အုန္းဆံႀကိဳးထံုးရွင္

၁။
၁၉၇၄ ျဖစ္မယ္ ထင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဆယ္တန္းေက်ာင္းသားဘဝ။

တညေသာအခါမွာ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ဝင္းထဲကို အိမ္ေအာက္ထပ္က ဂစ္တာသမား အကိုႀကီးတေယာက္နဲ႔ အတူ ပါသြားတယ္။ ပုဂံလမ္းနဲ႔ အဓိပတိလမ္းေထာင့္၊ ပုဂံလမ္းေပၚမွာ။ ကၽြန္ေတာ္အပါအဝင္ လူငယ္ ၇ ေယာက္၊ ၈ ေယာက္။ လမ္းေဘးက ျမက္ခင္းျပင္မွာ ဝိုင္းဖြဲ႕ ထိုင္ေနၾကတယ္။

အကိုႀကီးေတြ အလုပ္႐ႈပ္ေနတယ္။ ၈ လကၼေလာက္ ၾကံဆစ္တဆစ္၊ တဖက္စြန္းမွာ လက္တလံုးခြဲေလာက္ အတြင္းသားေတြ ခ်န္ၿပီး က်န္တဲ့ အသား အကုန္ ႏႊင္ထားတဲ့ ၾကံဆစ္။ ညာဘက္လက္မ လက္သည္းရွည္နဲ႔ အကိုႀကီးတေယာက္က အဲတုန္းက ကြမ္းယာဆိုင္ေတြမွာ ေဆးလိပ္မီးညိႇလိုသူေတြ အဆင္ေျပေအာင္ မီးညိႇၿပီး တြဲေလာင္းခ်ထားတတ္တဲ့ အုန္းဆံႀကိဳးစ တစကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ထံုးဖြဲ႕ေနတယ္။ ေနာက္တေယာက္က ၾကံဆစ္ထဲကို မုန္႔ေတြ သိပ္တယ္။

ျပင္ဆင္ခ်ိန္ကိုက နာရီဝက္မက ၾကာတယ္။ ဟိုအကိုႀကီး ထံုးထားတဲ့ အုန္းဆံႀကိဳး ဝိုင္းဝိုင္းျပားျပားေလးဟာ ခြတ္ခီးမုန္႔တံုးေလးလိုျဖစ္သြားတယ္။ လွလိိုက္တာ၊ လက္ရာေျမာက္လိုက္တာ၊ သပ္ရပ္လိုက္တာ။

အဲဒါေလးကို မီးၿမိႇဳက္ေတာ့ အဲဒီ့လက္ရာေလးကို ကၽြန္ေတာ္ ႏွေမ်ာေနမိတယ္။ မၾကာခင္မွာ အုန္းဆံႀကိဳးထံုး လွလွေလးက ရဲေနတဲ့ မီးက်ီးခဲ ျဖစ္သြားပါတယ္။ ၾကံဆစ္ထိပ္က မုန္႔ေတြေပၚ မီးက်ီးခဲေလး တင္လိုက္တယ္။ ၾကံသားအက်န္ဖက္မွာ ေရရႊဲရႊဲဆြတ္ထားတဲ့ အဝတ္စုတ္ေလး ပိတ္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီ့ဘက္ကေန လက္ကို စနစ္တက် ထားကိုင္ၿပီး ပါးစပ္နဲ႔ေတ့ကာ ႐ိႈက္တယ္။ အေငြ႕ေတြ ေထာင္းေထာင္းထ၊ ေမႊးေမႊးသင္းသင္း။002

ၾကံဆစ္ေလးက တေယာက္က တေယာက္ဆီ တေရြ႕ေရြ႕ ေျပာင္းတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အလွည့္ေရာက္လာတယ္၊ ဆြဲတယ္။

မၾကာခင္ အာ႐ံုေတြ ႏိုးလာတယ္။ ေနလို႔ ေကာင္းလာတယ္။ ေကာင္းလာတယ္ေပ့ါ။

ၾကံဆစ္ေလး တပတ္ၿပီး တပတ္ လွည့္တယ္။ ေကာင္းသထက္ ေကာင္းလာတယ္။

ၾကံဆစ္ထဲမွာ အဆာကုန္သြားေတာ့ ထလိုက္ၾကတယ္။ အုန္းဆံႀကိဳးကို လက္ရာေျမာက္စြာ ထံုးဖြဲ႕သူ ဗလ ေတာင့္ေတာင့္၊ အရပ္ျပတ္ျပတ္ အကိုႀကီးက သူ႔ေဘးမွာ ခ်ထားတဲ့ ဂစ္ထာကို ေကာက္ယူလိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ အပန္းေျဖ ရိပ္သာဘက္ကို ကူးခဲ့ၾကတယ္။

အပန္းေျဖရိပ္သာ ေျမာက္ဘက္ေဘးကေန ဝိဇၨာခန္းမ ေနာက္ဘက္ အေမွာင္ထဲကို တိုးဝင္ၿပီး မာလာေဆာင္ရဲ႕ ေက်ာဘက္ စည္း႐ိုးနားမွာ ခ်ထားတဲ့ ေက်ာင္းခန္းထဲက ထိုင္ခံုတန္းေတြရဲ႕ စားပြဲေတြေပၚ တက္ထိုင္လိုက္ၾကတယ္။

ေနရာက်ေတာ့ အုန္းဆံႀကိဳးထံုး အကိုႀကီးက ဂစ္တာကို စတီးတယ္။ သူ႔ရဲ႕ ရစ္သစ္(မ္)ခတ္သံက ေဝစီသာယာလြန္းလွတယ္။ မုန္႔တန္ခုိးေၾကာင့္ ႏိုးၾကားထက္ျမက္တဲ့ အာ႐ံုနဲ႔ ဟပ္ေနတယ္။ စိုင္းထီးဆိုင္ရဲ႕ နာမည္ေက်ာ္ သီခ်င္းတပုဒ္ကို သူ ဆိုလိုက္ပါတယ္။

အို… ေကာင္းလိုက္တာ… ဆိုတတ္လိုက္တာ… စိုင္းထီးဆိုင္ထက္ေတာင္ ပိုေကာင္းေနသလိုပဲ။ ခံစားခ်က္ အျပည့္နဲ႔၊ ညာသံကို ျမႇင့္ဆိုတဲ့ အပိုဒ္မွာ သူ႔အသံက ဖြယ္မသြားဘူး၊ ေစးေစးပိုင္ပိုင္နဲ႔ လြင္ေနတယ္။

ၿမိဳ႕ထဲကို ျပန္လာၾကေတာ့ အိမ္ေအာက္ထပ္က အကိိုႀကီးက သီခ်င္းဆို သိပ္ေကာင္းတဲ့ အကိုႀကီးရဲ႕ နာမည္ကို ေျပာျပတယ္။

“ခိုင္ထူး”တဲ့။

၂။
အဲဒီ့က ၅ ႏွစ္အၾကာ ၁၉၇၉ ခုႏွစ္…

ဘဝကံအလွွည့္အေျပာင္းေၾကာင့္ ၿမိဳ႕ထဲကေန ကန္ေတာ္ေလး လမ္း ၉၀ ထိပ္၊ ဘန္ဒါကုန္း ၃ လမ္းနဲ႔ လူအို႐ံုလမ္း ေထာင့္က ေျမညီထပ္ တိုက္ခန္းက်ဥ္းေလးမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သားအမိ ေနၾကတယ္။ ေအာက္ခန္းေလးမို႔ စာအုပ္အငွားဆိုင္ ဖြင့္တယ္။ (ေနာင္အခါမွာ က်ိက်ိတက္ေအာင္ ေအာင္ျမင္တဲ့ စားေသာက္ဆိုင္မ်ားရွင္ ျဖစ္လာေလမယ့္၊ ကေန႔ မရိွရွာေတာ့တဲ့) သူငယ္ခ်င္းက ကက္ဆက္ေခြ အငွားဆိုင္ပါ တြဲဖြင့္တယ္။

ကက္ဆက္ေခြ အငွွားဆိိုင္ဆိုေတာ့ သီခ်င္းေတြကို ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္ ဖြင့္တာေပါ့။ သူငယ္ခ်င္းက တရက္မွွာ အဲဒီ့ေန႔ကမွ ထြက္တဲ့ အေခြသစ္တေခြ ဝယ္လာတယ္။ “ခိုင္ထူးနဲ႔ ရီေဇာ္”တို႔ရဲ႕ အေခြ။ ခိုင္ထူးရဲ႕ ပထမဆံုး အေခြ။ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္လံုးထဲမွာ အုန္းဆံႀကိဳးထံုး လွလွေလး ေပၚလာတယ္။

သူငယ္ခ်င္းက အဲဒီ့အေခြကို သိပ္ႀကိဳက္ၿပီး အားတိုင္းဖြင့္ေတာ့ အဲဒီ့ထဲက သီခ်င္းေတြကို အလိုလို အလြတ္ ရလာတယ္။ “တရံတခါဆီ”သီခ်င္းရဲ႕ ပထမပိုင္း အေႏွးဆိုထားတဲ့ “ရင္ခုန္သံေတြ တိုးတိတ္သြားၿပီပဲ”ကေန “လမ္းခြဲဖို႔ ရထား႐ိႈက္သံဆြဲ”အထိက အဲဒီ့ ပထမဆံုး အေခြထဲက “တေဗြထဲ”သီခ်င္းပါ။ အဲတုန္းက အဲဒါကို ရီေဇာ္ဆုိခဲ့တာပါ။Phoenix Cover

အဲဒီ့အေခြထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ အစြဲလမ္းဆံုးနဲ႔ လူေျခတိတ္ခ်ိန္မွာ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္အိမ္က ေပါက္ေဖာ္မေလးကို ၾကဴရင္း အဆိုျဖစ္ဆံုး သီခ်င္းကေတာ့ “ေနာက္ဆံုး ေတြ႕ဆံုျခင္း”ပါပဲ။ ငိုသံပါႀကီးနဲ႔ အသံကုန္ ဟစ္ဆိုရတာ ဘယ္လို အရသာရိွမွန္းကို မသိဘူး။

၃။
ဒါေတာ့ ခုႏွစ္ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ေနရာလည္း မသိေတာ့ဘူး။

လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္ေလာက္ ျဖစ္မယ္ ထင္တယ္။ ဆိုင္တဆိုင္မွာ ျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ မွတ္မိတာကေတာ့ ညပိုင္းပဲ။ သူ သီခ်င္းလာဆိုတယ္။ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ သူ လွ်မ္းလွ်မ္းမေတာက္ေတာ့ဘူး။ လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္ဖူးသူ အျဖစ္သာ သူ႔ကို သိၾကေတာ့တဲ့ အခ်ိန္။ သူ အဆိုေကာင္းပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ၁၉၇၄ တုန္းကလိုေတာ့ အသံျမင့္ေတြ ဆိုရာမွာ သူ႔လည္ေခ်ာင္းက သိပ္မလိုက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။

သူ႔အလွည့္ၿပီးလို႔ စင္ေပၚက ဆင္းလာေတာ့ ဘယ္လိုက ဘယ္လိုျဖစ္တယ္ မသိဘူး၊ သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ စကားေျပာျဖစ္သြားတယ္။ သူ ကၽြန္ေတာ့္ကို မသိပါဘူး။ သို႔ေသာ္ ေအာင္ျမင္တဲ့ အႏုပညာရွင္ပီပီ ပရိသတ္ကို ေခ်ခ်ငံငံ လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲပဲဲ သူ ျပန္ေျပာပါတယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၃၀ ေလာက္က ညတညကို ကၽြန္ေတာ္ ျပန္အစေဖာ္တယ္။ သူ႔လက္ရာ အုန္းဆံႀကိဳးေလး မီးၿမိႇဳက္လိုက္ရတာ ႏွေမ်ာတဲ့အေၾကာင္း ျပန္ေျပာျပေတာ့ သူရယ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ “တေခါက္ေလာက္ ဆံုၿပီး မုန္႔စားၾကရေအာင္ေလ…”လို႔ သူ ေျပာပါတယ္။

အဲဒါ သူနဲ႔ “ေနာက္ဆံုး ေတြ႕ဆံုျခင္း”ပါပဲ။

၀။
ျပန္မယ္ မၾကာခင္… အခါ ကုန္လြန္ရင္… သာယာခဲ့တဲ့ ဒို႔အသံေလး… က်န္ေနရင္ကြယ္… ရင္နာေနမွာ စိုးရိမ္ရတယ္…

စီးဆင္းရင္းနဲ႔ ခမ္းေျခာက္ခဲ့ရတယ္… အေနာက္စူးစူးက ထြက္ရိွခဲ့တဲ့ လရဲ႕ အရိပ္ေအာက္ဝယ္… ေနရာ ေနရင္း သြားဖို႔ေတာ္ၿပီ… မွီတြယ္အရိပ္ကေလး ေမွးစက္ က်န္ကာေန…

ေနာက္ ဆံုး ေတြ႕ ဆံု ျခင္း…

(ကိုးကား သီခ်င္း နားဆင္လိုပါရင္…)
https://soundcloud.com/derricmaw/jslemxu7yod4

အားလံုး ေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ…

အတၱေက်ာ္
ရန္ကုန္ – ၀၈၀၈၁၇ (၀၈း၀၀)

Author: lettwebaw

A prolific Burmese writer whose main work is non-fiction with many articles and books on psycho-social and health issues including sex education for teenagers, proper etiquette, child rearing practices and marriage counselling tips. Another nom de plume is "Pseudonym."

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s