Skip to content

Regretfully

21 February 2016

ေနာင္တအတိနဲ႔ ေရးတဲ့စာ

သူက ကၽြန္ေတာ့္ထက္ ေလးႏွစ္နီးပါးႀကီးပါတယ္။ အဲေတာ့ သူက တကၠသိုလ္ကို ကၽြန္ေတာ့္ထက္ ေလးႏွစ္ ေစာေရာက္တာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ တကၠသိုလ္တက္ခ်ိန္မွာ သူ ေက်ာင္းက ထြက္သြားၿပီ ထင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ကဗ်ာေတြက ကၽြန္ေတာ္တို႔ တကၠသိုလ္ေရာက္ခ်ိန္အထိ က်န္ရစ္ေနတုန္းပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ႀကီးၿပီး တကၠသိုလ္မွာ ေက်ာင္းေဆြးေဆြး လူေဆြးေဆြး ေနတဲ့ ကဗ်ာဆရာ ရာမ(ဘူမိေဗဒ)ရဲ႕ ေက်းဇူးနဲ႔ သူ႔ကဗ်ာေတြ ဖတ္ရတယ္လို႔ ေျပာရမယ္ ထင္တယ္။

ကိုရာမက ကၽြန္ေတာ္ တကၠသိုလ္မေရာက္ခင္ ဆယ္တန္း ေက်ာင္းသားဘဝမွာကတည္းက လူခ်င္းလည္း မေတြ႕ဖူးဘဲ ကၽြန္ေတာ့္ ကဗ်ာေတြကို သူတို႔ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းေတာ္သားေတြ စုထုတ္တဲ့ စာကူးစက္ လက္လွည့္ ကဗ်ာစာအုပ္ထဲမွာ ယူသံုးခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တကၠသိုလ္ေရာက္ေတာ့ သူ႔ကို သြားေတြ႕ခဲ့တယ္။ သူနဲ႔ ႏွစ္ႀကိမ္လားပဲ ဆံုလိုက္ရတယ္။ သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္း အေရးေတာ္ပံုက ကၽြန္ေတာ္ ပထမႏွစ္ ေက်ာင္းသားဘဝမွာ ေပၚေပါက္လာခဲ့တာမို႔ သူအဖမ္းခံ လိုက္ရၿပီး ေထာင္က်သြားပါေတာ့တယ္။ သူနဲ႔ ဆံုတုန္းမွာ သူက “ေတာေက်ာင္းဘုန္းႀကီး”ရဲ႕ ကဗ်ာေတြ ေကာင္းေၾကာင္း ညႊန္းတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဖတ္ၾကည့္ခဲ့ဖူးပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ မႀကိဳက္ပါဘူး။ အလကၤာေတြ ေဖာင္းေဖာင္းပြပြ သံုးထားတာကလြဲရင္ အႏွစ္အသား မရိွလွဘူးလို႔ ျမင္မိရတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ေနာက္ပိုင္းမွာ အဲဒီ့ဆရာရဲ႕ ကဗ်ာေတြကို မဖတ္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။

အဲ… အဲဒီ့ “ေတာေက်ာင္းဘုန္းႀကီး”ဆိုတာ ဆရာသာဓုရဲ႕ သားေထြး၊ ဒါ႐ိုက္တာ ေမာင္ဝဏၰနဲ႔ မင္းသား သုေမာင္တို႔ရဲ႕ ညီ ဆိုတာရယ္၊ “မင္းလူ”နာမည္နဲ႔ စာေတြ ေရးစျပဳေနၿပီဆိုတာရယ္ကိုလည္း ကိုရာမဆီက တစ္ဆင့္ သိထားရပါတယ္။

ခက္ေတာ့လည္း ခက္သားလားဗ်။ ပထမဆံုးျမင္လိုက္တဲ့ အျမင္က လူတေယာက္မွာ ကာလေတာင္တာ ရွည္ၾကာတဲ့အထိ စြဲျမဲသြားတတ္တဲ့ သဘာဝက ရိွေပတာကိုး။ သူ ႏုစဥ္အခါက ေရးခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေတြအေပၚမွာ မသာယာမိခဲ့တဲ့အတြက္ သူ႔ လံုးခ်င္းေတြ ထြက္လာေတာ့လည္း ဖတ္ကို မဖတ္ျဖစ္ခဲ့ဘူး။

သူ တအားေအာင္ျမင္ပါတယ္။ သူ႔ဝတၳဳေတြလည္း ႐ုပ္ရွင္ေတြ ႐ုိက္၊ အကယ္ဒမီေတြရတဲ့အထိ ေအာင္ျမင္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ တအုပ္မွ မဖတ္ျဖစ္ခဲ့ဘူး။ ပထမဆံုး အျမင္ရဲ႕ ခ်ယ္လွယ္ပံုက အဲလိုသင္းတာ။ ပိုဆိုးတာက သူ႔ဝတၳဳကို ႐ုပ္ရွင္ ႐ိုက္သူက သူ႔အစ္ကိုႀကီး ျဖစ္ေနတာလည္း ပါပါလိမ့္မယ္။ သူေတာ္တာ မဟုတ္ဘူး၊ သူ႔အစ္ကိုႀကီး ေတာ္တာဆိုတဲ့ အစြဲလည္း ဝင္သြား ထင္ပါရဲ႕။

ကၽြန္ေတာ့္ ပထမဆံုး စာမူ ျပင္ပ စာနယ္ဇင္းမွာ စတင္ပံုႏွိပ္ေဖာ္ျပခံရခ်ိန္က ၁၉၈၀ ျဖစ္ေပမယ့္ တကယ့္တကယ္ စာေပနယ္ကို ထဲထဲဝင္ဝင္ စ ေရာက္ခ်ိန္က ၁၉၈၈ ခုႏွစ္မွပါ။ အမ်ားသိေတာ္မူတဲ့အတိုင္း အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ သူ႔ရဲ႕ “ဘာေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကၿပီလဲ”ဆိုတဲ့ ကဗ်ာက လူထုၾကားမွာ ပ်ံ႕ႏွံ႔သြားခ်ိန္ေပါ့။ ဘယ္သူေရးမွန္း အဲတုန္းက မသိၾကပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဒါ သူ႔လက္ရာ ျဖစ္ေလာက္တယ္ဆိုတာ မွန္းမိခဲ့တယ္။

အဲဒီ့အခ်ိန္က ကၽြန္ေတာ္ ၿဗိတိသွ် သံ႐ံုး ပရဝုဏ္ေအာက္မွာ အမႈထမ္းေနခ်ိန္၊ ဥေရာပ သမဂၢရဲ႕ ဘာသာျပန္။ အဲေတာ့ အဲဒီ့ကဗ်ာကို တာဝန္အရ ကၽြန္ေတာ္ အၾကမ္းဘာသာျပန္ၿပီး တင္ျပခဲ့ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဘာသာျပန္ကို အဲဒီ့အခ်ိန္က တတိယ အတြင္းဝန္အျဖစ္ အမႈထမ္းေနတဲ့ ၿဗိတိသွ်အမ်ိဳးသမီး၊ ေနာက္ ၁၅ ႏွစ္ေက်ာ္အၾကာမွာ ၿဗိတိသွ် သံအမတ္ႀကီး အျဖစ္နဲ႔ တေက်ာ့ျပန္ ေရာက္လာသူက သေဘာက်သြားၿပီး ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ျပန္လည္ညိႇႏိႈင္းကာ အေခ်ာသတ္ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ကေပါက္တိ ကေပါက္ခ်ာ အဂၤလိပ္လို ဘာသာျပန္ခ်က္ကို သူက တကယ့္ အဂၤလိပ္လို ျဖစ္သြားေအာင္ ေခ်ာေပးခဲ့တာလို႔ ဆိုႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။

ေနာက္ေတာ့ သူအဖမ္းခံရ၊ သူ အဲဒီ့ကဗ်ာကို ေရးတာမွန္း တျပည္လံုး သိၾကရေပါ့။

သူ႔အစ္ကိုႀကီးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ သိကၽြမ္းခင္မင္တယ္။ သူ႔ဒုတိယအစ္ကို ဆရာသုေမာင္က ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အလင္းတန္း ဂ်ာနယ္ပါ “ေက်ာက္ခဲႀကီးမ်ား” ဘာသာျပန္စာမူကို သေဘာက်လို႔ အလင္းတန္း ဂ်ာနယ္မွာပဲ “အတၱေက်ာ္ ခ်ီးမြမ္းခန္း” ဆိုတဲ့ စာတပုဒ္ေရးလိုက္တဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ သြားကန္ေတာ့ရင္း ခင္မင္လာခဲ့တယ္။ သို႔တိုင္ေအာင္ သူနဲ႔က်ေတာ့ လူခ်င္း မသိခဲ့ပါဘူး။ အမွန္အတိုင္း ဝန္ခံရရင္ သူ႔ရဲ႕ ေအာင္ျမင္တဲ့ ဝတၳဳေတြလည္း တပုဒ္ဆို တပုဒ္မွ မဖတ္ဖူးဘူး။

သည္လိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း စာေပနယ္မွာ ေနရာေလးတေနရာ ရလာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ လံုးခ်င္းေတြလည္း သူ႔ဟာနဲ႔သူ ေအာင္ျမင္လာပါတယ္။ အဲလို အခ်ိန္က်ေတာ့မွ သူနဲ႔ စေတြ႕ရပါတယ္။ ခုႏွစ္ေတာ့ မမွတ္မိဘူး။ ၂၀၀၃ ခုႏွစ္ ဝန္းက်င္ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ေနရာေတာ့ မွတ္မိတယ္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္လမ္းနဲ႔ လြစၥလမ္း (ဆိပ္ကမ္းသာလမ္း)ေထာင့္က အာရွ ပလာဇာမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

အဲတုန္းက Forever က ႐ုပ္သံလိုင္း မေရာက္ေသးဘဲ ebook ထုတ္ေနခ်ိန္ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ စာအုပ္ေတြကိုလည္း Forever က ebook အျဖစ္ ယူထုတ္ခဲ့ပါတယ္။ (ကေန႔ အင္တာနက္ေပၚမွာ ရိွေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ စာအုပ္ ebook ေတြ အားလံုးဟာ Forever ရဲ႕ ေက်းဇူးပါပဲ။)

အဲဒါ ဘယ္ႏွႏွစ္ေျမာက္ေတာ့ မမွတ္မိဘူး။ အိုလံပစ္ ပလာဇာမွာ Forever က ebook မိတ္ဆက္ပြဲ လုပ္တယ္။ အဲဒီ့ပြဲကို ဖိတ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေရာက္သြားပါတယ္။ ပြဲအၿပီးမွာ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ထိုင္ၾကတယ္။ ဘယ္သူေတြ ပါလဲဆိုတာ လည္း ကၽြန္ေတာ္ မမွတ္မိျပန္ဘူး။

သို႔ေပမယ့္ ကဗ်ာဆရာေအာင္ေဝးက တခ်ီသားမွာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာပါတယ္။

“ခင္ဗ်ား ရသေရးလည္း ေကာင္းရဲ႕သားနဲ႔ဗ်ာ၊ ရသေတြ ေရးစမ္းပါဗ်”တဲ့။

ကၽြန္ေတာ္ ဘာျပန္ေျပာရမွန္း မသိလို႔ ရယ္က်ဲက်ဲ လုပ္ေနတုန္းမွာ ဝိုင္းထဲမွာ ထိုင္ေနတဲ့ တိုက္ပံုနဲ႔ အသားညိဳညိဳ၊ အေကာင္ေသးေသး ဆရာတေယာက္က ဝင္ေျပာပါတယ္။

“သူ အခု ေရးေနတာေတြလဲ ရသေတြပဲေလ”တဲ့။

အဲဒီ့ဆရာကို ကၽြန္ေတာ္ မသိပါဘူး။ လူစုကြဲေတာ့မွ အဲဒါ ဘယ္သူလဲလို႔ အနားကတေယာက္ကို ကပ္ေမးလိုက္မိပါတယ္။

“ဆရာ မင္းလူေလဗ်ာ… ခင္ဗ်ား မသိဘူးလား”

ေသဟဲ့ နႏၵိယေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔မ်ား ထူမလိုလိုနဲ႔ အေတာ္ န ပံု ေျပာပါတယ္။

အဲဒီ့ေနာက္မွာေတာ့ သဃၤန္းကၽြန္း သာဓုျခံကို ေရာက္တိုင္း သူတို႔ ညီအစ္ကို ေလးေယာက္နဲ႔ ေတြ႕ရပါတယ္။

အစ္ကိုႀကီး ေမာင္ဝဏၰနဲ႔က ကၽြန္ေတာ္ ဥေရာပ သမဂၢမွာ လုပ္ေနစဥ္ ဥေရာပ ႐ုပ္ရွင္ပြဲေတာ္အတြက္ သြားဖိတ္ၾကားရင္း သိကၽြမ္းခဲ့တာ။ ဆရာသုေမာင္နဲ႔က အထက္မွာ ေျပာခဲ့တဲ့အတိုင္း။ ကို႐ူပက်ေတာ့ တမ်ိဳး။ ကို႐ူပက “ေဒၚေလးေဝ”ရယ္လို႔ ခ်စ္စႏိုးေခၚတဲ့ ကို႐ူပရဲ႕ ဇနီးက ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ တကၠသိုလ္တုန္းက တတန္းတည္း။ သူ႔အိမ္က အဲဒီ့အခ်ိန္က ကၽြန္ေတာ့္ကား ေဘာ္ဒီဆိုင္နဲ႔ ကပ္လ်က္မွာမို႔ ကားေဘာ္ဒီဆိုင္ ေရာက္ရင္ သူတို႔အိမ္ ဝင္လည္၊ ထိုင္ ေလပန္းရင္း ေနခဲ့တာမို႔ ေျပာမနာ ဆိုမနာ ရင္းႏွီးတဲ့ အတန္းေဖာ္သူငယ္ခ်င္းေပါ့။ ဘယ္ေလာက္ရင္းႏွီးလဲဆိုရင္ သူ႔နာမည္ ေဝေဝသက္ကို ကၽြန္ေတာ္က “ေဝသက္… ဝက္ေသ”လို႔ ေခၚတဲ့အထိပါပဲ။

 အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ အစ္ကိုႀကီး ကုိဝဏၰက စိတ္က်တဲ့ ေဝဒနာ ခံစားေနရၿပီး ေဆးကုေနခ်ိန္ျဖစ္ေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သတိထားမိလိုက္တာက ေဆးတင္ မဟုတ္ဘဲ စကားေျပာဖို႔ပါ လိုတယ္လို႔ သိလိုက္ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ တာဝန္တခုလို ကိုယ့္ဘာသာ သတ္မွတ္ကာ အစ္ကိုႀကီးဆီကို ေန႔စဥ္ ပံုမွန္ သြားၿပီး စကားေတြ ထိုင္ေျပာခဲ့ပါတယ္။ အစ္ကိုႀကီးကလည္း ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ စကားေျပာရတာ ခံတြင္းေတြ႕ပံုပါပဲ။

 သူတို႔ ညီအစ္ကို ေလးေယာက္က တအိမ္နဲ႔ တအိမ္ မေဝးလွေပမယ့္ အကိုႀကီးဆီ အခါ ၂၀ ေလာက္ေရာက္မွ ကို႐ူပတို႔ ေရႊေၾကးစည္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ကို တေခါက္ေလာက္ ေရာက္ပါတယ္။ ကို႐ူပနဲ႔ ဆရာမင္းလူနဲ႔က အေပၚထပ္ ေအာက္ထပ္ေနၾကတာမို႔ ဆရာမင္းလူနဲ႔လည္း ရံဖန္ရံခါ ဆံုပါတယ္။

 ခက္တာက သူက အခ်ိန္ဇယားနဲ႔ ေနတဲ့သူ။ တညလံုး လံုးဝမအိပ္၊ မိုးလင္းေတာ့မွ အိပ္ၿပီး မြန္းလြဲမွ ထ၊ ညေန ငါးနာရီေလာက္မွ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ထိုင္။ အဲသလိုဆိုေတာ့ သူနဲ႔ သိပ္မဆံုျဖစ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ စာအုပ္သစ္ ထြက္တဲ့အခါ လက္ေဆာင္ေပးခ်င္ေတာ့မွ တခုတ္တရ ေစာင့္ၿပီး သူ႔ကိုေပးရတာ။

 သူကလည္း သူ႔စာအုပ္ေတြ လက္ေဆာင္ ျပန္ျပန္ေပးပါတယ္။ ဒါေပသည့္ ကၽြန္ေတာ္ ငမိုက္သားက မဖတ္ဘူးဗ်။

 ၅

အစ္ကို ေမာင္ဝဏၰကိုေတာ့ တကယ့္ အစ္ကိုရင္း တေယာက္လိုကို ကၽြန္ေတာ္က အေတာ္ခ်စ္ပါတယ္။ ေလးလည္း ေလးစားတယ္။

အစ္ကိုနဲ႔က ခရီးလည္း မွတ္မွတ္ရရ သံုးခါ အတူသြားဖူးတယ္။ ႏွစ္ခါက စာေပ ေဟာေျပာပြဲေတြ။ ပထမ တစ္ေခါက္က သူရယ္၊ တြတ္ပီဆရာ ေဆြမင္း (ဓႏုျဖဴ)ရယ္နဲ႔ ဓႏုျဖဴကို သြားၾကတာပါ။ ေနာက္တစ္ပြဲက နတၱလင္းမွာ၊ ဆရာ ေမာင္စိန္ဝင္း (ပုတီးကုန္း)နဲ႔ ဆရာ ျမတ္သစ္တို႔လည္း ပါလာခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီ့ႏွစ္ပြဲ ၾကားထဲမွာ ကၽြန္ေတာ့္သမီး ေမၿမိဳ႕မွာ ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစားေနေနတာကို သီတင္းကၽြတ္ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ ျပန္ေခၚလာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဇနီးေမာင္ႏွံက သမီးကို ျပန္ပို႔မယ္ဆိုေတာ့ အစ္ကိုက သူလည္း လိုက္လို႔ရရင္ လိုက္ခ်င္တယ္ဆိုတာနဲ႔ အစ္ကိုပါ ပါတဲ့ ခရီးစဥ္ပါပဲ။ တကယ့္ အမွတ္တရပါပဲ။ (ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အကယ္ဒမီမ်ားဆိုၿပီး အလ်ဥ္းသင့္ရင္ ေရးပါဦးမယ္။ ခက္တာက ခပ္တည္တည္နဲ႔သာ ေရးမွာ၊ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ သိတဲ့ အကယ္ဒမီရွင္ေတြက အစ္ကိုရယ္၊ သူ႔ညီ ဆရာ သုေမာင္ရယ္၊ ေဒၚခ်ိဳျပံဳးရယ္၊ ေဒၚေဆြဇင္ထိုက္ရယ္၊ ဦးေအာင္လြင္ရယ္တို႔ပဲ ရိွတာပါ။)

ဒါ့ေၾကာင့္ သူတို႔ ညီအစ္ကို ေလးေယာက္အနက္မွာ အစ္ကိုႀကီးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔က အရင္းဆံုးလို႔ ေျပာလို႔ ရပါတယ္။ အစ္ကိုႀကီးရဲ႕ ဘဝတာ ေနာက္ဆံုး ရွစ္ႏွစ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အစ္ကို႔နံေဘးမွာ တခ်ိန္လံုး ရိွေနခဲ့တယ္။ အဲဒါကို ဆရာမင္းလူက သတိထားမိဟန္ တူပါရဲ႕။

ကၽြန္ေတာ့္ကို သူက ေတာ္ေတာ္ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ ရိွတာကို ခံစားရတယ္။ သူ႔စာကို ကၽြန္ေတာ္မွတ္မွတ္ရရ စဖတ္ဖူးတာကေတာ့ “စာေပ ကယ္ရီေကးခ်ား”ပါပဲ။ စာေပနယ္က သူ ခ်စ္ခင္တဲ့ စာေရးဆရာ၊ ဆရာမေတြကို သူက က်ီစယ္ထားတဲ့ စာေတြေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံကိုပါ ထည့္ က်ီစယ္ထားတာမို႔ ၾကည္ႏူးရပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ “ေတာသားလည္း ဟုတ္ႏိုင္ေပါင္ ခင္ရယ္”စာအုပ္အတြက္ သူ႔ကို အမွာစာေရးေပးဖို႔ ေျပာတဲ့အခါ သူက အလြယ္တကူ ေရးေပးခဲ့သလို ရသစာေပအတြက္ သူ ကၽြန္ေတာ့္လက္ကို အားထားတဲ့ စကားေတြလည္း ပါလာတာမို႔ ဝမ္းနည္းမိရျပန္တယ္။ သူကသာ အားထားေနတာ၊ ကၽြန္ေတာ္က စာေခ်ာေအာင္ ေရးတတ္တာကလြဲလို႔ ရသဘက္မွာ အျဖစ္ မရိွမွန္း ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အသိဆံုးမို႔ပါ။ အဓိကကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အပ်င္းထူတာပါ။ ရသက အားစိုက္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေရးခ်င္သလို ေလွ်ာက္ေရးေနတဲ့ စာေတြက အားစိုက္စရာ မလိုဘူး။ အဲေတာ့ အပ်င္းထူၿပီး အလြယ္လမ္း လိုက္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ပါ။ အဲလိုလူကိုမွ သူက ရသအတြက္ အားထားတယ္ဆိုေတာ့ ငိုခ်င္တာေပါ့ဗ်ာ။

အစ္ကိုႀကီး မရိွတဲ့ေနာက္ သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ မလႊဲသာမွပဲ ဆံုျဖစ္တယ္။ က်န္တဲ့အပိုင္းေတြ ထားၿပီး ကၽြန္ေတာ္ သည္စာကို ေရးျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း အထိ ေက်ာ္လႊားလိုက္ၾကပါစို႔ရဲ႕။

သူ တိမ္းပါးသြားခဲ့တာ ၃ ႏွစ္ရိွပါၿပီ။ သူမရိွေတာ့မွပဲ သူ႔စာေတြ ဖတ္ျဖစ္တယ္။ ဒါလည္း စိတ္ကူးေပါက္မွ ဖတ္ျဖစ္တာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္အလုပ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ဂ်င္ေခ်လည္ေနတာမို႔ သူ႔စာအပါအဝင္ ရသ စာေတြ သိပ္မဖတ္ျဖစ္ေတာ့တာ ၾကာပါေပါ့။

အလုပ္မ်ားတဲ့ ႏိုင္ငံျခားသား တစ္ေယာက္နဲ႔ စကားစပ္မိေတာ့ အဲဒီ့ေမာင္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမးတယ္။ တႏွစ္ တႏွစ္ကို အဲလို ရသစာအုပ္ ဘယ္ႏွအုပ္ေလာက္ ဖတ္ျဖစ္လဲတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္က ဆယ္အုပ္ေလာက္ေတာ့ ဖတ္ျဖစ္ေသးတယ္လို႔ ေျပာတဲ့အခါ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို အားက်လိုက္တာတဲ့။ သူ႔မွာ တႏွစ္ကို ႏွစ္အုပ္၊ သံုးအုပ္ေတာင္မွ အႏိုင္ႏိုင္တဲ့။

သူ႔စကားကို ကိုယ္ခ်င္းစာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေခတ္မီကမၻာႀကီးက လိုခ်င္တပ္မက္စရာေတြ မ်ားျပား၊ ေငြေနာက္ကို ဟပ္ထိုး ဟပ္ထိုးလိုက္ရင္း ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္ အစာေကၽြးဖို႔ ခက္ခဲေနတဲ့ ဘဝေတြကို ဖန္တီးထားတဲ့ ကမၻာႀကီးျဖစ္ေနၿပီေလ။ အမွန္ေတာ့ ရသ ဖတ္တယ္ဆိုတာ စိတ္ကို အစာေကၽြးတာပါ။

ကၽြန္ေတာ့္ဘဝက သူမ်ားထက္ နည္းနည္း ပိုနိပ္တာက အခ်ိန္အားေလးေတြ ရိွေနတတ္တာပါပဲ။ အပ်င္းသာ မႀကီးရင္ စာေရး စာဖတ္ ေတာ္ေတာ္ လုပ္ႏိုင္မယ့္ ဘဝမ်ိဳးမွာ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ေနေနရပါတယ္။ ဒါေပသည့္ ကၽြန္ေတာ္က အပ်င္း အင္မတန္ႀကီးေတာ့ တခါတေလ တေနသာ ကုန္သြားတယ္၊ ဘာမွ မည္မည္ရရ မလုပ္ျဖစ္၊ မဖတ္ျဖစ္၊ မေရးျဖစ္ ေန႔ေတြကလည္း အမ်ားႀကီးပဲ။ အလကားေနရင္း ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕ ထိုင္ၿပီး ဟိုဖတ္သည္ဖတ္၊ ေတာင္ေရး ေျမာက္ေရး လုပ္တာေတြေတာ့ ရိွသေပါ့။

ထားပါေတာ့ဗ်ာ။ စကားက လိုရင္းကို မေရာက္ေတာ့ဘူး။

မေန႔ကေတာ့ သူ႔စာတအုပ္ကို မ်က္စိနဲ႔ ခလုတ္တိုက္မိတယ္။ သူ႔ကို လြမ္းလြမ္းရိွတာနဲ႔ အဲဒီ့ စာအုပ္ကေလးကို ေကာက္ကိုင္မိသြားတယ္။

အားပါး…ေကာင္းလိုက္တာ။ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ လိႈက္ခနဲျဖစ္သြားရတဲ့ စာအုပ္။ သူ႔စာအုပ္ေတြ ကၽြန္ေတာ္ အကုန္ မဖတ္ဖူးပါဘူး။ အလြန္ဆံုးမွ ငါးအုပ္၊ ေျခာက္အုပ္ပဲ ရိွပါလိမ့္မယ္။ အကုန္လံုး ဖတ္ၿပီးမွ ေျပာရင္ေတာ့ ပိုေကာင္းမွာေပါ့။ အကုန္မဖတ္ဘဲ ေျပာရင္ ေဒါသမ်ား သင့္ေနမလား မသိဘူး။

ဒါေပမယ့္ ေျပာခ်င္တယ္ဗ်ာ။ အဲဒီ့ စာအုပ္ဟာ မင္းလူရဲ႕ မာစထာဖိ(စ္)၊ အေကာင္းဆံုး လက္ရာပါလို႔။

ဘာစာအုပ္လဲဆိုေတာ့ “ငွက္ကေလး”တဲ့။Bird

ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ သူ႔အေပၚ ပထမဆံုး အျမင္ မေကာင္းခဲ့တာ ေျပာခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ ဒါေပသည့္ “စာေပ ကယ္ရီေကးခ်ား”ကို ဖတ္ၿပီးတဲ့အခါ သူ႔ရဲ႕ အာဝဇၨာန္းနဲ႔ ဟာသအျမင္ကို မခ်ီးက်ဴးဘဲ မေနႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။

သူကြယ္လြန္ၿပီးမွ ထြက္လာတဲ့ “တစ္ကိုယ္ေတာ္ မဂၢဇင္း”မွာေတာ့ သူ႔ကို အေလးမျပဳဘဲ မေနႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ရတယ္။ သူမွ “စာေရးဆရာ”ဘြဲ႕ကို ခံထိုက္သူလို႔ ျမင္တဲ့အတြက္ “သို႔… ေဒဝတာၿမိဳ႕ေတာ္”ဆိုတဲ့ သူ႔ကို လြမ္းတဲ့ စာအုပ္ထဲမွာ အဲဒီ့အတိုင္း ေရးၿပီး သူ႔ကို လြမ္းခဲ့ဖူးပါတယ္။

ေနာက္ပိုင္း သူ႔စာအုပ္ ႏွစ္အုပ္ကို ဆက္ဖတ္ျဖစ္တယ္။ အခ်စ္ဝတၳဳ ႐ိုး႐ိုးေလးေတြကို ဟာသေလးေႏွာၿပီး လြမ္းေအာင္ ေရးသြားတာေလးေတြမို႔ စြဲစြဲမက္မက္ မျဖစ္ခဲ့ဘူး။ သူ စာေရးေကာင္းတာကိုေတာ့ ဘယ္လိုမွ အသိအမွတ္ မျပဳဘဲ မေနႏိုင္ဘူးေပါ့။

 သူ႔ဝတၳဳတိုေတြကေတာ့ ေျပာစရာ မလိုပါဘူး။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ သူ႔ကို ဝတၳဳရွည္ထက္ ဝတၳဳတိုေရးတာ ပိုေကာင္းတယ္လို႔ေတာင္ ေအာက္ေမ့ေနခဲ့မိတဲ့အထိပါပဲ။

 ၉

“ငွက္ကေလး”နဲ႔ ေတြ႕ေတာ့မွ တကယ္ ဖ်ားေတာ့တာ။

 ဇာတ္လိုက္က “ကိုယ္”၊ “ခိုင္”က မင္းသမီးလိုလိုနဲ႔ ဇာတ္ပို႔။ တကယ့္ ဇာတ္လိုက္က အေဖနဲ႔အေမ။

 မဖတ္ရေသးသူေတြ ဖတ္ရတာ အရသာမပ်က္ေအာင္ ဇာတ္ေၾကာင္းကို ကၽြန္ေတာ္ မေျပာေတာ့ပါဘူး။ စတုတၳအႀကိမ္ထုတ္ အဲဒီ့ စာအုပ္ ေက်ာဖံုးက ေကာက္စာေတြကိုပဲ ကူးျပပါရေစ။

ကိုယ္ႏွင့္ ေမေမ စကားေျပာသည္။ ကိုယ္ႏွင့္ ေဖေဖ စကားေျပာသည္။ ေဖေဖႏွင့္ ေမေမ စကားမေျပာၾကပါ။ ကိုယ္ရယ္၊ ေမေမရယ္၊ ေဖေဖရယ္ သံုးေယာက္ဆံုၿပီးေတာ့လည္း စကားမေျပာၾကပါ။ တစ္အိမ္ထဲမွာေနေသာ လူႏွစ္ေယာက္တို႔ စကားမေျပာၾကျခင္းသည္ ထူးဆန္းသည္ဟု ကိုယ္ထင္သည္။ ေဖေဖႏွင့္ ေမေမတို႔သည္ ကိုယ့္ကို ဧည့္သည္လိုပါပဲ၊ တစ္ေယာက္ တစ္လွည့္စီ ဧည့္ခံသလို ျဖစ္ေနသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ကိုယ္သည္ ဧည့္သည္တစ္ေယာက္ မဟုတ္ျပန္ပါ။ စဥ္းစားရ ခက္ပဲ ခက္လိုက္လွပါေတာ့သည္။

အဲဒီ့စာအုပ္ကို စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္း မဖတ္ရေသးရင္ သည္ေကာက္စာေတြေၾကာင့္ စိတ္ဝင္စားသြားေလာက္ၿပီလို႔ ထင္မိပါတယ္ ခင္ဗ်ား။

၁၀

စာအုပ္ဖတ္အၿပီးမွာ ပံုႏွိပ္ရာဇဝင္ကို ျပန္ၾကည့္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္မွာ ထခုန္မိမတတ္ ျဖစ္သြားခဲ့ရပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္ေနတဲ့စာအုပ္က ဆိုခဲ့တဲ့အတိုင္း စတုတၳအႀကိမ္၊ ၂၀၁၁ စက္တင္ဘာလထုတ္။

ပထမအႀကိမ္က ၁၉၈၁ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလတဲ့။

သူ႔အသက္နဲ႔ ခ်ိန္ထိုးၾကည့္မိေတာ့ သည္စာကို သူ ၁၉၈၁ ခုႏွစ္က ေရးတာဆိုရင္ သူ႔အသက္ ၂၇ ႏွစ္မွာ ေရးခဲ့တာေပါ့။ ဘုရား… ဘုရား…

သည္လူ ဘယ္လိုလူလဲ။ တတ္လွေခ်လား။

ကၽြန္ေတာ္ တကယ္ကို ဖ်ားသြားပါတယ္။ သည္ဝတၳဳဟာ ခါတိုင္း မင္းလူေရးေနက်လို႔ ကၽြန္ေတာ္သိထားတဲ့ စာအုပ္မ်ိဳး မဟုတ္ဘူး။ တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္ရဲ႕ “သူငယ္ခ်င္းလို႔ပဲ ဆက္၍ ေခၚမည္ခိုင္”လို၊ မစႏၵာရဲ႕ “အရိပ္”လို ဝတၳဳမ်ိဳး ျဖစ္ေနပါတယ္။

သည္ဝတၳဳဖတ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ ေဝဒနာျဖစ္ က်န္ရစ္တယ္။

၁၁

အဲဒီ့ ေဝဒနာေပၚမွာ ေနာက္တေဝဒနာ ထပ္ဆင့္ျပန္တယ္။

အဲဒါက ေနာင္တ။

၁၉၈၁ ခုႏွစ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ စာအုပ္ေတြ နင္းကန္ ဖတ္လို႔ ေကာင္းေနတဲ့ ကာလ။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ဝတၳဳေတြကို ကၽြန္ေတာ္ မဖတ္ျဖစ္ခဲ့။ အဲဒါႀကီးကို ေနာင္တရေနမိျပန္တယ္။

ကၽြန္ေတာ္သာ သည္ဎတၳဳကုိ ေစာေစာစီးစီးက ဖတ္ျဖစ္ထားခဲ့ရင္ သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္ ေမးျဖစ္ခဲ့မွာေတြ အမ်ားႀကီး ရိွေနပါတယ္။

ပထမဆံုး ေမးခြန္းကေတာ့ သူ ဘာလို႔ သည္ဝတၳဳကို ေရးတာလဲဆိုတာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ေနာက္တခုကေတာ့ ဘယ္လို ေစတနာမ်ိဳးက ႏိႈးဆြလို႔ ေရးတာလဲ ျဖစ္မွာပါ။

သူေျဖမယ့္ အေျဖေတြကို ကၽြန္ေတာ့္အထင္ေတြနဲ႔ တိုက္ၾကည့္လို႔ ရခ်င္လည္း ရသြားမွာေပါ့။ ဒါမွမဟုတ္ သူကလည္း သူ႔ထံုးစံအတိုင္း သိုသိုသိပ္သိပ္ ကြယ္ကြယ္ဖံုးဖံုးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ေမးခြန္းေတြကို လံုးလံုး ေရွာင္ခ်င္လည္း ေရွာင္သြားမွာေပါ့။ အဲဒီ့အခါက်ေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္က ေရွ႕ေနတို႔ရဲ႕ ျပန္လွန္စစ္ေမးတဲ့ ပံုစံနဲ႔ သူ႔အေျဖေတြကို ညႇစ္ထုတ္ရမယ္ဆိုလည္း ေတာ္ေတာ္ေတာ့ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းမွာေပါ့။

ကၽြန္ေတာ္အႀကီးအက်ယ္ ေနာင္တရေနမိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေမးခြန္းေတြ အမ်ားႀကီး က်န္ေနေသးတယ္။ အေျဖေပးမယ့္ သူကျဖင့္ သည္ေလာကႀကီးက ထြက္ခြာသြားတာေတာင္ သံုးႏွစ္ရိွသြားၿပီ။

ကၽြန္ေတာ္ ရင္ခံေနတယ္။ အီလည္လည္ ျဖစ္ေနတယ္။ ကိုယ့္ပါးကိုယ္ေတာင္ ႐ိုက္ခ်င္မိတဲ့အထိပါပဲ။

၁၂

ေနာက္ဆံုး အေရးႀကီးတဲ့ ေမးခြန္းတစ္ခုကို ေမးရင္လည္း သူကေတာ့ ေျဖမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ သူ႔ထံုးစံအတိုင္း ျပံဳးေစ့ေစ့နဲ႔ မထံုတက္ေသး လုပ္၊ ဒူးကေလး လႈပ္ရင္း “ကိုယ့္ဘာသာ ႀကိဳက္သလို စဥ္းစားေပါ့ဗ်ာ”လို႔ ေျဖမွာလည္း ေသခ်ာပါတယ္။

အဲေတာ့လည္း ေမးခြန္းႀကီးသာ အဖတ္တင္က်န္ေနေတာ့မွာပါ။ ဒါေပမယ့္လည္း မေမးရ မေနႏိုင္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္က ေမးျဖစ္ေအာင္ ေမးမိသြားဦးမွာလည္း ေသခ်ာပါတယ္။

ေၾသာ္… သည္စာကို ဖတ္ေနတဲ့ စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္းမ်ားထဲမွာလည္း အဲဒီ့စာအုပ္ကို ဖတ္ထားၿပီးတဲ့သူရိွရင္ သူ႔ကိုယ္စား ဝင္ေျဖေပး၊ ဝင္ေဆြးေႏြးေပးပါလို႔ ေတာင္းပန္ပါရေစလားခင္ဗ်ာ။

မဖတ္ရေသးသူမ်ားလည္း အဲဒီ့စာအုပ္ကို ဖတ္ၾကည့္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ကၽြန္ေတာ့္ ေနာက္ဆံုး ေမးခြန္းကို လာေျဖေပးၾကမယ္ဆိုရင္လည္း ကၽြန္ေတာ္က အရမ္းကို ေက်းဇူးတင္မိမွာပါ။

ဟုတ္ကဲ့…

ေနာက္ဆံုးေမးခြန္းက ႐ိုး႐ိုးေလးပါ။

သည္ဝတၳဳကို ဘာ့ေၾကာင့္ “ငွက္ကေလး”ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ ေပးခဲ့တာပါလဲ။

အတၱေက်ာ္

(ရန္ကုန္ – ၂၁၀၂၁၆)

စာၾကြင္း

စာအုပ္ကို ဖတ္ေနတုန္းက စိတ္ထဲမွာ မွတ္မွတ္ထင္ထင္ ရိွလိုက္ေပမယ့္ ေရးခ်င္ေဇာနဲ႔ အထက္က စာေတြကို ခ်ေရးၿပီးတဲ့ေနာက္ က်န္ရစ္ခဲ့တာေလး ျဖည့္ေျပာခ်င္ပါေသးတယ္။

အဲဒါကေတာ့ စာေရးလိုသူမ်ားအတြက္ တနည္းတဖံု အသံုးတည့္မယ္လို႔ ထင္တဲ့ အခ်က္ကေလးပါ။

“ငွက္ကေလး”ကို ေရးသြားရာမွာ ဆရာမင္းလူရဲ႕ ဝါက်ဖြဲ႕ပံုနဲ႔ အေရးအသားပါ။ အဲဒီ့ အေရးအသားက ဇာတ္လမ္းကို လံုးဝ အေထာက္အကူျဖစ္ေနတဲ့အခ်က္၊ တစ္နည္းေျပာရင္ ဇာတ္လမ္းကို ပို႔ေပးေနတဲ့ အခ်က္ပါပဲ။ ဇာတ္လမ္းကို ျပန္ေျပာျပသူက အလယ္တန္းေက်ာင္းသားေလး “ကိုယ္”ပါ။ ဇာတ္လမ္းေျပာသူရဲ႕ ပညာေရးအေျခအေနက အလယ္တန္းသာ ရိွပါေသးတယ္။ သည္အတြက္ ဇာတ္ကို ျပန္ေျပာျပသြားရာမွာ သံုးသြားတဲ့ ဝါက်နဲ႔ စကားေျပက ႐ိုး႐ိုးစင္းစင္း၊ လြယ္လြယ္ကူကူ၊ ရွင္းရွင္းလင္းလင္းေလး ျဖစ္ေနတာကိုလည္း သတိမထားမိဘဲ မေနႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ တနည္းေျပာရရင္ အလယ္တန္းအဆင့္ ျမန္မာစာကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ ကၽြမ္းက်င္သူ ေက်ာင္းသားေလးတေယာက္ရဲ႕ ေရးဖြဲ႕ႏိုင္မႈ ေဘာင္ကို ေက်ာ္မသြားပါဘူး။ (အထက္မွာ ကိုးကား ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေနာက္ေက်ာဖံုးက ေကာက္စာေလးကိုပဲ ဖတ္ၾကည့္ရင္ေတာင္ အဲဒီ့ အေရးအသားကို ကိုယ္တိုင္ ခံစားၾကည့္ႏိုင္ၾကလိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္မိပါတယ္။)

ဇာတ္လမ္းထဲမွာလည္း အဲဒီ့ ေက်ာင္းသားေလးက အတန္းပိုင္ ျမန္မာစာ ဆရာမ “တီခ်ာေမ”ကို ခ်စ္ခင္ေလးစားသလို ဆရာမ စာသင္တာ၊ စာစီစာကံုးေလ့က်င့္ၿပီး ေရးခိုင္းတတ္တာမ်ားကို ထည့္သြင္းထားတာမို႔ အားလံုးက သူ႔ယုတၱိနဲ႔သူ အေတာ္ ဟုတ္ေနခဲ့ပါတယ္။

ရသေရးတဲ့အခါ ပံုသဏၭာန္ (form) နဲ႔ အေၾကာင္းအရာ (content) ႏွစ္ခုပါပါတယ္။ အေၾကာင္းအရာ ဘယ္ေလာက္ ေကာင္းေနေန ပံုသဏၭာန္လြဲေနရင္ ရသမေျမာက္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။

၁၉၉၀ ဝန္းက်င္က (ကိုေက်ာ္ဇင္နဲ႔ ကိုေက်ာ္သန္းတို႔ ဦးစီး စီစဥ္ၿပီး ဆရာေမာင္ျမင့္ျမတ္ စာတည္းခ်ဳပ္ လုပ္ခဲ့တဲ့) “သရဖူ”မဂၢဇင္းမွာ အဲဒီ့ အေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္ ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲတုန္းက ကြန္ပ်ဴတာေတြ မတြင္က်ယ္ေသး၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကြန္ပ်ဴတာ မသံုးႏိုင္ေသးတာမို႔ စာမူမူရင္းက ကၽြန္ေတာ့္ဆီမွာ မရိွေတာ့သလို စာအုပ္လည္း ေပ်ာက္ေနပါၿပီ။ အဲတုန္းက ဆရာတကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းလို႔ပဲ ဆက္၍ေခၚမည္ခိုင္ရယ္၊ ဆရာမ မစႏၵာရဲ႕ အရိပ္ရယ္၊ ဆရာၿငိမ္းေက်ာ္ရဲ႕ သမုဒယေမာ္ကြန္း တြင္ရစ္ေစသတည္းရယ္ ဝတၳဳရွည္ႀကီး သံုးအုပ္က ကေလးသဘာဝ အဖြဲ႕ေတြကို ေကာက္ႏုတ္ ထုတ္ျပကာ အေၾကာင္းအရာနဲ႔ လိုက္ဖက္တဲ့ အေရးအသား (ပံုသဏၭာန္) ကို ပရိသတ္ ျမင္သာေအာင္ ေရးျပခဲ့တာပါ။

ဆရာဘုန္းႏိုင္နဲ႔ ဆရာမ မစႏၵာတို႔ရဲ႕ စကားေျပ ေရးဟန္က ပံုေသမဟုတ္ဘူး။ အေၾကာင္းအရာနဲ႔ လိုက္ဖက္ေအာင္ သြားေနတာ အဲဒီ့စာအုပ္ေတြမွာ ျမင္ရတယ္။ ဆရာၿငိမ္းေက်ာ္ရဲ႕ ေရးဟန္က သူ႔ဟန္ရယ္လို႔ အေသသတ္မွတ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ၿငိမ္တယ္။ အဲဒီ့ အေရးအသား အၿငိမ္နဲ႔က်ေတာ့ ကေလးသဘာဝကို ဖတ္ရတာ ကေလးမဆန္ေတာ့ဘဲ ဖတ္သူမွာ ေလးေလးပင္ပင္ျဖစ္ေနတာကို ႏိႈင္းယွဥ္ျပခဲ့ဖူးတာပါ။

တကယ္လို႔သာ ၁၉၈၁ ခုႏွစ္ ပထမအႀကိမ္ ထုတ္ကတည္းက “ငွက္ကေလး” ကိုသာ ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္ခဲ့ဖူးမယ္ဆိုရင္ ဆရာမင္းလူရဲ႕ ေရးဟန္ကိုလည္း အဲဒီ့ စာမူထဲမွာ ကိုးကား ခ်ီးပျဖစ္သြားမွာလည္း ေသခ်ာပါတယ္။

ဒါလည္း ေနာက္ထပ္ ေႏွာင္းေနာင္တ တရပ္အျဖစ္ ကၽြန္ေတာ့္ရင္မွာ ျဖစ္က်န္ရစ္ခဲ့ပါေသးတယ္ ခင္ဗ်ား။

Advertisements
6 Comments leave one →
  1. kyaw lwin permalink
    23 February 2016 11:21 am

    ဆရာ့ ​ေဆာင္​းပါးက အရမ္​း​ေကာင္​းပါတယ္​ ။ ဆရာမင္​းလူ နဲ႔ ဆရာ နဲ႔ ​ေနာက္​တစ္​​ေယာက္​ တြဲ႐ုိက္​ထားတဲ့ ပံု ကုိ​ေတာင္​ ကြၽန္​​ေတာ္​ အမွတ္​ရ​ေနတယ္​။ငွက္​က​ေလး
    စာအုပ္​ကုိ ၁၉၉၂ မွာ ကြၽန္​​ေတာ္​ဖတ္​ျဖစ္​ ပါတယ္​ ။
    က​ေလး တစ္​​ေယာက္​ က သူ႔ရဲ႕ မိသာစုဘဝ အ​ေျခအ​ေန နဲ႔ သူ ရင္​ဆိုင္​ၾကဳံ​ေတြ႔ရပံု​ေတြကုိ ျပန္​​ေျပာ​ေနသလုိ
    ​ေရးထားတာ ကြၽန္​​ေတာ့ ရင္​ထဲ စြဲသြားပါတယ္​ ။
    ဒါ​ေပမယ္​့ ဒီစာအုပ္​ ကုိ ဘာျဖစ္​လုိ႔ ငွက္​က​ေလး လုိ႔
    နံမည္​ ​ေပးထားတာလဲ ဆိုတာကုိ ခုမွစဥ္​းစား​ေန မိတယ္​ ။ ​ေက်းဇူးတင္​ပါတယ္​ ဆရာ ။

  2. AMKL permalink
    11 March 2016 7:49 am

    ဗုိလ္ခ်ဳပ္လမ္းနဲ႔ လြစၥလမ္း (ဆိပ္ကမ္းသာလမ္း)ေထာင့္က Asia Plaza ဟုတ္​ဘူးလားဗ် ၂၀၀၃ တုန္​းက။ အရင္​က အိုလံပစ္ ပလာဇာမွာ ျဖစ္ခဲ့ရင္​​ေတာ့မသိဘူး။ 🙂

    • lettwebaw permalink*
      12 March 2016 8:16 am

      ေက်းဇူးပါဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ့္မွတ္ဉာဏ္က သိပ္မေကာင္းလွဘူးခင္ဗ်။ အထူးသျဖင့္ နာမည္ေတြမွတ္တဲ့ေနရာမွာ အလြန္ခ်ာပါတယ္။ စိတ္ထဲမွာ အိုလံပစ္လို႔ ထင္လို႔ ေရးလိုက္တာပါ။ ျပင္လိုက္ပါၿပီ ခင္ဗ်ား။

  3. allegra su permalink
    17 April 2016 11:10 pm

    ငွက္​က​ေလးလို ပ်ံသန္​းလို႔ရရင္​ အ​ေ၀းကို ပ်ံ​ေျပးသြား ခ်င္​တဲ့ သေဘာမ်ားလား ဆရာ။

    • lettwebaw permalink*
      27 April 2016 12:01 am

      ျဖစ္ႏိုင္တယ္ေနာ္။ အဲလို မေတြးခဲ့မိဘူး။ ေကာင္းလိုက္တဲ့ အေတြးပဲ။

  4. Ying permalink
    8 August 2016 3:35 pm

    ြကြ်န္မရဲ ႔သားေလးနာမည္ရဲ ႔အဓိပၸာယ္က “ခ်ိဳးငွက္ကေလး” ပါ..။ လက္ရွိၾကံဳေတြ႔ေနရတဲ့ အိမ္ေထာင္ေရးအေျခအေနေၾကာင့္ ဆရာ့ရဲ ႔ေကာက္စာေလးဖတ္ျပီး ရင္ထဲမွာ တစ္မိ်ဳးေလးျဖစ္သြားတယ္..။ စာအုပ္ကို ဒီေန႔ပဲ သြားဝယ္ျပီး ဖတ္ျဖစ္ေအာင္ ဖတ္လိုက္ပါဦးမယ္..။ မဖတ္ဖူးေသးတဲ့ စာအုပ္ေကာင္းေတြကို ညႊန္းေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင့္..။

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: