အၾကံ႕ခိုင္ဆံုးေတြသာ တင္က်န္ရစ္ျမဲ

ဇာတ္ေၾကာင္းျပန္

အကိုေမာင္ဝဏၰ ေျပာဖူးတာေလး သတိရတယ္။

သူတို႔ဓာတ္ရွင္ေခတ္က ခုေခတ္လို ဒစ္ဂ်စ္ထယ္(လ္)ေတြ ဘာေတြ မဟုတ္ေသးဘူး။ ျမန္မာျပည္မယ္ ႐ုုပ္ျမင္သံၾကားဆိုတာေတာင္ မေပၚေသးတဲ့ေခတ္။ ဇာတ္ကားအမ်ားစုကိုလည္း အျဖဴ-အမည္းသာ ႐ိုက္ေနၾကရတာ။ ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္ဆိုေတာ့ အစစအရာရာ ရွားပါးေပါ့။

27545373_10213783461993788_8290857415665580126_nဓာတ္ရွင္ကိုလည္း ဖလင္နဲ႔ ႐ိုက္ၾကရတာ။ ဖလင္ကို ပထမဆံုးက နဂၢတစ္(ဖွ္) ကူးရတယ္၊ အဲဒါကိုမွ ေပါ့ဇတစ္(ဖွ္) ျပန္ကူးယူၿပီး ႐ံုတင္ျပသရတယ္လို႔ပဲ အလြယ္ေျပာၾကပါစို႔ရဲ႕။ အဲဒီ့ negative ေတြ၊ positive ေတြရဲ႕ သေဘာကို ခုေခတ္လူငယ္ေတြ နားလည္ႏိုင္မယ္ မထင္ေတာ့ဘူး။ ရွင္းျပေနရင္ လိုရင္း မေရာက္မွာ စိုးလို႔ အလြယ္ထပ္ေျပာရရင္ နဂၢတစ္(ဖွ္)က ပံုေပၚေပမယ့္ တကယ့္ပံုအတိုင္း မျမင္ရဘူး။ အမဲကို အျဖဴ၊ အျဖဴကို အမည္း ေျပာင္းျပန္ ျမင္ရတယ္ေပါ့။ ေပါ့ဇတစ္(ဖွ္)က်ေတာ့မွ မူရင္းပံုအတိုင္း ျမင္ရတာ။

တည္းျဖတ္တဲ့အခါက်ေတာ့ ေပါ့ဇတစ္(ဖွ္)နဲ႔ တည္းျဖတ္တာက မ်ားပါတယ္။ သည္ေတာ့ကာ ႐ိုက္ေနတုန္း တန္းလန္းမွာ ဒါ႐ိုက္တာက ကိုယ့္ဖလင္ ကိုယ္ျပန္ၾကည့္ခ်င္ရင္ နဂၢတစ္(ဖွ္)ပဲ အရင္ကူးေဆး ၾကည့္ႏိုင္တယ္။ ေပါ့ဇတစ္(ဖွ္)ပါ ကူးမယ္ဆိုရင္ စရိတ္က ပိုတက္မွာမို႔ ေခၽြတာၾကရတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ နဂၢတစ္(ဖွ္)နဲ႔ပဲ တည္းျဖတ္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ပိုလို႔ေတာင္ စရိတ္ သက္သာတယ္။ အားလံုး စိတ္တိုင္းက်မွ ေပါ့ဇတစ္(ဖွ္) ကူးႏိုင္တာကိုး။

အဲဒီ့ နဂၢတစ္(ဖွ္)ကို ေပါ့ဇတစ္(ဖွ္)လို ျမင္ရေအာင္ ၾကည့္လို႔ရ၊ တည္းျဖတ္လို႔ ရတဲ့ စက္က ျမန္မာျပည္မွာ ႏွစ္လံုးပဲ ရိွတယ္။ အစိုးရပိုင္ ႐ုပ္ရွင္ျမႇင့္တင္ေရးမွာရယ္၊ မင္းသားႀကီး ဝင္းဦးဆီမွာရယ္ပဲ။

တခါမွာေတာ့ ဒါ႐ိုက္တာ ေပါက္စ ေမာင္ဝဏၰဟာ နဂၢတစ္နဲ႔ တည္းျဖတ္ခ်င္ေနတယ္။ ႐ုပ္ရွင္ျမႇင့္တင္ေရးက စက္ကလည္း တန္းစီေနရတယ္။ ဒါနဲ႔ မင္းသားႀကီး ဝင္းဦးဆီ လွမ္း အကူအညီေတာင္းတယ္။ မင္းသားႀကီးက ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴပဲ၊ လာလုပ္ပါ၊ သူကိုယ္တိုင္ ကူပါမယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။

ဒါေပသည့္ မင္းသားႀကီးက အလုပ္မ်ားေတာ့ သည္းခံေစာင့္လိုက္ရေသးဆိုပဲ။ အစကေတာ့ ဘာလို႔မ်ား ျပန္ျပန္ခ်ိန္းေနတာပါလိမ့္ဆိုၿပီး သို႔ေလာ သို႔ေလာေပါ့။

ဝင္းဦးနဲ႔ ေမာင္ဝဏၰ

ခ်ိန္းတဲ့ရက္ေရာက္ေတာ့ မင္းသားႀကီးကိုယ္တိုင္က ေစာင့္ၿပီး သူ႔စက္ကို သူကိုယ္တိုင္ကိုင္ကာ အကိုေမာင္ဝဏၰလိုခ်င္သလို တည္းျဖတ္ေပးပါေတာ့သတဲ့။

တရက္နဲ႔ မၿပီးဘူးေပါ့ေလ။ အဲဒါလည္း မင္းသားႀကီးက စိတ္ရွည္လက္ရွည္ပဲ၊ ကိုယ္တိုင္ထိုင္ၿပီး လုပ္ေပးတာမ်ား၊ အကိုေမာင္ဝဏၰေတာင္ သူ႔ကို အားနာလာတယ္တဲ့။ ဓာတ္ရွင္သမၻာမွာ ေမာင္ဝဏၰက ဝင္းဦးထက္ ဆယ္ႏွစ္ေလာက္ ေနာက္က်တာ ျဖစ္သလို ဝင္းဦးဆိုတာကလည္း အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္ မင္းသားႀကီးကိုး။

အဲ… ၄-၅ ခါေလာက္လည္း သူကိုယ္တိုင္ လုပ္ေပးၿပီးတဲ့ေနာက္ ေနာက္ပိုင္း ဆက္လက္တည္းျဖတ္တဲ့အခါက်ေတာ့ မင္းသားႀကီး ေပၚမလာေတာ့ပါဘူး။ သူ႔တပည့္နဲ႔ပဲ လႊဲထားလိုက္ပါေတာ့သတဲ့။

အကိုေမာင္ဝဏၰ သည္အေၾကာင္းကို ျပန္ေျပာျပတာက ဝင္းဦးရဲ႕ ပါးနပ္ပံု၊ သင္ယူတတ္ပံုပါ။

အစက သူကိုယ္တိုင္ ကူခဲ့ၿပီး ေနာက္မွ သူ႔တပည့္နဲ႔ ဘာ့ေၾကာင့္လႊဲခဲ့သလဲဆိုတာ အေတာ္ၾကာမွ အကိုေမာင္ဝဏၰ သေဘာေပါက္ပါသတဲ့။

ေမာင္ဝဏၰဆိုတာလည္း ပြဲဦးထြက္ကားနဲ႔ ဒါ႐ိုက္တာ ဆုရတဲ့သူ။ ဒါ႐ိုက္တာေက်ာ္ သာဓုရဲ႕သား။ ဖလင္ပံုၾကား ႀကီးလာတဲ့သူ၊ ဓာတ္ရွင္ကို ေအာက္ေျခသိမ္း တတ္သိတဲ့သူ။ စာလည္း အလြန္ဖတ္တဲ့သူ။ အဂၤလိပ္ ျမန္မာ ႏွစ္ဘာသာစလံုး ဖတ္ႏိုင္သူ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ ထြန္းေပါက္ေအာင္ျမင္ေနတာ။

အဲေတာ့ ေမာင္ဝဏၰရဲ႕ တည္းျဖတ္ပညာကလည္း ေခမွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာကို မင္းသားႀကီးက ရိပ္စားမိတယ္။ ေမာင္ဝဏၰရဲ႕ ပညာကို သူသိခ်င္တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ အခြင့္သာခိုက္မွာ ေမာင္ဝဏၰကို သူ႔စက္နဲ႔ ကူညီပံ့ပိုးရင္း ေမာင္ဝဏၰရဲ႕ တည္းျဖတ္ပညာကို ေလ့လာဆည္းပူးလိုက္တယ္။ သေဘာေပါက္သြားခ်ိန္မွာ အသာ ေနာက္ဆုတ္လိုက္တယ္။ အဲသလို…

လူသစ္ေတြ သာတာကို အသိအမွတ္ျပဳ

လူသစ္ေတြ ေအာင္ျမင္လာတဲ့အခါ လူေဟာင္းက လူသစ္ဆီက သင္ယူစရာေတြ ရလာစျမဲပါ။ အဲဒါကို လူေဟာင္းေတြက ပါးပါးနပ္နပ္ သိေနဖို႔ လိုပါတယ္။

အခုေခတ္က ပိုေတာင္ သိသာေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆို သားအရြယ္ ေျမးအရြယ္ေတြဆီက ဖုန္းသံုးနည္း၊ ကြန္ပ်ဴတာ သံုးနည္းေတြကို သင္ေနၾကရၿပီ။ ဒါ အထင္ရွားဆံုးပါ။ မေန႔ကပဲ ကၽြန္ေတာ့္သားအရင္းက Siri ဆိုတာ သံုးနည္း ျပေပးသြားပါတယ္။ ဟာ… တယ္နိပ္ပါလားေပါ့။ ပါးစပ္ကေလးတလံုးနဲ႔ ဖုန္းကို ခိုင္းစားႏိုင္တာ ကိုယ့္ဖုန္းထဲ ရိွေနမွန္း မသိခဲ့ပါလားေပါ့။

ဆက္လက္ရွင္သန္ ရပ္တည္ေနခ်င္ေသးရင္

လူသစ္ေတြ ထြန္းေပါက္လာတာကို လက္ကမ္းႀကိဳဆိုႏိုင္ရမယ္၊ ဒါက မုဒိတာ ကိစၥ။

ဒုတိယက လူသစ္ေတြဆီက သင္ယူေလ့လာဆည္းပူးလိုစိတ္ကလည္း အျမဲ အသင့္ရိွေနရမယ္။ ဒါက ရပ္တည္ရွင္သန္ႏိုင္ေရးအတြက္။ ဟုတ္တယ္ေလ… ေျပာင္းလဲေနတဲ့ ေခတ္၊ ေျပာင္းလဲေနတဲ့ နည္းပညာ၊ ေျပာင္းလဲေနတဲ့ အႏုပညာ၊ အတတ္ပညာ၊ လူမႈ၊ စီးပြားေရး၊ အယူအဆေတြကို မ်က္ေျခမျပတ္ႏိုင္မွ ေခတ္ေဆြး အဘိုးႀကီး အမယ္ႀကီးေတြအျဖစ္ ပရိသတ္ရဲ႕ ပထုတ္ျခင္းကို ေက်ာ္လႊားႏိုင္မွာပါ။

ေသရင္ေတာ့ အားလံုး ထားခဲ့ရမွာပါပဲ။

ဒါေပမယ့္ မေသခင္ စပ္ၾကား ေလာကအလယ္မွာ လူတန္းေစ့ ရပ္တည္ ရွင္သန္ေနခ်င္ေသးတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဘယ္နယ္ပယ္က လူသားျဖစ္ျဖစ္ စဥ္ဆက္မျပတ္ သင္ယူခ်င္စိတ္ အျပည့္ရိွေနဖို႔ လိုတယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ကျဖင့္ ေတြးေနမိရပါတယ္။

သြားေလသူ (ဦး)ဝင္းဦးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ သြားေလသူ အကို ေမာင္ဝဏၰ ေျပာျပခဲ့တာေလးကလည္း နမူနာ ယူခ်င္စရာ ေကာင္းလို႔ ေနပါတယ္။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(ရန္ကုန္ – ၀၄၀၂၁၈)

စာၾကြင္း – ဝင္းဦးက သူ႔ဆီမွာ ကိုယ္ပိုင္ အဲဒီ့စက္ရိွေတာ့ သူ႔ကားထဲက သူ႔အ႐ုပ္ေတြ (ထြက္လာတဲ့ သူ႔ပံုေတြ) မႀကိဳက္ရင္ အဲဒီ့ကတ္ေလးကိုပဲ သတ္သတ္ခတ္ခတ္ ျပန္႐ိုက္ၿပီး ညႇပ္ထည့္ပါသတဲ့။ ဓာတ္ရွင္စကားနဲ႔ေတာ့ အ႐ုပ္ေဖာက္လဲတယ္လို႔ ေျပာၾကပါတယ္။ အဲလို အ႐ုပ္ေဖာက္လဲေလ့ရိွတာ ျမန္မာျပည္မွာ ဝင္းဦးတေယာက္တည္းသာ ရိွတယ္လို႔ မင္းသားႀကီး ေအာင္လြင္ (ဒါ႐ိုက္တာ စံေရႊေမာင္) က ေျပာျပဖူးခဲ့တယ္ မွတ္ပါတယ္။

ဓာတ္ပံု – အင္တာနက္က ယူထားတာပါ။ ဒါက 16 mm Negative တည္းျဖတ္စက္သာ ျဖစ္ပါတယ္။ ႐ုပ္ရွင္က 35 mm ပါ။ ပံု အလြယ္ရွာမေတြ႕လို႔ ဒါေလးပဲ ျပလိုက္ရပါတယ္။

ၿမိဳ႕ျပစ႐ိုက္၊ ေက်းလက္စ႐ိုက္

IMG_20131028_090404ျဖစ္တည္မႈအဆင့္

ပ်ဥ္းမနားမဟာၿမိဳင္ေတာရ ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက မိန္႔ၾကားခဲ့ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ အရွည္ေရးခဲ့ဖူးတဲ့ တီေကာင္နဲ႔ လိပ္ျပာက စ ေျပာရပါလိမ့္မယ္။ (အျပည့္အစံု ဖတ္ခ်င္ရင္ https://atkbooks.com/2011/04/10/1667/ မွာ ႐ႈေတာ္မူ။)
ျဖစ္တည္မႈအဆင့္ (level of being) နဲ႔ အျမင္တို႔ အခ်ိဳးက်ေနမႈပါ။
တီေကာင္အတြက္ အျမင့္ဆိုတာ ဘယ္ေလာက္မွ မရိွပါဘူး။ အေရာင္ဆိုတာလည္း တီေကာင္က အလင္းအေမွာင္ေလာက္ပဲ သိပါတယ္။ အဲေတာ့ လိပ္ျပာေလးေတြက ေရာင္စံု ပန္းေလးေတြ လွလိုက္တာလို႔ ေျပာရင္ တီေကာင္က ဘယ္လိုမွ နားလည္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြက ခုေတာင္မွ ဟိုေဖာ္သည္ေဖာ္ ဝတ္ထားတဲ့ မိန္းကေလးေတြေၾကာင့္ မုဒိန္းမႈေတြ ျဖစ္ရတာလို႔ ခံရသူကို အျပစ္ဖို႔ခ်င္တဲ့ ဉာဥ္နဲ႔ပါ။ အေရွ႕တိုင္းက စကၤာပူ၊ ဘန္ေကာက္၊ ခ်င္းမိုင္ေလာက္မွာတင္ပဲ ေပါင္ျဖဴျဖဴေတြ၊ အတြင္းခံ မပါတာေတြ၊ မေပၚ့တေပၚေတြ မျမင္ခ်င့္အဆံုးပါ။ ဘယ္သူကမွ မ်က္လံုး႐ိုင္းနဲ႔ ၾကည့္မေနပါဘူး။ သူတို႔ အဲလို ဝတ္လို႔ မုဒိန္းမႈေတြ ျဖစ္ရပါတယ္လို႔ ေျပာသံလည္း မၾကားဖူးဘူးခင္ဗ်။
မာမီရယ္ ရွာေပးကြယ္ ရည္းစားလိုခ်င္တယ္ဆိုၿပီး ၁၉၇၀ ျပည့္ေလာက္မွာ စတီရီယိုဆိုတဲ့ ဂီတသစ္လမ္းကို စေဖာက္ခဲ့သူထဲက တဦးျဖစ္တဲ့ တကၠသိုလ္ ထြန္းေနာင္ကို ကံခၽြန္ဆိုတဲ့ စာေရးဆရာက ၁၉၇၁ ခုႏွစ္မွာ စုတ္ျပတ္သတ္ေနေအာင္ ေဝဖန္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ၃၄ ႏွစ္အၾကာမွာ ဆရာကံခၽြန္႔ကို အဲဒီ့ကိစၥ တကၠသိုလ္ထြန္းေနာင္က စာထဲမွာ ထည့္ေရးထားေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္က အသိေပးလိုက္ေတာ့ ဆရာကံခၽြန္က အဲတုန္းက ကိစၥကို ဝန္ခံစာ ျပန္ေရးခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ့စာမွာ အခု ေျပာေနတဲ့ ၿမိဳ႕စ႐ိုက္ ရြာစ႐ိုက္က ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္း ပါလာပါေတာ့တယ္။ (အက်ယ္ဖတ္လိုရင္ https://goo.gl/typXEC မွာ ရႈေတာ္မူ။)

ၿမိဳ႕စ႐ိုက္က်ျခင္း

ေနာက္ထပ္ ဆက္ေျပာရင္ေတာ့ ၿမိဳ႕စ႐ိုက္၊ ရြာစရိုက္က (လူ႔)ယဥ္ေက်းမႈလို႔ အလြယ္ ဘာသာျပန္ထားတဲ့ civilisation ေၾကာင့္ ေပၚလာတာလို႔လည္း ေျပာႏိုင္မယ္ ထင္ပါတယ္။
အရင္ေစာေစာပိုင္းက အဲဒါကို ကၽြန္ေတာ္ အဖန္ဖန္ေရးခဲ့ဖူးတယ္။ ၿမိဳ႕က်ျခင္းလို႔။
Civil ဆိုတာ ၿမိဳ႕ျပေလ။ ၿမိဳ႕ျပဆန္လာတာေပါ့။ တနည္းေျပာရင္ ၿမိဳ႕သားလို ေနတတ္လာတာကို ေျပာခ်င္တာပါ။
ကန္ေတာ့ပါရဲ႕ဗ်ာ၊ ယင္လံုအိမ္သာ သံုးတတ္လာတာဟာ ၿမိဳ႕က်လာတာ၊ civilised ျဖစ္လာတာပါ။ ေတာတိုးတာဟာ ေတာက်တာပါ။ အဲေလာက္ ႐ိုးစင္းပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခုေနာက္ပိုင္း ျမန္မာ႐ုပ္ရွင္ေတြထဲမွာ လိင္တူခ်င္းတပ္မက္သူေတြ၊ ကိုယ္အဂၤါခ်ိဳ႕ယြင္းသူေတြ၊ အသားမည္းသူေတြ၊ အရပ္ပုသူေတြကို ရယ္စရာ လုပ္ျပၿပီး အတင္းရယ္ခိုင္းေနတာဟာ ေတာက်တဲ့ စိတ္ဓာတ္ (uncivilised attitude) (မသိသားဆိုးရြားမႈ) ပါပဲ။ ေျပာရတာ သိပ္အားနာစရာ ေကာင္းလွေပမယ့္ လက္ေတြ႕က အဲလို ျဖစ္ေနတာပါ။
လူေတြ သိပ္စြဲေနတဲ့ ကိုရီးယားဇာတ္လမ္းတြဲေတြဆိုရင္လည္း ကိုရီးယားေတြဟာ အင္မတန္ ယုတ္မာတဲ့လူေတြ၊ ႏိုင္လို႔ရတဲ့သူဆို အလြန္အင္မတန္ ဖိေထာင္းခ်င္တဲ့ လူေတြနဲ႔ ဇာတ္လမ္းဖြဲ႕ထားပါတယ္။ အဲဒီ့ ဇာတ္လမ္းတြဲ ေရးေန၊ ႐ိုက္ေနသူေတြ ေတာက်ေနတာပါ။
တကယ့္ ကိုရီးယားဇာတ္ကားေကာင္းေတြ၊ ကမၻာ့တန္းဝင္ကားေတြ အမ်ားႀကီး ရိွပါတယ္။ အဲဒါကို ႐ိုက္တဲ့သူေတြရဲ႕ ၿမိဳ႕က်မႈ (ယဥ္ေက်းသိတတ္လာမႈ)ပါပဲခင္ဗ်ား။
ဆရာမ ဝင္းဝင္းလတ္ရဲ႕ အမ်ိဳးသား စာေပဆုရ အခ်စ္၏ ေနာက္ဆက္တြဲ စာမ်က္ႏွာကို ရနံ႔သစ္မဂၢဇင္းမွာ အဲတုန္းက ကၽြန္ေတာ္ခ်ီးက်ဴးစာ ေရးဖူးတယ္။ (အဲဒါေတာ့ ရည္ညႊန္းစရာ အသင့္ရိွမေနဘူးခင္ဗ်။)
ဆရာမရဲ႕ ဇာတ္လမ္းထဲမွာ ဇာတ္သေဘာအရ ဗီလိန္ (ဝါ) ကုန္း႐ုပ္ (ဝါ) လူဆိုး ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဇာတ္သာ သိမ္းသြားတယ္။ ဆရာမက ကုန္း႐ုပ္ကို ဒဏ္ခတ္မသြားတာကို ခ်ီးက်ဴးတာ။ အဓိက ဇာတ္ေကာင္က သူ႔ဘာသာသူ ေအာင္ျမင္ေအာင္ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း အားထုတ္သြားတယ္။ ကုန္း႐ုပ္ကို ဒဏ္ခတ္ဖို႔ မႀကိဳးစားခဲ့ဘူး။ သိပ္ကို ျမင့္ျမတ္တဲ့ စိတ္သေဘာနဲ႔ ဇာတ္ကို တင္သြားတာ။ ယဥ္ေက်းတာ၊ ၿမိဳ႕ဆန္တာပါ။ ၿမိဳ႕က်တာေပါ့ဗ်ာ။
အဲေတာ့ကာ ရြာသား ၿမိဳ႕သားဆိုတာထက္ uncivilised/civilised attitude (ၿမိဳ႕ျပဆန္တဲ့ စိတ္ဓာတ္၊ ၿမိဳ႕ျပမဆန္တဲ့ စိတ္ဓာတ္)က ပိုအေရးႀကီးပါလိမ့္မယ္။
ဆရာ တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္ရဲ႕ ညနက္နက္မွာ လထြက္ျခင္းမွာ ထင္ပါတယ္။ ကေလးႏွစ္ေယာက္ကို ဖြဲ႕ထားတယ္။ ႏွစ္ေယာက္စလံုးက နယ္ၿမိဳ႕ (ေတာ) မွာပါ။ တေယာက္က ဆင္းရဲသား၊ တေယာက္က အေရးပိုင္သား (ထင္ပါတယ္)၊ စ႐ိုက္ေတြကို ကြဲေအာင္ ဆရာက ေဖာ္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ အေရးပိုင္သားက ၿမိဳ႕ျပဆန္တဲ့ စ႐ုိက္နဲ႔၊ ဆင္းရဲသားေလးက ၿမိဳ႕ျပမဆန္ရွာဘူး။ သူတို႔ခ်င္း ခ်စ္ၾကတယ္။ ၿမိဳ႕ျပဆန္တဲ့ ကေလးက ေဖးမ လက္တြဲေခၚျပသြားခဲ့ဖူးပါတယ္။

အထိအေတြ႕ 

ေနာက္တခ်က္က exposure ေပါ့။ အထိအေတြ႕လို႔ ေျပာရမလား မသိဘူး။
ဒါလည္း ေျပာရင္ ၿမိဳ႕ႀကီးမွာ၊ ႏိုင္ငံျခားမွာ ဘယ္ေလာက္ေနဖူးသလဲဆိုတာနဲ႔ မဆိုင္ျပန္ဘူး။ ၿမိဳ႕ႀကီးမွာ၊ ႏိုင္ငံျခားမွာ အသက္ရွင္ ရပ္တည္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ မနည္း ကုပ္ကပ္႐ုန္းကန္ခဲ့ရသူ၊ မိလကၡဴလူတန္းစား ၾကားမွာ အသက္ဆက္ရသူနဲ႔ ေကာ္လာျဖဴေတြၾကားမွာ ရွင္သန္ရသူၾကားမွာ ကြာျခားေနတာ အမ်ားႀကီးပါပဲ။
တေန႔က တေယာက္ ေရးထားတာေတြ႕မိတယ္။ ဇဏ္ခီတို႔၊ ခရစၥတီးနားခီတို႔ကို သူ မသိဘူး။ သူ သိတဲ့ Kyi က ၾကည္ပဲတဲ့။ ေရးထားသူဟာ ႏိုင္ငံျခားကို ခဏတျဖဳတ္ခရီး တခါမက ေရာက္ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေမရိကန္ေတြနဲ႔ ထဲထဲဝင္ဝင္ ဆက္ဆံဖူးပံုမရဘူး။
ၿဗိတိသွ်၊ ေအာ္စီတို႔နဲ႔ေတာင္ မတူဘူး။ အေမရိကန္ေတြက ဗမာနာမည္ကို ပိုၿပီး အေခၚရခက္ေနပါတယ္။ ျမန္မာကို မိုင္အဲ(န္)မားလို႔ ခဲခဲယဥ္းယဥ္း ေခၚေနရတဲ့ဘဝ။ Chi လို႔ ေရးရင္ သူတုိ႔အတြက္ ခ်ီလို႔ နီစပ္ႏုိင္ေပမယ့္ Kyi ကို သူတို႔လံုးဝ အသံမထြက္တတ္ဘူး။ Phyo ဆိုတဲ့ မိန္းကေလးနဲ႔ တခါလာရင္ ၃ ပတ္ႏႈန္း ဆက္ဆံရ၊ တႏွစ္ကို ငါးေခါက္လာေနတာ ႏွစ္ႏွစ္ရိွၿပီျဖစ္တဲ့ အေမရိကန္ဟာ ယေန႔ထက္တိုင္ ၿဖိဳးလို႔ မထြက္တတ္တဲ့အျပင္ ၿဖိဳးထက္ သက္တမ္း ၆ လေလာက္ ပိုၾကာၿပီး ဆက္ဆံခဲ့ရတဲ့ Nwe Nwe ကိုလည္း ခုခ်ိန္ထိ New New လုပ္ေနတုန္းပဲ။
အဲေတာ့ Kyi ကို ဟိုႏွစ္ေယာက္ ခီထားတာအတြက္ သူ႔နားထဲမွာ တမ်ိဳး ျဖစ္ေနတာ မဆန္းပါဘူး။ ဟိုႏွစ္ေယာက္ကလည္း ၾကည့္ရတာ ဗမာပရိသတ္ထက္ ႏိုင္ငံတကာကို မွန္းေနတာဆိုေတာ့ သူတို႔နာမည္ကိုေတာင္ ႏိုင္ငံတကာမႈျပဳလိုက္တာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္၊ ဗမာပရိသတ္ကလည္း အဲလိုေၾကာင့္ သူတို႔ကို ပိုစိတ္ဝင္စားႏိုင္တဲ့ marketing သေဘာလည္း ပါႏိုင္ပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ ျပင္ပကမၻာနဲ႔ အထိအေတြ႕နည္းေတာ့ အဲဒီ့ နာမည္ကိစၥကိုပဲ စကားလုပ္ေျပာထားတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ဘာမဟုတ္တာေလးေပမယ့္ အေတြ႕အထိနည္းမႈေၾကာင့္ ျဖစ္တည္မႈ အဆင့္အေပၚ ႐ိုက္ခတ္သြားပံု၊ ျဖစ္တည္မႈအဆင့္ေၾကာင့္ ႐ႈျမင္သံုးသပ္ရာမွာ အတိမ္အနက္ ရိွပံုကို ျပေနတဲ့ ဥပမာတခုလို႔ ထင္မိပါတယ္။
အဲေတာ့ ေဒၚေဆြဇင္ထိုက္ ေျပာတဲ့ ရြာသား ၿမိဳ႕သား ကြဲျပားမႈသေဘာက ဆန္႔ထုတ္စဥ္းစားႏိုင္ေလ တဦးစီရဲ႕ ျဖစ္တည္မႈအဆင့္ကို ျမႇင့္တင္ယူဖို႔ အတြက္ အက်ိဳးမ်ားေလလို႔ ယူဆမိပါတယ္။

ဘယ္မွာေနေန ဘယ္မွာဖြားဖြား

ရြာမွာေနျခင္း ၿမိဳ႕မွာေနျခင္းထက္ နာယူလိုျခင္း၊ သင္ယူလိုျခင္း၊ မိမိရဲ႕ အသိဉာဏ္အဆင့္ကို ျမႇင့္လိုျခင္းတို႔က ပိုအေရးႀကီးတာလည္း မွန္ပါတယ္။ တံဆိပ္ေတြထက္ အႏွစ္သာရကို ပိုဂ႐ုစိုက္သင့္တယ္လို႔ ေျပာလိုရင္းပါ။
ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း မႏၲေလးမွာ ေမြးတယ္ဆို႐ံုသာ ေမြးၿပီး ဟိုး ေဝးလံသီေခါင္လွတဲ့ ကယားျပည္နယ္၊ ေလာပိတအလြန္ ေလာဓေလ့ဆိုတဲ့ ေက်းရြာေလးမွာ လူျဖစ္ခဲ့ရတာပါ။ ဒါေပမယ့္ စာသိပ္ဖတ္တဲ့ မႏၲေလးသူ ေမေမရဲ႕ ပ်ိဳးေထာင္မႈေၾကာင့္ အသိအျမင္ေတြ ပြင့္လင္းခဲ့ရပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း စာကို ဘိန္းစြဲသလို စြဲၿပီး တအားဖတ္ခဲ့တဲ့ အတြက္၊ ကံအားေလ်ာ္စြာ အဂၤလိပ္လိုေတြပါ အ႐ူးအမူး ဖတ္ႏိုင္လာတဲ့အတြက္ ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္ဆိုးႀကီးမွာ လူျဖစ္ရလင့္ကစား ျပင္ပကမၻာရဲ႕ သေဘာကို ေစာေက်ာခြင့္ ရခဲ့ပါတယ္။ နားလည္သေဘာေပါက္လာခဲ့ပါတယ္။
ဒါ့အျပင္ ကၽြန္ေတာ့္ငယ္သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က အဂၤလိပ္အစိုးရ လက္ထက္မွာ ဝန္ႀကီးအဆင့္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့သူရဲ႕ ေျမးျဖစ္ေနပါတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ အမူအက်င့္ေတြ၊ လူေနမႈပံုစံေတြဟာ ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္ႀကီးမွာေတာင္မွ အင္မတန္ ထူးျခားလို႔ ေနပါတယ္။ မိဘနဲ႔ သားသမီး ဆက္ဆံပံု၊ လူေတြကို အယုတ္အလတ္ အျမတ္မေရြး ေလးေလးစားစား ခ်ိဳခ်ိဳသာသာ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ ေျပာဆိုဆက္ဆံပံု၊ အရာရာကို ဖတ္႐ႈဆင္ျခင္ၾကပံု၊ ယုတ္စြအဆံုး စစ္တုရင္ ကစားတာကိုေတာင္မွ စာအုပ္ႀကီးငယ္ အသြယ္သြယ္ကို ဖတ္႐ႈေလ့လာၾကပံု၊ စားေသာက္ေနထိုင္ပံုေတြကို ရင္သပ္႐ႈေမာခဲ့ရဖူးပါတယ္။ တဆက္တည္းမွာ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ဟာ အေတာ့္ကို ႐ိုင္းေနေသးမွန္းလည္း ရိပ္စားမိလာပါတယ္။

အ႐ိုင္းနဲ႔ အယဥ္

ခ်ဳပ္လိုက္ရင္ေတာ့ ႐ိုင္းတယ္ဆိုတာဟာ ယဥ္တာကို မျမင္ဖူးေသးသမွ်၊ ဒါမွမဟုတ္ရင္လည္း ယဥ္တာကို ျမင္ပါလ်က္ကနဲ႔ သင္ယူမွတ္သားေလ့က်င့္ပ်ိဳးေထာင္လိုစိတ္ မရိွေသးသမွ် ကိုယ့္ဆီမွာ အျမစ္တြယ္ေနႏိုင္တဲ့ အမူအက်င့္ တခုျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါကို ေက်းလက္စ႐ိုက္ရယ္လို႔ပဲ အလြယ္ေျပာလိုက္တာျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။
ကၽြန္ေတာ့္မွာလည္း ေက်းလက္စ႐ိုက္ေတြ ရိွခဲ့ဖူးတာ၊ ၾကြင္းက်န္ေနေသးတာ ဝန္ခံပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္သားသမီးေတြ၊ ေနာက္မ်ိဳးဆက္ေတြမွာေတာ့ ၿမိဳ႕ျပစ႐ိုက္ေတြ ကိုယ္စီကိုယ္စီနဲ႔ ကမၻာကို ရင္ေပါင္တန္းႏိုင္ေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵေဇာအဟုန္နဲ႔ သည္စာကို ေရးလိုက္ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ ေျပာတိုင္း လက္ခံရမယ္လို႔ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မတိုက္တြန္းရဲသလို တိုက္လည္း မတိုက္တြန္းအပ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ေဆြးေႏြးတာေလးကို တခ်က္ေလာက္ ၿငိမ္ၿပီးဆင္ျခင္ၾကည့္၊ မေသခ်ာရင္ ျပန္ဖတ္ရင္းက အဖန္ဖန္ ျပန္ဆင္ျခင္ၾကည့္ၿပီး လက္ခံသင့္မွ လက္ခံပါ။ လက္မခံသင့္ဘူး ယူဆရင္လည္း ပစ္ပယ္လိုက္ပါခင္ဗ်ား။
အားလံုး ေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(ရန္ကုန္ – ၁၄၀၃၁၈)