Skip to content

အေဟာင္းထဲက အစုတ္ေတြ – ၁၁

25 August 2015

ေမလ ၃၀ ရက္ ၂၀၁၅ ခုႏွစ္

အစုတ္ထုပ္အဆက္။ ၀ါသနာပါသူမ်ား ဂလုႏိုင္ၾကေစရန္ အလို႔ငွာ 😛

အေပါက္ဆိုး ဒိန္ခ်ဥ္

အေမက အေဖ့ကို လူပ်ိဳႀကီးနဲ႔ ေပးစားၿပီး ရန္ေတြျဖစ္ၾကတဲ့ အေၾကာင္းကို ေျပာခဲ့ၿပီးပါၿပီ။

ေပးလည္း ေပးစားခ်င္စရာပဲဗ်။ လူပ်ိဳႀကီးက နည္းနည္း ႏြဲ႕တယ္။ စကားေျပာရင္လည္း အိညွက္အိညွက္နဲ႔။ ၀တ္တာ စားတာလည္း သပ္သပ္ရပ္ရပ္။ အေဖကလည္း အဲဒီ့လူႀကီးကို အေတာ္ခင္ပံုရတယ္။ အဲဒီ့လူႀကီးက သူ႔အစ္မေတြနဲ႔ ေနတာပါ။ ေဖေဖ့ထက္ ၄-၅-၁၀ ႏွစ္ေလာက္ေတာ့ ငယ္မယ္ ထင္ပါတယ္။

သူတို႔အိမ္လည္း မၾကာခဏ ေရာက္ဖူးပါတယ္။ လူပ်ိဳႀကီးရဲ႕ ေယာက္ဖက ေရွးဇာတ္မင္းသားႀကီးလို ဆံပင္ကို ေနာက္လွန္ၿဖီးထားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးပါ။ လူပ်ိဳႀကီးရဲ႕ အစ္မကေတာ့ ခပ္ေခ်ာေခ်ာေပါ့။ သူတို႔မွာ တစ္ဦးတည္းေသာ သမီးတစ္ေယာက္လည္း ရိွတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ေတာ့ ဆယ္ႏွစ္မက ႀကီးမယ္ ထင္ပါတယ္။ အဲဒီ့အစ္မႀကီးကလည္း ျဖဴျဖဴေခ်ာေခ်ာပါ။

သူတို႔က စမ္းေခ်ာင္းဘက္မယ္ ေနၾကတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ပဲလားေတာ့ မသိဘူး၊ စမ္းေခ်ာင္း မႀကီးႀကီးလမ္းက ဒိန္ခ်ဥ္ကို စြဲစြဲမက္မက္ သြားေသာက္ခဲ့ရတာကိုလည္း မွတ္မိလို႔ ေနပါတယ္။ မႀကီးႀကီးလမ္းလို႔သာ ေျပာတာပါ။ တကယ္ေတာ့ ျပည္လမ္းနဲ႔ ကၽြန္းေတာလမ္းၾကား (ကၽြန္ေတာ္ သေဘာက်ခဲ့ဖူးတဲ့၊ မေမ့ႏိုင္တဲ့ ႏႈတ္ခမ္းရွင္) ေနထိုင္ရာ မႀကီးႀကီးလမ္း မဟုတ္ဘဲ ကၽြန္းေတာလမ္းနဲ႔ ရွမ္းလမ္း (အခု ဗဟိုလမ္းေခၚသလား မသိဘူး) ၾကားက ဒိန္ခ်ဥ္ဆိုင္ပါ။

ဒိန္ခ်ဥ္ကေတာ့ တကယ္ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒိန္ခ်ဥ္ျပင္ဆင္ေရာင္းခ်ေပးတဲ့ အဘိုးႀကီးေရာ၊ သူ႔သမီး ႏွစ္ေယာက္ (ထင္တယ္)ပါ အေတာ္ မ်က္ႏွာထား ဆိုးပါတယ္။ သူတို႔ ဒိန္ခ်ဥ္ အလကား တိုက္ေနရတာ က်ေနတာပဲ။ အဲဒီ့မ်က္ခြက္မ်ိဳးေတြနဲ႔ဆို ပိုက္ဆံ မယူသင့္ဘူး ထင္တာပဲေလ။

ဆိုင္ကေလးက စုတ္စုတ္ေလးပါ။ တစ္ခါတေလ ဆိုင္ထဲမွာ ထိုင္စရာ ေနရာ မရလို႔ ကားေပၚတင္ ေသာက္တဲ့အခါ ေသာက္ရပါတယ္။ ဆိုင္က စုတ္ေပမယ့္ သူတို႔ လုပ္တာ ကိုင္တာ အေတာ္ သန္႔ပါတယ္။ (ဗမာစံနဲ႔ သန္႔တယ္လို႔ ေျပာတာေနာ္… ႏိုင္ငံတကာ စံနဲ႔ေတာ့ ဟုတ္ေလာက္ဘူးဗ်။)

ေနာက္တစ္ခုက ညဘက္ သြားသြားစားရတဲ့ ကုန္ေစ်းတန္း ေရခဲမုန္႔။ အဲဒါလည္း အဲဒီ့ေခတ္က အဆန္းပဲ။ ကားသြားရပ္လိုက္ရင္ ဘာေရခဲမုန္႔ စားမလဲလို႔ လာေမးတဲ့ လူငယ္ေလးေတြ ရိွတယ္။ စားခ်င္တာ မွာလိုက္တယ္။ သူတို႔က အေပၚထပ္ (ဘယ္ႏွထပ္လဲေတာ့ မသိဘူး)က အခန္းကို သြားမွာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ယူလာေပးတယ္။ စားတယ္။

အဲဒီ့ ေရခဲမုန္႔ကို အေကာင္းလုပ္စားခဲ့ရတဲ့ ဘ၀ေတြကို ျပန္သတိရပါတယ္။

ေရခဲမုန္႔ဆိုလို႔ ကေလးအရြယ္ ျပည္သူပိုင္ မသိမ္းခင္က မႏၲေလး ရွားမီး မုန္႔တိုက္က ေရခဲမုန္႔နဲ႔ ေရခဲေခ်ာင္း စားခဲ့ဖူးတာလည္း ေရးေတးေတးမွတ္မိတယ္။ ၈၃ လမ္းေပၚမွာ မွတ္တယ္။ ၂၄ လမ္းေထာင့္လား၊ ၂၅ လမ္းေထာင့္လားေတာ့ ေသခ်ာ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ အဲဒီ့မွာ ရွားမီး မုန္႔တိုက္ ရိွတာကို မႏၲေလးမွာ ေက်ာင္းတက္ေနစဥ္က ျဖတ္သြားျဖတ္လာ ေတြ႕ေတြ႕ေနခဲ့ဖူးေပမယ့္ ေရခဲမုန္႔၊ ေရခဲေခ်ာင္းေတာ့ တစ္ခါမွ မစားျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။

ကၽြန္ေတာ္က ေရခဲမုန္႔ေတြ ေရခဲေခ်ာင္းေတြ ႀကိဳက္လွတယ္လည္း မဟုတ္ဘူး၊ မႀကိဳက္ဘူးလည္း မဟုတ္ဘူး။ ေတြ႕တဲ့အခါ ၾကံဳတဲ့အခါ စားလိုက္တာပါ။ တစ္ခါတေလလည္း မစားခ်င္ေတာ့ မစားဘူးေပါ့။ အဲဒါ ကေလးကတည္းကပါ။

ဒူးရင္းသီးရယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ရယ္

ေနာက္တစ္ခုက ဒူးရင္းသီး။ ဒူးရင္းသီးအေၾကာင္းေျပာေတာ့ အခု ေရာက္ေနတဲ့ ဆယ္တန္းကေန ေတာ္ေတာ္ ေနာက္ျပန္လွည့္ရေတာ့မယ္။ စိတ္ထင္ ကၽြန္ေတာ္ ငါးတန္းေလာက္မွာ ျဖစ္မယ္။ အေမရယ္၊ အခုထက္ထိ မႏၲေလးမွာ သက္ရိွ ထင္ရွားရိွေနဆဲ အေမ့အစ္မ တစ္၀မ္းကြဲ ႀကီးႀကီးရီရယ္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ေရႊစက္ေတာ္ကို ေခၚသြားခဲ့ၾကပါတယ္။

တစ္ဘ၀လံုးမွာ အဲဒီ့တစ္ခါပဲ ေရႊစက္ေတာ္ကို ေရာက္ဖူးတာပါ။ ငါးတန္းေလာက္လို႔ ေျပာရတာက အဲဒီ့တုန္းက ဓာတ္ပံုေတြကို စိတ္ထဲ ျမင္ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ ပုဆိုးနဲ႔ ကေလးေလး ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ျမင္လာလို႔ပါ။ ေဘာင္းဘီတိုနဲ႔ မဟုတ္ေတာ့ဘူးကိုး။ အဲဒီ့ ဓာတ္ပံုေတြကိုလည္း စိတ္ထဲသာ ျပန္ျမင္လို႔ ရပါေတာ့တယ္။ အေမ ကၽြန္ေတာ့္ကို စိတ္နာေနတဲ့ အေမမဆံုးခင္ ၁၇ ႏွစ္ေလာက္ ကာလအတြင္းမွာ ရိွရိွသမွ် ဓာတ္ပံုေတြကို ေဖ်ာက္ဖ်က္ပစ္လိုက္လို႔ ဘာအစအနမွ မက်န္ေတာ့ပါဘူး။

ေျခေတာ္ရာကို ဖူးခဲ့ရတာ၊ ေတာင္တက္ရတာ၊ ၾကည္ေနတဲ့ ေရထဲမွာ စိမ္ခဲ့တာေတြကို ေရးေတးေတး မွတ္မိတယ္။ ဘတ္(စ္)ကား အိုႀကီးနဲ႔ တေမာႀကီး သြားခဲ့ရတာကိုလည္း မွတ္မိတယ္။ အဲတုန္းက ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်စ္ခဲ့၊ အေရးေပးခဲ့တဲ့ မႏၲေလးသူ အစ္မႀကီးတစ္ေယာက္ကိုလည္း မွတ္မိတယ္။ ဘယ္သူမွန္းေတာ့ မသိေတာ့ဘူးဗ်။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ၾကင္ၾကင္နာနာ ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ဆက္ဆံခဲ့တဲ့၊ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ ၁၅ ႏွစ္၊ ႏွစ္ ၂၀ ေလာက္ႀကီးတဲ့ အစ္မႀကီးပါ။

အဲဒီ့ေခတ္က ခရီးသြားရတာ အေတာ္ကရိကထ မ်ားပါတယ္။ အိပ္ယာေတြ၊ စားစရာေတြပါ သယ္သြားၾကရတာကိုး။ ထမင္း ဘာနဲ႔ စားသလဲ မမွတ္မိေတာ့ေပမယ့္ ဒူးရင္းသီးဆိုတာကို အဲဒီ့ ေရႊစက္ေတာ္မွာ အလံုးလိုက္ စျမင္ဖူးတာပါ။ အေမက အလြန္ႀကိဳက္သလို ႀကီးႀကီးရီကလည္း အလြန္ႀကိဳက္ပါတယ္။ သူတို႔က ေကာင္းလြန္းလို႔ စားပါဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္က ခါးခါးသီးသီး ျငင္းပါတယ္။

ဘာျဖစ္လို႔လဲ မသိဘူး။ အဲဒီ့ အနံ႔ျပင္းျပင္းကို ကၽြန္ေတာ္ မခံႏိုင္ဘူး။ သည္မတိုင္ခင္ ဒူးရင္းသီးမျမင္ဖူးခင္က ဒူးရင္းယိုကို အခါအားေလ်ာ္စြာ စားခဲ့၊ ႀကိဳက္ခဲ့ဖူးေပမယ့္ ဒူးရင္းသီးနဲ႔ နဖူးေတြ႕၊ ဒူးေတြ႕ ေတြ႕ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ခါးခါးသီးသီး ျငင္းတဲ့အျပင္ အနံ႔မခံႏိုင္လို႔ သူတို႔နားမွာေတာင္ မေနမိေတာ့ပါဘူး။ အဲေလာက္ကို ဆိုးတာပါ။ ႀကီးႀကီးရီကေတာ့ “သည္ေကာင္ ဘယ္လို ေကာင္လဲ မသိဘူး”လို႔ ေထာမနာျပဳပါတယ္။

လြမ္းရတဲ့ စားစရာေတြ

ငယ္ငယ္က ကၽြန္ေတာ္ အေတာ္ ဂ်ီး(ေၾကး)မ်ားပါတယ္။ ကေလးမို႔ င႐ုတ္သီး မစားႏိုင္တာေတာ့ ထားပါေတာ့။ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြလည္း စားေလ့ စားထ မရိွဘူး။ နံနံပင္လည္း အနံ႔မခံႏိုင္တဲ့ အထဲမွာ ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက တအားႀကိဳက္တာက ပူစီနံ (သတ္ပံုမွန္ – ပူဒီနာ)။ လြန္ခဲ့တဲ့ သံုးလေလာက္မွာ မႏၲေလးက ဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ပူဒီနာ စားပံုၾကည့္ၿပီး ေဘးမွာ ရိွေနတဲ့ မိတ္ေဆြႀကီးက အံ့ၾသမဆံုးလို႔ အိမ္က်ေတာ့ သူ႔ဇနီးကို ေျပာျပ၊ သူ႔ဇနီးကေတာင္ ကၽြန္ေတာ့္ စာအုပ္မ်က္ႏွာစာ တစ္ေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ္ ပူဒီနာ စားပံုကို မွတ္ခ်က္ လာေရးသြားခဲ့ဖူးပါေပါ့လား။

မုန္ညင္း၊ ဆလတ္ရြက္လိုဟာမ်ိဳးေတြလည္း မခံစားႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ကန္စြန္းရြက္ေၾကာ္ဆိုလည္း ငယ္ငယ္တုန္းက သိပ္စားဖူးတာ မဟုတ္ဘူး။ ကန္စြန္းရြက္ခ်ဥ္ရည္ပဲ စားဖူးတာ။ ကန္စြန္းရြက္ခ်ဥ္ရည္မွ အေမခ်က္တဲ့ လက္ပံေခါင္းတို႔၊ ဆီးသီးေျခာက္တို႔ ထည့္ခ်က္ထားတဲ့ ကန္စြန္းရြက္ခ်ဥ္ရည္ဆို လႊတ္ႀကိဳက္ပဲ။

ေျပာေတာ့မွ လြမ္းေတာင္ သြားတယ္။ လက္ပံေခါင္းနဲ႔ ဆီးသီးေျခာက္ထည့္ခ်က္ထားတဲ့ ကန္စြန္းရြက္ခ်ဥ္ရည္ မစားရတာ ႏွစ္ေပါင္း ၄၀ မကေတာ့ဘူး ထင္တယ္။

အဲ… ဒူးရင္းသီးနံ႔သာ မခံႏိုင္တာဗ်။ တညင္းသီးက်ေတာ့ ဘယ္လို ႀကိဳက္မွန္း မသိဘူး။ အေမကလည္း တညင္းသီး တအားစားတဲ့သူဆိုေတာ့ တညင္းသီးျပဳတ္မ်ားဆိုရင္ ဆီေလး ဆားေလးနဲ႔ သြားရည္စာ စားသလို အားတိုင္း စားတတ္သဗ်။ ႀကိဳက္လည္း ႀကိဳက္သဗ်။ တညင္းသီး ဆားရည္စိမ္၊ တညင္းသီးႏု မီးဖုတ္ေတြလည္း တြယ္တာပဲ။ ငယ္ငယ္က ကၽြန္ေတာ္ မစားတတ္တာ တညင္း၀က္။ အေမကေတာ့ စားတာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ အသက္ ေတာ္ေတာ္ ရတဲ့အထိ တညင္း၀က္ကို မစားတတ္ခဲ့ဘူး။

ျပင္သစ္စာသင္တန္းကို ျပင္သစ္သံ႐ံုး ယဥ္ေက်းမႈ ဌာနမွာ သြားတက္တဲ့အခ်ိန္ အသက္က ၂၀ ကို ေကာင္းေကာင္း ေက်ာ္ေတာ့မွ အတန္းထဲက တစ္ေယာက္က တညင္း၀က္ကို ဆီပူေလးထိုးၿပီး ေၾကာ္စားရင္ ေကာင္းတယ္လို႔ ေျပာတာနဲ႔ စမ္းၿပီး ေက်ာ္စားမိေတာ့မွ လွ်ာလည္သြားတာဗ်ား။

အေမ့ရဲ႕ ဓနရွင္ေပါက္စဉာဥ္

ရယ္စရာ ေျပာရဦးမယ္။ ကန္စြန္းရြက္ ခ်ဥ္ရည္ စားရေပမယ့္ ကန္စြန္းရြက္ေၾကာ္၊ ပဲပင္ေပါက္ေၾကာ္ စတာေတြ မစားျဖစ္ခဲ့ရတဲ့အေၾကာင္းေပါ့။ အဲဒါတင္ မကဘူးခင္ဗ်။ ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္က ဘဲဥ၊ ၾကက္ဥဟင္းလည္း တစ္ခါမွ ေကာင္းေကာင္း ကန္းကန္း မစားဖူးခဲ့ပါဘူး။ အေမကမွ အဲဒါေတြ မေၾကာ္ မခ်က္တာကိုးခင္ဗ်။ ဘာလို႔ မခ်က္သလဲဆိုေတာ့ အဲဒါေတြက ဆင္းရဲသားေတြ စားတာမို႔လို႔တဲ့ဗ်ား။

ၾကက္ဥဆိုရင္ မက်က္တက်က္ေၾကာ္ပဲ စားခဲ့ရဖူးတယ္။ ဟင္းအေနနဲ႔ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ေမႊေၾကာ္အျဖစ္ ေသာ္လည္းေကာင္း အင္မတန္မွ စားရခဲလွပါတယ္။ အဲ… ေနာက္ပိုင္း ရန္ကုန္ေရာက္ၿပီး အိမ္မွာ သီးစံု ပဲကုလားဟင္းခ်က္တဲ့အခါက်မွသာလွ်င္ အဲဒီ့ထဲမွာ ၾကက္ဥ၊ ဘဲဥ အနည္းအပါး ေတြ႕ရပါတယ္။ ၾကက္ဥ၊ ဘဲဥကို ဒံုးခ်က္ထားတဲ့ အေမ့လက္ရာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မွတ္မိသေလာက္ စားကို မစားခဲ့ဖူးဘူး။

မိသားစုက သံုးေယာက္တည္း ရိွတာမို႔ အေဖ ႐ံုးလုပ္တုန္းကလည္း လခ သိပ္မမ်ားေပမယ့္ သားအမိ သားအဖ သံုးေယာက္ သားငါး မျပတ္စားႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ေလာပိတလို ေနရာမ်ိဳးမွာေတာင္ သိပ္ အစားမဆင္းရဲခဲ့ရပါဘူး။ အဲေတာ့လည္း အေမက ႀကီးက်ယ္တာေပါ့ဗ်ာ။ သူႀကီးက်ယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ကန္စြန္းရြက္ေၾကာ္၊ ၾကက္ဥဟင္း ေကာင္းမွန္း မသိခဲ့ရတဲ့ ဘ၀ေပါ့။

အေဖကေတာ့ သူ ငယ္ငယ္တုန္းက ငါးပိဖုတ္ကေလးတစ္မ်ိဳးတည္းနဲ႔ ျဖစ္ေစ၊ ထန္းလ်က္နဲ႔ ျဖစ္ေစ ထမင္းစားခဲ့ရဖူးတဲ့ အေၾကာင္းေတြ မၾကာခဏ ေျပာျပခဲ့ဖူးပါတယ္။ အေဖက ဆင္းဆင္းရဲရဲ ခ်ိဳ႕ခ်ိဳ႕တဲ့တဲ့ ေနခဲ့ရေလတာကိုး။

အေမ့ဆီကေတာ့ အဲဒါမ်ိဳးေတြ မၾကားဖူးဘူး။ လက္ဖက္သုပ္နဲ႔ ထမင္းစားတယ္ဆိုတာလည္း မရိွသေလာက္ပဲ။ အဲ… တစ္ခုေတာ့ ရိွတယ္။ အဲဒါက တစ္ခါတစ္ေလ ညလယ္စာ အိမ္မွာ ဟင္းမက်န္ေတာ့ရင္ အေဖသင္ေပးတဲ့ ထမင္းစားနည္း။ အဲဒါကေတာ့ ႏို႔ဆီေလးကို ေဖ်ာ္ၿပီး ထမင္းေပၚ ဆမ္းစားတာဗ်။ အမယ္… အဲလိုက်ေတာ့လည္း ၀င္ေတာ့ သြားသားဗ်။

ေနာက္တစ္ခုက ထမင္းကို လက္ဖက္နဲ႔ စားတဲ့ အေၾကာ္စံုထည့္၊ ပုစြန္ေျခာက္ထည့္၊ ဆီဆမ္း၊ ဆားျဖဴး နယ္ၿပီး ၾကက္သြန္နီေလး တဂၽြမ္းဂၽြမ္းကိုက္စားတဲ့နည္း။ အဲဒါက်ေတာ့ အေဖ့ဆီက ရတာလား၊ အေမ့ဆီက ရတာလား မသိေတာ့ဘူး။

ေျပာေတာ့မွ သတိရလာလို႔ ေလာပိတအထိ ေနာက္ေၾကာင္း နည္းနည္း ျပန္လွည့္လိုက္ဦးမယ္။ ေလာပိတမွာ ေနတုန္းက သြားရည္စာက ပါးရွားတာမို႔ အိမ္မွာ စိုက္တာလား၊ ေပါက္ေနတာလား မသိတဲ့ ခရမ္းခ်ဥ္သီး မွည့္မွည့္ ထြားထြားႀကီးေတြကိုလည္း သြားရည္စာအျဖစ္ သၾကားနဲ႔ တို႔တို႔စားခဲ့ရတာေလးလည္း မွတ္မိလို႔ ေနပါေသးတယ္။ ေလာပိတ္ကို ခြာခဲ့တဲ့ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ အဲလို တစ္ခါမွ ျပန္မစားျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ စားခ်င္စိတ္လည္း မရိွေတာ့ဘူး။

မေမ့ႏိုင္တဲ့ ဒူးရင္းသီးႏွစ္လံုး

ဒူးရင္းသီးကို ဘယ္တုန္းက စၿပီး စားႏိုင္သြားသလဲဆိုတာေတာ့ မမွတ္မိလွေတာ့ဘူး။ ေသခ်ာတာကေတာ့ အသက္ ေတာ္ေတာ္ႀကီးမွပါ။ စားလို႔ျဖစ္တယ္၊ စားတယ္၊ သည္ေလာက္ပဲ အႀကိဳက္ႀကီး မဟုတ္ဘူး။ ျမင္ရင္၊ အနံ႔ရရင္ မေနႏိုင္တဲ့အထဲမွာ တစ္ခါမွ မပါခဲ့ဖူးဘူး။

အဲ… ဒူးရင္းသီးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ မေမ့ႏိုင္တဲ့ ျဖစ္ရပ္တစ္ခုေတာ့ ရိွတယ္။ အဲဒါက ခ်စ္သူ႔ရင္ခြင္ ရွာပံုေတာ္ထဲမွာ ထည့္မေရးျဖစ္ခဲ့တဲ့အေၾကာင္းပါ။ လူကေတာ့ ခ်စ္သူ႔ရင္ခြင္ ရွာပံုေတာ္ထဲမွာ ပါပါတယ္။ “အသုဘမွာ ေတြ႕တဲ့ အခ်စ္”ေပါ့ခင္ဗ်ာ။ အဲ… အဲဒီ့အခ်စ္က တစ္ခါသားမွာ ဒူးရင္းသီး စားခ်င္ရွာပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ႏွစ္လံုးလားမသိ၊ ၀ယ္တဲ့ၿပီး ႏွစ္ေယာက္သား ထိုင္စားခဲ့တာပါ။

စားတဲ့ေနရာေၾကာင့္ မေမ့ႏိုင္တဲ့ အျဖစ္ ျဖစ္သြားတာပါ။

မေမ့ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ဘယ္နားမွာ သြားစားၾကတယ္ မွတ္တံုး။

အဲတုန္းက သြားဘက္ဆိုင္ရာ ေဆးတကၠသိုလ္အျဖစ္ ထားထားတဲ့ ရန္ကုန္ေဆး႐ံုႀကီး ၀င္းထဲက အေဆာက္အအံုေဘး ေလွကားထစ္မွာ ႏွစ္ေယာက္သား ထိုင္စားခဲ့ၾကတာ ခင္ဗ်။ သူ႔အိမ္ သယ္သြားၿပီး စားလို႔က ႏွစ္လံုးေလာက္နဲ႔က မေလာက္ဘူးေလ။ သူ႔အိမ္မွာက ေဘာလံုးသင္း တစ္သင္းစာေလာက္ မိသားစု၀င္ေတြ ရိွေနၾကတာ၊ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္က်ေတာ့လည္း သူ႔ကို ေခၚသြားလုိ႔ မရဘူး။ အေမကမွ သူ႔ကို မလိုလားဘဲကိုး။ အဲဒါနဲ႔ လမ္းေပၚတင္ ကိစၥၿပီးလိုက္ၾကရတာကလား။

အင္း… ျပန္ေျပာရင္ လြမ္းေသးတဲ့ သံေယာဇဥ္ႏြမ္းကေလးေပါ့ ခညာ… 🙂 

အဲ… အဲလိုသာ စားခဲ့တာ တကယ္က ကၽြန္ေတာ္က ဒူးရင္းသီးကို မက္မက္စက္စက္ မရိွလွဘူး။ ေတြ႕တဲ့အခါ၊ ၾကံဳတဲ့အခါ စားခ်င္ရင္ စားတယ္၊ မစားတာက မ်ားသဗ်။ အဲဒါ မႏွစ္ကအထိပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ အိမ္သူကလည္း ဒူးရင္းသီးႀကိဳက္တယ္၊ သူ႔သား (ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ေမြးတာပါေလ 😛  ) ကလည္း ႀကိဳက္ေတာ့ ႏွစ္တိုင္းလုိ စားတတ္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အင္တင္ပါတင္၊ အလြန္ဆံုးမွ တစ္စိတ္ေလာက္ရယ္။ တစ္ခါတေလ လွည့္ေတာင္ မၾကည့္မိဘူး။

သည္ႏွစ္က်မွ ဘာျဖစ္တယ္ မသိဘူး။ ဒူးရင္းသီးကို စားခ်င္ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္လုိပဲ ဒူးရင္းသီးကို အနံ႔ေတာင္ မခံႏိုင္တဲ့ သေမာ္ဒီးကလည္း သည္ႏွစ္က်မွ ဘာစိတ္ကူးေပါက္တယ္ မသိဘူး၊ မင္းသမီး နႏၵာလိႈင့္အေမ ေရာင္းတဲ့ ဒူးရင္းသီးေတြ သံုးေလးလံုး မၾကာမၾကာ ၀ယ္၀ယ္လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ မက္မက္စက္စက္ ျဖစ္လာတယ္ဗ်။ အသက္ႀကီးလာလို႔ ေသြးေတာင္းလာတာပဲလား၊ ေသခါနီးမို႔လို႔ မတည့္တာကို ေသြးေတာင္းတာပဲလား၊ ဘုရားမွ သိေတာ့မယ္ ထင္ပါတယ္။

ေမြးသမိခင္ရဲ႕ သေဘာထားအမွန္

ကၽြန္ေတာ္ မႀကိဳက္တာေတြ က်န္ေသးတယ္။ ပထမဆံုးက ဒန္ေပါက္။ ဒန္ေပါက္လည္း ကၽြန္ေတာ္ မႀကိဳက္လွဘူး။ မႀကိဳက္ဆို ၾကက္သားမွ ကၽြန္ေတာ္ မႀကိဳက္တာကိုး။ ေနာက္တစ္ခုက ေခါက္ဆြဲေၾကာ္။ အဲဒါက် ၀က္သားနဲ႔ ေၾကာ္ေၾကာ္၊ ၾကက္သားနဲ႔ ေၾကာ္ေၾကာ္ မႀကိဳက္ဘူး။ ေခါက္ဆြဲရဲ႕ အရသာကို မႀကိဳက္ခဲ့တာ။

ေထာပတ္ထမင္း၊ အုန္းထမင္းက်ေတာ့ ႀကိဳက္ျပန္သဗ်။ အုန္းထမင္းေလးနဲ႔ ဆိတ္ပုဆိုးၾကမ္း အရည္ေသာက္ ဟင္းေလးနဲ႔မ်ားဆို တယ္ႀကိဳက္။ သရက္သီးသနပ္ကေလး၊ ပူဒီနာ ႏိုင္းခ်င္းေလးနဲ႔မ်ား ေလြးရလို႔ကေတာ့ လာစမ္းဆိုတဲ့ အထဲက။ အရင္ မႏၲေလး ေစ်းခ်ိဳအေဟာင္းရိွတုန္းက နာရီစင္ေထာင့္ ေစ်းခ်ိဳ ေျမာက္ဘက္တန္းမွာဆို မနက္ပိုင္း အုန္းထမင္းနဲ႔ ငွက္ေပ်ာသီးေၾကာ္၊ အုန္းထမင္းနဲ႔ ဆိတ္ပုဆိုးၾကမ္း ေရာင္းတဲ့ ဆိုင္ရိွခဲ့ဖူးတယ္။ အခုေတာ့ ေစ်းခ်ိဳႀကီး ပ်က္စီးသြားတာနဲ႔အတူ အဲဒီ့ဆိုင္ေတြလည္း ဘယ္လိုက္ရွာရမွန္း မသိေတာ့ဘူး။

အဲဒီ့ ဆိတ္ပုဆိုးၾကမ္းဟင္းဆိုလည္း မစားရတာ ႏွစ္ေပါင္း သံုးဆယ္ေလာက္ ရိွၿပီ။ အေမက အရင္က ခ်က္တတ္တယ္။ ေနာက္ပိုင္း ကၽြန္ေတာ္အိမ္ေထာင္က်ေတာ့ အေမ့ကို ခ်က္ေပးပါလို႔ ေတာင္းဆိုေတာ့ အလြဲ ခ်က္ေပးတယ္။ ဒါတင္ မကေသးဘူး၊ ၀က္သားကို ပဲၾကာဆံနဲ႔ အလံုးေလးေတြ လံုးၿပီး ခ်က္တဲ့ ၀က္သားလံုး အရည္ေသာက္ဟင္းဆိုလည္း အေမခ်က္တာက သိပ္စားေကာင္းတယ္။ အဲဒါလည္း အိမ္ေထာင္က်ၿပီးမွ အေမ့ကို ႏွစ္ခါ၊ သံုးခါ ခ်က္ခိုင္းမိျပန္ေတာ့ အလြဲ ခ်က္ေပးျပန္တယ္။

ကၽြန္ေတာ္ သေဘာေပါက္သြားပါတယ္။ အေမ့စိတ္ကို သိတာပါ။ သူ႔နည္းကို သူတစ္ေယာက္တည္း ေသရာ ေညာင္ေစာင္းအထိ ယူသြားမယ္၊ သူ႔ေခၽြးမ ကၽြန္ေတာ့္ဇနီး မရလုိက္ေစရဘူးလို႔ ဘုရားမွာေတာင္ သစၥာဆိုသြားေလသလားပဲ။

ကၽြန္ေတာ္ကလည္း စားပဲ စားတတ္တာ၊ မခ်က္တတ္တဲ့ေကာင္ဆိုေတာ့ ခံေပါ့ဗ်ာ။ အခုေတာ့ ပဲၾကာဆံနဲ႔ ၀က္သားစင္းေကာနဲ႔ကို အလံုးအလံုးေလးေတြ ျဖစ္ေအာင္ လံုးၿပီး အရည္ေသာက္ကေလး ခ်က္တာကို ကၽြန္တာ့္ဇနီး နည္းနည္း ႀကိဳးစားခ်က္တာ အေမ့လက္ရာကို မမီသည့္တုိင္ အာသာေတာ့ အနည္းငယ္ ေျပလာပါၿပီ။

အဓိကက ဆီသတ္ပံုမွာ ကြာျခားတယ္ ထင္တာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ဇနီးက ဗမာဆီသတ္နည္းနဲ႔ သတ္တာ။ အေမ့ဟင္းက တလုပ္မဆလာနဲ႔ ဆီမပါသေလာက္ ေရေပါေလာနဲ႔ ခ်က္ထားတာ။ သည္စာကို ဖတ္မိသူေတြထဲက အဲဒါမ်ိဳးကို စားလည္း စားဖူး၊ နည္းလည္း သိတယ္ဆိုရင္ ေရးျပၾကစမ္းပါဗ်ာ။

အဲဒီ့ဟင္းက ထမင္းနဲ႔ စား႐ံုသာမကဘူး၊ သည္တိုင္းစားရင္လည္း ေကာင္းသဗ်။ မႏၲေလးၾကာဆံခ်က္ စားသလို ၾကက္သြန္နီ ပါးပါးလွီးထည့္၊ ငန္ျပာရည္၊ င႐ုတ္သီးအေလွာ္မႈန္႔ ထည့္၊ သံပရာရည္ ညႇစ္ထည့္ၿပီ စားရင္လည္း လႊတ္ေကာင္းပဲခင္ဗ်။

ကခ်လာမဟုတ္ေသာ ေမာ္လၿမိဳင္သား ရွာပံုေတာ္

ဆိတ္ပုဆိုးၾကမ္းဟင္းကလည္း အရည္ေသာက္ပါပဲ။ အနီးစပ္ဆံုးကေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၂၀ ေလာက္က ေမာ္လၿမိဳင္ ေရာက္တုန္း ေမာ္လၿမိဳင္ေစ်းႀကီးထဲမွာ စားခဲ့ရတဲ့ အမဲအူျပဳတ္နဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္ဗ်။ ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္မွာ စားေနက် ေပါက္ေဖာ္ႀကီးရဲ႕ အမဲအူျပဳတ္က အျဖဴထည္။ ေမာ္လၿမိဳင္မွာ စားခဲ့ရတဲ့ အမဲအူျပဳတ္က င႐ုတ္ဆီေရာင္ေလးနဲ႔၊ ဆီျပန္ဟင္းေရာင္ဆိုပါေတာ့။ သို႔ေပမယ့္ ဆီက ပါေလကာပဲ။ အရည္ေသာက္။ အဲဒါကိုလည္း ၾကက္သြန္နီ၊ ငန္ျပာရည္၊ င႐ုတ္သီးအေလွာ္မႈန္႔၊ သံပရာရည္ထည့္ၿပီး စားရတာဗ်ား။ ေကာင္းခ်က္ကေတာ့ ကမ္းကုန္ပဲ။

ေနာက္ပိုင္း ေမာ္လၿမိဳင္ကို ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ေရာက္ေပမယ့္ အဲဒါ ဘယ္နား လိုက္ရွာၿပီး စားရမယ္ မသိဘူး။ ေမာ္လၿမိဳင္သား မိတ္ေဆြ အနည္းအပါးကို ေမးမိေတာ့လည္း အဲဒီ့ေမာင္ေတြက ကခ်လာေတြ၊ ဘာမွ ေကာင္းေကာင္းကန္းကန္း မသိၾကဘူး။ ဘာတံုး၊ ေမာ္လၿမိဳင္က အစားဆိုတာ။ ေမာ္လၿမိဳင္မွာ ဆိုင္ေကာင္းေကာင္း သိခ်င္ရင္ ေမာ္လၿမိဳင္သားကို ေမးတာထက္ တျခားတစ္ၿမိဳ႕တစ္ရြာက ကားသမားကို ေမးတာကမွ ပိုသိႏိုင္ေပဦးမယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေမးမိသမွ် ေမာ္လၿမိဳင္သားေတြကေတာ့ ဘာဆို ဘာမွ မသိတဲ့ သူေတြခ်ည္း ျဖစ္ေနတယ္။

ရိွေသးတယ္။ ေမာ္လၿမိဳင္သားေတြကို ေမးလို႔ မရတဲ့ လက္ဖက္ရည္။ အဲဒါက “အစိမ္းေဖာက္ လက္ဖက္ရည္”ဆိုတာ၊ အဲဒါလည္း ေမာ္လၿမိဳင္မွာပဲ လြန္ခဲ့တဲ့ ၄-၅-၆ ႏွစ္ေလာက္က ေသာက္ခဲ့ရဖူးတယ္။ အဲတုန္းက သံျဖဴဇရပ္က ျပန္လာရင္း လမ္းမွာ ၾကံဳတဲ့ဆိုင္ကို ကားသမားနဲ႔ ၀င္ေသာက္တာ။ ေမာ္လၿမိဳင္ရဲ႕ လူစည္ကားရာ ေနရာလို႔ပဲ မွတ္မိတယ္။ ဘယ္မွာလဲ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ အားပါး… ေဆြမ်ိဳးေမ့ေအာင္ ေကာင္းသဗ်။

အစိမ္းေဖာက္ဆိုတာက ဆိုင္မွာ ႀကိဳႏွပ္ထားတဲ့ လက္ဖက္ရည္ မဟုတ္ဘူး။ ၀ယ္သူက ေသာက္မယ္ဆိုေတာ့မွ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ႏွပ္ေပးတဲ့ လက္ဖက္ရည္ဗ်ာ။ နည္းနည္းေတာ့ ေစာင့္ရတယ္။ သို႔ေပမယ့္ မေကာင္း ခံႏိုင္႐ိုးလားဗ်ာ။ အဲဒါလည္း ေနာက္ပိုင္း ေမာ္လၿမိဳင္ ေရာက္ေတာ့ ရွာမိပါတယ္။ ရွာ႐ံုမက ကခ်လာ ေမာ္လၿမိဳင္သားေတြကိုလည္း ေမးမိပါတယ္။ မသိၾကဘူးဗ်။

သည္စာကို ဖတ္မိတဲ့ “ကခ်လာ မဟုတ္ေသာ” ေမာ္လၿမိဳင္သားမ်ား ရိွတယ္ဆိုပါရင္ ေမာ္လၿမိဳင္က အမဲအူျပဳတ္ ဆိုင္ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ အစိမ္းေဖာက္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေကာင္းေကာင္းကို နတ္လမ္းေလး ၫႊန္ေပးၾကပါဦး ခင္ဗ်ား။

ေစ်းခ်ိဳ ေျမာက္ဘက္တန္းမွာ ရတဲ့ ဆိတ္ပုဆိုးၾကမ္းဟင္း၊ ေခၽြးမေတာ္ နည္းမသိေစရဘူးလို႔ သစၥာဆိုသြားေသာ နည္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ လူပ်ိဳဘ၀တုန္းက အေမ စိတ္လိုလက္ရ ခ်က္ခ်က္ေကၽြးသြားတဲ့ ဆိတ္ပုဆိုးၾကမ္း ဟင္းဟာလည္း အဲဒီ့ ေမာ္လၿမိဳင္ အမဲအူျပဳတ္လိုပဲ ဆီလည္၊ ေရလည္ အရည္ေသာက္ ဟင္းေကာင္းေလး တစ္ခြက္ပါပဲ။ ေမာ္လၿမိဳင္ အမဲအူျပဳတ္စားသလိုပဲ ၾကက္သြန္နီ၊ င႐ုတ္သီးမႈန္႔၊ သံပရာရည္မ်ားနဲ႔ အလြန္ စားလို႔ေကာင္းေပါ့ခင္ဗ်ာ။ ေရွာက္ရြက္ကေလးမ်ားပါ ႏိုင္ႏိုင္ျဖဴးလိုက္မယ္ဆိုရင္ျဖင့္….

အင္း… သည္တစ္ပိုင္းကလည္း အရသာရိွေသာ စာကို ေရးမိျပန္ၿပီ ထင္ပါရဲ႕။ မၿပီးေသးဘူးေနာ္။ ကၽြန္ေတာ္ မႀကိဳက္တဲ့ စားစရာေတြ က်န္ေသးတယ္။ ဒန္ေပါက္နဲ႔ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္အေၾကာင္း ေျပာရင္း တန္းလန္းကေန ဆိတ္ပုဆိုးၾကမ္းနဲ႔ ၀က္သားၾကာဆံလံုးဟင္းဘက္ ေရာက္သြားတာ။

ေနာက္တစ္ပိုင္းက်ေတာ့မွ မႀကိဳက္တာေလးေတြကို စကားလက္စသတ္ရင္း အခန္းကူးႏိုင္ေအာင္ အားထုတ္ပါေတာ့မယ္။

သည္တစ္ပိုင္းမွာ ေျပာၾကတာ

Win Pa Pa Ko ဖတ္ရင္းနဲ႔ ဟိုဟာစားခ်င္သလိုလို ဒီဟာစားခ်င္သလိုလို ျဖစ္လာျပီ ဆရာေရ 🙂

Nge Thar မႀကီးႀကီးလမ္း (ကၽြန္းေတာလမ္း နဲ႔ ရွမ္းလမ္းၾကား) ပါဆရာ စမ္းေခ်ာင္းလမ္း ဟုတ္ဘူးခင္ဗ် စမ္းေခ်ာင္းလမ္းက ဗားကရာလမ္းနဲ႔ အၿပိဳင္ ပဒုမၼာကြင္း တစ္ဖက္ျခမ္းက လမ္းခင္ဗ် ရွမ္းလမ္းကို အခု ဗဟိုလမ္းလို႔ေခၚေနပါတယ္

ATK သန္းဦး… သန္းဦး… ကၽြန္ေတာ္က ရွမ္းလမ္းကို ေမ့ေနတာ။ စမ္းေခ်ာင္းသူဆိုလို႔ တစ္ဘ၀လံုး တစ္ေယာက္ပဲ ႀကိဳက္ဖူးေတာ့ အဲဒီ့ဘက္ေတ ကၽြမ္းဖူးဂ် 😛 ျပင္လိုက္ပါၿပီခည

Nge Thar တိန္

Nge Thar ဝက္သားလံုး ၾကာဇံခ်က္က လြယ္ပါတယ္ ေရကို ၾကက္သြန္ျဖဴရယ္ ၾကက္သြန္နီရယ္ ဂ်င္းအတက္လိုက္ အရြယ္အေနေတာ္ကို ဆားနဲနဲနဲ႔ ေရပြက္ပြက္ဆူေအာင္တည္ ပြက္ပြက္ဆူမွ ဝက္သားစင္းေကာ (င႐ုပ္ေကာင္း၊ ဆား ၊ ပဲငံျပာရည္ စတာနဲ႔ နယ္ၿပီးသား) ကို လံုးၿပီးထည့္ အခ်ိဳရည္ က်ေလာက္ရင္ ပဲၾကာဇံ ေရစိမ္ထားတာထည့္ ပဲၾကာဇံ က်က္ရင္ င႐ုပ္ေကာင္းနဲ႔ ၾကက္သြန္ျဖဴအစိမ္း၄-၅တက္ေလာက္ ေရာေထာင္းထားတာကို ခပ္ ႀကိဳက္တတ္ရင္ တ႐ုပ္နံနံပင္ ခပ္ ၿပီးၿပီ စားလို႔ရၿပီ (ကၽြန္ေတာ္တို႔ စားေနက်နည္းေျပာျပတာေနာ္ တူေလာက္မယ္ ထင္လို႔ )

ATK တူ၀ူးဂ်။ အေမခ်က္တာက ၀က္တားကို လံုးကတည္းက ပဲၾကာဇံေတြပါ ထည့္လံုးတာ။ မ႐ိုေတ့စကား ေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တားအမိက အဲဒီ့ဟင္းကို ေဂြးက်ိဟင္းလို႔ ေခၚပါတယ္။ ေဂြးက်ိမွာ အေမႊးေတြ ငုတ္စိ ပတ္လည္ ထြက္ေနသလိုမ်ိဳးမို႔ပါ။ ပဲၾကာဇံနဲ႔ ၀က္သားလံုးကို ေရာခ်က္တာ မဟုတ္ဘူး။ ၀က္သားလံုးမွာကိုက ပဲၾကာဇံေတြ ထည့္လံုးတာ 😛

Nge Thar ဟင္းရည္ကေရာ အျဖဴထည္ပဲလား

ATK အျဖဴထည္မႈတ္ဖူး၊ ညိဳညိဳေလး။ ၀က္သားလံုးေလးကလည္း ညိဳညိဳရဲရဲ၊ ဟင္းရည္ကလည္း အဲဒီ့ ခါလာပဲ

Nge Thar အျခား ဘာအရြက္ေတြ ပါေသးလဲဆရာ

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခ်က္တဲ့ ဝက္သားလံုး ေနာက္တစ္မ်ိဳးရွိတယ္ သူက အရည္နဲ႔ ဝက္သားလံုးပဲ က်န္တာဘာမွ မပါဘူး ဝက္သားလံုးကိုေတာ့ တ႐ုပ္ျမက္ က်ိဳ႕ခ်ိဳင္ ကိုစဥ္းထားတာနဲ႔ ေရာနယ္ပါတယ္

ATK ဘာအရြက္မွ မပါဘူးဗ်။

Sanda Hlaing စားစရာကို ေအာ့့ေအာ့ေတြျဖစ္ေအာင္ ေျပာႏိုင္တာ အဲ့အူးးးးအူးးးပဲ ရွိမယ္… 🙂

ATK ပညတ္ေတြပါေလ… ပရမတ္က ပါးစပ္ထဲ ထည့္ၿပီး ခ်ားဒါဗ်ဲဟာ 😛

Sanda Hlaing ငွင္င္င္… ၾကက္ေမာက္သီးေလာက္လုပ္ ရသားနဲ႔ ဥပမာေပးစာရွားလို႔… 😦

Nge Thar ဟီး အဲေလာက္ဆို ခ်က္တတ္ၿပီ ထင္တယ္ ဟုတ္တယ္ဆရာ ဘာဆိုဘာမွ မထည့္ဘူး အသားလံုးကို ေရနည္းနည္း ဆီနည္းနည္း နဲ႔ ျပဳပ္ၿပီး ေရခန္းမွ မီးေအးေအးနဲ႔ ဆီေလးနဲ႔ အေရာင္ရေအာင္ ေၾကာ္ၿပီး အရည္ေသာက္လို႔ရေအာင္ ေရျပန္ထည့္တာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မံုရြာ ဝက္အူေခ်ာင္း အလံုးကို ျပဳပ္ေၾကာ္ လုပ္သလိုမ်ိဳး

Yamin Nyi Nyi ဗိုက္စာလာျပီ 😀

ATK အန္တီေလးးးး ဆလိမ္နဲ႔ ဆာပါဗ်။ စလံုးနဲ႔ မစာပါနဲ႔။ ဆာတာကို တစာစာ ဟစ္ေၾကြးေနမယ့္အစား အစာေလးကို အဆာေျပ စားလိုက္မယ္ဆိုရင္ ဆာတာလည္း ေျပ၊ အစာလည္း ေက်ပါလိမ့္မဗ်ားးးး 😀

Yamin Nyi Nyi ဗိုက္ဆာလာျပီ 😀 😉

Saw Zar Li ဒါမွ ရသစာေပစစ္စစ္ ရွလြတ္ 😛

စု စုေအး မၾကီးၾကီးလမ္းဒိန္ခ်ဥ္ကို ေသာက္ဖူးတယ္ဆရာ အခုေတာ့ရွိေသးလားမသိဘူး က်မ ေသာက္တုန္းကေတာ့ ဆိုင္ကေတာ္ေတာ္က်ယ္တယ္ စားပြဲ ေလးငါးလုံး ခ်လို႕ရတယ္ ဒိန္ခ်ဥ္ဆရာၾကီး မ်က္ႏွာထားဆိုးတာလဲမွတ္မိတယ္ ဒါေပမဲ့ ဆရာ့တုန္းက လူၾကီးေတာ့မဟုတ္ဘူးထင္ပါ့ တ္ခမ္းေမႊးထူထူၾကီးပါတာမွတ္မိေနတယ္

ATK ေနာင္ ခ်မ္းသာသြားလို႔ ဆိုင္ခ်ဲ႕တာလား မသိဘူး။ ႏႈတ္ခမ္းေမြးႀကီးေတာ့ ခုမွ ျမင္လာတယ္။

စု စုေအး သူ႕ဆိုင္က အရမ္းေရာင္းေကာင္းတာေတာ့မွတ္မိတယ္ ဘယ္ေလာက္လူမ်ားမ်ား အရမ္းၾကီးၾကာေအာင္မေစာင့္ရတာလဲမွတ္မိတယ္ ဒိန္ခ်ဥ္ကို ကေလးေသာက္တဲ့ ခြက္ေသးက ကိုင္းမပါလို႕ မေက်နပ္တာလဲမွတ္မိတယ္ ဟီးဟီး

Sanda Thant ဖတ္ရ တယ္ၿမိန္တာပဲၾဆာ

ဇြန္လ ၁ ရက္ ၂၀၁၅ ခုႏွစ္

ညေနေစာင္းရင္ ခရီးရွည္ထြက္ပါဦးမယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ အစုတ္ထုပ္လည္း အဲဒီ့အခါက် ခဏနားရမယ့္ သေဘာရိွပါတယ္။ (ဒါေပမယ့္ မပူပါနဲ႔၊ ပိတ္သတ္ႀကီးကို ဒါ့ပံုေတြနဲ႔ ဆက္လက္ ႏွိပ္စက္သြားမွာပါ။)

အခုေတာ့ ၿပီးသေလာက္ တစ္ပိုင္း ဆက္တင္လိုက္ပါတယ္။

ကူ(လ္)ဖွီ

ေရခဲမုန္႔အေၾကာင္း ေျပာတုန္းက က်န္သြားတာ တစ္ခုရိွတယ္။ အဲဒါက ကူ(လ္)ဖွီဆိုတာပဲ။

ရန္ကုန္ေရာက္မွ ၾကားဖူး၊ စားဖူးသြားတာ။ အေတာ္ေကာင္းပဲ။ (ဗမာနာမည္… အဲ… မြန္နာမည္ ျဖစ္လ်က္နဲ႔ ဗိုလ္ဆြန္ပက္လမ္းလို႔ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ တလြဲရွင္သန္ၿပီး အေျခာက္တိုက္ နာမည္အေျပာင္းခံလိုက္ရတဲ့) ေမာင္ေထာ္ေလးလမ္းနဲ႔ ဖေရဇာေထာင့္က ဆိုင္မွာ စ စားဖူးခဲ့တာ ေကာင္းေကာင္း မွတ္မိေနတယ္။ လမ္းတစ္ဖက္ျခမ္း (အေနာက္ဘက္ျခမ္း)မွာက ဟိုထဲ(လ္) ဒ, ဆစ္ထီး ဆိုတာ ရိွခဲ့ဖူးတယ္။ အခုေတာ့ အဲဒီ့ ေနရာေတြ ဘာေတြ ျဖစ္ကုန္မွန္းေတာင္ မသိေတာ့ပါဘူး။

ရန္ကုန္ေရာက္စ ၁၉၆၇ ၀န္းက်င္ေလာက္မွာပဲ စားဖူးခဲ့ၿပီး အဲဒီ့ ကူ(လ္)ဖွီနဲ႔ အေ၀းႀကီး ေ၀းသြားခဲ့တာ အေတာ္ၾကာတယ္။ အဲေတာ့လည္း ေမ့တာေပါ့။ အဲဒီ့ဆိုင္က ၇၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္ေတြအထိ ရွိေနခဲ့ေသးေပမယ့္ မစားျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ဘာေၾကာင့္မွန္းလည္း စဥ္းစားလို႔ေတာင္ ေပၚမလာေတာ့ပါဘူး။ သည္လိုပဲ သူ႔အလိုလို မစားျဖစ္ေတာ့တာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာၿပီး ကၽြန္ေတာ့္မွာ သားေတြ သမီးေတြေတာင္ ရလာေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေနတဲ့ ရပ္ကြက္ထဲမွာ ကုလားႀကီးတစ္ေယာက္က လာေအာ္ ေရာင္းေနေတာ့မွ ကူ(လ္)ဖီကို ျပန္စားျဖစ္တယ္။ အဲေတာ့လည္း ငယ္ခ်စ္နဲ႔ ေတြ႕ရသလိုပါပဲ။ မလိုင္ ပ်စ္ပ်စ္ႏွစ္ႏွစ္နဲ႔ အေတာ္ စားလို႔ ေကာင္းေပတာပဲ။

သည္အေၾကာင္း က်န္ခဲ့တယ္ဆိုၿပီး ေရးမယ္လုပ္ေတာ့ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ သမီးက ကူ(လ္)ဖီ ၀ယ္လာျပန္တယ္။ “လမ္းသင့္တဲ့ ခေဖွး”လို႔ ဘာသာျပန္ရင္ ရႏိုင္မယ့္ ဆိုင္က ၀ယ္လာတာပါ။ ႏို႔မလိုင္ ကူ(လ္)ဖီက ႏွစ္ခု၊ ေခ်ာခလက္(ထ္) ကူ(လ္)ဖီက ႏွစ္ခု။ ေခ်ာခလက္(ထ္)ေတာ့ သားစားတဲ့အထဲက ျမည္းၾကည့္တာ ခံတြင္း မေတြ႕လိုက္ဘူး။

ရန္ကုန္မွာ စားလို႔ မေကာင္းတာေတြ

ကူ(လ္)ဖီၿပီးရင္ တစ္ဆက္တည္း ေျပာရမွာက ဖွာလူဒါ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ အဲဒါေတာ့ ငယ္ငယ္တုန္းက စားရတဲ့ အထဲမွာ ေကာင္းေကာင္း မပါခဲ့သလိုပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ သိပ္အမွတ္ထင္ထင္ ရိွမေနဘူး။ မႏၲေလးမွာ ေနတုန္းက ဆယ္ခါ့ရံ တစ္ခါေလာက္ စားခဲ့ရတာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ အုန္းသီးကို ျခစ္ၿပီး ထည့္ေပးတာ မွတ္မိေနတယ္။

ဖွာလူဒါရယ္လို႔ မွတ္မွတ္ထင္ထင္ ျဖစ္လာတာက တပ္မေတာ္ကို စိတ္နဲ႔ေတာင္ မျပစ္မွားနဲ႔ ဆရာႀကီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ႀကီး ရန္ကုန္မွာ ေရႊလမင္း လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ စဖြင့္တဲ့ ၁၉၇၀ ျပည့္လြန္က်ေတာ့မွပါ။ သူက “အညာ ဖြာလူဒါ”ဆိုၿပီး ေၾကာ္ျငာေရာင္းခ်ခဲ့တာကိုး။ ဒါေပသည့္ အဲဒါလည္း တစ္ခါလား၊ ႏွစ္ခါလားပဲ စားဖူးတယ္။ သိပ္ ခံတြင္း မေတြ႕ဘူး။ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ သူ႔ဆိုင္မွာ မက္မက္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ စားျဖစ္ခဲ့တာက ပဲပလာတာ။

ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ရန္ကုန္မွာ စားရသမွ် အဆင္မေျပဆံုးက အဲဒီ့ ပလာတာေတြ၊ ထပ္တစ္ရာေတြပါပဲ။ ဘာကြာတာလဲ မသိဘူး။ ဂ်ံဳနယ္တာပဲ ကြာတာလား၊ ဘာလားေတာ့ မသိဘူး။ မႏၲေလးက လမ္းေဘး လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ခပ္စုတ္စုတ္က ေၾကာ္တဲ့ ထပ္တစ္ရာေလာက္ေတာင္ အရသာ မရိွဘူး။ ေနာက္တစ္ခုက ပဲနဲ႔ စားတဲ့အခါ အဲဒီ့ပဲေတြရဲ႕ အရသာကလည္း ရန္ကုန္ပဲကိုက လြဲေနတာလားေတာ့ မသိဘူး။ မႏၲေလးအပါအ၀င္ အထက္ဗမာျပည္မွာ စားရတာမ်ိဳးေလာက္ ေစးေစးပိုင္ပိုင္ ဆိမ့္ဆိမ့္အိမ့္အိမ့္ မရိွလွဘူးဗ်။

မႏၲေလးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ကေလးဘ၀ မေမ့ႏိုင္စရာက ေရခဲပလုတ္တုတ္ပါ။ မႏၲေလးမွာေတာ့ ေရခဲပလုတ္တုတ္ပဲ ေခၚၾကပါတယ္။ ရန္ကုန္မွာေတာ့ ေရခဲျခစ္ေပါ့။ မႏၲေလး ေရခဲ ပလုတ္တုတ္ကလည္း အက်ဗ်။ အုန္းသီးကို အမွ်င္အမွ်င္ျဖစ္ေအာင္လုပ္ၿပီး ေရခဲေတြၾကား ညွပ္ထည့္ေပးထားတယ္။ ကေလးႀကိဳက္ သၾကားေရကို အနီ၊ အစိမ္း၊ အ၀ါအျဖစ္ ဆမ္းေပးတယ္၊ ႏို႔ဆီလည္း ဆမ္းေပးလိုက္ပါတယ္။

ခုေခတ္လိုဆိုရင္ျဖင့္ က်န္းမာေရးနဲ႔ တစ္စက္မွ မညီၫြတ္တဲ့၊ ကေလးေတြ မစားအပ္တဲ့ စားစရာေပါ့ဗ်ာ။ မႏၲေလးဆိုတာက ဖုန္ကလည္း ထူထူ၊ သၾကားရည္ကို ေဆးဆိုးထားတာကလည္းပါ၊ ႏို႔ဆီကိုလည္း အရင္းအတိုင္း ထည့္ေပးထားေလေတာ့ကာ ဘယ္လိုလုပ္ ကေလးနဲ႔ သင့္မွာတံုးေနာ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔တုန္းကေတာ့ တြယ္တာပါပဲ။ ဘာမွလည္း ထူးထူးေထြေထြေတြ မျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေခတ္က ကူးစက္ေစတဲ့ ေရာဂါဘယပဲ နည္းတာလား၊ ရိွေနတဲ့ ေရာဂါဘယေတြကို မရွာတတ္ေသးလို႔လားေတာ့ မသိဘူး။

မေအေတြ႕ ပါးစပ္ လႊမ္းမိုးပံု

တကယ့္တကယ္က်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က အဲလို အခ်ိဳေတြထက္ အခ်ဥ္ေတြကို ပိုႀကိဳက္တာ။ အခ်ဥ္ထုပ္မ်ားေတာ့ ႀကိဳက္သေလာက္လာ၊ စားမယ္ဆိုတဲ့အထဲက။ မႏၲေလး အခ်ဥ္ေပါင္းသည္မ်ားဆီက အခ်ဥ္ေပါင္းစံုဆိုလည္း ကၽြန္ေတာ့္ အသည္းစြဲ ျဖစ္ခဲ့ဖူးတာကလား။ ေတာ္ေတာ္လည္း စားႏိုင္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဆီးသီး၊ မရမ္းသီး၊ သရက္သီး၊ သေဘၤာဆီးျဖဴသီး၊ ကယားျပည္နဲ႔ ေတာင္ႀကီးမွာ ေနတုန္းကဆို ပင္စိမ္းသီး၊ ရန္ကုန္ေရာက္ေတာ့ အခ်ဥ္ထုပ္ေတြထဲမွာ ေရွာက္သီး၊ သံပရာသီးေတာင္ ပါလာတယ္။ ဘာလာလာ ကၽြန္ေတာ္ တြယ္တာပဲ။ အဲေလာက္ အခ်ဥ္ေပါင္းကို ႀကိဳက္တာ။

ဆီးျဖဴသီးဆိုလည္း စားတာပါပဲ။ တန္ေဆာင္မုန္းလဆိုရင္ အေမက ဆီးျဖဴသီးေထာင္းကို ဟင္းတစ္မည္အျဖစ္ ထည့္တတ္သလို ဆီးျဖဴသီးျပဳတ္နဲ႔ ငါးပိေၾကာ္ကိုလည္း သြားရည္စာအျဖစ္ ေကၽြးတတ္ျပန္ေသးတယ္။ စားတာပဲ။

အေမနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေျပာရရင္ မႏၲေလးသူ အေမ့ရဲ႕ အိမ္မွာ လက္ဖက္ကလည္း ဘယ္ေတာ့မွ မျပတ္ဘူး။ အေမကလည္း ေန႔စဥ္နီးပါး စားပါတယ္။ အေမစားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း စားရပါတယ္။ ဧည့္သည္လာလည္း လက္ဖက္တစ္ပြဲကေတာ့ ေရွ႕ေရာက္လာတာပါပဲ။ အဲဒါကေတာ့ ခ်စ္စရာ ျမန္မာဓေလ့လို႔ ေျပာရမယ္ ထင္ပါတယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ အထက္ကာရီက ေရႊဘိုနယ္ထဲက အေတာ္ေခါင္တဲ့ ရြာတစ္ရြာကို ေရာက္သြားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စီးသြားတဲ့ ကားက ပ်က္လို႔လား၊ ဘာလားေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ လမ္းေဘးက အိမ္တစ္အိမ္မွာ ခဏ ၀င္နားရပါတယ္။ အဲဒီ့မွာ ခ်က္ခ်င္းေရာက္လာတာက လက္ဖက္ပြဲနဲ႔ ေရေႏြးၾကမ္းပါပဲ။

အထက္အညာမွာေတာ့ ဧည့္သည္ စားသည္ျဖစ္ေစ၊ မစားသည္ျဖစ္ေစ ဧည့္သည္လာၿပီဆိုတာနဲ႔ လက္ဖက္ပြဲက အျမဲ အသင့္ျဖစ္ေနတတ္တယ္။ ေရေႏြးၾကမ္းလည္း အလားတူ။

လက္ဖက္နဲ႔ ေရေႏြးၾကမ္း တည္ခင္းတဲ့ ဓေလ့ဟာ ခ်စ္စရာ ျမန္မာ့ဓေလ့ကေလးပါ။ သို႔ေပမယ့္ အဲဒီ့ ဓေလ့က ကၽြန္ေတာ့္အိမ္မွာေတာ့ မရိွဘူးဗ်။ အေတာ္ အံ့အားသင့္စရာ ေကာင္းလွတယ္။

မရိွဆို ကၽြန္ေတာ့္အိမ္သူကမွ ေမေမ့လို လက္ဖက္ကို မက္မက္စက္စက္ မစားတတ္ရွာပဲကိုး။ သူ မစားတတ္ရွာဆို သူ႔အေမႀကီးကလည္း မက္မက္စက္စက္မွ မရိွရွာတာကိုး။ အဲေတာ့ သူ႔အစ္မေတြရဲ႕ အိမ္ေတြမွာလည္း လက္ဖက္က အရံသင့္ ရိွမေနတတ္ဘူး။ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ ဆန္းတယ္ဗ်။

အေမေတြရဲ႕ အစားအေသာက္ပံုစံက သားသမီးေတြကို လႊမ္းမိုးထားပံု ရတယ္လို႔ေတာင္ ေကာက္ခ်က္ခ်ရမလို ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အခ်ဥ္ထုပ္ေတြ၊ အခ်ဥ္ေပါင္းေတြ စားတတ္တာက ေမေမ့ဆီက ရတာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ ေယာကၡမႀကီးကေတာ့ အလြန္ အခ်ဥ္ေၾကာက္ပါတယ္။ မခ်စ္စု သရက္သီးက ကၽြန္ေတာ္တို႔ လွ်ာမွာ ခ်ိဳခ်ဥ္ေလးပါ။ အဲဒါမ်ိဳးဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ့္ ေယာကၡမႀကီးအတြက္က အလြန္ခ်ဥ္ေနပါၿပီ။ အဲေတာ့ သူ အခ်ဥ္ထုပ္ေတြ၊ အခ်ဥ္ေပါင္းေတြကို မမက္တာ သိပ္ေသခ်ာပါတယ္။ အဲေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္သူလည္း အခ်ဥ္ထုပ္၊ အခ်ဥ္ေပါင္းကို စားေလ့စားထ မရိွဘူးဗ်။ လက္ဖက္လည္း အဲလိုပဲ ေနမွာေပါ့ေလ။

ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ သူနဲ႔ မညားခင္ သူတို႔ရဲ႕ အလွဴတစ္ခုမွာေတာ့ ထံုးစံမပ်က္ေအာင္ လက္ဖက္ပြဲ ပါလာပါတယ္။ အဲဒီ့ လက္ဖက္ပြဲထဲမွာ ပါမလာတာက ပုစြန္ေျခာက္ခင္ဗ်။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္က လက္ဖက္ပြဲျပင္ရင္ ပုစြန္ေျခာက္က ဇာတ္လိုက္ေက်ာ္ဆိုေတာ့ လြမ္းစရာေလးေတြ ျဖစ္ကုန္တာေပါ့ခင္ဗ်ာ။

စကားစပ္လို႔ ေျပာရရင္ေတာ့ လက္ဖက္ကေလးကို ငါးက်ည္းေျခာက္ကေလးနဲ႔ စားရင္လည္း အလြန္ေကာင္းေၾကာင္းပါခင္ဗ်ား။

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေမေမ့သားပီပီ လက္ဖက္ကို ဘယ္ေလာက္ ႀကိဳက္သလဲဆိုေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ေျခာက္လေက်ာ္ ၾသစေၾတးလ်ကအျပန္ ဘန္ေကာက္ေလဆိပ္ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္သူကို လွမ္းဖုန္းဆက္ၿပီး အိမ္ျပန္ေရာက္တာနဲ႔ လက္ဖက္သုပ္စားခ်င္တဲ့အေၾကာင္း ႀကိဳမွာထားမိခဲ့တဲ့ အထိပါပဲ။

အစားအေသာက္ေတြအေၾကာင္း သည္နားမွာ တစ္ခန္းရပ္လို႔ ကၽြန္ေတာ့္ ဆယ္တန္း ပထမႏွစ္ဆီ ျပန္သြားလိုက္ၾကပါဦးစို႔။

တစ္မတ္ ငါးမူး တစ္မူး တစ္ပဲ

အဲဒီ့အခ်ိန္က ကၽြန္ေတာ္ဟာ စာအုပ္ဖတ္တာနဲ႔ ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္တာကို အသားကုန္ လုပ္ပါတယ္။ စာအုပ္က စာအုပ္အငွားဆိုင္က ဖတ္တာေပါ့။ ႐ုပ္ရွင္ကေတာ့ ႐ံုမွာ သြားၾကည့္ရတာပါ။ အိမ္က ေပးတဲ့ မုန္႔ဖိုးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ၾကည့္ခ်င္တဲ့ ႐ုပ္ရွင္ကား အေရအတြက္နဲ႔က မမွ်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ (အဲဒီ့အခ်ိန္က) အနိမ့္ဆံုး အတန္းျဖစ္တဲ့ သံုးမတ္တန္း (၇၅ ျပားတန္း)က ၾကည့္ရပါတယ္။

အခုေခတ္ လူငယ္ေတြက အေၾကြ မကိုင္ဖူးရွာေတာ့ တစ္မတ္ေတြ၊ ငါးမူးေတြ၊ သံုးမတ္ေတြ မသိၾကေတာ့ဘူး။ မၾကာေသးခင္ကမွ ကၽြန္ေတာ့္သားရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေလးက ေမးလာေတာ့မွ သူတို႔္ သည္အသံုးအႏႈန္းေတြနဲ႔ မယဥ္ပါးမွန္း သတိထားမိပါတယ္။

တစ္မတ္ဆိုတာ တစ္က်ပ္ရဲ႕ ေလးပံုတစ္ပံုကို ေခၚတာပါ။ ငါးမူးဆိုတာက တစ္က်ပ္ရဲ႕ တစ္၀က္၊ သံုးမတ္ဆိုတာက တစ္က်ပ္ရဲ႕ ေလးပံု သံုးပံုေပါ့။

အဲဒီ့မွာ ျပႆနာရိွတာက တစ္က်ပ္ဟာ ဘယ္ႏွျပားရိွဆိုတာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူျဖစ္တဲ့ ေခတ္မွာေတာ့ တစ္က်ပ္မွာ ျပား ၁၀၀ ရိွသြားပါၿပီ။ အဲေတာ့ တစ္မတ္ဟာ ၂၅ ျပား၊ ငါးမူးဟာ ျပား ၅၀၊ သံုးမတ္က ၇၅ ျပားေပါ့။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ေရွ႕က မ်ိဳးဆက္ျဖစ္တဲ့ အေဖတို႔ မ်ိဳးဆက္မွာေတာ့ အဂၤလိပ္ေခတ္က ေငြေၾကးကို သံုးစြဲခဲ့ရတယ္။ အဲဒီ့ ေငြ (အမွန္ေတာ့ ႐ူပီး) တစ္က်ပ္က ဒႆမ စနစ္ကို မေျပင္းခင္မွာ ၆၄ ျပားရိွခဲ့ပါတယ္။ အဲေတာ့ တစ္မတ္က ၁၆ ျပား၊ ငါးမူးက ၃၂ ျပား၊ သံုးမွတ္ ၄၈ ျပားေပါ့။ အဲဒီ့မွာ ဇာတ္လမ္းတစ္ခု ပိုလာတယ္။ အဲဒါက တစ္မူးဆိုတာပါ။ ပိုက္ဆံတစ္မူးဆိုတာ တစ္မတ္ရဲ႕ တစ္၀က္ျဖစ္တဲ့ ရွစ္ျပားကို ေျပာတာျဖစ္သြားပါတယ္။ ႏွစ္မူးဆိုရင္ တစ္မတ္ေပါ့ဗ်ာ။ ငါးမူးဆိုရင္ ျပား ၄၀ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ တစ္က်ပ္ရဲ႕ ထက္၀က္ ၃၂ ျပား (၀ါ) ေလးမူးပဲ ရိွေနတာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးလည္း မေလွ်ာက္တတ္ေတာ့ဘူး။

သည္ေနရာမွာ အေမ့ လက္သံုး ဥပမာတစ္ခုကိုလည္း မေမ့မေလ်ာ့ ထည့္ေျပာ လိုက္ခ်င္ပါေသးတယ္။ “အတူတူနဲ႔ အႏူႏူပဲ”၊ “တစ္ခုနဲ႔ တစ္ခု ဘာမွ မကြာဘူး”လို႔ ေျပာတဲ့အခါမ်ိဳးမွာ မႏၲေလးသူ ကၽြန္ေတာ့္အမ ေျပာတတ္တဲ့ ဥပမာက “တစ္မူးနဲ႔ ရွစ္ျပား၊ ဘာမွ မကြာဘူး”ဆိုတာပါပဲ။ ရွစ္ျပားကိုလည္း တစ္မူး ေခၚတာမို႔ တစ္မူးနဲ႔ ရွစ္ျပားဟာ တန္ဖိုးခ်င္း တူပါတယ္၊ ဘယ္သူ႔ ဘယ္သူမွ မသာပါဘူး။ “သူမသာ ကိုယ္မသာ”ဆိုတာမ်ိဳးကို ေျပာတဲ့အခါ အေမက အဲလို ေျပာေလ့ ရိွပါတယ္။

အဲဒီ့မွာ ယေန႔ထက္တိုင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီမွာ ဇာတ္႐ႈပ္တာက ေရႊအေလးခ်ိန္တြက္ရာမွာလည္း ပဲေတြ၊ မူးေတြ ပါလာျပန္တာပါပဲ။ အဲဒါက်ေတာ့ တစ္က်ပ္မွာ ၁၆ ပဲ ရိွျပန္သဗ်။ ႏွစ္ပဲကို တစ္မူး၊ ၂ မူးကို တစ္မတ္၊ ၂ မတ္ကို ငါးမူး၊ ႏွစ္မူးကို တစ္က်ပ္ဆိုၿပီး ရိွတာမို႔ တစ္မူးက ၂ ပဲ၊ တစ္မတ္က ၄ ပဲ၊ ငါးမူးက ၈ ပဲ၊ တစ္က်ပ္က ၈ ပဲ ရိွျပန္သေပါ့။ ေရႊမွာက ထပ္ဇာတ္႐ႈပ္ျပန္တာက တစ္ပဲမွာ ရွစ္ေရြးဆိုတဲ့ အခ်ိန္အတြယ္ေတြပါ ပါလာျပန္တာပဲ။ ဆိုေတာ့ ေရြးနဲ႔ ေျပာမယ္ဆိုရင္ တစ္က်ပ္ဟာ ၁၂၈ ရိွသြားေတာ့တာေပါ့။ အေသးစိတ္သိခ်င္ရင္ေတာ့ ေရႊသမားေတြသာ ေမးၾကည့္ပါေတာ့ဗ်ာ။

အဲဒီ့ အတိုင္းအတာ တြက္ခ်က္ပံုက လက္သမားေတြရဲ႕ တစ္လကၼ ၁၆ စိပ္နဲ႔ အမ်ိဳးေတာ္သလားေတာင္ မသိဘူး။ တခ်ိဳ႕ေပတံေတြမွာ ၁၆ စိပ္နဲ႔ 16th ဆိုၿပီး ပါတာ သတိထားမိၾကလား မသိဘူး။ ျမန္မာလက္သမား အမ်ားစု သံုးတဲ့ ေပတံမွာလည္း အဲဒီ့ အတိုင္းအတာေတြ ပါသလို တစ္မတ္၊ တစ္မူးဆိုတဲ့ စကားေတြလည္း ၾကားရမွာပါ။ သူ႔က်ေတာ့ ငါးမူးက ရွစ္စိပ္၊ တစ္မတ္က ေလးစိပ္ရိွေနၿပီး တစ္မူးက်ေတာ့ တစ္မတ္ရဲ႕ တစ္၀က္ ႏွစ္စိပ္ရိွပါတယ္။ တစ္စိပ္ကို တစ္ပဲလို႔ ေခၚတယ္ ထင္တယ္။ ေသခ်ာခ်င္ရင္ ဒါလည္း လက္သမားေတြကိုသာ ေမးၾကည့္ပါခင္ဗ်ား။

'တစ္လက္မွာ ၁၆ စိပ္။ ႏွစ္စိပ္က တစ္မူး၊ ၄ စိပ္ (ႏွစ္မူး) က တစ္မတ္။ ၈ စိပ္ (၄ မူး/ႏွစ္မတ္)က ငါးမူး။ ၁၂ စိပ္ (၆ မူး) က သံုးမတ္။ လက္သမားေတြကေတာ့ အဲလို ေခၚၾကတာပဲ။ သူတို႔က တစ္စိပ္လို႔ေတာင္ မသံုးဘူး မွတ္တယ္။ တစ္စိပ္ကို တစ္ပဲလို႔ ေျပာသလားပဲ။ (သိသူမ်ား ျပင္ေပးၾကပါ။)'အခ်င္အတြယ္ အတိုင္းအတာေတြက ေတာ္ေတာ္လည္း ဇာတ္႐ႈပ္ေပတာပဲ။ ဂါလံရယ္ လီတာရယ္၊ ၿဗိတိသွ် စနစ္ရယ္၊ မက္ထရစ္စနစ္ရယ္၊ ဖာရင္ဟိုက္ရယ္၊ ဆယ္ဆစ္ယပ္(စ္)ရယ္ အေတာ့္ကို ဇယား႐ႈပ္တာကလား။ အဲဒီ့ထဲမွာက ျမန္မာက ျမန္မာစနစ္နဲ႔ တြက္ခ်က္တာေတြ၊ ေရွးထံုးအတိုင္း တြက္ခ်က္ဆဲေတြပါလာတဲ့အခါ တစ္ခါတစ္ခါ အေတာ္ အူခ်ာလည္ေနရတယ္။

အမွန္ေတာ့ သံုးမတ္တန္းက ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္ခဲ့ဖူးတဲ့အေၾကာင္း ေျပာရင္းနဲ႔ သံုးမတ္ကို ရွင္းျပတာပါ။

ျပာေတြေတာင္ လြင့္ေတာ့မယ့္ အေျခအေန

လြမ္းေတာ့ လြမ္းစရာ ေကာင္းသားဗ်။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေခတ္က အေၾကြကို တြင္တြင္ သံုးႏိုင္ခဲ့ေသးတာကို။ တစ္ျပား၊ ႏွစ္ျပားကို သံုးလို႔ မရခဲ့ေပမယ့္ ငါးျပားေပးရင္ ဘတ္(စ္)ကား ႏွစ္မွတ္တိုင္စာေလာက္ စီးလို႔ရတဲ့ ေခတ္ကို ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမီ လိုက္ပါေသးတယ္။ အလားတူပဲ၊ ျပား ၆၀ ပိုက္ဆံအေၾကြ၊ ေပးလိုက္စမ္းပါ သားတို႔အေမဆိုတဲ့ သီခ်င္းထဲကလို သံုးဘီးကားစီးရင္လည္း မီတာခ်ိဳးတဲ့ စနစ္ရဲ႕ အဖ်ား အနားေလးလည္း မီလိုက္ေသးတယ္။

ေျပာရတာေတာ့ မေကာင္းဘူး။ ဦးစံလင္းဆိုတဲ့ လူႀကီးရဲ႕ လက္မွတ္နဲ႔ “လဲလွယ္ခြင့္ရိွေၾကာင္း အာမခံသည္”ဆိုတဲ့ စာတန္းပါ ျမန္မာ ေငြစကၠဴမ်ားရဲ႕ လက္ထက္က ျမန္မာ က်ပ္ေငြကို ကမၻာအရပ္ရပ္က ဘယ္ႏိုင္ငံမွာမဆို ေပါက္ေစ်းအတိုင္း လဲလို႔ ရခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲတုန္းက ျမန္မာက်ပ္က စတာလင္ ေငြေၾကး နယ္ပယ္မွာ ရိွခဲ့ေပတာကိုး။

အေသးစိတ္ေတာ့ မေျပာတတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ သိသေလာက္ကေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာ လည္ပတ္ေနတဲ့ ေငြေၾကး ပမာဏနဲ႔ ညီမွ်တဲ့ ေရႊေတြကို အဂၤလန္က ဘဏ္မွာ အပ္ႏွံထားရတယ္ေပါ့။ အဲေတာ့ ေငြစကၠဴေတြကို ႐ိုက္ခ်င္တိုင္း ႐ိုက္လို႔ မရဘူး။ ျပည္တြင္းမွာလည္ပတ္ေနတဲ့ ေငြပမာဏထက္ တိုး႐ိုက္ခ်င္ရင္ ေနာက္ထပ္ ေရႊသား အေပါင္ထားရတဲ့ စနစ္လို႔ ေျပာရမလားပဲ။ အဲေတာ့ တိုင္းျပည္တစ္ျပည္အတြင္းက ေငြေၾကး ေဖာင္းပြမႈ နည္းပါးေအာင္ ထိန္းခ်ဳပ္ထားႏိုင္ပါတယ္။

အဟဲ… ကိုေန၀င္း လက္ထက္က်ေတာ့ ထင္ရာ အကုန္လုပ္ပစ္တယ္။ ဆိုရွယ္လစ္စီးပြားေရး ဘာညာ၊ အႀကီးႀကီးေတြ ေအာ္ဟစ္ၿပီး စတာလင္ ေငြေၾကးနယ္ပယ္က ခုန္ထြက္လိုက္တယ္။ အဂၤလန္မွာ အေပါင္ထား ထားတဲ့ ေရႊတံုးႀကီးေတြကိုလည္း ျပန္ယူလိုက္တယ္။ အဲဒီ့ ေရႊေတြ ဘယ္ေရာက္သြားသလဲဆိုတာလည္း ပြင့္လင္း ျမင္သာမႈ အင္မတန္ရိွတာဆိုေတာ့ ဘယ္သူမွ မသိေတာ့ဘူး။ အကုန္လံုး စုပ္စ၊ ျမဳပ္စေပ်ာက္။

တိုင္းျပည္ စီးပြားေရးအေျခအေနနဲ႔ ေငြေၾကးေဖာင္းပြမႈကေတာ့ အမ်ားသိေတာ္မူတဲ့အတိုင္းပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ထူးၿပီး ေရးျပစရာ မလိုေတာ့ပါဘူး။

အက်ိဳးဆက္အေနနဲ႔ေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာ ေငြအေၾကြေစ့ဆိုတာ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေတာ့တာပါပဲ။ တစ္ျပား၊ ႏွစ္ျပား ေ၀းစြ၊ ငါးမူးေစ့၊ တစ္မတ္ေစ့သာမက က်ပ္ ၅၀၊ က်ပ္ ၁၀၀ အေၾကြေစ့အထိ ထြက္ဖူးတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တစ္ႏိုင္ငံပဲေတာင္ ရိွမလား မသိဘူး။ အခုဆို အဲဒီ့ ၅၀၊ ၁၀၀ အေစ့ေတြေတာင္ ျပတိုက္မွာ လိုက္ရွာရမလို ျဖစ္ေနၿပီ။

ဘာလို႔လဲ။

အဲဒီ့ ေငြအေၾကြေစ့တစ္ေစ့ ထြက္လာေအာင္ သြန္းလုပ္ယူရတဲ့ စရိတ္စကနဲ႔ အဲဒီ့ ေငြေၾကးတစ္ေစ့မွာ ပါေနတဲ့ သတၱဳရဲ႕ တန္ဖိုးက အဲဒီ့ အေၾကြေစ့ေပၚမွာ ေရးထြင္းထားတဲ့ တန္ဖိုးထက္ ျမင့္မားေနတာကိုး။ အလြယ္ေျပာရင္ဗ်ာ၊ က်ပ္တစ္ရာတန္ အေၾကြေစ့ တစ္ေစ့မွာ ပါတဲ့ သတၱဳဖိုးက က်ပ္ ၈၀ ေလာက္ ရိွေနၿပီး သြန္းလုပ္ရတဲ့ စရိတ္စကက က်ပ္ ၄၀ ေလာက္ ကုန္က်ေနရင္ကို တစ္ေစ့မွာ က်ပ္ ၂၀ အ႐ံႈးေပၚေနၿပီ မဟုတ္ပါလား။

အဲေတာ့လည္း ေငြအေၾကြဆိုတာ သည္ေခတ္ ျမန္မာျပည္တြင္းက ဘယ္မွ မခြာဖူးတဲ့ လူငယ္မ်ားအတြက္ ကိုင္ဖူး ျမင္ဖူးဖို႔ အင္မတန္ ခက္ကုန္ေတာ့တာေပါ့။

ေငြစကၠဴကေတာ့ ဘာပူစရာ လိုသလဲဗ်ာ။ လိုရင္ ထပ္႐ိုက္လိုက္ၾကတာေပါ့။ စက္႐ံုႀကီး တစ္႐ံုလံုး ရိွေနတာပဲဟာ။ အဲသလိုနဲ႔ ကိုေန၀င္း လက္ထက္မွာ လိုတိုင္း ထပ္႐ိုက္လာလိုက္ၾကတာမ်ား ၂၅ က်ပ္တန္၊ ၃၅ က်ပ္တန္၊ ၄၅ က်ပ္တန္၊ ၇၅ က်ပ္တန္၊ ကိုးဆယ္တန္ အစရိွသျဖင့္ အူေၾကာင္က်ား ေငြစကၠဴေတြ ဗံုးေပါလေအာ ထြက္လာခဲ့ေတာ့တာပါပဲ။

တစ္ျပည္လံုးကို ဖ်က္ခ်င္တိုင္း ဖ်က္၊ သြက္သြက္လည္း ခါေရာ၊ ငါလုပ္တာ မင္းတို႔ မႀကိဳက္ရင္ ငါဖယ္ေပးမယ္၊ မင္းတို႔ ဘာသာ ဆက္လုပ္ၾကေပေတာ့ဆိုၿပီး ဖုတ္ဖက္ခါ ထြက္ခ်သြားပါေရာလား။ သူ႔ဆီက လက္ေျပာင္းယူလိုက္ရသူမ်ား ခမ်ာမလည္း သူေလ့က်င့္ေပးခဲ့တဲ့ လူေကာင္းလူေတာ္မူ၊ တစ္နည္းအားျဖင့္ ေတာ္သူ၊ တန္သူကို ေနရာမေပးေရး၊ ေဘာင္းေတာ္ညိတ္၊ စိတ္ေတာ္သိတတ္သူမ်ားကိုသာ ေနရာေပးေရးမူ အတိုင္း ဆက္လက္ လိုက္နာက်င့္သံုးတာကိုပဲ အမွန္မွတ္ေနရွာေတာ့ တိုင္းျပည္ႀကီးလည္း ဆီပူအိုးထဲကေန မီးထဲ က်၊ ျပာျဖစ္လု နီးနီး အေျခအေနကို ေရာက္ေနၾကတာပါ။

အဟဲ… ေကာင္းတာတစ္ခုက ျပာပံုထဲကေန ေၾကြးေၾကာ္သံ ေပါင္းစံုနဲ႔ ဇာတိမာန္ေတြ ထက္သန္ျပလိုက္ရင္ တစ္ျပည္လံုးက အူေၾကာင္က်ားနဲ႔ ဇာတိမာန္ေတြ လိုက္ထက္သန္ရင္း အဲဒီ့ ဇာတိမာန္ ေလမုန္တိုင္းေၾကာင့္ ေနာက္ဆံုးမွာ ျပာေတြေတာင္ လြင့္စင္ကုန္ၿပီး ဖုန္းဆိုးေျမႀကီးပဲ က်န္ရစ္ေတာ့မယ့္ အေျခအေနပါ။

ေရးမယ့္သာ ေရးရတယ္၊ တကယ့္တကယ္က်ေတာ့ ဆရာ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ ေျပာသလို၊ ကၽြန္ေတာ္ကေရာ ဘာမ်ား တတ္ႏိုင္ပါဦးမည္နည္းပဲေပါ့။

ကိုယ္ေတြ႕ ေခတ္ပ်က္ခ်ိန္ အစအဦး

အစုတ္ထုပ္ဖက္ ျပန္သြားရရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔တုန္းက စတာလင္ ေငြေၾကးနယ္ပယ္က ထြက္ခါစ ပထမ ဆယ္ႏွစ္အတြင္းမွာမို႔ အခုေလာက္ႀကီး ႐ုပ္ပ်က္ ဆင္းပ်က္ မျဖစ္ေသးဘူး။ အေၾကြေတြ ဘာေတြ ကိုင္သံုးလို႔ ရေသးတယ္။ အိတ္ကပ္ထဲမွာ ေငြတစ္ဆယ္ေလာက္ ရိွရင္ကို တလုပ္စားေသာက္ဆိုင္ ေကာင္းေကာင္းမွာ တက္ၿပီး ဟင္းသံုးေလးပြဲ ေလြးႏိုင္ပါေသးတယ္။

အမွန္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ သတိမထားမိလို႔။ အပ်က္ကို ဦးတည္ေနတာ အဲဒီ့ကတည္းကပါ။ ၁၉၇၃-၇၄ ေလာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္နဲ႔ တအား ရင္းႏွီးေနၿပီး မိသားစု၀င္ေတြလို ျဖစ္လာၾကတဲ့ က်ိဳင္းတံုသူ မမမ်ားက ဆယ္ျပားေစ့ အေလးေစ့ေတြကို ၀ယ္ၾကပါတယ္။

ဆယ္ျပားေစ့က ႏွစ္မ်ိဳး ရိွခဲ့ဖူးတယ္။ တစ္ခုက ေၾကးနဲ႔ လုပ္ထားတာ။ ေလးတယ္။ ေက်ာဘက္မွာ (ေခါင္းဘက္) ျခေသၤ့တံဆိပ္နဲ႔။ မ်က္ႏွာစာ (ပန္းဘက္) မွာက ကႏုတ္ပန္းနဲ႔ ၁၀ါး (ဆယ္ျပား)လို႔ ေရးထားတဲ့ စာတန္းနဲ႔။

အေပါ့ေစ့က ဒန္နဲ႔ လုပ္ထားတာ။ ေခါင္းက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းေခါင္း၊ ပန္းက ကႏုတ္ပန္းပဲ။ ၁၀ ျပားဆိုတဲ့ စာတန္းပါတယ္။ (ကံအားေလ်ာ္စြာ အင္တာနက္ထဲမွာ အေၾကြေစ့ ပံုေတြ ေတြ႕လို႔ ကူးတင္ေပးလိုက္ပါတယ္။)

'၁၉၇၀ ျပည့္လြန္စမွာ ထိုင္းေတြ သိမ္းၾကံဳး၀ယ္သြားခဲ့တဲ့ မူလလက္ေဟာင္း လြတ္လပ္ေရးေခတ္ ဗမာအေၾကြေစ့။ (ဆယ္ျပားေစ့ အေလးေစ့)'ေခါင္းပန္းလွန္တယ္ဆိုတဲ့ အသံုးေတာင္ အေၾကြေစ့ေတြ ကြယ္ေပ်ာက္သြားတာနဲ႔ မရိွေတာ့ဘူး။ အေၾကြေစ့ကို ေထာင္လိုက္ ေထာင္ၿပီး မႊတ္ေနေအာင္ ေမႊ႔လိုက္ကာ လက္၀ါးနဲ႔ ဗ်တ္ဆို ႐ိုက္ခ်လိုက္ၿပီး ေခါင္းလား၊ ပန္းလားလို႔ တစ္ဖက္လူကို ေမးၿပီး ေလာင္းကစား လုပ္ၾကတဲ့ နည္းေပါ့။

အဲဒီ့ အေပါ့ေစ့၊ ဒန္ေစ့ကေတာ့ ဘာမွ အသံုးမ၀င္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ စခါစတုန္းက အေလးေစ့ ကိုးေစ့၊ ျပားကိုးဆယ္ဆိုရင္ က်ိဳင္းတံုက မမေတြက တစ္က်ပ္ေပးၿပီး ၀ယ္တယ္။ ဆယ္ျပား ျမတ္ေတာ့ အဟုတ္မွတ္တာကိုး။ ဆယ္ျပားဆိုတာ နည္းမွတ္လို႔ေလ။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ဆို ဒူးယားစီးကရက္တစ္လိပ္ ၀ယ္လို႔ ရတယ္၊ ဒါမွမဟုတ္ ေဆးေပါ့လိပ္ဆိုရင္ သံုးလိပ္ေလာက္ ေကာင္းေကာင္းရတယ္။ ေက်ာင္းမွာ ေဖ်ာ္ရည္တစ္ခြက္ ေသာက္လို႔ရတယ္။ ၀က္သားတုတ္ထိုး တစ္ေခ်ာင္းေလာက္ စားလို႔ ရတယ္။ မဆိုးဘူးေပါ့။

အဲဒီ့ကေန ရွစ္ေစ့ (ျပား ၈၀) ကို တစ္က်ပ္ေပးၿပီး ၀ယ္လာေတာ့ ျပားႏွစ္ဆယ္ႀကီးမ်ားေတာင္ ျမတ္လာပါေရာလား။ နိပ္သေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္၊ ျပား သံုးဆယ္ အျမတ္အထိေတာင္ ရခဲ့ဖူးတယ္ ထင္ပါတယ္။

အမွန္က အဲဒီ့ အေၾကြေစ့ေတြရဲ႕ ေၾကးသား တန္ဖိုးေတြက တက္လာတာပါ။ အဲဒီ့ အေလးခ်ိန္ေလာက္ရိွတဲ့ ေၾကးရဲ႕ တန္ဖိုးက ဆယ္ျပားမကေတာ့လို႔သာ အဲလို ေပး၀ယ္တာေပါ့။ ၿပီးေတာ့ တစ္ဖက္ႏိုင္ငံျဖစ္တဲ့ ထိုင္းမွာ ျပန္ေရာင္းတာေပါ့။ ထိုင္းက အေလးခ်ိန္အလိုက္ ျပန္၀ယ္ၿပီး သူတို႔အတြက္ အသံုးတည့္တဲ့ တစ္ေနရာရာမွာ ျပန္သံုးမွာေပါ့။

ဒါ့ေၾကာင့္ ထိုင္းကို ေရာက္လို႔ တစ္ဘတ္၊ ငါးဘတ္၊ ဆယ္ဘတ္စတဲ့ အေၾကြေစ့ေတြကို ကိုင္သံုးတဲ့အခါ အဲဒီ့ အေၾကြေစ့ေတြထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ ေရာင္းလိုက္တဲ့ ဆယ္ျပားေစ့ေတြက ေၾကးသားေတြလည္း ပါေနႏိုင္ေလာက္တာကို ေတြးမိၿပီး မခ်ိျပံဳးေလး ျပံဳးမိရပါတယ္။

ဒန္က်ေတာ့ သူတို႔က အဖက္မလုပ္ဘူး။ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ဒန္သားက တန္ဖိုး သိပ္မရိွေသးလို႔ေနမွာေပါ့။

'ေနာက္ႏွစ္ ၂၀ ေလာက္အၾကာမွာ ဗမာျပည္စီးပြားေရး ခၽြတ္ျခံဳက်ေတာ့မွာ၊ ကမၻာ့အဆင္းရဲဆံုးႏိုင္ငံစာရင္းထဲ ၀င္ေတာ့မွာကို ပထမဆံုး စျပလိုက္တဲ့ နိမိတ္လကၡဏာေတြ။ သူတို႔ စကားနဲ႔ ေျပာရင္ တိုင္းျပည္ႀကီး ေခ်ာက္ထဲက်ဖို႔ တစ္လံေလာက္ အလိုေပါ့။'ေခတ္ပ်က္ျခင္းရဲ႕ အစ၊ ေငြေၾကးေဖာင္းပြမႈရဲ႕ အစကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ မသိသားဆိုးရြားစြာ ျဖတ္သန္းခဲ့ပံုကို ေျပာလိုရင္းပါ။ ကိုေန၀င္းရဲ႕ ေက်းဇူးေပါင္းစံုကေတာ့ ေရးလို႔ေတာင္ ကုန္ႏိုင္မယ္ မထင္ပါဘူး။ တိုင္းျပည္ကို ဖ်က္တဲ့ေနရာမွေတာ့ သူဟာ ဧတဒဂ္ဘြဲ႕ေတာင္ ေပးထိုက္သူပဲ ထင္ပါတယ္။

ၿပီးေတာ့မွ သူလုပ္တာ မဟုတ္ပါဘူး၊ သူ႔ေအာက္က လူေတြ အသံုးမက်လို႔ ျဖစ္တာလိုလို ေျပာၿပီး ဆုတ္ခြာ သြားပံုေလးကလည္း သင္းလွတယ္။

ေရႊလက္ညႇိဳးေဟ့ ဒို႔ဗမာ

တယ္လည္း ဗမာပီသေပတာပဲလို႔ ခ်ီးက်ဴးရမလိုေတာင္ ျဖစ္သြားတယ္။ ဗမာမွန္ရင္ ကိုယ့္အမွားကို ဘယ္ေတာ့မွ ၀န္မခံဘူး၊ မေတာင္းပန္ဘူး၊ အထက္စီးကေန သူတစ္ပါးကိုသာ လက္ညိွဳးထိုး၊ အျပစ္ဖို႔တတ္ရမယ္ေလ။ မဟုတ္ဘူးလားဗ်ာ။ 🙂

သူ႔ေလ့က်င့္ေပါက္ဖြားမႈနဲ႔ ေပါက္ဖြားလာတဲ့ သူ႔သားေျမးညီေနာင္မ်ားသည္လည္း အဲဒီ့ ဗမာခ်ိဳးပဲ ခ်ိဳးေနၾကတာပဲ။ ၀န္ခံတယ္၊ ေတာင္းပန္တယ္ဆိုတာ ဘယ္နားေလးမွာ ၾကားဖူးၾကလို႔တုန္း။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လြဲသြားပါတယ္ခင္ဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မွားခဲ့ပါတယ္ခင္ဗ်ာေလးသာ ေျပာၾကည့္ၾကပါလား၊ ရလိုက္မယ့္ လူထု ေမတၱာေတြ။ အခုေတာ့ ဟုတ္ေပါင္ဗ်ာ၊ ထစ္ခနဲရိွ ကြန္ျမဴနစ္၊ ထစ္ခနဲရိွ အၾကမ္းဖက္ဆူပူသူ။ လူငယ္ ေက်ာင္းသားဆိုတာ ပခံုးေျပာင္းတာ၀န္ ယူသြားမယ့္ ကလ်ာဏမိတၱေတြ မဟုတ္ဘူး။ ရန္သူေတြ၊ သူတို႔ကို ေမွာင့္ေန၊ ဒုကၡေပးေနသူေတြ။ သူတို႔ကေတာ့ အျမဲတေစ ေျခာက္ပစ္ကင္း သဲလဲစင္။ ေတာ္ေတာ္လည္း တရားက်ဖို႔ ေကာင္းတဲ့ ေမာင္ေတြဗ်။

ေအးေလ… သည္ေမာင္ေတြက ကိုေန၀င္းရဲ႕ လက္ရင္းတပည့္ေတြဆိုေတာ့လည္း အျပစ္မဆိုသာပါဘူးေလ။

၁၉၇၄ မွာ မဆလအစိုးရအျဖစ္ ေတာ္လွန္ေရး ေကာင္စီက လူ၀တ္လဲၿပီး ေပၚေပါက္လာတယ္။ ကိုေန၀င္း စိတ္တိုင္းက်၊ သူ႔တပည့္ေက်ာ္ ပညာတတ္ ေရလိုက္လြဲႀကီးေတြနဲ႔ ေရးဆြဲထားတဲ့ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံ ဥပေဒအတြက္ ျပည္သူ႔ဆႏၵ ခံယူပြဲ လုပ္လိုက္ေသးတယ္။

အဲတုန္းက ကၽြန္ေတာ္က မဲ႐ံု လုပ္အားေပးအျဖစ္နဲ႔ လုပ္ခဲ့ပံု မွတ္မိသေလာက္ကိုေတာ့ ေနာက္တစ္ပိုင္းမွ ေရးျပပါေတာ့မယ္။

(ဆက္ရန္)

သည္အပိုင္းမွာ ေျပာၾကတာ…
Soe Myat Myo Shweထပ္တစ္ရာ မဟုတ္လားဆရာ
Soe Myat Myo Shwe's photo.
Soe Myat Myo Shwe Or is ထပ္ထစ္ရာ correct ? I just honestly don’t know ပါ
ATK ညည္းမွန္ပါတယ္ေအ။ စာလံုးေပါင္း မွားသြားတာ။ ျပင္လိုက္ၿပီ။
Khin Myo ဆရာေရ …ဖတ္ျပီးေတာ့စားခ်င္တာစာရင္းလုပ္ၾကည့္တာ အေတာ္မ်ားသြားတယ္…အဓိက မန္းေလးမွာပဲရတ့ဲ အခ်ဥ္ေပါင္း …ေရးရင္း သြားရည္ယုိလာပီ ရွလြတ္
Freddy Lynn ေန၀င္း.ပလာတာ.လက္ဖက္သုတ္ အေႂကြေပးလို႔မရေတာ့ပါ..လို႔မ်ားေခါင္းစဥ္တပ္ရမလားမသိ…လေဖ့ရည္ေသာက္ရင္းဖတ္လိုက္တာ ဗိုက္တာျပည့္သြားဒယ္.. 🙂
Alex Moe လဖက္သုပ္ ကို ပုစြန္ေျခာက္မပါမစားတတ္ ဘူးဆရာေရ. ငယ္ငယ္ကေတာ့အေျကြေတြသံုးခဲ့ရေသး. ငါးမူးမေခၚတတ္လို ့နွစ္မတ္ေပးလို ့ ေတာင္းတာ. ဘိုးေတာ္ျကီးမ်ိ ုးဆက္ေတြကေတာ့. အေဖႀကီးလုပ္တာမွနိတယ္ႀကီး ေျပာေနတုန္းပဲ
ATK အြင္… ပုစြန္ေျခာက္က ခတၳနာ လုပ္မထားဘူးေလ။ စားတာပဲလား 🙂 😀 😛
Alex Moe ျကိုက္ထွာကိုး. ဟီးးး တြင္းပိုးလည္းစားျကည့္ဖူးတယ္. ဖ်ာပံုပုဇြန္ေျခာက္ေလာက္ျကိုက္ဘူး
ATK ငါးက်ည္းေျခာက္နဲ႔ စားလည္း ေကာင္းတယ္။ ငါးႏွပ္ေျခာက္ (အာျပဲေျခာက္) လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ မီးဖုတ္ကေလးနဲ႔ဆိုလည္း လက္ဖက္က ထူးရွယ္ပဲ ခည။
Vol Tin Share ပါရေစ အူးေလး။
Vol Tin ကေလးထဲကလက္ဖက္သုတ္ႀကိဳက္တာ။ လက္ဆေကာင္းတဲ့ အေဒၚအပ်ဳိႀကီးေတြကို ဆံပင္ျဖဴႏႈတ္ေပး နင္းႏွိပ္ေပးနဲ႔ သုပ္ေကြၽးခိုင္းရတာ။ 
ပါးပါးေလးပုတ္သြားတဲ့ ျပာေတြေတာင္လြင့္ေတာ့မယ္ အေျခအေန၊ ကိုယ္ေတြ႕ေခတ္ပ်က္ခ်ိန္အစအဦး၊ ေရႊလက္ညႇိဳးေဟ့ ဒို႔ဗမာ၊
လက္ဖက္သုပ္ေကာင္းေကာင္းစားလိုက္ရသလိုပဲ။

၂၀၁၅ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္ ၁၁ ရက္

ဗမာေလာ၊ ျမန္မာေလာ

ေနာက္ဆံုး အစုတ္ထုပ္ကို ဇြန္လ ၁ ရက္ေန႔က ေရးခဲ့တာပါ။ အခု ျပန္ဆက္မယ္လုပ္ေတာ့ ဘယ္နားက စရမွန္း မသိဘူးေတာင္ ျဖစ္သြားတယ္။ အခ်ိန္က တစ္လနဲ႔ ဆယ္ရက္ေတာင္ ၾကာသြားခဲ့ၿပီကိုး။

ဒါနဲ႔ အေဟာင္း ျပန္ဖတ္ေတာ့မွ ေရးေရးေပၚလာတယ္။ “ေရႊလက္ညိွဳးေဟ့ ဒို႔ဗမာ”ဆိုတာနဲ႔ အဆံုးသတ္ထားတာ ေတြ႕ရပါတယ္။

သည္ေနရာမွာ စကားစပ္လို႔ ေျပာလိုက္ဦးမယ္။ ကၽြန္ေတာ္ “ဗမာ”လို႔ သံုးသံုးေနတဲ့ ကိစၥ။ အျငင္းပြားစရာ ျဖစ္ေနေပမယ့္ သည္ေနရာမွာ ရွင္းဖို႔ လိုလိမ့္မယ္။

“ဗမာ-ျမန္မာ”ျပႆနာက ပညာမဲ့ေတြ ထိပ္ေရာက္လာေသာ ပဲခူးေရႀကီးတဲ့ ေခတ္ႀကီးမွာ ေပၚေပါက္လာတာပါ။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ပညာမဲ့ေတြရဲ႕ ႏိုင္ငံေရး အေရာင္ဆိုးခံလိုက္ရတဲ့ ဗမာေ၀ါဟာရပါ။

အတိအက်ေျပာရင္ ဗမာကို ျမန္မာလုပ္တာ ၁၉၈၉ ခုႏွစ္၊ ဗိုလ္ေစာေမာင္ လက္ထက္မွာပါ။ ဗိုလ္ေစာေမာင္ကိုသာ သမိုင္းက မရကုပ္ကပ္ ေဖ်ာက္ဖ်က္ပစ္ခဲ့ၾကေပမယ့္ သူေမႊခဲ့တဲ့ ဗမာကုိ ျမန္မာေျပာင္းတာကိုက်ေတာ့ အခိုင္အမာ ဆက္လက္ က်င့္သံုးေနၾကတာလည္း အေတာ့္ကို ဟာသေျမာက္တယ္လို႔ ဆိုရမယ္ ထင္ပါတယ္။

အဲဒါကို ျပန္ဆန္းစစ္ရေအာင္။ ဗမာစကားရဲ႕ အဓိက မူက “ေရးတာ့အမွန္ ဖတ္ေတာ့အသံ”ဆိုတဲ့ မူပါပဲ။ ၾကက္သီးထတယ္လို႔ ေရးေပမယ့္ အသံထြက္ရင္ ၾကက္သိန္းထပါတယ္။ ေျခေထာက္လို႔ ေရးေပမယ့္ ၿခီေဒါက္ကမွ အသံထြက္မွန္ပါ။ ဒါေလာက္ေတာ့ လက္ခံႏိုင္မယ္ ထင္ပါတယ္။

တစ္ဆင့္ ဆက္တက္ရင္ ပဲခူးလို႔ ေရးေပမယ့္ ဗဂိုးလို႔ ဖတ္ပါတယ္။ ေနျပည္ေတာ္လို႔ ေရးေပမယ့္ ေနၿပီေဒၚလို႔ အသံထြက္ပါတယ္။ ျပည္ၿမိဳ႕လို႔ ေရးေပမယ့္ ေျပၿမိဳ႕လို႔ ေျပာပါတယ္။ ယုတ္စြအဆံုး၊ ရန္ကုန္ေတာင္မွ ရံဂံုလို႔ အသံထြက္ပါတယ္။ ၿမိတ္ကိုလည္း ဗိတ္လို႔ အသံထြက္တာ ဘယ္သူမွ မျငင္းႏိုင္ပါဘူး။

အဲေတာ့ ျမန္မာဆိုတာဟာ အေရးစကားပါ။ အသံထြက္က်ေတာ့ ဗမာပါပဲ။ ဒါ အရွင္းႀကီးပါ။

ဒါနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေတာ္ေတာ္ လြတ္လပ္ပြင့္လင္းတဲ့ အျမင္ရိွသူတစ္ေယာက္ကေတာင္မွ ကၽြန္ေတာ့္ကို လာေျပာတာ ရိွေသးတယ္။ ျမန္မာဆိုတာ တိုင္းရင္းသား တစ္ရပ္လံုးကို ကိုယ္စားျပဳတယ္၊ ဗမာဆိုတာ ဗမာလူမ်ိဳး ကြက္ကြက္ကေလးကိုပဲ ေျပာတာ၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ျမန္မာလို႔ ေရးမွ မွန္မယ္၊ ဘာညာ…

သြားစမ္းပါ။ သမိုင္းသင္တာ မအေအာင္လို႔ဆိုတဲ့ ဆရာႀကီး ေဒါက္တာ သန္းထြန္းစကားကို ငွားသံုးရရင္ သမိုင္းသာ ျပန္ဖတ္ဗ်ာလို႔ ေျပာလိုက္ခ်င္သား။ လြတ္လပ္ေရးေခတ္နဲ႔ လြတ္လပ္ေရးရၿပီးစမွာ အဲဒါကို ေျပာင္းျပန္ေျပာခဲ့တာ။ ျမန္မာဆိုတာ ျမန္မာလူမ်ိဳး ကြက္ကြက္ကေလးကို ေျပာတာ၊ ဗမာဆိုတာကမွ တိုင္းရင္းသားတစ္ရပ္လံုးကို ကိုယ္စားျပဳတယ္ဆိုတဲ့ အယူအဆက လြတ္လပ္ေရးလႈပ္ရွားမႈကာလနဲ႔ လြတ္လပ္ေရးၿပီးစ ဗိုလ္ေန၀င္းမတုိင္ခင္ ေခတ္တစ္ေခတ္မွာ ေျပာခဲ့ျပန္တယ္။

ဒါဆို ဘယ္ဟာ အမွန္လဲ။ တုတ္ထမ္း ျငင္းေနၾကမွာလား။ အဲဒါက အဲေလာက္ အေရးႀကီးလို႔လား။

ေျပာရတာေတာ့ မေကာင္းဘူးဗ်။ မဟုတ္တာကို အဟုတ္လုပ္၊ စာဖြဲ႕၊ ဇာခ်ဲ႕ရမယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေရႊဗမာေတြဟာ အထံု၀ါသနာ တယ္ႀကီးၾကေပတာပဲ။

တကယ္ အားစိုက္သင့္တာ

ဗမာမွန္တယ္၊ ျမန္မာမွ မွန္တယ္ကိစၥကို တစ္အိတ္လုပ္ေနၾကမယ့္အစား တိုင္းရင္းသား စည္းလံုးညီၫြတ္မႈကို ဘယ္လို တည္ေဆာက္မလဲဆိုတာ မစဥ္းစားဘူး။ လြတ္လပ္ေရးရခဲ့တာ ၆၇ ႏွစ္ေက်ာ္လို႔ ၆၈ ႏွစ္ထဲ ခ်င္းနင္း ၀င္ေရာက္လာခဲ့ၿပီ။ လြတ္လပ္ေရးနဲ႔အတူ ေပါက္ဖြားလာခဲ့တဲ့ တိုင္းရင္းသား စည္းလံုးညီၫြတ္ေရး ပ်က္ျပားမႈႀကီးကျဖင့္ ခုထက္ထိ အေတာကို မသတ္ႏိုင္ေသးဘူး။

တိုင္းရင္းသားေတြက ဖွက္ဒရယ္မူကို ကိုင္စြဲထားတယ္။ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္ဘက္မွာ တစ္ခ်ိန္လံုး ႐ိုက္သြင္းခံထားရတဲ့ အျမင္က ဖွက္ဒရယ္ဆိုတာ ခြဲထြက္ေရး၊ တိုင္းျပည္ၿပိဳကြဲေရး လမ္းစပဲ ျဖစ္ေနတယ္။ ေပါင္းစပ္စုစည္းေရး သေဘာကို သူတို႔ကို ဘယ္သူကမွ လမ္းမျပခဲ့ဘဲ တကယ့္အႏၲရာယ္ႀကီးလို သြန္သင္ခဲ့တဲ့ ဗိုလ္ေန၀င္းရဲ႕ ေက်းဇူးေတာ္ေတြပဲ။

ဒါေပမယ့္ အဲဒီ့ အျမင္ဟာ မွားသလားဆိုေတာ့လည္း မမွားပါဘူး။ မွန္သင့္သေလာက္ မွန္ပါတယ္။ အျပည့္မမွန္တာ တစ္ခုပါပဲ။ ဒီမိုကေရစီနဲ႔ တရားဥပေဒစိုးမိုးေရး မရိွရင္ ဖွက္ဒရယ္ဟာ ခြဲထြက္ေရး ဘက္ကို ယိုင္သြားမွာပါ။ သူတစ္လူ ငါတစ္မင္းေတြ ျဖစ္ကုန္မွာပါ။ အေရွ႕ဥေရာပက ျဖစ္ရပ္ေတြက ဒါကို သက္ေသခံေနပါတယ္။

ဒါေပသည့္ တစ္ဖက္ကလည္း ႏိုင္ငံတကာ အသိုင္းအ၀ိုင္းအေနနဲ႔က အဲသလို ျပည္ေထာင္စုေတြ အစိတ္စိတ္ အျမြာျမြာၿပိဳကြဲသြားတာကို အားမေပးၾကဘူး။ ႏိုင္ငံတကာ ဆက္ဆံေရးမွာ သက္ေရာက္မႈေတြ သိပ္မ်ားလို႔ အားမေပးၾကတာ။

စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းတာက ၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပံုအုပ္ခ်ဳပ္ပံုအေျခခံ ဥပေဒပဲ။ (သည္ေနရာမွာလည္း “အုပ္ခ်ဳပ္ပံု” တစ္လံုး တမင္ထည့္ေရးလိုက္ပါတယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္ဆိုတာ ေနာက္ပိုင္းမွာ ရွင္းပါ့မယ္။) အဲဒီ့ ၂၀၀၈ “ဖြဲ႕အုပ္ဥ”မွာ ဖွက္ဒရယ္ဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရကို တစ္လံုးမွ သံုးပင္ သံုးမထားေပမယ့္ ႏိုင္ငံေတာ္ ဖြဲ႕စည္းပံု၊ ဒါမွမဟုတ္ ျပည္ေထာင္စု ဖြဲ႕စည္းပံုဟာ ဖွက္ဒရယ္ အေတာ္ဆန္တာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ ျပည္ေထာင္စု ဖြဲ႕စည္းပံု မွန္ပင္ မွန္ေနျငားေသာ္လည္း အာဏာခြဲေ၀မႈပိုင္းမွာ လိုအပ္ခ်က္ေတြ ရိွေနတယ္။ အထူးသျဖင့္ ဘ႑ာေရး အာဏာကိစၥမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခုက တရားဥပေဒစိုးမိုးေရး ယိုယြင္းပ်က္စီးေနတာ လူတိုင္းအသိပါ။ အဲဒါကို အခ်ိန္မီ ျပန္လည္ တည္ေဆာက္ရမွာပါ။ တရားဥပေဒေရွ႕ေမွာက္မွာ အားလံုး အညီအမွ်သာ ျဖစ္မယ္ဆိုရင္ တုိင္းရင္းသားေတြ မေက်နပ္စရာ ဘာအေၾကာင္းမွ ရိွေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။

အဓိက လုပ္ရမယ့္ကိစၥေတြကို နားလည္တတ္ကၽြမ္းသူ ျပည္ပ ပညာရွင္ေတြရဲ႕ အကူအညီနဲ႔ တိုင္ပင္ၿပီး ေသခ်ာ ျပင္ဆင္ ညိွႏိႈင္းေရးဆြဲ၊ ျပတ္ျပတ္သားသား အေကာင္အထည္ေဖာ္သြားမယ္ဆိုရင္ လာမယ့္ ႏွစ္ ၂၀ မွာ ဗမာျပည္ပဲေခၚေခၚ၊ ျမန္မာျပည္ပဲေခၚေခၚ၊ လူ႔ဘံုတိုင္းျပည္ပဲေခၚေခၚ၊ ေခၚခ်င္တာေခၚ၊ တိုင္းရင္းသား အားလံုး ေက်ေက်လည္လည္ စုစုစည္းစည္းနဲ႔ အားလံုး စိတ္ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ ေနႏိုင္သြားမွာလည္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ေျပာခ်င္တာက ဗမာ၊ ျမန္မာဆိုတဲ့ ပညတ္ေတြက အေရးမႀကီးပါဘူး။ အဲဒါကို တုတ္ထမ္းျငင္းေနၾကမယ့္အစား အႏွစ္သာရရိွတဲ့၊ တကယ္လုပ္ရမယ့္ အလုပ္ေတြက ပိုအေရးႀကီးေၾကာင္း မီးေမာင္းထိုးျပခ်င္တာပါဗ်ာ။

ဖြဲ႕စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံု အေျခခံ ဥပေဒ

ဗမာမင္းမ်ား အုပ္ခ်ဳပ္ပံု စာတမ္းဆိုလား (အိမ္မွာ ရိွတယ္၊ ဘယ္နားမွာ ထားမိမွန္း မသိေတာ့ဘူး။ ထရွာရမွာ ပ်င္းလို႔ ရမ္းေရးလိုက္သဗ်။ အမွန္သိတဲ့သူေတြ ျပင္ေပးၾကပါ) ရိွဖူးတယ္။ Constitution နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဗမာမွာ အဲဒါ အနီးစပ္ဆံုးပဲ။

အဂၤလိပ္လိုေတာ့ ခန္းစထစ္က်ဳရွင္း(န္)ေပါ့။ အဲဒါကို အဂၤလိပ္တို႔ရဲ႕ Cambridge Advanced Learner’s အဘိဓာန္မွာ ေအာက္ပါအတိုင္း အနက္ဖြင့္ေပးထားပါတယ္။
(a written document which forms) the set of political principles by which a state or organization is governed, especially in relation to the rights of the people it governs

Merriam-Webster အဘိဓာန္မွာေတာ့… the system of beliefs and laws by which a country, state, or organization is governed; : a document that describes this system လို႔ ဆိုထားတယ္။

Macmillan အဘိဓာန္မွာလည္း a set of basic laws or principles for a country that describe the rights and duties of its citizensand the way in which it is governed လို႔ ေဖာ္ျပထားျပန္တယ္။

Oxford အဘိဓာန္က်ေတာ့ A body of fundamental principles or established precedents according to which a state or other organization is acknowledged to be governed လို႔ ဆိုျပန္တယ္။

အဲဒီ့ အဘိဓာန္ေတြအားလံုးရဲ႕ ဖြင့္ဆိုခ်က္ထဲမွာ တညီတၫြတ္တည္း ပါေနတာက govern ဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရပဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္ “ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ”လို႔ “အုပ္ခ်ဳပ္ပံု”ကို ခ်န္လွပ္ၿပီး ေျပာရင္ ခန္းစထစ္က်ဳရွင္း(န္)ရဲ႕ အနက္က မျပည့္စံုဘူးလို႔ ျမင္ပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ေရးတဲ့အခါ “ဖြဲ႕စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံုအေျခခံဥပေဒ”လို႔ ေရးတာပါ။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ဦးေဆာင္ေရးဆြဲခဲ့တဲ့ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ “ဖြဲ႕အုပ္ဥ”ကိုလည္း ျမန္မာလို “ဖြဲ႕စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံုအေျခခံဥပေဒ”လို႔ပဲ သံုးစြဲခဲ့တာပါ။

“အုပ္ခ်ဳပ္ပံု”ရယ္လို႔ သတ္သတ္မွတ္မွတ္၊ စနစ္တက်၊ စည္းကမ္းရွိရိွ လုပ္ခ်င္ပံုမရတဲ့ ဗိုလ္ေန၀င္း လက္ထက္က်ေတာ့မွပဲ ခန္းစထစ္က်ဳရွင္း(န္)ရဲ႕ ျမန္မာဘာသာျပန္ခမ်ာ “အုပ္ခ်ဳပ္ပံု”ဆိုတဲ့ မရိွမျဖစ္ ေ၀ါဟာရ တစ္လံုး ခ်န္လွပ္ၿပီး “ဖြဲ႕စည္းအုပ္ပံုအေျခခံဥပေဒ”ရယ္လို႔ ျဖစ္လာေတာ့တာပါ။

ဗမာျပည္ႀကီးအတြက္ ဇမၺဴဒီပါလက္်ာေတာင္ေတာင္ကၽြန္း ၾသဘာနိမိတ္ထြန္းေတာ့တာေပါ့။ “အုပ္ခ်ဳပ္ပံု”ဆိုတဲ့ “ပံုစံ” “စနစ္”ဆိုတာ မရိွေတာ့ဘူး၊ အာဏာရွင္က ထင္တိုင္း ရမ္းကားေတာ့မယ့္ နိမိတ္ဆိုတာ ၁၉၇၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္ေတြမွာ ဘယ္သူမွ မရိပ္စားမိခဲ့ပါဘူး။

ဗိုလ္ေန၀င္းရဲ႕ အ႐ိုက္အရာကို ဆက္ခံၾကသူမ်ားက်ျပန္ေတာ့လည္း ဗိုလ္ေန၀င္းလုပ္ခဲတဲ့ အလုပ္၊ သံုးခဲ့တဲ့ စကားေတြမွ ဘုရားက်င့္၊ ဘုရားေဟာမွတ္ၿပီး ဆက္လက္က်င့္သံုးေနၾကပါေတာ့တယ္။ ဗိုလ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔ လြတ္လပ္ေရးရၿပီးစ ေခတ္ကာလဟာ ဘာမွ ျပန္ကိုးကားစရာကို မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ အဲဒါေတြ အကုန္ အလြဲခ်ည္းပဲလို႔ ဗိုလ္ေန၀င္း ႐ိုက္သြင္းခဲ့တဲ့အတိုင္းသာ မွတ္ထင္ေနၾကပါေတာ့တယ္။ သည္လိုနဲ႔ ၂၀၀၈ “ဖြဲ႕အုပ္ဥ”အတြက္ ဗမာ ဘာသာျပန္ ေ၀ါဟာရမွာလည္း “အုပ္ခ်ဳပ္ပံု”က ပါမလာေတာ့ဘူး။

မွတ္မိသမွ် ပထမဆံုး ဆႏၵခံယူပြဲ

၁၉၇၀ ျပည့္လြန္ေတြတုန္းကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဒါေတြ ဘာသိဦးမွာလဲဗ်ာ။ ဆယ္တန္းပဲရိွေသးတား။ အဲဒီ့ “ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ”မဟာအတြက္ ဆႏၵခံယူပြဲလုပ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မွ ၁၆ ႏွစ္ ျပည့္ၿပီးစ ရိွေသးတယ္။ ျပည့္ၿပီးစဆိုတာေတာင္ အတိအက် ေျပာရင္ ၁၆ ႏွစ္ျပည့္ၿပီးတာ တစ္လမျပည့္ေသးခ်ိန္မွာ ၇၃ ဆႏၵခံယူပြဲ က်င္းပါတာပါ။

အဲဒီ့ ဆႏၵခံယူပြဲမွာ ကၽြန္ေတာ္က မဲ႐ံုလုပ္အားေပးေပါ့။ အမွန္ေတာ့ မဲ႐ံုမွာ လက္တို လက္ေတာင္း လုပ္ေပးရတဲ့ ေတာက္တိုမည္ရပါ။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အိမ္ထဲ မေနရၿပီးေရာ၊ သြားလုပ္တာေပါ့။

မဲေပးတဲ့သူေတြ လာၾက၊ ကန္႔လန္႔ကာ ကာထားတဲ့ အခန္းေလးထဲ ၀င္သြားၾက၊ ကၽြန္ေတာ္တု႔ိေတြက ဟိုနား ေယာင္ေပေယာင္ေပ၊ သည္နား မိုးတိုးမတ္တတ္။

မွတ္မိတာကေတာ့ အဲဒီ့မဲပံုးေတြ ထမ္းၿပီး ရန္ကုန္ဗဟိုစာတိုက္ႀကီးကို သြားရတာပဲ။ အဲတုန္းက ကၽြန္ေတာ္တို႔က လမ္း ၄၀ မွာ ေနေနတာ။ စပါ့(ခ္)(စ္)လမ္းနဲ႔ ကမ္းနားေထာင့္က စာတိုက္ႀကီးဆိုတာ ဘာမွ မေ၀းဘူး။ သည္တိုင္း ေျခလ်င္ ထမ္းသြားရတာေပါ့။

ဟိုေရာက္ေတာ့ မဲပံုးထဲက မဲေတြ သြန္ခ်၊ အျဖဴပံုးထဲဟာေတြက တစ္ပံု၊ အမည္းပံုးထဲက ဟာေတြက တစ္ပံု၊ သတ္သတ္စီ ခြဲထည့္တာေပါ့။ သိတယ္။ အေမနဲ႔ အေဖကေတာ့ ကန္႔ကြက္မဲပဲ။ သို႔ေပတည့္ သြန္လိုက္ကတည္းက ျမင္သာေနတာက အျဖဴပံုးထဲက ထြက္တဲ့ မဲက ပိုမ်ားတယ္။ အမည္းပံုးထဲမွာက သိပ္မမ်ားလွဘူး။

ဇာတ္ေပါင္းေတာ့ အဲဒီ့ အုပ္ခ်ဳပ္ပံုစနစ္ ပရမ္းပတာနဲ႔ ခန္းစထစ္က်ဳရွင္း(န္)မဟာဟာ လူထု ေထာက္ခံမႈ ၉၄.၄၅ ရာခုိင္ႏႈန္းနဲ႔ အတည္ျဖစ္သြားပါေရာလား။ ရာခိုင္ႏႈန္းကိစၥကေတာ့ သံသယနည္းနည္း ရိွခ်င္စရာ ေကာင္းပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္စိနဲ႔ တပ္အပ္ျမင္လိုက္ရတဲ့ အပံုႀကီးေတြနဲ႔ဆိုရင္ ၉၅ အခ်ိဳး ၅ ေတာ့ မကဘူးဗ်။ သြန္လိုက္ကတည္းက ျမင္ရတဲ့ အျမင္အရ ေျပာမယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မဲ႐ံုမွာကို မရိွဘူးဆို ၇၀ အခ်ိဳး ၃၀ ေလာက္ေတာ့ ရိွတာလည္း အမွန္ပဲ။

မဲေတြ ေရေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္ပါ ၀င္ေရခဲ့ပါတယ္။ ကန္႔ကြက္မဲက ဘယ္ေလာက္၊ ေထာက္ခံမဲက ဘယ္ေလာက္ေပါ့ဗ်ာ။ မဲ႐ံုမွဴးေတြက အဲဒီ့ဂဏန္းေတြကို သူတို႔ပံုစံမွာ ျဖည့္ၾကရတာပ။ ႏွစ္ေတြလည္း မနည္းမေနာ ၾကာခဲ့ၿပီျဖစ္တဲ့အျပင္ အာ႐ံုကလည္း အဲဒီ့ကတည္းက မရိွခဲ့ေတာ့ ကိန္းဂဏန္းေတြလည္း မမွတ္မိေတာ့ဘူးေပါ့ဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာတာကေတာ့ ၉၀ ရာခိုင္းႏႈန္းေတာင္ ေထာက္ခံတယ္ဆိုတာကေတာ့ ဟုတ္ကို မဟုတ္တာလည္း အမွန္ပဲ။ အနည္းဆံုး ကၽြန္ေတာ္တို႔ မဲ႐ံုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၿမိဳ႕နယ္မွာေပါ့။

မည္သို႔ပင္ဆိုေစကာမူ၊ သိတယ္ မဟုတ္လား၊ ကိုယ့္ဖဲကိုယ္ခ်ိဳး၊ ကိုယ္လက္နဲ႔ ကိုယ္ေ၀တဲ့အျပင္ သတင္းမီဒီယာ အားလံုးကလည္း ကိုယ္ပဲ ကိုင္ထားတာဆိုေတ့ာ အားလံုးဟာ ျဖစ္ေစသတည္းေပါ့။

ႀကီးႀကီးေမရဲ႕ ခရမ္းခ်ဥ္သီး

အဲဒီ့ကာလေတြက ႐ိုးစင္းလြန္းပါတယ္။ တံခါးပိတ္၀ါဒ စတင္ေနၿပီမို႔ အစစအရာရာက ပါးရွား ျပတ္လပ္တယ္။

ကိုယ္တိုက္ ဆပ္ျပာဆိုရင္ ကာေဘာ္လစ္ (Carbolic) ဆပ္ျပာကို သံုးရတာဗ်။ သြားတိုက္ဆိုးရင္လည္း ပက္ဆိုးဒင့္လို႔ လူတကာ ေခၚတဲ့ ျပည္တြင္းျဖစ္ Pepsodent ပဲ။ ဒါေတာင္မွ ေတာ္လွန္ေရး ေကာင္စီေခတ္မွာ ျပည္သူ႔ဆိုင္လို႔ ေခၚၿပီး ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္မွာ သမ၀ါယမဆိုင္လို႔ ေျပာင္းေခၚတဲ့ အစိုးရဆိုင္ေတြက ခြဲတမ္းနဲ႔ ၀ယ္ရတာ။ ေမွာင္ခိုမွာေတာ့ လိုသေလာက္ ၀ယ္လုိ႔ ရသေပါ့။

အဲဒီ့မတိုင္ခင္ ကၽြန္ေတာ္ မမီလိုက္တဲ့ အဲဒီ့ေရွ႕နားေလး အခ်ိန္တစ္ခ်ိန္မွာ ဘီအီးဒီစီ ဆိုတာလည္း ရိွေသးတယ္။ ဗမာ့စီးပြား ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေရး ေကာ္ပိုေရးရွင္းေပါ့။ အဲဒါက စိတ္နဲ႔ေတာင္ မျပစ္မွားနဲ႔လို႔ သံကုန္ဟစ္ခဲ့ေလသူ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီး လက္ရာလို႔ ၾကားဖူးပါတယ္။ သူကလည္း မေခပံုမ်ား ဘီအီးဒီစီသာ မရိွေတာ့တယ္၊ အရက္ျဖဴကို ဘီအီးလို႔ ေခၚတဲ့အထိ စြဲက်န္ရစ္ပါတယ္။ အဲဒီ့ ေကာ္ပိုေရးရွင္းက ထုတ္တဲ့ အရက္ျဖဴ၊ အစိုးရဆိုင္မွာ ခြဲတမ္းနဲ႔ ၀ယ္ရတဲ့ အရက္ျဖဴကို ဘီအီးလို႔ ေခၚခဲ့ေပတာကိုး။

သမဆိုင္ေခတ္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း အိမ္က ခိုင္းရင္ သမဆိုင္ကို သြားရတယ္။ ဘာမွ လြမ္းစရာ မရိွပါဘူး။ ဗလာက်င္းေနတဲ့ မွန္ဘီ႐ိုေတြ။ ခုေခတ္ ၀င္းသူဇာဆိုင္က မွန္ဘီ႐ိုေတြကမွ ပစၥည္းေလး၊ ဘာေလး ျမင္ရေသးတယ္။ အဲဒီ့ေခတ္ သမဆိုင္က မွန္ဘီ႐ိုေတြက ေဟာင္းေလာင္း။ ဆိုင္ထိုင္ စာေရးေတြ၊ စာေရးမေတြကလည္း မ်က္ခြက္ေတြက အစ အခ်ိဳးမေျပ။

ဆန္လည္း အဲဒီ့ကပဲ ၀ယ္ခဲ့ရ မွတ္တယ္။ ေတာ္ေတာ္ ခ်ိဳ႕ငဲ့ခဲ့တာေပါ့။

ဆန္ဆိုလို႔ ေလာပိတမွာ ေနတုန္းက ဆန္ရွားတာကို ေျပးသတိရမိေသးတယ္။ တစ္ဘ၀လံုးမွာ အဲဒီ့ တစ္ခါပဲ စားဖူးတဲ့ ဆန္လံုးညိဳေတြ စားခဲ့ဖူးတာကုိပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲတုန္းက ကေလးလည္း ကေလး၊ အေမကလည္း ထမင္းပူပူ၊ ဟင္းပူပူပဲ ေကၽြးတာမို႔ ေတာင္ယာဆန္၊ ဆန္လံုးညိဳေတြက ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ စားလို႔ ေကာင္းတဲ့ ထမင္းပါပဲ။

ဆန္နဲ႔ ပတ္သက္ရင္ ကိုယ့္သားသမီးေလးေတြ စားေစခ်င္လို႔ နယ္ကေန ဆန္ေလး ေလး-ငါးၿပီေလာက္ သယ္လာေပးတဲ့ မိခင္၊ ဘခင္ေတြ ေထာင္က်ကုန္တာလည္း အဲဒီ့ေခတ္ပဲေေပါ့ခင္ဗ်ာ။

ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ပ်က္တာက ကာေဘာ္လစ္ ဆပ္ျပာပဲ။ အနံ႔ႀကီးက ေဆး႐ံုနန္႔ႀကီး ရသလိုပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဒါပဲ တိုက္စရာရိွေတာ့ ဒါနဲ႔ပဲ တိုက္ေပါ့။

ကာေဘာ္လစ္ဆပ္ျပာအေၾကာင္း မႏၲေလးက ႀကီးႀကီးေမေတာင္ သြားသတိရေသးတယ္။ သူတို႔အေၾကာင္း ေျပာတုန္းက ေျပာခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ သူတို႔က တိုက္တန္းလ်ားေလးတစ္ခုမွာ ေနၾကတဲ့အေၾကာင္း။ အဲဒီ့ တိုက္တန္းလ်ား ဆိုတာက ဆယ္ေပ၊ ဆယ့္ငါးေပေလာက္ရိွတဲ့ အခန္းေလးေတြကို မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ တန္းစီၿပီး အလယ္မွာ လူသြားလမ္း ရွစ္ေပေလာက္ ထားထားတာ။ တိုက္မ်က္ႏွာစာ အေနာက္ဘက္ကို သူတို႔က အိပ္ခန္း လုပ္ထားတယ္။ အေရွ႕ဘက္၊ တိုက္ေနာက္ေဖးဘက္အခန္းေတြက်ေတာ့ မီးဖိုေခ်ာင္ေပါ့။ ထမင္းစားခန္းနဲ႔ ဧည့္ခန္းကေတာ့ အလယ္က လူသြားလမ္းေပါ့။

အဲဒါ တစ္ရက္မွာ မန္က်ည္းရြက္ခ်ဥ္ေရ ခ်က္ပါေရာလား။ ခ်ဥ္ေရအိုး ေဘးမလွမ္းမကမ္းမွာက သံုးလက္စ ကာေဘာ္လစ္ဆပ္ျပာ နီနီရဲရဲ ေပ်ာ့ေပ်ာ့ျပဲျပဲေလးက ရိွေနတယ္။ သိပ္ေတာ့ အတံုးမႀကီးေတာ့ဘူးေပါ့။ ႀကီးႀကီးေမကလည္း အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ငါးဆယ္ကို ေကာင္းေကာင္းေက်ာ္ၿပီဆိုေတာ့ မ်က္လံုးကလည္း သိပ္မေကာင္းေတာ့ဘူး။ သူ႔မ်က္လံုးထဲမယ္ အဲဒါကို ကာေဘာ္လစ္လို႔ မထင္ဘူး။ ခရမ္းခ်ဥ္သီးလို႔ ထင္လိုက္တာ။ သူ႔ညီမေတြကေတာ့ နေမာ္နမဲ့နဲ႔ ခ်ဥ္ရည္ထဲ ထည့္မယ့္ ခရမ္းခ်ဥ္သီးကို ထည့္မသြားဘူးလို႔ ေတြးၿပီး ဇိုးဇတ္နဲ႔ အဲဒီ့ အတံုးေလး ခ်ဥ္ရည္အိုးထဲ ပစ္ထည့္လိုက္ပါသတဲ့။

ညစာလည္း စားၾကေရာ တစ္အိမ္လံုးက သည္မန္က်ည္းရြက္ခ်ဥ္ရည္ကလည္း ဘာျဖစ္တယ္ မသိဘူး၊ ကာေဘာ္လစ္ေစာ္ နံလိုက္တာလို႔ ေျပာၾကပါသတဲ့။ ႀကီးႀကီးေမကလည္း သူ႔၀ိုင္းဆူမွာစိုးလို႔ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး အသာေနလိုက္ပါတယ္။ ေနာက္က်ေတာ့မွ သူပဲ အားလံုးကို ျပန္ဖြင့္ေျပာျပတာပါ။ အဲေတာ့လည္း ရယ္ရယ္ေမာေမာေပါ့။

ျဖစ္ရပ္ေတြဟာ အဲလိုပါပဲ။ ျဖစ္ေနတုန္း ခဏမွာေတာ့ စိတ္တိုခ်င္စရာေပမယ့္ ၾကာလာေတာ့လည္း ရယ္ေမာလို႔ ရသြားတာေပါ့ေလ။

ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္ရဲ႕ ယမ္းမီးျခစ္

အဲဒီ့ေခတ္မွာ ပါးရွားတာ ေနာက္တစ္မ်ိဳးက ေရေမႊးပဲ။ အစိုးရ ထုတ္တဲ့ မဥၨဴေရေမႊးပဲ ရိွတယ္။

တစ္ရက္က စာအုပ္မ်က္ႏွာစာမယ္ ကၽြန္ေတာ္တင္ထားတဲ့ စာတိုတစ္ပုဒ္ေအာက္မွာ တစ္ေယာက္က လာေမးသြားတယ္။ ျပန္ေတာင္ မေျဖရေသးဘူး။

ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္ဆိုတာ ဘာလဲလို႔ ရွင္းျပေပးပါတဲ့။ ဟုတ္ကဲ့… အစစ အစိုးရက ဗဟိုဦးစီးစနစ္နဲ႔ ခ်ဳပ္ကိုင္ထား၊ ယမ္းမီးျခစ္မွသည္ ေမာ္ေတာ္ကားအထိ ရိွရိွသမွ် လုပ္ငန္းကိုလည္း အစိုးရကပဲ လက္၀ါးႀကီးအုပ္ လုပ္ကိုင္ ေဆာင္ရြက္၊ ႏိုင္နင္းသလားဆိုေတာ့ မႏိုင္နင္း၊ အလုပ္ျဖစ္သလားဆိုေတာ့ မျဖစ္၊ လူထုမွာေတာ့ စံမမီ အရည္အေသြး ညံ့တဲ့ ပစၥည္းေတြ သံုးေနၾကရတဲ့ ေခတ္ကို ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္ဟု ေခၚသည္ဟု ေျဖရမယ္ ထင္ပါတယ္။

အဟုတ္ဗ်။

တျခားဟာ မေျပာနဲ႔၊ ယမ္းမီးျခစ္ေတာင္ အေပါက္တည့္ေအာင္ မထုတ္ႏိုင္တာ အဲဒီ့ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္ပါဗ်ား။ အဲဒီ့မတိုင္ခင္က နတ္သမီး မီးျခစ္ဆိုတာ ရိွတယ္။ ဥတုသံုးပါး ခံသည္လို႔ ေရးထားတယ္။ တကယ္လည္း ေႏြေႏြ မိုးမိုး ေဆာင္းေဆာင္း အဲဒီ့ မီးျခစ္ဆံေတြက တစ္ေခ်ာင္းျခစ္ တစ္ေျခာင္းေတာက္ပဲ။

ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္က်ေတာ့ အဲဒီ့ မီးျခစ္စက္႐ံုလည္း ျပည္သူပိုင္ သိမ္းခံရတဲ့အထဲ ပါသြားတယ္။ ဥတုသံုးပါးေတာ့ ခံျမဲပါပဲ။ ခံပံုသာ မတူေတာ့တာ။ ေႏြေႏြ မိုးမိုး ေဆာင္းေဆာင္း အဲဒီ့ထဲက မီးျခစ္ဆံေတြက မိႈတက္ေနတယ္။ ယမ္းကလည္း အေျခာင္းတိုင္း ပါခ်င္မွ ပါတာ။ တစ္ခါတေလ ဘူးထဲက မီးျခစ္ဆံ၊ ကံမေကာင္းရင္ တစ္ဘူးလံုး ကုန္မွ တစ္ေျခာင္းေလာက္ ထေတာက္တာမ်ိဳး။ ဒါလည္း ျခစ္တတ္ဦးမွ။ အဲဒါ ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္ရဲ႕ အေကာင္းဆံုး နိမိတ္ပံုပဲခင္ဗ်။

အမယ္… အထင္ေတာ့ မေသးနဲ႔။ အခုထက္ထိေတာင္ အဲဒီ့မီးျခစ္ေတြ ထြက္ေနေသးတယ္။ တစ္ေလာက ေနျပည္ေတာ္က ဟိုတယ္တစ္လံုးကို ေရာက္ေတာ့ အဲဒီ့ဟိုတယ္ အိပ္ခန္းထဲမွာ ခ်ေပးထားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အစဥ္အလာ မပ်က္ ယူျခစ္ၾကည့္တယ္။ အဲဒီ့ ႏိုင္ငံေတာ္ မီးျခစ္ကလည္း အစဥ္အလာ မပ်က္ မိႈတက္ျမဲ၊ အစဥ္အလာမပ်က္ အေခ်ာင္း အစိတ္ေလာက္မွ တစ္ေခ်ာင္းေတာက္ျမဲ။

အဲဒါကို ခုထိ ဆက္ထုတ္ေနေသးတယ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တု႔ိ တိုင္းျပည္ ခုထိ ဆင္းရဲေနတာလည္း ေျပာစရာကို မလိုေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။

အဲ… အဲဒီ့ဟိုတယ္ကလည္း ႏွယ္ႏွယ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူးေနာ။ ခယ္(မ္)ဖင္းစခီးတုိ႔၊ ဟစ္(လ္)ထန္တို႔၊ ဖာ့(ခ္) ႐ြိဳင္ယယ္(လ္)တို႔၊ လိပ္(ခ္)ဂါးဒင္းတို႔လို ႏိုင္ငံတကာ ဟိုတယ္ႀကီးေတြ ေနျပည္ေတာ္မွာ ေပၚမလာခင္တုန္းက ေနျပည္ေတာ္က အေကာင္းဆံုးဟိုတယ္ေတြထဲမွာ ပါတဲ့ ဟိုတယ္ခင္ဗ်။ ဒါေပသည့္ ခ်ေပးထားတာကေတာ့ အဲဒီ့ ယမ္းမီးျခစ္ဘူး။

သည္အပိုင္းမွာ ေျပာၾကတာ…

Ei Yupar Winဖတ္ၿပီး။ အဘြားေျပာတဲ့ ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္၊ အသိမ္းခံခဲ့ရတဲ့ စက္ရံုေတြ၊ လမ္းထိပ္က သမဝါယမနဲ႔ အုန္းပင္မီးျခစ္ကို သတိရ။ ဗမာနဲ႔ ျမန္မာသေဘာမွာ အခုေခတ္သံုးတဲ့ ျမန္မာကိုပဲ လက္ခံလိုက္မိၿပီျဖစ္ေၾကာင္းသတိျပဳမိ။ အမ်ားညီေတာ့ ကၽြဲျဖစ္သြားသလိုေပါ့။

အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပိုင္းနဲ႔ သမိုင္းကို ျပန္ေႏႊးျဖစ္။ ဒါေပမယ့္ မေဆြးေႏြးအားေသး။ ေနာင္မွ သမုိငး္ထပ္ရွာဖတ္ရန္ေတးထား။ အခုေတာ့ သက္ႀကီးစကား သက္ငယ္ၾကားနဲ႔ ေရာင့္ရဲေန။ ^,^ အခ်ိန္မရွိတာလည္းပါ။

Yuri Gallerကြၽန္ေတာ္ ကေတာ့ မ်က္နာသစ္ဖို႔ ကာေဘာလစ္ကို အႀကိဳက္ဆံုး ။ မ႐ွိေတာ့မွ အျခားဆပ္ျပာသံုးတယ္။

ATKအနမ္းမခံခ်င္တဲ့ သေဘာေပါ့ေညာ္ 🙂

Alex Moeနတ္သမီးမီးျခစ္ အနီေလးေတြ ငယ္ငယ္တုန္းကအမွတ္တရ. ေနာက္ပိုင္း ဆင္တံဆိပ္ မီးျခစ္ တရုတ္ကသြင္းတာလားမသိ. ဂက္စ္မီးျခစ္ကေတာ့ ဟုန္ပန္း က စက္ရံုေထာင္ထုတ္ေတာ့မွ ေသခ်ာကိုင္ဖူးတယ္မွတ္တာပဲ

ATKအြင္… နတ္သမီးမီးျခစ္ မီလိုက္တယ္ဆို ဘာဘူ Moe အသက္ မငယ္ေတာ့ဘူးပဲ။ အနည္းဆံုး ၄၅။ သည္အခ်ိန္အထိ မိန္းမမယူေသးတာ ခ်ီးက်ဴးသဗ်ာ 😀

Alex Moeငင္. အဲ့ေလာက္မရွိေသးပါဘူး ႀဆာရယ္. ငယ့္ငယ္ေလးတုန္းကပါဆို.

ATKေဆာတီး… ႏွစ္ႏွစ္ သံုးႏွစ္ ပိုလိုက္မိတြားဒယ္ 🙂

Alex Moeရနိကုန္လာရင္ ႀဆာျကိုက္တာေလးဝယ္ခဲ့မယ္

Alex Moe's photo.

ATKအြင္… အဲဒါ ရန္ကုန္က ထုတ္တာေလ။ ဆိတ္သားေျခာက္၊ အမဲေျခာက္ဆို ဟုတ္တုတ္တုတ္။ 🙂

Alex Moeဟုတ္လား. မန္းေလးကထုတ္တာမွတ္ေနတာ. ဒါဆိုလည္း. ဆိတ္သားေျခာက္ေပါ့ႀဆာရယ္. ယူလာခဲ့မယ္

ATKေမွ်ာ္လင့္လ်က္ပါ ျမသီတာ 😀

Maung Thuraအူတူတူနဲ႔သံုးပတ္ခံနတ္သမီး မီးျခစ္ကိုေမၿမိဳ႕ေခၚျပင္ဦးလြင္က ေဆာင္းသဇင္မွာလည္းေပးတယ္အကိုရ

Shwe Gyiဟုတ္တယ္ဗ်၊၊ ငယ္ငယ္တုန္းက ကြ်န္ေတာ့္အေမလည္း အဲ့ လိုေျပာဖူးတယ္၊၊ (အနာေပ်ာက္တဲ့ ပိုးသတ္ေဆးလိုမ်ိဳးပါတယ္ဆိုလား)၊၊ဒါကိုပဲ တမင္တိုက္ေစခ်င္လို ့ပဲလာ၊၊ သူလည္းတဆင့္စကား တဆင့္ကားတာလား၊၊ တကယ္လားေတာ့ ခုထိမသိေသးဘူး၊၊

ATKCarbolic ဆိုတာ cabolic acid နဲ႔ ထုတ္ထားတာမို႔ germicide ထဲမွာ ပါပါတယ္။ ပိုးသတ္ေပါ့ဗ်ာ။ သို႔ေသာ္ virus ေတာ့ သတ္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူးေနာ္။ သတိေပးတာ။ ခမ်ားက လူပ်ိဳဂ်ီးဆိုေတာ့ ပိုးသတ္တယ္ဆိုၿပီး ထင္ရာ ေလွ်ာက္လုပ္ရင္ အက်ိဳးနည္းကုန္မစိုးလို႔(စ္) 😛

Shwe Gyiကေတာက္… အဲ့ခ်က္ေတာ့ နာထွာဘဲ၊၊ ဂုေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ထားသမွ်ေတြ သဲထဲ ေသးေပါက္ သလိုဖစ္ကုန္ဘီေဘာ့ ျဆာရယ္ 😛

‘Song Thiri’ခုမွ ဖတ္လို႔ ပီးသြားေၾကာင္းနဲ႔ ခ်ာက ဆယ္တန္းေက်ာင္းသားဖစ္ေနခ်ိန္မွာ သာမီးကေတာ့ ဘယ္ငရဲဘုံမွာ ရွိေနေသးသတုန္း မသိ 😀

သို႔ေပမယ့္ ခ်ာေျပာတဲ့ ေခတ္ကိုေတာ့ အဖြားတို႔ အေမတို႔ ေျပာလို႔ေတာ့ နားရည္ဝေနတာ ခ်ာေျပာတာေတြ မ်က္လုံးထဲ ျမင္ေယာင္လာမိတယ္။ အဖိုးတို႔ အဖြားတို႔လက္ထက္က ျပည္သူပိုင္ သိမ္းခံလိုက္ရတဲ့ အေၾကာင္းေတြေရာေပါ့ 😀

K Yamone Aungအိမ္ေထာင္စု စာအုပ္နဲ႔ ဆန္ထုတ္ (ဝယ္)ရတယ္  လူဦးေရနဲ႔ အခ်ိဳးက် ေပးတယ္ တစ္ေယာက္ တစ္လ ၄ ျပည္ ထင္တာဘဲ

Sandar Tinတေခတ္ကကိုယ္တိုင္ႀကံဳခဲ႔ဘူးတာ အမွတ္ရမိပါတယ္ဆရာ။

Thor Zinေက်းဇူးပဲဆရာ၊ ဖတ္ရတာ အေတာ္တန္ဖိုးရွိပါဘိ။

၂၀၁၅ ဇူလိုင္ ၂၈ ရက္

ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္မွာ ဖ်စ္ဖ်စ္ျမည္ေအာင္ ေကာင္းခဲ့တာ

ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္မွာ အရည္အေသြးေကာင္းတာ တစ္ခုကို မေမ့မေလ်ာ့ ထည့္မွ တရားမွာေပါ့။ အဲဒါကေတာ့ မႏၲေလး အရက္ခ်က္စက္႐ံုက ထုတ္တဲ့ အရက္ေတြနဲ႔ ေစာေစာက ေျပာတဲ့ ဘီအီး(ဒီစီ)အရက္ျဖဴတို႔ရဲ႕ အရည္အေသြးကေတာ့ ထိပ္တန္းခင္ဗ်။ အဲဒါေတာ့ တကယ္ကို ေကာင္းခဲ့တာပါ။

ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အရက္နဲ႔က ဘယ္လို ေရစက္လဲေတာ့ မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္အေဖက အရက္မေသာက္ဘူး။ ဦးႀကီးကိုကိုကေတာ့ ေသာက္တယ္။ ဒါေပသည့္ သူေသာက္တယ္ဆိုတာလည္း ေန႔ေန႔ညည ေသာက္ေနတာ မဟုတ္ဘူး။ နာမည္ပ်က္ကေတာ့ တကယ္ရိွေအာင္ ေသာက္တာ။ သူေသာက္တာက ဆယ္ခါ့ရံ တစ္ခါ ျဖစ္ေလာက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေသာက္ၿပီဆိုရင္ အကြဲေသာက္ေတာ့တာပဲ။ ၿပီးေတာ့ လူမွန္း သူမွန္း မသိ။ ကၽြန္ေတာ့္ ရွင္ျပဳတုန္းက ငွားထားတဲ့ ကား တက္ေမာင္းလို႔ တိုက္လာတာမ်ိဳးအထိ ျဖစ္တယ္။ ၿပီးရင္ အိပ္ရာေပၚ လဲပါေရာလား။ လဲၿပွီဆိုရင္ မေသာက္ေတာ့ျပန္ဘူး။ တေမ့တေဆြး ေနျပန္ေရာ။ ျပန္ေသာက္ရင္ အဲလိုပဲ ျပန္ျဖစ္ေပါ့။

အဲေတာ့ ဦးႀကီးကိုကို အရက္ေသာက္ပံုက ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အားက်စရာ၊ အတုခိုးစရာေတာ့ မဟုတ္တာ အမွန္ပဲ။ စိတ္ပ်က္စရာႀကီးရယ္။

ကၽြန္ေတာ္ ကေလးဘ၀တုန္းက မႏၲေလးမွာ ထန္းရည္တစ္ခါ မူးဖူးတယ္လို႔ေတာ့ ေျပာၾကတာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ မွတ္ကို မမွတ္မိေတာ့ဘူး။

ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္တဲ့ ၀တၳဳေတြ၊ ၾကည့္တဲ့ ဓာတ္ရွင္ေတြထဲမွာေတာ့ ဇာတ္လိုက္ေတြ ေသာက္ၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အ႐ူးအမူး စြဲလန္းတဲ့ ၀င္းဦးကလည္း အရက္ေသာက္တဲ့အျပင္ သူ႔ဇာတ္ကားေတြမွာလည္း သူက ေသာက္ျပတယ္။ ဆရာေသာ္တာေဆြဆိုလည္း အရက္အေၾကာင္း တယ္ေရးပဲ။ အဲဒါေတြေၾကာင့္လားေတာ့ မသိဘူး၊ ကၽြန္ေတာ့္ မသိစိတ္ တစ္ေထာင့္တစ္ေနရာမွာ အရက္က ရိွေနတယ္။

ဒါေပမယ့္ ဆယ္တန္းပထမႏွစ္ေရာက္တဲ့အထိ အရက္ မေသာက္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ အဲ… တစ္ခါေတာ့ ေသာက္မိတယ္ ထင္တယ္။ အဲဒါ အေဖသိသြားေတာ့ ဘယ္ေနမလဲဗ်ာ။ ေဆာ္ပေလာ္တီးတာေပါ့။ ဒါလည္း ေကာင္းေကာင္း မမွတ္မိေတာ့ဘူး။

ဆယ္တန္း ဒုတိယႏွစ္ တစ္ႏွစ္လံုးလည္း မေသာက္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီ့ႏွစ္ ဆယ္တန္းေျဖၿပီး အိမ္ေပၚက ဆင္းေနရခ်ိန္မွာ မွတ္မွတ္ရရ ဘီယာတစ္လံုး ၀ယ္ေသာက္ဖူးတယ္။ မေသာက္ဖူးလို႔ ျမည္းၾကည့္တာ။ ႏိုင္ငံျခားျဖစ္ ဘီယာ။ ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္၊ ဆင္းဂါးဆိုတဲ့ ထိုင္းဘီယာလားေတာင္ မသိဘူး။ ဘားလမ္းနဲ႔ ဖေရဇာေထာင့္က လမ္းေဘးဆိုင္မွာ ေတြ႕လို႔ ၀ယ္ေသာက္တာ။

ေကာင္းေကာင္းကန္းကန္းမွ မေသာက္တတ္ေသးတာဗ်ာ။ ဘီယာကလည္း တစ္ဘူးတည္းဆိုေတာ့ ဘာျဖစ္မွာလဲ၊ အလတ္ႀကီးေပါ့။

ငယ္ႏုတဲ့ စာဖတ္သူေတြက ေတြးေနလိမ့္မယ္။ အစစအရာရာ ပါးရွားတယ္လို႔လည္း ဆိုေသးရဲ႕၊ အခုက်ေတာ့ ႏိုင္ငံျခားျဖစ္ ဘီယာက ဘယ္က ေရာက္လာျပန္တာတံုးလုိ႔။

အဲဒီ့ေခတ္မွာ ေမွာင္ခိုဆိုတာ ရိွပါတယ္။ နယ္စပ္ကေန ပစၥည္းေတြ ခိုးသြင္းတာေပါ့။ အဲဒီ့ ခိုးသြင္းတဲ့ ပစၥည္းေတြကို ရန္ကုန္မွာ ေစ်းတင္ၿပီး ျပန္ေရာင္းတာေပါ့။

အဲဒီ့ တစ္ေခတ္က ေမာ္လၿမိဳင္ၿမိဳ႕ဟာ ေမွာင္ခိုေစ်းကြက္ႀကီးနဲ႔ အရမ္းကို စည္ပင္ပါတယ္။ ေလဟာျပင္ေစ်း၊ ေနာက္ပိုင္း ေပၚလာတဲ့ စိန္ဂၽြန္းေစ်းတို႔ဟာ အဲဒီ့ ေမွာင္ခိုပစၥည္းေတြ ေရာင္းခ်တဲ့ ေစ်းေတြပါ။

ေလဟာျပင္ေစ်းဆိုတာက အခု ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္းနဲ႔ အေနာ္ရထာလမ္းၾကား၊ ေရႊတိဂံုဘုရားလမ္းေပၚမွာ ရိွတဲ့ ေစ်းႀကီးပါ။ စိန္ဂၽြန္းေစ်းဆိုတာက ျပည္လမ္းမရဲ႕အစ၊ ဂ်ပန္ေဆး႐ံုလို႔ ေခၚတဲ့ ရန္ကုန္ အေထြေထြေရာဂါကု ေဆး႐ံုသစ္ႀကီးရဲ႕ ေက်ာဘက္ ေျမကြက္လပ္ႀကီးမွာ ရိွေနခဲ့ဖူးတဲ့ ေစ်းပါ။

အဲဒီ့ေစ်းေတြမွာ တစ္ဖက္ႏိုင္ငံက ၀င္လာတဲ့ လူသံုးကုန္ ပစၥည္းေပါင္းစံု ရိွပါတယ္။ အမ်ားဆံုးကေတာ့ အထည္အလိပ္ပါပဲ။ စားေသာက္ကုန္လည္း ပါပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘာေတြလဲဆိုတာ သိပ္မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ တစ္ဖက္ႏိုင္ငံက သြင္းလာတဲ့ စားေသာက္ကုန္ရယ္လို႔ ေလာက္ေလာက္လားလား မွတ္မွတ္ရရ ဘာမွ မစားခဲ့ရဘူး ထင္တယ္။ လက္ပတ္နာရီေတြ ရိွတယ္ဗ်ာ၊ ခဆက္(ထ္)ဖြင့္စက္ေတြ ရိွတယ္ဗ်ာ၊ အဲေလာက္ပဲ မွတ္မိတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ ၀ယ္ေသာက္ခဲ့တဲ့ ဘီယာကေတာ့ ဘယ္က ဘယ္လို ၀င္တာလဲ မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က ငယ္ငယ္ကတည္းက အဲဒီ့ ေရာဂါ ရိွတယ္။ ႏိုင္ငံျခားျဖစ္ စီးကရက္နဲ႔ အရက္ကို စိတ္၀င္စားတဲ့ ေရာဂါကို ေျပာပါတယ္။

စီးကရက္ဆိုရင္ အခု ရွန္ဂရီလာ တစ္ျဖစ္လဲ ကုန္သည္ႀကီးမ်ား ဟိုတယ္ရိွရာ တိုက္ခန္း၀မ်ားနဲ႔ တိုက္ေလွကားထစ္မ်ား တစ္ေၾကာမွာ ဆုိင္ေလးေတြ ရိွတယ္။ ႏိုင္ငံျခားျဖစ္ ဒိုင္ယာရီတို႔၊ မီးျခစ္တို႔ ေရာင္းၾကတယ္။ စီးကရက္ဆိုင္ေလးေတြလည္း ရိွတယ္။

မွတ္မွတ္ရရ ကၽြန္ေတာ္ စ၀ယ္ေသာက္ဖူးတာ Rothmans ပဲ။ ဘူးလိုက္ ၀ယ္မေသာက္ႏိုင္ပါဘူးဗ်ာ။ အလိပ္ ၂၀ ၀င္ ဒူးယားတစ္ဘူးကို ၁ က်ပ္ ျပား ၈၀ ေပးရတဲ့ေခတ္မွာ Rothmans တစ္ဘူးက ခုနစ္က်ပ္ရိွတာကို။ ဒါေပမယ့္ ေသာက္ၾကည့္ခ်င္တာေပါ့။ မေနႏိုင္ေတာ့ အလိပ္လိုက္ ေရာင္းတာကို ၀ယ္ေသာက္တာပါ။ တစ္လိပ္ကို ျပား ၄၀ လား ေပးရတယ္။

အဲလို ေသာက္ေသာက္ၾကည့္ရင္းနဲ႔ ႀကိဳက္လာတာ Kent ပဲ။ အဲတုန္းက Kent က အခုလို အေပါ့ေတြခ်ည္း ထုတ္တာ မဟုတ္ေသးဘူး။ အျပင္းစားလည္း ရိွတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ဒူးယားနဲ႔ စခဲ့လို႔လားေတာ့ မသိဘူး။ ေဆးလိပ္ ေပါ့ရင္ ေသာက္လို႔ မရဘူး။ ဒူးယားက ပ႐ုတ္ေအး ထုတ္ေသးေပမယ့္ အဲဒါလည္း ခံတြင္း မေတြ႕ဘူး။ ပူရိွန္း ပူရိွန္း အရသာကို မႀကိဳက္တာ။

အရက္က အေဖလည္း မရိွ၊ ကားသမားဘ၀လည္း ေရာက္ေတာ့မွ တကယ္ေသာက္ျဖစ္ေတာ့တာဗ်။ အဲဒါေတာ့ အဲဒီ့အပိုင္းက်ေတာ့မွ ေရးပါေတာ့မယ္။

အဲဒီ့ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္ႀကီးမွာ ဖ်စ္ဖ်စ္ျမည္ေအာင္ ေကာင္းခဲ့တာထဲမွာ ဒူးယားစီးကရက္လည္း ပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္း ၁၉၈၀ ျပည့္လြန္ ႏွစ္လယ္ေလာက္ ေရာက္ေတာ့မွ ဒူးယားေတြလည္း ဘ၀ပ်က္ေတာ့တာ။ အစီခံ ကၽြတ္ထြက္လို ကၽြတ္ထြက္၊ အလိပ္ေျပေတြ ေရာင္းလိုေရာင္းနဲ႔ ျဖစ္ခ်င္တိုင္း ျဖစ္ကုန္ပါေတာ့တယ္။ သို႔ေပမယ့္ ရမ္(မ္)နဲ႔ အာမီရမ္(မ္)၊ တင္လဲျဖဴ၊ အရက္ျဖဴမ်ားကေတာ့ စံခ်ိန္မီဆဲပါပဲ။

မႏၲေလးမွာ ေပ်ာ္လိုက္တာ

ကၽြန္ေတာ္ ဆယ္တန္း ပထမႏွစ္ ေျဖေနဆဲလား၊ ေျဖၿပီးစမွာလား မသိဘူး၊ ဦးႀကီးကိုကို လာလည္တယ္။ သူ႔ႏွမ သူလြမ္းလို႔ပဲလားေတာ့ မသိဘူး။ အေဖနဲ႔ ေနရတာဆိုေတာ့ မႏၲေလးနဲ႔က အဆက္ျဖတ္ထားသလို ျဖစ္ေနတာေလ။ အေဖက အေမ့ကို အမ်ိဳးေတြနဲ႔ ပတ္သက္ေစခ်င္တာမွ မဟုတ္တာကိုး။ ဒါေပမယ့္ ဦးႀကီးကိုကို ေရာက္လာေတာ့လည္း ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး။

ဒါမွမဟုတ္ ျဖစ္ၾကသလားေတာ့ မသိဘူး။ အဲဒီ့မွာ အေဖနဲ႔ အေမနဲ႔ ကြဲၾကကြာၾကမယ္ ျဖစ္ပါေရာလား။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ အေမက ကားယူၿပီး မႏၲေလး ျပန္မယ္ ျဖစ္ပါေရာ။ ဦးႀကီးကိုကိုကလည္း အေဖ့ကို သိပ္ ၾကည့္ရပံုမေပၚဘူး။ အဲေတာ့လည္း ယာဥ္ေမာင္းတစ္ေယာက္ရွာၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ တူ၀ရီး သားအမိ သံုးေယာက္သား မႏၲေလးကို သြားၾကသည္ေပါ့။

ကၽြန္ေတာ္လား။ ေပ်ာ္တာေပါ့ဗ်ာ။ အေဖနဲ႔မွ မေနခ်င္တာ။ အေဖနဲ႔ ေနေနရတဲ့ ဘ၀ကို စိတ္ညစ္တာက ဘာနဲ႔မွ မတူဘူး။ အခုဆို အိုေခၿပီေပါ့။

အိုက္လုိနဲ႔ မႏၲေလးကို ေရာက္သြားတယ္။ မႏၲေလးေရာက္ေတာ့ အေမက ဂစ္ထာတစ္လံုး ၀ယ္ေပးတယ္။ ေပ်ာ္စရာက ပိုေကာင္းသြားၿပီ။ ၈၁ လမ္း၊ ၂၆ လမ္းနဲ႔ ၂၇ လမ္းၾကားက ဂစ္တာဆိုင္ေလးမွာ ဦးႀကီးကိုကို လိုက္၀ယ္ေပးတာပါ။ က်ပ္ ၆၀ လား ေပးရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဘာသာ စမ္းစက္တီးၾကည့္ၿပီး ၀ယ္လာတာေပါ့။ ဂစ္ထာေခါ့(ဒ္)ေတြ ပါတဲ့ စာအုပ္ကေလး တစ္အုပ္လည္း တစ္ခါတည္း ၀ယ္လာတယ္။ တီးပါၿပီ တဗ်န္းဗ်န္း။

တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ဂစ္ထာတီးဖို႔ထက္ သီခ်င္းဆိုဖို႔ကို ပိုအားသန္တာ။ သည္တိုင္း အလြတ္ ေအာ္ေနလို႔က တယ္ဟန္မက်ဘူး။ ဂစ္ထာေလးနဲ႔က်ေတာ့ တင့္တယ္တာေပါ့ေလ။

လား႐ိႈးသိန္းေအာင္ သီခ်င္းေတြက ကၽြန္ေတာ့္ အသည္းစြဲေတြပဲ။ ပန္းဘုရင္မေလး၊ စပယ္ည၊ လယ္သူမေလး ေမာင့္ခ်စ္သူ၊ လြမ္းဘြယ္။ စိန္လြင့္ သီခ်င္းေတြ ျဖစ္တဲ့ ေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္ မလိုခ်င္ပါ၊ ရွမ္းစကား မတတ္ေတာ့ ခက္တယ္၊ တကၠသိုလ္ေအးေမာင္ရဲ႕ မူယာမာယာ မိေရႊညာ၊ ကားျပာေလးကို ေမွ်ာ္ရတယ္၊ အသက္မက ခ်စ္ရသူေလးရယ္ အစခ်ီ သီခ်င္းေတြလည္း တေၾကာ္ေၾကာ္ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္ အသံလံုးနဲ႔ သိပ္မကြာတဲ့ အဆိုေတာ္ေတြရဲ႕ သီခ်င္းေတြ ဆိုျဖစ္တာပါ။

မႏၲေလးမွာ ဦးႀကီးကိုကိုက ကၽြန္ေတာ့္ကို ကားေမာင္း သင္ေပးပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ မခက္လွပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္အက်င့္က ကၽြန္ေတာ္စိတ္ပါၿပီဆိုရင္ ဘာကိုမဆို တေစ့တေစာင္း အကဲခတ္ၾကည့္ေနတတ္တယ္။ အဲေတာ့လည္း ကားေမာင္းတာကို အျမင္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ တတ္ၿပီးသား ျဖစ္ေနတယ္။ တကယ္ တက္ေမာင္းတဲ့ အခါက်ေတာ့ ႏွစ္ရက္ သံုးရက္နဲ႔ တတ္သြားပါေတာ့တယ္။

မန္းရာျပည့္ကြင္းထဲမွာ သြားသြားသင္ခဲ့ရတာကို မွတ္မိေနပါေသးတယ္။ အဲတုန္းက သင္ေပးတာ ကိုဘိုဘို ဆိုတဲ့ ဦးႀကီးကိုကိုရဲ႕ မိတ္ေဆြေလးလားေတာ့ မသိဘူး။ ကိုဘိုဘိုက အဲတုန္းက ေစ်းခ်ိဳက နဂါးေဆးလိပ္ အေရာင္းဆိုင္မွာ ဆိုင္တာ၀န္ခံ လုပ္ေနတယ္နဲ႔ တူတယ္။

မႏၲေလးအိမ္မွာက ကားထားစရာ ေနရာက သီးသီးသန္႔သန္႔ မရိွဘူး။ လူ၀င္ လူထြက္၊ စက္ဘီးေလာက္ပဲ သြင္းႏိုင္တဲ့ ေျမာင္းကူး တံတားေလးပဲ ရိွတယ္။ ကားထားမယ္ဆိုရင္ ၀င္ေပါက္ကို ျပင္ရဆင္ရမယ္။ ၿပီးေတာ့ အိမ္ေဘး ေျမကြက္လပ္မွာ ထားရမွာ။ အမိုးအကာလည္း မရိွဘူး။

ဒါနဲ႔ ဆိုင္းတန္းရပ္က ကိုႏိုင္ အရင္ေနခဲ့တဲ့အိမ္မွာ ထားရတယ္။

ဘ၀တစ္ေကြ႕ ခဏေတြ႕ခဲ့၊ ခင္ခဲ့ရဖူးသူ

ကိုႏိုင္ဆိုတာက အမွတ္ ၉ မွာ ေနတုန္းက ကၽြန္ေတာ့္ကို ညီအရင္းလို ခ်စ္ၿပီး သူ႔အိမ္ ေခၚေခၚသြား၊ အမဲသားဟင္းနဲ႔ ထမင္းေတြ ေကၽြးတတ္တဲ့ အစ္ကိုႀကီး ကိုႏိုင္ထူးေအာင္။

ေခ်ာ္ေတာ နည္းနည္း ေငါ့လိုက္ဦးမယ္။

အဲဒီ့ ကိုႏိုင္က မိဘ (ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္ အေဖ) ရိွေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေဒၚက သူ႔ကို ေမြးစားထားတာ။ သူ႔အေဒၚက လည္လည္ပတ္ပတ္ ရိွတယ္။ အစတုန္းကေတာ့ ဆိုင္းတန္းရပ္ထဲမွာပဲ ေနတာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ မႏၲေလးနဲ႔ ျပတ္သြားခ်ိန္မွာ သူ႔အေဒၚရဲ႕ စီးပြားေရးက ဒီေရအလား တစ္ဟုန္ထိုး တိုးတက္လာတယ္။ ၿမိဳ႕လယ္ မ်က္ႏွာႀကီးေတြ ေနရာ အရပ္မွာ တုိက္၀ယ္လိုက္တယ္။ ကိုႏိုင္လည္း အဲဒီ့ကို ပါသြားတာေပါ့။

ကိုႏိုင္က တကယ္က စစ္ဗိုလ္လုပ္ခ်င္တဲ့သူ။ တစ္ဖက္ကလည္း သူက ေက်ာင္းစာမွာ ခၽြန္ခ်င္တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဆယ္တန္းမွာ သူ႔စိတ္ႀကိဳက္အမွတ္ မရႏိုင္ရင္ အေအာင္မေျဖဘဲ ျခစ္ျခစ္ခ်ခဲ့တာ ဘယ္ႏွႏွစ္လဲ မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ထင္ အနည္းဆံုး ၄ ႏွစ္ေလာက္ ျဖစ္မယ္ ထင္တယ္။ ေနာက္ဆံုး သူ စိတ္တိုင္းက်တဲ့ ႏွစ္မွ ေျဖေတာ့ တကယ္လည္း အမွတ္ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ေအာင္ခဲ့ပါတယ္။ ဗိုလ္သင္တန္းတက္ဖို႔က အသက္က ေကာင္းေကာင္း လြန္သြားၿပီ။ အဲဒီ့မွာတင္ သူက ရန္ကုန္ စက္မႈ တကၠသိုလ္ကို တက္ပါေတာ့တယ္။

ကၽြန္ေတာ္ ကိုးတန္း၊ ဆယ္တန္းမွာ သူ ရန္ကုန္ စက္မႈကို ေရာက္လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဆီ လာရွာပါတယ္။ ခက္တာက အေဖက သူ႔ကို သိပ္ၾကည့္မရျပန္ဘူး။ အေဖကေတာ့ အဲလိုပါပဲ၊ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြထဲက ဘိုနီ႔ကိုလည္း ၾကည့္မရဘူး။ သူ ၾကည့္ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းဆိုလို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔လမ္းထဲက သူ႔သူလွ်ိဳ ေပါက္ေဖာ္ တစ္ေကာင္ပဲ ရိွမယ္ မွတ္တယ္။

အဲဒီ့ေကာင္ ေပါက္ေဖာ္က ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ တစ္လမ္းတည္း ေနတာ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ခင္မင္သေယာင္နဲ႔ စြတ္ေပါင္း။ အတင္းကပ္၊ အတင္း ေျမႇာက္ေပး၊ ၿပီးေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္ လုပ္သမွ်၊ ေျပာသမွ် အေဖ့ဆီ အကုန္ သံေတာ္ဦးတင္တဲ့ ႏြား။

ထားပါေတာ့။ ကိုႏိုင့္ခမ်ာ အေဖ မၾကည္မွန္း ရိပ္မိရွာေတာ့ အိမ္ေပၚမွာ ဘယ္ေတာ့မွ မထိုင္ဘူး။ သူလာရင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို အေၾကာင္းၾကားၿပီး လမ္းထိပ္က ေစာင့္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္က သြားေတြ႕၊ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေလး ဘာေလးထိုင္၊ ေလပန္းေပ့ါ။ အဲတုန္းက အေဖ့လက္ေအာက္မွာ ျပား၀ပ္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ကို ၾကည့္ၿပီး စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ျဖစ္ေနပံုရတဲ့ ကိုႏိုင့္မ်က္ႏွာကို အခုမွ တေရးေရး ျပန္ျမင္လာတယ္။ သူက ဘာမွေတာ့ မေျပာရွာပါဘူး။

မႏၲေလးကို အဲဒီ့အခ်ိန္က ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ကိုႏိုင့္အိမ္မွာ အေနမ်ားတယ္။ မ်ားဆို သူ႔အိမ္မွာက ေရေလာင္းအိမ္သာနဲ႔မို႔ဗ်။ ရန္ကုန္မွာ အသားက်ေနေတာ့ အိမ္က တြင္းအိမ္သာႀကီးကို ကၽြန္ေတာ္ မခံစားႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကိုႏိုင့္အိမ္မွာ အေနမ်ားေတာ့တာပါ။

ကိုႏိုင့္အေပါင္းအသင္းေတြ တစ္ပံုႀကီးၾကားမွာ ေဟးလား၀ါးလားနဲ႔ တအားေပ်ာ္ေပါ့။ အဲဒီ့အခ်ိန္က တကယ္ ေပ်ာ္ခဲ့တာပါ။ မိုးမျမင္ ေလမျမင္လို႔ေတာင္ ေျပာလို႔ရတယ္။

ကိုႏိုင့္ဘ၀ ကံအထဆံုး အခ်ိန္လို႔လည္း ဆိုႏိုင္မယ္။ စက္မႈတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား၊ အေဒၚကလည္း သိပ္ စီးပြားတက္ေနတဲ့ အခ်ိန္ဆိုေတာ့ မႏၲေလးၿမိဳ႕မွာ ဂ်စ္ကား တ၀ီ၀ီနဲ႔ ကိုႏိုင္တို႔ တကယ္လွ်မ္းေနခ်ိန္ေပါ့ခင္ဗ်ာ။ တစ္အိမ္လံုးကလည္း သူေျပာသမွ် အေဟာ၀တပဲ။ ျမကို စိန္ရံထားတဲ့ လက္စြပ္ တ၀င္း၀င္းနဲ႔။ မႏၲေလးက သမီးရွင္ေတြ မ်က္စိက်တဲ့ သူေဌးတူ စက္မႈတကၠသိုလ္ ေက်ာင္းေတာ္သားႀကီးေပါ့။

လူကလည္း အဆိုေကာင္း၊ အေျပာေကာင္း။ တကယ့္ မႏၲေလးသား စတိုင္ပဲ။ ဟန္ပန္ကို မွန္းၾကည့္ခ်င္ရင္ ကြယ္လြန္သူ မင္းသားႀကီး ေဇာ္၀မ္းရဲ႕ အမူအရာနဲ႔ တိုင္းထြာၾကည့္လို႔ ရေလာက္ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ဘ၀ဟာ သိပ္အံ့ၾသစရာ ေကာင္းတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႕ စိတ္ဟာ အံ့ၾသစရာ ေကာင္းလွတယ္လို႔ပဲ ဆိုရမလား မသိဘူး။

ကိုႏိုင့္ကို အသားကုန္ ေျမႇာက္စားတုန္းက အိမ္ေရွ႕မင္းသားတစ္ပါးအလား ေျမႇာက္စားခဲ့တဲ့ သူ႔အေဒၚဟာ ကိုႏိုင္လည္း သူႀကိဳက္တဲ့ မိန္းမ သူ႔ဘာသာ ေရြးခ်ယ္ၿပီး ယူလိုက္ေရာ သူ သေဘာမတူႏိုင္တာေလး တစ္ခ်က္နဲ႔ ပစ္ထားလိုက္ေတာ့တာမ်ား တစ္ခ်ိန္က သူေဌးရပ္ကြက္မွာ လွ်မ္းခဲ့တဲ့ ကိုႏိုင့္ခမ်ာ ဆိုင္းတန္းရပ္က ျဖစ္ကတတ္ဆန္း အိမ္ေလးေပၚမွာ ခ်ိဳ႕ခ်ိဳ႕ငဲ့ငဲ့၊ စိတ္လက္မခ်မ္းမသာနဲ႔ ဘ၀ဇာတ္သိမ္းသြားခဲ့ရရွာပါတယ္။

ျဖစ္ကတတ္ဆန္း အိမ္ေလးလို႔ ေျပာရတာက ကၽြန္ေတာ္ မႏၲေလးမွာ ေက်ာင္းတက္တုန္းက သူတို႔ ေနခဲ့တဲ့ ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ႀကီးက မႏၲေလးရဲ႕ အေက်ာ္ေဇယ် မီးထဲပါသြားတဲ့ေနာက္ သူ႔အေဒၚက ေျမေနရာ မေပ်ာက္ေအာင္သာ စတိ ျပန္ေဆာက္ထားတဲ့ အိမ္ျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ။

ေနာက္တစ္ခ်က္က သူ႔အေဒၚက ဘယ္ကဲ့သို႔ ေျမႇာက္စားလိုက္သလဲေတာ့ မသိဘူး။ စက္မႈ ပညာနဲ႔ စက္မႈဘြဲ႕ကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ ရယူထားတဲ့ ကိုႏိုင္ဟာ သူ႔အေဒၚကလည္း သူ႔ကို ခါထုတ္လိုက္ေရာ၊ စိတ္ဓာတ္ေတြသာ အက်ႀကီး က်ရင္း ဘာအလုပ္မွွ မလုပ္ေတာ့ဘဲ ျဖစ္သလို ေနသြားရင္းက ဘ၀ကို အ႐ံႈးေပးသြားတယ္လို႔ေတာင္ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။

ေတာ္ေတာ့္ကို သံေဝဂ ယူထိုက္တဲ့ ျဖစ္ရပ္ပါပဲ။

ကၽြန္ေတာ့္ခမ်ာ မန္းေရႊၿမိဳ႕မွာ မအားႏိုင္ရွာ

ကၽြန္ေတာ္တို႔ သားအမိ မႏၲေလးကို ေျပးခဲ့ၾကတဲ့ အေခါက္မွာေတာ့ ကိုႏိုင္ ေခါင္းခ်သြားတဲ့ အဲဒီ့အိမ္ေနရာမွာ အေမ့ကားကို ထားခဲ့ရပါတယ္။ ထားဆို အဲဒီ့မွာ ဂိုေဒါင္ေလးတစ္ခုက အသင့္ရိွေနလို႔ပါ။ အဲဒီ့အခ်ိန္က အဲဒီ့ အိမ္မွာ ေနေနသူေတြကေတာ့ ကိုႏိုင့္ အစ္မပဲလား ေသခ်ာ မမွတ္မိိဘူး

လစ္ၿပီဆိုတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က အဲဒီ့ကားကို အေမတို႔၊ ဦးႀကီးကိုကိုတို႔ မသိေအာင္ ထုတ္ေမာင္းပါတယ္။

မွတ္မိေသးေတာ့တယ္။ ကိုႏိုင့္ သူငယ္ခ်င္းေတြ တစ္အုပ္တစ္မနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ စစ္ကိုင္းသြားၾကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က အေပ်ာ္လြန္ၿပီး ကားေဘာနက္ေပၚ တက္ထိုင္ၿပီး ေဟးလား၀ါးလား လုပ္ပါတယ္။ ကိုႏိုင္က ေမာင္းတယ္ ထင္ပါရဲ႕။ ေကာင္းေကာင္း မမွတ္မိေတာ့ဘူး။

မွတ္မိတာကေတာ့ ျမစ္ဆိပ္အဆင္း လမ္းတစ္ေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကားအလာကို လမ္းေဘး ကပ္ၿပီး ေရွာင္ေပးတဲ့ အမယ္ႀကီးတစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ၾကည့္ၿပီး ေရရြတ္လိုက္တဲ့ စကားပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္နားနဲ႔ကို ဆတ္ဆတ္ၾကားလိုက္ရတာ ျဖစ္တဲ့အျပင္ ကားေပၚပါတဲ့ ကိုႏိုင္တို႔ တစ္ဖြဲ႕လံုးလည္း ၾကားလိုက္ရပါတယ္။

အဲဒီ့ အမယ္ႀကီး ကၽြန္ေတာ့္ကို ျမင္ၿပီး ရြတ္လိုက္တဲ့ စကားကေတာ့ခင္ဗ်ာ… ဟုတ္ကဲ့… “ေၾသာ္… ေသတယ္ဆိုတာ ဒါမ်ိဳးေနမွာ…”ပါတဲ့ ခင္ဗ်ား။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဇက အဲသလို။ အရပ္က ၾသဘာေပးရေလာက္ေအာင္ ကဲခ်က္ကေတာ့ ကမ္းကုန္ပါပဲ။

အဲဒီ့အခ်ိန္က မႏၲေလးမွာ ကၽြန္ေတာ္ ေပ်ာ္တဲ့အထဲ ကိုႏိုင္သာ မကပါဘူး။ ခ်စ္သူ႔ရင္ခြင္ ရွာပံုေတာ္ထဲက “မမ (မႏၲေလး)”ကို သြားသြား ေညႇာ္ရတာလည္း သိပ္ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းခဲ့ပါတယ္။

ခ်စ္သူ႔ရင္ခြင္ထဲမွာ ေရးၿပီးသားေပမယ့္ မဖတ္ရေသးတဲ့သူေတြအတြက္ အတိုခ်ဳပ္ ျပန္ႏွဴးရရင္ အဲဒီ့မမရဲ႕ဆိုင္က မမသန္းတို႔ ဆိုင္နဲ႔ မလွမ္းမကမ္းမွာ ရိပါတယ္။ မမသန္းရဲ႕ ေမာင္ေလးအေနနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို အလိုက္အထိုက္ ဆက္ဆံေနတာ၊ ဘယ္ရမတံုး၊ မိန္းမျမင္ရင္ မေနႏိုင္တဲ့ ေရာဂါအရင့္အမာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ဟာ သူ႔ဆီ သြားသြား ေၾကာင္ေတာ့တာေပါ့ဗ်ာ။

ဆိုင္တင္ သြားေၾကာင္တာ မဟုတ္ဘူး။ အိမ္အထိပါ လိုက္ေၾကာင္ေသးတာ။ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္ႏွာ႐ူးပဲ၊ ဘယ္ေနပါ့မလဲေနာ္။

သူကလည္း မန္းသူပီပီ ၀င္းဦးဆို အသည္းစြဲ။ အဲေတာ့ သူ႔ဆီမွာ ၀င္းဦးရဲ႕ စႏၵာမဂၢဇင္း အတြဲ ၁ အမွတ္ ၁ ကေန ေနာက္ဆံုးထုတ္အထိ အျပည့္အစံု ရိွတယ္။ အဲဒါ သြားသြားငွားဖတ္ရင္း သူ႔ဆီ ေရာက္ေနတာ။ အိမ္မွာက အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ဦးႀကီးကိုကိုရဲ႕ စက္ဘီးကလည္း ရိွေနျပန္ေတာ့ အဲဒီ့ စက္ဘီးကေလးနဲ႔ မမ ေနထိုင္ရာ ေရႊျပည္ရပ္ကို ႏွင္ရတာေပါ့ ခင္ဗ်ာ။

စာကလည္း တအားဖတ္ေနခ်ိန္ဆိုေတာ့ စႏၵာမဂၢဇင္းသာ မကပါဘူး၊ ၈၁ လမ္း၊ ၂၂ လမ္းနဲ႔ ၂၃ လမ္းၾကားလား၊ ၂၃ လမ္းနဲ႔ ၂၄ လမ္းၾကားလား၊ ေသခ်ာမမွတ္မိေတာ့တဲ့ စာအုပ္အငွားဆိုင္ တစ္ဆိုင္က စာအုပ္ေတြလည္း ၀ါးစားသလိုကို ဖတ္ေနခဲ့တာပါ။ ၀တၳဳေတြေပါ့။ တကၠသိုလ္တင္ျမင့္ဆို သိပ္ႀကိဳက္ပဲ။ သူ႔ပင္တိုင္ ဇာတ္ေကာင္ ေလးေလးျမင့္ဆို ကၽြန္ေတာ့္မ်က္စိထဲမွာ အေတာ့္ကို လွတာ။ ေအာင္ေက်ာ္ေက်ာ္တို႔၊ လူေအာင္တို႔လို စာေရးဆရာေတြပါ မက်န္ ဖတ္ေနတဲ့အခိုက္ေပါ့။ ေမာင္ေမာင္ျမင့္လြင္ရဲ႕ အဖြဲ႕အႏြဲ႕ေတြလည္း လႊတ္သေဘာက်။

ကၽြန္ေတာ့္မွာ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ အားကို မအားရဘူး။ ကိုႏိုင္၊ ေစ်းခ်ိဳ၊ စာအုပ္ေတြ၊ ဂစ္ထာ၊ သီခ်င္း။ ၀တၳဳေတြလည္း ေရးျဖစ္ေနတယ္။ တစ္ပုဒ္မွေတာ့ အဆံုးမသတ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေရးတာကေတာ့ ေရးျဖစ္တာေပါ့။ ကဗ်ာေတြလည္း တစ္ေန႔တစ္ပုဒ္ မဟုတ္ေတာင္ သံုးရက္ တစ္ပုဒ္ေလာက္ ေရးျဖစ္တယ္။ အခ်စ္အလြမ္းေတြေပါ့ဗ်ာ။

အေဖနဲ႔မ်ား ကြာပါ့

အဲဒီ့အခိုက္အတံ့မွာ ျဖစ္တာ တစ္ခုရိွေသးတယ္။

ကၽြန္ေတာ္က ေဆးလိပ္ကို အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ အေတာ္စြဲေနၿပီ။ မေသာက္ရ မေနႏိုင္သေလာက္ ျဖစ္ေနၿပီ။ အိမ္မွာက်ေတာ့ ခံတြင္းက တအားခ်ဥ္တတ္ေနၿပီ။ အဲေတာ့ ညအိပ္ရာ ၀င္ခ်ိန္၊ အကုန္လံုး မီးပိတ္ အိပ္ကုန္ၿပီဆိုရင္ ခိုးေသာက္ေတာ့တာ။

တစ္ညသားမွာ ကၽြန္ေတာ္ ေဆးလိပ္ေသာက္လို႔ ေကာင္းေနတုန္း အခန္းမီးက ဖ်တ္ခနဲ လင္းလာတယ္။ ဦးႀကီးကိုကိုက ေစာင့္ဖမ္းတာပါ။

ကၽြန္ေတာ့္ျဖင့္ ပ်ာသြားတာပဲ။ အေဖ့လိုသာဆို ဘယ္ေျပာေကာင္းမလဲ၊ အေသ အေဆာ္ခံရေတာ့မွာေလ။

ဒါေပမယ့္ ဦးႀကီးကိုကိုက ေအးေဆးပါ။

“မင္းလည္း ထိုက္သင့္တဲ့ အရြယ္ ေရာက္တန္သေလာက္ ေရာက္ေနၿပီပဲ၊ ခိုးမေသာက္ပါနဲ႔႔ကြ။ မီးမီးထင္းထင္း စိတ္ပူရတယ္။ ေျဗာင္ပဲ ေသာက္ပါေမာင္ရာ…”တဲ့။

ေမေမ့ေရွ႕မွာဆိုေတာ့ တရား၀င္ ပါမစ္က်သြားေတာ့တာေပါ့။

အဲေတာ့လည္း မႏၲေလးမွာ ေနေနရတဲ့ အဲဒီ့အခ်ိန္က ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ဟာ တကယ့္ကို မိုးမျမင္ ေလမျမင္ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းေနေတာ့တာေပါ့။

သည္အပိုင္းမွာ ေျပာၾကတာ

  • Oakker Seithu ဘီအီးဒီစီက သိပ္ေကာင္းတယ္လို႔ တစ္ေန႔က မႏၱေလး FM မွာ ဆရာမ်ိဳးျမတ္သူနဲ႔ ဆရာၾကြက္(ဘယ္သူလည္းမသိဘူး) တို႔ ေျပာေနတာ ၾကာလိုက္ရတယ္။ ယမကာ စကား၀ိုင္းဆိုၿပီး ေျပာလိုက္ၾကတာ။ 😀 ဆရာေမာင္ေသာ္ကေတြေရာ ခ်စ္ဒုကၡ ဦးဘညြန္႔ေတြေရာ စံုလို႔ပဲ။

    ခုေခတ္မွာေတာ့ အဲလိုမရွိေတာ့ဘူးလို႔ ေျပာတယ္။ 🙂

    ATK ၾကြက္ဆိုတာ သိမ္းတင္သားဆိုတဲ့ နာမည္နဲ႔ စာေရးတဲ့ ကိုၾကြက္နီ။ ထူးအိမ္သင္ရဲ႕ ေဘာ္ဒါ အရင္းေခါက္ေခါက္။ အေပအေတ။ ခ်စ္စရာလည္း အင္မတန္ ေကာင္းတဲ့သူ။
    Oakker Seithu ဟိုးအရင္တုန္းက ပစၥည္းေတြက သိပ္ေကာင္းခဲ့တယ္ထင္တယ္ဆရာ။ ေနာက္ ဆရာေျပာဖူးးတဲ့ ေရခဲေသတၱာဆိုတာလည္း ျမန္မာျပည္လုပ္ပဲထင္တယ္။ National တံဆိပ္လို႔ ထင္တယ္ဗ်။

    ခုေခတ္ကေတာ့ ျမန္မာလုပ္ဆို အိမ္ခင္းတဲ့ ေၾကြျပားေတာင္မေကာင္းဘူး 😀

    Baby Shwe Piguet ခ်ဲ့မေနပါနဲ႔ ႐ွင့္ေဆးလိပ္ဋီကာ၊ လူၾကံဳနဲ႔ထဲ့ေပးပါ့မယ္။ 🙂
    ATK ေက်းဇူးဘာ မမဂ်ီး။ ပါရီက ဘယ္လိုမွ ၀ယ္သြားလို႔ မရတာနဲ႔ မဒရစ္က်မွ စပိန္ ေဆးလိပ္၀ယ္ရတယ္။ သူလည္း ေကာင္းတာပဲခည 🙂
    Mai Xinh Dep ဆရာ့စာထဲမွာ ဖတ္ရလိုု႔ ေဆးျပင္းလိပ္ေတြ ဟုုိတေလာက ၾကည့္တာ တစ္လိပ္ကိုု ေဒၚလာငါးရာေလာက္ရွိတယ္ေနာ္။ အံ့ေရာ။ ေစ်းၾကီးထွာ။
    ATK ေၾသာ္…. တမီးဂေလးဂ ဒယ့္ဂို ၀ယ္လာေပးမို႔ရားးးး အားနာဇာဂ်ီး(စ္) 🙂
    Mai Xinh Dep ၀ယ္ေပးခ်င္ထွာ။ တကယ္။ ဒါေပမဲ့ ငါးရာေတာင္။
    ATK အိုက္လိုေလး ျပန္ေရးေဖာ္ရတာနဲ႔ကို ေက်းဇူးေဒ လွိမ့္တင္ေနဘာဘီေအ
    Mai Xinh Dep ဒယ္ ေစ်းေတာ္တာေလး ေျပာင္းၾကိဳက္ပါလား 😛 ခ်ိစ္ဆိုုလဲ ေစ်းၾကီး အျပာေရာင္ ေလဘယ္ကလဲ ေစ်းၾကီး
    ATK အယ္… အျပာေရာင္ မမက္ပါဝူးေအ။ ေစြေရာင္ေလာက္ဆို ခ်ိဳးပု(စ္) 😀  လဂါး ေျပာဒါေနာ္။ ဘာဆိုဘာမွ ေခါင္းထဲမထည့္ပါနဲ႔။ ဒယ့္ဘ၀က ျပည့္ဇံုဘာဒယ္။ အခု ေတာင္ဂ်ီးက ဆန္အရက္ ေတာက္ေနဒါ။ ပန္းသီးေလးနဲ႔ ခ်ိ(စ္)ေလးနဲ႔။ 😀
    Mai Xinh Dep noted ဒယ္။ ဒယ္ ၀က္ဆီဖတ္ၾကိဳက္လား။ ဗ်က္နမ္မွာေတြ႕ရင္ ၀ယ္လာခဲ့မယ္။ ငရုုတ္သီးနဲ႕ေၾကာ္ထားတာ ကြ်တ္ေနတာပဲ။ Mai Xinh Dep ေရႊေရာင္ကိုုေတာ့ ေစ်းၾကည့္လိုုက္ဦးမယ္။ ေစ်းမၾကီးရင္ ၀ယ္လာမယ္။ 😀
    ATK အဲ… ၀က္ဆီဖတ္လည္း ႀကိဳက္လွသေလ။ အလကားေျပာတာေနာ္။ ေစြေရာင္ကို မစဥ္းစားနဲ႔။ သိပ္၀ယ္ခ်င္ရင္ အနက္ႏွစ္ထပ္ကြမ္းေလာက္ဆို အိုစေခ။
    Mai Xinh Dep noted 
    Thet Mar တကၠသိုလ္ ေမာင္ေအာင္ေဆြ ဆိုတာ ေကာမွတ္မိလား စုစုလႈိုင္ ဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္ ေရးတာ ေလ ရွိေသး ေရးေသးလား ငယ္ငယ္ကသိတ္ ႀကိဳက္ခဲ့တာ
    ATK မွတ္မိတယ္။ အသံမၾကားမိေတာ့တာလည္း ၾကာၿပီ။

 

Advertisements
No comments yet

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: