Skip to content

ဘဝတေကြ႕ တညေတြ႕လိုက္ဖူးသူတဦး

9 November 2017

ၾကားဖူးသူ

ဆရာ မင္းသစ္ ကြယ္လြန္တိမ္းပါးသြားေၾကာင္း သတင္းေတြ တက္လာသည္။ စာအုပ္မ်က္ႏွာစာကို မခြာႏိုင္သည့္အေၾကာင္းေတြထဲမွာ သည္လို သတင္းပလင္းေတြ သိရျခင္းလည္း ပါေနပါေတာ့သည္။

ဆရာမင္းသစ္ကို ဘိုင္အိုမင္းသစ္အျဖစ္ စတင္ ၾကားဖူးခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ခုႏွစ္ေတြေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ဘြဲ႕ရၿပီးခ်ိန္ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ ၄၀ နီးပါးက ျဖစ္မလား မသိ။ ေခတ္ေပၚသီခ်င္းေတြထဲမွာ ဇီဝေဗဒ သင္ခန္းစာေတြကို စာသားအျဖစ္ ထည့္သြင္းၿပီး အေခြထုတ္ခဲ့ဖူးသည္ကိုကား မွတ္မိေနပါသည္။

ေနာက္ သူ႔ဝတၳဳတိုေလးေတြကို မဂၢဇင္းစာမ်က္ႏွာေလးေတြေပၚမွာ ရံဖန္ရံခါ ေတြ႕ရသည္။ စာေရးေကာင္းသူ၊ ဝတၱဳတို အေရးေကာင္းသူအျဖစ္ သတိထားမိခဲ့ပါသည္။ သည္ေလာက္ပါပဲ။

ႏႈတ္ဆက္သူ

လြန္ခဲ့ေသာ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ ကၽြန္ေတာ့္သမီးႏွင့္သားတို႔ ေမၿမိဳ႕မွာ ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစားေနစဥ္က ရန္ကုန္မွ အစ္မႀကီးတဦးက ဆရာမင္းသစ္၏ အမ်ိဳးသမီးထံ သူ႔စာအုပ္လက္ေဆာင္ လူၾကံဳပါးလိုက္ေတာ့ ဆရာမင္းသစ္၏ ေမၿမိဳ႕မွ ေနအိမ္ကို သြားခဲ့ဖူးသည္။ စာအုပ္ကို ဆင္းေပးသူက ကၽြန္ေတာ့္အိမ္သူျဖစ္သျဖင့္ ဆရာမင္းသစ္တို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံႏွင့္ ျပံဳးျပႏႈတ္ဆက္႐ံုျဖင့္ ၿပီးသည္။ ဆရာတို႔က အိမ္ထဲသို႔ ဝင္ရန္ ဖိတ္ေသာ္လည္း မဝင္ျဖစ္ခဲ့ပါ။ ဆရာတို႔ အိမ္ထဲမွာ တျခားဧည့္သည္ေတြကိုလည္း ျမင္လိုက္မိေသာေၾကာင့္ျဖစ္ပါသည္။

ထိုအစ္မႀကီးကပင္ ေနာက္တႀကိမ္ လူၾကံဳပါးျပန္သျဖင့္ ေနာက္တႏွစ္မွာ ေနာက္တေခါက္ ေရာက္သြားျပန္သည္။ သည္တႀကိမ္တြင္ သူ႔အိမ္သို႔ မဟုတ္ဘဲ သူ႔ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစား စာသင္ေက်ာင္းသို႔ ျဖစ္သည္။ သူလည္း မရိွ၊ သူ႔ဇနီးလည္း မရိွ။ ေက်ာင္းမွာပဲ ေပးစရာ ရိွတာ ေပးထားခဲ့ရပါသည္။

ဆံုရသူ

လူခ်င္း ေတ့ေတ့တင္တင္ ဆံုျဖစ္သည္မွာ ၂၀၁၆ ဇန္နဝါရီမွ ျဖစ္သည္။ ႏို္ဘယ္ျမန္မာ စာေပပြဲေတာ္တြင္ ျဖစ္သည္။ ဆရာျမတ္ခိုင္၏ ေက်းဇူးဟုပင္ ဆိုရပါမည္။ ရွင္းပါမည္။

သာမန္အားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ အိမ္တြင္းပုန္းျဖစ္ပါသည္။ အေၾကာင္းကိစၥမရွိဘဲ အျပင္ထြက္ခဲလွသည္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ခရီးယာယီကလည္း အတန္မ်ားသည္။ တႏွစ္၏ သံုးပံုတပံုေလာက္က အိမ္မွာ မရိွဘဲ တျခား ၿမိဳ႕ရြာမ်ားသို႔ ေရာက္ေနတတ္ပါသည္။

ေနာက္တခ်က္မွာ ငယ္စဥ္ကတည္းက ယေန႔ထက္တိုင္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္၊ သိပ္မထိုင္တတ္ျခင္းပင္တည္း။ ယခင္ လခစားဘဝတုန္းကေတာ့ ႐ံုးထဲမွာ ဧည့္ခံလို႔ မေကာင္းသျဖင့္ ႐ံုးေဘးက လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ ထိုင္တတ္ခဲ့ဖူးသလို အလုပ္သေဘာအရ ဟိုလူႏွင့္ေသာက္၊ သည္လူႏွင့္မူး လုပ္ခဲ့ရဖူးေသာ္လည္း လခစား ဘဝက ကၽြတ္ေသာအခါ ထိုအေလ့မွာလည္း အလိုလို ေပ်ာက္သြားခဲ့ပါေတာ့သည္။

သည္ေတာ့  ဘယ္သူႏွင့္မွ မေတြ႕ျဖစ္ေတာ့ေခ်။ ငယ္ဘဝက ႐ိုက္ခတ္ထားေလေသာ ပင္ကိုစ႐ိုက္ကလည္း တေယာက္တည္းပင္ ေနတတ္ႏွင့္ၿပီးျဖစ္ေလရာ ကိုယ့္သီးျခားကမၻာေလးထဲမွာ ကိုယ့္ဘာသာ သာယာေနျမဲလည္း ျဖစ္ေလသည္။

ႏိုဘယ္စာေပပြဲေတာ္အတြက္ ေဖ်ာ္ေျဖေရးကို တာဝန္ယူထားေသာ ဆရာျမတ္ခိုင္က လွမ္းဆက္သြယ္ေသာ အခါတြင္မူ ကၽြန္ေတာ္ လုိလိုလားလားပင္ ပါဝင္ဝိုင္းဝန္းျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ ဒါလည္း ကၽြန္ေတာ့္ ပင္ကို စ႐ိုက္ဟုပင္ ဆိုရမည္ထင္သည္။ ဘယ္သူေခၚေခၚ မျငင္းတတ္ေသာ စ႐ိုက္ကို ဆိုလိုပါသည္။

ဆရာျမတ္ခိုင္၏ အစီအစဥ္မ်ားက ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းသည္။ စာေရးဆရာ၊ ဆရာမေတြ၏ ေတးသ႐ုုပ္ေဖာ္ အစီအစဥ္ေတြက အဓိကျဖစ္သည္။ ေတးသ႐ုပ္ေဖာ္ျဖစ္သျဖင့္ သီခ်င္းကို ႀကိဳသြင္းၿပီး သီခ်င္းဖြင့္ သ႐ုပ္ေဖာ္ၾကသည္ မွန္ေသာ္လည္း စာေရးဆရာ၊ ဆရာမမ်ား ကိုယ္တိုင္ သီဆို အသံသြင္းထားသည္မ်ားကို ဖြင့္ျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။

ဆရာမင္းသစ္က တြံေတးသိန္းတန္၏ နာမည္ေက်ာ္ အသီးတရာ၊ အညႇာတခု သီခ်င္း အဖြင့္ကို ဟဲသည္။ အဖြင့္ စကားေျပာေလးလည္းပါသည္။ တြံေတးသိန္းတန္ကို လြမ္းရေလာက္ေအာင္ ဆရာမင္းသစ္၏ ဟန္ပန္ မင္ေမာင္းက ညက္ေညာလွေပသည္။ သီခ်င္းကို စဆိုလိုက္ခ်ိန္တြင္ ဟာ… ေကာင္းလွေခ်လား ျဖစ္သြားခဲ့ရပါသည္။

ထိုပြဲကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ဆရာမင္းသစ္ႏွင့္ လူခ်င္း စ စကားေျပာဖူးသြားပါသည္။ ဆရာက ကၽြန္ေတာ့္ စာတပုဒ္ကို အမွတ္ထင္ထင္ ေျပာသည္။ (ဘယ္စာမွန္း မမွတ္မိေတာ့ပါ။) ေနာက္တႀကိမ္မွာ ဆရာက သူ႔စာအုပ္တအုပ္ကို ေပးသည္။ သူ႔ဖုန္းနံပါတ္ကိုလည္း ေပးပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဆရာႏွင့္ တရက္ ဆံုမည္ဟု ျပန္ေျပာျဖစ္ခဲ့ပါသည္။

ဆရာေပးလိုက္ေသာ စာအုပ္ကို ဖတ္အၿပီးမွာ ဆရာ့ ျဖတ္သန္းမႈေတြကို သိရသည္။ ထိုစာအုပ္ထဲမွ ပထမဆံုး အပုဒ္မွာ ဆရာႏွင့္ တြံေတးသိန္းတန္တို႔ တညေသာအခါ အင္းလ်ားကန္ေစာင္း ေမွာင္ႀကီး မည္းႀကီးထဲမွာ အရက္ေသာက္ရင္း ေမတၱာမီးအိမ္သီခ်င္းအား တြံေတးသိန္းတန္ ေရးဖြဲ႕ခဲ့ပံုေလး ျဖစ္ပါသည္။

တညတာ

ထို စာေပပြဲေတာ္ဲအၿပီး မေရွးမေႏွာင္းတြင္ ဆရာႏွင့္ အမွန္တကယ္ ဆံုျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ အင္းလ်ားလမ္းက ဟက္ပီး စားေသာက္ဆိုင္တြင္ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္က ပုလင္းတလံုး သယ္သြားသည္။ အမွတ္မမွားလွ်င္ စိမ္သူ႔ အမွတ္အသား အမည္ရ အေမရိကန္ ဘာဘန္ဝစၥကီျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ ႏွစ္ေယာက္သား စကားတေျပာေျပာ ေလေပါရင္း ေသာက္ၾကသည္မွာ တလံုးလံုး ေျပာင္သြားသည္။ ဆရာ့ျဖတ္သန္းမႈေတြကိုလည္း ပိုသိခြင့္ရခဲ့ပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ အရိွန္ေတာ္ေတာ္ရခ်ိန္မွာ ေဘးဝိုင္းမွာ လာထိုင္ၾကေသာ လူလတ္ပိုင္း ႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ အဖြဲ႕က်သြားၿပီး ဆက္ေသာက္ရင္း ေရခ်ိန္ကို ေက်ာ္လာသည္။ ဆိုင္ပိတ္ခ်ိန္ေရာက္ေသာအခါ ထိုလူလတ္ ႏွစ္ေယာက္၏ ကာရာအိုေကဆိုင္သို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ တန္းလန္း တန္းလန္း ပါသြားခဲ့ေသးသည္။ ဆရာမင္းသစ္က တြံေတးသိန္းတန္၏ သီခ်င္းမ်ားကို ဟဲျပန္ပါေသးသည္။

ညဥ့္ေတာ္ေတာ္နက္မွ ဆရာေနထိုင္ရာ ကမာရြတ္သို႔ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ပို႔ေပးခဲ့ပါသည္။

ေနာက္တခါ ထပ္ဆံုဦးမည္ဟု စိတ္ထဲတြင္ ေတးထားမိေသာ္လည္း လက္ေတြ႕တြင္ အထမေျမာက္ခဲ့ပါ။ အျပင္ထြက္ရန္ အလြန္ပ်င္းေသာ ကၽြန္ေတာ့္ဥာဥ္၊ ရန္ကုန္တြင္ အေနနည္းေသာ ကၽြန္ေတာ့္ အလုပ္သဘာဝတို႔ကို အတာခ်ရပါမည္။

ေရးရျပန္သူ

တေလာဆီက ဆရာ ေဆး႐ံုတက္ရေသးသည္ဟုလား၊ ေနမေကာင္းဟုလား စာအုပ္မ်က္ႏွာစာမွာ သတင္း တက္လာတာကို ေတြ႕လိုက္မိေသးဟု ထင္ပါသည္။ သြားေတြ႕ဦးမည္ဟု စိတ္က ျဖစ္လိုက္ေသးသည္။ သို႔ေသာ္ ထံုးစံအတိုင္း အထက မေျမာက္ျပန္။

အခုမနက္ ေဝလီေဝလင္းမွာေတာ့ ဆရာ တိမ္းပါးသြားေၾကာင္း သတင္းေတြ ေတြ႕လိုက္ရသည္။ စိတ္ထဲ မေကာင္း။

ကၽြန္ေတာ့္မွာ ဆရာမင္းသစ္ႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး မည္မည္ရရ ေျပာစရာ မရိွပါ။ ရိွေလာက္ေအာင္လည္း ရင္းႏွီး ကၽြမ္းဝင္ခဲ့ျခင္း မရိွ။ တညေနခင္း အတူေသာက္ခဲ့ဖူးျခင္း တႀကိမ္သာ ရိွပါသည္။

စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ အတူေသာက္ခဲ့ဖူးသူေတြ တိမ္းပါးကုန္တာ မနည္းေတာ့။ ဆရာ မင္းသစ္လို ကၽြန္ေတာ့္ထက္ ႀကီးသူေတြထဲကေရာ၊ ေက်ာင္းေနဖက္ သူငယ္ခ်င္းေတြလို ရြယ္တူေတြထဲက အျပင္ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ ငယ္သူေတြထဲက တခ်ိဳ႕လည္း မရိွၾကေတာ့ပါ။

သြားေလသူ ေနာက္တဦးအတြက္ အလြမ္းစာကို ကၽြန္ေတာ္ အခု ခ်ေရးမိေနပါၿပီ။

ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အလြမ္းစာကိုေရာ ဘယ္သူက ဘယ္အခ်ိန္မွာ ေရးမလဲ မသိ။

တျဖည္းျဖည္း နီးသထက္ နီးလာသည္ကား အမွန္ပင္…

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

(ဘန္ေကာက္ ၀၉၁၁၁၇)

Advertisements
No comments yet

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: