Skip to content

အေဟာင္းထဲက အစုပ္ေတြ – ၉

26 May 2015

၂၀၁၅ ခုႏွစ္ ဧၿပီလ ၁၈ ရက္ (ဇင္းမယ္)

ေမေမ့ကိုေတာင္ ပညာေပးတဲ့ေကာင္

ကၽြန္ေတာ္က ငယ္ေပါင္းဆိုေတာ့ အေၾကာင္း သိတယ္။ စကားေျပာရင္ေတာင္ သူက ႏိုင္ခ်င္တယ္။ သူကသာ ခ်ယ္လွယ္ထားခ်င္တယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို ဘယ္ေတာ့မွ စကားႏုိင္မလုခဲ့ဘူး။ တစ္သက္လံုး အေလွ်ာ့ေပးၿပီး ေပါင္းခဲ့ပါတယ္။

ေနာက္ၿပီးေတာ့ လူေတြကိုလည္း သူက ခ်ယ္လွယ္တတ္ျပန္တယ္။ ဘယ္သူနဲ႔ ဘယ္သူနဲ႔က ေပါင္းလို႔ ရမယ္၊ ဘယ္သူနဲ႔ ဘယ္သူကျဖင့္ အစပ္တည့္မွာ မဟုတ္ဘူး ဆိုၿပီး သူက ၾကားေခ်ာင္က ၀င္ ဆံုးျဖတ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ေပါင္းလို႔အဆင္ေျပမယ့္သူလုိ႔ သူယူဆသူကိုဆို သူကပဲ မိတ္ဆက္ေပးတယ္။ အဆင္ မေျပမယ့္သူေတြလို႔ ယူဆရင္ အဲဒီ့ႏွစ္ေယာက္ မဆံုျဖစ္ေအာင္ေတာင္ သူက စီမံတယ္။ အဲလိုပါ။

ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်ယ္လွယ္တာမ်ားဆို ရည္းစားကိစၥအထိ ပါတယ္။ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ တကယ္စတြဲဖူးတဲ့ တကၠသိုလ္ပထမႏွစ္တုန္းက ကၽြန္ေတာ့္ရည္းစားဟာ တကယ္ေတာ့ သူကုလားဖန္ထိုးလိုက္တာပါ။ သူနဲ႔ ေဆြရိပ္မ်ိဳးရိပ္မကင္းတဲ့ အတန္းေဖာ္ မိန္းကေလးကို သူက ကၽြန္ေတာ့္နာမည္နဲ႔ စာေရး၊ သူကပဲ စာေပးခဲ့ရာက ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ အဆင္ေျပသြားခဲ့တာေပါ့။ (အေသးစိတ္သိခ်င္ရင္ေတာ့ ခ်စ္သူ႔ရင္ခြင္ ရွာပံုေတာ္ကိုသာ ျပန္လည္ကိုးကားေတာ္မူၾကပါေတာ့ဗ်ာ။)

ေက်ာင္းၿပီးမွလည္း ကၽြန္ေတာ့္ ရည္းစားကိစၥကို ခ်ယ္လွယ္လိုက္ျပန္ပါေသးတယ္။ အဲဒီ့အခ်ိန္က ကၽြန္ေတာ္ ဘြဲ႕လြန္ သင္တန္းတစ္ခု တက္ေနခ်ိန္ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ရည္းစား ရိွပါတယ္။ (ဒါလည္ အသုဘမွာ ေတြ႕တဲ့ အခ်စ္ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ခ်စ္သူ႔ရင္ခြင္ ရွာပံုေတာ္မွာ ေဖာ္ျပၿပီး ျဖစ္ပါတယ္ခင္ဗ်။) အဲဒီ့ ရည္းစားကို ေမေမက တစ္စက္မွ သေဘာမက်ပါဘူး။ သားသမီးကို ဆင္စီး ျမင္းရံေစခ်င္တဲ့ မိဘေစတနာလုိ႔ပဲ လြယ္လြယ္ ဆိုၾကပါစို႔ရဲ႕ဗ်ာ။

ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာလို႔ မရေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ျမင္သမွ်လူကို ေမေမက နတ္သံေႏွာေတာ့တာေပါ့။ ျမင္သမွ်လူဆုိတာ တကယ့္ကို ေတြ႕သမွ်လူကို ေျပာတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ နည္းနည္းေလးပဲ သိတဲ့သူ ျဖစ္ဦး၊ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔စကား နားမေထာင္တဲ့ အေၾကာင္း၊ ဘယ္လိုမွ သံုးမရတဲ့ မိန္းမနဲ႔ တြဲေနေၾကာင္း ဟုတ္တာ နည္းနည္း၊ မဟုတ္တာ ခပ္မ်ားမ်ားေလးနဲ႔ေပါ့။ လူတစ္ေယာက္ကို တစ္ႀကိမ္ေတြ႕လို႔ တစ္ခါ ေျပာၿပီး႐ုံနဲ႔လည္း မၿပီးဘူး။ ဆယ္ခါ ဆံုရင္ ဆယ္ႀကိမ္ ထပ္ေျပာတာမ်ိဳး။

အဲေတာ့ သည္ဒဏ္ကို အခံရဆံုးက ကိုေရႊဘိုနီျဖစ္ေနတယ္။ သူ ကၽြန္ေတာ့္ဆီ ဖုန္းဆက္လုိ႔ ေမေမနဲ႔ တိုးတဲ့အခါမွာလည္း ေမေမက သူ႔ကို သည္ကိစၥပဲ အျမဲ ေျပာတတ္ပါတယ္။ အဲေတာ့ အဲဒီ့ေကာင္ အခံရဆံုးေပါ့။

သည္မွာတင္ သူက ကုလားဖန္ထိုးျပန္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ တက္ေနတဲ့ ဘြဲ႕လြန္ သင္တန္းမွာ အခ်ိန္ပိုင္း ဆရာမ ၀င္လုပ္ေနသူတစ္ေယာက္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို သူက ေအာင္သြယ္လိုက္ျပန္တာပါ။

အခ်ိန္က အခ်ိန္ေကာင္း ျဖစ္သြားတယ္။ ေမေမ့ရဲ႕ တိုက္စစ္ေတြေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ အေတာ္ စိတ္ညစ္ေနခ်ိန္။ မူလကတည္းက မိန္းကေလးေတြနဲ႔ ပတ္သက္လာရင္ ဘယ္သူ႔ကိုမဆို အလြယ္တကူ စိတ္ပါတတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ဉာဥ္ေလးကိုလည္း သူက သိထားတာ ျဖစ္ေနေတာ့ ႏွစ္ခါေတာင္ သူ မႀကိဳးစားလုိက္ရပါဘူး။ ဟိုကလည္း ဆက္ရက္ ေတာင္ပံက်ိဳးျဖစ္ေနေတာ့ အဲဒီ့မွာတင္ လက္ရိွတြဲေနတဲ့ ရည္းစားကို ျဖတ္ၿပီး သူေအာင္သြယ္တဲ့ ေနာက္တစ္ေယာက္နဲ႔ တြဲျဖစ္သြားပါေရာလား။ (ဒါလည္း အေသးစိတ္ကို ခ်စ္သူ႔ရင္ခြင္ ရွာပံုေတာ္မွာသာ ဖတ္႐ႈေတာ္မူၾကပါေတာ့။)

ေမေမေတာ့ အခ်ီႀကီး ထိတဲ့ ပြဲပါပဲ။ (ဒါကေတာ့ ခ်စ္သူ႔ရင္ခြင္ရွာပံုေတာ္မွာ မပါခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းပါ။) ကိုေရႊဘိုနီ ေမေမ့ကို ပညာေပးလိုက္တဲ့ ပြဲလို႔ေတာင္ ဆိုရမလား မသိဘူး။

ျဖစ္ပံုက သည္လို။ ကၽြန္ေတာ္တြဲေနတဲ့ တစ္ေယာက္ကို ေမေမ သေဘာမက်တာက ဆင္းရဲလို႔ရယ္၊ ဆယ္တန္း မေအာင္၊ ဘြဲ႕မရလို႔ရယ္ပါ။

ေက်ာင္းထုတ္ခံရတဲ့ သူ

သည္ေနရာမွာ ဘုိနီ တစ္ေယာက္ ဆယ္တန္းေအာင္လ်က္ကနဲ႔၊ သူ႔တစ္ဘ၀လံုး ကၽြန္ေတာ့္ကို အႀကိမ္ႀကိမ္ ေျပာခဲ့သလို ေအာင္ေတာ့လည္း အမွတ္ေပါင္းမွာ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ ေလးမွတ္ အသာနဲ႔ ေအာင္ခဲ့ပါလ်က္ကနဲ႔ ဘြဲ႕မရခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းကို ထည့္ေျပာဖို႔ လိုပါလိမ့္မယ္။ အရာရာမွ အ႐ံႈးမေပးခ်င္သူႀကီး ကိုေရႊဘိုနီ႔အတြက္ အဲဒီ့အခ်က္က သူ႔ရင္ထဲမွာ တေငြ႕ေငြ႕နဲ႔ မခံခ်ိ မခံသာ ျဖစ္ခ်င္စရာ ေကာင္းေနခဲ့ပံုပါပဲ။

အမွန္ေတာ့ သူက နဂိုကတည္းက ေက်ာင္းစာကို စိတ္ပါလွသူတစ္ေယာက္ေတာ့ မဟုတ္တာ အမွန္ပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲ ၀တၱရားရိွလို႔ ေက်ာင္းေနခဲ့တဲ့ သေဘာမ်ိဳးေလာက္သာ ျဖစ္ပါတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ပထမႏွစ္ တက္ေနခိုက္မွာ သူက မူးယစ္ေဆး သံုးပါတယ္။ သံုးတာမွ အေၾကာထဲကို ေဆးထိုးၿပီး သံုးတဲ့အဆင့္ပါ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ေခတ္က မူးယစ္ေဆးကို ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္က ေလဟာျပင္ေစ်းမွာတင္ အလြယ္တကူ ၀ယ္လို႔ ရတဲ့ေခတ္ခင္ဗ်။ မူးယစ္ေဆးဆိုရင္ ဘိန္းနဲ႔ ဘိန္းျဖဴေလာက္သာ အဓိက ထားတဲ့ေခတ္ပါ။ ျမန္မာ့ ေဆး၀ါး လုပ္ငန္းလုိ႔ ေခၚတဲ့ ႏိုင္ငံပိုင္ ေဆး၀ါး လုပ္ငန္းက ထုတ္တဲ့ ခိုမက္သာဇင္ ေခ်ာင္းဆိုးေပ်ာက္ေဆးနဲ႔ ပက္သဒီး(န္) ထိုးေဆးတို႔ကိုေတာ့ မူးယစ္ေဆး၀ါး စာရင္းထဲ မသြင္းေသးတဲ့အျပင္ အစိုးရ ေဆးဆိုင္ေတြကတစ္ဆင့္ ၀ယ္လို႔ ရႏိုင္ပါေသးတယ္။

အစိုးရေဆးဆိုင္ေတြက ၀ယ္လုိ႔ရတယ္လို႔ ဆိုတဲ့အတြက္ လူတိုင္း အလြယ္တကူ ၀ယ္လို႔ ရတယ္လို႔ေတာ့ မေအာက္ေမ့ပါနဲ႔။ ဆုိရွယ္လစ္ေခတ္ႀကီး ျဖစ္တာမို႔ ေခ်ာင္းဆိုး ေပ်ာက္ေဆးေတာင္မွ ခြဲတမ္းနဲ႔ ေရာင္းတာပါ။ ပက္သဒီး(န္)လိုဟာမ်ိဳးက်ေတာ့ ေထာက္ခံစာေတြ၊ ဘာေတြ၊ ညာေတြ လုိခဲ့မွာေပါ့ဗ်ာ။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ပိုင္ရာ ပိုင္ေၾကာင္းနဲ႔ေတာ့ ၀ယ္မယ္ဆို ၀ယ္လို႔ရတဲ့ သေဘာေတာ့ ရိွသဗ်။

အစိုးရဆိုင္မွာသာ လူတိုင္း အလြယ္တကူ လိုသေလာက္ ၀ယ္မရ ရိွရမယ္၊ ေမွာင္ခိုေစ်းလို႔ ေခၚတဲ့ ေလဟာျပင္မွာေတာ့ ၀ယ္လို႔ လြယ္ပါတယ္။ အဲဒီ့ ပက္သဒီး(န္)ကို ကိုေရႊဘိုနီတို႔ အုပ္စုက သံုးစြဲၾကတာပါ။

ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ပထမႏွစ္မွာ စာအုပ္ႀကီးသမား၊ ဆရာ၀င္းဦး စကားနဲ႔ ေျပာရင္ “စာတစ္အုပ္တည္းသမား”လုပ္လို႔ ေကာင္းေနခ်ိန္ေပါ့။ ကိုယ္က်င့္တရားေတြ၊ စံေတြနဲ႔ ကိုင္ေပါက္ခ်င္တဲ့ ဉာဥ္နဲ႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခု ကံေကာင္းတာက သူတို႔ မူးယစ္ေဆး စသံုးခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္က “ဘ၀သမား”လည္း ျဖစ္ေနျပန္ေတာ့တာပါပဲ။ အေဖ မရိွေတာ့တဲ့အတြက္ ပထမႏွစ္ ေက်ာင္းသားဘ၀မွာတင္ အရွင္လတ္လတ္ လမ္းေပၚ ေရာက္သြားၿပီး အငွားယာဥ္ေမာင္းကာ ကၽြန္ေတာ္တို႔သားအမိႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ စား၀တ္ေနေရးအတြက္ ေန႔စဥ္ ၀င္ေငြ ရွာေနသူ ျဖစ္ေနပါၿပီ။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ “ဧရာမ တာ၀န္ရိွသူႀကီး”လို႔ ထင္မွတ္မွားေနတဲ့ အခ်ိန္ပါ။

ေနာက္ထပ္ ကံေကာင္းတာက အကြက္သိပ္ျမင္တဲ့ ကိုေရႊဘိုနီဟာ ဒါမ်ိဳးကို ကၽြန္ေတာ္ ခါးသီးမယ္ဆုိတာ ျမင္ထားၿပီးသားမို႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို အေဖာ္မစပ္တဲ့အျပင္ ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕မွာလည္း တစ္ခါဆုိ တစ္ခါဖူးမွ မူးယစ္ေဆး မသံုးခဲ့ဖူးပါဘူး။

သူကေတာ့ တအားကို သံုးေနခဲ့ပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္လည္း သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ရဲ႕ ဘ၀တစ္သက္တာ ခင္မင္ခဲ့ၾကတဲ့ သက္တမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ ထိုးမလို ႀကိတ္မလိုအထိ တစ္ႀကိမ္တစ္ခါ ျဖစ္ဖူးခဲ့ပါတယ္။ ခ်ယ္လွယ္ထိန္းခ်ဳပ္ခ်င္သူႀကီးကို မူးယစ္ေဆး မလုပ္ဖို႔ တားရာမွာ ကၽြန္ေတာ့္ဘက္က ပညာသား မပါဘဲ တုတ္ထိုး အိုးေပါက္ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ႀကီး ဆန္႔က်င္ ကန္႔ကြက္ တားျမစ္ဖို႔ အားထုတ္ခဲ့မိတဲ့အတြက္ ေမာင္မင္းႀကီးသား ေဒါသူပုန္ထပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ထိုးမလို ႀကိတ္မလို ျဖစ္ကုန္ပါေတာ့တယ္။

ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ေစတနာနဲ႔ ေျပာတာကို ျဖစ္ရေကာင္းလားဆုိၿပီး ေဒါပြသြားပါတယ္။ ဒါနဲ႔တင္ ျဖစ္ကုန္ၾကပါေရာလား။ အနားမွာ ရိွတဲ့ အတန္းေဖာ္ေတြ ၀ိုင္းဆြဲထားၾကလို႔သာ တကယ္ ထိုးတဲ့အဆင့္အထိ ေရာက္မကုန္တာပါ။

သူ မူးယစ္ေဆး သံုးေနခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို ခပ္ေရွာင္ေရွာင္ ေနလိုက္ပါတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ပထမႏွစ္ စာေမးပြဲ ေျဖခ်ိန္မွာ ေမာင္မင္းႀကီးသားက မူးမူး႐ူး႐ူးနဲ႔ စာေမးပြဲ လာေျဖပါတယ္။ အခုေခတ္စကားနဲ႔ ေျပာရင္ေတာ့ “စြတ္ေကာင္းေနၿပီး” လာေျဖတာပါ။ လက္ေတြ႕ ေျဖရတဲ့ ေန႔ပါ။

အေကာင္းလြန္ေနေတာ့ သူ႔ကိုယ္သူ ဘာလုပ္လုိ႔ လုပ္မိမွန္း မသိတာပဲလား၊ ဒါမွမဟုတ္ အရာရာကို စီမံ အကြက္ခ် လုပ္ကိုင္တတ္သူႀကီး သတိလစ္သြားတာပဲလားေတာ့ မသိဘူး။ ခိုးခ်ဖို႔ ယူလာတဲ့ တစ္ႏွစ္စာ လက္ေတြ႕ သင္႐ိုးတစ္ထပ္ကို သူ႔ဆီက စာေမးပြဲခန္း ေစာင့္သူက မိသြားပါေတာ့တယ္။ သာမန္အားျဖင့္ ဘိုနီက ရည္မြန္ပါတယ္။ ေခ်ငံပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေကာင္းေနတဲ့ မူးယစ္ေဆးရိွန္က ဘယ္ေလာက္မ်ားေနလု႔ိ ဘယ္လို လြဲကုန္သလဲေတာ့ မသိဘူး၊ စာေမးပြဲခန္းေစာင့္တဲ့ ဆရာ/ဆရာမနဲ႔ ေျပလည္ေအာင္ ေျပာလုိုက္ဆုိလိုက္ရင္ ၿပီးႏိုင္လ်က္ကနဲ႔ စာေမးပြဲခန္းထဲက အထုတ္ခံလုိက္ရတဲ့အျပင္ ေက်ာင္းတက္ခြင့္လည္း ႏွစ္အကန္႔အသတ္နဲ႔ (သံုးႏွစ္လား မသိ) အပိတ္ခံလုိက္ရပါေတာ့တယ္။

သူနဲ႔ တစ္တန္းတည္းမို႔ သူ အထုတ္ခံရခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို ေတြ႕လိုက္ပါတယ္။ အဲဒီ့အခ်ိန္က သူ႔မ်က္ႏွာက ထီမထင္တဲ့ မ်က္ႏွာပါ။ အခုေတာင္ ျပန္ျမင္ေယာင္မိေသးတယ္။ “ေကာင္း”ေန၊ အႀကီးအက်ယ္ “ကြဲ”ေနတာလည္း ေသခ်ာတဲ့ မ်က္ႏွာပါ။ “စာတစ္အုပ္တည္းသမား”ကၽြန္ေတာ္က စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႔သာ အသာၾကည့္ေနလိုက္ပါတယ္။

သူ႔ပါမစ္နဲ႔ ေရးတာေနာ္

အဟဲ… သူ သိပ္ေအာင္ျမင္ထင္ရွားလာတဲ့အခါ သူ႔အေၾကာင္းကို ေမးျမန္းၿပီး စာအုပ္ ထုတ္ရာမွာေတာ့ ဒါေတြ ပါမလာပါဘူး။ ဒါ့အျပင္ သူ႔မ်ိဳး႐ိုးစဥ္ဆက္ တအားခ်မ္းသာခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းကိုလည္း ထိန္ခ်န္ထားခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီ့စာကို ဖတ္မိၿပီး သူ႔ကို ေတြ႕ဆံုေမးျမန္းခဲ့တဲ့ စာေရးသူကို ေျပာေတာ့ အဲဒီ့ စာေရးသူက ညည္းပါတယ္။

“ေအာင္မေလးဗ်ာ… သည္စာအုပ္ေလးထဲပါတဲ့ သူ႔အေၾကာင္း စာမ်က္ႏွာေလး ၂၀ ေလာက္ေတာင္ အႀကိမ္ႀကိမ္ ျပန္ျပင္ေပးထားရတာဗ်။ သူ႔အတြင္းေရးမွဴးဆိုတဲ့ သူေတြနဲ႔ အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ သြားေတြ႕ရ၊ ဟိုနား ျပင္ေပးပါဦးဆို ျပင္ရ၊ သည္နား ျပင္ေပးပါဦးဆို ျပင္ရနဲ႔… ခင္ဗ်ားေျပာသလို ေစ့ေစ့ေပါက္ေပါက္ ေမးဖို႔ေတာ့ စိတ္ေတာင္ မကူးရဲဘူးဗ်ာေရ႕”တဲ့။

ဟုတ္ေလာက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သူနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ အတိုတစ္ပုဒ္ေရးေတာ့ေတာင္ သူတို႔ကို “သူၾကြယ္”လုိ႔ ေရးလိုက္တဲ့အတြက္ လင္ေရာ မယားကပါ ကန္႔ကြက္ၾကတာ ခံရဖူးပါေသးတယ္။ သူေဌးေလာက္ေရးရင္ ေတာ္ေရာေပါ့ဆုိပဲ။ 😀 

သူ႔ေအာင္ျမင္မႈနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေတြ႕ဆံုေမးျမန္းခန္း စာအုပ္ထဲမွာ ပါလာတဲ့ အေၾကာင္းအရာကို ဖတ္ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို ေျပာခဲ့ေသးတယ္။ သူ မူးယစ္ေဆးစြဲခဲ့တာ၊ မူးယစ္ေဆးေၾကာင့္ တကၠသိုလ္ပထမႏွစ္နဲ႔ ေက်ာင္းထုတ္ခံခဲ့ရေပမယ့္ ဘ၀ပ်က္မသြားဘဲ မယိမ္းမယိုင္ ထူေထာင္ ေအာင္ျမင္လာခဲ့တယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ဟာ လူငယ္ေတြအတြက္ အင္မတန္ အဖိုးတန္တဲ့ အေတြ႕အၾကံဳေတြ ျဖစ္တာမို႔ ထိန္ခ်န္ဖို႔ မသင့္ဘူးလုိ႔။ သူက ရယ္ပဲ ေနပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း “ေအး… မင္း ထုတ္မေျပာခဲ့ေပမယ့္ ငါ မင္းအေၾကာင္း ေရးတဲ့အခါက်ရင္ေတာ့ အဲဒါေတြ ထည့္ေရးမွာေနာ”လို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္အေၾကာင္းကို ကၽြန္ေတာ့္ထက္ေတာင္ ပိုသိတဲ့ ေက်းဇူးရွင္ကလည္း ျပန္ေျပာပါတယ္။

“ေရးေပါ့ကြာ။ ငါ တားလည္း မင္းက ေရးမယ့္ေကာင္ဆိုေတာ့ မတားပါဘူး။ မင္းေရးခ်င္သလို ေရးေပါ့”တဲ့။

အခု ကၽြန္ေတာ္ ေရးတာဖတ္ၿပီး သူ႔ဘက္က က်လိက်လိ ျဖစ္ေနသူေတြမ်ား ရိွေနမယ္ဆုိပါရင္ သူ႔ပါမစ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ေရးတာမွန္း သိၾကေစခ်င္ပါတယ္ခင္ဗ်။ 😀 

သူ႔အငုပ္စိတ္ကိုမွ သြားဆြရက္ေလျခင္း

ေက်ာင္းထုတ္ခံရၿပီးတဲ့ေနာက္ ေက်ာင္းျပန္တက္ႏိုင္တဲ့ သက္တမ္းေစ့ေတာ့ သူ စာေပးစာယူ တက္ဖို႔ ေလွ်ာက္လႊာေတြ ဘာေတြ တင္၊ ေက်ာင္း၀င္ခြင့္ေတြ ဘာေတြ ရလိုက္ပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ သူက ဘ၀အတြက္ စတင္ ႐ုန္းကန္ အားထုတ္ေနၿပီမို႔ တစ္ေၾကာင္း၊ အေလလိုက္လို႔ ေကာင္းေနတာမို႔ တစ္ေၾကာင္းတို႔ေၾကာင့္ ေက်ာင္း၀င္ခြင့္ရတဲ့ အဆင့္မွာပဲ ရပ္သြားခဲ့ပါတယ္။

ၿပိဳင္ခ်င္ဆုိင္ခ်င္ ႏိုင္ခ်င္စိတ္ ႀကီးမားလွသူ သူ႔အတြက္က လူတကာ ဘြဲ႕ရေနတဲ့ ေခတ္မွာ သူ ဘြဲ႕မရႏုိင္ခဲ့တာ အတြက္ သူ႔အသည္းေထာင့္ တစ္ေနရာမွာ ဆူးစူးေနခဲ့မွာလည္း ေသခ်ာပါတယ္။ ပိုဆိုးတာက သူ႔ဇနီးက မဟာဘြဲ႕အထိ တက္ယူလုိက္ျပန္တာပါပဲ။ သူ႔ဇနီးကလည္း အသြင္တူလုိ႔ အိမ္သူ ျဖစ္လာသူပီပီ အႏိုင္ယူတတ္ပါတယ္။ တျခား ဘာနဲ႔မွ မႏိုင္ရေတာင္ စကားနဲ႔ေတာ့ သူ႔ကို အႏိုင္ယူေလ့ ရိွပါတယ္။ အဲေတာ့ သင္း ရင္ထဲမွာ အဲဒီ့ ဘြဲ႕ကိစၥက အစိုင္အခဲ တစ္ခု ျဖစ္ေနေလာက္တယ္။

သည္အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္အေမက ဆယ္တန္းမေအာင္၊ ဘြဲ႕မရတဲ့ ျပစ္မႈနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ တြဲေနသူကို “အေသဖဲ့”တာေတြ နားမဆံ့ေအာင္ ၾကားေနရတဲ့အခါ ကိုေရႊဘိုနီရဲ႕ အနာကို ဆြသလို ျဖစ္မွာလည္း အေသအခ်ာပါ။ သည္မွာတင္ သူက ကၽြန္ေတာ့္ အခ်စ္ေရးကို ကုလားဖန္ ထိုးထည့္လိုက္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္ ဘြဲ႕လြန္သင္တန္းမွာ အခ်ိန္ပိုင္း ဆရာမ လုပ္ေနသူဆိုကတည္းက အဲဒီ့ အမ်ိဳးသမီးက ႏွစ္ဘြဲ႕ရပါ။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီ့အမ်ိဳးသမီးရဲ႕ ဖခင္ကလည္း မဆလ aခတ္ဦးတုန္းက ရာထူးတာ၀န္အႀကီးႀကီး ရယူခဲ့ဖူးသူပါ။ ဆိတ္ၿငိမ္ရပ္ကြက္မွာ အိမ္ႀကီးရခိုင္နဲ႔ ေနတဲ့သူေပါ့။

အဟဲ… အေမ ပက္လက္လန္တာက အဲဒီ့အမ်ိဳးသမီးက တစ္စက္ကေလးမွ မလွရွာတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူလုိခ်င္တဲ့ ေအာက္ပါ အရည္အခ်င္းအျပည့္နဲ႔ဆိုေတာ့ အေမ့ခမ်ာ မေျပာသာေတာ့ပါဘူး။ မေျပာသာတဲ့ ၾကားက ေျပာျဖစ္ေအာင္ေတာ့ ေျပာပါေသးတယ္။ “ခမ်ာ ေတာ္ေတာ္ မလွရွာဘူးပဲကိုးကြယ္”တဲ့။ 🙂

တကယ္ေတာ့ အဲဒီ့အမ်ိဳးသမီးရဲ႕ လွတဲ့အပိုင္းေလးေတြက အေမ အလြယ္တကူ ျမင္ႏိုင္တဲ့ ေနရာမွာမွ ရိွမေနတာကုိးေလ။ 😀

ျမင္ေယာင္ေနဆဲ ငွဲ ငွဲ

ညစ္ပတ္တာေတြ ေလွ်ာက္မစဥ္းစားၾကနဲ႔ဗ်ာ။ အဲ… ဒါေပမယ့္ နည္းနည္းေတာ့ ညစ္ပတ္မလား မသိဘူး။

အဲဒီ့အမ်ိဳးသမီး တစ္ကိုယ္လံုးမွာ အလွဆံုးက ခ်ိဳခ်ိဳပါ။ တကယ္ပါဗ်ာ၊ ခုေျပာ ခုျပန္ျမင္ေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္တစ္သက္မွာ ခ်ဳိခ်ိဳေပါင္းမ်ားစြာကို အျပင္မွာ အရင္းအတိုင္း ျမင္ဖူးပါတယ္။ (ၾကြားတယ္လို႔ ထင္ခ်င္လည္း ထင္ပါ။ မတတ္ႏိုင္ဘူး။)

သို႔ေသာ္ အဲဒီ့အမ်ိဳးသမီးေလာက္ လွတာေတာ့ သည္တစ္သက္မွာ သည္တစ္ခါပဲ ေတြ႕ဖူးပါသဗ်ာ။ အဲဒါကို ေျပာလိုက္တာပါ။ အခုဆုိရင္ေတာ့ သူလည္း ၆၀ ေလာက္ ရိွေနၿပီမို႔ အရင္လို ဘယ္လွပါေတာ့မလဲေနာ္။ အဲ့တုန္းက ဒစ္ဂ်စ္ထယ္(လ္) ခယ္မရာေတြ မေပၚေသးတာ နာသဗ်ာ။ မဟုတ္ရင္ ဓာတ္ပံု႐ိုက္ယူထားလိုက္ခဲ့မိမွာ အေသအခ်ာပဲဗ်။ စာဖတ္သူ မိတ္ေဆြေတြလည္း ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာ လြန္မလြန္ အကဲျဖတ္ႏိုင္မွာေပါ့။ ခုေတာ့… ခုေတာ့… 😛 

အဲဒါက ေနာက္ သူနဲ႔ အဆင္ေျပသြားမွ ျမင္ရတဲ့ အလွေပါ့ဗ်ာ။ မ်က္ျမင္မွာ ဘယ္လုိမွ မလွတာကို ကၽြန္ေတာ္က ဘာ့ေၾကာင့္ႀကိဳက္သလဲလုိ႔ ေမးစရာ ရိွပါတယ္။

ေျပာခဲ့တဲ့အတိုင္း အေမ့ရဲ႕ ေန႔စဥ္ တိုက္ကြက္ၾကားမွာ အလူးအလိမ့္ခံေနရတဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ ယိမ္းယိုင္ေနတာလည္း ပါတယ္။ ကိုယ့္ဆရာမ ကိုယ္ ျပန္ ရည္စားထားရမွာမုိ႔ စိတ္လႈပ္ရွားစရာ ေကာင္းေနတာလည္း ပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ ေအာက္ပါအရည္အခ်င္းေတြနဲ႔ ကိုင္ေပါက္ၿပီး ေမေမ့ကို ရြဲ႕ခ်င္တဲ့စိတ္လည္း ပါတယ္။

ခ်ဥ္းကပ္လိုက္တဲ့အခါ ကိုေရႊဘိုနီ ေအာင္သြယ္ထားတဲ့အတြက္ ဘာမွ အခက္အခဲ မရိွေတာ့ဘဲ ရက္ပိုင္းေလးနဲ႔တင္ အဆင္ေျပသြားပါေတာ့တယ္။

ကိုေရႊဘိုနီတစ္ေယာက္ လူရိပ္လူကဲကို ေကာင္းေကာင္း နားလည္ၿပီး လုိသလို ခ်ယ္လွယ္သြားတတ္ပံုေလးေတြရဲ႕ အေကာင္းဆံုး နမူနာ ျဖစ္လိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္။

ေက်းဇူးရွင္ ရာမ(ဘူမိေဗဒ)

သည္လုိေျပာတဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာ သူ လံုးလံုး ၾကည့္လုိ႔မရသူ တစ္ေယာက္လည္း ပါျပန္ေသးတယ္။ အဲဒီ့လူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ခင္မင္ ရင္းႏွီး ေပါင္းသင္းေနတာကိုလည္း သူတစ္စက္မွ မႀကိဳက္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ႏႈတ္ကကို ဖြင့္ေျပာပါတယ္။ “ငါ အဲဒီ့လူကို မႀကိဳက္ဘူး”တဲ့။

အသားလြတ္ႀကီး မႀကိဳက္တာလို႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္ခံယူပါတယ္။

သူမႀကိဳက္သူကိုေတာ့ နာမည္မွန္နဲ႔ ထုတ္ေရးပါ့မယ္။ သူလည္း ကၽြန္ေတာ့္ ေက်းဇူးရွင္ထဲမွာ ပါပါတယ္။

သူငယ္ခ်င္းလို႔သာ ေျပာရတယ္၊ တကယ္က သူက ကၽြန္ေတာ့္ထက္ အသက္ ငါးႏွစ္မက ႀကီးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဆယ္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀မွာ သူက တကၠသို္လ္ တတိယႏွစ္လားေတာင္ ေရာက္ေနပါၿပီ။

ကၽြန္ေတာ္က ဆရာဦးထြန္းဦးေက်ာ္နဲ႔ တအားရင္းႏွီးပါတယ္။ ဆရာဦးထြန္းဦးေက်ာ္ရဲ႕ တစ္ဦးတည္းေသာ ႏွမက ဘူမိေဗဒ တက္ေနခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ ကဗ်ာေတြ ေရးထားတဲ့ စာအုပ္ကို အဲဒီ့အစ္မႀကီးကို ေပးထားပါတယ္။ ကိုယ့္ကဗ်ာ ဖတ္မယ့္သူ မရိွေတာ့ ဖတ္မယ့္သူကို ေပးလိုက္တာပါ။ အဲဒီ့ ကဗ်ာစာအုပ္က ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ဘူမိေဗဒ ဌာနမွာ ေက်ာင္းတက္ေနတဲ့ အစ္မႀကီးရဲ႕ အတန္းေဖာ္ ကဗ်ာ၀ါသနာရွင္ေတြ႕ လက္ထဲ ေရာက္သြားရာကေန အဲဒီ့ အစ္ကိုႀကီးက ကၽြန္ေတာ့္ ကဗ်ာေတြကို သူတို႔ စုထုတ္တဲ့ “ေနနန္းသိရ္ေလာ ကန္မွာေသာ္၀္”ဆိုတဲ့ စာကူးစက္လက္လွည့္စာအုပ္ထဲမွာ ယူသံုးလိုက္ၾကပါေတာ့တယ္။

လူကသာ ဆယ္တန္းရိွေသးတာ၊ ကၽြန္ေတာ့္ကဗ်ာေတြကေတာ့ တကၠသိုလ္ေတာင္ ေရာက္သြားပါေရာလား။

အဲဒီ့ ကဗ်ာစာအုပ္ကို စီစဥ္ထုတ္ေ၀သူက ရာမ (ဘူမိေဗဒ)ဆိုတဲ့ အစ္ကိုႀကီးပါ။ သူနဲ႔ လူခ်င္း မဆံုဖူးပါဘူး။ ဆရာ့ႏွမကတစ္ဆင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကဗ်ာေတြ စာအုပ္ထဲ ထည့္ခ်င္တယ္လုိ႔ ေျပာပါတယ္။ ထည့္ေပါ့။ ဘ၀င္ေတာင္ ေလဟပ္သြားေသးတယ္။ တယ္ေတာ္တဲ့ ငါပါလားလို႔ေတာင္ ေသြးနားထင္ ေရာက္သြားေသး။ ေဟး ေဟး…

အဲလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ တကၠသိုလ္ေရာက္ေတာ့ သူ႔ကို သြားရွာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တက္ရတာက အခု ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ဗိုလ္တေထာင္နယ္ေျမလုိ႔ ေခၚတဲ့ ေက်ာင္းမွာ။

သည္အပိုင္းမွာ ေျပာၾကတာေလးေတြ…

၂၀၁၅ ခုႏွစ္ ဧၿပီလ ၁၉ ရက္ (ဇင္းမယ္)

ယဥ္ေက်းမႈအဆင့္၊ စိတ္ဓာတ္အဆင့္ ျမင့္သူမ်ားနဲ႔ ေနရျခင္းသည္လည္း

ေက်ာင္းသားေတြကို ရန္သူလို႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ဗိုလ္ေန၀င္းနဲ႔ အေပါင္းပါမ်ားဟာ စစ္တပ္က လူေတြ ျဖစ္တာနဲ႔ အညီ ေက်ာင္းသားေတြကို တစ္စုတစ္စည္းတည္း မထားေရးဆိုတဲ့ မဟာဗ်ဴဟာေျမာက္ စီမံကိန္းကို သဘာ၀ သမိုင္းတကၠသိုလ္ (အခု ရန္ကုန္တကၠသုိလ္ လိႈင္နယ္ေျမထင္တယ္)မွာ ပထမႏွစ္ေတြ ထားျခင္းနဲ႔ စတင္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆယ္တန္းေအာင္တဲ့ ႏွစ္က်ေတာ့ ဒုတိယဆင့္အျဖစ္ သမိုင္းမွာတင္ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ ဗိုလ္တေထာင္က လုပ္သားေကာလိပ္ေနရာကို တခ်ိဳ႕တစ္၀က္ ခြဲပုိ႔လိုက္ပါေတာ့တယ္။ ဗိုလ္ေန၀င္းရဲ႕ သားေျမး အစဥ္အဆက္ေတြ အဲဒီ့ ဗ်ဴဟာကို ဆက္လက္ အေကာင္အထည္ေဖာ္သြားပံုကေတာ့ ကေန႔ တစ္ျပည္လံုးမွာ တကၠသိုလ္ေတြ ဆယ္ဂဏန္းနဲ႔ ပြထကုန္ေတာ့သာ ၾကည့္ပါေတာ့ဗ်ာ။

ကၽြန္ေတာ္ ပထမႏွစ္ ေရာက္စမွာ ပထမဆံုး လုပ္တဲ့အလုပ္က အဲဒီ့ ကိုရာမကို သြားရွာတာပါ။ သူတို႔ ဘူမိေဗဒ ေက်ာင္းသားေတြက သမိုင္းေကာလိပ္မွာ တက္ရတာမို႔ သမိုင္းေက်ာင္း၀င္းထဲ ေရာက္သြားပါတယ္။

မွတ္မိေနပါေသးတယ္။ ဘူမိေဗဒေဆာင္ေတြရဲ႕ ေလွကားေထာင့္ခ်ိဳးတစ္ေနရာမွာ တုိက္ပံုအမည္းကို ေကာ္လာပါ အျပာႏုေရာင္ အရိပ္ပန္းအက်ႌနဲ႔ တဲြဖက္ ၀တ္ဆင္ထားၿပီး ေကာ္ကိုင္း မ်က္မွန္၊ မွန္သား အျပာႏုေရာင္ကို တပ္ထားတဲ့ အသက္ခပ္ႀကီးႀကီး၊ အရပ္အေမာင္း ေကာင္းေကာင္း၊ အသားညိဳညိဳ ေက်ာင္းသားႀကီး တစ္ေယာက္ဟာ ျပည္လွေဖရဲ႕ နတ္ရွင္ေနာင္ သီခ်င္းကို အက်ဟဲေနပါတယ္။ သူ႔ေဘးမွာေတာ့ ၀က္ျခံ ထူလဗ်စ္နဲ႔၊ သူနဲ႔ မတိမ္းမယိမ္း ေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္လည္း ရိွေနပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ ေမးစမ္းၾကည့္တဲ့အခါ သီခ်င္းဆုိေနသူဟာ အဲဒီ့ ရာမ (ဘူမိေဗဒ) ကိုယ္ေတာ္တိုင္ ျဖစ္ေနပါေတာ့တယ္။ တကယ့္ကို အပ္က် မတ္က်ပါခင္ဗ်။

သူနဲ႔ အဲဒီ့တစ္ေခါက္ပဲ ဆံုလိုက္ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဆံုၿပီး မ်ားမၾကာခင္မွာ သူက ေထာင္ထဲကို ေရာက္သြားလို႔ပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပထမႏွစ္ တက္ခါစမွာပဲ မိႈင္းအေရးေတာ္ပံု ျဖစ္ပါတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း ေက်ာင္းသားေတြကို ဖမ္းပါတယ္။ ေထာင္ထဲပို႔ပါတယ္။ ဒါဟာ ဗိုလ္ေန၀င္းရဲ႕ သားေျမးအစဥ္အဆက္မ်ား ႏိုင္ငံေရးကို ကိုင္တြယ္ေျဖရွင္းပံုပါပဲ။ သိပ္ကို ယဥ္ေက်းတဲ့သူမ်ား၊ စိတ္ဓာတ္အဆင့္အတန္း ျမင့္မားလွၾကသူမ်ားေပကိုးခင္ဗ်ာ။

အဖံုးနဲ႔ အတြင္းသား ၀ိေရာဓိ

ကိုရာမ ေထာင္ကထြက္လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အေတာ္တြဲျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္ ခင္ပါတယ္။ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို ညီငယ္တစ္ေယာက္လို ေဖးမ ဆက္ဆံပါတယ္။ တကယ့္ ပကတိ အစ္ကိုႀကီးပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ႀကိဳက္တဲ့အခ်က္က ကိုရာမဟာ အင္မတန္ ႐ိုးသားေျဖာင့္မတ္ပါတယ္။ တိုက္ပံု၀တ္တာ အလြန္၀ါသနာပါ၊ မ်က္မွန္ျပာႀကီးကို တပ္ၿပီး ဟိတ္ထုတ္ေပမယ့္ သူ႔အေျပာအဆိုနဲ႔ စိတ္ရင္းက ပြင့္လင္း႐ိုးသားလွပါတယ္။

အဲဒါကို ဘာေၾကာင့္မွန္း မသိဘူး၊ ကိုေရႊဘိုနီက ၾကည့္မရဘူးခင္ဗ်။ သူနဲ႔ စကားလည္း ငါးခြန္း ျပည့္ေအာင္ မေျပာဖူးခဲ့၊ ရင္းႏွီးစြာ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံဖို႔ဆိုတာ ေ၀လာေ၀းပါ။

ကိုရာမကေတာ့ ဘိုနီနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ သူေသသြားတဲ့အထိ ဘာဆို ဘာမွ မေျပာဖူးခဲ့ပါဘူး။ ဘိုနီကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ကိုရာမနဲ႔ ေပါင္းတာကို မႀကိဳက္တဲ့အေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ့္ကိုသာမက အေမ့ကိုပါ ေျပာခဲ့ဖူးပါတယ္။ ခက္တာက အေမကိုယ္တိုင္ကလည္း ကိုရာမကို ခင္တာပါပဲ။ ေအးေရာေပါ့…

ေျပာခ်င္တာက ဘိုနီ႔မွာ ဖြင့္ထားတဲ့ စိတ္ မရိွဘူးလို႔ ယူဆစရာ အခ်က္ကေလး တစ္ခ်က္ပါ။ လူတစ္ေယာက္ကို အေျခာက္တိုက္ ျမင္ျမင္ခ်င္း ၾကည့္မရဘူးဆိုတာေတာ့ လူတိုင္း ျဖစ္ဖူးမယ္ ထင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ျဖစ္ဖူးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာက်ေတာ့ ထူးဆန္းတာက တခ်ိဳ႕ ကၽြန္ေတာ္ ျမင္ျမင္ခ်င္း ၾကည့္မရခဲ့သူေတြဟာ တကယ္ေပါင္းၾကည့္ေတာ့မွ အင္မတန္ ႏွစ္လို ခင္မင္စရာ ေကာင္းေနတတ္သလို အျမင္မွာ သိပ္ခ်စ္ဖို႔ ေကာင္းတဲ့သူေတြဟာ တကယ္ေပါင္းၾကည့္တဲ့အခါက်ေတာ့မွ ကိုယ္နဲ႔ အစပ္မတည့္သူေတြ ျဖစ္ေနတတ္တာပါပဲ။

သိုးေဆာင္းစကားမွာေတာ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို အဖံုးၾကည့္႐ံုနဲ႔တင္ ဆံုးျဖတ္လို႔ မရဘူးလို႔ ေျပာေလ့ရိွပါတယ္။ အေပြးျမင္ အပင္သိဆိုတဲ့ ျမန္မာစကားလည္း ရိွပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါက လူေတြနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ အခါခပ္သိမ္း မမွန္ႏိုင္ဘူးလုိ႔ ထင္မိတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ကသာ မမွန္ႏိုင္ဘူး ထင္ေနတာ၊ ကၽြန္ေတာ့္ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ သူ႔ကိုယ္သူ အပိုင္တြက္ထားပါတယ္။ သူ ျမင္တာ မွန္ရမယ္ေပါ့။

သူ႔လိုသာ ေျပာၾကေၾကးဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ ျမင္ျမင္ခ်င္း ၾကည့္မရတဲ့သူက သူ႔ဇနီးပါ။ ဘယ္လိုမွကို မ်က္စိထဲ အခ်ိဳးမေျပပါဘူး။ သူ႔ဇနီးက သူနဲ႔ ပထမႏွစ္ေက်ာင္းသားဘ၀ (သူ ေက်ာင္းထုတ္မခံရခင္) ကတည္းက တြဲခဲ့တဲ့သူပါ။ သူ႔ဇနီး ေက်ာင္းတက္ေနတဲ့ ေလးႏွစ္တာလံုးလံုးမွာလည္း သူက လာလာေနတာမို႔ အျမဲ ေတြ႕ေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီ့ ေလးႏွစ္လံုးလံုး အဲဒီ့မိန္းမကို နည္းနည္းမွ ၾကည့္မရခဲ့ပါဘူး။

အဲ… သူနဲ႔ ညားေတာ့ အဲဒီ့မိန္းမလည္း ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္လာပါေရာလားဗ်ာ။ အဲေတာ့က်ေတာ့မွ အဲဒီ့မိန္းမဟာ အလြန္႐ိုးမွန္း အမွန္း သိသြားၿပီး အရမ္းခင္ဖို႔ေကာင္းမွန္း သိသြားပါတယ္။ ဘယ္လို လုပ္မတံုး။

လူဆိုတာေတာ့ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ဘယ္လိုမွ မတူႏိုင္တဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ္မွန္တယ္၊ သူမွားတယ္လို႔ ဆိုလိုက္တာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ လူ႔စ႐ိုက္သဘာ၀ကို ပံုေဖာ္ဖြဲ႕ဆိုတာ သက္သက္ပါပဲ။ အထူးသျဖင့္ ဘိုနီဆိုတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ ပင္ကိုသဘာ၀ကို ထင္ရွားေအာင္ ဖြင့္ဆိုတာ ျဖစ္ပါတယ္။

သူက သူ႔ကိုယ္သူေတာ့ အေတာ္သိတဲ့သူ၊ တတ္တဲ့သူလုိ႔ ထင္ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကိုယ့္ကုိယ္ကိုယ္ အဲလို တစ္ခါတစ္ေလ ထင္မိေယာင္မွားခဲ့ဖူးတာမို႔ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္နဲ႔ နားလည္ပါတယ္။

ဒါေပသည့္ ဆိုခဲ့တဲ့အတိုင္း ကၽြန္ေတာ္က ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေ၀ဖန္ေရး အင္မတန္ သန္တဲ့အျပင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လည္း ဘယ္တုန္းကမွ မညႇာတတ္တာမို႔ ကိုယ့္အားနည္းခ်က္ကိုလည္း ကိုယ့္ဘာသာ သိလာမိတတ္ပါတယ္။ သည္အခါမွာ ငါသိ ငါတတ္ဆိုတဲ့ စိတ္ကေလးက ဘယ္ေလာက္ကေလး ေဖးေဖး ထမိသြားသြား၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဘြားခနဲ ျပန္ျပန္ျမင္မိေနတတ္တယ္။

ေနာက္တစ္ခ်က္က ကၽြန္ေတာ္က အႏိုင္လိုခ်င္သူလည္း မဟုတ္ဘူး။ ၿပိဳင္ဖို႔လည္း သိပ္စိတ္၀င္စားတာမ်ိဳး မဟုတ္ဘူး။ အဲေတာ့ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ခ်ယ္လွယ္ဖို႔ အားမထုတ္ဘူး။ ဘိုနီ႔ကိုဆို ေရွ႕မွာ ေျပာခဲ့တဲ့အတိုင္း အျမဲတေစ အေက်ာေပးထားခဲ့တာ။

အဲသလို အေက်ာေပးထားလ်က္ကနဲ႔ ဘယ္အရာမွာျဖစ္ျဖစ္ သူက အႏိုင္လိုခ်င္ပါတယ္။ ယုတ္စြအဆံုး ႏုိင္ငံေရး အယူအဆေတြမွာေတာင္မွ သူေျပာတာမွ အမွန္ လုပ္တတ္ခ်င္တယ္။

ကၽြန္ေတာ္က သူနဲ႔ဆို ဖက္ကို မေျပာပါဘူး။ သူသာအမွန္၊ က်န္တဲ့သူအမွားဆိုတဲ့ သူ႔အယူ၀ါဒကို တစ္စြန္းတစ္စမွ မထိပါးမိေအာင္ အသာေလး ၿငိမ္ေနလိုက္ပါတယ္။ ေအးတာေပါ့။ ေမာင္မင္းႀကီးသားလည္း ေက်နပ္၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း စိတ္ထဲက က်ိတ္ျပံဳး။ ဘယ္ေလာက္ နိပ္သလဲ။

ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္

သူနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရတာ တစ္ခ်က္လည္း ရိွဖူးတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဘြဲ႕ယူတဲ့ အခ်ိန္မွာပါ။

ကၽြန္ေတာ္ ဘြဲ႕ယူတာကုိ လိုက္ခဲ့ပါရေစလို႔ သူက အေလးအနက္ ေတာင္းဆိုခဲ့တဲ့ အျဖစ္ပါပဲ။ သူ႔အစ္မႀကီးက ဆရာ၀န္ပါ။ သူ႔အစ္မ ဘြဲ႕ယူတုန္းကလည္း သူ လိုက္ခြင့္ မရခဲ့ဘူးတဲ့။ သူ႔အစ္ကိုကေတာ့ ဘြဲ႕မရပါဘူး။ သူ႔အစ္မေလးကလည္း သိပၸံဘြဲ႕ရပါပဲ။ မမေလး ဘြဲ႕ယူေတာ့လည္း သူ လိုက္ခြင့္ မရခဲ့ဘူး။ အဲေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဘြဲ႕ယူတဲ့အခါ သူလိုက္ခဲ့ခ်င္တယ္၊ ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္ ခန္းမထဲ ေရာက္ဖူးခ်င္တယ္လုိ႔ သူေျပာခဲ့တာပါ။

လိုက္ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္တက္ေတာ့ လိုက္ပါသူက ေမေမနဲ႔ အဲဒီ့ေကာင္ပါ။ အဲတုန္းက ႐ိုက္ခဲ့တဲ့ သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ႏွစ္ေယာက္တြဲ ပံုေလးကို သူမဆံုးခင္ တစ္ႏွစ္ေလာက္ အလိုမွာ လူမႈ ကြန္ရက္မွာ ျပန္တင္ေပးလိုက္ေတာ့ ေမာင္မင္းႀကီးသား ကၽြန္ေတာ့္ကို ေက်းဇူးတင္စကားဆိုခဲ့ပါေသးတယ္။

ကၽြန္ေတာ္က ဆိုခဲ့တဲ့အတိုင္း ကိုယ့္အေၾကာင္း ကိုယ္သိသူပါ။ အဲဒီ့ဘြဲ႕ဟာ အလကားဘြဲ႕မွန္း ကၽြန္ေတာ္ အသိဆံုးေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ တစ္လံုးမွ မတတ္တဲ့ ဘာသာရပ္အတြက္ အသားလြတ္ႀကီး ရလာတဲ့ ဘြဲ႕ျဖစ္ပါတယ္။ ဗိုလ္ေန၀င္းရဲ႕ ပညာတတ္မ်ား ဗံုးေပါလေအာျဖစ္ေရးမူ၊ ဗိုလ္ေန၀င္းရဲ႕ ပညာတတ္နာ ေရာဂါကို အထုပ္ျဖည္တဲ့ မူအရ တကယ့္ပညာတတ္ေတြ ေနရာမရေရးမွာ အုတ္အေရာေရာ ေက်ာက္အေရာေရာေတြ ထည့္ေပးတဲ့နည္းကို သံုးခဲ့တာပါ။

ဗိုလ္ေန၀င္းနဲ႔ ေခတ္ၿပိဳင္ ႏိုင္ငံေရးသမား အားလံုးက ပညာတတ္ႀကီးေတြပါ။ အဲဒါကို ဗိုလ္ေန၀င္းက ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း ဘိုနီရဲ႕ ဘြဲ႕ရမ်ားအေပၚ မ်က္မုန္းက်ိဳးနည္းကားနဲ႔ အေတာ္မ်က္မုန္းက်ိဳးပါတယ္။ သူ အာဏာ ရလာတဲ့အခါမွာေတာ့ ပညာတတ္ေတြကို ေျမာင္းထဲအေရာက္ပို႔နည္းအျဖစ္ ဆယ္တန္းကို ဗံုးေပါလေအာ အေအာင္ေပး၊ တကၠသိုလ္မွာလည္း ဗံုးေပါလေအာ ဘြဲ႕ေပးတဲ့ စနစ္ကို က်င့္သံုးလိုက္ပါေတာ့တယ္။ ဘြဲ႕ယူစာတမ္း မေရးဘဲ၊ ဘာစီမံခ်က္မွ ကိုယ္တိုင္ဖန္တီး ေရးဆြဲမျပ၊ ဘာ ဘာသာရပ္စာအုပ္မွ မဖတ္ရဘဲ မူလတန္း ေက်ာင္းသားေတြလို အေမး-အေျဖေလးေတြ က်က္ေျဖ႐ံုနဲ႔ ဘြဲ႕ရခဲ့တဲ့သူ ဘာတန္ဖိုး ရိွမွာလဲဗ်ာ။

အဲေတာ့ ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္ သြားတက္တယ္ဆိုတာ ဂုဏ္ယူခ်င္လွတဲ့ အေမ ေက်နပ္ေအာင္ရယ္၊ မေတြ႕တာ ၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ အတန္းေဖာ္ေတြနဲ႔ ေဟးလား ၀ါးလားလုပ္ရေအာင္ရယ္ သြားတက္တာပါ။ ဂုဏ္ယူျခင္း အလ်ဥ္း မရိွေတာ့ပါဘူး။ တကယ္ ဘြဲ႕ယူၿပီး ထြက္လာေတာ့ ဘြဲ႕၀တ္စံုႀကီး ခၽြတ္၊ ကားေပၚပစ္ထည့္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ အင္မတန္ သေဘာက်တဲ့ အေနာက္တိုင္း ၀တ္စံုနဲ႔သာ ဓာတ္ပံုေတြ လိႈင္ေပါလယ္ေအာင္ ႐ိုက္ခဲ့ပါတယ္။

ဘြဲ႕၀တ္စံု မဆင္ျမန္းႏိုင္တဲ့ ဘိုနီ႔အတြက္လည္း ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္ခန္းမထဲက ထြက္ၿပီး မၾကာခင္မွာ ဘြဲ႕၀တ္စံုႀကီး ခၽြတ္ပစ္လုိက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔စိတ္ထဲမွာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘြဲ႕၀တ္႐ံုနဲ႔ ျမင္ရၿပီး မခ်ိတင္ကဲ ျဖစ္ေနမွာ စိုးလုိ႔ပါ။

ကၽြန္ေတာ္က ဘယ္သူ႔ကိုမွ ဂ႐ုမစိုက္သလုိ၊ လူမထင္တတ္သလို ေဆာင့္ၾကြားၾကြား အေတာ္ႏုိင္ေမယ့္ တကယ္တမ္းမွာ အဲသလို လူစားမ်ိဳးပါ။ အထူးသျဖင့္ ကိုယ့္ထက္ နိမ့္တယ္လုိ႔ ယူဆထားမိတဲ့အခါမွာ စာနာ ညႇာတာၿပီး အျမင့္ကို တင္ေပးတတ္ပါတယ္။

ဘိုနီက ေတာ္ပါတယ္။ ေနရာတုိင္းေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့ဗ်ာ။ သူလည္း ဘုရား ရဟႏၱာမွ မဟုတ္တာေလ။ သို႔ေပမယ့္ သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ့္ထက္ နိမ့္တဲ့သူအျဖစ္ ျမင္ထားပါတယ္။ အနီးကပ္ေပါင္းေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းဆိုေတာ့ သူ႔အားနည္းခ်က္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္ သိေနတယ္။ အဓိကကေတာ့ သူ႔ရဲ႕ အေတြးအေခၚပိုင္းကို နိမ့္တယ္လုိ႔ ျမင္ပါတယ္။ ကြန္ျမဴနစ္စကားနဲ႔ ေျပာရင္ေတာ့ သူ႔မွာ ဓနရွင္လူတန္းစား ဉာဥ္ အျပည့္နဲ႔ေပါ့။

သူ႔ဘ၀မွာ တစ္ခါမွ မငတ္ဖူးဘူး။ စားရမဲ့ ေသာက္ရမဲ့ မေနခဲ့ရဖူးဘူး။ လမ္းေဘးမွာလည္း သူ မအိပ္ဖူးပါဘူး။ သူမ်ားအိမ္လည္း ကပ္မေနဖူးဘူး။ တစ္ဘ၀လံုး ကိုယ့္အိမ္ကိုယ့္ရာနဲ႔၊ စားစရာ ေသာက္စရာ ဖူဖူလံုလံုနဲ႔ ေနသြားခဲ့သူပါ။

အဲေတာ့ ဘ၀အျမင္ခ်င္းယွဥ္ရင္ သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္က နိမ့္တယ္လို႔ အျမဲယူဆပါတယ္။ အဲဒါ ငယ္ငယ္ကတည္းကပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္လည္း ကၽြန္ေတာ့္အေပၚမွာ အျမဲအႏိုင္ယူခ်င္တတ္တဲ့ သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ မေျပာဘဲ အစစ အရာရာမွာ အေလွ်ာ့ေပးခဲ့တာလည္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သူ ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်ယ္လွယ္ခ်င္တိုင္း ခ်ယ္လွယ္ေနသမွ်ကိုလည္း မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး လုိက္ေလ်ာေနခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ ရည္းစားႏွစ္ေယာက္ကိစၥကေတာ့ သူအဲသလို ခ်ယ္လွယ္တာက ႏွစ္ေယာက္စာတည္းဆိုေတာ့ နည္းေတာင္ နည္းေသးတယ္ မွတ္သဗ်။ 🙂 😀 

ဘာ၀နာ

သူခ်ယ္လွယ္တတ္ပံုကေတာ့ သူ႔စီပိုးကိုေတာင္ သူခ်ယ္လွယ္ႏိုင္ခဲ့ပါေသးတယ္။ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ေလာက္ စီပိုးနဲ႔ ေနသြားတယ္ဆိုတာ ႏွယ္ႏွယ္ မွတ္လို႔ပါ။ သူအင္မတန္ႀကိဳက္တဲ့ ေဆးလိပ္နဲ႔ အရက္ကို တိခနဲ ျဖတ္ခ်လုိက္ၿပီး သူ႔အသက္ကို ပိုးေမြးသလုိ ေမြးယူခဲ့တာ အင္မတန္ ခ်ီးက်ဴးစရာ ေကာင္းလွပါတယ္။ သူ႔ေရာဂါကို အေကာင္းဆံုး ေဆး၀ါးေတြနဲ႔ လစဥ္ ေငြ သိန္းေပါင္းမ်ားစြာ အကုန္ခံၿပီး အံတုခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာ အသဲအစားထိုး ကုသမႈအထိ ခံယူခဲ့တယ္။ သည္မွာလည္း သူ႔ေရာဂါကို သူ ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ကိုကိုဆံုးသြားခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ သိလိုက္တယ္။ (သူ႔အစ္ကိုကို သူေခၚသလို ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ကိုကိုလို႔ပဲ တစ္သက္လံုး ေခၚခဲ့ပါတယ္။ သူ႔အစ္မေတြကိုလည္း သူေခၚသလိုပဲ မမႀကီးနဲ႔ မမေလးလုိ႔ ေခၚခဲ့တဲ့အထိ သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔က ရင္းခဲ့ဖူးတာပါ။) သည္ေကာင္ သြားေတာ့မယ္ဆိုတာပါ။

ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာင္ ကိုကိုဟာ စံနမူနာ ယူခဲ့ရတဲ့သူ ျဖစ္တာမို႔ သူ႔အတြက္ဆို ေျပာစရာ မရိွပါဘူး။ သူက သူ႔အစ္ကိုကို သိပ္ခ်စ္ပါတယ္။ သူ႔အစ္ကိုကလည္း အူလမ္းေၾကာင္း ကင္ဆာကို အံတုၿပီး ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အသက္ရွင္ ေနထိုင္သြားခဲ့သူပါ။ အစာေဟာင္းစြန္႔တဲ့ အူအပိုင္းကို ျဖတ္ေတာက္ ထုတ္ပယ္လုိက္ၿပီး လူေကာင္းတစ္ေယာက္လို ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ ေလာက္အထိ ေနသြားခဲ့တာပါ။

အဲဒီ့ကိုကို တိမ္းပါးသြားခ်ိန္မွာ သူ႔ ထိခိုက္မႈကို ကၽြန္ေတာ္ ဖ်တ္ခနဲ သတိထားလိုက္မိတယ္။ အရာရာကို ခ်ယ္လွယ္ လႊမ္းမိုး ပိုင္စိုးခ်င္တဲ့၊ အႏိုင္ရခ်င္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းဟာ ဗ်ာဓိနဲ႔ မရဏရဲ႕ သေဘာကို ပထမဆံုးအႀကိမ္အျဖစ္ ေစာေၾကာမိသြားခဲ့တယ္လုိ႔ ထင္ပါတယ္။

အဲဒီ့ေနာက္မွာေတာ့ သူ႔က်န္းမာေရးက ယိုင္လဲ ၿပိဳဆင္းလာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ၾကားေနခဲ့ရတယ္။ တစ္ခ်ီမွာ ကၽြန္ေတာ္ေတြ႕လိုက္ေတာ့ သူမ်က္ရည္က်တာကို ျမင္လုိက္ရပါတယ္။ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ေပါင္းလာခဲ့တာ ႏွစ္ ၄၀ ေက်ာ္လို႔ ၄၅ ႏွစ္ထဲကိုေတာင္ ေရာက္ေနပါၿပီ။ အဲဒီ့ ၄၅ ႏွစ္တာ ကာလအတြင္းမွာ သည္ေကာင္ မ်က္ရည္က်တာကို ကၽြန္ေတာ္ ပထမဆံုးအႀကိမ္ ျမင္ဖူးလိုက္တာပါပဲ။

အင္မတန္ မာန္ႀကီးသူတစ္ေယာက္ မာန္ခ်လိုက္ၿပီဆိုတာကို သတိထားလုိက္မိျခင္းနဲ႔အတူ သူလည္း သြားေတာ့မယ္ဆုိတာကိုပါ ရိပ္စားမိခဲ့ပါတယ္။ မၾကာပါဘူး။ သူမ်က္ရည္က်တာ ျမင္လိုက္ရၿပီး တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ အၾကာမွာ တကယ္သြားေတာ့တာပါပဲ။

အရာရာမွာ အကြက္ခ် တြက္ဆ စီမံ ခ်ယ္လွယ္ခ်င္ၿပီး အင္မတန္ မာန္ႀကီးလွတဲ့ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းဟာ အနိစၥရဲ႕ သေဘာကိုေတာ့ ျမင္သြားတန္ေလာက္မယ္ ထင္ပါတယ္ေလ။

ယူတတ္မယ္ဆုိရင္ေတာ့ ဘာ၀နာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လက္တစ္ကမ္းမွာ ရိွတဲ့ ေသျခင္းတရားကို ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ခ်ယ္လွယ္ႏုိင္စြမ္း လံုး၀ မရိွပါဘူး။ သည္ေလာက္ ေငြကုန္ေၾကးက်ခံ၊ သည္ေလာက္ ဂ႐ုစိုက္တဲ့ၾကားက တစ္ခ်က္ကေလး လစ္ဟာသြားတာနဲ႔တင္ ေက်ာက္ကပ္မွာ ျဖစ္တဲ့ ကင္ဆာကို ေႏွာင္းမွ သိလိုက္ရာက အသက္ေပးလိုက္ရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူ စိုးရိမ္တႀကီးနဲ႔ သတိထားဆင္ျခင္ေနထုိင္ခဲ့႐ံုမက အစားထိုး လဲလွယ္ ထားတဲ့ အသည္းကိုေတာ့ သူအႏိုင္ရလိုက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တျခားတစ္ေနရာက ထေဖာက္တာကိုေတာ့ သူ ဘယ္လိုမွ အံမတုႏိုင္ရွာခဲ့ေတာ့ပါဘူး။

ကၽြန္ေတာ့္မွာသာ သူ႔လုိ စီပိုးရိွမယ္ဆိုရင္ သူ႔အရင္ ၾကြတာ ၾကာလွပါၿပီ။ အဓိကကေတာ့ သူ႔လို ပို္က္ဆံ မတတ္ႏိုင္လုိ႔ပါ။ အဲလိုက်ေတာ့လည္း ပိုက္ဆံဆိုတာ အေတာ္ေကာင္းသားလို႔ တစ္ဖက္က ေတြးမိေပမယ့္ သက္တမ္းရွည္ရွည္ ေနရျခင္းကေရာ ေကာင္းရဲ႕လားလို႔ စဥ္းစားမိသြားျပန္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ျမန္မာျပည္လို ဘာအာမခံခ်က္မွ မရိွတဲ့ ႏိုင္ငံမွာ အသက္ရွည္ျခင္းဟာ ကိုယ့္ဒုကၡ ကိုယ္ရွာသလိုသာ ျဖစ္ေနမွာပဲလို႔ ေတြးေနမိပါတယ္။

ပြဲထဲက လူျပက္ေတြ ေျပာသလုိ ေစာေစာေသေတာ့ ေစာေစာအိပ္ရတာေပါ့လို႔သာ ေအာက္ေမ့ရမယ့္ အေျခအေနေပါ့ဗ်ာ။

သည္အပိုင္းမွာ ေျပာၾကတာ…

ဘာဆိုဘာမွ မရိွပါ

၂၀၁၅ ခုႏွစ္ ဧၿပီလ ၂၀ ရက္ (ဇင္းမယ္)

ဆယ္တန္းပထမႏွစ္

ဆယ္တန္းကုိ ႏွစ္ႏွစ္ေနရတဲ့ အေၾကာင္းေလး ေရးမလို႔ တန္းလန္းကေန ဘိုနီ႔ဆီ ေခ်ာ္ေတာေငါ့သြားတာနဲ႔ အဲဒီ့ဘက္ ျပန္လွည့္လိုက္ပါရေစ။

ဆယ္တန္းတက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဘိုနီနဲ႔က တအားလံုးေနပါၿပီ။ မလံုးလည္း ခံႏိုင္႐ိုးလားဗ်ာ၊ က်ဴရွင္သံုးခုမွာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ သူနဲ႔က တစ္တန္းတည္း တစ္ခ်ိန္တည္း တက္ၾကတာဆိုေတာ့ တစ္ပတ္မွာ ခုနစ္ရက္ေလာက္ ေတြ႕ေနၾကတာကိုး။

အဲေတာ့ အလြန္တြဲျဖစ္တာေပါ့။ စာေမးပြဲနားနီးလာေတာ့ သူက ခ်စ္ေ၀ဒနာကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ခံစားေနရပါတယ္။ အဲဒါကို ကုစားဖို႔အတြက္ သူက သူငယ္ခ်င္းေတြ စာစုက်က္ၾကမယ္ဆိုတဲ့ အၾကံကို ၾကံစည္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေပ်ာ္တာေပါ့။

အဲတုန္းက အတြင္းစြဲ၊ အျပင္စြဲဆိုတဲ့ လူ႔စ႐ိုက္သဘာ၀ေတြအေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္သိဦးမလဲဗ်ာ။ လူမွ ဆယ္တန္းေတာင္ မေအာင္ေသးတာ။ အေဖာ္ေကာင္းရင္ ငရဲအထိ လိုက္ဖို႔ ၀န္မေလးတဲ့ အခ်ိန္မ်ိဳးေပါ့။ (အမွန္က ကၽြန္ေတာ္က အတြင္းစြဲသမား။ တစ္ေယာက္တည္း ေအးေအးေဆးေဆးဆိုရင္ ပိုအလုပ္ျဖစ္တယ္။ အမ်ားတကာနဲ႔ဆိုရင္ ဘယ္ေတာ့မွ အလုပ္ မျဖစ္တတ္တဲ့လူစားမ်ိဳးပါ။)

အဲေတာ့လည္း စာစုက်က္မယ္ဆိုတဲ့ အစီအမံထဲ ကၽြန္ေတာ္ ပါသြားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စုတဲ့အိမ္က သူ႔ဘိုးဘြားပိုင္ အိမ္မ်ားစြာအနက္က ေရႊေတာင္ၾကားမွာ ရိွၿပီး လူမေနဘဲ ပစ္ထားတာ ႏွစ္မ်ားစြာ ၾကာၿပီ ျဖစ္တဲ့ အိမ္ႀကီးတစ္လံုးမွာပါ။

အိမ္ႀကီးက ဓာတ္ရွင္ေတြထဲက သရဲေျခာက္တဲ့ အိမ္အိုႀကီးလို တကယ့္ေရွးအိမ္ႀကီးပါ။ ဘိုနီတုိ႔ မိသားစု ေနခဲ့တဲ့ ကိုယ္ပိုင္လမ္းသြယ္တစ္ခုထဲက တစ္လံုးတည္းေသာ အိမ္ဟာလည္းပဲ အဲသလို အိမ္မ်ိဳးႀကီးပါပဲ။ ဘိုနီတို႔ မိသားစု ေနတဲ့အိမ္ကေတာ့ လူေနေနတာမို႔ သိပ္ေခ်ာက္ခ်ားစရာ မေကာင္းလွေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္္တို႔ စုၿပီး စာသြားက်က္ၾကတဲ့ အိမ္ႀကီးကေတာ့ ဖံုအလူးလူး၊ ပရိေဘာဂရယ္လို႔ တစ္ခုမွ မရိွတဲ့ အိမ္ႀကီးမို႔ အျမင္နဲ႔တင္ အေတာ္ေခ်ာက္ခ်ားစရာႀကီးပါပဲ။

အေဖာ္အေပါင္းအစံုအလင္နဲ႔ဆိုေတာ့ ဘယ္ေခ်ာက္ခ်ားေတာ့မလဲေလ။ အေပၚထပ္က အခန္းက်ယ္ တစ္ခန္းကို ယူလိုက္ၾကၿပီး သန္႔ရွင္းေရးေလး ဘာေလး တတ္ႏိုင္သမွ် လုပ္ကာ စုေနလုိက္ၾကတယ္ေပါ့။

အေဖက အဲဒီ့အိမ္ကို လိုက္ပို႔ပါတယ္။ ျပန္ႀကိဳေပးပါတယ္။ သူ႔သား စာက်က္ေနတယ္ မွတ္ရွာတာကိုး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က စာက်က္တာကို အေၾကာင္းျပၿပီး ေဟးလား၀ါးလား လုပ္ေနၾက၊ ဂီတာတီးၾက၊ ေလပစ္ၾကနဲ႔ ေပ်ာ္ေနၾကတာပါ။

ေတာ္ေတာ္ေမႊတဲ့ အေဖ

လိုက္ပို႔ၿပီး ပထမေန႔မွာတင္ အေဖက အဲဒီ့အိမ္ႀကီးရဲ႕ အတြင္းပိုင္း ဖြဲ႕စည္းပံုကို တစ္သေ၀မတိမ္း ေျပာပါေတာ့တယ္။ တကယ္က အေဖက အိမ္ထဲကို ၀င္ခဲ့တာ မဟုတ္ဘူး။ ျခံအက်ယ္ႀကီးရဲ႕ အ၀မွာတင္ ထားရစ္ခဲ့၊ လာႀကိဳေပးခဲ့တာပါ။ အဲဒါကို အိမ္ရဲ႕ အတြင္းပိုင္း ဖြဲ႕စည္းပံုကို အတိအက် ေျပာေနတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေတာ္ေတာ္ အံ့အားသင့္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အေဖက သူပဲ အၾကားအျမင္ရေနသလိုလုိ ဘာလိုလိုနဲ႔။ ေျပာေပါက္ကို ေျပာပါတယ္။ ဘယ္လိုလုပ္သိတာလဲလို႔ အက်ိဳးအေၾကာင္း ေမးေတာ့လည္း ဘာမွ ေရေရရာရာ မေျပာဘူး။ သူ႔မ်က္စိထဲမွာ ျမင္ၾကည့္တာတဲ့ဗ်ား။

အေတာ္မအီမလည္ႏိုင္တဲ့ ဇာတ္လမ္းပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘိုနီ႔ကို ေျပာျပတာေပါ့။ ဘိုနီလည္း ကၽြန္ေတာ့္လုိပဲ အေတာ္ အေတြးရက်ပ္သြားတယ္။ ဘယ့္ႏွယ္က ဘယ့္ႏွယ္၊ ကၽြန္ေတာ့္အေဖက လူမေနတဲ့ အိမ္ႀကီးရဲ႕ အတြင္းပိုင္းကို သိေနရတာလဲေပါ့။ အေဖနဲ႔ သူတို႔နဲ႔ဆိုတာလည္း ဘာအဆက္အစပ္မွ မရိွ။ သူတုိ႔က သူၾကြယ္ေတြ။ ကၽြန္ေတာ့္အေဖက အငွားယာဥ္ေမာင္း။ ဘာမွ မဆိုင္ဘူး။

အေဖဟာ (ကၽြန္ေတာ့္အေဖပီပီလုိ႔ ေျပာရမလား မသိဘူး) ေတာ္ေတာ့္ကို မေနတတ္ မထိုင္တတ္ ရိွတာပါ။ သူ မေျပာဘဲေနလုိ႔လည္း ဘာမွ ျဖစ္မွာ မဟုတ္တာကို သက္သက္မဲ့ အဲဒီ့စကားကို ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ခိုင္လံုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ကိုလည္း မေပးႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ဆယ္တန္းႀကီးမ်ားေတာင္ ေရာက္ေနၾကၿပီ။ ကေလးမွ မဟုတ္ေတာ့တာ။ သူေျပာသမွ် ယံုၾကမယ့္ အရြယ္ေတြ မဟုတ္ေတာ့ဘူးေလ။

ဘိုနီလည္း သည္ကိစၥကို အေတာ္ မခံခ်ိ မခံသာျဖစ္ေနမွာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ ျဖစ္ေသးတာေလ။ ဘယ့္ႏွယ္က ဘယ့္ႏွယ္ နံရံေပၚမွာ ဘာရိွတယ္၊ ေလွကားက တက္သြားရင္ ဘယ္ေနရာမွာ ဘယ္အခန္းရဲ႕ တံခါးေပါက္က ဘယ္ကဲ့သို႔ ဘယ္ခ်မ္းသာဆိုတာႀကီးက ဟုတ္ကို မဟုတ္ဘူး။

မၾကာပါဘူးဗ်ာ။ တစ္ပတ္ေလာက္ေနေတာ့ ကိုေရႊဘိုနီ အေျဖေတြ႕လာပါတယ္။ သူ႔အေဖအပါအ၀င္ လူႀကီးေတြ စုၿပီး အဲဒီ့အိမ္မွာ အျပာကား ၾကည့္ခဲ့ၾကဖူးပါသတဲ့ဗ်ား။ အဲဒီ့တုန္းက လူစုထဲမွာ အေဖပါသြားတာ ျဖစ္ပါတယ္။ သည္ေလာက္ကို ႐ိုးစင္းပါသဗ်ား။

အတန္းထဲက စာၾကမ္းပိုးေတြရဲ႕ အျဖစ္

အဲဒီ့ေခတ္က အျပာကားၾကည့္ဖု႔ိဆိုတာ မလြယ္ဘူး ခင္ဗ်။ ဗီွဒီယို ေ၀းစြ၊ ျမန္မာျပည္မွာ ႐ုပ္ျမင္သံၾကား ဆိုတာေတာင္ ေရာက္မလာေသးတဲ့အခ်ိန္ပါ။ အေဖဆုိ ေသသာသြားတယ္၊ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားဆုိတာကို ျမင္ဖူးမသြားရွာဘူး။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ အဲဒီ့ႏွစ္က ဆယ္တန္းေအာင္စာရင္း ထြက္တဲ့အခါက်ေတာ့လည္း အျပာကား ၾကည့္ခဲ့ၾကဖူးပါေသးတယ္။ အဲတုန္းက ၾကည့္ခဲ့ရပံုကို ျပန္ေဖာက္သည္ခ်ခ်င္တဲ့အတြက္ အဲဒီ့ကို ခုန္ပ်ံ ေက်ာ္လႊားလိုက္ရျပန္တာပါ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ အဲဒီ့အိမ္မွ စာစုက်က္တဲ့ တစ္ဖြဲ႕လံုးကေတာ့ ေအာင္စာရင္း ထြက္တဲ့အခ်ိန္မွာ တစ္ေယာက္ဆို တစ္ေယာက္မွ မေအာင္ၾကပါဘူး။ ေအာင္တဲ့ေကာင္ေတြက ကၽြန္ေတာ္တို႔ အတန္းထဲကပါ။ ဘိုနီနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔က ေက်ာင္းမတူေတာ့ သူ႔အတန္းထဲက ေအာင္တဲ့သူေတြလည္း ေအာင္ၾကပါလမ့္မယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းက ေအာင္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ အတန္းေဖာ္ေတြက ပညာထူးခၽြန္ၾကသူေတြပါ။ တစ္ႏိုင္ငံလံုး ပထမ ရတဲ့ ေကာင္ေတြ၊ ငါးဘာသာ၊ အနည္းဆံုး ေလးဘာသာ ဂုဏ္ထူးရွင္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေခတ္က အခုေခတ္လုိ ဂုဏ္ထူးေတြ ဗံုးေပါလေအာ မေပးေသးပါဘူး။ ေျခာက္ဘာသာ ဂုဏ္ထူးထြက္တဲ့သူ ဆုလုိ႔ တစ္ျပည္လံုးမွ ႏွစ္ေယာက္လား၊ သံုးေယာက္လားပဲ ရိွခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီ့ ပညာထူးခၽြန္တဲ့ ေမာင္ေတြက ဆယ္တန္းစာေမးပြဲဆိုတာႀကီးကုိလည္း ေအာင္ျမင္စြာ ေက်ာ္ျဖတ္ၿပီးၿပီ ဆုိတာနဲ႔ သူတုိ႔ရင္ထဲမွာ ဘယ္ကတည္းကမွန္း မသိ ေအာင္းထားခဲ့တဲ့ အျပာကား ၾကည့္လိုျခင္း ဆႏၵကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ေတာ္မူၾကပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ဘယ္လိုကေန ဘယ္လုိ သူတို႔ၾကားထဲ ပါသြားခဲ့တယ္ဆုိတာ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။

အဲတုန္းက ဘယ္သူေတြ ပါခဲ့တယ္ဆိုတာလည္း အကုန္အစင္မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ တစ္အုပ္ႀကီးေတာ့ တစ္အုပ္ႀကီးပဲ။

သြားၾကည့္ရတဲ့ ေနရာက အတန္းထဲက စာေတာ္သူ လူေအးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အိမ္မွာပါ။ သူ႔အဘိုးက ၀န္ႀကီး ျဖစ္္ဖူးပါတယ္။ တကယ့္ ပညာတတ္အသိုင္းအ၀ိုင္းျဖစ္သလို လူကုံထံရပ္ကြက္မွာ ေနၾကပါတယ္။ ေျပာရရင္ ဦးေန၀င္းအိမ္နဲ႔ သိပ္မေ၀းလွတဲ့ ေနရာလို႔ပဲ ဆိုၾကပါစုိ႔ရဲ႕။ ျခံကလည္း ေတာ္ေတာ္ေတာ့ က်ယ္ပါတယ္။ အိမ္မႀကီးေပၚကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မေရာက္ခဲ့ဖူးပါဘူး။ ျခံ၀င္းထဲက ကားဂိုေဒါင္လို ဟာမ်ိဳးမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အုပ္စု စုၾကရတာပါ။ ဆယ္တန္းကို ထူးထူးခၽြန္ခၽြန္ေအာင္ထားသူရဲ႕ မိဘမ်ားဆိုေတာ့လည္း သည္ေကာင္ေတြ မဟုတ္တာ လုပ္ၾကမယ္မွန္း သိသိနဲ႔ လႊတ္ေပးထားတာလားေတာ့ မေျပာတတ္ဘူး။

လူက နည္းနည္း မဟုတ္ဘူးဗ်။ မရိွဘူးဆို ဆယ္ေယာက္၊ ဆယ့္ငါးေယာက္ေတာ့ ရိွမယ္။

ဗီွဒီယိုေခတ္မဟုတ္ေတာ့ ႐ုပ္ရွင္ေပါ့ဗ်ာ။ ႐ုပ္ရွင္ဆိုလို႔လည္း ႐ံုမွာ ၾကည့္ရတဲ့ ႐ုပ္ရွင္မ်ိဳးလို တခမ္းတနား မဟုတ္ျပန္ဘူး။ ၈ မီလီမီတာ ျပစက္အေသးေလးနဲ႔ ျပရတာ။ ပိတ္ကားေပၚမွာ ေပၚလာတဲ့အခါ အလြန္ဆံုးမွ လက္မ ၂၀ ႐ုပ္ျမင္သံၾကား ဖန္သားျပင္ေလာက္ကေလး ေပၚတာပါ။

ေရွးျဖစ္ေဟာင္း ေအာက္ေမ့ဖြယ္

စက္ကို ငွားရသလို စက္ဆရာကလည္း တစ္ခါတည္း တြဲၿပီး ပါလာပါတယ္။ စက္ဆရာက ကုလား တစ္ေယာက္ပါ။ သူနဲ႔အတူ သူ႔တပည့္တစ္ေယာက္္ေတာင္ ပါလာေသး မွတ္တယ္။ အဲဒါကိုလည္း ဘယ္သူ႔ အစြမ္းအစနဲ႔ ငွားလာသလဲေတာ့ မသိဘူး။ တစ္ေယာက္ တစ္က်ပ္ ႏွစ္က်ပ္ စုထည့္ၾကၿပီး ငွားၾကရတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္၊ သည္ကိစၥကို ဦးေဆာင္သူက ေနာက္ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ သံုးႏွစ္အၾကာ ကၽြန္ေတာ္ အငွားယာဥ္ေမာင္းဘ၀ ေရာက္တဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပည့္တန္ဆာ ရွာေပးဖို႔ လာေျပာရာမွာ (ေရွ႕မွာ ေျပာခဲ့ၿပိီးပါၿပီ) ဦးေဆာင္လာသူ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ပဲ ျဖစ္ေလာက္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔လိုပဲ ေနာက္ေဖးေပါက္ကေန ၀င္လာတဲ့ စက္ဆရာလည္း ေရာက္ၿပီ။ လူလည္း စံုၿပီ။ ခက္တာက ေန႔ခင္း ေၾကာင္ေတာင္ႀကီး။ ေနရာကလည္း သြပ္မိုး ပ်ဥ္ေထာင္ ကားဂိုေဒါင္။ ပူလိုက္အုိုက္လိုက္တာ မေျပာပါနဲ႔ေတာ့ဗ်ာ။

႐ုပ္ရွင္ဆိုတာက ေမွာင္ထဲမွာ ျပမွ ျမင္ရတာမ်ိဳး။ အလင္းေရာင္နည္းနည္း ၀င္ရင္ကို ၾကည္ၾကည္လင္လင္ ျမင္ရဖို႔ အင္မတန္ ခက္လွတယ္။ အဲေတာ့ ဂိုေဒါင္တံခါးေတြ အကုန္ပိတ္ေပါ့။ ဒါလည္း မလံုဘူး။ ေခါင္မိုးေအာက္နား နံရံက သံဆန္ကာကြက္ေနရာေတြကေန အလင္းေရာင္ စူးစူးက ထိုး၀င္ေနပါေရာလား။

ဂိုေဒါင္ထဲမွာ ရိွသမွ် ကတ္ထူျပားေတြ၊ ကတ္ထူပံုးေတြကို ကတ္ထူးျပားျဖစ္ေအာင္ လုပ္ထားတာေတြနဲ႔ တက္ကာၾက။ ဒါလည္း မလံုေလာက္။ အဲေတာ့ ပုဆုိး၀တ္လာတဲ့ေကာင္ေတြ ပုဆိုးေတြ ခၽြတ္ၾက။ ေပး… မင္းတို႔ ပုဆိုးေတြဆိုတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ပုဆိုးလည္း ေပးလိုက္ရေသးတယ္။

သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က မူစလင္။ သူ႔အေဖက အေကာက္ခြန္မွာ လုပ္တယ္ ထင္တယ္။ ၿမိဳ႕ထဲက သူ႔အိမ္ကိုလည္း ေရာက္ဖူးတယ္။ သူ႔အိမ္မွာ ေရဒီယိုဂရမ္ဆိုတဲ့ ေရဒီယိုနဲ႔ ဓာတ္ျပား တြဲဖြင့္လုိ႔ရတဲ့ စက္ႀကီး ရိွၿပီး အဲဒီ့အိမ္မွာ ၀င္းဦးရဲ႕ ေလာ(န္)(ဂ္)ပေလး ဓာတ္ျပားကို စနားေထာင္ဖူးတာလည္း မွတ္မိေနတယ္။ (အဲဒီ့ ေရဒီယို ဂရမ္နဲ႔ ဓာတ္ျပားကိစၥ ၿပီးမွ ရွင္းျပပါမယ္။)

အဲဒီ့သူငယ္ခ်င္းကလည္း လူေအး။ ျပံဳးျပံဳး ျပံဳးျပံဳးနဲ႔ အင္မတန္ ခ်စ္စရာ ေကာင္းတဲ့သူ။ သူစကားေျပာပံုက ခ်စ္စရာေလး။ ဘယ္လိုေလးမွန္း မသိဘူး။ မပြင့္တပြင့္နဲ႔ဗ်။ ေျပာရင္းနဲ႔ အဲဒီ့ သူငယ္ခ်င္းေတာင္ မ်က္စိထဲ ျပန္ျမင္လာတယ္။ ဆရာ၀န္ ျဖစ္သြားတာ သိလိုက္တယ္။ တနသၤာရီတုိင္းမွာ ဂ်ီပီထိုင္ေနတယ္ဆိုလား ၾကားလုိက္ေသးတယ္။ အဲဒီ့ေနာက္ သူအပါအ၀င္ ဘယ္သူနဲ႔မွ အဆက္အသြယ္ မရေတာ့တာ ယေန႔ထက္တိုင္ပါပဲ။

(အဲဒီ့ အတန္းထဲက သူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာ ရွားရွားပါးပါး တစ္ေယာက္ကိုပဲ Facebook မွာ ျပန္ေတြ႕ရတယ္။ စကၤာပူ ႏိုင္ငံသား ဧရာမ ဆရာ၀န္ႀကီး ျဖစ္ေနသူေပါ့။ သူကတစ္ဆင့္ တျခား သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္စ ႏွစ္ေယာက္စလည္း Facebook မွာ ရိွေနမွန္း သိေပမယ့္ သူတို႔က ကၽြန္ေတာ့္ကို သိပ္အဖက္လုပ္ခ်င္ပံု မရတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း အသာၿငိမ္ေနလိုက္ပါတယ္။)

ေျပာလက္စ ျပန္ေကာက္ရင္ေတာ့ အဲဒီ့ မူစလင္ သူငယ္ခ်င္းလည္း ပုဆိုးခၽြတ္ေပးရတဲ့အထဲမွာ ပါသဗ်။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလံုး အတြင္းခံ ေဘာင္းဘီေတြ ကိုယ္စီနဲ႔မို႔ အလြယ္တကူ ခၽြတ္ေပးခဲ့ၾကတာပါဗ်ာ။ အဲဒီ့ သူငယ္ခ်င္းလည္း အတြင္းခံေဘာင္းဘီနဲ႔ပဲဗ်။ အခုေခတ္ Boxer လို႔ ေခၚၾကတဲ့ လက္ေ၀ွ႔ထိုးသူမ်ား လက္ေ၀ွ႔ႀကိဳး၀ိုင္းမွာ ၀တ္ၾကတဲ့ ေဘာင္းဘီလို ေဘာင္းဘီတို တိုတိုပြပြပါ။ ေရးရင္းနဲ႔ ရွက္ေနတဲ့ သူ႔မ်က္ခြက္ႀကီးေတာင္ ျပန္ျမင္လာသလို သူ႔အျပင္အဆင္ပါ ျပန္ျမင္လာတယ္။

သူက ဆံပင္လႈိင္းတြန္႔နဲ႔ ေခါင္းကို အျမဲတမ္း သပ္သပ္ရပ္ရပ္ၿဖီးထားတယ္။ သူ႔ဆံပင္ကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ ဆံပင္လို ေလတိုက္တာနဲ႔ ဖြာလံက်ဲသြားတတ္တဲ့ ဆံပင္အေပ်ာ့မ်ိဳး မဟုတ္ဘူး။ ျပာျပားကပ္ကပ္ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ကေလး။

အိုက္စပ္လာတာမို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကိုယ္ေပၚက ရွပ္အက်ႌေတြကုိ ခၽြတ္ထားႏွင့္ၾကၿပီးၿပီ။ အဲဒီ့အခ်ိန္က ေယာက္်ားႀကီးငယ္ေတြမွာ စြပ္က်ယ္ခ်ိဳင္းျပတ္ကို အတြင္းက ခံ၀တ္တဲ့ အေလ့အထက တြင္က်ယ္ခဲ့ဖူးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလံုးက စြပ္က်ယ္ခ်ိဳင္းျပတ္ေလးေတြနဲ႔။ မူစလင္ သူငယ္ခ်င္းကလည္း စြပ္က်ယ္ ခ်ိဳင္းျပတ္အျဖဴေလးနဲ႔။ သူကလည္း ကၽြန္ေတာ့္လုိပဲ အေကာင္ေသးေသး၊ လူဗလံေလး။ (ကၽြန္ေတာ္က အခုက်ေတာ့မွသာ ေလးလံုးေျခာက္ဖက္ႀကီး ျဖစ္လာတာ။ အသက္ ၃၀ ေက်ာ္အထိက ဗလံေလးရယ္။)

အဲဒီ့သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ အတြင္းခံေဘာင္းဘီကလည္း အျဖဴခင္ဗ်။ သူ႔အသားက နည္းနည္းညိဳတယ္။ ေဘာင္းဘီျဖဴ၊ စြပ္က်ယ္ျဖဴနဲ႔ ရွက္ေနတဲ့ သူ႔မ်က္ခြက္ဟာ အဲဒ့ီ ကၽြႏ္ုပ္တုိ႔၏ ဘလူးပစ္ခ်ာၾကည့္ပြဲ စြန္႔စားခန္း မဟာႀကီးရဲ႕ ဇာတ္၀င္ခန္းအျဖစ္ ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္စိထဲမွာ ထင္းထင္းႀကီး က်န္ေနေသးသဗ်ာ။ က်န္တဲ့ေကာင္ေတြကို ေကာင္းေကာင္းမမွတ္မိဘူး။

အိမ္ရွင္ေကာင္က မ်က္မွန္နဲ႔။ သူကလည္း ပိုးဟပ္ျဖဴေလးလုိ ဗလံေလးပဲ။ သူလည္း စကား အင္မတန္ နည္းတယ္။ လူပံုက ျဖဴျဖဴႏြဲ႕ႏြဲ႕ရယ္။ အဲဒီ့ေကာင္လည္း စြပ္က်ယ္ေလးနဲ႔ ရမ္းတမ္း ရမ္းတမ္း လႈပ္ရွားေနတဲ့ ပံုလည္း ျပန္ျမင္ေယာင္မိတယ္။ ဘယ္သူေတြ ပါမွန္းေတာ့ မွတ္ကို မမွတ္မိေတာ့ဘူး။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပုဆုိးေတြ ကုန္ၿပီဆိုေတာ့မွ ကားဂိုေဒါင္လည္း ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္ႏိုင္ေလာက္တဲ့ အေမွာင္ကို ရပါေတာ့တယ္။

အံမယ္မင္း… မလြယ္ပါလား။

တုန္ျခင္း မႈန္ျခင္း သည္းခံပါဆုိတဲ့ အတုိင္းပါပဲ။ ဖလင္က ဘယ္ႏွခုႏွစ္ကတည္းက ဖလင္၊ ဘယ္ႏွႀကိမ္ ျပထားၿပီးသားမွန္း မသိဘူ။ တုန္တုန္ခ်ိခ်ိနဲ႔ ၾကည့္ရပါတယ္။ ဘာသံမွလည္း မထြက္ပါဘူး။ အသံတိတ္ကားေပါ့ ခင္ဗ်ာ။ ၾကားရတဲ့ အသံကေတာ့ ဓာတ္ရွင္ျပစက္လည္သံ တေဂ်ာက္ေဂ်ာက္ပါပဲ။

ေခၽြးတလံုးလံုးနဲ႔ အဲသလို တုန္တုန္မႈန္မႈန္ကိုပဲ ျပဴးျဖဲၿပီး ၾကည့္ခဲ့ရတာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ မဟာ စြန္႔စားခန္းႀကီးပါ။ ဘ၀မွာ ပထမဆံုး ၾကည့္ဖူးတဲ့ အျပာကားပါပဲ။ ဘာေတြ ျမင္လုိက္ရလဲ ဆုိတာလည္း မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ ေၾသာ္… ၾကည့္ခဲ့ဖူးပါ၏ဆိုတာေလာက္ပါပဲ။ အေရာင္ကလည္း မေကာင္း၊ အရည္အေသြးကလည္း မေကာင္းတာပဲ မွတ္မိပါတယ္။ အမွတ္မိဆံုးကေတာ့ ဟိုဗလံႏွစ္ေကာင္ေပါ့။ 🙂 

အျပာကားကို အဲလို ၾကည့္ၾကရတာဆုိေတာ့ အေဖတို႔မွာလည္း အဲလိုပဲ ၾကည့္ခဲ့ရမယ္ဆိုတာ စာဖတ္ ပရိသတ္မွန္းဆႏိုင္မွာပါ။

လူႀကီးေတြ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လို ပုဆုိးေတြ ခၽြတ္ကာရတဲ့အေျခအေနအထိ ေရာက္ခဲ့ရဖို႔ အေၾကာင္းနည္းပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခ်က္က ဘုိနီ႔အေဖက သူၾကြယ္မို႔ သူ႔ဆီမွာ အဲလို အိမ္သံုး ၈ မီလီမီတာ ႐ုပ္ရွင္ျပစက္သာမက ၈ မီလီမီတာ ဖလင္နဲ႔ ႐ိုက္တဲ့ ႐ုပ္ရွင္ ခယ္မရာပါ ရိွမွန္း ေနာက္က်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သိလာပါတယ္။ အဲေတာ့ သူ႔စက္ကို သံုးခဲ့ၾကတာ ျဖစ္လိမ့္မယ္။ ဒါဆိုရင္ အငွားလိုက္တဲ့ စက္ထက္ေတာ့ အရည္အေသြး ပိုေကာင္းမွာပါ။ ဖလင္ကေတာ့ ဖန္တစ္ရာေတ ေၾကမြေနတဲ့ ဖလင္ပဲဆိုရင္ေတာ့ သူတို႔သည္လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔လိုပဲ ႏွမ္းထြက္ ကိုက္ခ်င္မွာ ကိုက္ေတာ့မွာပါ။

ဘိုနီ႔ဆီက အဲဒီ့ အေျဖထြက္လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘ၀င္က်သြားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ မသိလိုက္ဘဲ ကၽြန္ေတာ့္အေဖ အၾကားအျမင္ရသြား၊ ထြက္ရပ္ေပါက္သြားတာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာလည္း သေဘာေပါက္လာရပါတယ္။

ဖေအတိုင္း သည္လိုပဲလားေတာ့ မေျပာတတ္

အေဖဟာ အဲလုိလူမ်ိဳးပါ။ သူ မေျပာဘဲ ထားလည္း ရလ်က္နဲ႔ သက္သက္မဲ့ (ကိုယ့္အေဖ ကိုယ္ေျပာတာမုိ႔ ကန္ေတာ့ပါရဲ႕ဗ်ာ) လွ်ာရွည္လိုက္တာပါ။ အက်ိဳးဆက္ကေတာ့ အေဖ့အေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ္ အယံုအၾကည္ ပိုနည္းသြားတာပါပဲ။ အေဖဟာ အမွန္ကို မေျပာတတ္သူ၊ လိမ္စရာမရိွ ကိုယ့္ေပါင္ကိုယ္လွန္ၿပီး လိမ္တတ္သူလုိ႔ နားလည္သိမွတ္သြားေအာင္ အေဖနဲ႔ အတူေနခဲ့ရတဲ့ ၁၈ ႏွစ္ေက်ာ္ ၁၉ ႏွစ္နီးပါး သက္တမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ အေဖ လုပ္လုပ္သြားတာေတြက အေတာ္ မ်ားပါတယ္။

မိဘေတြအတြက္ ဆင္ျခင္စရာလုိ႔ ျမင္မိပါတယ္။

အေဖ့ေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ္သာဆုိရင္ေတာ့ ေျဗာင္ေျပာမိမယ္ ထင္ပါတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ ကၽြန္ေတာ့္ေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ့္သားသာဆုိရင္လည္း အမွန္ကို သိလာတဲ့အခါ “အေဖဗ်ာ… ကၽြန္ေတာ့္ျဖင့္ အဟုတ္မွတ္လို႔။ အေဖတို႔ အဲဒီ့အိမ္မွာ ဘလူးပစ္(ခ္)ခ်ာ သြားၾကည့္ခဲ့ၾကလို႔ အဲဒီ့အိမ္ထဲကို အေဖ ေရာက္ဖူးသြားတာကိုမ်ားဗ်ာ” လုိ႔ ျပန္ေျပာလာမွာ ၾကားေယာင္မိပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ သားအဖ ဆက္ဆံေရးကေတာ့ အဲလို မဟုတ္ရွာဘူးခင္ဗ်။ အဲေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း အေဖ့ကို ဘာမွ ျပန္မေျပာခဲ့။ အေဖကလည္း ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ မသိရွာဘူးအမွတ္နဲ႔ ေက်နပ္သြားခဲ့မယ္ ထင္ပါတယ္။

ဘယ္မိဘမွ သားသမီးက လိမ္ရင္ မႀကိဳက္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္အေဖလည္း မႀကိဳက္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္တိုင္က အဲလို အမွန္အတိုင္း မေျပာတာေတြ မ်ားတဲ့အခါ သားသမီးကို မလိမ္နဲ႔လို႔ တြင္တြင္ သြန္သင္ေနရင္းက အလိမ္သင္သလုိ ျဖစ္တတ္တာကိုေတာ့ မိဘအေတာ္မ်ားမ်ား သတိ မထားမိၾကဘူး ထင္ပါတယ္။

တျခားသူေတြရဲ႕ အေဖေတြလည္း အဲသလိုပဲလားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မေျပာတတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ ဖေအ တစ္ေယာက္ျဖစ္လာခ်ိန္မွာေတာ့ အဲဒါကို အျမစ္ျပတ္ ဖယ္ရွားလိုက္ပါၿပီ။ “ငါေျပာသလိုလုပ္ ငါလုပ္သလို မလုပ္နဲ႔”ဆိုတဲ့ တလြဲမူႀကီးကို မက်င့္သံုးေတာ့ပါဘူး။ “ငါ ေရွ႕က လမ္းျပေနတယ္။ ငါလုပ္တဲ့အတိုင္းသာ လုပ္ၾကကြ”ဆိုတဲ့ မူကို က်င့္သံုးပါတယ္။

ပ်ဥ္းမနား မဟာၿမိဳင္ေတာရ ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိကရဲ႕ မိန္႔မွာခ်က္ကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ နားထဲမွာ အျမဲစြဲေနတယ္။ “သူတစ္ပါးကို ျပင္ခ်င္ရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အရင္ျပင္ပါ”တဲ့။

ဟုတ္ကဲ့… ကၽြန္ေတာ္က ကိုယ့္သားသမီးေလးေတြကို အက်င့္ေကာင္းေစခ်င္ရင္ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ အက်င့္ေကာင္းမွ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္က အက်င့္တန္ေနၿပီးေတာ့မွ သားသမီးေတြကို ေကာင္းေစခ်င္ေနတယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ အလကားေကာင္ပဲျဖစ္ေနေတာ့မွာပါ။

သည္အပိုင္းမွာ ေျပာၾကတာ

Soe Myat Myo Shwe ဗ်တ္ကနဲ ရပ္ပစ္လိုက္တာေလးေတြ နည္းနည္း ေလွ်ာ့လို႕မရဘူးလာဆရာရဲ႕။ သံပုရာသီးစား လက္ဖက္ရည္ေသာက္ ေနာက္တစ္ခါ လိေမၼာ္ရည္ေသာက္ ဆက္စပ္လို႕ မရတဲ့ အရသာေတြတို႕တိ တို႕တိနဲ႕ ၿပီးေတာ့ ဝုန္းဆို ထမင္းစားပြဲႀကီး ေပ်ာက္သြားတဲ့ ခံစားခ်က္မ်ိဳးနဲ႕ ဆင္ဆင္လာတယ္ ဆရာ့စာ ဖတ္ရင္း ဖတ္ရင္းက

Aung Thein Kyaw အဲ… ေက်းဇူးပါ။ အခုက ဗ်တ္ခနဲ ရပ္တယ္ရယ္လို႔ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ စာမ်က္ႏွာ အေရအတြက္နဲ႔ ရပ္ေနတာ။ တစ္ေန႔ကို သည္ပမာဏေလာက္ပဲ တင္မယ္လို႔ ရည္ရြယ္သတ္မွတ္ထားၿပီး Word မွာ ၇ မ်က္ႏွာ ေရာက္တဲ့ ေနရာမွာ ရပ္လိုက္တာ ျဖစ္ေနတယ္။

အခ်ိတ္အဆက္ေလးနဲ႔ တစ္ခုခုမွာ ဆံုးသြားေအာင္ ရပ္သင့္ေၾကာင္း အၾကံေပးတာနားလည္ပါတယ္။ ဒါဆိုရင္ေတာ့ အခု သည္ေနရာမွာ ရပ္တာက အမွန္အကန္ပါ။ ေနာက္ဆက္လာမွာက အေၾကာင္းအရာ ေနာက္တစ္ခုမို႔ေပါ့။

Freddy Lynn အသစ္ျဖစ္သြားေအာင္ ငါလုပ္သလိုမလုပ္နဲ႔၊ သမီးတို႔ လုပ္သလို ေဖလုိက္လုပ္မယ္ ဆိုရင္ေရာခ်ာ 😛 😛

Thor Zin က်ေနာ့္အတြက္ေတာ့ ဒီတစ္ပိုင္းက အဆံုးသတ္က်မွ ဖတ္ရတာ အရသာရွိတာ

Aung Thein Kyaw သက္ဆိုင္သူဆီ အဲဒီ့အပိုင္းေလး ကူးၿပီး ပို႔ေပးလိုက္ပါလား Ka Thor Zin 🙂 😀 😛

Thor Zin ဆရာ့နာမည္ ခြက္ဒစ္ ေပးပါ့မယ္ ဆရာ 😀

ျပသနာပိုၾကီးသြားရင္ ဆရာနဲ႔ရွင္း 😛 😛

Alex Moe အျပာကားေလးျကည့္ရဖို ့အေရးပင္ပန္းလိုက္ထွာ. ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ဗီဒီယိုရံုေတြမွာ. ေမတၱာဘြဲ ့အခ်စ္ဇာတ္လမ္းဆိုရင္. ေသခ်ာေပါက္ပဲ. ပန္ကာေလးနဲ ့ တစ္ရံုလံုးတိတ္ဆိတ္လို ့ ဟီးးး

‘Song Thiri’ ဒီရက္ပိုင္း ဖြဘုတ္ မတက္ျဖစ္တာမ်ားလို႔…. တက္ျဖစ္လဲ… ခဏတျဖဳတ္ ပုံတင္တာေလာက္ပဲဆိုေတာ့.. လြတ္သြားတဲ့ အစုတ္ထုပ္ေတြရွိသလို.. အျမန္ဖတ္ၿပီး လိုက္ခ္ လုပ္တာေတြလဲရွိေတာ့ ကြန္မန္႔တ္ ေတြမေပးနိုင္တာ ခြင့္(စ္) လႊတ္ပါ ခ်ာ (စ္) 😀

Aung Thein Kyaw သည္တိုင္းထားလိုက္ရင္လည္း ျပတ္သနာက ပိုေသးသြားမယ္လို႔မ်ား ယံုၾကည္မိေနေသးလို႔လား Ka Thor Zin 😀

Ko Thar Ngel အျပာကား လာၾကည့္ သြားတယ္ ! အဲ့ေလ … လာဖတ္သြားတယ္ … ဆက္ေရးပါၾဆာ ! လာဖတ္ၿပီး ကြန္မန္႔ မခ်ျဖစ္တာေတာ့ ရွိတာေပါ့

Aung Thein Kyaw ေခ်ာက္တြန္းတယ္လာ့… အဲေလ… အားေပးတယ္လာ့ 🙂

Ko Thar Ngel အၿမဲလာဖတ္တယ္ အလုပ္ထဲေရာက္မွ ကြန္မန္႔ မခ် လိုက္ခ္ လုပ္တာပဲရွိတာ ))) အိမ္ေရာက္မွ ေသျခာဖတ္မယ္ စိတ္ကူးနဲ႔ေပါ့ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ကြန္မန္႔ခ်ဖို႔ ေမ့သြားေရာ

Nyunt Thaw ငယ္က်ိဳးငယ္နာေတြ ေဖၚေနတာလား သူငယ္ခ်င္းရယ္ 

အို ရွက္စရာ

Aung Thein Kyaw အို… ဧရာမ ၾဆာ၀ံဂ်ိးအေၾကာင္းပါဘူးေလ 🙂 😛

Nyunt Thaw ဧရာမလည္း မဟုတ္ရပါ  အညတရ ရယ္ပါ ဟို ပုဆိုးခၽြတ္ေပးလိုက္ရတ့ဲ မုန္ဆလိန္ ဆရာဝန္ေလးက ေကာ့ေသာင္းမွာေနာ္ ဆရာေရ

Aung Thein Kyaw ဟုတ္ပါၿပီဗ်ာ။ ေကာ့ေသာင္းကို အခုထက္ထိ တစ္ေခါက္မွ မေရာက္ဖူးေသးဘူး။ ေရာက္လည္း ေရာက္ခ်င္သလို တူ႔ဂိုလည္း ေတြ႕ခ်င္မိရေသးတယ္။

Nyunt Thaw သြားလည္သင့္ပါတယ္ အခုေတာ့ အရင္လို မစည္ကားေတာ့ဘူးလို႔ ၾကားတယ္ ၿမိတ္ ထားဝယ္ စီးပြားေရး ပိုပြင့္သြားၿပီ

 ၂၀၁၅ ဧၿပီလ ၂၅ ရက္

ထားပါေတာ့ဗ်ာ…

ေရဒီယိုဂရမ္၊ ေလာ(န္)(ဂ္)ပေလးနဲ႔ အဲဒီ့ ၈ မီလီမီတာ ဓာတ္ရွင္ျပစက္မ်ားနဲ႔ သက္ဆိုင္တာမ်ားဘက္ကို နည္းနည္း ျပန္လွည့္လိုက္ပါရေစဦး။

ေရဒီယိုဂရမ္

ေရဒီယိုဂရမ္ (Radiogram) ဟာ ေရဒီယိုနဲ႔ Gramophone လို႔ ေခၚတဲ့ ဓာတ္စက္ (ဓာတ္ျပားဖြင့္စက္)တို႔ကို တြဲထားတာပါ။ Google ထဲက ရွာလို႔ ေတြ႕တဲ့ ပံုတစ္ပံုကို တင္ေပးထားပါတယ္။

Aung Thein Kyaw's photo.လူကံုထံတို႔ရဲ႕ အိမ္ေတြမွာ ထားရိွၾကတဲ့ ဧည့္ခန္းအေဆာင္အေယာင္ တစ္ခုပါပဲ။ အခုေခတ္ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားေတြ ထားၾကသလိုမ်ိဳးေပါ့။ သို႔ေပမယ့္ ႐ိုး႐ိုး ႐ုပ္/သံစက္လိုေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့ဗ်ာ။ အႀကီးစား ပိတ္ကားႀကီးေတြနဲ႔ ဟာမ်ိဳး ထားၾကသလိုပါ။ ႐ိုး႐ိုး လက္မ ႏွစ္ဆယ္ေလာက္က ေရဒီယိုေလာက္ သာမာန္အိမ္ေတြမွာ ရိွတာမ်ိဳးေပါ့။ ေရဒီယုိဂရယ္(မ္)ကေတာ့ ခုေခတ္ Home Theatre အိမ္တြင္း ဓာတ္ရွင္႐ံုေလးလိုမ်ိဳးေပါ့။

ကိုေရႊဘိုနီတို႔ အိမ္မွာလည္း ရိွပါတယ္။ သူ႔အေဖက သူၾကြယ္ဆိုေတာ့ အဲဒါတင္မက Akai ထိတ္(ပ္)ရေခါ့ဒါ အေကာင္းစားႀကီးက အစ ရိွပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔အိမ္မွာ မျမင္ဖူးခင္ ဟို အျပာကားၾကည့္တုန္းက ရွက္ေနခဲ့တဲ့ မူစလင္ အတန္းေဖာ္ရဲ႕ အိမ္မွာ အရင္ အလံုးလိုက္ ျမင္ဖူးတာပါ။

ဓာတ္စက္႐ိုး႐ိုးကိုေတာ့ ျမင္ဖူးပါတယ္။ ေလာပိတကတည္းက ျမင္ဖူးခဲ့တယ္ေတာင္ ထင္တယ္။ ဟုတ္တယ္။ ညြန္႔၀င္းရဲ႕ သိဂႌသီခ်င္းကို ဓာတ္စက္က ဖြင့္တာ ၾကားဖူးခဲ့တာ။ အိမ္ကို ဘယ္ကေန ဘယ္လို ဓာတ္စက္ ေရာက္လာတယ္ေတာ့ မသိဘူး။ ေနာက္တစ္ပုဒ္က မာမာေအးရဲ႕ ႏွစ္ကံၿပိဳင္ ဖူးစာ သီခ်င္း ျဖစ္လိမ့္မယ္။ တင္တင္ျမရဲ႕ မဂၤလာေမာင္မယ္သီခ်င္း (ဆရာၿမိဳ႕မၿငိမ္း) ကိုလည္း အဲတုန္းကပဲ နားေထာင္ခဲ့ရတာပါ။ (တျဖည္းျဖည္း ျပန္မွတ္မိလာတာခင္ဗ်။)

တစ္ပုဒ္တစ္ခ်ပ္

အဲဒီ့ဓာတ္ျပားေတြကက်ေတာ့ ဆင္ဂယ္(လ္)လို႔ ေခၚရမယ္ ထင္တယ္။

ဓာတ္ျပားတစ္ခ်ပ္လံုးမွာ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ ပါတာဗ်။ သီခ်င္းက သီခ်င္းအလယ္မွာ အက်အန ရပ္သြားတယ္။ တိုးလို႔တန္းလန္း ရပ္သြားတာ မဟုတ္ဘူး။ သီခ်င္းကို အက်အန္ ခ်ၿပီး ရပ္သြားတာျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ဖက္ကို လွန္လိုက္ရင္ အဲဒီ့ သီခ်င္းအဆက္က အေတာနဲ႔ ဘာနဲ႔ အက်အန ျပန္ ေပၚလာပါတယ္။ နမူနာ နားေထာင္ခ်င္သူမ်ား ေထာင္ၾကည့္လို႔ ရေအာင္ မာမာေအးရဲ႕ ႏွစ္ကံၿပိဳင္ ဖူးစာ သီခ်င္း လင့္(ခ္)ကို တစ္ပါတည္း ေပးလိုက္ပါတယ္။ သီခ်င္းကိုေတာ့ ကိုဘိုခင္ (အရင္က မႏၲေလးၿမိဳ႕မ အဖြဲ႕ထဲကပါ ေနာက္ေတာ့ မိုးေကသီ တီး၀ိုင္း သတ္သတ္ ဖြဲ႕ခဲ့တယ္) ေရးတာပါ။

https://soundcloud.com/khinthidakhin/hnakanpyaing-phuuzar-mar-mar

အဲဒီ့ ႏွစ္ကံၿပိဳင္ ဖူးစာ သီခ်င္းရဲ႕ ႏွစ္မိနစ္ ၅၄ စကၠန္႔ေလာက္အေရာက္မွာ ခ်စ္တာ ခ်စ္တာ ပဓာနလို႔ ၀သုန္ဤေျမ သိၾကားသက္ေသတိုင္ဆိုၿပီး သီခ်င္းကို ပိပိရိရိေလး ခ်လိုက္ခ်ိန္မွာ ဓာတ္ျပားတစ္ျခမ္း ဆံုးသြားပါတယ္။ (အခု ဒြိကိန္းစနစ္နဲ႔ အသံကို မ်က္စိနဲ႔ ျမင္ႏိုင္တဲ့ ေခတ္မွာေတာ့ တစ္ဆက္တည္းလိုလို ခပ္ကပ္ကပ္ေလး နားေထာင္ႏိုင္ၿပီေပါ့။)

ဟိုး လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ငါးဆယ္ေက်ာ္ကေတာ့ သီခ်င္းက အဲလို ဆံုးသြားရင္ လူက ငုတ္တုတ္ ဆက္ထိုင္ေနလို႔ မရေတာ့ဘူး။ ထတဲ့ၿပီး ဓာတ္ျပားက အပ္ေမာင္းတံကို ေနရာတက် ျပန္ထား။ ၿပီးရင္ ဓာတ္ျပားကို တယုတယေလး ျဖဳတ္ယူလိုက္ၿပီး တစ္ဖက္ကို လွန္။ ေနရာတက် ထည့္။ ေမာင္းတံကို ျပန္မလိုက္တာနဲ႔ ေအာက္က ဓာတ္ျပားက လည္လာမယ္။ အဲဒါကိုမွ ဓာတ္ျပားရဲ႕ အ၀န္းစပ္မွာ အပ္ကို ထိေပးလိုက္။ ရွဲရွဲ အသံမ်ားက စလာမယ္။ ၿပီးရင္ သီခ်င္း ဒုတိယပိုင္းအတြက္ အေတာေလးနဲ႔ အခ်စ္စစ္အခ်စ္မွန္ ခိုင္ခိုင္ အသက္နဲ႔ ထပ္တူပိုင္ပိုင္ဆိုၿပီး မာမာေအး ဆက္ဆိုတာ နားေထာင္ေပေရာ့ပဲ။

ေတာ္ေတာ္ ဇိမ္မရိွတာေနာ္။ ဒါေပသည့္ အဲလိုေလး နားေထာင္ရတာကိုပဲ အဲဒီ့ေခတ္ကေတာ့ အေတာ္ ဟုတ္ေနတာ။

အေရအတြက္နဲ႔ အရည္အခ်င္းတို႔ရဲ႕ သေဘာ

ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားၾကည့္မိတယ္။ ဟိုေခတ္က အဆိုေတာ္ေတြရဲ႕ ေအာင္ျမင္မႈ သက္တမ္းက တာရွည္သေလာက္ အခုေခတ္ အဆိုေတာ္ေတြက်ေတာ့ သက္တမ္း သိပ္မရွည္ရွာၾကဘူး။ ဟိုေခတ္က ႏွစ္ ၂၀ ေလာက္ ေအာင္ျမင္ၾကေပမယ့္ သည္ေခတ္က်ေတာ့ အဆိုေတာ္ တစ္ေယာက္ရဲ႕ ပ်မ္းမွ် သက္တမ္းက ငါးႏွစ္ ၀န္းက်င္ပဲ ရိွရွာၾကေတာ့တယ္။

အဲဒါဟာ အေရအတြက္ေၾကာင့္ ျဖစ္လိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္။ မာမာေအးတို႔၊ တင္တင္ျမတို႔၊ တြံေတးသိန္းတန္တို႔ ေခတ္က သီခ်င္းသစ္တစ္ပုဒ္၊ ဓာတ္ျပားသစ္တစ္ခ်ပ္ ထြက္ဖို႔အေရး အေတာ္ ေစာင့္ရတယ္။ ထြက္လာလည္း ဓာတ္ျပားတစ္ခ်ပ္၊ သီခ်င္းက တစ္ပုဒ္တည္းရယ္။

ကဆက္ေခြ ေခတ္ကစၿပီး အဆိုေတာ္ေတြဟာ တစ္ေခြကို ၁၄-၅ ပုဒ္ ဆိုကုန္ၾကရပါေတာ့တယ္။ တစ္၀ႀကီး နားေထာင္ရတာေတာ့ မွန္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ငါးေခြ၊ ဆယ္ေခြ ေလာက္ဆို ပုဒ္ေရ ၁၀၀ ေက်ာ္ နားေထာင္ၿပီးသြားသလို ျဖစ္ေနၿပီ။ အဲေတာ့ ညည္းေငြ႕လာတယ္ ထင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီမယ္ကလည္း မိုးရြာတုန္း ေရခံဆိုသလို ေအာင္ျမင္တုန္းေလး နင္းကန္ ထုတ္ၾကေပတာကိုး။ အဲေတာ့ ခဏနဲ႔ ႐ိုးအီကုန္ၾကတယ္ ထင္ပါရဲ႕ဗ်ာ။

ထားပါေတာ့ေလ။ အဲဒီ့ ဓာတ္ျပားေတြရဲ႕ အခ်င္းက အမ်ိဳးမ်ိဳး ရိွပါတယ္။ ၁၂ လကၼ၊ ၁၀ လကၼ၊ ၇ လကၼ ဆိုၿပီးေတာ့ သံုးမ်ိဳးေပါ့။ ဓာတ္ျပားလည္တဲ့ႏႈန္း (Revolutions per minute—rpm)ကလည္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ရိွပါတယ္။ ဓာတ္ျပားလည္တဲ့ ႏႈန္းက ျမန္တဲ့အခါ ဓာတ္ျပားတစ္ခ်ပ္မွ သီခ်င္းက တစ္၀က္ပဲ ဆန္႔ေတာ့တာေပါ့။

ဒါက မူလလက္ေဟာင္း ဓာတ္ျပားေတြ။ ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ အဲဒါကို ေက်ာ္လႊားဖို႔အတြက္ ဓာတ္ျပား လည္ႏႈန္းကို ေလွ်ာ့ခ်လိုက္ၾကရင္းက တစ္ခ်ပ္မွာ ႏွစ္ပုဒ္ဆန္႔ေတြ ျဖစ္လာတယ္။ အဲဒီ့ကမွ အခ်င္းငယ္တဲ့ ၇ လကၼ ဓာတ္ျပားလိုဟာမ်ိဳးေတာင္ တစ္ခ်ပ္ ႏွစ္ပုဒ္ဆန္႔လာတဲ့အထိပါပဲ။

အယ္(လ္)ဖီ ေလာင္းပေလး

အဲဒီ့ဓာတ္ျပားမွာမွ ေလာ(န္)(ဂ္)ဖေလးဆိုတဲ့ ဓာတ္ျပားက သတ္သတ္ ထပ္ေပၚလာတယ္။ အဲဒါက်ေတာ့ ဓာတ္ျပားကို လွန္စရာ မလိုေတာ့ဘဲ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို အစအဆံုး ေတာက္ေလွ်ာက္ နားေထာင္ႏိုင္တဲ့အျပင္ ဓာတ္ျပားတစ္ခ်ပ္ကို ဟိုဘက္ သည္ဘက္ဖြင့္ရင္ ၄၅ မိနစ္စာအထိ အသံသြင္းထားႏိုင္လာတာမို႔ သီခ်င္းပုဒ္ေရလည္း အမ်ားအျပား ပိုဆန္႔လာပါတယ္။ တစ္ခ်ပ္မွ ၁၂ ပုဒ္ကေန ၁၆ ပုဒ္ေလာက္အထိလို႔ ပ်မ္းမွ် ေျပာႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ လည္တဲ့ႏႈန္း အေႏွးစားနဲ႔ ဖြင့္ရတဲ့ ဓာတ္ျပားေပါ့။

Aung Thein Kyaw's photo.ဗမာသီခ်င္းေတြထဲမွာေတာ့ အဲသလို Long Play (LP) ထုတ္ထားတာ အင္မတန္ ရွားပါတယ္။ ၀င္းဦး တစ္ေယာက္ပဲ LP ႏွစ္ခ်ပ္ ထုတ္သြားတယ္လုိ႔ ထင္ပါတယ္။ ႏွစ္ခ်ပ္စလံုး ၿမိဳ႕မသီခ်င္းေတြခ်ည္းပဲလို႔ေတာင္ ထင္တယ္။ သိပ္ေတာ့ မေသခ်ာဘူး။

အရင္က ကၽြန္ေတာ့္ဆီမွာ အဲဒီ့ထဲက တစ္ခ်ပ္ ရိွခဲ့ေပမယ့္ အခုေတာ့ ဘယ္ေခ်ာင္ ဘယ္ၾကား ကပ္သြားတယ္ မသိေတာ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ဆီ ရိွဖူးတဲ့ အခ်ပ္ထဲမွာဆိုရင္ေတာ့ မၿပီးေသးေသာ ပန္းခ်ီကားတို႔၊ သစၥာတို႔၊ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းတို႔လို ၿမိဳ႕မၿငိမ္း သီခ်င္းေတြ ပါခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ့ဓာတ္ျပားအပါအ၀င္ ဓာတ္ျပားေတြအားလံုးကို အိမ္႐ႈပ္လို႔ ပစ္လိုက္ပါၿပီ။

အဲ(လ္)ဗွစ္(စ္)ဆိုရင္ သူ႔ဂီတသက္ ၁၉၅၆ မွ ၁၉၇၇ ခုႏွစ္ (၂၁ ႏွစ္) အတြင္း LP ေပါင္း ၇၀ ေက်ာ္ ထုတ္သြားခဲ့တဲ့သူပါ။ သူ႔ဓာတ္ျပားလည္း ကၽြန္ေတာ့္ဆီမွာ သံုးခ်ပ္ ရိွဖူးပါတယ္။ အဲဒီ့ဓာတ္ျပားေတြက ကၽြန္ေတာ္ အသက္ ၃၀ မျပည့္ခင္ေလးတင္က်ေတာ့မွ ဓာတ္စက္တစ္လံုး၀ယ္ၿပီး ေလွ်ာက္စုရင္းက ရိွလာခဲ့ဖူးတာေတြျဖစ္ပါတယ္။

အပ္ေၾကာင္းနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ျမန္မာ၊ အဂၤလိပ္ ဥပစာမ်ား

“ဓာတ္ျပားေဟာင္း အပ္ေၾကာင္းထပ္”တို႔၊ “အပ္ေၾကာင္းထပ္”တို႔ဆိုတဲ့ ဥပစာ အသံုးအႏႈန္းက အဲဒီ့က လာတာပါ။ အဂၤလိပ္လိုေတာ့ groove လို႔ ေခၚတယ္။ ဗမာလိုေတာ့ “အပ္ေၾကာင္း”ေပါ့ဗ်ာ။ ဓာတ္ျပားေပၚက အစင္းေလးေတြကို ေျပာတာပါ။ (ပံုမွာ ႐ႈ။) အဲဒီ့အပ္ေၾကာင္းေတြက သူ႔အေၾကာေလးနဲ႔သူ ဓာတ္ျပားရဲ႕ အနားက စၿပီး အလယ္မွာ ဆံုးသြားပါတယ္။ အပ္တပ္ထားတဲ့ ေမာင္းတံက အဲဒီ့အပ္ေၾကာင္းအတိုင္း လိုက္သြားၿပီး သီခ်င္း၊ အသံသြင္းခ်က္ကို ဖတ္သြားပါတယ္။

Aung Thein Kyaw's photo.ခဏခဏ ဖြင့္ဖန္မ်ားရင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ အကိုင္ၾကမ္းရင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီ့ အပ္ေၾကာင္း (အပ္ခ်ည္ေလာက္သာ ရိွတဲ့ ေျမာင္းပါးပါးေလး) က ပြန္းမိသြားၿပီး တစ္ေနရာတည္းမွာပဲ အျပန္ျပန္ သြားေနပါေတာ့တယ္။ ေစာေစာက နမူနာ ေပးထားခဲ့တဲ့ ႏွစ္ကံၿပိဳင္ဖူးစာရဲ႕ တစ္ေနရာမွာပဲ အပ္ေၾကာင္းက ထပ္ေနၿပီဆိုရင္ မာမာေအးအသံနဲ႔ “ေမာင္မယ္ ႏွစ္ကံၿပိဳင္၊ ေမာင္မယ္ ႏွစ္ကံၿပိဳင္၊ ေမာင္မယ္ ႏွစ္ကံၿပိဳင္”ဆိုတာကို လူက ထၿပီး ေမာင္းတံကို မေရႊ႕မခ်င္း အီေနေအာင္ ၾကားေနရေတာ့မွာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါကို အပ္ေၾကာင္းထပ္တယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။

စကားတစ္ခြန္းကိုလည္း ခဏခဏ ေျပာေျပာေနတဲ့အခါ ဗမာေတြက အပ္ေၾကာင္းထပ္တယ္လို႔ ေျပာၾကပါတယ္။ အဂၤလိပ္လိုေတာ့ stuck in a groove လို႔ သံုးၾကပါတယ္။ အဓိပၸာယ္ေတာ့ ဗမာလို အထပ္ထပ္ ေျပာတာ၊ ခဏခဏ ေျပာတာမ်ိဳးနဲ႔ သံုးတာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ တစ္ေန႔ တစ္ေန႔ ဒါၿပီး ဒါ၊ ဒါၿပီး ဒါပဲ လုပ္ေနရတာကို ေျပာခ်င္တဲ့အခါမွာ သံုးပါတယ္။ After 5 years in this company, I don’t find anything exciting but I seem to be stuck in a groove. (သည္လုပ္ငန္းမွာ ငါးႏွစ္ေလာက္လုပ္ၿပီးသြားေတာ့ ဘာမွ စိတ္လႈပ္ရွားစရာ မေကာင္းေတာ့ဘူး။ တစ္ေန႔ တစ္ေန႔ ဒါ ဒါပဲ လုပ္ေနရသလိုႀကီး။) ဆိုတာမ်ိဳးေပါ့။

A needle stuck in a groove ဆိုရင္ေတာ့ ေမးခြန္းတစ္ခုကိုပဲ အထပ္ထပ္ ေမးေနတတ္တာကို ေျပာတဲ့အခါမွာ သံုးပါတယ္။ My girlfriend is such a needle stuck in a groove. (က်ဳပ္ရည္းစားကေတာ့ တစ္မ်ိဳးတည္းကိုပဲ အထပ္ထပ္ ေမးတတ္တဲ့ မိန္းမစားမ်ိဳးဗ်ိဳ႕) တစ္နည္းအားျဖင့္ ခပ္ထူထူ ခပ္နနကို ေျပာတဲ့အခါမွာ needle stuck in a groove လို႔ ေျပာတာပါပဲ။ ဗမာတို႔ရဲ႕ အပ္ေၾကာင္းထပ္နဲ႔ တျခားစီပါ။

မူစလင္ အတန္းေဖာ္ရဲ႕ အိမ္မွာတုန္းကလည္း ၀င္းဦးရဲ႕ LP ဓာတ္ျပားကို နားေထာင္ခဲ့ရဖူးတာကို ေကာင္းေကာင္း မွတ္မိေနပါတယ္။

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕က ကေလးတို႔ရဲ႕ ဓာတ္ရွင္႐ံု

ဓာတ္ျပားအေၾကာင္းၿပီးေတာ့ ၈ မီလီမီတာ ဓာတ္ရွင္ျပစက္ေလးနဲ႔ ေရွးျဖစ္ေဟာင္း ေအာက္ေမ့ဖြယ္ေလးေတြ ေျပာပါရေစဦး။

အဲဒါလည္း ငယ္ဘ၀အေၾကာင္း ေရးစဥ္က က်န္သြားခဲ့တာပါ။

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္ကို ေျပာင္းလာေတာ့ ၁၉၆၉ ခုႏွစ္ ဇြန္လမွာပါ။ လမ္း ၄၀၊ အိမ္အမွတ္ ၂၃၉၊ ပထမထပ္၊ ညာဘက္အခန္းမွာ ေနခဲ့တဲ့အေၾကာင္း ေျပာၿပီးပါၿပီ။

အဲဒီ့ေနာက္ မၾကာခင္မွာပဲ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္မွာ တြင္က်ယ္ေနတာတစ္ခုကို ရင္ဆိုင္ ေတြ႕ရပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ေရြ႕လ်ား ဓာတ္ရွင္႐ံုလို႔ ေခၚရမယ္ ထင္ပါတယ္။ ဓာတ္ပံုေတြ ဘာေတြကေတာ့ ရွာလို႔ ရႏိုင္ေတာ့မယ္ မထင္ဘူးဗ်။

ေရးရင္းနဲ႔ ရွာၾကည့္လိုက္ေတာ့ တျခားႏိုင္ငံေတြမွာလည္း အဲသလို နယ္လွည့္႐ုပ္ရွင္႐ံုေတြ ရိွခဲ့တာ ေတြ႕ရပါတယ္။ သူတို႔ကေတာ့ ကားေတြနဲ႔ေပါ့ဗ်ာ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကေလးတုန္းက ၾကံဳခဲ့ရတာကေတာ့ ဘီးတပ္ လွည္းႀကီးခင္ဗ်။ အလံုပိတ္လွည္းႀကီးပါ။ ေပါင္မုန္႔ ပံုသ႑ာန္ရိွပါတယ္။ အရြယ္အစားက အခုေခတ္ Toyota Ipsum တို႔ Wish တို႔ေလာက္ ရိွပါလိမ့္မယ္။ သစ္သားနဲ႔ သြပ္ျပားနဲ႔ လုပ္ထားတဲ့ အလံုပိတ္လွည္းႀကီးျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ့လွည္းႀကီးကို တစ္လမ္း၀င္ တစ္လမ္းထြက္ တြန္းသြားတယ္။ ၿပီးေတာ့ တစ္ေနရာရာမွာ ရပ္ထားတယ္။ ဟိုေခတ္က ရန္ကုန္မွာ အခုလို ကားေတြ မေပါေသးေတာ့ကာ ဘယ္လမ္းမွာျဖစ္ျဖစ္ လမ္းေဘးမွာ ကပ္ရပ္စရာ ေနရာက ခပ္ေပါေပါရယ္။

အဲဒီ့လွည္းႀကီးက မူလက အျဖဴေရာင္ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ျမင္ဖူးတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ညစ္ေထးေနတဲ့ အျဖဴေရာင္ပါ။

လွည္းမွာ အေပါက္ႏွစ္ေပါက္ပါတယ္။ လွည္းရဲ႕ ေနာက္ပိုင္း ေခၚမလား မသိဘူး၊ အဲဒီ့အပိုင္းမွာ ေဘးေပါက္တစ္ေပါက္ ရိွတယ္။ အဲဒီ့မွာ ျပစက္ဆရာ၊ တစ္နည္းေျပာရင္ လွည္းကို တြန္းၿပီး သည္အလုပ္နဲ႔ ေငြရွာသူက ထိုင္ပါတယ္။ ကေလးပရိသတ္က လွည္းရဲ႕ ဦးပိုင္းထိပ္က တံခါးမႀကီးက လွည္းထဲကို ၀င္ရပါတယ္။ အဲဒီ့ တံခါးမႀကီးကို ပိတ္လိုက္ရင္ ပိတ္ကားျဖစ္သြားပါၿပီ။ အျဖဴေရာင္သုတ္ထားတဲ့ ပ်ဥ္ျပားေပါ့။

အထဲက ထိုင္ခံုေတြကေတာ့ ျမန္မာတို႔ ထံုးစံအတိုင္း လွည္းအိမ္ ေဘးနံရံမွာ ကပ္႐ိုက္ထားတဲ့ ခံုတန္းရွည္ပါ။ ျမန္မာ့ ျမင္းလွည္းလည္း ထို႔အတူ ျဖစ္သလို၊ ကုန္တင္ကားကို ခရီးသည္တင္ကား ပံုစံ လုပ္လိုက္တဲ့အခါလည္း အဲသလို ေဘးတန္းေတြ ႐ိုက္ထည့္လိုက္ျခင္းအားျဖင့္ ထိုင္ခံုျဖစ္လာေစတာမ်ိဳးမို႔ ျမန္မာတို႔ ထံုးစံလို႔ ေရးလိုက္တာပါ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔က တစ္မတ္လား၊ ဆယ္ျပားလား မမွတ္မိေတာ့တဲ့ ႐ံု၀င္ခကို ေပးၿပီး အဲဒီ့ထဲ ၀င္လိုက္ရပါတယ္။ လူျပည့္တဲ့အခါ တံခါးႀကီးပိတ္ၿပီ။ တစ္႐ံုလံုးလည္း ေမွာင္က်သြားပါၿပီ။ အဲဒါဆို ျပပါၿပီဗ်ာ။ ေတာင္စဥ္ေရမရ အဆက္အစပ္မရိွ အဂၤလိပ္ဇာတ္ကားတိုေတြ၊ ဟိုတစ္ပိုင္း သည္တစ္ပိုင္း။ ျပစက္သံ တေဂ်ာက္ေဂ်ာက္ ၾကားမွာ ျပစက္ဆရာႀကီး ပါးစပ္က ထြင္ၿပီးေျပာတဲ့ ကေပါက္တိ ကေပါက္ခ်ာ ဇာတ္လမ္းကို နားဆင္ရင္း ၾကည့္ေပေတာ့ေပါ့။

စုစုေပါင္းမွ သံုးမိနစ္ေလာက္ပဲ ၾကာမယ္ ထင္တယ္။ ဒါေတာင္ ေခၽြးတလံုးလံုး။ အလံုပိတ္ထားေတာ့ လူေစာ္ကလည္း နံေသးတယ္။ ကစားရာက ထလာၾကတဲ့ ေကာင္ေတြခ်ည္းပဲဆိုေတာ့ အကုန္လံုးက နဂိုကမွ ေခၽြးသံအျပည့္နဲ႔ဟာ။

ကၽြႏ္ေတာ္ တစ္ခါဆို တစ္ခါပဲ အဲဒီ့ထဲ ၀င္ထိုင္ၾကည့္ခဲ့ဖူးတယ္။ တစ္ခါတည္းနဲ႔ကို မွတ္သြားတာပဲ။ ေခၽြးနံ႔ မခံႏိုင္တာ၊ အိုက္စပ္တာက တစ္ေၾကာင္း၊ အဆက္အစပ္မရိွ၊ အဓိပၸာယ္မဲ့ အ႐ုပ္ တံုတံုခ်ိခ်ိေတြၾကည့္ဖူးဖုိ႔ အတြက္ ပိုက္ဆံေပးလိုက္ရတာ တန္တယ္ မထင္မိဘူး။ ဒါနဲ႔ ေနာက္ ဘယ္ေတာ့မွ အဲဒါကို မၾကည့္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။

ၾကည့္ျဖစ္တဲ့အခ်ိန္မွာလည္း ကၽြန္ေတာ္က ေျခာက္တန္းေတာင္ ေရာက္ေနမွကိုး။ အျပာစာအုပ္ေတာင္ ဖတ္ဖူးထားေလတဲ့ ကေလးႀကီးအရြယ္ ေရာက္ေနၿပီဆိုေတာ့ က်ိဳးေၾကာင္း ဆင္ျခင္မိေနတာ ျဖစ္ေကာင္းပါတယ္။

အဲ… တစ္ခါသားမွာေတာ့ အဲဒီ့လို ႐ံုေလးထဲမွာ လူႀကီးေတြ အျပာကားၾကည့္လို႔ဆိုၿပီး သတင္းစာထဲ အမႈတစ္မႈ ပါလာတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ျပစက္ဆရာအတြက္ ကေလးေတြကို လည္ၿပီး ျပေနတာထက္ ပိုတြက္ေခ်ကိုက္မယ္ ထင္တယ္။ ၾကည့္တဲ့ လူႀကီးေတြဆိုတာကလည္း သာမန္ လက္လုပ္လက္စားေတြပဲလားေတာ့ မသိဘူး။ ဘယ့္ႏွယ္က ဘယ့္ႏွယ္ ၾကည့္ၾကတယ္ေတာ့ မသိဘူး။ အဲဒီ့ထဲ လူႀကီးေတြ ၀င္ၿပီဆိုတာနဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္က သည္လူေတြ ဘာၾကည့္ေလာက္တယ္ဆိုတာ သိကုန္ေတာ့မွာေလ။

အဲဒီ့ ႐ုပ္ရွင္အေၾကာင္းေရးရင္းနဲ႔ ကေလးဘ၀တုန္းက ကၽြန္ေတာ့္ကို အေဖ ၀ယ္ေပးခဲ့တဲ့ အဖိုးတန္ ကစားစရာ အေၾကာင္းကို ေျပာျပဖို႔ သတိရလာျပန္တယ္။

ဗ်ဴးမာစထာ

Aung Thein Kyaw's photo.အဲဒါကေတာ့ Viewmaster ဆိုတာပါ။ ေလာပိတမွာကတည္းက ကၽြန္ေတာ့္ဆီမွာ ရိွေနခဲ့တာမို႔ ေတာ္ေတာ္ ငယ္ငယ္ကတည္းက ၀ယ္ေပးခဲ့တာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ အင္တာနက္ထဲ ေမႊၾကည့္လုိက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဆီမွာ ရိွခဲ့ဖူးတဲ့ Viewmaster နဲ႔ တစ္ထပ္တည္း၊ ဘူးကအစ တူတဲ့ ပံုတစ္ပံုေတြ႕လို႔ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီ့ မည္းမည္းေလးမွာ ျမင္ေနရတဲ့ ေလးေထာင့္ကြက္ေလးထဲက မ်က္စိေပါက္အတြက္ ၀ိုင္း၀ိုင္းေလး လုပ္ထားတဲ့ မွန္ဘီလူးေနရာက ၾကည့္ရတာပါ။ ဆန္႔က်င္ဘက္မွာေတာ့ ေလးေထာင့္ကြက္ႀကီး ႏွစ္ကြက္ ရိွပါတယ္။ အျပင္က အလင္းကို ယူႏိုင္ေအာင္ အဲဒီ့မွာက်ေတာ့ မွန္ဘီလူး မဟုတ္ဘဲ ေကာ္ျပား ျဖဴျဖဴေလးေတြ တပ္ထားပါတယ္။

အေပၚက V ခပ္ျပဲျပဲ ပံုစံေနရာမွာ ဖလင္ခ်ပ္ထည့္ရတဲ့ အံကေလးပါပါတယ္။ ေနာက္တစ္ပံုမွာ ျပထားတာကေတာ့ အဲဒီ့ထဲ ထည့္တဲ့ ဖလင္ခ်ပ္အ၀ိုင္းေလးပါ။ အဲဒီ့မွာ ေရာင္စံု ေပါ့ဇတစ္(ဖွ္) ဖလင္ လက္သည္းခြံေလာက္ေလးေတြ ပါပါတယ္။ ပံုမွာ ၾကည့္ရင္ ဘယ္နဲ႔ ညာက ပံုခ်င္းဟာ အတူတူပါ။ စုစုေပါင္း ၁၄ ကြက္ပါၿပီး အ႐ုပ္ ခုနစ္ခု ျမင္ရပါတယ္။ Viewmaster မွန္ဘီလူး ေသတၱာ မည္းမည္းေလးရဲ႕ ညာဘက္မွာ (ပံုမွာေတာ့ မျမင္ရပါ) ေမာင္းတံ အျဖဴေလး ပါပါတယ္။ အဲဒီ့ ေမာင္းကေလးကို ဖိခ်လိုက္ရင္ အမည္းေရာင္ ေပၚလာပါတယ္။ ျပန္လႊတ္လုိက္ရင္ ေနာက္တစ္ကြက္ ကူးသြားပါတယ္။ ဘယ္လို လုပ္ထားသလဲေတာ့ မသိဘူး။ သံုးဘက္ျမင္ 3D လို႔ ေခၚတဲ့ ႐ုပ္လံုးၾကြ ျမင္ရတာပါ။ ႐ုပ္ေသ ေရာင္စံု ဓာတ္ပံုေတြပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ေဆးသားက တအားေကာင္းေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ၾကည့္လို႔ ေကာင္းပါတယ္။

Aung Thein Kyaw's photo.ကၽြန္ေတာ့္ Viewmaster နဲ႔အတူ ပါလာတာက အခ်ပ္ကေလး ေလးခ်ပ္သာ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခ်ပ္က Tom & Jerry, ေနာက္တစ္ခ်ပ္က Gulliver’s Travel, ေနာက္တစ္ခ်ပ္က ႐ႈခင္းပံုေတြျဖစ္ၿပီး က်န္တစ္ခ်ပ္ကိုေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ Tom & Jerry တို႔၊ Gulliver’s Travel တို႔က ဇာတ္၀င္ခန္း ဓာတ္ပံုေတြပါ။ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္လံုးေတာ့ ဘယ္ဆန္႔မလဲဗ်ာ။ စုစုေပါင္းမွ အျပားေလးတစ္ခ်ပ္မွာ ခုနစ္ကြက္စာေလးပဲ ျမင္ရတာကို။ သို႔ေသာ္ ပါလာတဲ့ ဓာတ္ပံုေတြက စိုၿပီး ႐ုပ္လံုးက ၾကြေနတာမို႔ ၾကည့္လို႔ ေတာ္ေတာ္ ေကာင္းပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ဗ်ာ… အဲဒီ့ ေလးခ်ပ္ကိုပဲ တစ္ေန႔ တစ္ေန႔ ထိုင္ၾကည့္ေနလို႔ကေတာ့ ပ်င္းလာတာေပါ့။ ေလာပိတမွာ ေနလို႔ ၀ယ္လို႔ မရေတာ့လို႔ပဲလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ျပည္သူပိုင္ သိမ္းလိုက္တဲ့အတြက္ ပစၥည္းေတြ မရိွေတာ့လို႔ပဲလား၊ ဒါမွမဟုတ္ရင္လည္း မတတ္ႏိုင္လို႔ပဲလားေတာ့ မသိဘူး။ အဲဒီ့ Viewmaster အတြက္ ေနာက္ထပ္ ဓာတ္ပံုခ်ပ္ေလးေတြ ထပ္မရေတာ့ပါဘူး။

အေဖ ဘယ္ေလာက္ ေစ်းႀကီး ေပး၀ယ္လာရသလဲေတာ့ မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္မွာေတာ့ အဲဒီ့ ေလးခ်ပ္နဲ႔ပဲ စခန္းသြားခဲ့ရတာမို႔ ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ အဲဒါေလးနဲ႔ ေဆာ့ေတာင္ မေဆာ့ျဖစ္ပါဘူး။ သို႔ေပတည့္ ရန္ကုန္ ေျပာင္းလာတဲ့အထိ၊ ကၽြန္ေတာ္ အသက္ ေတာ္ေတာ္ႀကီးတဲ့အထိ အဲဒါေလးကို အိမ္မွာ ေတြ႕ေတြ႕ ေနခဲ့မိပါေသးတယ္။

ေခ်ာကလက္နဲ႔ ခ်ိ(စ္)ငါးပိခ်က္

အဲဒါနဲ႔အတူ ေလာပိတတုန္းက မွတ္မိေနတာ တစ္ခုက အဲဒီ့ ကေလးဘ၀ တစ္ေလွ်ာက္လံုး ေလာပိတမွာ ေနစဥ္ တစ္ခါသာ စားဖူးခဲ့တဲ့ ေခ်ာကလက္ပါ။ အဲဒါက လိြဳင္ေကာ္မွာ အေဖတို႔နဲ႔ ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္ဖို႔ ပါသြားရင္း အေမကလား၊ အေဖကလား မသိ၊ ၀ယ္ေကၽြးတာပါ။ လက္မေလာက္ အေတာင့္ကေလးျဖစ္ပါတယ္။ ထိပ္ကေလး ႏွစ္ဖက္မွာ ေခ်ာကလက္ျပားနဲ႔ အရြယ္တူ ထင္းရွဴးျပားအ၀ိုင္းေလးနဲ႔ပိတ္ၿပီး လိပ္ထားတဲ့ စကၠဴေတာင့္ေလး။ အဲဒါ ကၽြန္ေတာ့္ ကေလးဘ၀ ေလာပိတမွာ တစ္ႀကိမ္သာ စားဖူးတဲ့ ေခ်ာကလက္ပါ။

ေနာက္ အေဖ ထီေပါက္လို႔ ဆုေငြသြားထုတ္ေတာ့ အေဖ သြားလည္တဲ့ ဗိုလ္မွဴးႀကီးနဲ႔ ကထိကႀကီးအိမ္မွာ ဗုိလ္မွဴးႀကီးက ထုတ္ေကၽြးခဲ့တဲ့ ခက္(ဒ္)ဘာရီ ေခ်ာကလက္က ဒုတိယအႀကိမ္ပါ။ အဲဒါၿပီးတဲ့ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ေထာင္က်တဲ့အထိ ေခ်ာကလက္နဲ႔ ေရစက္မဆံုေတာ့ပါဘူး။ ပါးရွားတဲ့ ေခတ္ေပပဲကိုး။

အဲဒီ့အရင္ မႏၲေလးကေလးဘ၀တုန္းကေတာ့ အဘိုးက ၀ယ္၀ယ္ေကၽြးလို႔ သံုး-ေလးႀကိမ္ စားဖူးတယ္လို႔ မွတ္ပါတယ္။

မႏၲေလးကေလးဘ၀မွာ မွတ္မိေနေသးတဲ့ စားစရာေတြ က်န္ေသးတယ္ ခင္ဗ်။ ပထမဆံုးကေတာ့ ဒိန္ခဲ (Cheese) ငါးပိခ်က္ပါ။ အမွန္ကေတာ့ ငါးပိမပါပါဘူး။ ငါးပိခ်က္လို ခ်က္ထားတာမို႔သာ ငါးပိခ်က္လို႔ အႏြတၳ သညာျပဳလိုက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီ့ ျပည္သူပိုင္ မသိမ္းခင္၊ ေန၀င္းအစိုးရ မတက္ခင္ေလးေလာက္က အစစ အရာရာက ေပါပံုရပါတယ္။ အဲေတာ့ ဒိန္ခဲေတြလည္း ေပါေပသေပါ့ဗ်ာ။ ျမန္မာတို႔အတြက္ကေတာ့ Kraft Cheese က အလွ်ံပယ္ေပါ့။ အျပာေရာင္ သံဘူးအ၀ိုင္းနဲ႔ လာတဲ့ Kraft Cheese အမာက အေတာ္ေပါသလို ဖန္ပုလင္းနဲ႔ လာတဲ့ ေပါင္မံု႔သုတ္ ဒိန္ခဲ (spread cheese) လည္း ကေလးဘ၀က အေတာ္မ်ားမ်ား ျမင္ဖူးပါတယ္။

အဲဒီ့ထဲက ဘယ္ဒိန္ခဲကိုလည္းေတာ့ မသိဘူးဗ်၊ ခရမ္းခ်ဥ္သီးနဲ႔ ခ်က္တာ၊ လႊတ္ စားေကာင္းပဲဗ်ိဳ႕။ အဲဒါ မစားရတာ ႏွစ္ေပါင္း ၅၀ ေတာင္ ေကာင္းေကာင္းေက်ာ္သြားၿပီ။ အိမ္မွာ ခ်က္စားၾကည့္ရေပဦးမယ္။

ေျမာက္ပိုင္းမွာ တိုဖူးခ်ဥ္လို႔ ေခၚၾကတဲ့ ဆီတိုဖူးကိုလည္း ခရမ္းခ်ဥ္သီးႏိုင္းခ်င္းနဲ႔ ခ်က္စားရင္ အလြန္ေကာင္းတာကို စားဖူးသူေတြ သိၾကမွာပါ။ အလားတူပဲ၊ အညာက ႏြားႏို႔ခဲခ်က္ဆိုတာလည္း အသားဟင္းေတာင္ မလိုေစေတာ့တဲ့အထိ ထမင္း ၿမိန္ေစပါတယ္။ အဲဒီ့ေနရာေတြမွာ ခ်ိ(စ္) ဒိန္ခဲနဲ႔ ဖက္ၿပီး စဥ္းစားၾကည့္ဗ်ာ။ တကယ္ ေကာင္းမွာ ေသခ်ာတယ္ဗ်။

အရသာရိွေသာ စာကိုေတာ့ ေရးမိသြားျပန္ၿပီ။ ကို္ယ္တိုင္ ခ်က္စားၾကည့္ၾကၿပီး အက်ိဳးအေၾကာင္းေလးလည္း ျပန္ေျပာၾကဦးေနာ… 😀

သည္အပိုင္းမွာ ေျပာၾကတာ…

Lutha Kyaw ငယ္ငယ္တုန္းက ဝမ္းကြဲတစ္ေယာက္ဆီမွာ ၾကည့္ဖူးတယ္။ က်ေနာ္တို႔က 3D လို႔ေခၚတယ္။ စႏိုးဝိွဴက္ ၾကည့္ဖူးတာ မွတ္မိတယ္။ အဲသည္ အလံုပိတ္ရံုလည္းၾကည့္ဖူးတယ္။ တခါတည္းနဲ႔ လက္လန္တယ္။

Win Maung ဖတ္ရေသးဘူး… ႀကိဳၿပီးlike ထားတာပါ

Aung Thein Kyaw အားေပးဂ်က္က ၾကမ္းလြန္းပါတယ္ အဘရယ္ 🙂

Alex Moe View master လို မ်ိ ုးလည္းငယ္ငယ္ကျကည့္ဖူးတယ္. ဓာတ္ျပားဖြင့္စက္ေတြမရွိေတာ့ေပမဲ့ အဘိုးအိမ္မွာ ဓာတ္ျပားျကီးေတြ ေတြ ့ဖူးတယ္. အခုေတာ့ဘယ္ေပ်ာက္ကုန္ျပီမသိေတာ့ပါဘူး

Nge Thar View master ေတာ့ အိမ္မွာရွိတယ္ ေခြလဲ ေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္ ေတာ္ေတာ္ႀကီးတဲ့အထိ ၾကည့္ရတယ္ ေရဒီယိုဂရမ္ေတာ့ ရွိဘူးဗ် ႐ိုး႐ိုးေရဒီယို အႀကီးႀကီးေတာ့ ဗီဒိုနဲ႔ထည့္ ထားတာရွိတယ္

Kyaw Thura Htunအလံုပိတ္တြန္းလွည္းႀကီးလားမသိ ဝင္ၾကည့္ဖူးပါတယ္ခင္ဗ်။ ကေလးေတြမို႔ ျပတဲ့လူႀကီးကလည္း ၿပီးၿပီးေရာ ဘာေတြျပမွန္းမသိ ျမင္းေတြေျပးေနတာ ျပလိုက္၊ က်ားႀကီးေတြ ျခေသၤ့ႀကီးေတြျပလိုက္နဲ႔ အကုန္ဝါးတားတားခ်ည္းပဲခင္ဗ်။ ေမွာင္ရတဲ့အထဲ လူမ်ားရင္ လွည္းႀကီးက ဒယိမ္းဒယိုင္နဲ႔။ မႏၲေလး အေနာက္ျပင္ဖက္မွာပါ။ တစ္ခါဆိုမွ တစ္ခါတည္းပါ။

Kyi Kyi Khin Viewmaster အခ်ပ္ေတြ အမ်ားႀကီး ၾကည့္ဖူးတယ္။ ငယ္ငယ္က ေမာင္ႏွမဝမ္းကြဲေတြ မ်ားေတာ့ ဘယ္အိမ္က ဝယ္တယ္ေတာ့ မသိဘူး။ ေမ့ေတာင္ေနတာ ခု ဖတ္ရမွ သတိျပန္ရတယ္။

Baby Shwe Piguet ေျပာလိုက္မွစားခ်င္လာျပီ၊ ဒီမွာရွိတဲ့ နံနံေစာ္ေစာ္ Cheese ကိုခရမ္းခ်ဥ္သီးနဲ႕ခ်က္စားၾကည့္ဦးမွ၊ ဒီလူၾကီးစာေတြဖတ္ျပီး လူလည္း ဝစရာအေၾကာင္းေတြ ၾကံဖန္ရွာေနမိျပန္ျပီ။

Advertisements
No comments yet

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: