Skip to content

အေဟာင္းထဲက အစုတ္ေတြ – ၇

30 March 2015

၂၀၁၅ ခုႏွစ္ မတ္လ ၂၉ ရက္

cassetteplayy3ကိုထက္ဒီ့ကို မွတ္မိေနတာက ခဆက္(ထ္) ဖေလယာေၾကာင့္ပဲ။ သူယူလာလို႔ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀မွာ ျမန္မာေတြ ကက္ဆက္လို႔ အေခၚမ်ားၿပီး တကယ့္အသံထြက္ အမွန္က ခဆက္(ထ္)ျဖစ္တဲ့ အသံသြင္းႀကိဳးေခြ ေပါက္စနေလး ဖြင့္စက္ကို ပထမဆံုး စျမင္ဖူးတာပါ။ သည္မတိုင္ခင္က ဖတ္သူ႔အႏွစ္ (Reader’s Digest) မဂၢဇင္းက ေၾကာ္ျငာမွာေတာ့ ျမင္ဖူးထားပါတယ္။ ေပၚဦးေပၚဖ်ားလို႔ ဆိုပါစို႔ရဲ႕။

မွတ္မိေသးတယ္။ သူ႔ခဆက္(ထ္)ဖေလယာထဲမွာ ပါလာတဲ့ သီခ်င္းက ေအ၀မ္းတင္တင္လွရဲ႕ ေန႔စဥ္ ပိေတာက္ပြင့္ပါေစ။ စႏၵယားခ်စ္ေမာင္ ေရးတာ။ ေတာ္ေတာ္ႏြဲ႕ၿပီး ေတာ္ေတာ္ ေကာင္းတဲ့ သီခ်င္းမို႔ ၀င္းဦးေတာင္ အဲဒီ့သီခ်င္းကို ဆိုခဲ့ေသးတာကလား။

လိမ္လည္မႈမွာ ၾကံရာပါ ကၽြန္ေတာ္

ကိုထက္ဒီလည္း တ႐ုတ္ပဲ။ ဆံပင္ေကာက္ေကာက္၊ အရပ္ျမင့္ျမင့္၊ ပိန္ပိန္ပါးပါးနဲ႔ ရယ္စရာ ေျပာတတ္တယ္။ သူက ကိုေအာငံတို႔ အုပ္စုထဲ ဘယ္လို ေရာက္လာတယ္ေတာ့ မသိဘူး။ သို႔ေပမယ့္ သိပ္ေတာ့ အတြဲႀကီးလည္း မဟုတ္ဘူး။ စ႐ိုက္ခ်င္းကမွ သိပ္မတူလွပဲကိုး။ ကိုေအာငံက ပဲမ်ားတယ္။ ကိုထက္ဒီက ပြင့္လင္းတယ္။ သိပ္ခီးကိုက္ပံု မရဘူး။

ကိုေအာငံက ေရကူးတာမွာေရာ၊ ဂစ္တာတီးတာမွာပါ ကၽြန္ေတာ့္ဆရာလို႔ ေျပာလို႔ရေပမယ့္ သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္ သိပ္သဘာမက်ဘူး။ ပဲမ်ားတာက အဓိကပါပဲ။ ပဲမ်ားတယ္ဆိုတာထက္ ဟန္မ်ားတယ္ဆိုရင္ ပိုမွန္မလား မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က အဲဒီ့ကေလးဘ၀ကတည္းက ႐ိုးသားပြင့္လင္းမႈကို တန္ဖိုးထားမွန္း ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ေတာ့ သိပ္မသိခဲ့ဘူး။

အမွန္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကိုေအာငံနဲ႔ သိပ္မကြာပါဘူး။ အဲဒီ့အရြယ္က ႐ိုးသားပြင့္လင္းမႈ သိပ္ရိွခဲ့တာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ့္ရဲ႕ႏံုခ်ာတဲ့ဘ၀ကို ဖံုးထားခ်င္တယ္။ မရိွကို အရိွလုပ္ခ်င္တယ္။ ဟန္မ်ားတယ္။

ကိုယ့္အေဖက အထက္တန္းစာေရး (စာေရး)ဆိုတာေတာင္ လူသိ သိပ္ခံခ်င္တာ မဟုတ္ဘူး။ ေက်ာင္းမွာကလည္း မိဘ အလုပ္အကိုင္ကို ပံုစံေတြ ျဖည့္ရတယ္။ အဲဒါဆို ခပ္တည္တည္ပဲ၊ Superintendent လို႔ ေရးခဲ့ဖူးေသးတာကလား။ အဲဒါလည္း အေဖက အဲလို ေရးခိုင္းတာပါ။ အမွန္ေတာ့ Clerk, အလြန္ဆံုးမွ UD (Upper Division Clerk) ဒါမွမဟုတ္ Typist လို႔ ေရးရမွာပါ။

စာေရးဆိုေတာ့ မ်က္ႏွာငယ္တာေပါ့။ အဲေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း မသံုးခ်င္၊ သူကလည္း မေရးေစခ်င္ဘူးေပါ့။ အဲေတာ့လည္း ဟန္ကိုယ့္ဖို႔ေတြ ဘာေတြ ေလွ်ာက္လုပ္ၿပီး ကိုယ့္အေဖကို ရာထူးတစ္ဆင့္ တင္ေပးလိုက္ကာ ႐ံုးအုပ္ (superintendent) ေတြ ဘာေတြ ေလွ်ာက္လုပ္တာေပါ့။ ရန္ကုန္မွာက်ေတာ့ ေလာပိတလို မဟုတ္ေတာ့ဘူးေလ။ ၿမိဳ႕ႀကီးက ႀကီးေတာ့ ဘယ္သူမွ အမွန္ကို စံုစမ္းေနမွာမွ မဟုတ္တာ။

ေရွ႕ေဆာင္ႏြားလား

အဲဒါေတြေၾကာင့္ အေဖဟာ မယံုၾကည္ထိုက္သူဆိုတာ ကၽြန္ေတာ့္မသိစိတ္မွာ စြဲေနပါေတာ့တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ အေဖ့ အတန္းပညာမွာ အဂၤလိပ္-ျမန္မာ ကိုးတန္းအထိ တတ္တယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ မယံုဘူး။ အလြန္ဆံုးမွ ခုနစ္တန္းေလာက္အထိပဲ ေနခဲ့ရဖူးတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ အေဖ့ အသက္က အေမ့ထက္ တစ္ႏွစ္ႀကီးတယ္ ဆိုတာလည္း မယံုပါဘူး။ အေမ့ထက္ ငယ္မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။

မိဘဆိုတာက သားသမီးကို မလိမ္ေစခ်င္ဘူး၊ အမွန္အတိုင္း ေျပာေစခ်င္တယ္။ မလိမ္ဖို႔လည္း သိပ္ကို သြန္သင္တတ္ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ကိုယ္တိုင္က ေရွ႕က ညာ၀ါၿဖီးျဖန္းျပေနခဲ့တဲ့အခါ သားသမီးက အဲဒီ့ မလိမ္ေရး လမ္းစဥ္ကို ဘယ္လိုလုပ္ ယံုၾကည္ရဲပါေတာ့မလဲ။ ငါေျပာသလိုလုပ္၊ ငါလုပ္သလို မလုပ္နဲ႔ဆိုတာဟာ မိဘနဲ႔ သားသမီးၾကားက အလြဲဆံုး သြန္သင္မႈပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ အေမက အင္မတန္ ႐ိုးသားေျဖာင့္မတ္တယ္။ အမွန္အတိုင္း အကုန္ ေျပာတယ္။ ဘာကိုမွ ျခြင္းခ်န္မထားတတ္ဘူး။ (အေမ ငယ္ငယ္က လင္ေနာက္လိုက္ေျပးဖူးတာ အေမသာ မေျပာျပရင္ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လိုမွ မသိႏိုင္မွာကို စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္းလည္း ရိပ္စားမိမိယ္ ထင္ပါတယ္။) အေမ့မွာ မေျပာသင့္တာ၊ ေျပာသင့္တာ ဘာဆို ဘာမွ မရိွဘူး။ ေျပာခ်င္ရင္ ေျပာထည့္ လိုက္တာပဲ။ အေမနဲ႔ အနီးကပ္ေနခဲ့ရတာမို႔ ကၽြန္ေတာ္သည္လည္း ေရွ႕ေနာက္ သိပ္မဆင္ျခင္ဘဲ ေျပာတတ္တယ္။ ေျပာစရာရိွရင္ ဘယ္မ်က္ႏွာမွ မေထာက္ဘဲ ေျပာတတ္ေနခဲ့ပါတယ္။

တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ ဟန္မ်ားတဲ့ အေဖ့ကိုလည္း သိပ္သေဘာမေတြ႕ခဲ့ပါဘူး။ သေဘာသာ မေတြ႕ခဲ့တာ ငယ္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္လည္း အေဖ့ရဲ႕ ရာထူးပိုင္းဆိုင္ရာ လိမ္လည္မႈမွာ ပူးေပါင္းပါ၀င္ျဖစ္ခဲ့တာလည္း အမွန္ပါပဲ။

ဘ၀မွာ အေဖ့ရဲ႕ အလုပ္အကိုင္ဟာ ေတာ္ေတာ္စကားေျပာခဲ့ေသးတာကိုး။ အထူးသျဖင့္ ကိုယ္ ဘာေကာင္မွ ျဖစ္မလာေသးခင္ ေက်ာင္းသားဘ၀မွာ အဲဒါက ေတာ္ေတာ္ စကားေျပာတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အတန္းထဲမွာ လြတ္လပ္ေရးေခတ္ သမၼတႀကီးရဲ႕ေျမးတို႔၊ တရားလႊတ္ေတာ္ ၀န္ႀကီးရဲ႕ ေျမးတို႔ ရိွတယ္ဗ်ာ။ ေရတပ္၊ ေလတပ္၊ ၾကည္းတပ္က ဗိုလ္မွဴးႀကီးေတြရဲ႕ သားေတြ ရိွတယ္ဗ်ာ။ ဆရာ၀န္ႀကီးေတြ၊ အင္ဂ်င္နီယာႀကီးေတြရဲ႕ သားေတြ ရိွတယ္ဗ်ာ။ သာမန္ လက္လုပ္လက္စားေတြရဲ႕ သားသမီးေတြလည္း မရိွဘူးလားဆိုေတာ့ ရိွတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ မိဘေတြရဲ႕ ရာထူး အလုပ္အကိုင္ေတာ့ ခပ္တည္တည္ပဲ၊ “ကုန္သည္”တဲ့။

အဲဒါလည္း ေရႊဗမာတို႔ရဲ႕ ဆန္းက်ယ္မႈပဲ ထင္ပါရဲ႕ေလ။ ဘာကုန္သည္မွန္းလည္း ဘယ္သူမွ သိစရာ မလို။ ကြမ္းယာ ေရာင္းလည္း ကုန္သည္ပဲ၊ ေက်ာက္မ်က္ရတနာ ေရာင္းလည္း ကုန္သည္ပဲ။ အကုန္လံုး လံုးခ်ထားတဲ့ ေ၀ါဟာရ။ ဗမာမွာပဲ ရိွမယ္ ထင္တယ္။

ငယ္ရြယ္ႏုနယ္ေသးတဲ့ ဘ၀မွာေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႕ ႐ိုက္ခတ္မႈက အေတာ္ႀကီးကို စကားေျပာပါတယ္။ ပင္ကို အစြမ္းအစ ျပခြင့္ မရေသးခ်ိန္ျဖစ္တဲ့အခါ မိဘရဲ႕ အရိွန္အ၀ါက အေတာ့္ကို အေရးပါေနခဲ့တယ္။ လူေတြနဲ႔ ဖြဲ႕စည္းထားတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ဆိုတာကလည္း အရိွန္အ၀ါႀကီးသူ မိဘက ေပါက္ဖြားတဲ့ သားသမီးကိုဆို တယ္ အေရးေပးခ်င္တတ္တာကလား။

အဲေတာ့ ငယ္ရြယ္စဥ္ဘ၀မွာ ကိုယ့္မိဘ ဘာေကာင္မွ မဟုတ္တာက အလိုလို သိမ္ငယ္စရာ ျဖစ္ေနခဲ့ပါေတာ့တယ္။

ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးႀကီး ရွင္သင့္ပါတယ္

ကၽြန္ေတာ့္သားသမီးေတြက်ေတာ့ ေအးေရာ… သူတို႔က ကၽြန္ေတာ့္ကို အေဖေတာ္ထားတာ လူသိ သိပ္ခံခ်င္တာ မဟုတ္ဘူး။ Facebook မွာေတာင္ အေဖနဲ႔ အေမကို သိပ္ အဖက္မလုပ္ၾကဘူး။ သားေတာ္ေမာင္ဆို ကၽြန္ေတာ့္ မိတ္ေဆြ စာရင္းထဲမွာ မရိွသလို သေမာ္ဒီးဆိုရင္လည္းပဲ လူအမ်ားအတြက္ ဖြင့္ေပးထားတဲ့ စာရင္းမွာ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးပဲ ေနတယ္။ Like ေလးေတာင္ ေယာင္ေတာင္ေပါင္ေတာင္ လာ မလုပ္ဘူး။ လူသိပ္မရိွတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ပုဂၢလိက စာရင္းမွာသာ တစ္ခါတေလ ေပၚလာတတ္တာ။

သေမာ္ဒီးအျဖစ္က ပိုဆိုးတယ္။ သူ႔ဟာနဲ႔သူ အလုပ္ေတြေလွ်ာက္၊ သူ႔အရည္အခ်င္းနဲ႔သူ အလုပ္ရတာေပမယ့္ လူအေတာ္မ်ားမ်ားက ကၽြန္ေတာ့္ေၾကာင့္ အဲဒီ့ အလုပ္ေတြ ရခဲ့တာလို႔ ထင္တာကို ခံေနရတယ္။ အဲဒါကို သူက တစ္စက္မွ မႀကိဳက္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္လည္း မႀကိဳက္ဘူး။

ကေလးေတြ ေက်ာင္းစေနကတည္းက အဲဒီ့စိတ္ဓာတ္ကို သူတို႔ရင္ထဲ ထည့္ေပးခဲ့တာ။ ပင္ကို အရည္အေသြးကသာ အခရာဆိုတာ သိေအာင္ တစ္ခ်ိန္လံုး ပ်ိဳးေထာင္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးစိတ္ ရိွေနမွသာ ဘ၀မွာ ခိုင္ခိုင္မာမာ ရပ္တည္ႏိုင္မွာလို႔လည္း ယံုၾကည္တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ သူတို႔ကို ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ လႊမ္းမိုးမႈ ကင္းေအာင္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး အားထုတ္ခဲ့သလို ကၽြန္ေတာ့္ အရိွန္အ၀ါကို မသံုးျဖစ္ေအာင္လည္း အျမဲတေစ အားထုတ္ခဲ့တယ္။

“ငါရွာထားသမွ် ငါပဲ အကုန္သံုးသြားမွာ။ မင္းတို႔အတြက္ တစ္ျပားတစ္ခ်ပ္မွ ထားခဲ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ မင္းတို႔အတြက္ ထားခဲ့မွာက ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚ ကိုယ္ရပ္ႏိုင္တဲ့ အရည္အခ်င္းနဲ႔ သတၱိပဲ။ အဲဒါကိုပဲ မင္းတို႔ ကိုယ္ထဲ ထည့္ေပးခဲ့မွာ။ အဲဒါကို သိထားၾကပါ”လို႔ သမီးနဲ႔သားကို ငယ္ကတည္းက တစ္ခ်ိန္လံုး ေျပာေနခဲ့ဖူးပါတယ္။

အဟဲ… အဲဒီ့စကားကို အေျပာရပ္သြားေအာင္ ေစာင္မသူကေတာ့ သားေတာ္ေမာင္ပါပဲ။

တစ္ခ်ီသားမွာ ကၽြန္ေတာ္ အစခ်ီမိျပန္ပါတယ္။

“ငါရွာသာမွ် ငါ အကုန္သံုးသြားမွာ…”

ကၽြန္ေတာ့္စကား စလိုက္႐ံုပဲ ရိွေသးတယ္။ သားေတာ္ေမာင္က ျဖတ္ေျပာပါတယ္။

“သိပါတယ္ဗ်ာ။ အေဖေသတဲ့အခ်ိန္မွာ ပိုေနတာ ရိွေသးလည္း အေဖ့အေခါင္းထဲ ထည့္ေပးလိုက္ပါ့မယ္”တဲ့။

သည္ေကာင္ ကၽြန္ေတာ့္ ပို႔ခ်ခ်က္ကို ဘယ္ေလာက္ နားၾကားျပင္းကတ္ေနလဲဆိုတာ သေဘာေပါက္သြားၿပီး အဲဒီ့ေန႔က စလို႔ အဲဒီ့စကား ကၽြန္ေတာ္ ထပ္မေျပာျဖစ္ေတာ့တာ ကေန႔အထိပါပဲ။ အင္း… ဘာလိုလိုနဲ႔ ခုုနစ္ႏွစ္ေလာက္ေတာင္ ရိွသြားၿပီ မွတ္တယ္။

အဲ… ကၽြန္ေတာ္ သူတို႔ကို မေနမနား ေျပာေနတာက ႐ိုးသားေျဖာင့္မတ္ဖို႔၊ သင္ယူတာကို ေသတဲ့အထိ လုပ္သြားဖို႔ပဲ။ အဲဒါက လြဲရင္ ဘာဆို ဘာမွ မဆံုးမေတာ့ဘူး။ လုပ္ခ်င္တာလုပ္၊ ကိုယ္ျဖစ္ ကိုယ္ခံ။ ကိုယ့္ဘ၀၊ ကိုယ့္ေရြးခ်ယ္မႈ၊ ကိုယ့္လမ္းကိုယ္ေလွ်ာက္။ မေအမိဘက သူတို႔အတြက္ မိတ္ေဆြပဲ။ အကူအညီေတာင္းရင္ ေပးႏိုင္တာဆို ေပးမယ္။ မေတာင္းရင္၊ မေပးႏိုင္ရင္ မေပးဘူး။

ခက္တာက ကၽြန္ေတာ္က ေပါက္တတ္ကရေတြ လွိမ့္ေရးထားတဲ့သူ။ အဲေတာ့ စာဖတ္ပရိသတ္က ကၽြန္ေတာ့္ ဇနီးကိုဆို လႊတ္ စိတ္၀င္စားတာ။ ဘယ္လို မိန္းမႀကီးပါလိမ့္ေပါ့။ သည္လို ေရႊတလြဲ လင္ကို နားလည္ သည္းခံ ခြင့္လႊတ္ေပးႏိုင္ေနတဲ့ မိန္းမႀကီးက ဘယ္ပံု ဘယ္ပန္းဆိုတာ သိခ်င္ၾကတယ္။ အလားတူပဲ၊ ကၽြန္ေတာ့္ သား သမီးေတြကိုဆိုလည္း ပရိသတ္က စိတ္၀င္စားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေရႊတလြဲႀကီးက ေမြးထားတာေလးေတြဆိုေတာ့ သိခ်င္၊ ခင္ခ်င္ၾကတယ္။

အဲဒီ့မွာတင္ ကၽြန္ေတာ့္သမီးမွန္း၊ ကၽြန္ေတာ့္သားမွန္း သိသြားတာနဲ႔ တစ္ၿပိဳင္နက္ သူတို႔မွာ အေနေတြ ခက္ကုန္ေရာ။ ငယ္တုန္းကေတာ့ သိပ္မေထာင္းတာေပမယ့္ ကိုးတန္း၊ ဆယ္တန္းေလာက္ ေရာက္လာကတည္းက သူတုိ႔မွာ အေနက အေတာ္ၾကံဳ႕လာတယ္။ သည္မွာတင္ သူတို႔အေဖ ဘယ္သူ ဘယ္၀ါဆိုတာ ထုတ္မေျပာၾကေတာ့ဘူး။ သူတို႔ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းေတြက သူတို႔ဘာသာ သိလာတာကိုေတာ့ ဘာမွ မျဖစ္ၾကေပမယ့္ သူတို႔ကေတာ့ သူတို႔အေဖ ဘယ္သူဆိုတာ တခုတ္တရ ေျပာမေနၾကေတာ့ဘူး။

ကၽြန္ေတာ့္တုန္းကေတာ့ အဲဒီ့ မိဘရဲ႕ ရာထူးဌာနႏၲရက အေတာ္စကားေျပာခဲ့တယ္။ မ်က္ႏွာငယ္ခဲ့၊ သိမ္ငယ္ခဲ့ရတယ္။ လူေတာ မတိုးသလို ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။

တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ ကိုယ္စြမ္းကိုယ္စက သိပ္အေရးႀကီးတယ္ဆိုတာကို ဘ၀ေပးအသိအေနနဲ႔ တျဖည္းျဖည္း နားလည္လာခဲ့ပါတယ္။ နားလည္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ လိုက္တဲ့ လမ္းက လြဲတယ္။ ေက်ာင္းစာမွာ အစြမ္းအစ ျပဖို႔ တစ္စက္ကေလးမွ စိတ္မ၀င္စားဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က ဗ႐ုတ္ဗရက္။ အိမ္ထဲမွာ စိတ္ဆင္းရဲသမွ် အျပင္ ေရာက္တာနဲ႔ အဆီးအတားမဲ့ လြတ္ၿပီ။

ေရွးျဖစ္ေဟာင္း ေအာက္ေမ့ဖြယ္

ေဆးလိပ္ကေတာ့ ငါးတန္းေက်ာင္းသား ေဘာ္ဒါဘ၀ကတည္းက ေသာက္လာလိုက္တာ ရန္ကုန္ ေရာက္ၿပီးေတာ့ ခုနစ္တန္း၊ ရွစ္တန္းမွာ တအားေသာက္ေနၿပီ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ေတာ့ ေဆးလိပ္စြဲၿပီလို႔ မထင္ဘူးေပါ့။ အိမ္မွာ ေနေနတဲ့အခါက်ေတာ့ မေသာက္ဘဲ နာရီေပါင္းမ်ားစြာ ေနလို႔ ရေနတာကိုး။

အဲ… အျပင္ထြက္ၿပီဆိုတာနဲ႔ လမ္းထိပ္က ကုလား ကြမ္းယာဆိုင္မွာ ၀ယ္ပါၿပီ။ ေသာက္ပါၿပီ။ ေဆးလိပ္ကို အလိပ္လိုက္ ၀ယ္လို႔ ရတာကိုက ကၽြန္ေတာ္တို႔လို ေဆးလိပ္ေသာက္စမ်ားကို တစ္နည္းတစ္ဖံု အားေပးေနသလိုပါပဲ။

ပိုက္ဆံေလးရိွရင္ စီးကရက္ေပါ့။ ပိုက္ဆံ သိပ္မရိွရင္ ေဆးေပါ့လိပ္ေပါ့။ အဲဒီ့ထဲမွာမွ ဘီဒီဆိုတဲ့ ကုလား ေဆးလိပ္ကေလးေတြကလည္း တယ္ ေသာက္ေကာင္းပဲ။ အခုေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာ ကုလားေတြလည္း မရိွေတာ့တာနဲ႔အတူ အဲဒီ့ ဘီဒီေတြလည္း မေတြ႕ရေတာ့ဘူး။ အေတာ္ လြမ္းသားဗ်။ ဘီဒီေသာက္ရဖို႔ အေရး အိႏၵိယအထိ သြားရမယ့္ သေဘာ ရိွတယ္။

beedi_1091825gဘီဒီဆိုတာက ျမန္မာေဆးေပါ့လိပ္လို ဖက္နဲ႔ေတာ့ လိပ္တာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ျမန္မာေဆးေပါ့လိပ္လို မတုတ္ခဲဘူး။ စီးကရက္ေလာက္ကေလးေတြ။ အရင္းမွာက ေဆးတံ႐ိုးလိုပဲ ျပားျပားေလးေတြ။ ကေတာ့ အေသးစားေလးကို လိပ္ထားသလိုမ်ိဳးေလးေပါ့။ ေဆးစပ္ကလည္း ဘယ္လို စပ္သလဲေတာ့ မသိဘူး၊ ေမႊးတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဗမာေဆးေပ့ါလိပ္လို မီးဖြား မက်ဘူး။ အလြန္ေသာက္လို႔ ေကာင္းတာကလား။

ေဆးလိပ္တကာအနက္မွာ ဘီဒီက ေစ်းအေပါဆံုး။ ဒါ့ေၾကာင့္ သိပ္ဘိုင္က်တဲ့အခါ ဘီဒီနဲ႔ ကိစၥျပတ္တယ္။ အရသာကေတာ့ ျပင္းတယ္ေပါ့ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္က ေဆးျပင္းကို တယ္ႀကိဳက္တာကလား။

အခုဆို ေတာ္႐ံု စီးကရက္ေတာင္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အာသာ မေျပခ်င္ဘူး။ ေနာက္ပိုင္း ထုတ္လာတဲ့ အေပ်ာ့စား စီးကရက္ေတြဆို ဘယ္လိုမွကို အရသာ ခံလို႔ မရတဲ့အထိပဲ။ ေပါ့ရႊတ္ေနတာႀကီးကို မခံစားႏိုင္တာ။ ျပင္းလို႔ကေတာ့လား၊ လာစမ္း ႀကိဳက္သေလာက္ဆိုတဲ့ အထဲက။ ေဆးျပင္းလိပ္၊ ေဆးတံကေတာင္ မခ်န္ဘူး။

ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ႀကီးေကာင္၀င္စနဲ႔ လူပ်ိဳေပါက္အရြယ္က စိတ္ကစားမႈေတြကိုေတာ့ ခ်စ္သူ႔ရင္ခြင္ ရွာပံုေတာ္မွာ အေသးစိတ္ ေရးၿပီးသားမို႔ ထပ္ေျပာမေနေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီ့ စာအုပ္ထဲမွာ မေရးရေသးတဲ့ အေၾကာင္းေတြကိုပဲ တတ္ႏိုင္သမွ် ျပန္စဥ္းစားၿပီး အစုတ္ထုပ္ထဲ ထည့္သြားပါ့မယ္။

ေရႊဗမာတို႔ရဲ႕ ေျပာလြယ္ဆိုလြယ္တဲ့ ၀သီ

အဲဒီ့ ၁၉၇၀ ၀န္းက်င္အထိက ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွာ တ႐ုတ္၊ ကုလားက အေတာ္မ်ားေသးတယ္။ တ႐ုတ္ကေတာ့ အခုအခ်ိန္အထိ မ်ားေနဆဲမို႔ မသိသာေပမယ့္ ကုလားကေတာ့ လႊတ္ေပါပဲ။ ကုလားလို႔ေသာ ေပါင္းေခၚလိုက္တာ တကယ္က အမ်ိဳးအမယ္စံု။ ဟိႏၵဴလည္း ကုလားပဲ၊ တမီ(လ္)လည္း ကုလားပဲ၊ ေဂၚရင္ဂ်ီလည္း ကုလားပဲ၊ မဂို၊ ေဇဒဗာရီအစရိွတာေတြလည္း ကုလားပဲ။ မူစလင္မွ ကုလားလို႔ ေခၚတာ မဟုတ္ဘူးေလ။ တစ္နယ္တစ္ေက်းက “ကူးလာ”သူေတြကို ကုလားလို႔ အလြယ္ ေခၚလိုက္ၾကတာ ဗမာလူမ်ိဳး အစဥ္အဆက္ပါပဲ။

ႏွိမ္တာေတြ၊ ခြဲျခားဆက္ဆံတာေတြ တစ္စက္မွ မပါပါဘူး။ ဗမာဆိုတာကလည္း အဲဒါေတြ သိပ္စဥ္းစားအားတဲ့ အမ်ိဳးမွ မဟုတ္တာ။ ကိုယ့္သားသမီးေတာင္မွ သူမ်ားကေလးရဲ႕ မစင္ေကၽြးခ်င္တဲ့ ၀ါသနာ အရင့္အမာနဲ႔ပါ။

ဘယ္ကေလးက ဘယ္လိုေတာ္တာ၊ နင့္ကို သူ႔မစင္ေကၽြးဖို႔ ေကာင္းတယ္ဆိုတာမ်ိဳးဟာ သာမန္ ဗမာမိဘ အေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕ ႏႈတ္ခပတ္ပါပဲ။ ကိုယ့္သားသမီးကို အဲသလို ေျပာလိုက္တဲ့အတြက္ သားသမီးမွာ ဘယ္ေလာက္အထိ စိတ္အနာတရ ျဖစ္သြားမယ္ဆိုတာ ဘယ္မိဘမွ မစဥ္းစားပါဘူး။ လြယ္လြယ္ပဲ ေျပာထည့္လိုက္ၾကတာခ်ည္းပါပဲ။ ၿပီးရင္ ကိုယ္က ေတာ္ေစ၊ တစ္ေစခ်င္၊ ေကာင္းေစ့ခ်င္လို႔ဆိုတဲ့ ဆင္ေျခကိုလည္း လြယ္လြယ္ကူကူပဲ ေပးထည့္လိုက္ပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေ၀ဖန္ေရးနဲ႔ ဗမာနဲ႔က အေ၀းႀကီးပါ။

အဲေတာ့လည္း လူမ်ိဳးကြဲကို ကုလားတို႔၊ ကုလားျဖဴတို႔ ေခၚဖို႔လည္း အင္မတန္ ႏႈတ္လြယ္ေနခဲ့ပါတယ္။ အဲလို ေခၚတဲ့အတြက္ တစ္ဖက္သား ဘယ္လိုခံစားရမယ္ဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွ မစဥ္းစားတတ္တာလည္း ေရႊဗမာေတြပါပဲ။ ေျပာပေကာ၊ ကိုယ္က ေမြးထားတဲ့ ကိုယ့္သားသမီး အရင္းေခါက္ေခါက္ ဘယ္လိုခံစားရမယ္ ဆိုတာေတာင္ ထည့္စဥ္းစားတတ္တဲ့ အစားထဲက မဟုတ္ပါဘူးဆိုမွေလ။

ကၽြန္ေတာ္လည္း အဲဒီ့ ဗမာေသြး အျပည့္နဲ႔ဆိုေတာ့ ခဏ ခဏ ျပႆနာ တက္ရဖူးတယ္။ ပတ္ကေညာလို႔ ကရင္တိုင္းရင္းသားကို ေခၚမိတဲ့အခါ တခ်ိဳ႕က မႀကိဳက္ၾကသလို ခ်င္းလူမ်ိဳးကိုလည္း ခ်ယ္လူလင္းလို႔ ေနာက္မိတဲ့အတြက္ စိတ္ဆိုးတာလည္း ခံဖူးပါတယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ ႏႈတ္လြယ္လြယ္နဲ႔ မဆင္မျခင္ ေနာက္လိုက္မိတာ၊ တခ်ိဳ႕မွာ နင့္ေနေအာင္ ခံစားသြားရတာေတြ ရိွပါရဲ႕။ ဒါ့ေၾကာင့္ ေခြးႀကီးမွ လက္ေပးသင္ ဆိုသလို ကၽြန္ေတာ့္မလည္း အသက္ကေလး ေျမႀကီးေထာက္လာမွ ဆင္ျခင္ေနရတာေတြ တစ္ပံုႀကီးရယ္။

ကေလးေတြကို တျခားကေလးနဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္တာကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ တစ္သက္လံုး ခံခဲ့ရတာမို႔ ဘယ္လိုမွ လက္မခံႏိုင္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္သာ လက္မခံႏိုင္တယ္၊ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ မာတာမိခင္ကေတာ့ မရဘူး၊ ႏႈိင္းခ်င္၊ ယွဥ္ခ်င္တံုးရယ္။

မွတ္မိေသးတယ္။ ေမေမ မဆံုးခင္ ရက္ပိုင္း အလို တစ္ရက္မွာ သားေတာ္ေမာင္ကို သူ႔အစ္မလို စာေတာ္ေအာင္ ႀကိဳးစားဖို႔ ေမေမက ေဒသနာ ေခၽြေတာ္မူေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ဆိုး မာန္ဆိုး ၀င္ဟန္႔ခဲ့ဖူးတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္သား သမီးေတြကို ဘယ္သူ႔ ဘယ္သူနဲ႔မွ ခိုင္းႏိႈင္းၿပီး မေျပာပါနဲ႔ ေမေမလို႔ ေျပာလိုက္ေတာ့ မယ္ေတာ္ႀကီး ေတာ္ေတာ္ မၾကည္မလင္ ျဖစ္သြားတယ္။ မတတ္ႏိုင္ဘူး။ အဲဒီ့အက်င့္ကို ကၽြန္ေတာ္ လႊတ္ မုန္းေနမိခဲ့တာကိုး။

ေျပာရင္းနဲ႔ စကားက ထံုးစံအတိုင္း ေဘးေရာက္သြားတယ္။ ေျပာေနတုန္းက ဟိုတုန္းက ဗမာျပည္မွာ ကုလား ေပါတာ။ ဘီဒီေဆးလိပ္က စလာၿပီး ေျပာျဖစ္တာ။

လမ္း ၄၀ ထိပ္က သြားရည္စာမ်ား

အဲတုန္းက လမ္းေပၚမွာ ဂ်ာေနဂ်ိဳသည္ ကုလားႀကီးေတြလည္း ရိွတယ္။ သူတို႔ ဂ်ာေနဂ်ိဳ ပူပူေႏြးေႏြး၊ ေမႊးေမႊးပံ်႕ပ်ံ႕က တယ္ စားလို႔ ေကာင္းပဲ။ ၿပီးေတာ့ ဗႏၶဳလ ပန္းျခံေရွ႕မွာဆိုလည္း အဲလို အျဖဴ၀တ္ ကုလားႀကီးေတြ ေရာင္းတဲ့ ကုလားပဲျခမ္းေၾကာ္၊ ေျမပဲ၊ ဖ႐ံုေစ့၊ ပဲလံုးေလွာ္၊ ပတာနီသည္ေတြလည္း ရိွတယ္။ စကၠဴကေတာ့ ခၽြန္ခၽြန္ေလးေတြနဲ႔ ေရာင္းတာ။ ကုလားပဲျခမ္းေၾကာ္ကိုဆိုရင္ သံပရာရည္ေလး ညွစ္၊ မဆလာေလး ထပ္ျဖဴး၊ ကေတာ့ေလးကို လႈပ္ေပးေသးတာ။ အလြန္ စားလို႔ေကာင္းေပါ့။

တိုရွည္သည္ဆိုတာေတာ့ မျမင္ခ်င့္အဆံုးပါ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ လမ္း ၄၀ ထိပ္မွာဆို အဲဒီ့ တိုရွည္သည္ ရိွတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ျဖင့္ ငယ္တုန္းက တစ္ခါမွ မစားဖူးပါဘူး။ ႀကီးမွ ႀကိဳက္သြားတာ။

သည္အပိုင္းမွာ ေျပာၾကတာ…

Naw Naw “ပင္ကို အရည္အေသြးကသာ အခရာ” အရမ္းသေဘာက်တယ္ဆရာ။ က်မ ကိုယ္တိုင္ကလည္း ရွိစုမဲ့စု ပင္ကို အရည္အေသြးနဲ႔ပဲ အသက္ဆက္ေနရလို႔ပါ။ ေက်းဇူးပါ ဆရာ။

Kyi Kyi Khin က်မကေတာ့ အေဖ အလုပ္အကိုင္ေနရာမွာ ကားေမာင္းလို႕ပဲေရးတယ္။ ဆရာမက ကားလုပ္ငန္းလို႕ ေရးေလ ဆုိရင္ က်မအေဖကိုယ္တုိင္ ေမာင္းတယ္ေလလို႕လဲ ေျဖခဲ့ေသးတာ။

Alex Moe က်ေနာ့အေဖကေတာ့ ဘာအေမြမွ မေပးနိုင္ဘူး၊ ေပးစရာလည္းမရွိ ( တကယ္လည္းမရွိတာပါ)။ ပညာေတာ့ သင္ခ်င္သေလာက္သင္တဲ့။ သူတတ္နိုင္တာ ေထာက္ပံ့မယ္လို ့ငယ္ငယ္တည္းကေျပာတာ။ အလုပ္လုပ္မွ ဘဝသိမွာဆိုၿပီး ရွစ္တန္းနွစ္ ေႏြရာသီတည္းကသူမ်ားဆီမွာ ေက်ာင္းပိတ္တိုင္းအလုပ္လုပ္ရတာ။ ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ အလုပ္လုပ္ရင္ ပိုက္ဆံရမယ္၊ ပိုက္ဆံရရင္ ကိုယ္ထင္သလို သံုးလို ့ရတယ္။ ပိုက္ဆံရွာရတာကို ႀကိဳက္သြားသလို ရွာတဲ့ပိုက္ဆံကို မိနစ္ပိုငိးအတြင္းလည္း ကုန္ေအာင္သံုးတတ္သြားပါေရာလား ဆရာေရ။ လ်ွာနည္းနည္း ရွည္မိၿပီ။ ေဆာတီးပါ ၾဆာေရ။

စု စုေအး ဂ်ာေနဂ်ိဳ စားခ်င္

Khin Myo သမီးကေတာ့ ကေလး ေမြးလာရင္ ဆရာ့စာအုပ္ေတြ လက္ကိုင္ျပဳ ၿပီး သြန္သင္ဆံုးမ မယ္လို႔ စဥ္းစားထားတယ္…

Sanda Thant လုပ္ၿပီ … ဂ်ာေနဂ်ိဳ တုိရွည္နားမွ တစ္ရတယ္လုိ႔…

Mung Shadan က်ေနာ္တို႔ ေတာင္ေပၚသားေတြကေတာ့ ေတာင္ယာဆို ျပတ္ကေရာ ဟိ။ က်ေနာ့္အလုပ္လည္း မပုတင္မွာ ေတာင္ယာပဲ။ ေတာင္ယာသာ မခုတ္ဖူးတယ္။

‘Song Thiri’ဂ်ာေနဂ်ိဳ ဆိုတာဘာလဲ ၾဆာ..။ ဒါေလးေတာင္ မသိရေကာင္းလားလို႔ အျပစ္တင္ရင္လည္း ခံရမွာပဲ။ တကယ္ကို မသိလို႔ပါ ..

Aung Thein Kyaw's photo.ATKေအာင္ျမတ္ေလး။ အျပစ္မတင္ပါဘူးဗ်ာ။ ေမးတာကို ေက်းဇူးေတာင္ တင္သြားေသးတယ္ ‘Song Siri’ ရယ္။ ဘာပုလို႔လဲ သိလား။ မမကို သိေအာင္ ေျပာဖို႔အတြက္ google မွာ ရွာလိုက္ေတာ့ ဘိုလို စာလံုးေပါင္းေတာင္ အမွန္ သိလိုက္ရသဗ်။ chana jor လို႔ Google pictures မွာ ရွာလိုက္ရင္ တစ္သီႀကီး ေတြ႕ရပါလိမ့္မဗ်ား။

အခြံမခၽြတ္ရေသးတဲ့ ကုလားပဲ (အညိဳ)ကို ျပဳတ္၊ ျပားသြားေအာင္ ထုၿပီး မဆလာနဲ႔ ျပန္ေလွာ္ထားတာပါ။ သံပရာရည္ေလး ညႇစ္၊ င႐ုတ္သီးမႈန္႔ေလး ျဖဴးၿပီး စားလိုက္မယ္ဆိုရင္ အမေလးေလး… ဂလု… ဂလု…

ပံုေလးတစ္ပုံလည္း နမူနာ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။

သည္မွာလည္း တစ္ပံု။ စာက Spicy Black Gram လို႔ ဘာသာျပန္ေပးထားသဗ်။

Sanda Thant နက္ျဖန္ သြား၀ယ္စားဖုိ႔ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်လုိက္ၿပီ…  ဂ်ီဒီပီ တက္ဖုိ႔ တစ္ေထာင့္ တစ္ေနရာက ပါ၀င္ေၾကာင္း ဂုဏ္ယူလုိက္ပါ။

ATK ေမၿမိဳ႕ လူၾကံဳရိွရင္ မွာလိုက္ဗ်။ Shyam က ဂ်ာေနဂ်ိဳက အေတာ္ ေကာင္းသယ္။ လူၾကံဳမ်ား ရိွရင္ေတာ့ မွာလက္စနဲ႔ မထူးပါဘူး၊ မလိုင္ေတြပါ မွာလိုက္ေနာ္၊ အဆိမ့္ေတြက ထူးရွယ္ပဲဗ်ိဳ႕၊ မေျပာမရိွနဲ႔။ 

‘Song Thiri’ ေအာင္ျမတ္ေလး ၾဆာရဲ႕… ဒီစာကို ေမျမိဳ႕အျပန္ ကားေပၚက်မွ ဖတ္မိေလျခင္း… Shyam ကေန မလိုင္ေတြေတာ့ ဝယ္မိပါရဲ႕ … chana jor တို႔ မသိလို႔ မဝယ္လိုက္ရဝူး။ ဒီအစုတ္ထုပ္ကို အရင္ရက္ေတြကသာ တင္ရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလိုက္မလဲ…

Nay Myo Saw ဘီဒီ မေသာက္ဖူးခဲ့။ မင္းသိခၤထဲမေတာ့ဖတ္ဖူး။

Lutha Kyaw ဒဂံု ၁ နားက ယုဇနလက္ဖက္ဆိုင္မွာ ဂ်ာေနဂ်ိဳ ရပါတယ္။

Harry Hpone Thant က်ြန္ေတာ္တို႔ငယ္ငယ္က လမ္းထဲကိုလာၿပီး ဂ်ာနာဂိ်ဳေရာင္းတဲ့ ကုလားႀကီးတေယာက္ ရိွတယ္။ကုလားမ ဆာရီႀကီးဝတ္၊ လက္ေတြ၊ ေျခေထာက္ေတြမွာ ျခဴေတြဆြဲၿပီး သူ႔ဆီက ဝယ္စားရင္ ကုလားလို ကျပတယ္။

၂၀၁၅ မတ္လ ၃၀ ရက္

လမ္း ၄၀ ထိပ္မွာ စြဲစြဲလမ္းလမ္း စားခဲ့ဖူးတာက အုန္းႏို႔ေခါက္ဆြဲ အထမ္းသည္ပဲ။ မနက္တိုင္း ရိွတယ္။ သူ႔ အုန္းႏို႔ေခါက္ဆြဲက အုန္းႏို႔ သည္ေလာက္ ပါပံု မရပါဘူး။ ပဲရည္ပဲ ျဖစ္မွာပါ။ ၾကက္႐ိုးေတြေတာ့ ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ရန္ကုန္ေရာက္မွ စားဖူးတဲ့ ဘဲေသြးခဲလည္း ပါတယ္။ ပဲေသြးလို႔လည္း ဆိုၾကတယ္။ ဘာေသြးပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အဲဒါကို လႊတ္ႀကိဳက္ပဲ။ ပဲေၾကာ္နဲ႔ ဘဲေသြးနဲ႔မွ ျပား ၃၀ လား ေပးရတာ။

ရတဲ့ မုန္႔ဖိုးကို ေဆးလိပ္အတြက္ ခ်ိဳးျခံေနရေသးတာမို႔ ေန႔တိုင္းေတာ့ မစားႏိုင္ပါဘူး။ တစ္ခါတစ္ရံ စားတာေပါ့။ အေမ စိတ္လိုလက္ရ ၀ယ္ေကၽြးတဲ့အခါလည္း စားတာေပါ့။ မုန္႔ဟင္းခါးကေတာ့ အေမက ႀကိဳက္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္က သိပ္မႀကိဳက္ဘူး။ အဲဒီ့အရြယ္က ေျပာပါတယ္။ အခုေတာ့လည္း ႀကိဳက္တတ္လာတယ္။ အဲဒီ့အရြယ္က မုန္႔ဟင္းခါး ႀကိဳက္တာက ညဘက္ စားရတာကို ႀကိဳက္တာ။

ေစာေစာက ေျပာတဲ့ တိုရွည္သည္၊ အုန္းႏို႔ေခါက္ဆြဲသည္၊ မုန္႔ဟင္းခါးသည္ေတြက ဖေရဇာထိပ္မွာ ရိွတာ။ မနက္ဆို အဲဒီ့ထိပ္မွာ ေကာက္ညွင္းေပါင္းသည္ေတြအပါအ၀င္ ျမန္မာ မုန္႔သည္ေတြလည္း ရိွတယ္။ မုန္႔လိပ္ျပာဆိုတာလည္း ရန္ကုန္ေရာက္မွ အဲဒီ့ လမ္းထိပ္ကေန စ စားဖူးတာ။

မုန္႔ဟင္းခါးသည္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္းထိပ္မွာ ညဘက္မွ ထြက္တယ္။ အထမ္းသည္ရဲ႕ မုန္႔ဟင္းခါးဆိုေတာ့ သိပ္အေကာင္းစားႀကီး မဟုတ္ဘူး။ အရည္က်ဲက်ဲ၊ င႐ုတ္ေကာင္းမ်ားမ်ား။ အဲဒါက်ေတာ့ ခံတြင္းေတြ႕တယ္။

အဲ… ရန္ကုန္ေရာက္မွ စ စားဖူးတာက ၀က္သားတုတ္ထိုးပဲ။ အဲဒါက ေက်ာင္းထဲမွာ ေရာင္းတယ္။ ေန႔လယ္ မုန္႔စားဆင္းခ်ိန္ဆိုရင္ အဲဒီ့ အသည္ဆီမွာ အံုလို႔။ ကၽြန္ေတာ္အဲတုန္းက တျခား ေထြလီ ကာလီ မစားတတ္ေသးဘူး။ အဆုတ္နဲ႔ အခ်င္းတိုင္ကို စားရတာ ႀကိဳက္ခဲ့တယ္။ အခုေတာ့ အူခ်ိဳေတြ၊ အူပိတ္ေတြ ဘာေတြ ႀကိဳက္တတ္လာတာေပါ့။ ေနာက္ၿပီေတာ့ ေက်ာင္းမုန္႔ေစ်းတန္းမွာ မွတ္မိေနဆဲက ရွာလပတ္ရည္။ တစ္ခြက္ ငါးျပားလား၊ ဆယ္ျပားလား ေပးရတာပဲ။ ေဆးသၾကားနဲ႔ ေဖ်ာ္တဲ့ ေပါေပါပဲပဲ ေဖ်ာ္ရည္ေပမယ့္ ေရခဲေတြ နင္းကန္ထည့္ထားေတာ့ ေအးစိမ့္ေနၿပီး အေတာ္ ေသာက္လို႔ ေကာင္းခဲ့တာကို မွတ္မိေနတယ္။

လမ္း ၄၀ ကိုေျပာင္းလိုက္တဲ့အခါ ေက်ာင္းနဲ႔အိမ္နဲ႔က သိပ္မေ၀းတာမို႔ မုန္႔ေစ်းတန္းကို သိပ္မေရာက္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။

လမ္းေဘးစာမ်ား

ေက်ာင္းမုန္႔ေစ်းတန္းကိုသာ မေရာက္ျဖစ္တာ၊ ခုနစ္တန္းေလာက္ကတည္းက အျပင္စာေတြကို မက္မက္စက္စက္ စားတတ္ေနပါၿပီ။ ယေန႔ထက္တိုင္ အစြဲမက္ဆံုးက အမဲအူျပဳတ္ပဲ။ အဲတုန္းက ၃၈ လမ္းေထာင့္၊ ဒါလဟိုဇီထိပ္မွာ ေရာင္းတာ။

တစ္ခါလည္း တစ္ေနရာမွာ ေရးၿပီးပါၿပီ။ ေရာင္းတဲ့ ဘိုးေတာ္က အင္မတန္သန္႔တယ္။ ခ်ည္လံုခ်ည္ သန္႔သန္႔နဲ႔ စြပ္က်ယ္ လက္တို ေဖြးေဖြးကို ၀တ္၊ စီးကရက္ကို မျပတ္ခဲၿပီး တစ္ေယာက္တည္း ေရာင္းတာဗ်ာ။ တ႐ုတ္ႀကီး။ အဲတုန္းက တစ္ပြဲမွ ငါးမူးပဲ ေပးရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ မက္မက္စက္စက္ ႀကိဳက္တာေပါ့။

အခုေတာ့ ဒါလဟိုဇီထိပ္ေပမယ့္ ၃၉ လမ္းကို ေရာက္သြားပါၿပီ။ ဘိုးေတာ္လည္း မရိွရွာေတာ့ဘူးလို႔ ဟိုတစ္ေန႔က သူ႔သားတစ္ေယာက္နဲ႔ စကားစပ္ေတာ့ သိလိုက္ရတယ္။ မရိွေတာ့တာ ငါးႏွစ္မကေတာ့ဘူးဆိုပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူတည္ေထာင္ခဲ့တဲ့ အမဲအူျပဳတ္ကေတာ့ ခုခ်ိန္ထိ ႀကိတ္ႀကိတ္တိုးပဲ။ သူ႔သားေတြ လက္ထက္မွာ ပိုေတာင္ ေအာင္ျမင္တယ္လို႔ ဆိုရမယ္ ထင္တယ္။

ဘိုးေတာ္ ၃၈ လမ္းထိပ္မွာ ေရာင္းတုန္းက အမဲအူျပဳတ္တစ္မ်ိဳးတည္း သတ္သတ္ခတ္ခတ္ေလး ေရာင္းတာ။ အခုက်ေတာ့ အသုပ္လည္း ရသလို ထမင္းလည္း ရေနၿပီ။ အေအးလည္း ရေနၿပီ။ အသုပ္တစ္ပြဲမွာရင္ အမဲအူေတြ ျပဳတ္ထားတဲ့ ဟင္းရည္ခ်ိဳခ်ိဳလည္း ရတယ္၊ အဲဒါနဲ႔ ထမင္းနဲ႔ ေလြးလိုက္ရင္ ႀကိဳက္တတ္သူအတြက္ ေထာင္းသြပ္သလို ၀င္ေတာ့တာေပါ့။ ဒါ့ေၾကာင့္ ေန႔လည္စာ စားခ်ိန္ ၁၂ နာရီ၀န္းက်င္ဆိုရင္ အဲဒီ့ဆိုင္မွာ ေနရာရဖို႔ ခပ္ခက္ခက္ရယ္။

အခုေတာ့ သည္အမဲအူျပဳတ္ကို ကၽြန္ေတာ္သာမက ကၽြန္ေတာ့္ ေခြးကေလး စႏုပီပါ မက္မက္စက္စက္ စားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သြားစားရင္ သူ႔အတြက္ တစ္ပြဲအပို ၀ယ္လာခဲ့ရတယ္။ ကုိယ္ေတာ္ေလးက တစ္ခါစား တစ္ပြဲ အေျပာင္ ကိ်တ္တာကလား။ ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ ႏွစ္ပြဲ ၀ယ္လာရတယ္။ သူ႔အတြက္ မနက္စာ၊ ညစာ ကိစၥျပတ္ေရာ။

ခက္တာက ၿမိဳ႕ထဲသြားရင္ ကားက မတရားၾကပ္တာနဲ႔ အခုဆို ၿမိဳ႕ထဲ မေရာက္တာ ၾကာၿပီ။ ေရာက္ရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အျမဲ၀င္စားျဖစ္တယ္။ အဲေလာက္ကို ႀကိဳက္တာ။

ကၽြန္ေတာ္ ၇ တန္း၊ ၁၉၇၀ ျပည့္ႏွစ္မွာ စားခဲ့တဲ့ အမဲအူျပဳတ္ဗ်ာ။ အခု ၂၀၁၅ ခုႏွစ္။ ၾကည့္စမ္း၊ နဲနဲေနာေနာ ႏွစ္ မွတ္လို႔။ ၄၅ ႏွစ္ေတာင္ ရိွေနၿပီ။ အဲဒီ့တုန္းက အရသာမ်ား၊ ခ်ေပးတဲ့ င႐ုတ္ဆီအခ်ဥ္ကအစ လြန္ခဲ့တဲ့ ၄၅ ႏွစ္က အတိုင္း တစ္ထပ္တည္း ရိွေနေသးတယ္။ အဲဒါ ေပါက္ေဖာ္ေတြေနာ္။

ေနာက္တစ္ဆိုင္ အဲလို သက္တမ္းရင့္က ၃၇ လမ္းက ဆီခ်က္ဆိုင္ပဲ။ ၃၇ လမ္းကို ဖေရဇာဘက္က ၀င္ရင္ ညာဘက္ျခမ္း ေအာက္ထပ္က ဆီခ်က္ေခါက္ဆြဲဆိုင္ပဲ။

အဲဒီ့ဆိုင္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ စေရာက္ဖူးတာ ၇ တန္းႏွစ္ပဲ ျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ စေရာက္ဖူးတယ္လို႔သာ ေရးတာပါ။ စားဖူးတာလို႔ မေျပာပါဘူး။ ဘာလို႔ဆို စေရာက္ဖူးတာက ေမေမဘြားဘြား မမာေတာ့ပဲ အစားအေသာက္ ပ်က္လာခ်ိန္မွာ ေမေမဘြားဘြားအတြက္ ၾကက္ေပါင္းျမဴစြမ္ သြား၀ယ္ခိုင္းလို႔ ေရာက္ဖူးသြားတာျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီ့ဆိုင္လည္းပဲ လြန္ခဲ့တဲ့ ၄၅ ႏွစ္က အရသာအတိုင္း ရိွပါေသးတယ္။ ထူးျခားတာက သူ႔ေခါက္ဆြဲသားပါ။ ေခါက္ဆြဲက သူတို႔ကိုယ္တုိင္ လုပ္တဲ့အတြက္ ေခါက္ဆြဲအရသာမွာ ဘယ္သူနဲ႔မွ မတူပါဘူး။ အင္မတန္ ႏူးညံ့လွပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဘဲေပါင္း၊ ၾကက္ေပါင္းလည္း မျပတ္ရပါတယ္။

အရင္ကေတာ့ ၾကက္သြန္နီ လွီးထားတာကို ပလတ္စတစ္ ေရဖလားနဲ႔ စားပြဲအလယ္မွာ ခ်ေပးထားပါတယ္။ စားခ်င္တဲ့သူက ႀကိဳက္သေလာက္ထည့္ၿပီး အခ်ဥ္ေရ၊ င႐ုတ္သီးစိမ္း ရွလကာရည္စိမ္တို႔ စိတ္ႀကိဳက္ ဆမ္းကာ၊ ျဖဴးကာ စားႏိုင္ေအာင္ စီစဥ္ပါတယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ ၅ ႏွစ္ေလာက္ကစၿပီး အဲလို ခ်ထား မေပးေတာ့ပါဘူး။ ေရႊဗမာေတြရဲ႕ ဗံုးေပါလေအာ စ႐ိုက္ကို ဆိုင္ရွင္ခံႏိုင္ဟန္ မတူေတာ့ဘူး။ ဒါမွမဟုတ္ ခံႏိုင္တဲ့ ဆိုင္ရွင္ကို မေတြ႕ရေတာ့တာေၾကာင့္ သူ႔သားသမီးေတြ လက္ထက္မို႔ ေျပာင္းလဲသြားတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ၾကက္သြန္ကို အခ်ဥ္ပန္းကန္ေလးနဲ႔ ထည့္ၿပီးသာ လာခ်ေပးပါတယ္။

က်န္တဲ့ အရသာေတြကေတာ့ အရင္အတိုင္းပါပဲ။ ဒါလည္း ၄၅ ႏွစ္ေပါ့။ ေပါက္ေဖာ္ ဆိုင္ပဲေပါ့။

၃၅ လမ္းက ေၾကးအိုးဆိုင္ကိုလည္း အဲသေလာက္ နီးပါးက စ စားဖူးခဲ့တာေပမယ့္၊ အခုအခ်ိန္ထိလည္း ရိွေနေသးေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္း ခံတြင္း မေတြ႕ေတာ့တာနဲ႔ မစားျဖစ္ေတာ့တာပဲ ႏွစ္ေပါင္း ၄၀ နီးပါး ၾကာသြားပါၿပီ။

အဲ… ေနာက္တစ္ခုက ကုန္သည္လမ္း စာေပဗိမာန္ လမ္းေထာင့္ထိပ္မွာ ေရာင္းတဲ့ ကုလားႀကီးရဲ႕ ဘယာေၾကာ္သုပ္။ အဲဒါလည္း အဲတုန္းက ခံတြင္းလိုက္စြာ စားခဲ့ဖူးတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္ေလာက္ကအထိ အဲဒီ့ ကုလားႀကီးနဲ႔ အဲဒီ့ဆိုင္ကို ေတြ႕ေနမိေသးေပမယ့္ မစားျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စစားတုန္းက တစ္ပြဲမွ တစ္မတ္ (၂၅ ျပား)လား၊ ျပား ၃၀ လားပဲ ေပးခဲ့ရတာပါ။

အဂၤလိပ္လို မႊတ္ေနေအာင္ ေျပာတတ္တဲ့ လမ္းေဘးေစ်းသည္

၃၈ လမ္းေထာင့္က အမဲအူျပဳတ္အေၾကာင္း ေျပာတဲ့အခါ သူနဲ႔ ဓားလြယ္ခုတ္က ပုစြန္ခြက္ေၾကာ္သုပ္ ဆိုင္ကေလး အေၾကာင္းလည္း မပါမျဖစ္ ပါရမယ္။ အဲဒီ့ဆိုင္ကေလးက ပုစြန္ခြက္ေၾကာ္သုပ္နဲ႔ ပဲျပား အဆာသြပ္ေၾကာ္သုပ္တို႔လည္း အလြန္ စားလို႔ ေကာင္းခဲ့ဖူးတယ္။ ဘာမွ ထူးထူးေထြေထြ မဟုတ္ဘူး။ ပုစြန္ခြက္ေၾကာ္၊ ပဲျပားေၾကာ္ကို ညႇပ္၊ လွီးထားတဲ့ သခြားသီးေတြ ပစ္ထည့္ၿပီး အခ်ဥ္ရည္ ဆမ္းေပးလိုက္တာပဲ။ ဒါေပသည့္ အခ်ဥ္ရည္ကိုယ္တိုင္က အစပ္တည့္ေနေတာ့ အေတာ္ စားလို႔ေကာင္းတာေပါ့။ ႀကိဳက္တတ္ရင္ င႐ုတ္သီး အေလွာ္မႈန္႔ေလးပါ ထည့္ေပးေသးတယ္။

အဲဒီ့ ၃၈ လမ္းေထာင့္ကဆိုင္မွာ အမဲအူျပဳတ္ထိုင္စားရင္း ေျပာင္းဖူးျပဳတ္ေရာင္းေနတဲ့ လမ္းေဘးေစ်းသည္ ကုလားမႀကီး အဂၤလိပ္လို မႊတ္ေနေအာင္ ေျပာေနတာကိုလည္း တအံ့တၾသ ေငးေမာၾကည့္ခဲ့ရဖူးတယ္။ အဲဒီ့ မိန္းမႀကီးက ဆံပင္ကို ဒန္းဆိုးထားတဲ့ မူစလင္အမ်ိဳးသမီးႀကီးပါ။ အဲဒီ့အခ်ိန္က အသက္ ၄၀ ေလာက္ ရိွေနပါၿပီ။ ျဖစ္သလို ရပ္တည္ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ေနရတဲ့ လမ္းေဘး ေစ်းသည္ပီပီ သူ႔အသားအေရက ညိဳေနပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ သူက အာရပ္ႏြယ္ ျဖစ္မွာမို႔ တခ်ိဳ႕ကုလားေတြလို မမည္းပါဘူး။

ခါတိုင္းလည္း သူ႔ကို ျမင္ေတြ႕ေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အမဲအူျပဳတ္ကို အားတိုင္း စားတတ္တာကိုး။ အဲလို ျမင္ေတြ႕ေနရင္ သူက ကုလားလို မႊတ္ေနေအာင္ ေျပာတတ္တာကိုလည္း ၾကားေနခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲဒီ့ေန႔ကေတာ့ သူ႔ကို ဥေရာပ-ျမန္မာ ကျပားမွန္း သိသာတဲ့ အမ်ိဳးသမီးႀကီးတစ္ေယာက္က ၀င္ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္။ အဲဒီ့မွာ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ဘိုလို ေတာ့(ခ္)ေနတာကို နားနဲ႔ ဆတ္ဆတ္ၾကားလိုက္ရတယ္။ ေငးေမာေနခဲ့ရတယ္။

ဟား…

လမ္းေဘး ေစ်းသည္တစ္ေယာက္က အဂၤလိပ္လို အထစ္အေငါ့မရိွ မႊတ္ေနေအာင္ ေျပာေနတာကို ၾကားရေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ဖ်ားသြားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒါဟာ အဂၤလိပ္ေခတ္ရဲ႕ လက္က်န္ လူနည္းစုသာ ျဖစ္မွန္းေတာ့ ရိပ္စားမိလိုက္ပါတယ္။

လြမ္းစရာ တစ္စက္ကမွ မေကာင္းေလတဲ့ ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္ႀကီး

အခု သည္စာေရးေနတုန္းတန္းလန္းမွာ သားေတာ္ေမာင္ကို မွာလိုက္လို႔ ၀ယ္လာေပးတဲ့ ဟယ္(မ္)ဘာဂါကို စားလိုက္ရေသးတယ္။ Lotteria ဆိုတဲ့ ဆိုင္ကာ ဘာဂါပါ။ ေတာ္ေတာ္ေလး အစပ္တည့္လို႔ ေလာေလာဆယ္မွာ မၾကာခဏ စားျဖစ္ေနပါတယ္။ ေခတ္ေျပာင္းသြားပံုကိုလည္း စားရင္းနဲ႔ ဆင္ျခင္မိတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ငယ္ငယ္ကနဲ႔ အေတာ္ကြာျခားသြားခဲ့ပါၿပီ။ ခုေခတ္ လူျဖစ္ရတဲ့ ကေလးေတြဟာ အဲဒီ့ဘက္မွာေတာ့ ကံေကာင္းၾကတယ္လို႔ ဆိုရမယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔တုန္းက အစစအရာရာ ပါးရွား၊ ပိတ္ဆို႔ထားတဲ့ ေခတ္ႀကီးမွာ လူျဖစ္ရတာမို႔ အစားဘက္မွာေရာ၊ အ၀တ္ဘက္မွာပါ အေတာ္ႀကီးကို ခ်ိဳ႕တဲ့ခဲ့ၾကပါတယ္။ ပိုက္ဆံ ရိွရင္ေတာင္မွ မစားႏိုင္၊ မေသာက္ႏိုင္တဲ့ ဘ၀ပါ။

ဘစၥခစ္(ထ္) (ဘီစကြတ္)ဆိုရင္ က်ိဳကၠဆီ ဘစၥခစ္(ထ္) အက်ိဳးအပဲ့ေတြကိုေတာင္မွ အခါအခြင့္ သင့္မွ စားႏိုင္တဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးရယ္။

ဘယ့္ေလာက္အထိမ်ား ဆိုးသလဲဆိုရင္ ဘိလပ္ရည္ေတာင္ ၀၀လင္လင္ မေသာက္ခဲ့ရတဲ့ ေခတ္ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ ျဖတ္သန္းခဲ့ရပါတယ္။ အကုန္လံုးကို ျပည္သူပိုင္ သိမ္းလိုက္တဲ့အခါ ဘိလပ္ရည္လိုဟာမ်ိဳးေတာင္ ရွားပါးကုန္ျဖစ္တဲ့ ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္ႀကီးပါပဲ။

ကၽြန္ေတာ္က ဘိလပ္ရည္ထဲမွာ ခရီ(မ္)ဆိုဒါ စိမ္းစိမ္းကုိ အလြန္ႀကိဳက္ပါတယ္။ မႏၲေလးမွာ ေနစဥ္ ကေလးဘ၀၊ ျပည္သူပိုင္ မသိမ္းခင္ အဖ်ားအနားေလးကို မီလိုက္ခ်ိန္တုန္းက မႏၲေလး ေတာင္ပံကား ဘိလပ္ရည္စက္က ထုတ္တဲ့ ခရီ(မ္)ဆိုဒါကို အဘိုးအိမ္သြားရင္ ေသာက္ရပါတယ္။

ဘိလပ္ရည္ပုလင္းက အခုေခတ္ ပုလင္းေတြလို သံနဲ႔ လုပ္ထားတဲ့ အဖံုးနဲ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘာအဖံုးမွ မပါဘဲ ပုလင္းလည္ပင္းမွာ ေဂၚလီေလး တစ္လံုးပါပါတယ္။ သစ္သားနဲ႔ လုပ္ထားတဲ့ မိႈလိုပံုမ်ိဳး သစ္သားေခ်ာင္းနဲ႔ ထိပ္မွာ အျပား၀ိုင္းေလး တပ္ထားတဲ့ ကိရိယာေလးကို ပုလင္း၀မွာေတ့ၿပီး အေပၚကေန ေဖာင္းခနဲ ႐ိုက္ခ်လိုက္ရင္ ေဂၚလီေလးက ပုလင္းရဲ႕ ေျမာင္းကေလးအတိုင္း လိမ့္ဆင္းသြားၿပီး ပုလင္းလည္း ပြင့္သြားပါၿပီ။ အဲဒီ့အခါက်မွ ေရခဲထည့္ထားတဲ့ ခြက္ထဲ ငွဲ႔ထည့္ၿပီး ေသာက္ရတာပါ။

(အင္တာနက္ ေခတ္ႀကီးမွာက ရွာရ ေဖြရ လြယ္ေနၿပီမို႔ အဲသလို ေဂၚလီနဲ႔ ပုလင္း နမူနာကိုလည္း ရွာႏိုင္ေနပါၿပီ။ ပံုေလးကိုပါ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ အဲေတာ့မွ ေဂၚလီဆိုတာ ကုလားစကားမွန္းလည္း သိလိုက္ရတယ္။ သူတို႔က Goli Bottle လို႔ ေခၚေပတာကိုး။)3870874026_fe1affb4da_z

ေသာက္ရတယ္လို႔သာ ေျပာတာ၊ ဆယ္ခါ့ရံ တစ္ခါမွသာ ေသာက္ရတာမ်ိဳးမို႔ ငယ္ဘ၀ကတည္းက ေတးထားတာ တစ္ခုရိွတယ္။ လူႀကီးျဖစ္ၿပီး ကိုယ့္ပိုက္ဆံ ကိုယ္ကိုင္သံုးႏိုင္တဲ့ ဘ၀ ေရာက္ရင္ ခရီ(မ္)ဆိုဒါ အ၀ ေသာက္မယ္ေပါ့။

အဲ… အဲလို ေတးထားၿပီး ကိုယ့္ဘာသာ ေမ့ေနတယ္ဗ်။ လြန္ခဲ့တဲ့ ခုနစ္ႏွစ္၊ ရွစ္ႏွစ္မွ အဲဒါကို သတိရၿပီး ၂၄ လံုး တစ္ကတ္ကို ႏွစ္ခါ၊ သံုးခါ ၀ယ္ၿပီး အားရပါးရ ေသာက္လိုက္တာမ်ားဗ်ာ၊ အရသာရိွလိုက္တာ မေျပာပါနဲ႔ေတာ့။ ႏိုင္ငံျခား ေရာက္လို႔ သူတို႔ဆီက ဆိုင္ေတြမွာ ကိုယ့္ဘာသာ ထည့္ယူရတဲ့ ခရီ(မ္)ဆိုဒါစက္မ်ား ေတြ႕ရင္လည္း ကၽြန္ေတာ့္ခမ်ာ မေနႏိုင္ရွာဘူး။ မျဖစ္မေန ေသာက္ျဖစ္တယ္။ မွတ္မွတ္ရရ၊ ဆစ္ဒနီမွာတုန္းကရယ္၊ ေဟာင္ေကာင္မွာတုန္းကရယ္ေပါ့။

ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္မွာေတာ့ ခရီ(မ္)ဆိုဒါလည္း မလြယ္ခဲ့ပါဘူး။ အရွားဆံုးက စပတ္ကလင္လို႔ ျမန္မာေတြ အေခၚမ်ားတဲ့ သံပုရာဆိုဒါပါ။ အဲဒါက တကယ့္ ရွားပါးကုန္ပဲ။ ေနာက္တစ္မ်ိဳး အခုထက္ထိ လြမ္းေနေသးတာက Vimto ဆိုတာပါ။ သူ႔ေနရာမွာ Fruito ဆိုတာေတြ ေပၚလာေပမယ့္၊ အခုလည္း တခ်ိဳ႕ဆိုင္ေတြမွာ ရႏိုင္ေသးေပမယ့္ ငယ္ငယ္က ေမ့ေလာက္မွ တစ္ခါ ေသာက္ရတဲ့ Vimto အရသာကို မမီဘူးလိုပဲ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြဟာ ဘာဂါလည္း မသိခဲ့ဘူး။ ဘာဘီက်ဴးလည္း မသိခဲ့ဘူး။ ေပါက္ေဖာ္ဆိုင္ကဆိုလည္း အစိမ္းေၾကာ္၊ ေတာက္ေတာက္ေၾကာ္၊ ခ်ိဳခ်ဥ္ေၾကာ္၊ ကုန္းေဘာင္ႀကီးေၾကာ္ေလာက္သာ သိခဲ့တာကလား။ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ေလာက္ စားရရင္ကို ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္ အဟုတ္ႀကီး မွတ္ေနခဲ့ၾကတာ။

လမ္း ၄၀ နဲ႔ တ႐ုတ္တန္းက နည္းနည္းေလး လွမ္းေတာ့ ေရာက္သာ ေရာက္ဖူးေပမယ့္ တ႐ုတ္တန္းက အစားအစာေတြကို မက္ခံ မစားတတ္ခဲ့ေသးဘူး။ ဆာေတးဆိုတာေတာ့ ၁၉ လမ္းမွာ ရိွမွန္း သိေနပါၿပီ။ မက္ခံ စားေလာက္ေအာင္ ခံတြင္း မေတြ႕ခဲ့ဘူး။

ဆာေတးကို တကယ္ သေဘာက်သြားတာက အမဲသား ဆာေတးနဲ႔ ေတြ႕ေတာ့မွပဲ။ ၀က္ ဆာေတးနဲ႔ ဘာမွကို မဆိုင္ဘူး။ ေလးေလးပင္ပင္နဲ႔ တကယ္ အရသာရိွတာမ်ိဳးကလား။ အဲဒါက ေနာက္ပိုင္း အေနာက္တိုင္းသားမ်ားနဲ႔ ရင္းႏွီးလာရာက သူတို႔ ပြဲေတြမွာ တည္ခင္းတာကို စားဖူးသြားတာပါ။

ၾကက္ဋီကာ

(ၾကက္ဋီကာဆိုလို႔ ဆရာေသာ္တာေဆြလို ၾကက္တိုက္တာနဲ႔ ပတ္သက္တာ မဟုတ္ေၾကာင္း ဆက္ဖတ္ရင္ သိလာပါလိမ့္မယ္ ခင္ဗ်ား။ ဤကား စကားညႇပ္။)

ဒန္ေပါက္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ငယ္ငယ္ကတည္းက သိပ္ႀကိဳက္လွတာ မဟုတ္ဘူး။ အဓိကက ကၽြန္ေတာ္ ၾကက္သား မႀကိဳက္တာပဲ။ အေမကလည္း အားတိုင္း ၾကက္သားခ်က္တယ္၊ ေက်ာင္းအိပ္ ေက်ာင္းစား ေနခဲ့ရတုန္းကလည္း ထစ္ခနဲရိွ ၾကက္သားဟင္းပဲ စားရတယ္။ အဲေတာ့ ၾကက္သားလို႔ အသံၾကား႐ံုနဲ႔တင္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ စားခ်င္ ေသာက္ခ်င္စိတ္က ေပ်ာက္ၿပီးသားပဲ။ အဲေတာ့ ဒန္ေပါက္ဆိုရင္ ၾကက္သားတံုးႀကီး ျမင္ၿပီးေတာ့ကို စိတ္က မပါေတာ့တာ။

အဲ… အလွဴအိမ္မွာ ခ်က္တဲ့ အိုးႀကီးခ်က္ ၾကက္သားဟင္းမ်ိဳးက်ေတာ့ ႀကိဳက္မိျပန္သဗ်။ ေနာက္တစ္ခုက ကၽြန္ေတာ္က ၾကက္လည္ေခ်ာင္း႐ိုးတို႔၊ ေတာင္ပံ႐ိုးတို႔က် ႀကိဳက္ျပန္ေရာ။ ၾကက္သား အသားခ်ည္းျမင္ရင္သာ ဘယ္လိုမုန္းမိမွန္း မသိတာ။

စကားစပ္လို႔ ၾကက္သား စားပံု ေျပာရဦးမယ္။ ေမေမ့ရင္ေငြ႕ကို လံႈရင္း ႀကီးျပင္းရေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ၾကက္သားဆိုရင္ ရင္ပံုမွ အေကာင္း မွတ္တာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ခင္ဗ်။ ၾကက္ဆိုရင္ ရင္ပံုပဲ စားရမယ္ မွတ္ခဲ့တာကလား။

ဘယ္ဟုတ္မတံုး၊ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ ေလာက္ အဲလို ေနခဲ့ရာက အိမ္ေထာင္လည္း က်ေရာ ကၽြန္ေတာ့္ အိမ္သူက ၾကက္ဆိုရင္ ေပါင္မွ ေရြးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အစက သေဘာမေပါက္ဘူး။ သူစားေတာ့ ေကာင္းမွာပဲေလဆိုၿပီး လိုက္စားေတာ့မွ သေဘာေပါက္သြားတာ။

ရင္ပံုသားက လႈပ္ရွားမႈ မရိွတဲ့ ေနရာက လာတဲ့ အသားမို႔ ဖန္႔ဖန္႔ ဖြယ္ဖြယ္ႀကီးရယ္။ ေပါင္ကက်ေတာ့ လႈပ္ရွားေနတဲ့ ေနရာဆိုေတာ့ အသားက အမွ်င္လိုက္ကို စီးစီးပိုင္ပိုင္ ရိွတယ္။ အဲဒါကို ေကာင္းေကာင္း သေဘာေပါက္သြားတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ အခုဆို ကၽြန္ေတာ္ ရင္ပံု မစားေတာ့ဘူး။ ေပါင္ပဲ။

တကယ္အႀကိဳက္ဆံုးကေတာ့ ေတာင္ပံပဲ။ ေတာင္ပံ႐ိုးက အသားကလည္း ေပါင္သားလိုပဲ။ ဒါေပမယ့္ ေပါင္ထက္ ႏူးညံ့တယ္။ အ႐ိုးကလည္း ကိုက္လို႔ ပိုေကာင္းတယ္။

အသည္းအျမစ္ကေတာ့ နဂိုကတည္းက မႀကိဳက္တာပါ။ မလႊဲသာလို႔ စားရမယ္ဆိုေတာင္ အသည္းထက္ အျမစ္ကို ပိုဦးစားေပးမိေပမယ့္ တကယ္က တစ္စက္မွ မႀကိဳက္ဘူး။

ဆီဘူးကေတာ့ အသက္ ၄၀ ေလာက္အထိ မစားမိဘူးဗ်။ ဘာရယ္ မဟုတ္ဘူး၊ ေ၀ါဟာရနဲ႔တင္ ရြံ႕ေနတာ။ ၾကက္ဖင္လို႔ ဆိုသကိုး။ ဒါေပသည့္ဗ်ာ အရက္ေသာက္ရင္းနဲ႔ စားမိသြားေတာ့ လွ်ာလည္ သြားပါေရာလား။ အမေလး… သည္ေလာက္ ေကာင္းလို႔ လူေတြ စားၾကတာပါလား၊ ငါ့ႏွယ္ ႏွစ္ ၄၀ ေလာက္ ေနာက္က်ေလျခင္း ဆုိၿပီး ရင္ကြဲပက္လက္ေတာင္ ျဖစ္လို႔ရယ္။ 🙂 

ရင္ပံုတို႔၊ ေပါင္တို႔က ဒန္ေပါက္၀ယ္တဲ့အခါ အေရးႀကီးတယ္။ ေအာ္စီသံ႐ံုးမွာ အလုပ္လုပ္တုန္းက တစ္ခါတေလ ႐ံုးက လူေတြက ဒန္ေပါက္ ေကၽြးၾကတယ္။ ၀ယ္ခါနီးက်ရင္ သြား၀ယ္ေပးမယ့္ ႐ံုးက လူငယ္ေလးက ေမးေနက် စကားရိွတယ္။

“နႏၵာလိႈင္လား၊ ခိုင္သင္းၾကည္လား၊ အိႁႏၵာေက်ာ္ဇင္လား”တဲ့။

အစကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သေဘာမေပါက္ဘူး။ အဲဒီ့ေခတ္ ထင္ရွားတဲ့ မင္းသမီးေတြရဲ႕ အမည္နဲ႔ ၀ယ္ရမွာနဲ႔ကို သူက တြဲထားတာ။ ရင္ပံုရယ္၊ ေပါင္ရယ္၊ သတ္သတ္လြတ္ရယ္ အစီအစဥ္ အတိုင္းေပါ့ဗ်ာ။

တစ္ဖက္က စဥ္းစားျပန္ေတာ့လည္း

ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ အဲသလို အစစ အရရာ ခ်ိဳ႕ငဲ့ ပါးရွားတဲ့ဘ၀ကို ျဖတ္သန္းခဲ့စဥ္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြရဲ႕ ဘ၀ေတြဟာ ႐ိုးစင္းေအးခ်မ္းခဲ့ပါတယ္။

ျပင္ပေလာကႀကီးအေၾကာင္းကို ဘာမွမွ မသိဘဲကိုး။ ကၽြန္ေတာ္တင္ မသိတာ မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္အေမလည္း မသိဘူး။ အေဖကေတာ့ ေမယုစစ္သေဘၤာကို စကၤာပူမွာ ၾကံ႕ခိုင္ေရး သြားလုပ္တုန္းက ပါသြားဖူးတာမို႔ စကၤာပူကို ေရာက္ခဲ့ဖူးတယ္။ အေဖ့ဘ၀ရဲ႕ တစ္ခုတည္းေသာ ႏိုင္ငံျခား ခရီးစဥ္ေပါ့။

ဒါေပမယ့္ သူေရာက္ဖူးတဲ့ စကၤာပူဆိုတာလည္း ၁၉၅၀ ျပည့္ ၀န္းက်င္က စကၤာပူဆိုေတာ့ သာမန္ ဆိပ္ကမ္းၿမိဳ႕ေလးပဲ ရိွပါေသးတယ္။ အဲတုန္းက ရန္ကုန္ကမွ စကၤာပူထက္ အဆမ်ားစြာ သာေနခဲ့ေသးတာကိုး။

အဲေတာ့လည္း အေဖလည္း ကမၻာႀကီးအေၾကာင္း မသိဘူး။ ႏိုင္ငံျခား မဂၢဇင္းဆိုလည္း သိပ္ေတြ႕ဖူးတာ မဟုတ္ဘူး။

အေဖကေတာ့ ဖတ္သူ႔အႏွစ္ကို လေပးနဲ႔ ၀ယ္ခဲ့ပါတယ္။ တစ္ခါမွေတာ့ သူ ဖတ္ေနတာ မေတြ႕ခဲ့ဖူးတာလည္း အမွန္ပဲဗ်။

သည္အပိုင္းမွာ ေျပာၾကတာ

Minn Thaik ေမာင္ေအး ကေဖးေရွ႕ နားေလးက ပလက္ေဖါင္းေပၚေရာင္းတဲ့ ေဒၚအမီနာရဲ႕ မုန္႔တိုဇံေကာ မႀကိဳက္ဖူးလားဆရာ၊ ဘေရာင္းရႈးဂါးအတု ( မဆလသၾကား ) ျဖဴးထားတာေလး ပူပူေႏြးေႏြးဆို လႊတ္ေကာင္းသဗ်ာ

ATK အဲဒါေတာ့ စိတ္ထဲ စြဲမေနဘူးဗ်။ မုန္႔တိုဇံကို သိပ္မႀကိဳက္မိလို႔လည္း ျဖစ္လိမ့္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ႀကိဳက္တာက ပြဲေစ်းတန္းမွာ ေရာင္းတဲ့ အာပံု။ 🙂

စု စုေအး ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္မွာ လူျဖစ္တဲ့လူဆိုေတာ့ က်မလဲ ငတ္ပါတယ္ဆရာ

ဆရာေရးျပတာေတြ ဖတ္ပီး ဂလုဂလု ျဖစ္သြားပါေၾကာင္း

ATK ဒါမွ အရသာရိွတဲ့ စာ မဟုတ္ရင္ ဘယ္လိုစာမ်ိဳးကို အရသာရိွတယ္လို႔ ေျပာမွာလဲ ေဒၚ စု ရယ္ေနာ္… ဂလု ဂလု ျဖစ္ေစတဲ့ ရသစာေပဆိုတာမ်ိဳးက အရွားသား မဟုတ္လား

စု စုေအး ဒါေပါ့ ဒါေပါ့ ရသစာေပ စစ္စစ္

Minn Thaik ခရီ(မ္)ဆိုဒါ က ျပည္သူ႔မုန္တိုက္ကေရာင္းတဲ့ အီကလဲယားမုန္႔ႀကီးေတြစားၿပီး ေသာက္မွ မိုက္တာ အဘ ထိုစဥ္က … ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ထဲေကၽြးတဲ့ အီကလဲယားတို႔ဆိပ္သားပါ့ဖ္တို႔က ပိုေကာင္းသတဲ့

Soe Myat Myo Shwe 10 km ေလာက္ေျပးၿပီးျပန္အလာ ဗိုက္ေဟာင္းေလာင္းနဲ႕ ဘတ္စ္ကားေပၚမွ ဖတ္လိုက္ပါမယ္ေလလို႕ ဖတ္မိတာ ငါးပါးေမွာက္တာပဲ။ ဗိုက္ထဲက ဂလြီဂလြမ္နဲ႕ သြားရည္ေတြ ခဏခဏၿမိဳခ်ရ … အေရးထဲ ကားက ပိတ္ေနေသးတယ္။ ဪ … ကုသိုလ္မ်ား ႐ွာ႐ွာၾကံၾကံ မေကာင္းခ်က္။

Maung Maung Myint မီးျခစ္ေက်ာက္ခြဲတမ္း ဒူးယားစီးကရက္ကို အိမ္ေထာင္စုဇယားအတိုင္း အလိပ္ေရခြဲတမ္းတို႔၊ အပ်ိဳႀကီးေတြအိမ္ စြပ္က်ယ္လက္ျပတ္မဲေပါက္တာတို႔၊ လူပ်ိဳႀကီးအိမ္ အထက္ဆင္မဲေပါက္တာတို႔၊ ယိုးဒယားျခင္းဆိုတ့ဲ ပလတ္စတစ္ျခင္းကို ယုယုယယ ကိုင္ရတာတို႔… သီးသန္႔ ေရးပါဦး။

ATK အဲဒါေတာ့ ဆရာပဲ ေရးပါေတာ့ မသံုးလံုးဆရာ Myint ေရ… ကၽြန္ေတာ္ ျပန္စဥ္းစားေသးတယ္ဗ်။ အဲဒီ့ေခတ္ ျပည္သူ႔ဆိုင္၊ သမဆိုင္ေတြအေၾကာင္း၊ မဲႏိႈက္တာေတြအေၾကာင္း၊ ဘာမွ အမွတ္တရ ေပၚမလာေတာ့ဘူး ဆရာေရ႕။

စု စုေအး ျပည္သူ႔ဆိုင္က ဆီတိုင္ကီႀကီးေတြ အၿမဲ ညစ္ပတ္ေနတာ မွတ္မိတယ္ ဟီးးး

Saw Zar Li ၂ ပုိဒ္ေလာက္ ဖတ္ၿပီးေရာ ထမင္းအရင္ေျပးစားထားရတယ္…မဟုတ္ရင္ ငတ္ႀကီးက် ေဝဒနာေတြ ပိုဆိုးလာမွာစိုးလို ့

Moemakha Hlaing ခရီမ္ဆိုဒါကို ကြ်န္မ မွတ္မိတယ္။ ေဂၚလီလံုးပိတ္တဲ့ဟာလည္း ေသာက္ဖူးတယ္။ အရသာ တကယ္ ေကာင္းတယ္။ အခုထိ စြဲေနတုန္း။ ဗင္တိုကိုေတာ့ ရန္ကုန္မွာ မေသာက္ဖူးဘဲ ၅ တန္းေလာက္မွာ သံုးဆယ္ကို သြားလည္ရင္း ပထမဆံုး ေသာက္ဖူးတာ။ ၉၁-၉၂ ခုႏွစ္ေလာက္က ငပလီက ဘိလပ္ရည္စက္ရံု ပိတ္ကာနီးေလး ငပလီေရာက္ခဲ့တာ။ အဲဒီမွာ ဖ႐ူတိုေရာ ဗင္တိုေရာ ေသာက္ဖူးတယ္။ ပက္ဆီ မေရာက္ေသးတဲ့ ငပလီကို ေရာက္ခဲ႔ဖူးစဥ္ကေပါ့။ ေကာ္ဖီမစ္စ္ေတြ ထိုင္းကသြင္းကာစ အခ်ိန္ေလးေပါ႔။

Kyi Kyi Khin သမ်ားလဲ ၾကက္ဆို ေပါင္ပဲ ႀကိဳက္တယ္။ ေတာင္ပံနဲ႔ လက္ေမာင္းသားေလးလဲ ႀကိဳက္ပါတယ္။ အဲဒါေတြက ကင္မွ ပိုႀကိဳက္တာ။

စု စုေအး နႏၵာလွိဳင္ပဲ ေပါင္ေဒ ခ်ေလာက္ေတ မစားပု ဘုန္းနိမ့္လိမ့္မယ္

Htar Htar Myint အရသာရွိေသာစာဆိုတာ သည္စာမ်ိဴးပဲ ဖတ္ရင္းနဲ႔ကို သြားရည္က်လာၿပီ

Aung Myint Than က်ိဳကၠဆံဘီစကစ္အက်ိဳးအေၾကတစ္ထုပ္ကို ငါးက်ပ္နဲ႔ ဝယ္စားရတယ္။ ၾကည္ၾကည္ဆိတ္ႏို႔ဘီစကစ္ဆို အရသာအလြန္႐ွိ။ ေက်ာက္တိုင္ႏို႔ဆီ လူရည္ခြၽန္ႏို႔မႈန္႔ တို႔နဲ႔ ငယ္ဘဝကို ျဖတ္သန္းလာခဲ့ရပါတယ္။ ဖ႐ူတိုကို အရမ္းႀကိဳက္တယ္။ သမဆိုင္က လက္ဝါးတံဆိပ္ဖိနပ္ကို စီးခဲ့ရတယ္။ ႐ွား႐ွားပါးပါး သမဆိုင္က ဆီကို ဓာတ္ခဲ တိုင္ကပ္နာရီ တစ္လုံး မဲေပါက္ဖူးတယ္။ ခုခ်ိန္ထိ ေကာင္းတုန္း …

KayThi Aye ေတာ္ေတာ္ဆိုးတဲ့ စာေရးဆရာ။ ဖတ္ရင္းနဲ႔ သြားရည္ေတြ မ်ိဳခ်ေနရတယ္။ ရန္ကုန္ေရာက္မွ အကုန္လိုက္ေကြၽး၊ စားပစ္လိုက္မယ္။

Nilar Tin ငယ္ငယ္တုံးကစားခဲ့တဲ့ လမ္းေဘး သေရစာေတြ ဖတ္ရင္းနဲ႕သြားရည္က်မိပါတယ္။ အခုေတာ့ ၿမိဳ႕ထဲလည္းမေရာက္၊ သေရစာလည္း မစားရ။ ဆရာ့စာဖတ္ျပီး အလြမ္းဘဲေျဖေနရပါတယ္။ ပပဝင္း႐ုပ္႐ွင္႐ုံေဘး ႐ွားမီးကိတ္မုန္႔ဆိုင္က အေဆာ့တကိတ္ကို လည္းေကာင္း၊ နန္းသီတာ ဆိပ္ကမ္းကေရခဲမုန္႔ကိုလည္းေကာင္း ဆင့္ပြား လြမ္းမိပါေတာ့တယ္႐ွင္။

Advertisements
No comments yet

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: