာ္ဆံုးေတြ စုေနတယ္။

ေျပာရတာ အားနာပါတယ္ဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ အမွန္မို႔ ေျပာပါရေစ။ ကေန႔ အသက္ ၆၀ တန္းအထိ ရိွေနၾကတဲ့သူေတြထဲမွာ ၀ိဇၨာဌာနေတြမွာ အဆင့္ဘယ္ေလာက္ျမင့္တဲ့ ဆရာ ရာထူးကိုပဲ ယူထားပါေစ၊ ဆယ္တန္းတုန္းက အမွတ္ ၃၀၀ ၀န္းက်င္နဲ႔ ေအာင္တဲ့သူေတြသာ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ အထက္ျမက္ဆံုးေတြက ၀ိဇၨာဘာသာတြဲေတြဆီမွာ ရိွမေနပါဘူး။

တိုင္းျပည္ ေျမာင္းထဲ ေရာက္ျခင္းမွာ အဲဒီ့သိပၸံကို သိပ္မဲတင္းခဲ့တာလည္း ပါတယ္။

တိုင္းျပည္တစ္ျပည္ရဲ႕ အဓိက မ႑ိဳင္သံုးရပ္က အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၊ တရားစီရင္ေရးနဲ႔ တရားဥပေဒျပဳေရးပဲ။ အဲဒီ့ဟာေတြထဲမွာ ဘယ္မတံုး သိပၸံ။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ တိုင္းျပည္တစ္ျပည္ကို ဖြံ႕ၿဖိဳးေအာင္ ေမာင္းႏွင္ေပးႏိုင္တဲ့ ေလာင္စာက စီးပြားေရး။ စီးပြားေရး ပညာကေရာ သိပၸံလားဗ်ာ။

အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၊ တရားစီရင္ေရး၊ တရားဥပေဒျပဳေရး၊ စီးပြားေရးဆိုတာ ပံုေသကားက်မဟုတ္ဘူး၊ ပံုေသနည္းနဲ႔ တြက္ရတာမ်ိဳး မဟုတ္ဘူး။ အေသမဟုတ္ဘူး၊ အရွင္။ တစ္နည္းေျပာရင္ ဉာဏ္ကို လႊာသံုးရတာ။ ဆင္ျခင္တံုတရားက အေရးႀကီးတယ္။ အဲဒီ့ ဆင္ျခင္တံုတရားကို ၀ိဇၨာကမွသာ ပ်ိဳးေထာင္ေပးႏိုင္တာကလား။ သိပၸံကေတာ့ ဟိုက္ၿဒိဳဂ်င္ႏွစ္ဆနဲ႔ ေအာက္စီဂ်င္တစ္ဆ ေပါင္းရင္ ေရျဖစ္တယ္လို႔သာ နားလည္မွာပဲ။

ပါရဂူဘြဲ႕အထိ ရလာမွ သိပၸံက ဆင္ျခင္တံုတရားဘက္ ျပန္ကူးလာတာ။ ႐ိုး႐ိုးဘြဲ႕၊ မဟာဘြဲ႕ေလာက္မွာေတာ့ သိပၸံသမားက အရာရာကို ပံုေသနည္းနဲ႔ တြက္ခ်င္ေနမိတုန္းရယ္။

ေ၀းေ၀းမေျပာနဲ႔၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တကၠသိုလ္တက္ေတာ့ ႐ူပေဗဒမွာ သဒၵါမရိွဘူးဆိုတဲ့ ဆို႐ိုးကို ေျပာေနတာ ၾကားရတယ္။ ဘာသာ စကားဆိုတာရဲ႕ အခန္းက႑ကိုေတာင္မွ သိပၸံသမားျဖစ္သြားတာနဲ႔ အေျခာက္တိုက္ မာန္တက္ၿပီး ပစ္ပယ္ခ်င္သြားၾကေတာ့တာကလား။

အက်ိဳးဆက္က ဘာတံုး၊ ႏိုင္ငံျခား တကၠသိုလ္ေတြမွာေတာင္ ဆရာလုပ္ေနတဲ့ သိပၸံသမားတခ်ိဳ႕ဟာ သူတို႔နဲ႔ မဆိုင္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကို အဂၤလိပ္လို ေရးၿပီဆို စာလံုးေပါင္းလည္း အလြဲ၊ အသံထြက္ အမွတ္မွားၿပီး ေျပာခ်င္တာက တျခား၊ ေ၀ါဟာရက အမွားျဖစ္လိုျဖစ္၊ သဒၵါလည္း မမွန္နဲ႔ ထင္ရာစိုင္းေနၾကေတာ့တာ ေတြ႕ေနရေတာ့တာပါပဲဗ်ား။

ႏွစ္ ၆၀ ေလာက္ သိပၸံကိုပဲ မဲတင္းၿပီး ၀ိဇၨာကို ပစ္ပယ္ခဲ့၊ ဥပေဒပညာကိုလည္း ပစၥလကၡ လုပ္ပစ္ခဲ့တဲ့ အက်ိဳးဆက္ေၾကာင့္ အခု ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ မ႑ိဳင္သံုးရပ္မွာ ဘယ္သူေတြက မင္းမူၿပီး ဘယ္သူေတြက ခ်ာတူးေနတယ္ဆိုတာ တစ္ျပည္လံုးအသိမို႔ စာမဖြဲ႕ေတာ့ပါဘူး။

စကၤာပူအမ်ိဳးသားတကၠသိုလ္မွာဆိုရင္ ႏွစ္သက္ရာ သိပၸံဘာသာတြဲကို ဘယ္ႏိုင္ငံျခားသားမဆို တက္ခြင့္ေပးထားတယ္။ ဒါေပသည့္ ၀ိဇၨာဘာသာေတြကိုက်ေတာ့ စကၤာပူႏိုင္ငံသားသာ တက္ခြင့္ရိွတယ္။ ႏိုင္ငံျခားသားကို တက္ခြင့္မေပးဘူးဗ်။

ဘာလို႔တံုး။ သာမန္ သိပၸံဘြဲ႕ရေတြ၊ မဟာဘြဲ႕ေလာက္အထိ ရထားသူေတြဟာ ခိုင္းေကာင္းတဲ့ ကၽြန္ေတြ ျဖစ္လာမွာေလ။ အလြန္ဆံုးမွ လခႀကီးႀကီး ေပး႐ံုေပါ့။ သခင္ျဖစ္လာဖို႔က အလားအလာ အင္မတန္ နည္းတယ္။ ၀ိဇၨာသမားကက်ေတာ့ သခင္ေတြ၊ လုပ္ငန္းရွင္ေတြ၊ စီးပြားေရးသမားေတြ ျဖစ္လာမွာ။ ေစာေစာက သိပၸံသမားေတြကို ခိုင္းစားမယ့္သူေတြဆိုတာ ေသခ်ာေနလို႔ပဲ။

အေျမာ္အျမင္ဆိုတာ အဲဒါကို ေခၚတယ္။

ကၽြန္ေတာ္လည္း အဲဒါကို ျမင္လာတာ ဆယ္ႏွစ္တန္းပဲ ရိွေသးတယ္။ တစ္ျပည္လံုးက သိပၸံ၊ သိပၸံဆိုတာနဲ႔ ေယာင္ေတာင္ ေပါင္ေတာင္ လိုက္ပံလိုက္တာမ်ား သံုးစားလို႔ မရတဲ့ သိပၸံဘြဲ႕ဆိုတဲ့ စကၠဴစုတ္ေလးတစ္ရြက္သာ အဖတ္တင္ပါတယ္ဗ်ာ။

၀မ္းသာစရာ ေကာင္းတာက ပညာေရးစနစ္ အေကာင္းစား၊ အျမတ္စားႀကီးရဲ႕ ေစာင္မမႈေၾကာင့္ ဘာတစ္လံုးမွ မတတ္ဘဲ စကၠဴစုတ္ကေလး ရလာတာပါပဲ။ အတန္းေတာင္ တစ္ႏွစ္လံုးမွ သံုးခ်ိန္လား တက္ခဲ့ေပမယ့္ ဘြဲ႕ကေတာ့ ရလာတာေပါ့။ ေမာင္မင္းႀကီးသားမ်ား ေစတနာႀကီးေတာ္မူၾကပါေပတယ္။ :-/ 

ကံေကာင္းတာက အဲလို အတန္းမတက္ခဲ့၊ သိပၸံပညာမတတ္ခဲ့တဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ သိပၸံေတြးေတြ သိပ္မရိွဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ပထမဆံုး ၀င္စားေနခဲ့မိတာက ဘာသာစကား။ ေနာက္ေတာ့ ဥပေဒပညာ သင္ခြင့္ရလာတယ္။

ထားပါေတာ့… အဲဒါ ေနာက္မွ ဆက္ေရးေတာ့မယ္။ ၾကားထဲက ေဖာက္ထြက္သြားတာ နည္းနည္း လက္လြန္သြားၿပီ။

ရွစ္တန္းေအာင္စာရင္းထြက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း သိပၸံတြဲပဲ ရတာေပါ့။ အဲေတာ့ ေက်ာင္းလည္း ေျပာင္းစရာ မလိုဘဲ အထက ၆ ဗိုလ္တေထာင္မွာပဲ ကိုတန္း ဆက္တက္ရပါေတာ့တယ္။

ေညႇာ္ၾကေပါ့ကြယ္

ကိုးတန္းက်ေတာ့ က်ဴရွင္ေတြ ယူပါေတာ့တယ္။ အဲဒီ့မွာ ဘိုနီနဲ႔ ေရစက္က အေတာ္ႀကီးလာေတာ့တာပါပဲ။

႐ူပေဗဒကို ဆရာဦးထြန္းဦးေက်ာ္ဆီမွာ ကၽြန္ေတာ္က သြားအပ္တယ္ဗ်ာ။ တကယ္လည္း စတက္ေရာ သင္းက ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ တစ္တန္းတည္း လာျဖစ္ေနတယ္။ တိုင္ပင္ၿပီး အပ္ၾကတာလည္း မဟုတ္ဘဲနဲ႔။ ဓာတုေဗဒက်ေတာ့လည္း ဆရာ ျမတ္ထိန္လင္းဆီ သြားျပန္တယ္။ တစ္တန္းတည္း ျဖစ္ေနျပန္တယ္။ ဇီ၀ေဗဒေတာ့ ဦးျမေမာ္။ သခ်ၤာကိုေတာ့ နာမည္ေက်ာ္ က်ဴရွင္ဆရာတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေက်ာင္းစာေရး ဘ၀ကေန ဟိုဆရာ့ နည္းေတြနဲ႔ လုပ္စား ေအာင္ျမင္လာသူတစ္ေယာက္ဆီမွာ သြားတက္လိုက္တယ္။ အဲဒါက်ေတာ့ ဘိုနီ ပါမလာေတာ့ဘူး။ အဂၤလိပ္စာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ဆရာႏိုးဆီမွာပဲ အစဥ္အလာမပ်က္ျပန္ေတာ့ သူနဲ႔ မတူျပန္ဘူး။

သို႔ေသာ္ ဘာသာရပ္ ေျခာက္ခုမွ သံုးခုမွာ အတူတူဆိုေတာ့ သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔က အျမဲဆံုျဖစ္တယ္။ ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို ေျပာမနာ ဆိုမနာ ခင္မင္လာၾကပါေတာ့တယ္။

ဘိုနီဟာ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ရဲ႕ ျဖစ္တည္မႈမွာ အေရးႀကီးတဲ့ အခန္းက႑က ပါခဲ့ပါတယ္။

သူ႔အိမ္ကို ကၽြန္ေတာ္ ၀င္ထြက္သြားလာတတ္တယ္။ လမ္း ၄၀ ထိပ္ကို ထြက္လိုက္ၿပီး ၁၂ ကား တက္စီးလိုက္၊ ဆယ္ျပားေပးရင္ သူ႔အိမ္နားဆီ ေရာက္သြားေတာ့တာကိုး။

အေဖက သူနဲ႔ေပါင္းတာကို သိပ္သေဘာမက်ဘူး။ သူေဌးသားနဲ႔ ေပါင္းၿပီး ေအာက္ေျခလြတ္မယ္၊ ပ်က္စီးမယ္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္သူေဌးသား သူငယ္ခ်င္းခမ်ာလည္း ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲ ဘိုင္ေကာင္ပါ။ သူ႔အိမ္က ခ်မ္းသာလွေပမယ့္ သြားတဲ့ေနရာ၊ စားတဲ့ေနရာမွာသာ အပ်ံစား ထားေပးတာ။ မုန္႔ဖိုးလည္း မ်ားမ်ားစားစား မေပးတဲ့အျပင္ အ၀တ္ေတာင္ သိပ္ေကာင္းေကာင္းကန္းကန္း ဆင္တာမ်ိဳး မဟုတ္ဘူး။ အဲေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ ႏွစ္ေယာက္ေပါင္းမွ ငါးမူး၊ တစ္က်ပ္နဲ႔ စခန္းသြားေနခဲ့ၾကတာပါ။

သူက ဒဂံု ၁ ေက်ာင္းသားဆိုေတာ့ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက မိန္းကေလးေတြနဲ႔ လက္ပြန္းတတီး ေနခဲ့တာ တစ္ေလွ်ာက္လံုး။ ႀကီးေကာင္၀င္ေတာ့လည္း မိန္းကေလးေတြနဲ႔ အတူပဲဆိုေတာ့ သူ႔အတြက္ ဆန္႔က်င္ဘက္လိင္ဆိုတာ အထူးအဆန္း မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္က်ေတာ့ ႀကီးေကာင္စ၀င္ကတည္းက ေယာက္်ားေလးေတြခ်ည္း ထားတဲ့ ေက်ာင္းမွာ ေနခဲ့ရတာဆိုေတာ့ မိန္းကေလးဆိုတာကို ကိုယ္နဲ႔ မတူတဲ့ တျခားကမၻာသားလို ျမင္ေနခဲ့တာ။

သည္ေကာင္က အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ဟိုတစ္ေယာက္ကို ေၾကာင္၊ သည္တစ္ေယာက္ကို ေညႇာ္ လုပ္လို႔ေကာင္းေနၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေညႇာ္ခ်င္တာေပါ့။ ေၾကာင္တာကေတာ့ ျမင္သမွ် အကုန္ေၾကာင္တာပါပဲ။ ဒါေပသည့္ သူ႔လို ေညႇာ္လို႔ မရဘူး။ နီးနီးစပ္စပ္မွ မရိွတာကိုး။ က်ဴရွင္မွာ ေတြ႕သမွ် မိန္းကေလး၊ နည္းနည္း ၾကည့္ေကာင္းရင္ပဲ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေၾကာင္လို႔ ေကာင္းေနၿပီ။ အေတာ္ဆိုးတဲ့ ဘ၀ဗ်။ ျပန္ေတြးရင္းေတာင္ မ်က္ရည္လည္လာတယ္။ အဟုတ္ေျပာတာ။

အဲဒီ့အရြယ္ဆိုတာ ျပန္မွ မရႏိုင္ေတာ့တာကိုးေလဗ်ာ။ 😥 

သူက တယ္လီဖုန္းတစ္လံုးလည္း အိမ္မွာ အပိုင္စား ရိွေနေတာ့ ေညႇာ္လို႔ သိပ္ေကာင္းေနတာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္မွာသာ သူ႔အားက်ၿပီး က်ိတ္မႏိုင္ ခဲမရေတြ ျဖစ္ေနတာကလား။

အဲ… ၾကားထဲမွာ တစ္ခုက်န္ခဲ့တယ္။

ပြင့္ဖတ္ လြမ္းခ်င္း

ရွစ္တန္းႏွစ္မွာ က်န္ခဲ့တာ။ အဲဒီ့ ရွစ္တန္းမွာ အတန္းေဖာ္ေတြထဲက ႏွစ္ေယာက္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ ေပါင္းျဖစ္တာ။ တစ္ေယာက္က ၄၅ လမ္း အထက္လမ္းမွာပဲ ေနတယ္။ သူက ဂစ္တာကို အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ အသည္းအသန္ တီးေနၿပီ။ အဲေတာ့ သူ႔အိမ္ သြားသြားၿပီး သူ႔ဂစ္တာ တီးရတာ။ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ လံုးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

သူ႔မိသားစုကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ခင္ခင္မင္မင္ ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြ ဆက္ဆံပါတယ္။ သူ႔အစ္မတစ္ေယာက္က ေဆးေက်ာင္းတက္ေနတယ္။ ေနာက္ သူ႔မွာ ႏွမေလး တစ္ေယာက္ ရိွတယ္။ သူက အလတ္ေပမယ့္ သားေယာက္်ားေလး တစ္ေယာက္တည္း ပါတာမို႔ သူ႔အေမက သူ႔ကို ေတာ္ေတာ္ခ်စ္ပံုပဲ။

သူက ပံုမွန္အားျဖင့္ အေနေအးေပမယ့္ ဆံပင္ရွည္ရွည္၊ အရပ္ရွည္ရွည္နဲ႔ ဂစ္တာေတာ့ အပီတီးတာပဲ။

ေနာက္တစ္ေယာက္ကက်ေတာ့ အသားျဖဴျဖဴ အရပ္ျမင့္ျမင့္ မ်က္လံုးညိဳညိဳနဲ႔ မူစလင္ဘာသာ၀င္။ သူ႔အေဖက ေရတပ္က ဗိုလ္မွဴး။ သူကက်ေတာ့ စပါ့(ခ္)(စ္)လမ္းမွာ ေနတာ။ သူ႔အိမ္လည္း သည္လိုပဲ ၀င္ထြက္သြားလာေပါ့။

သူက နည္းနည္း ပိုအေရးႀကီးတယ္။ သူကလည္း ေၾကာင္လို႔ ေကာင္းေနတဲ့အခ်ိန္။

ေနာက္တစ္ခုက သူက ေခတ္ေပၚထက္ ျမန္မာဂီတဘက္ကို အားသန္တယ္။ သူ႔ႏွမက အကအဖြဲ႕ တစ္ဖြဲ႕မွာ ပါတယ္။ သူေၾကာင္ေနတာက အဲဒီ့အကအဖြဲ႕ထဲက ကရင္မေခ်ာေခ်ာေလး တစ္ေယာက္ကို။ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူနဲ႔ ပါသြားရင္းက ေၾကာင္စရာ တစ္ေယာက္ ေတြ႕သြားတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ အတန္းတူပဲ။ အဲေတာ့ အရြယ္ခ်င္းလည္း မတိမ္းမယိမ္းပဲ။ အဲဒီ့တစ္ေယာက္ရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းေလးေတြက ကၽြန္ေတာ္ ယေန႔အထိ ျမင္ဖူးသမွ် မိန္းကေလးေတြရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းေတြထဲမွာ စြဲမက္စရာ အေကာင္းဆံုးပဲ။ ႏွင္းဆီ ပြင့္ဖတ္လွလွေလးေတြလိုပဲလို႔သာ တင္စားတတ္ပါတယ္။ ေရးရင္းနဲ႔ေတာင္ ျပန္ ျမင္ေယာင္မိေသးတယ္ဗ်။

သူကလည္း အကအဖြဲ႕ထဲမွာပါတယ္။ အဲဒီ့ႏွစ္သႀကၤန္က်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ေဆာက္လုပ္ေရး မ႑ာပ္တို႔၊ လိပ္ခံုးက ပညာေရး မ႑ာပ္တို႔ကို ေရာက္သြားၿပီ။ အဲဒီ့ အကအဖြဲ႕ေနာက္ကို သူငယ္ခ်င္းနဲ႔အတူ လိုက္ရင္း ေၾကာင္ေတာ့တာပ။ ဟို ပြင့္ဖတ္ ႏႈတ္ခမ္းရွင္ေလးကို တစ္ေနကုန္ထိုင္ၿပီး တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္တဲ့ အလုပ္ လုပ္ရတာေပါ့ဗ်ာ။ ေရကေလး ဘာေလးလည္း ေလာင္းေပါ့။ ဟိုကလည္း ရွက္ေပါ့။ သည္ေလာက္ပါပဲ။ စကားေတာင္ သံုးခြန္းျပည့္ေအာင္ မေျပာဖူးဘူး။

သူ႔အိမ္အထိေတာင္ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေကာင္ ေယာင္ေၾကာင္ေပါင္ေၾကာင္နဲ႔ သြားလည္တာ ပါေသးတယ္။ ဟိုသူငယ္ခ်င္းက လိုက္ပို႔ေပးတာပါ။ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔က တစ္္မိသားစုလံုးနဲ႔ ခင္ေနေတာ့ သူ႔မိဘေတြကလည္း ေအးေအးေဆးေဆးပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္သာ မေအးမေဆး၊ မေနတတ္ မထိုင္တတ္နဲ႔ ဘာလုပ္လို႔ ဘာကိုင္ရမွန္း မသိဘဲ ဆုတ္ျပန္ခဲ့တာ။

ကိုးတန္းႏွစ္အထိ အဲဒီ့ဇာတ္လမ္းက မဆက္ပါဘူး။ မဆက္ဆို ဟိုေမာင္မင္းႀကီးသား ေၾကာင္ေနတဲ့ ကရင္မေလးက ေယာက္်ားယူသြားေတာ့တာကိုး။

ဟိုေကာင့္ခမ်ာ အကြဲေတြ သည္းလို႔။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အေဖာ္မရိွေတာ့ ပြင့္ဖတ္ႏႈတ္ခမ္းရွင္နဲ႔ အေျခာက္တိုက္ ေ၀းသြားပါေတာ့တယ္။

ဆယ္တန္းတက္ေတာ့ သူ႔ကို ျပန္သတိရလာတာနဲ႔ သူ႔ေက်ာင္းအဆင္း သြားေစာင့္ေသးတယ္။ ေတြ႕တယ္ဗ်ာ။ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို မမွတ္မိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က ခပ္လွမ္းလွမ္းကေနမို႔ သူ မျမင္ႏိုင္တာလည္း ပါတယ္။

ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ သူက အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ေတာ္ေတာ္ေလး ၀ေနတယ္။ ပံုပ်က္ပန္းပ်က္ကို ၀ေနတာ။ ၿပီးေတာ့ မ်က္ႏွာမွာလည္း ၀က္ျခံအျပည့္နဲ႔ ျဖစ္ေနတယ္။ ျဖဴတဲ့သူ႔မ်က္ႏွာဟာ ၀က္ျခံအျပည့္နဲ႔ နီျမန္းေနတယ္။

ကၽြန္ေတာ္လည္း အသာေလး လွည့္ျပန္လာခဲ့ပါေတာ့တယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္က စြဲလမ္းခဲ့တဲ့ ႏႈတ္ခမ္းေလးေတြေတာင္ ဘယ္လိုေနမွန္း သတိမထားမိခဲ့ေတာ့ဘူး။

ေနာက္ ငါးႏွစ္၊ ေျခာက္ႏွစ္ေလာက္အၾကာမွာ သူ႔ကို ေက်ာင္းထဲ (ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ထဲ) မွာ ျပန္ေတြ႕ေသးသဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အတူပါသူ သူငယ္ခ်င္းေတြထဲက တစ္ေယာက္က ႏႈတ္ဆက္ေနတာပါ။ အဲဒီ့ ႏႈတ္ခမ္းကို ကၽြန္ေတာ္ ေကာင္းေကာင္း မွတ္မိေနတယ္။

ဒါေပမယ့္ အဲဒီ့အခ်ိန္က ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ ဘြဲ႕ရေနၿပီဆိုေတာ့ သူ ဟုတ္မဟုတ္ မေသခ်ာဘူး။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္ဆံုး ေတြ႕ခဲ့တုန္းက ကိုယ္လံုးရဲ႕ ထက္၀က္မကေတာင္ သြယ္ေနတယ္။ မ်က္ႏွာေလးကလည္း ေဖြးအုလို႔ရယ္။ သည္အခါမွာ ပြင့္ဖတ္ ႏႈတ္ခမ္းေတြရဲ႕ အလွက ပိုေပၚလြင္လို႔ ေနပါတယ္။ အဲဒီ့ ႏႈတ္ခမ္းကိုပဲ ေငးေနခဲ့မိတယ္။

သူနဲ႔ သူ႔သူငယ္ခ်င္း ႏႈတ္ဆက္ထြက္သြားေတာ့မွ နာမည္ေမးမိတယ္။ သူေနတဲ့ လမ္းကိုလည္း ေျပာျပေတာ့ သူမွ သူ စစ္စစ္ဆိုတာ လႊတ္ေသခ်ာသြားေတာ့တာေပါ့ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ ဟာတာတာႀကီး ျဖစ္က်န္ရစ္တယ္။ ထပ္ေတြ႕ရဖို႔ ေက်ာင္းထဲ သြားရွာၿပီး ႀကိဳးစားေသးေပမယ့္ မေတြ႕ရေတာ့ဘူး။ ေကာက္႐ိုးပံုထဲက အပ္တစ္ေခ်ာင္းေပါ့ေလ။

သူ႔အိမ္ကို သိေပမယ့္ မသြားရဲဘူး။ ဘယ္မ်က္ႏွာမ်ိဳးနဲ႔ ဘာအေၾကာင္းျပၿပီး သြားရမွန္းလည္း မသိဘူးေလ။ ဟိုသူငယ္ခ်င္းကလည္း စစ္တကၠသိုလ္တက္၊ ေလတပ္ထဲေရာက္၊ သူေၾကာင္ခဲ့သူနဲ႔ မညားဘဲ တျခားတစ္ေယာက္နဲ႔ ညား။

သူ႔သတင္းေတြ ၾကားေနေပမယ့္ မေတြ႕တာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာသြားၿပီ။ ၁၉၈၀ ေလာက္ဆီက မွတ္ပံုတင္ ေရွ႕ေနသင္တန္း ၀င္ခြင့္ စာေမးပြဲ ေျဖတုန္းက တစ္ခါ ေတြ႕လိုက္တယ္။ သူမေအာင္ဘူး ထင္တယ္၊ သင္တန္း တက္ေတာ့ သူ႔ကို မေတြ႕ရေတာ့ဘူး။

အခုေတာ့ အရပ္ဘက္ ေရာက္ေနတယ္လို႔ သူနဲ႔အတူ လုပ္ဖူးခဲ့တဲ့ တစ္ေယာက္က ေျပာျပပါတယ္။ ေျပာျပသူက ပုဂၢလိက ေလေၾကာင္းလိုင္းမွာ ေလယာဥ္မွဴးလုပ္ေနၿပီး ဟန္တြက်လို႔။ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ဖူးတဲ့ ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ အေတြးအျမင္နဲ႔ ပုဂၢိဳလ္ကေတာ့ ဌာနဆိုင္ရာမွာ အလတ္တန္း အရာရွိအျဖစ္နဲ႔သာ က်န္ရစ္တယ္တဲ့။

ေအးေပါ့ေလ… ကိုယ့္ဘ၀၊ ကိုယ့္သေဘာ၊ ကိုယ့္လမ္း၊ ကိုယ့္ေရြးခ်ယ္မႈပါပဲ။ သူ႔ဟာနဲ႔သူ ေက်နပ္ေနရင္ ၿပီးတာပါပဲေလ။

ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာေတာ့ သူနဲ႔ ပတ္သက္လို႔က အနာေလးတစ္ခု ရိွတယ္။

သည္အပိုင္းမွာ ဘယ္သူမွ ဘာမွ မေျပာၾကတာ စိတ္မေကာင္းစရာ…

၂၀၁၅ ခုႏွစ္ မတ္လ ၂၁ ရက္

ဆူးေနာက္တစ္ေခ်ာင္း

အဲဒါလည္း တစ္ေနရာမွာ ေရးၿပီးပါၿပီ။ ဘယ္မွာလဲ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ သည္ထဲမွာ ကၽြဲကူးေရပါ ျပန္ေရးမွာကို ခြင့္လႊတ္ေတာ္မူေပးၾကပါေတာ့ခင္ဗ်ား။

အမွန္ေတာ့ နာတာက သူ႔ကို မဟုတ္ပါဘူး။ သူက အေနသာႀကီးပါ။ ကေန႔အထိေတာင္ သူသိခ်င္မွ သိမယ္။ သို႔ေသာ္ သူနဲ႔က တိုက္႐ိုက္ ပတ္သက္ေနတယ္။

ကၽြန္ေတာ္က ဆယ္တန္းကို ႏွစ္ျခင္းေပါက္ မေအာင္ဘူး။ ပထမႏွစ္မွာ ခ စာရင္း ၀င္သြားတယ္။ ဆိုရွယ္လစ္ ပညာေရးရဲ႕ ေရႊတလြဲ ဇာတ္လမ္းေပါ့။ ေအာင္ေတာ့ေအာင္တယ္။ တကၠသိုလ္ တက္လို႔က် မရဘူးတဲ့။ က်လိုက္ ေအးတာပဲဟာကို၊ အလကား အရစ္ ရွည္ေတာ္မူၾကတယ္။

အဲဒီ့ႏွစ္က အမွတ္ေတြ ေဖာင္းပြလို႔ ဘာသာစံုေအာင္သည့္တိုင္ အမွတ္ ၃၆၀ ျပည့္မွ အေအာင္ေပးတဲ့ႏွစ္။ အဲေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ၃၆၀ မျပည့္ဘူး၊ မေအာင္ဘူး။

အဲဒီ့ ကိုခ်စ္ေၾကြက ေအာင္တယ္။ ေလးဘာသာဂုဏ္ထူးနဲ႔ေတာင္။

ေအာင္စာရင္းထြက္တဲ့ေန႔မွာ ကိုယ္မေအာင္တာကို သိပ္မဥပါဒ္ဘဲ ေအာင္တဲ့ေကာင္ေတြ အိမ္တကာ လည္ၿပီး ၀မ္းသာေပးေနသူက ကၽြန္ေတာ္။ အဲဒီ့ကၽြန္ေတာ္ သူတို႔အိမ္ ေရာက္သြားေတာ့ ေက်းဇူးရွင္က မရိွဘူး။

၀င္ထြက္ေနက်၊ တစ္မိသားစုလံုးနဲ႔ ရင္းႏွီးေနတဲ့ အိမ္ဆိုေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္လည္း ၀င္ထိုင္ေစာင့္တာေပါ့။ သူ႔အေမက ဧည့္ခံတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူ႔သားကို မႊမ္းပါေတာ့တယ္။ သူ႔သားက ေက်ာင္းစာမွာ ဘယ္လို ေတာ္ေၾကာင္း၊ ဘယ္လို ရည္မွန္းခ်က္ႀကီးမားေၾကာင္း၊ ဘယ္လိုႀကိဳးစားေၾကာင္း၊ ဘယ္လို ထူးခၽြန္ေၾကာင္းေတြ မဆံုးတမ္း ေျပာပါေတာ့တယ္။

ကၽြန္ေတာ္ မေအာင္ဘူးဆိုတာ အဲဒီ့မိန္းမႀကီး အသိပဲ။ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ သူက သူ႔သားရဲ႕ ထက္ျမက္ထူးခၽြန္မႈေတြ နင္းကန္ဖိေျပာေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ထိုင္ခံုေအာက္ပဲ ၀င္ေနရေတာ့မလိုလို၊ စားပြဲေအာက္ဘဲ တိုးရေတာ့ မလိုလို ျဖစ္လာပါတယ္။ ပထမေတာ့ ျပံဳးၿပီး ဟုတ္ကဲ့လိုက္ေနပါေသးတယ္။ သိပ္မ်ားလာေတာ့ မခံႏိုင္ေတာ့တာနဲ႔ ႏႈတ္ဆက္ ထြက္ခြာလာလိုက္တယ္။ အဲဒီ့အိမ္ကိုလည္း ေနာက္ ဘယ္ေတာ့မွ မသြားေတာ့ဘူး။

ဘ၀ေတြ

အဟဲ… ေနာက္ ႏွစ္ ၂၀ ေလာက္ၾကာေတာ့ အဲဒီ့မိန္းမႀကီးကို ကုန္သည္လမ္း စာေပဗိမာန္နားေလးမွာ ေတြ႕လိုက္တယ္။

ကၽြန္ေတာ္က ႏိုင္ငံျခား ကုန္သြယ္မႈဘဏ္ကေန ျပန္လာတာ။ ဘြတ္နဲ႔ ရႊတ္နဲ႔၊ အပ်ံစား ၀တ္လို႔ စားလို႔။ ခါးမွာလည္း ႐ံုးက ေပးထားတဲ့ ပါေလရာဖုန္းႀကီး ခ်ိတ္လို႔။ အဲဒီ့အခ်ိန္က ပါေလရာဖုန္းက တကယ့္ ရွားပါးကုန္။ အုတ္ခဲေလာက္ ရိွတဲ့ အယ္ရစ္(ခ္)ဆင္(န္) ပါေလရာဖုန္းႀကီးေတြ စ ကိုင္ခါစေခတ္။ ကၽြန္ေတာ္က အလုပ္သေဘာအရ ခါးခ်ိတ္ထားရေပမယ့္ ေစ်းႀကီးလို႔ သံအမတ္ေတာင္ ကိုင္တာ မဟုတ္ဘူး။ တစ္႐ံုးလံုးမွ ႏွစ္လံုးပဲ ရိွတာ။ တစ္လံုးကို ေဒၚလာ ႏွစ္ေထာင္ေပးထားရတာေလ။

အဲဒီ့အဘြားႀကီးလည္း ျမင္ေရာ အူယားဖားယား သြားႏႈတ္ဆက္ပစ္လိုက္တယ္။ အဖြားႀကီးက ခ်က္ခ်င္း မမွတ္မိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က ဆယ္တန္းတုန္းကလို ေပစုတ္စုတ္ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ ေဒၚလွအျပားစား တေသြးတေမြးျဖစ္ေနၿပီကိုး။ နာမည္ေျပာျပလိုက္ေတာ့ ခ်က္ခ်င္း မွတ္မိသြားတယ္။

ဘယ္မွာ လုပ္ေနသလဲ ဘာလဲ ညာလဲနဲ႔ စပ္စုေတာ့တာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ အမွန္အတိုင္းပဲ ေျပာျပလိုက္ပါတယ္။ တစ္ခုမွ လုပ္ၾကံ ၀ါၾကြားတာ မပါဘူးလို႔ ဆိုလိုတာပါ။ ဒါေပမယ့္ ေဒၚလွအျပားစားဆိုတာေတာ့ လုပ္ေနတဲ့ ေနရာဌာနနဲ႔ ရာထူးကို ေျပာတာနဲ႔ သူ သိမွာပါ။

ကၽြန္ေတာ္လည္း သူငယ္ခ်င္းေဟာင္းျဖစ္တဲ့ သူ႔သားအေၾကာင္း ေမးလိုက္တယ္။

“သားသူငယ္ခ်င္းကေတာ့ အဆင္မေျပရွာပါဘူးကြယ္။ သိတယ္မဟုတ္လား၊ လူက ဘယ္ေလာက္ေတာ္ေတာ္၊ ဘာသာကြဲျဖစ္ေနတာနဲ႔ပဲ ေခ်ာင္ထိုးခံထားရပါတယ္ သားရယ္”တဲ့။

ဒါေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီက အစဥ္အလာပါ။ လြတ္လပ္စြာ သက္၀င္ယံုၾကည္ခြင့္တို႔၊ ႏိုင္ငံသားတိုင္း တန္းတူ အခြင့္အေရးတို႔၊ ဘာတို႔ညာတို႔က စာရြက္ေတြေပၚမွာ အတိအလင္း ရိွပါတယ္။ စာရြက္ထဲမွာ ရိွေပမယ့္ တကယ့္လက္ေတြ႕ဘ၀မွာ ျဖစ္ခ်င္တိုင္း ျဖစ္ေနတာမ်ား ေရႊျပည္ႀကီးမွာ အဆန္းလုပ္လို႔ေလ။

တကယ္ဆို သူငယ္ခ်င္း သနားပါတယ္။ သူက တကယ္ ထက္ျမက္ထူးခၽြန္သူပါ။ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ကလည္း ျပင္းထန္ လြန္းပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ေလးဘာသာဂုဏ္ထူးနဲ႔ အရပ္ဘက္ တကၠသိုလ္ေကာင္းေကာင္းကို မတက္ေတာ့ဘဲ စစ္ထဲ ၀င္သြားသူပါ။ ဒါေပမယ့္ သူခ်စ္တဲ့ တိုင္းျပည္ႀကီးကေတာ့ ဘာသာကြဲျဖစ္ေနတာနဲ႔ပဲ သူ႔ကိုလည္း ေခ်ာင္ထိုးထားခဲ့ပါတယ္။ ဒင္းကိုက အမွတ္ မရိွတာပါ။ အမွန္ေတာ့ သူ႔အေဖသည္လည္း ေခ်ာင္ထိုးခံဘ၀မွာ ေနခဲ့ရပါတယ္။

ေျပာေတာ့မွ သူ႔အိမ္မွာ သူ႔အေဖ ေရးၿပီး ကပ္ထားတဲ့ စာတန္းေတာင္ ေျပးျမင္တယ္။

“ဤအိမ္သည္ အညၾတ စစ္သည္တစ္ဦး၏ အိမ္ ျဖစ္ပါသည္။ မည္သည့္အကူအညီမွ် ေပးႏိုင္စြမ္း မရိွပါ”လို႔ ဧည့္ခန္းထဲမွာ ေရးၿပီး ကပ္ထားတာ ေတြ႕ခဲ့ရဖူးပါတယ္။

အဲသလို မိသားစုက ဆင္းသက္တာလည္း ျဖစ္၊ ဘာသာကြဲလည္းျဖစ္ေနေတာ့ အဲလိုေမာင္ ေခ်ာင္ထိုးခံရတာ ဘယ္ဆန္းပါ့မလဲေနာ္။

အဲဒါကိုမွ တျခားသူေတြလို ခရီးသည္တင္ ေလယာဥ္ေမာင္းၿပီး ဇိမ္က်က် ေနရမယ့္အစား ဌာနဆိုင္ရာမွာ ဆက္လက္ ကုတ္ကတ္ေနေနေသးတဲ့ သူ႔ရဲ႕ ဆင္ျခင္ဉာဏ္ကိုေတာ့ ေရႊခ်ထားဖို႔ေတာင္ ေကာင္းေသးေတာ့တယ္။ Forrest Gump ေျပာသလိုဆို stupid is as stupid does ေပါ့။ ဗာလနံအျပဳအမူနဲ႔ သူဟာ ဗာလဆိုတာ လက္ေတြ႕ျပေနရွာသူပါ။ သူ႔ထူးခၽြန္ထက္ျမက္မႈက တလြဲႀကီးရယ္။

ဘာပဲေျပာေျပာ ႏွစ္ ၂၀ ေက်ာ္အၾကာမွာ အဲဒီ့အဘြားႀကီးကို အဲသလို ပံုစံနဲ႔ ေတြ႕ဆံု ေျပာဆိုလိုက္ရေတာ့ အေတာ္ အားရသြားတယ္။

ေဆးေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ႕

ေျပာရတာေတာ့ မေကာင္းဘူးဗ်။ လူေတြရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ေတြက တစ္မ်ိဳးပဲလို႔သာ ဆိုရမယ္ ထင္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ဟာ အေတာ္ အထင္ေသးခံရတဲ့ ဘ၀မွာ ေနခဲ့ရသူပါ။ အေဖက စာေရးဆိုေတာ့ စာေရးသားေပါ့။ အေဖက အငွားယာဥ္ေမာင္းဆိုေတာ့ ဒ႐ိုက္ဗွာရဲ႕ သားေပါ့။ ငယ္ဘ၀တုန္းကလည္း အထင္ေသးခံခဲ့ရတယ္၊ အႏွိမ္ခံခဲ့ရတယ္။

ႀကီးေကာင္ေလး ၀င္လာေတာ့လည္း မထူးပါဘူး။ စာေတာ္တဲ့သူေတြၾကားမွာ သူလိုငါလို ကၽြန္ေတာ္က အလကားေကာင္ပဲေလ။

ရိွေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ပထမႏွစ္တက္ေနစဥ္မွာ အေဖ ေပ်ာက္သြားတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေန႔ခ်င္း ညခ်င္း တကၡဆီ ဒ႐ိုက္ဗွာျဖစ္ပါေရာလား။

အဟဲ… တစ္ေန႔ေသာအခါမွာ ေဆးေက်ာင္းတက္ေနၾကတဲ့ ဆယ္တန္းတုန္းက ေအတန္းရဲ႕ အတန္းေဖာ္ သူငယ္ခ်င္း တစ္အုပ္ ေရာက္လာၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ကၽြန္ေတာ့္ဆီ လာလည္တယ္ဆိုၿပီး ၀မ္းသာအယ္လဲ။

ဘယ္ဟုတ္မတံုး။ ေမာင္မင္းႀကီးသားေတြက ကၽြန္ေတာ့္ကို ဖာရွာေပးဖို႔ လာေျပာၾကတာခင္ဗ်။

ကၽြန္ေတာ္က အဲဒါေတြ စိတ္လည္း မ၀င္စား၊ သိလည္း မသိဘူး။ မသိတာကို မသိဘူးလို႔ ေျပာေတာ့ “လုပ္မေနပါနဲ႔ကြာ။ တကၡဆီ ေမာင္းေနတဲ့သူဆိုတာ ဒါမ်ိဳးေတြ ေကာင္းေကာင္း သိတာပဲဟာ၊ မင္းကလည္း အခ်င္းခ်င္းေတြကို… မလွ်ိဳပါနဲ႔…”လို႔ ျပန္ေျပာပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္လည္း ေတာ္ေတာ္ ေဒါသထြက္သြားတယ္။

“ငါ ကားေမာင္းေနတာ၊ ဖာေခါင္းလုပ္ေနတာ မဟုတ္ဘူး။ မင္းတို႔ကို ငါဆြဲမထိုးခင္ သြားၾကေတာ့”လို႔ ေျပာလိုက္မွ ကိစၥျပတ္ေတာ့တယ္။ ဒါေတာင္ သိပ္ေက်နပ္တာ မဟုတ္ဘူး။ အိမ္ေျမႇာင္အၾကည့္နဲ႔ ေပေစာင္းေစာင္း ၾကည့္ရင္း ထြက္ခြာသြားၾကပါတယ္။

အမယ္… ႏွယ္ႏွယ္ေတာ့ မမွတ္နဲ႔ေနာ… အဲဒီ့အဖြဲ႕ကို ဦးေဆာင္လာသူက ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရဲ႕ လူ႔မလိုင္ ေရေပၚဆီ အသိုင္းအ၀ိုင္းက လာတဲ့ေကာင္၊ ၀င္ဒါမီယာမွာ ေနတဲ့ေကာင္။ အငွားယာဥ္ေမာင္းတိုင္းကို ဖာေခါင္းမွတ္ၿပီး ဖာရွာခိုင္းတဲ့ေကာင္ေပါ့။ အခုေတာ့လည္း သင္း ေသရွာပါၿပီ။ လူ႔ျပည္မွာ သက္တမ္းေစ့ ေ၀းစြ။ ႏွစ္ ၃၀ ေတာင္ ျပည့္ျပည့္ ေနမသြားရရွာဘူး။ မရဏမင္းဆီမွာေတာ့ ဖာ သြားရွာေနေသးလား မသိပါဘူး။

ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀က အဲသလို။

လူစိတ္နဲ႔ လူ႔စိတ္

အမယ္… ဒါနဲ႔တင္ မၿပီးေသးဘူးဗ်။ ေလးဆယ္ေက်ာ္မွ အထင္ေသးခံရတဲ့ ဇာတ္လမ္းက လာေသးတယ္။ သံ႐ံုးကေန အလုပ္ျပဳတ္လာတုန္းကေပါ့ဗ်ာ။

“ခင္ဗ်ား အလုပ္ျပဳတ္လာတယ္ဆိုေတာ့ ခင္ဗ်ား မိသားစုအတြက္ ပူမိတယ္ဗ်”

အစခ်ီတာကေတာ့ အဟုတ္ပါပဲ။ ဆက္ေျပာတာက…

“ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ား ကားေမာင္းတတ္တာပဲေလ။ အရင္ကလည္း ေမာင္းခဲ့ဖူးတာ မဟုတ္လား။ အဲေတာ့ ကားေမာင္းစားႏိုင္တာပဲဆိုတာ ေတြးမိၿပီး မပူမိေတာ့ဘူးဗ်”တဲ့။

ဟုတ္တာေပါ့။ ေျပာသူက ဆရာ၀န္။ ျပည္တြင္းျဖစ္ မဟာဘြဲ႕ေလးတစ္ဘြဲ႕ပါ ထပ္ရထားေတာ့ အထူးကုတန္းကို ပြတ္ခါသီခါ ၀င္တယ္ေပါ့ဗ်ာ။ သည့္ထက္သာတာက သူက မေအေပးတဲ့ တုတ္တစ္ေခ်ာင္းကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ႀကီးပြားခ်မ္းသာေနတဲ့သူ။ သူ႔ေယာကၡမက အက်င့္ပ်က္ ျခစားမႈေပါင္းစံုနဲ႔ က်ိက်ိတက္ ခ်မ္းသာသြားၿပီးမွ အထုတ္ခံထားရတဲ့သူ။ ကား ဆယ္စီးေလာက္၊ လူကုံထံ ရပ္ကြက္ေတြမွာ ေျမကြက္ႀကီးေတြ ေလး၊ ငါးကြက္ေလာက္ ရိွတဲ့သူဆိုေတာ့ ေျပာအား ရိွေနတာေပါ့။

ၾကာေတာ့ ထူလာတယ္။ လူေတြရဲ႕ မေနာကိုလည္း ပိုလို႔ ပိုလို႔ သေဘာေပါက္လာတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ အတြင္းစိတ္ေတြကို ျမင္ေနရတာကိုက အျမတ္တစ္ခုပဲလို႔ ေအာက္ေမ့တတ္လာပါတယ္။ အားနည္းသူကို ႏွိမ္ခ်င္တတ္တာကိုက လူေတြရဲ႕ သဘာ၀လို႔ေတာင္ ေတြးမိလာတဲ့အထိပါပဲ။

ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ကေတာ့ ေျပာင္းျပန္။ ကၽြန္ေတာ္က လူတစ္ေယာက္ လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္ ေအာင္ျမင္ေနၿပီဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္ ခင္ေနေန လွည့္ကို မၾကည့္ေတာ့ဘူး။ အနားလည္း မကပ္ေတာ့ဘူး။ အဲ… အဆင္မေျပျဖစ္ေနၿပီ၊ က်ဆံုးေနၿပီဆိုရင္ သူတို႔အနားကို ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္သြားၿပီ၊ တတ္ႏိုင္သမွ် ေဖးမေပးေနမိၿပီ။ ႏွိမ္ခ်င္တဲ့စိတ္၊ ၀မ္းသာတဲ့ စိတ္နဲ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္ခ်င္းစာတဲ့ စိတ္နဲ႔ပါ။

ေအာင္ျမင္ေနခ်ိန္ဆိုရင္ သူတို႔နားမွာ ပရိသတ္က ၀ိုင္းေနတတ္တယ္။ က်ေနၿပီဆိုရင္ေတာ့ အနားမွာ ေျပးၾကည့္လိုက္ရင္ မိသားစုကေတာင္ သိပ္လိုလိုခ်င္ခ်င္ မရိွၾကေတာ့တာ ျမင္ဖူးေပါင္း မ်ားလွၿပီ။ ဒါ့ေၾကာင့္ အက်သမားေတြကို ကၽြန္ေတာ္က အျမဲလို ေဖးမမိခဲ့ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ လူတိုင္းက ကၽြန္ေတာ္မွ မဟုတ္တာ။ ကၽြန္ေတာ့္အက်ိဳးေပး ေကာင္းပံုမ်ား၊ ကၽြန္ေတာ္မို႔ က်မေနနဲ႔၊ ဖိနင္းခ်င္တဲ့သူက အဆင္သင့္ရယ္။ ဒါကိုက ကံထူးျခင္း တစ္မ်ိဳးေပါ့ေလ။ အဲဒါေတြကေန အားအင္ေတြ ျဖစ္လာခဲ့တာပဲ ထင္ပါရဲ႕။

တကယ္ေတာ့ အဲလိုလည္း မဟုတ္ဘူး ထင္တယ္ဗ်။

ကၽြန္ေတာ့္ သဘာ၀

ကၽြန္ေတာ္က ဘာကိုမွ၊ ဘယ္သူ႔ကိုမွ သိပ္အေရးစိုက္တတ္တဲ့သူမ်ိဳးလည္း မဟုတ္ျပန္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ အေရးစိုက္တာက ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္။ ကၽြန္ေတာ္ၿပိဳင္ေနတာက ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ကၽြန္ေတာ္။ အပ်င္းႀကီးတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဘာလုပ္လုပ္၊ စိတ္ပါလက္ပါ လုပ္ၿပီဆိုရင္ စိတ္က အလုပ္ထဲမွာပဲ ရိွေတာ့တယ္။ က်န္တာ ဘာကိုမွ မစဥ္းစားမိေတာ့ဘူး။

ၿပီးသြားတဲ့အခါ ကိုယ့္အလုပ္ကို ကိုယ့္ဘာသာေ၀ဖန္ေရးလုပ္တာက မဆံုးေတာ့ဘူး။ ဘယ္နားေလးမွာ ဘယ္လို လုပ္လိုက္ရင္ ပိုေကာင္းသြားမွာ၊ ေနာက္တစ္ခါက်ရင္ ဘယ္လိုလုပ္မယ္ဆိုတာကို အျမဲတေစ ျပန္သံုးသပ္မိတယ္။ မေန႔က ကၽြန္ေတာ္ထက္ သည္ကေန႔ ကၽြန္ေတာ္က သာေနရမယ္ဆိုတဲ့ စိတ္က ေဆာင္ေနတယ္။ အဲဒါပဲ။

သူမ်ားတကာေတြ ၿပိဳင္ေနတဲ့အရာဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္က ၀င္ကို မၿပိဳင္ေတာ့ဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ ေက်ာင္းစာမွာ ေတာ္ရိေလ်ာ္ရိ ေနပစ္ခဲ့တာပဲ ျဖစ္ေလာက္တယ္။ အဲလို ၿပိဳင္ေနတဲ့သူေတြကို ၾကည့္ၿပီး ေမာတယ္။ ပ်င္းတယ္။ အဲေတာ့ ၿပိဳင္ဖို႔လည္း စိတ္မကူးေတာ့ဘူး။ လုပ္ၾကကြာဆိုၿပီး အသာ လႊတ္ေပးထားလိုက္ပါေတာ့တယ္။

အဲဒါကလည္း ငယ္ငယ္ကတည္းက အေမ့ရဲ႕ တြန္းအားကို ဆန္႔က်င္လိုတဲ့ စိတ္ ျဖစ္လိမ့္မယ္။ အေမက အရမ္းၿပိဳင္ခိုင္းတာ။ ဘယ္ကေလးက ဘယ္လို၊ ဘယ္ကေလးရဲ႕ မစင္ကိုျဖင့္ မင္းစားသင့္တယ္ဆိုတဲ့ စကားေတြ ႏွလံုးနာခ်င္စရာ ေကာင္းေအာင္ ၾကားခ့ဲရတယ္။ ဟို သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ အေမေျပာနည္းကား မူကြဲတစ္မိ်ဳးေပါ့။

ဟိုမိန္းမႀကီးကလည္း သူ႔သားအေၾကာင္း မႊမ္းရင္း မေအာင္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္ မခံခ်င္ေအာင္ ဆြေပးတဲ့နည္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္ႏွစ္မွာ ထူးထူးခၽြန္ခၽြန္ေအာင္ေစခ်င္တဲ့ ေစတနာနဲ႔ ေျပာတာ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲသလို စကားေတြက ကၽြန္ေတာ့္နားထဲမွာ အေမက ေျပာဖန္မ်ားလြန္းလို႔ ခါးလွၿပီ။ စက္ဆုပ္လွၿပီ။

ခင္ဗ်ားတို႔ သိပ္အထင္ႀကီးတဲ့ ေရႊေက်ာင္းစာမွာ ဘာမွ ျဖစ္မလာေတာ့ ဘာအေရးလဲဗ်ာဆိုတဲ့ ရြဲ႕ေတြးက အခိုင္အမာ ၀င္ေနၿပီေလ။

ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္ျပဳတ္လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ရဲ႕ သမီးေလး၊ ေဆးေက်ာင္းတက္ေနတဲ့ ကေလးမေလး တစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္ကို သူ႔လက္နဲ႔ ဆြဲထားတဲ့ ကတ္ျပားေလးတစ္ခု ပို႔ေပးခဲ့တယ္။ စာတမ္းေလးကို အဂၤလိပ္လိုလည္း သူ႔လက္ေရးနဲ႔ ေရးထားေသးတယ္။ “ဘ၀က ကိုယ့္ကို သံပရာသီးေတြ ေပးလာတဲ့အခါ သံပရာရည္သာ ေဖ်ာ္ေသာက္လိုက္ပါ”တဲ့။ အဂၤလိပ္စကားပံုေလးပါ။

လူငယ္ေလး တစ္ေယာက္ကေတာင္မွ ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်က္နဲ႔လက္နဲ႔ ေဖးမေပးခဲ့တာေလးက ၾကည္ႏူးစရာေလးပါ။ သူ႔အေမကလည္း ဘာကူညီရမလဲလို႔ ေမးတယ္။ အဂၤလိပ္စာ သင္ပါလား၊ သူသင္ခဲ့တုန္းက သံုးတဲ့ စာအုပ္ေတြ ယူမလား အစရိွသျဖင့္ ေျပာပါတယ္။ လူလူခ်င္း ႐ိုင္းပင္းတာေပါ့။

အဲလုိမ်ိဳးေတြ မဟုတ္ဘဲ ဖိနင္းခ်င္တဲ့သူေတြက်ေတာ့လည္း အင္း… လူ႔သဘာ၀ေပါ့ေလ။

ပဲျခမ္းေၾကာ္သုပ္အေကာင္းစား

ငယ္ဘ၀ဆီ ျပန္သြားရင္ေတာ့ အားကစားမွာသာ အျဖစ္မရိွတာ ဖဲေတာ့ ႐ိုက္တတ္လာတယ္ခင္ဗ်။ အဲဒါကလည္း လမ္း ၄၀ ေပါက္ေဖာ္ ပတ္၀န္းက်င္ေၾကာင့္ပါပဲ။ ပထမေတာ့ ကိုးမီးေပါ့။ ေနာက္ေတာ့ ႏွစ္ဆယ့္တစ္ေပါက္ေပါ့။ ေနာက္ေတာ့ တစ္ခ်ပ္ေမွာက္ေပါ့။ အဆင့္ဆင့္ တတ္ေျမာက္လာခဲ့ပါတယ္။

အဲဒါလည္း ကိုေအာငံနဲ႔ အေပါင္းအသင္းမ်ား ေက်းဇူးပါပဲ။ ကိုေအာငံတို႔ အိမ္က ေအာက္ထပ္ဆိုေတာ့ ဖဲ႐ိုက္လို႔ သိပ္မေကာင္းတာမို႔ တစ္ခါတေလ ကၽြန္ေတာ္တို႔အိမ္မွာ လာ႐ိုက္ၾကတာေပါ့။ အဲေတာ့လည္း တစ္အိမ္လံုး စည္ေနေတာ့တာေပါ့။ အေမ့ လက္ဖက္သုပ္၊ ပဲျခမ္းေၾကာ္သုပ္မ်ားကလည္း သူတို႔ၾကားမွာ ေရပန္းစားသေပါ့ဗ်ာ။

သည္ေနရာမွာ ပဲျခမ္းေၾကာ္သုပ္အေၾကာင္း ေျပာဖို႔ လိုလိမ့္မယ္ ထင္တယ္။ ပဲျခမ္းေၾကာ္သုပ္မွာ အဆာပလာ ထည့္တတ္ရင္ ထည့္တတ္သေလာက္ အရသာ ထူးပါတယ္။ အေမ့ဆီက ရလိုက္တဲ့ နည္းကေတာ့ ပဲျခမ္းေၾကာ္ သုပ္မွာ ပဲျခမ္းေၾကာ္၊ ၾကက္သြန္နီ၊ ဆီ၊ ဆား၊ သံပရာသီးအျပင္ ၾကာညိဳ႕ (ပဲငံျပာရည္အေနာက္) ကေလး သံုး၊ ေလးစက္ကလည္း အခရာက်သလို ပူတီနံနဲ႔ မဆလာကလည္း အႏွစ္အသားပါပဲ။ အဲဒါေတြ အစံုအလင္ပါတဲ့ ပဲျခမ္းေၾကာ္သုပ္ဟာ ဟင္းတစ္ခြက္ေတာင္ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။

ေမေမ ပဲျခမ္းေၾကာ္ သုပ္ေကၽြးရင္ ကိုေအာငံ သူငယ္ခ်င္းေတြက ထမင္းၾကမ္းပါ ေတာင္းတတ္ၾကပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ကိုစိန္ေအာင္ဆိုတဲ့ ပန္းဆိုးတန္းလမ္းနဲ႔ ဖေရဇာလမ္းေထာင့္မွာ ယေန႔ထက္တိုင္ရိွေနေသးတဲ့ အေပၚထပ္ေထာင့္ခန္း အလွျပင္ဆိုင္က လူတစ္ေယာက္ဟာ ပန္းကန္ထဲမွာ က်န္ေနတဲ့ ညိဳတိုတို အရည္ေလး လက္ဖက္ရည္ ဇြန္း၀က္ေလာက္ကိုပါ ေမာ့ေသာက္တဲ့အထိ ႀကိဳက္တာပါ။ အဲဒီ့အစ္ကိုႀကီး ကိုစိန္ေအာင္ကေတာ့ ကေနဒါ ႏိုင္ငံကို ထြက္သြားခဲ့တာ ၃၅ ႏွစ္ မကေတာ့ဘူး ထင္ပါတယ္။

မႏၲေလးသူ ေမေမဟာ လက္ဖက္ကိုလည္း မျပတ္စားတာမို႔ အိမ္မွာ လက္ဖက္ကလည္း ျပတ္တယ္ မရိွဘူး။ အဲေတာ့ ကိုေအာငံနဲ႔ အေပါင္းပါမ်ားအတြက္ တစ္မ်ိဳးေတာ့ အဆင္ေျပေနတာေပါ့။

အဲဒီ့ထဲမွာ ကိုထက္ဒီဆိုတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိေနေသးတယ္။ သူက စပါ့(ခ္)(စ္)လမ္းနဲ႔ ဖေရဇာေထာင့္၊ အခုအခ်ိန္အထိ ရိွေနေသးတဲ့ ၁၉၂၈ ခုႏွစ္က ေဆာက္ထားတဲ့ တိုက္အိုႀကီးရဲ႕ သံုးထပ္၊ ေထာင့္ခန္းမွာ ေနတဲ့သူ။

သည္အပိုင္းမွာ ေျပာၾကတာ

Kyi Kyi Khin က်မဆိုလည္း တစ္သက္လံုး အႏွိမ္ခံခဲ့ရလို႔ ထင္တယ္။ ေတာ္႐ံုဆို မနာဘူး… ဟီး… ထူေနတာ။ ဒါေပမယ့္လည္း မႀကိဳးစားျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ မူလတန္းတုန္းက သိပ္မသိခဲ့ဘူး။ အထက္တန္းနဲ႔ ေကာလိပ္မွာ အရာရွိသမီး မျဖစ္ခဲ့တဲ့အတြက္ အရည္အခ်င္း တူခ်င္းျဖစ္ေနတာေတာင္မွ ေတာ္႐ံု အခြင့္အေရးကို တစ္ခါမွ မရခဲ့ဖူးဘူး။ အဲဒီတုန္းက ဆရာ ဆရာမေတြ အေပၚလဲ ဆူးေတြ အေခ်ာင္းေခ်ာင္းနဲ႔။

Kyawt Thuzar ဖတ္ရင္း ဖတ္ရင္းနဲ႕ ျမင္ေယာင္ၾကားေယာင္ လာတာက နင္ပ်ံေနေအာင္ ေတာ္ၿပီး ေသေအာင္ ႀကိဳးစားလည္း အမွတ္မီေတာင္ ေဆးေက်ာင္း မတက္ရဘူး။ ငါ့အေဖက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ဝန္ႀကီးဆိုေတာ့ ငါက ေဆးေက်ာင္း တက္ရတယ္။ အေျဖလႊာခ်င္း လဲလိုက္႐ံုဆိုတဲ့ တစ္ေယာက္ေသာသူရဲ႕ စကား။ ခုခ်ိန္ထိ ရက္တိုင္းမွာ တဆစ္ဆစ္ နာတယ္။

ATK မနာပါနဲ႔ေတာ့ေလ။ ကၽြန္ေတာ့္ သေမာ္ဒီးလက္ထက္က်ေတာ့ အဲေလာက္ေတာင္ မလိုေတာ့ဘူးဗ်။ သေမာ္ဒီးက ၆ ဘာသာ ဂုဏ္ထူး ထြက္မယ့္သူလို႔ သတင္း ေမႊးေနတယ္။ (ကၽြႏ္ုပ္က သူ႔ကို ေက်ာင္းစာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ တစ္ခါမွ အားမေပးခဲ့ဖူးဘဲနဲ႔ ဒင္းကိုက ေလာ္မာတာ။ 😀 )

အဲေတာ့ ၿပိဳင္ဖက္ ေဘာ္ဒါကသမီး ၆ ဘာသာ မထြက္ေအာင္ တစ္ဘာသာကို က်ပ္တစ္သိန္းပဲ အကုန္ခံလိုက္ပါတယ္။ စုစုေပါင္း က်ပ္ ႏွစ္သိန္း အကုန္ခံလိုက္တာနဲ႔၊ ကၽြန္ေတာ့္ သေမာ္ဒီး အရင္းေခါက္ေခါက္ႀကီးဟာ အဂၤလိပ္စာနဲ႔ ျမန္မာစာတို႔မွ ႏွစ္မွတ္ေလ်ာ့စီနဲ႔ ဂုဏ္ထူး မပါေတာ့ဘူးခင္ဗ်။ အမွတ္ေပါင္းက်ေတာ့ ေလးဘာသာရွင္က ၅၁၂ မွတ္တဲ့။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ကလည္း မသမာမႈ မွန္သမွ် စိတ္ကို မ၀င္စားတဲ့သူဆိုေတာ့ တစ္ဘာသာ ႏွစ္သိန္းေလာက္ ေပးလိုက္ရင္ ၆ ဘာသာ ျပန္ျဖစ္သြားမွာေပါ့။

ေခတ္ပညာေရးကို ကၽြန္ေတာ္တို႔က အျပတ္အသတ္ စြဲစြဲျမဲျမဲ ယံုၾကည္တဲ့အတြက္ အဲဒီ့ ၅၁၂ မွတ္ရွင္ သေမာ္ဒီးဟာ ျမန္မာျပည္ ပညာေရးအရဆိုရင္ ဆယ္တန္းေအာင္ဆိုတာနဲ႔ပဲ ေက်ာင္းၿပီးသြားပါေတာ့တယ္။ (ေလ်ာ္ေၾကးေပးစရာ မလိုေတာ့ဘူးေပါ့ေနာ္။) 🙂

Kyawt Thuzar ေခတ္စားလို႔ေၾကာင့္ မဟုတ္ဘဲ ကေလးဘဝတည္းက အသားကုန္ ဝါသနာပါခဲ့တဲ့ ရည္မွန္းခ်က္တစ္ခုကို အာဏာ အလြဲသံုးစားလုပ္ၿပီး လုယူသြားတာကို ခံျပင္းခဲ့တာပါ။ ခုေန ေဆးေက်ာင္းျပန္တက္ဆိုလဲ မတက္ေတာ့ပါဘူး။ အဓိက လုယူခံလိုက္ရတယ္ ဆိုတဲ့ အခ်က္ကို တင္းတာ။ မိဘကလဲ တြန္းအား ေပးတဲ့ေနရာမွာ ဆရာ့မိဘနဲ႕ မကြာလွဘူး။ ဦးေႏွာက္ထဲ ေသြးခဲျပီး ေလျဖတ္႐ံုေလးတင္ တြန္းတာပါ။ ခုမ်ားေတာ့ သူမ်ားနဲ႕ ႏိႈင္းၿပီး တြန္းရင္ အဲ့တစ္ေယာက္ကို သိပ္အထင္ၾကီးတယ္မို႔လား အဲ့တစ္ေယာက္ပဲ သြားၿပီး သားသမီးေတာ္လိုက္ပါေတာ့လို႔ ေျပာမိၿပီ။ အခုမွ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေတာ္ေတာ္ ေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းတဲ့လူ ျဖစ္သြားမွန္း သတိထားမိေတာ့တယ္။ လိုခ်င္လွခ်ည္ရဲ႕ဆိုတာလည္း ဘာမွ မရွိေတာ့သလို ေၾကာက္လွခ်ည္ရဲ႕ ဆိုတာလဲ ဘာမွ မရွိေတာ့ဘူး 😛

Moemakha Hlaing ဖတ္ရတာ အရသာရွိလိုက္ထွာ။ ပဲျခမ္းေၾကာ္သုပ္ အေၾကာင္းလည္း ေရာက္ေရာ လ်ွာေတြ စိုလာတယ္။ ပူတီနံ မဆလာထည့္တာေတာ့ မစားဘူးေသးဘူး။ ၾကာညိဳ ႔ဆမ္းၿပီး သံပုရာသီးညွစ္စားတာေတာ့ ဝမ္းတြင္းက သူငယ္ခ်င္းအိမ္မွာ စားဖူးထဲက အဲဒီလိုပဲ သုပ္စားတယ္ း)

ATK အေကာင္းမွတ္လို႔ မမိႈင္ရယ္။

Moemakha Hlaing ေဆာရီးဆရာ edit လုပ္တာ delete ျဖစ္သြားလို ့ျပန္မန္႔မယ္ေနာ္။ 🙂

က်မညီမက သခ်ၤာအရမ္းေတာ္ပါတယ္။ ဆယ္တန္းမွာ သခ်ၤာ အမွတ္၁၀၀ အျပည့္လို ့ တြက္ထားတာ ေရႊတံဆိပ္ရ နာမည္ႀကီး က်ဴရွင္ဆရာကိုယ္တိုင္ သူ ့ ေျခရာနင္းမယ့္သူလို ့ ယံုၾကည္သူပါ။

ေအာင္ေတာ့ ဒီတစ္လံုးမွ မပါပါဘူး။ အနည္းဆံု ဒီ ၄ လံုးေလာက္ မွန္းထားသူ ျဖစ္တဲ့အျပင္ အဲဒီေမးခြန္းေတြကို ခ်က္ျခင္းျပန္ေျဖျပႏိုင္တဲ့ သူမ်ိဳးပါ။

သူ ့အမွတ္စာရင္းကို ဆြဲဆုတ္ပစ္တဲ့အထိ ေဒါသထြက္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သခ်ၤာဝါသနာႀကီးလို ့ သခ်ၤာေမဂ်ာပဲ ယူပါတယ္။ က်မတို႔ ယူနီႀကီးမွာ ဆရာမွားေနရင္ ေျပာခြင့္မရွိပါဘူး။ မိုင္နာ ဘာသာတစ္ခုမွာ ဆရာမ အမွားေထာက္ျပမိလို ့ မ်က္ၿငိဳးဆိုက္ခံရပါတယ္။ ေမဂ်ာ အကုန္ ဂုဏ္ထူးထြက္ေပမယ့္ မိုင္နာဘာသာက်ေနလို ့ ဌာနမွဴးခ်င္း ညွိႏႈိင္းၿပီးေတာ့ ဂုဏ္ထူးေတြ ျဖဳတ္ၿပီး ရိုးရိုးေအာင္နဲ႔ပဲ အေအာင္ ေပးလိုက္ပါတယ္။ ဒါက ဆရာေတြ ေျပာျပလို ့သိတာပါ။

အဲဒီမိုင္နာ ဘာသာဆရာမကိုယ္တိုင္ နင္က ဘယ္လိုလုပ္ ေအာင္သလဲလို ့ေမးမွ ကိုယ္တိုင္ေျဖႏိုင္ေသာ္လည္း သူ႔ ပေယာဂေၾကာင့္ က်တယ္ဆိုတာ ပိုေသခ်ာသြားပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ က်မညီမလည္း သခ်ၤာ ပါရဂူ ျဖစ္ခ်င္စိတ္ ေပ်ာက္သြားပါေတာ့တယ္။ ဆယ္တန္းမွာ ေအာင္ဖို ့ ဂုဏ္ထူးထြက္ဖို ့ လိုက္လို ့ရတယ္ဆိုတာ… မယံုခ်င္ပါဘူး။

တကၠသိုလ္ ေအာင္မွတ္ ခရက္ဒစ္မွတ္ကလည္…

Gam Awng “ဘ၀က ကိုယ့္ကို သံပရာသီးေတြ ေပးလာတဲ့အခါ သံပရာရည္သာ ေဖ်ာ္ေသာက္လိုက္ပါ”… Like.

ATK Original English proverbial phrase is “When life gives you lemons, make lemonade,” Saya Gam.

And here’s another, and I’m sure you like this better, SayaGam!

INSPIREFULNESS.FILES.WORDPRESS.COM

Gam Awng Thanks Saya,.. ဆရာ့စာေတြဖတ္ရတာ ဆရာေျပာသလို အေဟာင္းေတြအစုတ္ျဖစ္… အဲေလ က်ေနာ္လည္း ငယ္ဘဝက ဆူးေတြေပါက္ခဲ့တာ ျပန္သတိရ.. ဒါေတြကပဲ ကိုယ့္အတြက္တြန္းအားေတြ ျဖစ္ခဲ့တာေတြ သတိရပါ၏ ဆရာေရ…

ATK လူတိုင္းရဲ႕ ဘ၀မွာေတာ့ သူ႔အနာေလးေတြနဲ႔ သူ၊ သူ႔အခံေလးေတြနဲ႔ သူ ကိုယ္စီ အသက ရိွၾကမယ့္သူခ်ည္းပဲ ထင္ပါတယ္ Saya Gam ေရ႕။ 

ကြယ္လြန္သူ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းႀကီး သည္ဇာတ္ထဲက နာမည္လႊဲထားတဲ့ ေမာင္ဘိုနီတို႔ဆို ေရႊမႈန္စား၊ ေရႊဇြန္းကိုက္ ေမြးလာတဲ့ အမ်ိဳး။ သူ႔အဘိုးဆိုတာ ၿဗိတိသွ် အစိုးရလက္ထက္က ၀န္ႀကီး။ သူတို႔ဆို ဘာအနာအဆာမွ ရိွမယ္ မထင္ရဘူး။

ဒါပမယ့္ သူတို႔ ေမာင္ႏွမ ေလးေယာက္စလံုးမွာ အနာအဆာ ကိုယ္စီနဲ႔ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ တအံ့တၾသ သိခဲ့ရတယ္။ သူ႔အစ္ကိုရယ္၊ သူရယ္တို႔ရဲ႕ ႏႈတ္က ဖြင့္ေျပာတာေတြ ၾကားလိုက္ရေတာ့မွ တကယ္ကို အံ့အားသင့္သြားတာ။ သူတို႔ ေမာင္ႏွမေတြရဲ႕ ထူးျခားတဲ့ အမူအက်င့္ေတြကိုလည္း နားလည္လာခဲ့ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္စာေတြ ဖတ္ၿပီး ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္ ျပန္သံုးသပ္ျဖစ္သလို အမူအက်င့္ ထူးျခားသူမ်ားနဲ႔ ဆံုတဲ့အခါ အဲဒီ့လူေတြရဲ႕ ကိုယ္သိမထားတဲ့ ေနာက္ခံ အနာတရေတြကို ထည့္တြက္ ငဲ့ကြက္ၿပီး နားလည္သည္းခံေပးလို စိတ္မ်ား စာဖတ္သူေတြမွာ ေပါက္ဖြားလာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဆရာေရ… ကၽြန္ေတာ္ အိပ္သြန္ဖာေမွာက္ ကေပါက္တိကေပါက္ေတြး ေလွ်ာက္ေရးရက်ိဳး ဆတိုး ျပည့္စံုသြားပါလိမ့္မယ္ ခင္ဗ်ား။

Htar Htar Myint သာမီးလည္း အဲလိုပဲ ဆယ္တန္းကို ေအာင္႐ံု၊ ဘြဲ႕ကိုလည္း ရ႐ံုပဲ။ ဒါေပမဲ ့ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ လူလည္ဆိုတာ သိေတာ့ အဲဒီ့မွာဘာမွမျဖစ္ေပမယ့္ သည္မွာကေတာ့ ဆရာမႀကီး ျဖစ္လာတာေပါ့ သည္မွာကေတာ့ ဉာဏ္ရည္နဲ႔ အလုပ္ လုပ္တတ္တဲ့သူေတြက ေနရာေကာင္းေကာင္း အမွတ္ေကာင္းေကာင္း ရတယ္ ဦးႀကီးေရ။ ဘာအကပ္မွ မလိုဘူး။

Advertisements
No comments yet

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: