ေပတံရဲ႕ အေလးခ်ိန္၊ ေပတံရဲ႕ ဖိစီးမႈ

နိဒါန္း

aid100079-v4-728px-Use-a-Ruler-Step-14မိခင္က လင္သားအေပၚ မေက်ခ်မ္းႏိုင္တဲ့စိတ္နဲ႔ သားသမီးေလးေတြ ဖခင္အေပၚ မေကာင္းျမင္ေအာင္ နိစၥဓူဝ စည္း႐ံုး ေဆာ္ၾသမႈမ်ားေၾကာင့္ ဖခင္အေပၚ လိုသည္ထက္ပိုၿပီး အျမင္လြဲတတ္တဲ့အေၾကာင္းကို လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္က ကၽြန္ေတာ္ ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။ “ပံုရိပ္ပ်က္”ဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္နဲ႔ပါ။ အဲဒါေလးကို စာအုပ္မ်က္ႏွာစာ လူမႈကြန္ရက္မွာ ျပန္တင္လိုက္တဲ့အခါ သမီးတေယာက္က ေမးခြန္းထုတ္လာပါတယ္။

“မယားငယ္ယူတဲ့ အေဖဆိုရင္ေရာ ဘယ္လို လုပ္မလဲ။ အေဖ့အေပၚ ခါးခါးသီးသီးျဖစ္ေနတဲ့ ရင္ထဲက အစိုင္အခဲကို ေခ်ဖ်က္ဖို႔ အားထုတ္သင့္ပါသလား”တဲ့။

သူ႔ေမးခြန္းက လြယ္လြယ္ေလးေပမယ့္ အင္း၊ ဟင့္အင္းလို႔ တန္းေျဖလို႔ ရတဲ့ ေမးခြန္းမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ ထည့္စဥ္းစားစရာ အခ်က္အလက္ေတြ ရိွေနပါတယ္။

ပထမအခ်က္ – ဖေအဆိိုတာကို ဘယ္လို အနက္ဖြင့္ဆိုပါသလဲ

ဖခင္၊ ဖေအ၊ အေဖစသျဖင့္ ေျပာေနၾကတဲ့ ဖေအဆိုတာ ဘာကို ေခၚတာပါလဲလို႔ အရင္ဆင္ျခင္ဖို႔ လိုမယ္ထင္ပါတယ္။ သိပ္ကို တိက် ရွင္းလင္းတဲ့ အေျဖကေတာ့ “မိိမိမည္ေသာ သေႏၶသားအား မိမိ မိခင္၏ ဝမ္းၾကာတိုက္ထဲတြင္ တည္လာေစသည့္ ဖိုမ်ိဳးေစ့ကို ခ်ေပး (သည္ဟုယူဆရ) သူ”ဟာ ဖေအပါပဲ။

သည္ေနရာမွာ “(သည္ဟုယူဆရ)”ဆိုတာကို လက္သည္းကြင္းနဲ႔ ထည့္ထားပါတယ္။ မေအ့ဆီမွာ ဖိုမ်ိဳးေစ့ကို အမွန္တကယ္ ခ်ေပးခဲ့သူလည္း ျဖစ္ႏိုင္သလို သူ႔မ်ိဳးေစ့ပါလို႔ အေမက သိစိတ္နဲ႔ျဖစ္ေစ၊ မသိစိတ္နဲ႔ျဖစ္ေစ “အတတ္စြဲသူ”လည္း ျဖစ္ႏိုင္လို႔ အစြန္းမေရာက္ေအာင္ သည္စာသားကို ထည့္ထားလိုက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။

အဲေတာ့ကာ ဖေအဆိုတဲ့အထဲမွာ မိခင္ရဲ႕ အလိုမတူဘဲ မိခင္ရဲ႕ကာမကို အဓမၼရယူခဲ့သူ မည္သူမဆိုလည္း ပါဝင္ေနႏိုင္တာ အမွန္ပါပဲ။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အဲဒီ့လူဟာ “ဖခင္”ပါပဲ။

သည္ကေန ဆက္စဥ္းစားလိုက္မယ္ဆိုရင္ “ဖခင္”ဆိုတာဟာ ေမြးဖြားလာသူ ရင္ေသြးရဲ႕ ေရြးခ်ယ္မႈမဟုတ္ဘဲ သဘာဝက ေပးအပ္လိုက္တဲ့ မလႊဲမေရွာင္သာ ေတာ္စပ္သူဆိုတဲ့ အခ်က္က ထင္ရွားေနပါလိမ့္မယ္။ တနည္းေျပာရင္ ဖခင္ေကာင္း ျဖစ္ခ်င္လည္း ျဖစ္မယ္၊ မျဖစ္ခ်င္လည္း မျဖစ္ဘူူး၊ ဖခင္တာဝန္ေက်ခ်င္လည္း ေက်မယ္၊ မေက်ခ်င္လည္း မေက်ဘူး၊ ေတာ္ခ်င္လည္း ေတာ္မယ္၊ ညံ့ခ်င္လည္း ညံ့မယ္၊ အတူေနခ်င္လည္း ေနမယ္၊ မေနခ်င္လည္း မေနဘူး၊ ကိုယ့္အေမနဲ႔ တည့္ခ်င္လည္း တည့္မယ္၊ မတည့္ခ်င္လည္း မတည့္ဘူး။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ေနေန သူဟာ ကိုယ့္အေဖဆိုတာေတာ့ ျပ႒ာန္းၿပီးသားပါ။

ဒုတိယအခ်က္ – ဖေအဆိိုတာ ဘာ သက္ရိွသတၱဝါအမ်ိဳးအစားလဲ

ေသခ်ာတာကေတာ့ ဖေအဟာ ေခြး၊ ဝက္၊ ႏြား မဟုတ္ပါဘူး။ “လူ”စင္စစ္သာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကို ဘာ့ေၾကာင့္ ဒုတိယအခ်က္မွာ ထားရတာလဲဆိုေတာ့ ဘယ္ဖေအမွ “ဘုရား၊ ရဟႏၲာ၊ သူေတာ္စင္” မဟုတ္ဘဲ သာမန္ “ပုထုဇဥ္ လူသားစစ္စစ္”သာ ျဖစ္ေၾကာင္း ျပန္ႏိႈးေဆာ္ခ်င္လို႔ပါပဲ။

တနည္းေျပာရင္ေတာ့ ဘယ္ဖေအမွ စင္းလံုးမေခ်ာႏိုင္ပါဘူး။ ႐ုပ္ေခ်ာခ်င္မွ ေခ်ာမယ္၊ ဗလေတာင့္ခ်င္မွ ေတာင့္မယ္၊ အရပ္ျမင့္ခ်င္မွ ျမင့္မယ္၊ အသားလတ္ခ်င္မွ လတ္မယ္၊ စိတ္ထား ျဖဴခ်င္မွွ ျဖဴမယ္၊ သိမ္ေမြ႕ခ်င္မွ သိမ္ေမြ႕မယ္၊ ႏႈတ္ခ်ိဳခ်င္မွ ခ်ိဳမယ္။ ဒါ အားလံုး သိၿပီးသားေပမယ့္ သတိလစ္လစ္ေနတတ္တာမ်ိဳးေတြမို႔ ျပန္အစထုတ္ရတာပါ။

မေအ့မွာ အနာအဆာေတြ ရိွသလို ဖေအ့မွာလည္း ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ေတြ အားနည္းခ်က္ေတြ ရိွေနမွာ ဘယ္လိုမွ မလြဲပါဘူး။ အဲဒါကို လူတိုင္း သားသမီးတိုင္း လက္ခံႏိုင္ၾကမယ္ ထင္ပါတယ္။

တတိယအခ်က္ – ကိုယ့္ေပတံ ဘယ္က ရလာတာလ

လူတိုင္းဟာ ေမြးလာတုန္းက အျဖဴထည္ေလးေတြပါ။ လက္ဦးဆရာျဖစ္တဲ့ မိခင္နဲ႔ ဖခင္အပါအဝင္ ပတ္ဝန္းက်င္ရဲ႕ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေလ့က်င့္ပ်ိဳးယူမႈေၾကာင့္ ဘာသာစကားေတြ တတ္ေျမာက္လာတယ္၊ အမွား အမွန္ဆိုတဲ့ “သတ္မွတ္ခ်က္”တစံုတရာကို ခြဲျခားတတ္လာပါတယ္။ အစဥ္အလာေတြ၊ ႐ိုးရာဓေလ့ထံုးတမ္းေတြ၊ ယံုၾကည္ကိုးကြယ္မႈေတြက ကိုယ့္ကို ပံုေဖာ္ယူတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္အေပၚမွာ အမ်ားႀကီး လႊမ္းမိုးထားပါတယ္။

အလြယ္ဆံုး ဥပမာ ေပးမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဖေအ၊ မေအကိုျဖစ္ေစ၊ ကိုယ့္ထက္အႀကီးကိုျဖစ္ေစ “နင္”နဲ႔ “ငါ”နဲ႔ ေျပာျခင္းဟာ ဗမာလူမ်ိဳး အတြက္ မွားပါတယ္။ မေျပာအပ္တဲ့ အသံုးအႏႈန္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေပါက္ေဖာ္ေတြ၊ အေနာက္တိုင္းသားေတြအတြက္က်ေတာ့ ဘာမွကို ျပႆနာ မရိွပါဘူး။ အႀကီးကိုလည္း ယူ၊ အငယ္ကိုလည္း ယူ၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လည္း အိုင္ေနတာပဲ။ အဲဒီ့အတြက္ ဘယ္သူမွွားတယ္လို႔ ေျပာလို႔ မရပါဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ အမွား အမွန္ဆိုတဲ့ “သတ္မွတ္ခ်က္”တစံုတရာလိ႔ု ေရးလိုက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ့္ အမွွား၊ အမွန္၊ ပရမတ္သေဘာမဟုတ္ဘဲ ကိုယ့္အယူနဲ႔ကိုယ္ အမွန္မွတ္ေနၾကတဲ့ ပညတ္သေဘာကို ျမင္ေစခ်င္လို႔ပါ။

အလားတူပဲ၊ တလင္တမယား စနစ္ကို အားေပးတဲ့ ဘာသာတရားနဲ႔ လူ႔ေဘာင္ရိွသလို အိမ္ေထာင္ေရးမွာ ဘာအကန္႔အသတ္မွ မရိွတဲ့ ဘာသာတရားနဲ႔ လူ႔ေဘာင္လည္း ရိွပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာမွာ တလင္တမယားစနစ္ကို အားေပးတယ္ဆိုတဲ့ ျပ႒ာန္းခ်က္ မေတြ႕ဖူးသလို ဗမာ့ဓမၼသတ္မွာ “မယားခိုးမႈ”နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေရးထားတာဆို ရွင္းပါတယ္။ “သူ႔လင္ႏွင့္ၾကံဳ၊ တံခါးခံု၊ လြတ္႐ံု ေက်ာ္၍ ေျပး”လို႔ သတ္မွတ္ထားတာပါ။ ဆိုလိုတာက သူတပါး မယားနဲ႔ က်ဴးလြန္လို႔ လင္ေရာက္လာတဲ့အခါ အိမ္ေရွ႕ တံခါး ခါးပန္းကို ေက်ာ္ေအာင္ ေျပးႏိုင္တာနဲ႔ အေရးယူလို႔ မရေတာ့ပါဘူးတဲ့ဗ်ား။ အဲဒါ ဓမၼသတ္ထဲမွာ ပါတာပါ။

အခု ဗမာျပည္မွာ သံုးေနတဲ့ “မယားခိုးမႈ”ပါဝင္ေသာ ျပစ္မႈဆိုင္ရာဥပေဒ (ရာဇသတ္ႀကီး)ဟာ တလင္တမယားစနစ္ကို ဘာသာေရး အရ အထူးအားေပးတဲ့ ခရစ္ယာန္ဘာသာဝင္ နယ္ခ်ဲ႕ ၿဗိတိသွ်ေတြ ေရးဆြဲခဲ့တာကို ႏွစ္ေပါင္း တရာေက်ာ္လာတဲ့တိုင္ မျပင္ႏိုင္ၾကေသးလို႔ အတည္ျဖစ္ေနတာပါ။ တကယ္က ဗမာ့ဓမၼသတ္နဲ႔ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ႀကီး ဆန္႔က်င္ေနပါတယ္။

အဲဒါေတြက သမိုင္းနဲ႔ ခ်ီေနလို႔ ေဝးတယ္ဆိုရင္ေတာင္ တခ်ိဳ႕ႏိုင္ငံေတြမွာဆိုရင္ အရြယ္ေရာက္သူအခ်င္းခ်င္းၾကား အိမ္ေထာင္ေရး ေဖာက္ျပန္မႈနဲ႔ တျခားလိင္ပိုင္ဆိုင္ရာ ျပဳက်င့္မႈမ်ားကို ရာဇဝတ္ေၾကာင္းအရ အေရးယူတာေတြကို ပယ္ဖ်က္ေနၾကပါၿပီ။ ကိုယ္ေရး ကိုယ္တာ ကိစၥေတြကို ျပစ္မႈအျဖစ္ သတ္မွတ္စရာ မလိုဘူးလို႔ သေဘာေပါက္လာၾကလို႔ပါပဲ။ အရက္၊ ေဆးလိပ္၊ မူးယစ္ေဆး စတာေတြဟာ က်န္းမာေရးအတြက္ မေကာင္းဘူး၊ ဒါေပမယ့္ အရြယ္ေရာက္သူ တဦးအေနနဲ႔ သူ႔သေဘာနဲ႔သူ ေသာက္သံုးတာဟာ ျပစ္မႈအျဖစ္ မသတ္မွတ္သင့္ဘူးဆိုတဲ့ အယူအဆပါ။

အဲေတာ့ ဆင္ျခင္တံုတရားရိွွတဲ့ လူတိုင္းအေနနဲ႔ ကိုယ့္လက္ထဲမွာ အေသဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့ ေပတံကို ျပန္ဆန္းစစ္ဖို႔ လိုမယ္ ထင္ပါတယ္။ ကိုယ့္ေပတံက မွန္ရဲ႕လား။ ကိုယ့္စံနဲ႔ ကိုယ္ ဟုတ္သလို ရိွေပမယ့္၊ ဟုတ္ခ်င္မွလည္း ဟုတ္ႏိုင္တယ္လို႔ ျမင္လာမယ္ဆိုရင္ အျမင္ေတြ ပိုပြင့္လာႏိုင္ပါတယ္။

မူလ ေမးခြန္းနဲ႔ ျပန္ဆက္စပ္လိုက္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဖေအ မယားငယ္ယူတာ မွားတယ္၊ မွန္တယ္လို႔ သတ္မွတ္တဲ့ ကိုယ့္ေပတံကေရာ ဘယ္ေလာက္အတိုင္းအတာအထိ မွန္တယ္လို႔ အာမခံႏိုင္တဲ့ ေပတံအမ်ိဳးအစားလဲ။ ဆင္ျခင္ၾကည့္သင့္ၾကမယ္ ထင္ပါတယ္။

တျခား ဆင္ျခင္စရာေတြ

ဖေအက မယားငယ္ ယူတာေတာ့ မွန္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္အပါအဝင္ တျခားသားသမီီးေတြအေပၚနဲ႔ အေမ့အေပၚမွာ အေဖ့ရဲ႕ သေဘာထားက ဘယ္လို ရိွသလဲ။ အေမနဲ႔ အဆင္မေျပေပမယ့္ အေဖက ကိုယ္တို႔ေတြအေပၚ ဘယ္လို သေဘာထားသလဲ။ ဖခင္တေယာက္အေနနဲ႔ ခ်စ္ခင္ယုယမႈ၊ ေကၽြးေမြးျပဳစုမႈ၊ လိုအပ္ခ်က္ေတြကို သူစြမ္းႏိုင္သေလာက္ ျဖည့္ဆည္းမႈေတြကေရာ ဘယ္လို ရိွသလဲ။

မေအနဲ႔က အဆင္မေျပဘူး၊ မယားငယ္နဲ႔က အဆင္ေျပေနတယ္။ မေအနဲ႔ မယားငယ္ကိစၥ စကားမ်ားတိုင္း ကိုယ္ေတြကိုပဲ မဲရန္ရွာတတ္၊ ေမာင္းမဲတတ္၊ ႏွိပ္စက္တတ္တဲ့ အေဖမ်ိဳးဆိုရင္ မုန္းပလိုက္စမ္းပါ။ နာက်ည္းလိုက္စမ္းပါလို႔ အားေပးရင္ မွန္ႏိုင္ပါတယ္။

ဒါမွွမဟုတ္လည္း မယားငယ္ေနာက္ ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ လိုက္သြားၿပီး မယားငယ္နဲ႔ ေပါက္ဖြားတဲ့ သားသမီးေတြကိုသာ အသိအမွတ္ျပဳတဲ့ ဖေအမ်ိဳးဆိုရင္လည္း မုန္းလို႔၊ နာက်ည္းလို႔ မမွားႏိုင္ဘူး ထင္ပါတယ္။ ကိုယ့္အေမကို အလိုမတူဘဲ အဓမၼျပဳက်င့္ခဲ့ရာက ကိုယ့္ကို သေႏၶတည္ေစခဲ့တဲ့ မုဒိမ္းေကာင္ လူရမ္းကားက ဇီဝေဗဒသေဘာအရသာ ကိုယ့္ဖေအ လာျဖစ္ေနတာမ်ိဳးနဲ႔ မနီး႐ိုးစြဲမို႔ နာက်ည္းခြင့္ ရိွတယ္လို႔ ျမင္မိပါတယ္။

အရပ္ပ်က္ျဖစ္ေနေန မေအဟာ မေအပဲ

မေအလုပ္သူဟာ အက်င့္စာရိတၱပ်က္ျပားေနပါေစ၊ ကိုယ့္ဆီမွာ အေမ့ေက်းဇူးေတြ ရိွေနတာမို႔ မေအဟာ မေအပါပဲဆိုတဲ့ အယူအဆ တခု ရိွပါတယ္။

 

အဲဒါနဲ႔ ဖေအနဲ႔ကိုေတာ့ မခ်ိန္ထိုးသင့္ဘူးလို႔ ယူဆမိတယ္ခင္ဗ်။ ဆိုလိုတာက ဘာႀကီးပဲ ျဖစ္ေနေန၊ ဖေအဟာ ဖေအပဲလို႔ေတာ့ ညီီမွ်ျခင္း ခ်လို႔ သင့္မယ္ မထင္ပါဘူး။

အဲဒါက ဇီဝေဗဒသေဘာအရပါပဲ။ လူသားတေယာက္ျဖစ္လာေရးမွာ ဖိုမ်ိဳးေစ့ခ်သူ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေယာက္်ားေတြဟာ ကိုယ့္ရဲ႕ ေသြးသားဆႏၵကို မထိန္းႏိုင္လို႔ က်ဴးလြန္ၾကတာပါ။ အဲဒီ့ကမွ သေႏၶသားရယ္လို႔ ျဖစ္လာတဲ့အခါ အဲဒီ့ေယာက္်ားဟာ ခႏၶာကိုယ္ထဲက ဘာကိုမွ စိုက္ထုတ္ရင္းႏွီးရတာ မဟုတ္ပါဘူး။ မေအမွာသာ သူ႔ရဲ႕ ဝမ္းၾကာတိုက္ကို ၉ လတာေပးအပ္ထာရသလို မအီမသာ ေဝဒနာေပါင္းစံုကို ကိုးလလံုး ခံစားရသလို ေမြးဖြားခ်ိန္မွာ မခ်ိမဆံ့နာက်င္ျခင္းမ်ားအထိ စိုက္ထုတ္ ရင္းႏွီးထားခဲ့လို႔သာ ကိုယ္ဆိုတဲ့ လူသားေလး ျဖစ္လာရျခင္းပါပဲ။ အဲဒီ့ ဒုကၡကို ဖေအေတြဟာ သညာသိနဲ႔သာ နားလည္ႏိုင္ၿပီး တကယ့္တကယ္ ကိုယ္ခ်င္းစာေပးႏိုင္ဖို႔ အလြန္ခက္ခဲလွပါတယ္။ သည္အတြက္ ကိုယ္လူျဖစ္လာေရးမွွာ မေအ့ေက်းဇူးက ျမင့္မိုရ္ေတာင္ဆိုရင္ ဖေအ့ ေက်းဇူးက ဆီးေစ့ေလာက္သာ ရိွပါတယ္။

ကိုယ္ေမြးဖြားၿပီး ေနာက္ပိုင္း ကိုယ့္ကို လူတန္းေစ့ ေနႏိုင္စားႏိုင္၊ လူလားေျမာက္ႏိုင္ေရးအတြက္ ဖေအ့ရဲ႕ ပံ့ပိုးမႈေတြ ရိွခဲ့ရင္ေတာ့ အဲဒီ့ ေက်းဇူးကို သတိထားရမွာပဲျဖစ္ပါတယ္။

နိဂံုး

ကၽြန္ေတာ္အပါအဝင္ လူသားအားလံုးလို႔ မဆိုႏိုင္သည့္တိုင္ အမ်ားစုဟာ ငယ္ဘဝရဲ႕ ႐ိုက္ခတ္မႈေတြ၊ ခံစားခ်က္ေဝဒနာေတြ တနင့္တပိုးကို ရင္ဘတ္ႀကီးတလံုးနဲ႔ ထမ္းပိုးရင္း ဘဝခရီးကို ေလွ်ာက္လွမ္းေနၾကသူမ်ားျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမးလွာတဲ့ ကေလးမေလးနဲ႔ တထပ္တည္း တူခ်င္မွ တူမွာျဖစ္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလံုးမွာလည္း မုန္းတီးမႈ၊ စက္ဆုပ္မႈ၊ နာက်ည္းမႈ ခံစားခ်က္ အသကနဲ႔ ရိွေနၾကပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သားတေယာက္အျဖစ္လည္း ခံစားခဲ့ရဖူးသလို ဖေအတေယာက္ေနရာမွာလည္း ေနေနခဲ့တာ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ နား တိုင္လာခဲ့ပါၿပီ။ သည္အတြက္ ေဝဒနာစံုနဲ႔လည္း ရင္ဆိုင္ခဲ့ဖူးၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။ သည္အခါမွာ ေသခ်ာတာ တခုကေတာ့ အဲဒီ့ ေဝဒနာေတြကို လႊတ္ခ်ႏိုင္တာနဲ႔အမွ် ေနရတာ ပိုလို႔ ေပါ့ပါးလာတာပါပဲ။ မလႊတ္ခ်ႏိုင္ေသးသမွ်၊ ကိုယ္က ထမ္းပိုးထားသမွ် ေလးလံ ဖိစီးေနမွာလည္း မလြဲပါဘူး။

အဲသလို လႊတ္ခ်ႏိုင္၊ လႊတ္ခ်တတ္ဖို႔အတြက္ ပထမဆံုး လႊတ္ခ်သင့္တဲ့အရာကေတာ့ ကိုယ့္လက္ထဲမွာ ဆုပ္ထားမိတဲ့ ေပတံမ်ား ျဖစ္ေလမလားဆိုတာကို ေလးေလးနက္နက္ ေတြးေနမိရပါတယ္။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

(ရန္ကုန္ – ၂၁၁၁၁၇)  

 

 

 

 

 

 

 

 

ဘဝတေကြ႕ တညေတြ႕လိုက္ဖူးသူတဦး

ၾကားဖူးသူ

ဆရာ မင္းသစ္ ကြယ္လြန္တိမ္းပါးသြားေၾကာင္း သတင္းေတြ တက္လာသည္။ စာအုပ္မ်က္ႏွာစာကို မခြာႏိုင္သည့္အေၾကာင္းေတြထဲမွာ သည္လို သတင္းပလင္းေတြ သိရျခင္းလည္း ပါေနပါေတာ့သည္။

ဆရာမင္းသစ္ကို ဘိုင္အိုမင္းသစ္အျဖစ္ စတင္ ၾကားဖူးခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ခုႏွစ္ေတြေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ဘြဲ႕ရၿပီးခ်ိန္ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ ၄၀ နီးပါးက ျဖစ္မလား မသိ။ ေခတ္ေပၚသီခ်င္းေတြထဲမွာ ဇီဝေဗဒ သင္ခန္းစာေတြကို စာသားအျဖစ္ ထည့္သြင္းၿပီး အေခြထုတ္ခဲ့ဖူးသည္ကိုကား မွတ္မိေနပါသည္။

ေနာက္ သူ႔ဝတၳဳတိုေလးေတြကို မဂၢဇင္းစာမ်က္ႏွာေလးေတြေပၚမွာ ရံဖန္ရံခါ ေတြ႕ရသည္။ စာေရးေကာင္းသူ၊ ဝတၱဳတို အေရးေကာင္းသူအျဖစ္ သတိထားမိခဲ့ပါသည္။ သည္ေလာက္ပါပဲ။

ႏႈတ္ဆက္သူ

လြန္ခဲ့ေသာ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ ကၽြန္ေတာ့္သမီးႏွင့္သားတို႔ ေမၿမိဳ႕မွာ ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစားေနစဥ္က ရန္ကုန္မွ အစ္မႀကီးတဦးက ဆရာမင္းသစ္၏ အမ်ိဳးသမီးထံ သူ႔စာအုပ္လက္ေဆာင္ လူၾကံဳပါးလိုက္ေတာ့ ဆရာမင္းသစ္၏ ေမၿမိဳ႕မွ ေနအိမ္ကို သြားခဲ့ဖူးသည္။ စာအုပ္ကို ဆင္းေပးသူက ကၽြန္ေတာ့္အိမ္သူျဖစ္သျဖင့္ ဆရာမင္းသစ္တို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံႏွင့္ ျပံဳးျပႏႈတ္ဆက္႐ံုျဖင့္ ၿပီးသည္။ ဆရာတို႔က အိမ္ထဲသို႔ ဝင္ရန္ ဖိတ္ေသာ္လည္း မဝင္ျဖစ္ခဲ့ပါ။ ဆရာတို႔ အိမ္ထဲမွာ တျခားဧည့္သည္ေတြကိုလည္း ျမင္လိုက္မိေသာေၾကာင့္ျဖစ္ပါသည္။

ထိုအစ္မႀကီးကပင္ ေနာက္တႀကိမ္ လူၾကံဳပါးျပန္သျဖင့္ ေနာက္တႏွစ္မွာ ေနာက္တေခါက္ ေရာက္သြားျပန္သည္။ သည္တႀကိမ္တြင္ သူ႔အိမ္သို႔ မဟုတ္ဘဲ သူ႔ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစား စာသင္ေက်ာင္းသို႔ ျဖစ္သည္။ သူလည္း မရိွ၊ သူ႔ဇနီးလည္း မရိွ။ ေက်ာင္းမွာပဲ ေပးစရာ ရိွတာ ေပးထားခဲ့ရပါသည္။

ဆံုရသူ

လူခ်င္း ေတ့ေတ့တင္တင္ ဆံုျဖစ္သည္မွာ ၂၀၁၆ ဇန္နဝါရီမွ ျဖစ္သည္။ ႏို္ဘယ္ျမန္မာ စာေပပြဲေတာ္တြင္ ျဖစ္သည္။ ဆရာျမတ္ခိုင္၏ ေက်းဇူးဟုပင္ ဆိုရပါမည္။ ရွင္းပါမည္။

သာမန္အားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ အိမ္တြင္းပုန္းျဖစ္ပါသည္။ အေၾကာင္းကိစၥမရွိဘဲ အျပင္ထြက္ခဲလွသည္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ခရီးယာယီကလည္း အတန္မ်ားသည္။ တႏွစ္၏ သံုးပံုတပံုေလာက္က အိမ္မွာ မရိွဘဲ တျခား ၿမိဳ႕ရြာမ်ားသို႔ ေရာက္ေနတတ္ပါသည္။

ေနာက္တခ်က္မွာ ငယ္စဥ္ကတည္းက ယေန႔ထက္တိုင္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္၊ သိပ္မထိုင္တတ္ျခင္းပင္တည္း။ ယခင္ လခစားဘဝတုန္းကေတာ့ ႐ံုးထဲမွာ ဧည့္ခံလို႔ မေကာင္းသျဖင့္ ႐ံုးေဘးက လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ ထိုင္တတ္ခဲ့ဖူးသလို အလုပ္သေဘာအရ ဟိုလူႏွင့္ေသာက္၊ သည္လူႏွင့္မူး လုပ္ခဲ့ရဖူးေသာ္လည္း လခစား ဘဝက ကၽြတ္ေသာအခါ ထိုအေလ့မွာလည္း အလိုလို ေပ်ာက္သြားခဲ့ပါေတာ့သည္။

သည္ေတာ့  ဘယ္သူႏွင့္မွ မေတြ႕ျဖစ္ေတာ့ေခ်။ ငယ္ဘဝက ႐ိုက္ခတ္ထားေလေသာ ပင္ကိုစ႐ိုက္ကလည္း တေယာက္တည္းပင္ ေနတတ္ႏွင့္ၿပီးျဖစ္ေလရာ ကိုယ့္သီးျခားကမၻာေလးထဲမွာ ကိုယ့္ဘာသာ သာယာေနျမဲလည္း ျဖစ္ေလသည္။

ႏိုဘယ္စာေပပြဲေတာ္အတြက္ ေဖ်ာ္ေျဖေရးကို တာဝန္ယူထားေသာ ဆရာျမတ္ခိုင္က လွမ္းဆက္သြယ္ေသာ အခါတြင္မူ ကၽြန္ေတာ္ လုိလိုလားလားပင္ ပါဝင္ဝိုင္းဝန္းျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ ဒါလည္း ကၽြန္ေတာ့္ ပင္ကို စ႐ိုက္ဟုပင္ ဆိုရမည္ထင္သည္။ ဘယ္သူေခၚေခၚ မျငင္းတတ္ေသာ စ႐ိုက္ကို ဆိုလိုပါသည္။

ဆရာျမတ္ခိုင္၏ အစီအစဥ္မ်ားက ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းသည္။ စာေရးဆရာ၊ ဆရာမေတြ၏ ေတးသ႐ုုပ္ေဖာ္ အစီအစဥ္ေတြက အဓိကျဖစ္သည္။ ေတးသ႐ုပ္ေဖာ္ျဖစ္သျဖင့္ သီခ်င္းကို ႀကိဳသြင္းၿပီး သီခ်င္းဖြင့္ သ႐ုပ္ေဖာ္ၾကသည္ မွန္ေသာ္လည္း စာေရးဆရာ၊ ဆရာမမ်ား ကိုယ္တိုင္ သီဆို အသံသြင္းထားသည္မ်ားကို ဖြင့္ျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။

ဆရာမင္းသစ္က တြံေတးသိန္းတန္၏ နာမည္ေက်ာ္ အသီးတရာ၊ အညႇာတခု သီခ်င္း အဖြင့္ကို ဟဲသည္။ အဖြင့္ စကားေျပာေလးလည္းပါသည္။ တြံေတးသိန္းတန္ကို လြမ္းရေလာက္ေအာင္ ဆရာမင္းသစ္၏ ဟန္ပန္ မင္ေမာင္းက ညက္ေညာလွေပသည္။ သီခ်င္းကို စဆိုလိုက္ခ်ိန္တြင္ ဟာ… ေကာင္းလွေခ်လား ျဖစ္သြားခဲ့ရပါသည္။

ထိုပြဲကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ဆရာမင္းသစ္ႏွင့္ လူခ်င္း စ စကားေျပာဖူးသြားပါသည္။ ဆရာက ကၽြန္ေတာ့္ စာတပုဒ္ကို အမွတ္ထင္ထင္ ေျပာသည္။ (ဘယ္စာမွန္း မမွတ္မိေတာ့ပါ။) ေနာက္တႀကိမ္မွာ ဆရာက သူ႔စာအုပ္တအုပ္ကို ေပးသည္။ သူ႔ဖုန္းနံပါတ္ကိုလည္း ေပးပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဆရာႏွင့္ တရက္ ဆံုမည္ဟု ျပန္ေျပာျဖစ္ခဲ့ပါသည္။

ဆရာေပးလိုက္ေသာ စာအုပ္ကို ဖတ္အၿပီးမွာ ဆရာ့ ျဖတ္သန္းမႈေတြကို သိရသည္။ ထိုစာအုပ္ထဲမွ ပထမဆံုး အပုဒ္မွာ ဆရာႏွင့္ တြံေတးသိန္းတန္တို႔ တညေသာအခါ အင္းလ်ားကန္ေစာင္း ေမွာင္ႀကီး မည္းႀကီးထဲမွာ အရက္ေသာက္ရင္း ေမတၱာမီးအိမ္သီခ်င္းအား တြံေတးသိန္းတန္ ေရးဖြဲ႕ခဲ့ပံုေလး ျဖစ္ပါသည္။

တညတာ

ထို စာေပပြဲေတာ္ဲအၿပီး မေရွးမေႏွာင္းတြင္ ဆရာႏွင့္ အမွန္တကယ္ ဆံုျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ အင္းလ်ားလမ္းက ဟက္ပီး စားေသာက္ဆိုင္တြင္ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္က ပုလင္းတလံုး သယ္သြားသည္။ အမွတ္မမွားလွ်င္ စိမ္သူ႔ အမွတ္အသား အမည္ရ အေမရိကန္ ဘာဘန္ဝစၥကီျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ ႏွစ္ေယာက္သား စကားတေျပာေျပာ ေလေပါရင္း ေသာက္ၾကသည္မွာ တလံုးလံုး ေျပာင္သြားသည္။ ဆရာ့ျဖတ္သန္းမႈေတြကိုလည္း ပိုသိခြင့္ရခဲ့ပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ အရိွန္ေတာ္ေတာ္ရခ်ိန္မွာ ေဘးဝိုင္းမွာ လာထိုင္ၾကေသာ လူလတ္ပိုင္း ႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ အဖြဲ႕က်သြားၿပီး ဆက္ေသာက္ရင္း ေရခ်ိန္ကို ေက်ာ္လာသည္။ ဆိုင္ပိတ္ခ်ိန္ေရာက္ေသာအခါ ထိုလူလတ္ ႏွစ္ေယာက္၏ ကာရာအိုေကဆိုင္သို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ တန္းလန္း တန္းလန္း ပါသြားခဲ့ေသးသည္။ ဆရာမင္းသစ္က တြံေတးသိန္းတန္၏ သီခ်င္းမ်ားကို ဟဲျပန္ပါေသးသည္။

ညဥ့္ေတာ္ေတာ္နက္မွ ဆရာေနထိုင္ရာ ကမာရြတ္သို႔ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ပို႔ေပးခဲ့ပါသည္။

ေနာက္တခါ ထပ္ဆံုဦးမည္ဟု စိတ္ထဲတြင္ ေတးထားမိေသာ္လည္း လက္ေတြ႕တြင္ အထမေျမာက္ခဲ့ပါ။ အျပင္ထြက္ရန္ အလြန္ပ်င္းေသာ ကၽြန္ေတာ့္ဥာဥ္၊ ရန္ကုန္တြင္ အေနနည္းေသာ ကၽြန္ေတာ့္ အလုပ္သဘာဝတို႔ကို အတာခ်ရပါမည္။

ေရးရျပန္သူ

တေလာဆီက ဆရာ ေဆး႐ံုတက္ရေသးသည္ဟုလား၊ ေနမေကာင္းဟုလား စာအုပ္မ်က္ႏွာစာမွာ သတင္း တက္လာတာကို ေတြ႕လိုက္မိေသးဟု ထင္ပါသည္။ သြားေတြ႕ဦးမည္ဟု စိတ္က ျဖစ္လိုက္ေသးသည္။ သို႔ေသာ္ ထံုးစံအတိုင္း အထက မေျမာက္ျပန္။

အခုမနက္ ေဝလီေဝလင္းမွာေတာ့ ဆရာ တိမ္းပါးသြားေၾကာင္း သတင္းေတြ ေတြ႕လိုက္ရသည္။ စိတ္ထဲ မေကာင္း။

ကၽြန္ေတာ့္မွာ ဆရာမင္းသစ္ႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး မည္မည္ရရ ေျပာစရာ မရိွပါ။ ရိွေလာက္ေအာင္လည္း ရင္းႏွီး ကၽြမ္းဝင္ခဲ့ျခင္း မရိွ။ တညေနခင္း အတူေသာက္ခဲ့ဖူးျခင္း တႀကိမ္သာ ရိွပါသည္။

စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ အတူေသာက္ခဲ့ဖူးသူေတြ တိမ္းပါးကုန္တာ မနည္းေတာ့။ ဆရာ မင္းသစ္လို ကၽြန္ေတာ့္ထက္ ႀကီးသူေတြထဲကေရာ၊ ေက်ာင္းေနဖက္ သူငယ္ခ်င္းေတြလို ရြယ္တူေတြထဲက အျပင္ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ ငယ္သူေတြထဲက တခ်ိဳ႕လည္း မရိွၾကေတာ့ပါ။

သြားေလသူ ေနာက္တဦးအတြက္ အလြမ္းစာကို ကၽြန္ေတာ္ အခု ခ်ေရးမိေနပါၿပီ။

ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အလြမ္းစာကိုေရာ ဘယ္သူက ဘယ္အခ်ိန္မွာ ေရးမလဲ မသိ။

တျဖည္းျဖည္း နီးသထက္ နီးလာသည္ကား အမွန္ပင္…

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

(ဘန္ေကာက္ ၀၉၁၁၁၇)